Daarna komt er een flashback van zijn oude vrouw, Monika. Deze flashback speelt zich af bij de geboorte van zijn zoon Bo.

Dit motiveert mij om verder te lezen omdat het al gelijk spannend word aan het begin van het verhaal.

Hij gaat naar de oude ex van Monika, alleen die wist niet eens dat Monika dood was. Dus dat hielp hem niet echt.

Het perspectief is nog steeds via Armin, je krijgt te horen dat hij probeert te kalmeren, hij leest bijvoorbeeld veel boeken en drinkt ook veel alcohol. Dit heeft een spannend en verdrietig effect op het lezen.

Het verhaal blijft verteld vanuit Armins perspectief. Je leest hoe hij probeert met zijn emoties om te gaan — hij zoekt afleiding in boeken en grijpt regelmatig naar de alcohol. Dit zorgt voor een sfeer die zowel spannend als droevig aanvoelt tijdens het lezen.

In het slot van het boek besluit Armin hoe hij verder wil met zijn leven. Hoewel Bo niet zijn biologische zoon is, blijft zijn liefde voor hem onveranderd. Het vaderschap gaat voor hem om liefde, niet om bloedband. Het verhaal eindigt intens en deels open, waardoor de lezer blijft nadenken over de toekomst van Armin en Bo.

Ook is er weer een flashback, we zien op pagina 85 als eerste zin staan; "In de eerste 8 weken na Monika's dood..." dit wijst er gelijk op dat het een flashback weer is, ook weten we nu de leeftijd van Bo in dit deel van het verhaal, aangezien hij ongeveer 3 jaar oud was toen Monika dood ging.

1. Sterk emotioneel verhaal, het boek laat zien hoe ingrijpend en complex familiebanden en liefde kunnen zijn

2. Spannende zoektocht naar de waarheid, Armins zoektocht naar Bo’s biologische vader zorgt voor spanning en houdt de lezer geboeid

3. Realistische personages en relaties, De mensen in het boek lijken echt. Armins gevoelens en gedachten zijn herkenbaar, waardoor je je goed in hem kunt verplaatsen.

Omdat ik nu op de helft zit moet ik weten of ik door zou lezen of niet, aangezien Armins zoektocht nog niet af is ben ik wel benieuwd naar de rest van het verhaal, en natuurlijk, wie de dader is.

Armin denkt veel na over het verleden, er is een flashback naar dat hij samen met Bo vroeger ging vissen toen hij 5 was. Daarna opent Bo zijn cadeau; een vishengel.

Wat mij tot nu toe het meeste heeft verbaast uit het verhaal is het perspectief van Armin, hij gaat steeds verder achteruit mentaal, maar hij heeft nog steeds veel hoop en blijft doorzoeken.

2. Het boek is makkelijk te lezen dus elke lezer kan het boek lezen, het zijn namelijk korte en duidelijke zinnen dus je komt er makkelijk doorheen.

3. Het boek gaat over echte problemen in bijvoorbeeld familie, dus je kunt je makkelijk inleven in het verhaal. Hierdoor vind ik zelf dat het boek ook leuker word.

Eigenlijk is dat niet zo aantrekkelijk, omdat de lezer juist de hoofdpersoon wilt zien ontwikkelen, maar op dit moment gaat dat juist sloom.

Dit is super goed voor de ontwikkeling van de hoofdpersoon in het verhaal, en lijdt uiteindelijk tot de climax.

Het boek is alles behalve chronologish veel flashforwards en veel flashbacks. Het is daardoor aardig onduidelijk in welke tijd het verhaal afspeelt, maar er worden wel hints gegeven.

Later wordt Armin wakker in Bo's kamer, hij schreeuwt dat Armin zijn kamer moet verlaten.

Veel kan ik eigenlijk niet meer vertellen aangezien deze paginas echt duidelijk opvulpaginas zijn, ik ben benieuwd naar het einde van het boek!

Oftewel de biologische vader van Bo is de vader van Armin, dit doet Armin veel pijn, maar hij blijft nog steeds voor Bo zorgen alsof het zijn kind is. Dit was niet te verwachten!