Երբ ասում ենք հայազգի նավթային մագնատ, պատկերացնում ենք Ալեքսանդր Մանթաշյանցին, բայց նավթաշխարհում նրանից ավելի հանրաճանաչ էր Գալուստ Գյուլբենկյանը: Նա մեծ դեր է ունեցել Միջին Արևելքի նավթի պաշարները Արևմուտքում հասանելի դարձնելու գործում։ Գործունեության առաջին քայլերը Գյուլբենկյանն անում է թուրքական նավթային բիզնեսում, սակայն քաղաքական անկայուն վիճակի և հայերի զանգվածային ջարդերի պատճառով վերջինիս ընտանիքը տեղափոխվում է Լոնդոն։ Այստեղ նա հիմնում է սեփական գրասենյակ։ Նա դառնում է Մեծ Բրիտանիայում Պարսկաստանի և Օսմանյան կայսրության դեսպանատների նավթային գծով խորհրդականն ու զբաղվում է նավթի ներկրմամբ:

   Նա ստեղծեց Turkish Petrolium Company-ն, որի բաժնետոմսերի 17.5 տոկոսն իրեն էր պատկանում: Հետագայում այս ընկերության իրավահաջորդները դարձան Iraq Petrolium Co. LTD և British Petrolium կազմակերպությունները, որոնք աստիճանաբար թելադրող դարձան նավթի համաշխարհային շուկայում:
   Գալուստ Գյուլբենկյանը, հանդիսանալով Iraq Petrolium ընկերության բաժնեթղթերի 5 տոկոսի սեփականատերը, դարձավ նավթաշխարհի խոշորագույն դեմքերից մեկն ու աշխարհում ճանաչվեց «Միստր 5 տոկոս»մականունով: Դա նրա փառքի գագաթնակետն էր: Հարուստ գիտելիքների շնորհիվ նա Իրանում և Արաբական թերակղզում կարողացավ նավթաբեր շատ հողատարածքներ ձեռք բերել, կարողացավ ձեռք բերել նաև անգլիական նավատորմին նավթ մատակարարելու մենաշնորհը: Իր կարողության շնորհիվ Գյուլբենկյանը մեծ ազդեցություն ուներ նաև համաշխարհային քաղաքականության մեջ: Շատ մեծ տերությունների ղեկավարներ ուղղակի ստիպված էին հաշվի նստել նրա կարծիքի հետ:
    Սան Ռեմոյի խորհրդակցության ժամանակ նավթային ընկերությունների միջև տարաձայնություններ կային տարածքների բաժանման հարցում։ Գյուլբենկյանը ստանձնում է նախաձեռնությունն ու ինքն է կարմիր մատիտով գծում յուրաքանչյուր պետության տիրույթը, այդ պատճառով Սան Ռեմոյի պայմանագիրը կոչվել է «Կարմիր գծի» պայմանագիր։