Το 1824 σε ηλικία 24 ετών παρουσίασε τον πρώτο του πίνακα στο Παρίσι. Πηγή έμπνευσης ήταν η σφαγή χιλιάδων Ελλήνων της Χίου από τους Οθωμανούς, που είχε γίνει δύο χρόνια νωρίτερα ως αντίποινα για τον ξεσηκωμό τους. 

Au son des gais tambours, sur des tapis de soie, 

Les sultanes dansaient sous son lambris sacré ; 

Et, tel qu'un roi couvert de ses joyaux de fête, 

Superbe, il se montrait aux enfants du prophète, 

De six mille têtes paré ! 

Si je verse le sang qui me reste à répandre, 

Dans une terre libre allez porter ma cendre, 

Et creusez ma tombe au soleil ! 

« Missolonghi ! — Les Turcs ! — Chassons, ô camarades, 

Leurs canons de ses forts, leurs flottes de ses rades. 

Brûlons le capitan sous son triple canon.

Allons !que des brûlots l'ongle ardent se prépare. 

Sur sa nef, si je m'en empare, 

C'est en lettres de feu que j'écrirai mon nom. 

« Oui, Canaris, tu vois le sérail et ma tête 

Arrachée au cercueil pour orner cette fête. 

Les Turcs m'ont poursuivi sous mon tombeau glacé. 

Vois !ces os desséchés sont leur dépouille opime : 

Voilà de Botzaris ce qu'au sultan sublime

Le ver du sépulcre a laissé ! 

« Écoute : Je dormais dans le fond de ma tombe, 

Quand un cri m'éveilla : Missolonghi succombe ! 

Je me lève à demi dans la nuit du trépas ; 

J'entends des canons sourds les tonnantes volées, 

Les clameurs aux clameurs mêlées, 

Les chocs fréquents du fer, le bruit pressé des pas. 

« J'entends, dans le combat qui remplissait la ville, 

Des voix crier : « Défends d'une horde servile, 

Ombre de Botzaris, tes Grecs infortunés ! » 

Et moi, pour m'échapper, luttant dans les ténèbres, 

J'achevais de briser sur les marbres funèbres 

Tous mes ossements décharnés.

ΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ ΣΤΟ ΣΕΡΑΪ (μετάφραση αποσπάσματος)

Το σεράι! Σκιρτούσε απόψε από χαρά. 

Οι σουλτάνες χόρευαν υπό τον ήχο των χαρούμενων τυμπάνων, 

Επάνω σε μεταξωτά χαλιά. 

Και σαν βασιλιάς, πλημμυρισμένο από γιορτινά δώρα, 

Εξαίσιο, παρουσιαζόταν στα παιδιά του προφήτη 

Στολισμένο με 6000 κεφάλια. 

Εάν χυθεί το αίμα που απομένει για να κυλήσει 

Σε μια ελεύθερη γη , να σκορπίσετε τη στάχτη μου 

Και ν’ ανοίξετε τον τάφο μου στον ήλιο. 

Μεσολόγγι! Οι Τούρκοι ! Να πολεμήσουμε , αδέλφια,

τα κανόνια τους στα φρούρια, 

Το στόλο τους στα λιμάνια. 

Να κάψουμε τον καπετάνιο κάτω από το τριπλό κανόνι Εμπρός! 

Πόσα πυρπολικά τα τρομερά χέρια ετοιμάζουν! 

Στο καράβι επάνω, αν το καταλάβω , 

Με γράμματα της φωτιάς θα γράψω τ’ όνομά μου. 

Ναι , Κανάρη, βλέπεις το σεράι και το κεφάλι μου 

Έξω από το φέρετρο , στολίδι της γιορτής. 

Οι Τούρκοι με κυνήγησαν στον παγωμένο τάφο Βλέπεις! 

Αυτά τα στεγνά κόκαλα είναι το λείψανό τους 

Να τι άφησε από τον Μπότσαρη στον εξοχότατο σουλτάνο, 

το σκουλήκι του τάφου. 

Άκου! Κοιμόμουν βαθειά στον τάφο μου 

Όταν μια φωνή με ξύπνησε: το Μεσολόγγι πέφτει! 

Μισοσηκώνομαι μες τη νύχτα του θανάτου 

Ακούω τις βροντερές βολές των κανονιών 

Τις βοές ανακατεμένες με βροντές 

Τους κρότους των όπλων, 

το βιαστικό θόρυβο των βημάτων. 

Ακούω, μες τη μάχη που γινόταν στην πόλη Φωνές να λένε δυνατά: 

“σκιά του Μπότσαρη, υπεράσπισε τους άτυχούς σου Έλληνες 

Κι εγώ για να γλυτώσω, 

πολεμώντας στα σκοτάδια, 

θα θρυμματίσω στα μάρμαρα 

Του τάφου όλα μου τα λιπόσαρκα κόκκαλα.

Recueil : Les orientales (1829).

