Ήρεμος και χαμογελαστός, ο μεγάλος φυσικός της απάντησε: «Να του λέτε παραμύθια».

«Καλά τα παραμύθια, αλλά τι άλλο;» απόρησε η νέα μητέρα.

«Πολλά παραμύθια», επέμεινε ο άνθρωπος που σφράγισε τη σύγχρονη επιστήμη.

Και όταν η μητέρα ρώτησε τρίτη φορά, κάπως δύσπιστα: «Καλά, εντάξει, αλλά και τι άλλο;», ο Αϊνστάιν είπε πως «δε χρειάζεται τίποτα περισσότερο. Μονάχα κι άλλα παραμύθια. Πάρα πολλά παραμύθια».

Ακούσαμε για την αναζήτηση του και την προσπάθεια του γι αυτό το Α, που ήταν ανάμεσα στο όνομά του και στο επίθετό του.

Επισκεφτήκαμε το σπίτι της Αλφαβήτας και γνωρίσαμε το κεφαλαίο και το μικρό Α. Το ψάξαμε μέσα στη τάξη και βρήκαμε λέξεις που ξεκινούν από αυτό το γράμμα. Επιλέξαμε ποιες θα χρειαστούμε και φτιάξαμε τη δική μας ιστορία.

Εμμανουήλ Α. Μπακακούλη ,

πριν φύγεις για τη λίμνη τη καθαρή, δες αυτή την ιστορία.

Δεν θα πάρει πολύ.

(οι λέξεις που είναι έντονες μέσα στην ιστορία είναι αυτές που επέλεξαν τα παιδιά.)

Γνωρίσαμε τα φρούτα του φθινοπώρου.

Αρχή της ιστορίας μας ήταν μια εικόνα που έδειχνε έναν παράξενο τσακωμό μέσα σε μια φρουτιέρα.

Τέθηκε η ερώτηση: Πως πρέπει να είναι ένας αρχηγός για σας;(οι απαντήσεις γράφτηκαν στην ομαδική).

Μετά το παραμύθι γνωρίσαμε την παρομοίωση με μια άσκηση αντιστοίχισης. Θα ήθελες έναν αρχηγό δυνατό σαν λιοντάρι; Άκακο σαν πρόβατο; Σοφό σαν κουκουβάγια; Πιστό σαν σκύλο; Πονηρό σαν αλεπού; Γρήγορο σαν λαγό; Περήφανο σαν αετό;

Ακολούθησε ψηφοφορία και αρχηγός της παρομοίωσης ανακυρήχθηκε ο σκύλος.

Παγκόσμια ημέρα της αποταμίευσης και η λέξη αποταμίευση έφυγε από τράπεζες και λεφτά και με αφορμή το παραμύθι πήγε λίγο πιο μακριά. Έφτασε στην αγάπη που μπορεί να φωλιάσει με πράγματα απλά μέσα σε κάθε καρδιά... ΑΝ

Είναι σίγουρα μια φυσική καταστροφή και προκαλεί φόβο στη ψυχή. Αλλά στον δικό του τον χορό, προσπαθώ να προστατευθώ.

Ξέρω τι να κάνω εκείνη τη στιγμή που η δόνηση είναι δυνατή.

Υιοθετώ σημαίνει ότι κλείνω μες στην αγκαλιά κάποιον που ζει στη μοναξιά

και τον μεγαλώνω με αγάπη και φιλιά.

Ρώτα την κότα την Κοκό που ξέρει τι θα πει υιοθετώ.

Πως ένα γράμμα γίνεται μια ιστορία μέσα από των παιδιών την φαντασία.

( γνωρίζουμε το γράμμα Π, βρίσκουμε λέξεις από αυτό και το κουβάρι ξεκινάει να ξετιλύγεται)

Είναι κόκινος σαν τη φωτιά και κάνει άγρια τη ματιά.

Εκείνη την ώρα που νιώθω αυτόν, δεν θέλω κανέναν μπροστά μου να κοιτώ.

Βρήκα όμως τρόπους να μερεύω την καρδιά και να στάζει μέλι η ματιά.

Δύο χέρια που κάνουν τόσα πολλά.

Ξέρουν να φτιάχνουν, να αγαπούν, να αγκαλιάζουν και να παρηγορούν. Ξέρουν και να μεταμορφωθούν χωρίς πόνο να σκορπούν.

