Lisa: Wat is er nu weer aan de hand?

Peter: Misschien moet de trein stoppen om op een andere spoor te komen en om de tegenligger eerst voor te laten.

Lisa: Ik hoop het want anders ben ik te laat.

Ann: Het zal wel meevallen. Wat doe je voor job mevrouw...?

Lisa: Zeg maar Lisa!

Ann: Mijn naam is Ann aangenaam. En jullie?

Peter: Ik ben Peter en dienen stille hier is Bart. 

Ann: Ah! Bart de stille haha.

Bart lacht mee verlegen.

Lisa: Ik werk als secretaressen in de stad.

Bart: Dan is het wel belangrijk dat je op tijd bent.

Een mededeling wordt afgeroepen: Wegens een technisch defect kan de trein op dit moment niet doorrijden, wij verontschuldigen ons voor het ongemak.


Peter: Dat wordt wachten...

Lisa: Ik zal mijn werkgever maar bellen... Pff, geen bereik!

Bart: Dat zal uitleggen worden straks op het werk..

Lisa: Ik vraag straks wel aan de controleur of hij een nota kan schrijven.

Peter: Heeft er iemand speelkaarten bij? We zijn toch met 4.

Er wordt gelachen.
Een uur later.


Peter: Godverdomme, nu staan we hier al meer dan een uur!

Lisa: Ik zie de machinist daar buiten lopen maar wat gaat die kunnen doen? Altijd hetzelfde met de spoorwegen.

Bart: Tja, Zie die koeien maar grazen die trekken daar niks van aan.

Peter: Ga er maar tussen staan zou ik zeggen!

Ann: Ik zie u  er al tussen staan... Boe! Ik ben het beu.
haha

Lisa: Als dat hier nog lang duurt dan wordt ik nog zot.

Op dat moment komt de controleur in de wagon.
Vervolgd door een ongemakkelijke stilte...


Controleur: Ik heb jullie slecht nieuws te melden, Er is iets mis met de kabels waardoor de stroom is afgesloten het zal nog lang kunnen duren voordat we vertrekken. Sorry, voor het ongemak.

Peter, Ann, Lisa en Bart: Pff!

Ann: Dat doet mij denken aan 10 jaar geleden toen ik met mijn toenmalige vriend een reisje met een bootje ondernam naar een eiland 2 uur verderop waar we verbleven in Griekenland. Toen we daar aankwamen ontdekte dat we zonder diesel zaten. We hebben daar de nacht moeten doorbrengen gelukkig hebben ze ons de volgende ochtend kunnen depanneren.

Bart: Dat zal wel...een avontuur zijn geweest .

Lisa: ja, eerst wat ongerust maar we hebben het overleefd.

Wees voorzichtig! Hoorde ik mijn moeder nog zeggen. Simoen en de rest stonden ongeduldig te wachten want we zouden naar het dorp gaan. Het was al een fantastisch zomer geweest in Money Mississippi waar mijn ouders hun vakantie doorbrachten. Ik had me al snel aangesloten bij een groep jongeren die hier rondhangen. Simoen was zowat het haantje de voorste  van de groep en de dichtbijzijnste buur, we haalde voortdurend grappen uit bij elkaar. In het dorp aangekomen gingen we naar de plaatselijke  buurtwinkel Bryan’s Grocery wat drank halen, de hitte buiten was bijna ondragelijk.  Terwijl we met zijn allen wat onnozel aan het doen waren kwam er een vrouw binnen, gelijktijdig duwde Simoen mij in de rug waardoor ik op de vrouw botste, iedereen in de groep begon te lachen. “ Kan je niet uitkijken… boy!’ riep zij tegen mij. Ik keek haar bang aan terwijl ik drie stappen achteruit ging en bijna  over mijn eigen voeten struikelde.  “Maak dat jullie hier wegkomen” Riep de winkelier die ons al een hele tijd in het oog had. We liepen weg zonder iets. Zie je nu wat je gedaan hebt Simoen? Het beste is om van die mensen zo ver mogelijk vandaan te blijven heeft mijn moeder nog gezegd, zei ik aangedaan met wat er gebeurd was.  Stel je niet zo aan Emmett, kom we gaan naar de waterbron op de markt daarvan kunnen we drinken, zei Simoen. Na een paar uren ravotten en wat ballekes gooien in de basketplein naast de parochie  waren we het incident al snel vergeten. Het wordt tijd dat ik naar huis toe ga want mijn moeder zal op mij wachten voor het eten” Zei ik tegen mijn vrienden. Ok, Emmett we zien u morgen wel. Tuurlijk, en morgen win ik met de basket. lachte ik.