Lorsqu'un vaisseau vaincu dérive en pleine mer ;

Que ses voiles carrées

Pendent le long des mâts, par les boulets de fer

Largement déchirées ;

Qu'on n'y voit que des morts tombés de toutes parts,

Ancres, agrès, voilures,

Grands mâts rompus, traînant leurs cordages épars

Comme des chevelures ;

Que le vaisseau, couvert de fumée et de bruit,

Tourne ainsi qu'une roue ;

Qu'un flux et qu'un reflux d'hommes roule et s'enfuit

De la poupe à la proue ;

Lorsqu'à la voix des chefs nul soldat ne répond ;

Que la mer monte et gronde ;

Que les canons éteints nagent dans l'entre-pont,

S'entre-choquant dans l'onde ;

Qu'on voit le lourd colosse ouvrir au flot marin

Sa blessure béante,

Et saigner, à travers son armure d'airain,

La galère géante ;

Qu'elle vogue au hasard, comme un corps palpitant,

La carène entr'ouverte,

Comme un grand poisson mort, dont le ventre flottant

Argente l'onde verte ;

Alors gloire au vainqueur ! Son grappin noir s'abat

Sur la nef qu'il foudroie ;

Tel un aigle puissant pose, après le combat,

Son ongle sur sa proie !

Puis, il pend au grand mât, comme au front d'une tour,

Son drapeau que l'air ronge,

Et dont le reflet d'or dans l'onde, tour à tour,

S'élargit et s'allonge.

Et c'est alors qu'on voit les peuples étaler

Les couleurs les plus fières,

Et la pourpre, et l'argent, et l'azur onduler

Aux plis de leurs bannières.

Dans ce riche appareil leur orgueil insensé

Se flatte et se repose,

Comme si le flot noir, par le flot effacé,

En gardait quelque chose !

Malte arborait sa croix ; Venise, peuple-roi,

Sur ses poupes mouvantes,

L'héraldique lion qui fait rugir d'effroi

Les lionnes vivantes.

Le pavillon de Naples est éclatant dans l'air,

Et quand il se déploie

On croit voir ondoyer de la poupe à la mer

Un flot d'or et de soie.

Espagne peint aux plis des drapeaux voltigeant

Sur ses flottes avares,

Léon aux lions d'or, Castille aux tours d'argent,

Les chaînes des Navarres.

Rome a les clefs; Milan, l'enfant qui hurle encor

Dans les dents de la guivre ;

Et les vaisseaux de France ont des fleurs de lys d'or

Sur leurs robes de cuivre.

Stamboul la turque autour du croissant abhorré

Suspend trois blanches queues ;

L'Amérique enfin libre étale un ciel doré

Semé d'étoiles bleues.

L'Autriche a l'aigle étrange, aux ailerons dressés,

Qui, brillant sur la moire,

Vers les deux bouts du monde à la fois menacés

Tourne une tête noire.

L'autre aigle au double front, qui des czars suit les lois,

Son antique adversaire,

Comme elle regardant deux mondes à la fois,

En tient un dans sa serre.

L'Angleterre en triomphe impose aux flots amers

Sa splendide oriflamme,

Si riche qu'on prendrait son reflet dans les mers

Pour l'ombre d'une flamme.

C'est ainsi que les rois font aux mâts des vaisseaux

Flotter leurs armoiries,

Et condamnent les nefs conquises sur les eaux

A changer de patries.

Ils traînent dans leurs rangs ces voiles dont le sort

Trompa les destinées,

Tout fiers de voir rentrer plus nombreuses au port

Leurs flottes blasonnées.

Aux navires captifs toujours ils appendront

Leurs drapeaux de victoire,

Afin que le vaincu porte écrite à son front

Sa honte avec leur gloire !

Mais le bon Canaris, dont un ardent sillon

Suit la barque hardie,

Sur les vaisseaux qu'il prend, comme son pavillon,

Arbore l'incendie !

Novembre 1828.

Bien que l'évacuation du Péloponnèse soit achevée en octobre 1828, le corps français ne se retire pas immédiatement. L’objectif du gouverneur I. Kapodistrias était la participation de l’armée du général Maison à la libération de l’ Ouest Grèce et d’Evia, un objectif conforme aux instructions du ministre français de la Guerre à Maison (27 août 1828).
En 1828 Charles X lui confie le commandement du corps expéditionnaire français en Morée en tant que lieutenant-général, contre Ibrahim Pacha. Au cours de la campagne, il s'empare successivement des villes de Navarin, Modon, Coron, Patras ainsi que du château de Morée. Peu avant son retour en France, il est fait maréchal de France le 22 février 1829. Mais toutes ces faveurs n'altèrent pas le caractère vraiment indépendant du maréchal Maison.

Θα γράψει χαρακτηριστικά ο Maison στα απομνημονεύματά του: « Συνολικά, οι επιχειρήσεις μας ήταν επιτυχείς: δεν βρήκαμε καμία στρατιωτική δόξα εκεί, χωρίς αμφιβολία, αλλά ο λόγος για τον οποίο έχουμε έρθει, η απελευθέρωση της Ελλάδας, θα ήταν πιο ευτυχισμένο και ταχύτερο, ο Μοριάς θα έχει καθαριστεί από τους εχθρούς του»

«H Γαλλική Aποστολή στον Mοριά», έργο του Νοέλ Φινέρ του 1828. © Noël D. Finert,/Μουσείο Μπενάκη