Πως το γκριζο γίνεται φωτεινό;

Πως το κατσούφικο γίνεται χαρωπό;

Εγώ δεν θα σας πω. Ρωτείστε την Ευγενία που κρατά ένα ραβδί μαγικό.

Τζούλια Ντόναλτσον.

Η Χάρη Κριθάρη με τον Πάρη Σιτάρη μας προσκάλεσαν σ' ένα γάμο αξέχαστο, μοναδικό, έναν γάμο που δεν ξανάγινε στον κόσμο αυτό!

Κι ας είχε ο Τσουγκράνας άσχημο σκοπό.

Τι δώρα θα τους πάμε; Κάθε παιδί έδωσε τη δική του απάντηση.

Παιχνίδι παρατήρησης και μνήμης:

Μια ομάδα δύο παιδιών παρατηρούν , για κάποιο χρόνο, μια εικόνα από το παραμύθι και απαντούν σε δύο ή και τρεις ερωτήσεις.

Το συζητούν, αν διαφωνούν, και δίνουν την απάντηση.( τι είχε πάνω στο καπέλο της η Χάρη Κριθάρη; Πόσα είναι τα πουλιά στην εικόνα; κλπ)

Τι κι αν είμαι διαφορετικός;

Μπορώ να μιλώ, να περπατώ,

να χαρώ με τον δικό μου ρυθμό.

Γνωρίσαμε τη Φένια, ένα τυφλό κορίτσι.

Πήραμε το μπαστούνι της και περπατήσαμε μέσα στη τάξη, προσπαθώντας να φτάσουμε στον καθορισμένο προορισμό που ακούσαμε(στη βιββλιοθήκη, στη κουζίνα, στη πόρτα)

Μέσα από ένα καλάθι βρήκαμε το αντικείμενο που ζητήθηκε.

Κάθε παιδί άκουσε τη λέξη "καλημέρα" από έναν φίλο του και προσπάθησε να αναγνωρίσει τη φωνή του.

Φένια σε ευχαριστούμε πολύ γιατί καταλάβαμε πως όλοι είμαστε ίσοι,

όταν ο ήλιος προβάλει την αυγή.

Ακούσαμε το παράπονο του Τούτλι -τι, του δέντρου τη ψυχή και παίξαμε μαζί του.

(στο power point , μετά την ανάγνωση του παραμυθιού, ακολουθούν παιχνίδια παρατήρησης και μάθησης)

Μια φορά κι έναν καιρό,

κάποια πήγαν σε ένα βιβλιογιατρό.

Είχαν προβλήματα σωρό και χρειάζονταν ένα παυσίπονο δυνατό.

Άλλο είχε σχιστεί,

άλλο είχε μουτζουρωθεί,

άλλο είχε με φαγητό λερωθεί και άλλο από το τραπέζι είχε πεταχτεί.

Ο βιβλιογιατρός με μεγάλη υπομονή,

τα αντιμετώπισε ως κάθε περίπτωση μοναδική.

Τους έδωσε μία συνταγή, για να μπορέσει αυτό που είχαν να αντιμετωπιστεί.

Με σελοτέιπ και κόλα για αρχή, έκανε τον πόνο να εξαφανιστεί.

Όταν έφυγαν οι ασθενείς, κρέμασε μία ταμπέλα για να τη βλέπει ο καθείς:

"Τι κι αν τα τραύματα τους είναι πολλά,

 μπορούν να σου πουν την ιστορία τους ξανά και ξανά.

Κάθε σελίδα γύρνα προσεχτικά, γιατί στη σκέψη χαρίζουν φτερά."

(γίναμε κι εμείς βιβλιογιατροί φροντίζοντας τα βιβλία της τάξης.

Κάθε παιδί είχε το μισό μιας εικόνας και βρίσκοντας το άλλο μισό ολοκλήρωνε τη "θεραπεία" )

Βασιλική Κάργα

Ζωγραφίσαμε το δικό μας βιβλίο, που ήταν σε άρνηση στο να το διαβάσει κάποιος και απαντήσαμε στη ερώτηση:

Που αλλού θα μπορούσε να κρυφτεί το βιβλίο για να μη το βρουν;

(πίσω από μία γλάστρα, από ένα τραπέζι, από μία καρέκλα, μέσα σε ένα συρτάρι, σε μια γυναικεία τσάντα).

