Σ' αγαπώ γιατί μου μοιάζεις

Θάλασσα βαθιά

Μια στιγμή δεν ησυχάζεις

Λες κι έχεις καρδιά

Τη δικιά μου την μικρούλα την καρδιά

Φύσα αεράκι, φύσα με
Μη χαμηλώνεις ίσαμε
Να δω γαλάζια εκκλησιά
Τσιρίγο και Μονεμβασιά.

σε κύματα ασημένια...

Κωστής Παλαμάς

B.Δ. Aναγνωστόπουλος

Γλυκά φυσά ο μπάτης...

σε κύματα ασημένια.

Κωστής Παλαμάς

Εδώ ας σταθώ. Κι ας δω κι εγώ την φύση λίγο. Θάλασσας του πρωινού κι ανέφελου ουρανού

λαμπρά μαβία και κίτρινη όχθη όλα

ωραία και μεγάλα φωτισμένα.

Εδώ ας σταθώ. Κι ας γελασθώ πώς βλέπω αυτά κι όχι κ' εδώ τις φαντασίας μου ,

τις αναμνήσεις μου, τα ινδάλματα της ηδονής.

Καβάφης

Κι Εγω την ακουω σιωπηλή να μου Ψιθυρίζει πως τίποτα δε μένει πως όλα γυρνούν όλα αλλάζουν μα η θαλασσα πάντα μένει.

φωνή που μπαίνει

μες στην καρδιά μας και τις συγκινεί.

Τραγούδι τρυφερό η θάλασσα μας ψάλλει,

τραγούδι που έκαμαν τρεις ποιητές μεγάλοι,

ο ήλιος, ο αέρας και ουρανός.

Το ψάλλι με την θεία της φωνή εκείνη,

όταν στους ώμους της απλώνει τη γαλήνη

σαν φόρεμα της ο καιρός ο θερινός.

Φέρνει μηνύματα στις ψυχές δροσάτα

η μελωδία της. Τα περασμένα νιάτα

θυμίζει χωρίς πίκρα και χωρίς καημό.

Ποιητής: Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Φωνή από την θάλασσα.

Ένα δελφίνι την έσκισε μια φορά

κι ακόμη μια φορά

η άκρη του φτερού ενός γλάρου.

Γιώργος Σεφέρης

μιαν ανάσα παίρνω βαθιά και πάλι,

τ' αλμυρό νερό με φως το πρόσωπο χρυσοπά,

κι η θύμηση μου φέρνει πάλι μια καλοκαιρινή αγκαλιά.

Τα βράχια αγκαλιάζουν το κύμα που φουσκώνει,

και ο άνεμος ψιθυρίζει ένα τραγούδι,

η αμμουδιά γεμίζει με όστρακα και παφλάζει,

μια μαγεία βγάζει της θάλασσας το ρούδι.

Την νύχτα όταν ο φάρος πάλι φέγγει,

και το φεγγάρι απάνω στα νερά ξαπλώνει,

μιαν αιώνια ιστορία μου αφηγείται,

που την ίδια τη ζωή μου με αγάπη γοητεύει.

μπαίνεις και δεν ξέρεις αν θα βγεις

Πόσοι δεν έφαγαν τα νιάτα τους

-μοιραίες βουτιές,θανατερές καταδύσεις,

γράμπες,πηγάδια,βράχια αθέατα,ρουφήχτρες,καρχαρίες,μέδουσες

Αλίμονο αν κόψουμε τα μπάνια

Μόνο και μόνο γιατί πνίγηκαν πεντέξι

Αλίμονο αν προδώσουμε τη θάλασσα

Γιατί έχει τρόπους να μας καταπίνει

Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα

χίλιοι την χαίρονται-ένας την πληρώνει

Να ναι χινοπωριάτικων απομεσήμερο, όντας μετ' άξαφνη νερόποντη χυμάει μες απ' τα σύννεφα θαμπωτικά γελώντας ήλιος χωρίς μάντυ.

Στοίχοι από Κωνσταντίνο Καβάφη

Τίτλος: Φωνή απ' την θάλασσα (απόσπασμα)

Γιώργος Σεφέρης

να μην χορταίνω απ´το βουνό ψηλά

στρωτή και καταγάλανη και μέσα να πλουταίνω

απ' τα μαλάματά σου τα πολλά .