Η εκκένωση των στρατευμάτων του Ιμπραήμ έπρεπε να γίνει με τάξη οπότε συνοδέψαμε τα τουρκοαιγυπτιακά στρατεύματα για να μην χτυπηθούν από Έλληνες μαχητές. Πρέπει να προσέξουμε και την ανταλλαγή αιχμαλώτων.. Είχαμε άλλωστε ρητή εντολή να προσέξουμε ώστε να μη διαταραχθούν οι σχέσεις μεταξύ Γαλλίας και Πύλης. Μέχρι τον Οκτώβριο είχαμε λάβει ανεμπόδιστα και χωρίς αντίσταση, εκτός από κάποιες μικρές μάχες, το έλεγχο των κυρίων οχυρών που κατείχε ακόμα ο τουρκικός στρατός. Την εκστρατεία συνόδευε και μία επιστημονική επιτροπή που είχε εγκρίνει η γαλλική Ακαδημία αποτελούμενη από ζωγράφους, αρχιτέκτονες, βοτανολόγους, εντομολόγους, γεωγράφους και καλλιτέχνες. Η συμμετοχή τους μας βοήθησε στην εκστρατεία αλλά και το πλούσιο έργο τους έδειξε στο γαλλικό κοινό την αχαρτογράφητη ομορφιά της Ελλάδος. Ανυπομονώ για τη συνέχεια… θα φύγω σύντομα να επιστρέψω στη Γαλλία. Θέλω να πιστεύω ότι «έθεσα τον τελευταίο της Ελληνικής ανεξαρτησίας λίθο»…  Adieu et bonjour la Grèce libre!»

Πηγές:
Καλογεράκου Π.: Η συμβολή του γαλλικού εκστρατευτικού σώματος στην αποκατάσταση των φρουρίων και των πόλεων της Μεσσηνίας.

https://syndesmos1971.wordpress.com/2020/05/15/%CE%BF-%CE%BA%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%B4%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%B1%CF%83-%CE%BF-%CE%BC%CE%B1%CE%B9%CE%B6%CF%89%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CF%85%CE%BA%CE%BB%CE%B1/

 Η ισχυρή και καρτερική πίστη ήταν το μέσον εκείνο που βοήθησε τον ελληνικό λαό να διατηρήσει τις αρετές του και να επιβιώσει ύστερα από τόσες βαναυσότητες. Δε θα ξεχάσω την απογοήτευση στο πρόσωπο του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου, για την αποτυχημένη εκστρατεία μας στην Ήπειρο. 

Δε μετανιώνω για τη βοήθεια που έδωσα στους Έλληνες. Πολέμησα για τους “σύγχρονους Λεωνίδες του Ελληνικού Έθνους. Στα όνειρά μου βλέπω ακόμα τον ελληνικό πληθυσμό ενθουσιασμένο να τρέχει ομαδικά μπροστά από τους Φιλέλληνες για να τους υποδεχτεί όταν φιλελληνικά στρατεύματα έφταναν σε διάφορες περιοχές του επαναστατημένου αγώνα.  Οι γυναίκες τους να μας βλέπουν ως αγγέλους που ήρθαν από τον ουρανό για να τις σώσουν και οι άνδρες τους  να μας χαιρετούν με πυροβολισμούς από τα τουφέκια τους…
                                                                   Με πολλή αγάπη
   Ο παππούς σου                                     Olivier Voutier                           
...........................................................
"Επέλεξα να ασχοληθώ με τον Ολιβιέ Βουτιέ, γιατί μου έκανε εντύπωση η αγάπη του, αλλά και ο θαυμασμός του για τον ελληνικό λαό . Στήριξε με αυτοθυσία την ελληνική επανάσταση και πίστεψε στον αγώνα των Ελλήνων για την ελευθερία τους. Χαρακτηριστική ήταν επίσης η συμβολή του στην ανακάλυψη της ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ ΤΗΣ ΜΗΛΟΥ που αποτελεί σημαντικό κομμάτι της πολιτιστικής μας κληρονομιάς".
ΜΕΓΚΙΣΙΔΗΣ ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ Γ2

Πηγές:

( Ελληνική Μετάφραση: Συνέντευξη από τον Μαξίμ Ρεμπό όσο βρισκόταν εν ζωή)