Al fluitend wandelde ik richting het huis waar mijn familie en ik deze  zomer verbleven. Ik hoorde in de verte een bluesmuzikant spelen terwijl het droge gras meebeweegt met de wind, de lucht was helder blauw en droog, geen wolkje te zien. Er kwam een wagen aan,  een Ford F één, ik ken ze goed genoeg want mijn oom heeft dezelfde… heel traagjes achter mij aan  zo dicht dat ik er zenuwachtig van werd.

Ik  draai mij om en zie twee mannen in de wagen aan het discuteren tegen elkander. De auto stopt en de twee mannen stapten uit. Ik wil gaan lopen maar ik bevries, onbeweeglijk stijf van angst, ik voel dat dit niet goed gaat aflopen. “Is dat hem, Roy!” hoorde Emmett nog zeggen. We pakken hem en we brengen hem naar mijn schuur aan de Tallahatchie-rivier. “Ok, Roy! Zei Milam. Hij had een grote katoenen zak bij zich en vanaf toen werd het donker totdat we bij een schuur waren. 

Terwijl ze me binnenbrachten in de schuur werd ik langs alle kanten geslagen en geschopt. Ze smijten mij op de grond neer… En boy! wat was dat daar bij de kruidenier, riep Roy. Grote meneer hè vrouwen lastig vallen. Ik heb niets gedaan! zei ik. Amper nog kunnen spreken omdat mijn kaken helemaal opgezwollen waren. Terwijl  ze vragen stelde bleven ze mij  schoppen en slaan. Ik zal je leren nog maar durven naar onze vrouwen te kijken. Toen kwam die Roy af met een schroevendraaier richting mijn oog. Wij zijn het kotsbeu dat jongeren zoals jij uit Chicago de boel hier op stelde komen zetten. Ondertussen duwt hij de schroevendraaier in mijn rechter oog. Ik schreeuwde en vroeg om te stoppen maar hij…Ik voelde mij helemaal duizelig. Alles werd donker, koud en dan werd het weer troebel. Ik zag  Roy met mijn rechteroog in zijn hand. Lucht… Ik adem even maar de pijn was  zo onverdraaglijk dat ik het bewustzijn nogmaals verloor. Ik merk dat mijn ziel wegkwijnt, het is pikkedonker…  dan werd het weer lichter en ik begon weer te zien maar dit keer is het anders. Al de pijn is weg, ik voel niets meer en Ik ben toeschouwer geworden van mijn eigen gebeurtenis. Ik hang boven mijn lichaam…