Κάθε απάντηση ζωγραφίστηκε και κολλήθηκε πίσω από την κατασκευή.

Μια ιστορία δημιουργημένη από τα παιδιά, όταν συναντήσαμε το Γγ. Σχεδιασμένες οι λέξεις που είπαν στο χαρτί και η ιστορία ξεκίνησε προσπαθώντας να περιλάβουν στην ιστορία τις υπάρχουσες λέξεις.

Βαγγέλης Ηιόπουλος.

Πως μια αγάπη ξαφνική σταμάτησε μια συνήθεια, όχι και πολύ καλή.

Για να κερδίσει της ποντικίνας τη καρδιά,

σώθηκαν τα βιβλία από τη λαίμαργη δαγκωματιά.

Κι ας ξεχνιέται καμμιά φορά!

Πως μια φιλία δεν χάθηκε μέσα στο χιόνι το βαθύ, αλλά άνθισε την άνοιξη πάνω σε ένα κλαδί.

Ο λαγός της τάξης μας προσπάθησε να βρει το γράμμα που έλειπε από την λέξη "χειμώνας" και να το συμπληρώσει. Προσπαθήσαμε να τη φτιάξουμε χωρίς να τη βλέπουμε και οι λέξεις που σχηματίστηκαν ήταν αστείες και παράξενες.

Πριν αποχαιρετήσουμε τα ζώα της χειμερίας νάρκης, είπαμε να τους χαρίσουμε κάτι. Ρίμες μικρές αλλά φανταστικές.

Κάθε παιδί ακούει τον πρώτο στίχο και προσθέτει τον δεύτερο. Πρωταγωνιστές ένα ζώο της χειμερίας νάρκης και το όνομα του παιδιού.

Πως τέσσερεις φίλοι ακολούθησαν διαφορετικό δρόμο στη ζωή, αλλά εκείνη τους ένωσε κάποια στιγμή.

Κάναμε παρέα μαζί τους, τους γνωρίσαμε, παίξαμε μαζί τους, δημιουργήσαμε με τη φαντασία και τους χαρίσαμε τις δικές μας ιστορίες και τις ρίμες.

Ένα τυχαίο γεγονός έκανε τα χρώματα να φύγουν μακριά από τη στολή και εκείνος από τη θλίψη του να φτάσει σε μία κορυφή. Τι συνάντησε εκεί; Μια βοήθεια και μια εργασία ομαδική.

Ένα καλό μυστικό μένει καλό, όταν το ξέρουν δυό. Ένα κακό μυστικό χάνει το κακό, όταν το λέω σε κάποιον που εμπιστεύομαι και αγαπώ. Και ποτέ δεν ξεχνώ το τραγουδι αυτό:

Στα μαλλιά μου λέω ναι

στη μυτούλα λέω ναι

στα χεράκια λέω ναι

στο φιλί, αν θέλω, ναι.

Όχι λέω ποιο κάτω

όχι στον οποιοδήποτε

όχι λέω πιο κάτω

όχι ποτέ.

Με φωνάζουν με αρκετά ονόματα στη γειτονιά και προκαλώ γέλια παιδικά.

Αλλά κοίτα τι έπαθε το σώμα μια φορά, όταν σταμάΤησα αυτό που ήξερα καλά.

Δίδαγμα από την ιστορία:

Η συνεργασία εξαφανίζει την υπεροψία.

Βρήκανε λέξεις πολλές τα παιδιά και το λάμδα "πήρε" τα βουνά.

Πέρασε πάρα πολλά και στο τέλος γύρισε στη δική μας γειτονιά.

(Ακούνε την αρχή για ένα λάμδα που έχει φύγει από την αρχή της λέξης που έχουν βρει και συμπληρώνουν με τον δικό τους μοναδικό τρόπο)

Θέλει χιούμορ και φαντασία το πρωί

για να κυλά με ένα παιδικό χαμόγελο

η κάθε στιγμή.

Μια ιστορία, με πρωταγωνίστρια ένα κορίτσι, που το έλεγαν Μυρτώ.

Πως η αγαπη και η συνεργασία ανέβηκαν σκαλί σκαλί στον νυχτερινό ουρανό και χάρισαν τη λάμψη σε ένα πεφταστέρι.