-Bonsoir, M. Raybaud, c'est un grand honneur pour nous d'accepter de me donner cette interview.
-Bonsoir, je vous en prie, l’honneur est à moi.
-Mr. Raybaud, pourriez-vous partager avec nous quelques informations sur votre vie d'enfance?
-Certainement. Eh bien, je suis né le 19 juin 1795, au Château du Canadel, à La Col-sur-Loop sur la Côte d'Azur. Mon père était Louis-Maxime Raybaud. Mon père, alors, je ne me souviens pas exactement de quelle année c'était parce que de nombreuses années se sont écoulées depuis, ont trouvé un emploi lucratif en tant que chef de la célèbre école militaire "Rectorat militaire national" et donc compte tenu de tous les avantages que cette opportunité offrirait à notre famille, ils ont décidé avec ma mère de s'y installer, à La Flees dans la Loire. Notre vie là-bas s'est bien déroulée, du moins pour moi qui étais alors un enfant innocent, j'ai joué avec mes amis, je suis allé à l'école et je n'avais aucun souci.
-Je suis très heureux d'apprendre que vous avez eu une telle enfance si paisible selon ce que vous nous décrivez. Aussi, aimerais-je savoir ce que vous a motivé à aider les Grecs pendant la révolution de 1821, puisque d'après ce que vous nous avez dit vous avez eu une belle vie en France?
-C'est un grand plaisir pour moi de répondre, initialement mon implication dans la révolution grecque de 1821 visait à développer une nouvelle carrière comme celle de mon père. Mais pendant le temps où j'ai combattu et vécu avec eux, j'ai vu leur passion pour la liberté, leur angoisse à la fois pour leur propre vie lorsque nous allions nous battre et pour la vie de leurs camarades. En en plus, j'ai aussi vu leur gratitude quand les choses se sont bien passées et que nous avons gagné une bataille, mais je me souviens toujours que quelle que soit la bataille que nous gagnions, le chagrin des soldats qui ont perdu était toujours le même. Maintenant, vous vous demanderez pourquoi je vous dis tout cela… mais ces aspects du tempérament des Grecs, m'ont donné envie de les aider vraiment et profondément. J'ai donc commencé à écrire mes célèbres mémoires de la guerre de la Révolution grecque.
- L'aide que vous avez apportée aux Grecs a été vraiment valable non seulement dans le domaine des batailles mais aussi dans les ouvrages que vous avez écrits en l'honneur de cette lutte. Je vous serais reconnaissant de bien vouloir nous expliquer ce que vous a motivé et pourquoi vous avez écrit vos mémoires bien connues.
-Bien sûr, je peux vous en parler. Cette lutte des Grecs et tous les événements qui se sont déroulés à cette époque étaient uniques en ce qui concerne les batailles des Grecs et par l'attitude des soldats grecs envers leurs ennemis et leurs camarades. Cette passion et ce sacrifice des Grecs ne pouvaient tout simplement pas être oubliés au fil des ans, ces héros à qui les Grecs doivent ce qu'ils ont aujourd'hui devaient être honorés comme ils le méritent et les jeunes apprennent à ce sujet, pour que cela puisse continuer en même temps. et l'histoire. Alors j'ai pensé que quelqu'un devait s'assurer que ces événements étaient mémorisés et que quelqu'un était moi. Mon objectif n'était donc pas de laisser ces héros et leurs œuvres être oubliés, alors j'ai commencé à écrire les mémoires que vous connaissez.
- Je dois avouer, Monsieur Raybaud, que votre travail est admirable et constitue un moyen qui nous ramène à la Grèce antique et nous rappelle les facteurs qui nous sont parvenus comme vous l’avez dit jusqu’à présent. De plus, je ressens le besoin de mentionner qu'outre le fait que ces œuvres relient le monde grec moderne au grec ancien, vos mémoires inspirent et influencent les jeunes en termes d'attitudes et de mode de vie. Ils apprennent aux jeunes d'où ils viennent et assurent la continuité de l'histoire grecque. A ce point, j'aimerais que vous nous donniez quelques informations sur votre travail "Mémoires sur la Grèce pour servir à l'histoire de la guerre de l'indépendance, accompagnés des plans topographiques".
-L'ouvrage a été publié en 1824 dans la ville de Paris. Mon travail contient des mémoires de Grèce sur ce qui s'est passé pendant la lutte pour l'indépendance de la Grèce, dans lesquels il y a des plans topographiques.
- Je voudrais également vous demander sur la fameuse controverse qui a existé entre vous et Olivier Voutier. De plus, est-ce vrai que vous vous êtes battus avec lui et si cela était un évènement vrai, quelles en étaient les raisons? 
- Il est en effet vrai qu'il y avait une querelle constante entre moi et Voutier. Dans mes mémoires, je dois avouer que je suis ridiculisé mais parfois je me moque même de cet auteur, notamment à propos de ses propres mémoires "Mémoires sur la guerre actuelle des Grecs", parues à Paris un an avant mon travail. Cependant, je ne suis pas fier de mon acte et j'aurais aimé que nous ayons résolu nos différences. Maintenant, en ce qui concerne le duel que vous avez mentionné ci-dessus, c’est vrai, Voutier et moi nous nous sommes battus en 1826, lorsque nous sommes revenus tous les deux en Grèce. Les raisons qui m'ont poussé personnellement à cette violence étaient l'hostilité ainsi que la rivalité envers Voutier. Le résultat de cet acte horrible nous a blessés tous les deux.
- On dit, en plus, que vous avez établi une imprimerie en Grèce à votre retour après votre duel avec M. Voutier, est-ce vrai? Si oui, dans quel but avez-vous commis cet acte?
-C' est vrai que j'ai créé une imprimerie en Grèce. Mon objectif avec cet acte était de publier un journal français, le journal "Le Courrier d'Orient". L'imprimerie s'est finalement installée à Patras, en 1828, avec l'aide précieuse de Kapodistrias. Ce journal intéressait principalement les officiers et les soldats français. Le journal a d'abord été publié chaque semaine, puis tous les quinze jours. Par la suite, le journal fut publié à Athènes le 13 novembre 1828, mais sous un autre titre, "Le Courrier de la Grèce", traduit en grec, mais ce journal cessa de paraître en 1829.
- Je suis content d'apprendre que vous avez offert une fois de plus quelque chose d’absolument utile en Grèce et en France. En outre, je voudrais mentionner quelques mémoires dans lesquels vous vous êtes distingué.
-S'il vous plaît laissez-moi vous en dire quelques-uns. À l'origine, “Le chevalier de l'ordre national de la Légion d'honneur” est un mémoire que j'ai écrit le 31 mars 1837 en France. De plus, mon ouvrage “Brigadier Général de l'Ordre de Charles III” a été écrit en Espagne. De plus, j'ai écrit mon ouvrage “Croix d'Or de l'Ordre du Sauveur” le 28 octobre 1836 en Grèce. Puis j'ai écrit mon ouvrage “Croix d'Or de l'Ordre National de la Légion d'Honneur” le 17 novembre 1849 en France. Enfin, le “général de brigade de l'ordre national de la Légion d'honneur” est écrit le 26 mai 1852 en France. Ce sont quelques-unes de mes œuvres remarquables.
- Notre entretien se termine quelque part ici. Merci beaucoup pour m' avoir donné ces informations précieuses  pendant cet entretien ainsi que pour cette interview. J'espère que tous les Grecs mais aussi les Français reconnaîtront votre offre et votre grande aide dans la lutte de notre pays et pas seulement. Je vous remercie encore une fois.
- Merci bien. Bonne chance.