Ik zie ze  nog verder schoppen en Milam zit met een oude koevoet op mij te slaan. Ik probeer nog te roepen dat ze moeten stoppen maar ze reageren niet. Ik besef dat het voor mij gedaan is… Ik ben er niet meer. Dood! Ik had me het wel anders voorgesteld… eigenlijk had ik er zelfs nog niet  over nagedacht. Tijd genoeg, nog een heel leven voor mij. Nee, dit was niet verwacht. Roy!  Zei Milam stillekes, misschien beseffen wat hij gedaan had, ik denk dat hij dood is. Niks verloren aan dat soort, kom pakt de prikkeldraad en die ventilator mee  we smijten hem in Tallahatchie-rivier diep genoeg dat ze hem niet kunnen vinden. Milam sleurde me naar de wagen, een rood spoor blijft achter. Dat is mijn bloed!  Aan de rivier draaien ze de prikkeldraad rond mij samen met die ventilator vast aan mijn lichaam. Roy neemt een geweer uit de truck en schiet in de richting van mijn hoofd, vlak tegen mijn oor alsof ik nog niet dood genoeg was.  Daarna werd ik in de rivier gesmeten, waterrimpels en wat luchtbellen is het laatste wat er te zien is. Diep in het koude water zink ik, vastgebonden met prikkeldraad aan een ventilator. 

Een paar dagen later zie ik 2 vissers aankomen ze hebben van alles bij, vislijnen, een bak met haken, visdraad, wormen.  2 stoeltjes en in een zak wat bier, koffie en waarschijnlijk nog iets om te eten. Dat was ik al vergeten, eten. Mijn moeder, mijn arme moeder wachtend op mij, niet wetend wat er gebeurd is. Ik kan het haar niet meer vertellen alleen mijn geest blijft over de rest ligt daar in het water niet ver van de visser vandaan. Waarom ben  ik hier nog? Waarom ben ik niet gewoon dood? Vraag ik mezelf af. Ze praten over een jongetje uit Chicago dat vermist is nog maar net 14 jaar hoorde ik. Het is het gespreksonderwerp van het dorp, overal hebben ze al gezocht bleek uit hun conversatie. Dat ben ik, hier ben ik! Daar in het water probeer ik te roepen maar de jongens horen me niet. Ik voelde me hulpeloos, toch probeer ik er alles aan te doen om die gasten hun aandacht vast te krijgen, niets lukt. Ik ben niet meer van hun wereld dat is voorbij. Ik duik het water in op de plaats waar mijn lichaam ligt te rotten, ik herken mijzelf niet meer mijn lichaam is helemaal opgezwollen door de verwondingen en het water. Als ik terug aan de oppervlakte van het water ben kom ik tussen de algen terecht die blijken te bewegen als ik er tegen duw, dit is mijn kans. De algen bewegen niet veel maar toch. Ik beweeg mij zoveel mogelijk in en uit het water, dus ik heb toch nog een beetje voeling met fysiek wereld zoals een echt spook. Heb je dat gehoord Will, Ik hoor niets, Je verbeeld maar iets. Komt door het bos waarschijnlijk, het heeft altijd iets vreemds samen met de stroming van het water. Kijk daar tussen de algen, luchtbellen. Door het ontbinden van mijn lichaam was er gas vrij gekomen. Will, neemt een lange stok Ok, maar doe het voorzichtig er zit veel  stroming op het water. Ondertussen kwam de prikkeldraad van de ventilator los waar het aan vast hing zodat mijn lichaam terug kwam bovendrijven.

Dat is die Jongen! Hoorde ik ze zeggen, waar ze in het dorp over hadden. Ga jij de sheriff verwittigen, snel! Zei Will. Ik blijf hier bij het lichaam zodat het niet wegspoelt. Ok, zei de andere jongen! Nog geen half uur later zijn de  zwaailichten van politiewagens en van de ambulance paraat. Nadat ze mij uit het water gehaald hadden werd ik naar het mortuarium gebracht, na een kort onderzoek werd ik zo goed mogelijk opgelapt. Wanneer dit afgerond was stopte ze mij in een kist. Nog dezelfde dag werd er een wake gehouden in de plaatselijke kerk. Het is een open kist, iedereen kan zien hoe hard ik toegetakeld ben geweest en de ravage door het water die mijn lichaam drie dagen en nachten in de rivier heeft ondergaan.  Mijn familie en vrienden en andere mensen uit het dorp komen eraan met mijn moeder voorop samen met de tante waar we verblijven die haar probeerde te ondersteunen. Niemand kon dit geloven, weer door stigmatisering en haat gedreven groep mensen die denk dat ze superieur zijn. Volgens de geruchten zijn er meerdere personen opeens verdwenen en in de Mississippi rivier gesmeten. De volgende dag werd ik begraven. Ik had nog nooit zoveel volk bijeen gezien, zelfs de plaatselijke nieuwszender was er aanwezig. In de periode daarna komen mensen regelmatig bloemen op het graf leggen. En mama komt elke dag langs.

