Ahşap, canlı bir organizma olan ağaçtan elde edilen lifli, homojen ve anizotop bir dokuya sahip organik esaslı bir malzemedir. Ahşabın sertliğine ve reçineli oluşuna göre; meşe, dişbudak, kayın, gürgen, kestane, ceviz gibi sert ağaçlar ve kavak, kızılağaç, ıhlamur gibi yumuşak ağaçlar şeklinde sınıflandırılmaktadır. Ahşap %60 selüloz, %28 lingin ve %12 diğer malzemelerden oluşur. Zemin kaplaması olarak kullanılacak bir ahşabın bünyesindeki nem oranının %20’nin altında olması gerekmektedir. Ahşap malzemeler sıcak ortam yaratması, doğal malzeme olması, işleme kolaylığının olması, dekoratif olması, ısı ve ses yalıtımı gibi bir çok açısından diğer malzemelere göre oldukça üstün nitelikleri ve olumlu özelliklere sahiptir. Ancak ahşabın mikroorganizmalardan zarar görme, atmosferik koşullardan etkilenme ve yangın tehlikesi taşıması gibi olumsuz özellikleri de vardır. Bu olumsuz özelliklerin giderilmesi ve ahşabın uzun ömürlü olabilmesi için üst yüzey işlemleri uygulanmakta bu amaçla bazı koruyucu maddeler kullanılmaktadır. Bu tür koruyucular, mikroorganizma etkisine karşı kullanılan; su eriticili kimyasal bileşikler ve organik eriticili kimyasal bileşikler, yangın etkisine karşı kullanılan; ahşap yüzeyinde hava ile teması kesip yanmaz bir örtü meydana getiren amonyum tuzları, ahşabın bünyesini kömürleştirip karbondioksit çıkararak yanmayı durduran bileşiklerdir.

Rutubet, ahşabın renginin solmasına, kabarmasına, çukurlaşmasına ve eğilmesine neden olmaktadır. Bu tür sorunların oluşumunu engellemek için masif ahşap kullanılmaktadır. Buna karşılık, masif ahşap üzerinde de budak, çatlak gibi kusurlar bulunmaktadır. Ayrıca istenilen her ölçüde bulunması da zordur.

Genellikle zemin kaplaması için kullanılacak ahşap kalınlığı 2,5-3 cm, fazla aşınmaya maruz kalabilecek alanlarda 4 cm olabilmekte, genişlik ise 16-25 cm arasında değişmektedir. Genişlik arttıkça zamanla ahşabın kamburlaşma miktarı da artacağından mümkünse genişliğin, kullanım yerine göre değişmekle birlikte 6,5-11 cm aralığında olması önerilmektedir.