Ελληνική Μετάφραση:

-Καλησπέρα σας κύριε Ρεμπό, είναι μεγάλη μου τιμή που δεχτήκατε να μου παραχωρήσετε αυτή την συνέντευξη.
-Καλησπέρα, παρακαλώ η τιμή είναι όλη δική μου.
-Κύριε Ρεμπό, θα μπορούσατε να μοιραστείτε μαζί μας ορισμένες πληροφορίες για την ζωή σας ως παιδί;
-Ασφαλώς. Λοιπόν, γεννήθηκα στις 19 Ιουνίου 1795 στο Σατώ ντυ Καναντέλ, στο Λα Κολ-συρ-Λουπ της Κυανής Ακτής. Ο πατέρας μου ήταν ο Λουίς-Μαξιμ Ρεμπό. Ο πατέρας μου, λοιπόν, δε θυμάμαι ακριβώς ποια χρονιά ήταν διότι πάνε πολλά χρόνια από τότε, βρήκε μια συμφέρουσα θέση εργασίας ως επικεφαλής της φημισμένης στρατιωτικής σχολής «Εθνικό Στρατιωτικό Πρυτανείο» και έτσι λαμβάνοντας υπόψη όλα τα οφέλη που θα προσέφερε στην οικογένεια μας η ευκαιρία αυτή αποφάσισαν με την μητέρα μου να μετακομίσουμε εκεί, στο Λα Φλες του Λίγηρα. Η ζωή μας εκεί κύλισε ήρεμα, τουλάχιστον για εμένα που ήμουν τότε ένα αθώο παιδί, έπαιζα με τους φίλους μου, πήγαινα σχολείο και δεν είχα καθόλου έγνοιες.
-Χαίρομαι πολύ που ακούω πως είχατε μια τόσο γαλήνια παιδική ηλικία σύμφωνα με αυτά που μας περιγράφετε. Επίσης, θα ήθελα να μάθω τι σας κινητοποίησε ώστε να βοηθήσετε τους Έλληνες στην επανάσταση του 1821, αφού σύμφωνα με αυτά που μας είπατε είχατε μια καλή ζωή στην Γαλλία;
-Αχ, αυτή την ερώτηση πολλοί μου την έχουν κάνει. Ευχαρίστως να σας απαντήσω, αρχικά η ανάμειξη μου στην Ελληνική επανάσταση του 1821 είχε  σκοπό την ανάπτυξη μιας νέας καριέρας σαν αυτή του πατέρα μου. Στο διάστημα όμως που πολέμησα και έζησα μαζί τους είδα το πάθος τους για την ελευθερία, την αγωνία τους τόσο για τις δικές τους ζωές όταν πηγαίναμε να πολεμήσουμε όσο και για τις ζωές των συνανθρώπων τους. Εκτός αυτών όμως, είδα και την ευγνωμοσύνη τους όταν  τα πράγματα πήγαιναν καλά και νικούσαμε μια μάχη, αλλά πάντα θυμάμαι πως σε όποια μάχη κι αν νικούσαμε η λύπη για τους στρατιώτες που χάθηκαν ήταν πάντα η ίδια. Τώρα θα αναρωτιέσαι γιατί σας τα λέω όλα αυτά… όμως αυτές οι πτυχές της ιδιοσυγκρασίας των Ελλήνων, με έκαναν να θέλω να τους βοηθήσω πραγματικά και ουσιαστικά. Έτσι, λοιπόν, ξεκίνησα να γράφω τα ευρέως γνωστά απομνημονεύματα μου από τον Ελληνικό πόλεμο.
- Πραγματικά η βοήθεια που δώσατε στους Έλληνες ήταν ανεκτίμητη όχι μόνο στον τομέα των μαχών αλλά και στα έργα τα οποία συντάξατε προς τιμήν του αγώνα αυτού. Θα το εκτιμούσα ιδιαίτερως, αν μπορούσατε να μας εξηγήσετε τι σας ώθησε και με ποιο σκοπό γράψατε τα ευρέως γνωστά απομνημονεύματα σας.
-Βεβαίως μπορώ να σας μιλήσω γι’ αυτά. Ο αγώνας αυτός των Ελλήνων και όλα τα γεγονότα που συνέβησαν εκείνη την περίοδο ήταν μοναδικά, τόσο όσον αφορά τις μάχες των Ελλήνων, όσο και τις στάσεις των Ελλήνων στρατιωτών απέναντι στους εχθρούς τους αλλά και τους συμπολεμιστές τους. Αυτό το πάθος και η θυσία των Ελλήνων δεν μπορούσε απλά να ξεχαστεί στο πέρασμα των χρόνων, αυτοί οι ήρωες στους οποίους οι Έλληνες οφείλουν όσα διαθέτουν τη σήμερον ημέρα έπρεπε να τιμηθούν όπως τους αξίζει και να μαθαίνουν γι αυτούς οι νέοι άνθρωποι, ώστε να συνεχιστεί συγχρόνως και η ιστορία. Έτσι λοιπόν σκέφτηκα πως κάποιος  έπρεπε να εξασφαλίσει την απομνημόνευση αυτών των συμβάντων και αυτός ο κάποιος ήμουν εγώ. Έτσι, ο στόχος μου ήταν να μην αφήσω αυτούς τους ήρωες και τα έργα τους να ξεχαστούν, για αυτό ξεκίνησα τη συγγραφή των απομνημονευμάτων για τα οποία γνωρίζετε.
- Οφείλω να ομολογήσω, κύριε Ρεμπό, να πω πως η δουλειά σας είναι αξιοθαύμαστη και αποτελεί ένα μέσο το οποίο μας γυρίζει πίσω στην αρχαία Ελλάδα και μας θυμίζει τους παράγοντες που μας έφτασαν, όπως είπατε μέχρι εδώ. Επιπλέον, νιώθω την ανάγκη να αναφέρω πως εκτός του ότι αυτά τα έργα συνδέουν τον σημερινό Ελληνικό κόσμο με τον Αρχαίο Ελληνικό, τα απομνημονεύματα σας εμπνέουν και επηρεάζουν τους νέους ανθρώπους όσον αφορά τις στάσεις αλλά και τον τρόπο ζωής τους. Διδάσκουν στους νέους από πού προήλθαν και εξασφαλίζουν τη συνέχιση της ιστορίας των Ελλήνων. Σε αυτό το σημείο, θα ήθελα να μας δώσετε ορισμένες πληροφορίες σχετικά με το έργο σας «Mémoires sur la Grèce pour servir à l'histoire de la guerre de l'Indépendance, accompagnés de plans topographiques».
- Το έργο δημοσιεύθηκε το 1824 στην πόλη του Παρισίου. Το έργο μου περιέχει απομνημονεύματα από την Ελλάδα για όσα συνέβησαν στον Αγώνα Ανεξαρτησίας των Ελλήνων, μέσα στα οποία υπάρχουν ορισμένα τοπογραφικά σχέδια.
- Θα ήθελα, επιπλέον, αν μου επιτρέπετε να σας ρωτήσω για την φημισμένη διαμάχη που υπήρχε ανάμεσα σε εσάς και τον Ολιβιέ Βουτιέ. Επιπλέον, αληθεύει ότι μονομαχήσατε μαζί του κι αν αυτό ισχύει ποιες ήταν οι αιτίες;