Maar als de jaren voorbij gingen duurde het alsmaar langer voordat ik iemand zag langskomen naar het graf. Ondertussen ligt mijn moeder naast mij maar haar geest heb ik nog niet tegengekomen. En dan zestig  jaar later, zag  ik een koppel langs mijn graf komen, ze hadden over mij gehoord op het nieuws, er zou een boek verschenen zijn waarin de vrouw Carolyn Bryant bekend dat er nooit iets gebeurd was bij de kruidenier, dat het allemaal verzonnen was.

Voor de eerste keer sinds mijn dood voelde ik me opgelucht, Ik voelde mij bevrijd.  Op dat moment kwam er een scherp wit licht waar ik naartoe werd gezogen. Daarom bleef ik hier rondhangen. Ik wou de waarheid horen!

 

"Pow luw muw muf een zuur muur muur.
 Puur mee vieuw uil isch vuil, klink klank euw meeuw flank.
Kras, krastel krees wieu win."

"Had zij mij gisteren nog verteld voordat ze het water in ging."

Het is ondertussen al een tijd geleden, Lucius was nog een kind. Iedereen zat voor de televisie, ze waren al wat gewoon ondertussen sinds de eerste kolonie op de maan was ingehuldigd. Landen op de maan was ondertussen de normaalste zaak geworden daar dat er bij het delven van Helium drie alle lagen van de bevolking nodig waren. Deze keer was toch iets speciaals, de eerste baby geboren op de maan, een klein maanling Seline genaamd. De Secretaris generaal van de VN gaf nog een speech "Wederom staan we op een keerpunt in de geschiedenis. Een onvergetelijk moment die ons doen stilstaan wie we zijn als mens zodat we kunnen verdergaan naar een nieuwe uitdaging. We vieren de geboorte van Seline, op de eerste plaats felicitaties voor Theia de moeder van Seline. Net zoals Neil Armstrong een kleine stap zette voor de mens toen hij van de maanlander kwam, is de geboorte van Seline een grote stap voor de mensheid. Overal ter wereld werden lichtshows gegeven met drones die de geboorte van Seline symboliseert. De kleine Lucius zit gebrand voor de televisie en wanneer iedereen al weg is zapt hij nog verder om nog meer te weten te komen over Seline. De dagen erna liet Lucius weekbladen kopen door zijn moeder en knipte hij al wat met de maan te maken had uit en plakte die in een knipselboek.                                                                                                                           

Een paar maanden later kwam Seline nog in het nieuws omdat Theia met haar probeerde te vluchten naar de aarde. Begrijpelijk dacht Lucius maar onmogelijk omdat Seline op aarde niet kan overleven. De zwaartekracht zou fataal zijn, Dat hadden ze gezegd op de televisie.                                             Vast besloten zou ze de maanlander nemen waarvan ze wist dat die de volgende groep mensen terug naar de aarde zou sturen. De meeste bleven maar een paar maanden of maximum een half jaar op de basis. Voor Theia was haar verblijf vooral een nachtmerrie geworden. Vooral omdat Seline al een paar keer aan de dood ontsnapte door allerlei complicaties waarvan de oorzaken te wijten waren aan het verblijf op de maan. Na een lang gesprek met Bram, de vader van Seline via het communicatiesysteem van de maanbasis. Besloot Theia er alles aan te doen om terug te keren naar de aarde. Ze zouden zich verstoppen ergens in de maanlander.         