Κώστας Βάρναλης

Τίτλος: Μία πίκρα

Τὰ πρῶτα μου χρόνια τ᾿ ἀξέχαστα τἄζησα κοντὰ στ᾿ ἀκρογιάλι, στὴ θάλασσα ἐκεῖ τὴ ρηχὴ καὶ τὴν ἥμερη, στὴ θάλασσα ἐκεῖ τὴν πλατιά, τὴ μεγάλη. Καὶ κάθε φορὰ ποὺ μπροστά μου ἡ πρωτάνθιστη ζωούλα προβάλλει, καὶ βλέπω τὰ ὀνείρατα κι ἀκούω τὰ μιλήματα τῶν πρώτων μου χρόνων κοντὰ στὸ ἀκρογιάλι, στενάζεις καρδιά μου τὸ ἴδιο ἀναστέναγμα: Νὰ ζοῦσα καὶ πάλι στὴ θάλασσα ἐκεῖ τὴ ρηχὴ καὶ τὴν ἥμερη, στὴ θάλασσα ἐκεῖ τὴν πλατιά, τὴ μεγάλη. Μιὰ μένα εἶναι ἡ μοίρα μου, μιὰ μένα εἶν᾿ ἡ χάρη μου, δὲν γνώρισα κι ἄλλη: Μιὰ θάλασσα μέσα μου σὰ λίμνη γλυκόστρωτη καὶ σὰν ὠκιανός ἀνοιχτὴ καὶ μεγάλη. Καὶ νά! μέσ᾿ στὸν ὕπνο μου τὴν ἔφερε τ᾿ ὄνειρο κοντά μου καὶ πάλι τὴ θάλασσα ἐκεῖ τὴ ρηχὴ καὶ τὴν ἥμερη, τὴ θάλασσα ἐκεῖ τὴν πλατιά, τὴ μεγάλη. Κι ἐμέ, τρισαλίμονο! μιὰ πίκρα μὲ πίκραινε, μιὰ πίκρα μεγάλη, καὶ δὲ μοῦ τὴ γλύκαινες πανώριο ξαγνάντεμα τῆς πρώτης λαχτάρας μου, καλό μου ἀκρογιάλι! Ποιὰ τάχα φουρτούνα φουρτούνιαζε μέσα μου καὶ ποιὰ ἀνεμοζάλη, ποὺ δὲ μοῦ τὴν κοίμιζες καὶ δὲν τὴν ἀνάπαυες, πανώριο ξαγνάντεμα κοντὰ στ᾿ ἀκρογιάλι; Μιὰ πίκρα εἶν᾿ ἀμίλητη, μιὰ πίκρα εἶν᾿ ἀξήγητη, μιὰ πίκρα μεγάλη, ἡ πίκρα ποὺ εἶν᾿ ἄσβηστη καὶ μέσ᾿ τὸν παράδεισο τῶν πρώτων μας χρόνων κοντὰ στὸ ἀκρογιάλι.

Όνειρα τρελά
Που πετούν στο κύμα πάνω
Φτάνουν στην καρδιά
Και τα νιάτα μασ ξυπνάνε
Όνειρα τρελά
Και οι πόθοι φτερουγίζουν σαν πουλιά

Έχω έναν καημό
Που με τρώει γλυκά και με λιώνει
Έχω ένα καημό θα 'ρθω να στον πω
Αδερφή μου εσύ θάλασσα που σ' αγαπώ

Κύματα πουλιά
Στα ταξίδια σασ που πάτε
Τα αλαργινά
Την κρυφή μου λύπη πάρτε
Κι απο 'κει μακριά
Να μου φέρετε κι εμένα τη χαρά

Μέσα στην θάλασσα

δίπλα στα κοράλλια

παίζει ένα δελφίνι

κοντά στην κόρη που κοιτά τα βράχια

Ποιητής:Ανδριάνα Μπιρμπίλη

Στο αστείρευτο άσμα των νυχτερινών κυμάτων

Ενώ ο Θεός

Από τα ύψη της μεγάλης ερημιάς

Λιθοβολάει την τόλμη μας

Με όνειρα λαμπρά.

Τόσα βότσαλα με ευχές,

με κατάρες και με λόγια λύπης

ή αγάπης βυθίστηκαν μέσα της,

που αν πλησιάσεις το αυτί σου στην άμμο,

ακούς τα κύματα να ψιθυρίζουν...

