Μια χρονιά με μεγάλες πυρκαγιές, όλα τα στοιχεία του δάσους – δέντρα, φυτά, ζώα, μικροοργανισμοί, νερό, χώμα και αέρας – μαζεύονται στον Όλυμπο για να συζητήσουν ένα σοβαρό πρόβλημα. Καταλαβαίνουν πως, ενώ άντεξαν τόσα φυσικά φαινόμενα, ο μεγαλύτερος κίνδυνος για αυτούς είναι ο άνθρωπος.

Τα δέντρα θυμούνται πόσο έχουν υποφέρει από τις φωτιές, την αποψίλωση, τα σκουπίδια και τη ρύπανση. Τα ζώα, τα φυτά και οι μικροοργανισμοί εξηγούν πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος τους στη φύση και πώς όλα είναι δεμένα μεταξύ τους. Το νερό, το χώμα και ο αέρας τονίζουν ότι χωρίς αυτά δεν μπορεί να υπάρξει ζωή.

Στη συζήτηση μπαίνουν και οι άνθρωποι, που προσπαθούν να δικαιολογηθούν. Τότε μιλούν τα παιδιά και ζητούν να κληρονομήσουν έναν κόσμο πράσινο και ζωντανό. Τα λόγια τους συγκινούν όλους.

Στο τέλος, οι άνθρωποι καταλαβαίνουν τα λάθη τους και υπόσχονται να φροντίζουν το δάσος, να κάνουν αναδασώσεις, να ανακυκλώνουν και να σέβονται τη φύση.

Ο κύριος Φρανσίς περνάει τις μέρες του μέσα στο δάσος, παρατηρώντας και αποτυπώνοντας με λεπτομέρεια τα δέντρα, τα φύλλα και το φως, σκαρφαλώνοντας στο μεγάλο μαόνι ή καθισμένος στις ρίζες της κόκκινης συκιάς.

Μια μέρα, όμως, η φωτιά καταστρέφει το δάσος, προκαλώντας μεγάλη θλίψη στον ζωγράφο, καθώς το αγαπημένο του καταφύγιο χάνεται.

Ωστόσο παρά την καταστροφή, ο Φρανσίς παρατηρεί τη φύση να αναγεννάται σιγά σιγά μέσα από τις στάχτες, δίνοντας ένα μήνυμα ελπίδας και σεβασμού προς το περιβάλλον.