Voordat ze vertrok naar de maan had Theia een korte relatie gehad met Bram, die was beëindigd een paar dagen eerder. Ze waren als vrienden uit elkaar gegaan omdat ze vonden dat de relatie weinig kans op slagen had. Daar dat Theia voor een lange tijd op de maan zou werken. Ondanks de testen die voor het vertrek werden gedaan bleek ze een maand na haar aankomst op de maan zwanger te zijn van Bram. Eerst werd er aan gedacht om Theia terug te sturen naar de aarde maar dat was niet mogelijk. De eerstvolgende raket zou pas aankomen een half jaar later. Theia beviel juist voor de volgende terugreis na 28 weken zwangerschap. Wegens een te vroege zwangerschap moest Seline in de couveuse doorbrengen en was er constant stress voor Theia dat Seline dit niet zou overleven.

Op een keer als iedereen al was gaan slapen, ging Theia samen met Seline naar de kamer waar alle ruimtepakken lagen. Snel trok ze hun ruimtepakken aan. Neemt Seline vast, doet de sluisdeur open. Springt op het stoffige maanzand, en liep richting de maanlander. Achter haar hoorde ze een sirene afgaan. ze keek om, zag de veiligheidsdienst van de maanbasis achter haar lopen. Voordat ze aan de maanlander geraakte werd ze tegengehouden. Meerdere pogingen zouden nog volgen maar waren telkens onsuccesvol. Op aarde werd alles gevolgd alsof het een realityshow was en natuurlijk trachtte Lucius al deze nieuwe informatie bij te houden.                        

Vele jaren gingen voorbij, Lucius werkte nu als journalist bij de Nieuwe Standaard een mediabedrijf waarvan hij de opdracht kreeg om Seline te interviewen op de maan.  Het gaat een lange dag worden, dacht Lucius. Hij zette de koffiemachine op, pakte de melk uit de ijskast, nam een paar slokjes rechtstreeks van de melkfles en deed er een schuitje van in zijn tas. Op de tafel lag zijn plakboek vanuit zijn kindertijd die hij de dag ervoor nog uit een doos gehaald had vol met oude herinneringen. Het is ver gekomen, dacht hij hardop terwijl hij gelijktijdig bladerde in het plakboek en van zijn koffie sipte. De hele boek was volgeplakt met foto’s en knipsels over de maan en Seline. Achteraan had hij een tijdlijn gemaakt waar je bijna elke fase uit het leven van Seline kon bekijken. Hij was met het knipselboek gestopt in de periode dat hij voor journalist ging studeren, desondanks bleef hij geïnteresseerd in het leven van Seline. Op een dag deed hij zijn stoute schoenen aan en begon hij e-mails uit te wisselen met Seline. Een hele reeks mails en chats gingen voorbij en in een van de chats had ze nog geschreven “ Misschien ontmoeten we elkaar ooit nog”. Nu was het zover, twintig jaar later sinds hij samen met zijn familie voor de televisie zat. De dag dat zijn leven voorgoed veranderde. 

Eerst nog langs het benzinestation, dacht Lucius en na wat frisdrank gekocht te hebben in de bijhorende shop van het benzinestation begon de lange reis richting ruimtehaven in Dnipro, Oekraïne. Aan de ruimtehaven gekomen moest hij zich aansluiten bij de werknemers die op de maanbasis gingen werkten. Na een korte medisch onderzoek werd Lucius naar zijn vertrek gebracht. Doodop van de reis viel Lucius bijna onmiddellijk in slaap. 