- Είναι πράγματι αλήθεια ότι υπήρχε μια συνεχής διαμάχη ανάμεσα σε εμένα και τον Βουτιέ. Στα απομνημονεύματα μου, πρέπει να ομολογήσω, πως ειρωνεύομαι αλλά μερικές φορές χλευάζω κιόλας τον συγγραφέα αυτόν κυρίως σε σχέση με τα δικά του απομνημονεύματα «Mémoires sur la guerre actuelle des Grecs», τα οποία δημοσιεύθηκαν στο Παρίσι ένα χρόνο πριν το έργο μου. Ωστόσο, δεν είμαι υπερήφανος για αυτή μου την πράξη και θα προτιμούσα να είχαμε λύσει τις διαφορές μας. Τώρα, όσον αφορά την μονομαχία που προαναφέρατε, ναι ισχύει εγώ και ο Βουτιέ μονομαχήσαμε το 1826, όταν και οι δύο επιστρέψαμε στην Ελλάδα. Οι λόγοι που ώθησαν εμένα προσωπικά σε αυτή τη βιαιότητα ήταν η εχθρότητα καθώς και η αντιπαλότητα απέναντι στον Βουτιέ. Αποτέλεσμα αυτής της άσχημης πράξης ήταν ο τραυματισμός και τον δύο μας.
- Λέγεται, συμπληρωματικά, πως εγκαταστήσατε τυπογραφείο στην Ελλάδα όταν επιστρέψατε εκεί μετά την μονομαχία σας με τον κύριο Βουτιέ, αληθεύει; Αν ναι με ποιο σκοπό προβήκατε σε αυτή την πράξη;
- Είναι αλήθεια πως εγκατέστησα τυπογραφείο στην Ελλάδα. Ο στόχος μου με αυτή την πράξη ήταν να εκδώσω μια γαλλική εφημερίδα, την εφημερίδα «Le Courrier d'Orient». Το τυπογραφείο τελικά εγκαταστάθηκε στην Πάτρα, το 1828 με την πολύτιμη βοήθεια του Καποδίστρια. Η συγκεκριμένη εφημερίδα ενδιέφερε κυρίως αξιωματικούς και στρατιώτες της Γαλλίας. Για πρώτη φορά η εφημερίδα δημοσιεύθηκε εβδομαδιαίως και στη συνέχεια κάθε δεκαπέντε ημέρες. Ακολούθως, η εφημερίδα δημοσιεύθηκε και στην Αθήνα στις 13 Νοέμβρη 1828, με διαφορετικό όμως τίτλο,  «Le Courrier de la Grèce», μεταφρασμένη στα Ελληνικά. Η εφημερίδα αυτή ωστόσο σταμάτησε να εκδίδεται το 1829.
- Χαίρομαι που ακούω ότι προσφέρατε γι ακόμη μια φορά κάτι απολύτως χρήσιμο στην Ελλάδα, αλλά και τη Γαλλία. Θα ήθελα επιπρόσθετα, να μας αναφέρεται κάποια απομνημονεύματα στα οποία έχετε διακριθεί.
-Ευχαρίστως να σας αναφέρω μερικά. Αρχικά, το « Ιππότης του Εθνικού Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής» είναι ένα απομνημόνευμα το οποίο συνέγραψα στις 31 Μαρτίου 1837 στη Γαλλία. Συμπληρωματικά, το έργο μου «Ταξιάρχης του Τάγματος του Κάρολου Γ’» συγγράφηκε στην Ισπανία. Εκτός αυτού, το έργο μου «Χρυσούς Σταυρός του Τάγματος του Σωτήρος» το έγραψα στις 28 Οκτωβρίου του 1836 στην Ελλάδα. Έπειτα, το έργο μου «Χρυσούς Σταυρός του Εθνικού Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής» το έγραψα στις 17 Νοεμβρίου του 1849 του στη Γαλλία. Τέλος, ο «Ταξιάρχης Εθνικού Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής» συγγράφηκε στις 26 Μαΐου  του 1852 στην Γαλλία. Αυτά αποτελούν μερικά από τα διακεκριμένα μου έργα.
-Η συνέντευξή μας κάπου εδώ τελειώνει. Σας ευχαριστώ βαθύτατα για τις πολύτιμες πληροφορίες που μου δώσατε κατά τη διάρκεια της συνέντευξης καθώς και για την παραχώρηση της συνέντευξης αυτής. Ελπίζω όλοι οι Έλληνες αλλά και οι Γάλλοι να αναγνωρίσουν την προσφορά και τη μεγάλη βοήθεια σας στον αγώνα της χώρα μας και όχι μόνο. Και πάλι σας ευχαριστώ, να είστε καλά.
-Εγώ ευχαριστώ. Καλή συνέχεια.