Κ.Σουβατζογλου

Ζωγράφος:Κωνσταντίνος Βολανάκης

με τα ψαράκια αγκαλιά

με τα δελφίνια κολυμπώ

μέσα στο θαλασσινό νερό

Μέσα στην θάλασσα εξερευνώ

και κοχύλια βρίσκω στο λεπτό

τόσους θησαυρούς δεν έχω τι να πω

και τα ψαράκια μαζί μου στο βυθό

Γεωργία Γληγόρη

και κοχύλια βρίσκω στο λεπτό

τόσους ΘΗΣΑΥΡΟΥΣ δεν έχω τι να πω

του πελάγου τα τελώνια

μες στα σκοτεινά τα φύκια

μες τα πράσινα χαλίκια.

Το φυτεύουνε και βγαίνει

πριν ο ήλιος ανατείλει

το μαγεύουνε και βγαίνει

το θαλασσινό τριφύλλι.

Το θαλασσινό τριφύλλι ποιος

θα βρει να μου το στείλει.

Ποιος θα βρει να μου το στείλει

το θαλασσινό τριφύλλι.

Μια φορά στα χίλια χρόνια

κελαηδούν αλλιώς τ’ αηδόνια.

Δε γελάνε μήτε κλαίνε,

μόνο λένε μόνο λένε.

Μια φορά στα χίλια χρόνια

γίνεται η αγάπη αιώνια.

Να ‘χεις τύχη να ‘χεις τύχη

κι η χρονιά να σου πετύχει.

Το θαλασσινό τριφύλλι ποιος

θα βρει να μου το στείλει.

Ποιος θα βρει να μου το στείλει

το θαλασσινό τριφύλλι.

μια σταγόνα γαλάζιο,

κι ο ήλιος στο βλέμμα μου

κάνει το κύμα να λάμπει.》

Νικηφόρος Βρεττακος

ήρεμο εαυτό μου

Και σκότωσαν τη τρυφερή

παιδιάστικη ψυχή

Όμως ποτέ δε μ' άφησε το επίμονο

όνειρό μου

Και πάντα η θάλασσα πολλά μου λέει

Όταν αχει

Βγάζει η θάλασσα κρυφή φωνή — φωνή που μπαίνει μες στην καρδιά μας και την συγκινεί και την ευφραίνει.

Τραγούδι τρυφερό η θάλασσα μας ψάλλει, τραγούδι που έκαμαν τρεις ποιηταί μεγάλοι, ο ήλιος, ο αέρας και ο ουρανός. Το ψάλλει με την θεία της φωνή εκείνη, όταν στους ώμους της απλώνει την γαλήνη σαν φόρεμά της ο καιρός ο θερινός.

Φέρνει μηνύματα εις ταις ψυχαίς δροσάτα η μελωδία της. Τα περασμένα νειάτα θυμίζει χωρίς πίκρα και χωρίς καϋμό. Οι περασμένοι έρωτες κρυφομιλούνε, αισθήματα λησμονημένα ξαναζούνε μες στων κυμάτων τον γλυκόν ανασασμό.

Τραγούδι τρυφερό η θάλασσα μας ψάλλει, τραγούδι που έκαμαν τρεις ποιηταί μεγάλοι, ο ήλιος, ο αέρας και ο ουρανός. Και σαν κυττάζεις την υγρή της πεδιάδα, σαν βλέπεις την απέραντή της πρασινάδα, τον κάμπο της πούναι κοντά και τόσο μακρυνός, γεμάτος με λουλούδια κίτρινα που σπέρνει το φως σαν κηπουρός, χαρά σε παίρνει και σε μεθά, και σε υψώνει την καρδιά. Κι αν ήσαι νέος, μες σταις φλέβες σου θα τρέξη της θάλασσας ο πόθος• θα σε ’πη μια λέξι το κύμα απ’ τον έρωτά του, και θα βρέξη με μυστική τον έρωτά σου μυρωδιά.

Που με τρώει γλυκά και με λιώνει

Έχω έναν καημό θα 'ρθω να στον πω

Αδερφή μου εσύ θάλασσα που σ'αγαπω

Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις

Στίχοι:Γιώργος Ρούσσος

Το κύμα σαλπάρει,

Ο άνεμος παίζει,

Καράβια γιορτάζει.

Η θάλασσα με έχει

Για φίλο παλιό,

Κι εγώ τραγουδώ

«Ζωή στο νερό!»

Και σκότωσα τη τρυφερή

Παιδιάτικη ψυχή

Όμως ποτέ δε μ' άφησε το επίμονο

Όνειρό μου

Και πάντα η θάλασσα πολλά μου λέει

Όταν αχεί