De volgende dag stond iedereen in ruimtepak klaar voor het vertrek. En nog geen uur later in de raket hoorde Lucius het aftellen vanuit de cockpit totdat een krachtige boots de raket in de ruimte katapulteerde. Je eerste keer? Lachte een man naast hem die zag dat Lucius lijkbleek voor zich zat te staren. Eerst wordt het erger voordat het beter wordt, mijn naam is Jurgen, zei hij met een stevige handdruk. Dit is al mijn derde keer dat ik naar de maan reis, zei Jurgen. Straks zal het nog spannend worden als we microzwaartekracht bereiken en de komende 3 dagen zitten hier met elkaar opgescheept. Waar ga je werken? vraagt Jurgen. Hmm, Ik ben hier om Seline te interviewen. Ok, haar heb ik vorige keer even gezien toen we gingen drinken in de plaatselijke cafetaria. Onze eigen beroemdheid, een B.M. lachte Jurgen. Lucius kijkt hem zwijgend aan, het enige waar hij aan dacht met een plastieke zak in zijn hand was op het moment wanneer dit voorbij zou zijn en dat liefst zonder te moet kotsen. Drie dagen in een ruimteschip is niet niks. Je word het wel snel gewoon, zei Jurgen geruststellend eens we door de dampkring zijn. 

Vanaf dat ze buiten de atmosfeer waren, lieten de bemanning en de passagiers zich goed gaan nu ze konden zweven in het schip, zelfs Lucius die even twijfelde. En als hij door het raampje keek vanuit de raket zag hij de aarde alsmaar kleiner worden. Negen miljard mensen op dat klein bolleke, dacht Lucius.  En weet je hoe je uw bed moet maken, vroeg Jurgen. Even verschiet Lucius maar hij herpakt zich snel. Ja, gewoon de zetel omlaag en voila, lachte Lucius die zich al veel beter op zijn gemak voelde. Journalist, hè? Vroeg Jurgen. En ga je alleen Seline interviewen? Nee, ik heb een gans programma opgesteld voor de tijd dat ik daar ben, het zal wel even duren voordat ik terug kan. En wat is jou taak?  Ik werk in de toren daar waar we met de maanlander gaan landen. Maar het is de laatste keer dat ik dit nog ga doen, antwoordde Jurgen. Kinderen? vroeg Lucius. Er is eentje op komst vandaar dat dit mijn laatste keer zal zijn. Dat en telkens terug aanpassen wanneer je op aarde komt is geen lachertje. 

Na een paar dagen sluit de raket zich aan het dok van het ruimtestation die een baan rond de maan draaide. Langzaam maar zeker kwam de Raket dichter tegen het ruimtestation totdat men een harde bonk hoorde. Vanuit de cockpit hoorde Lucius de operateurs van de gateway tegen de piloten zeggen dat alles klaar is om de raket te verlaten en vandaar zette ze hun rit verder met de maanlander.

 

Ogen diep als de Abyss

Een feest in je dromen

Een plaats dat je niet verwacht 

Een lach die de sluizen van vreugde opent 

De bergen jammeren  tot in je dijen

Een lichaam gebeiteld uit eeuwenoude rotsen

zo zacht als druppels uit de zee

Diep in de onderbuik van de aarde

Stop.

Er was eens regen waar een vogel door vloog. De vogel was nat en hoopte op zonneschijn. want het had al een hele tijd geregend. Het was tijd voor iets nieuws, de planten hebben nu wel genoeg water gehad.

Stop.

Er was eens een plant die dronken was. Het ging van links naar rechts terwijl er geen briesje was; De bijen vonden dit niet fijn want ze wisten niet welke kant de bloem opging. 

Stop.

Er was eens een bij die geen eten bij had. De Koningin in de korf ging daarmee niet akkoord . Misschien moet  de bij bijgevolg wat beter zijn best doen. Want de korf heeft honing nodig voor de nieuwe jonge bijen. Dus vloog de bij terug over de velden waar de bloemen zijn.

stop.