Υπήρχαν πολλοί, Γάλλοι Φιλέλληνες 
και Βέλγοι κι Ελβετοί  
που βοήθησαν την Ελλάδα όταν έδειχνε να σβήνει
Leur aide et leur présence en Grèce, précieuses, inoubliables pour tous

Ο Κάρολος Φαβιέρος ήταν στρατιωτικός

Ο Chateaubriand ήταν πολιτικός
Ο Φραγκίσκος Πoυκεβίλ ήταν ο γιατρός

Et ensemble ils ont atteint la liberté

Όλοι μαζί βοήθησαν να γίνει ο ελληνικός στρατός, 
πιο γερός, πιο ανθεκτικός
Να οργανωθεί, να αντεπιτεθεί,
Τα εδάφη που του στέρησαν να επανακτήσει, όσα μπορεί…

Δεν ξεχνάμε τους ζωγράφους, που απεικόνισαν, τα πάντα
με μεγάλο πάθος για την Ελλάδα.
Et leur passion nous inspire, 
maintenant et pour toujours dans l’avenir...

Ντελακρουά (Delacroix), Ντιπρέ (Dupré), Mercier, (Μερσιέ), Peytier (Πετιέ) 

Αυτοί ήταν οι Φιλέλληνες ζωγράφοι,
Les grands peintres,
αυτοί βοήθησαν για να βλέπεις τις εικόνες σε κάθε μονοπάτι.
Την αληθινή ζωή ενός λαού που αγκομαχά και παλεύει τ’ άδικο και τη σκλαβιά
και την ανταλλάσσει πια, μόνο με τη λευτεριά…
Ils ont inspiré le peuple européen
Et ils ont lutté pour La liberté des Grecs esclaves…

Υπήρχαν πολλοί, υπήρχαν καλοί, 
Άνθρωποι με ιδεώδη, κάποιοι ρομαντικοί, ήταν οι συγγραφείς…
Δε θα ήξερες τι να πεις, αν δεν ήταν αυτοί…
Υπήρχαν και τόσοι πολλοί, αρχαιολόγοι, ιστορικοί, λογοτέχνες, και πολιτικοί:
Victor Hugo (Βικτόρ Ουγκό), Pouqueville (Πουκεβίλ) , Eynard (Εινάρ)…. Και τόσοι άλλοι, πολλοί…
On vous doit Messieurs, un GRAND MERCI!

Η ελευθερία δεν θα αργήσει να έρθει, όμως ο δρόμος θα είναι δύσκολος...
La liberté ne tardera pas à venir mais la route sera difficile..                           

O sommets de Taygète, ô rives du Pénée,
De la sombre Tempé vallons silencieux,
Ô campagnes d’Athène, ô Grèce infortunée,
Où sont pour t’affranchir tes guerriers et tes dieux ?

Doux pays, que de fois ma muse en espérance
Se plut à voyager sous ton ciel toujours pur !
De ta paisible mer, où Vénus prit naissance,
Tantôt du haut des monts je contemplais l’azur,
Tantôt, cachant au jour ma tête ensevelie
Sous tes bosquets hospitaliers,
J’arrêtais vers le soir, dans un bois d’oliviers,
Un vieux pâtre de Thessalie.