Er was eens een boer die werkte op het veld. Hij was al redelijk oud en nooit getrouwd en voelde zich alleen. Op een dag ging hij naar een veld waar er aardbeien werden gewonnen. Het zat daar vol met vogels die al zijn aardbeien opaten. Hij dacht dit kan niet zijn, ik moet hier dringend een vogelverschrikker zetten want anders heb ik tegen de uitkom geen aardbeien meer. Zo, hij zette de vogelverschrikker in het midden van het veld. Het was de mooiste vogelverschrikker die hij ooit gezien had. Elke boer in de omgeving was jaloers. Ja, dit is het dan.  Dacht de arme man.

Stop. 

Er was eens een vogelverschrikker die in het midden van een aardbeienveld stond. Tja, dit is het dan. Dacht de vogelverschrikker.

Er was eens...
Er was eens een toren, heel hoog in de lucht. De mensen die daar woonden voelden zich een beetje verloren, maar vonden het daar beneden maar een klucht. De bewoners van de toren zeiden tegen elkaar: "Wie wil daar nu wonen, daar laag bij de grond? Hier zitten we veilig en droog boven de wolken, wat daar beneden is kan ons niet bekoren."

De kleinste van hen in de toren wilde toch graag eens naar beneden kijken, maar de ramen waren veel te hoog. "Ik zit hier wel hoog en droog", dacht de kleine man, "maar ik zou toch eens willen weten hoe het anders kan." Dus ging hij naar de koning en vroeg: "Koning, ik wil zo graag eens naar beneden gaan, om te zien of de verhalen die jullie vertellen met heel veel toeters en bellen wel op waarheid zijn gebaseerd."

De koning werd rood van woede en zei: "Geloof jij mij dan niet? Dat wat ik je heb geleerd?" De tranen kwamen uit zijn ogen van zoveel verdriet. De kleine man nam zijn zakdoek en gaf die aan de koning. "Sorry, Meneer de koning, maar ik ben zo nieuwsgierig. Ik wil weten wat er daar beneden gaande is. Maar waarom ween je nu?"

"Oké", zei de koning, "als het zo zit, dan moet je wel weten: eens je beneden bent, kan je nooit meer naar boven." Het is niet dat ik het je niet gun." De kleine man begon het nu wel te begrijpen, maar de gedachten bleven maar rijpen. Dus op een dag nam hij afscheid van iedereen, ook van de koning die hem nog vertelde dat hij zijn vader was.

waaide weg door de wind.

Door de regen,

ver weg... Nog amper zichtbaar.

Verdriet was het, zo voelde het ook.

er was geen weg terug.

Langzaam rillend van de kou.

De warmte van een omhelzing was... 

Er IS geen weg terug!

Nooit meer!

                     Retrein: B E D D/A B

Geuren

Oh gij veredelde…

haar sprieten

een wellness van aroma’s

Wat ik hier riek zijn de geuren van chocola

die in mijn neus komen baden

voordat ik het stukje in mijn mondje steek,

is de smaak al verraden.

 

Gij en mij, we zijn hier allebei.

Gij en mij,

Laat al die geuren maar vrij

Of wacht!

En al die margrieten 

Die je in de gangen kan rieken

die uit zo’n spuitbusje komt.

Ik krijg er tranen van in mijn ogen

Van al die synthetische parades

die je neus komen besmeuren

Dat is voor mij geen entertainment.

Dat ben ik helemaal niet gewend

Gij en mij, we zijn hier allebei.

Gij en mij,

Laat al die geuren maar vrij.

Of wacht!.

En die goddelijke zwevend, 

wemelende wierook. 

die mij doen wanen in de tempels van India.

die door mijn neus komen zwemen     

naast een standbeeld van Shiva

wanneer de zon terug ondergaat

als je het oerwoud binnentreed

Oh, gij veredelde, 

haar sprieten.

een wellness van aroma’s

Gij en mij, we zijn hier allebei.

Gij en mij,

Laat al die geuren maar vrij.

Of wacht!.