« Des dieux de ce vallon contez-moi les secrets,
Berger ; quelle déesse habite ces fontaines ?
Voyez-vous quelquefois les nymphes des forêts
Entr’ouvrir l’écorce des chênes ?
Bacchus vient-il encor féconder vos coteaux ?
Ce gazon que rougit le sang d’un sacrifice,
Est-ce un autel aux dieux des champs et des troupeaux ?
Est-ce le tombeau d’Eurydice ? »

Mais le pâtre répond par ses gémissemens :
C’est sa fille au cercueil qui dort sous ces bruyères ;
Ce sang qui fume encor, c’est celui de ses frères
Égorgés par les musulmans.

O sommets de Taygète, ô rives du Pénée,
De la sombre Tempé vallons silencieux,
Ô campagnes d’Athène, ô Grèce infortunée,
Où sont pour t’affranchir tes guerriers et tes dieux ?

« Quelle cité jadis a couvert ces collines ?
Sparte, répond mon guide… » Eh quoi ! Ces murs éserts,
Quelques pierres sans nom, des tombeaux, des ruines,
Voilà Sparte, et sa gloire a rempli l’univers !
Le soldat d’Ismaël, assis sur ces décombres,
Insulte aux grandes ombres
Des enfans d’Hercule en courroux.
N’entends-je pas gémir sous ces portiques sombres ?
Mânes des trois cents, est-ce vous? …

Eurotas, Eurotas, que font ces lauriers-roses
Sur ton rivage en deuil, par la mort habité?
Est-ce pour faire outrage à ta captivité
Que ces nobles fleurs sont écloses?
Non, ta gloire n’est plus ; non, d’un peuple puissant
Tu ne reverras plus la jeunesse héroïque
Laver parmi tes lis ses bras couverts de sang,
Et dans ton cristal pur sous ses pas jaillissant
Secouer la poudre olympique.

C’en est fait, et ces jours que sont-ils devenus,
Où le cygne argenté, tout fier de sa parure,
Des vierges dans ses jeux caressait les pieds nus,
Où tes roseaux divins rendaient un doux murmure,
Où réchauffant Léda pâle de volupté,
Froide et tremblante encore au sortir de tes ondes,
Dans le sein qu’il couvrait de ses ailes fécondes,
Un dieu versait la vie et l’immortalité?

C’en est fait ; et le cygne, exilé d’une terre
Où l’on enchaîne la beauté,
Devant l’éclat du cimeterre
A fui comme la liberté.

O sommets de Taygète, ô rives du Pénée,
De la sombre Tempé vallons silencieux,
Ô campagnes d’Athène, ô Grèce infortunée,
Où sont pour t’affranchir tes guerriers et tes dieux?

Ils sont sur tes débris ! Aux armes ! Voici l’heure
Où le fer te rendra les beaux jours que je pleure !
Voici la Liberté, tu renais à son nom ;
Vierge comme Minerve, elle aura pour demeure
Ce qui reste du Parthénon.

Des champs de Sunium, des bois du Cythéron,
Descends, peuple chéri de Mars et de Neptune !
Vous, relevez les murs ; vous, préparez les dards !
Femmes, offrez vos vœux sur ces marbres épars :
Là fut l’autel de la fortune.
Autour de ce rocher rassemblez-vous, vieillards :
Ce rocher portait la tribune ;
Sa base encor debout parle encore aux héros
Qui peuplent la nouvelle Athènes :
Prêtez l’oreille… Il a retenu quelques mots
Des harangues de Démosthènes.

Guerre, guerre aux tyrans ! Nochers ! Fendez les flots !
Du haut de son tombeau Thémistocle domine
Sur ce port qui l’a vu si grand ;
Et la mer à vos pieds s’y brise en murmurant
Le nom sacré de Salamine.
Guerre aux tyrans ! Soldats, le voilà ce clairon
Qui des perses jadis a glacé le courage !
Sortez par ce portique, il est d’heureux présage :
Pour revenir vainqueur, par là sortit Cimon.
C’est là que de son père on suspendit l’image !
Partez, marchez, courez, vous courez au carnage,
C’est le chemin de Marathon !

O sommets de Taygète, ô débris du Pyrée,
Ô Sparte, entendez-vous leurs cris victorieux ?
La Grèce a des vengeurs, la Grèce est délivrée,
La Grèce a retrouvé ses héros et ses dieux !

2.http://www.hellenicaworld.com/France/Person/gr/JeanFrancoisMaximeRaybaud.html 

3.http://www.apostoliki-diakonia.gr/gr_main/catehism/theologia_zoi/category_lib/Afieromata/Eikosiena/text1821/%CE%9F%CE%B9%20%CE%A6%CE%B9%CE%BB%CE%AD%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B5%CF%82.pdf 

4.https://el.unionpedia.org/i/%CE%9C%CE%B1%CE%BE%CE%AF%CE%BC_%CE%A1%CE%B5%CE%BC%CF%80%CF%8E
ΚΑΝΤΑΡΗ ΖΩΗ Γ1

 « Η Ελλάς  μου  πληρώνει   μεγαλοπρεπώς   ολίγας  σταγόνας  αίματος  χυθέντος  για   την αγίαν  υπόθεσίν της».

https://www.blod.gr/lectures/o-filellinismos-sti-gallia-kai-i-epirroi-sti-mousiki-kai-tis-tehnes-kata-ti-diarkeia-tou-agona-tou-1821