“กว่าเราจะเติบโตผ่านแต่ละช่วงวัยของชีวิต

แต่ละคนล้วนมีประสบการณ์ที่แตกต่างกันออกไป

มีทั้งประสบการณ์ที่น่าจดจำและไม่น่าจดจำ

แต่ประสบการณ์เหล่านั้นจะสอนให้เราเรียนรู้

การเติบโตได้เป็นอย่างดี : )

มี 16 ข้อคิดดีๆจากหนังสือเล่มนี้มาฝากให้เพื่อนๆได้อ่านกันค่ะ

🌷 มนุษย์คือสิ่งมีชีวิตที่เกิดมาเพียงคนเดียว

และตายเพียงลำพัง ดังนั้นความจริงแล้วความโดดเดี่ยวของผู้ใหญ่เป็นธรรมชาติของมนุษย์

🌷 "โอกาส" มีความหมายอีกอย่างว่า"

การเตรียมพร้อม" เพราะโอกาสที่มาถึงโดย

ที่ไม่เตรียมพร้อมมักลอยหายไปอย่างว่างเปล่า

🌷 อย่ามองสิ่งที่สูญเสีย ให้มองสิ่งที่เหลืออยู่ เพราะหากเรายังอาลัยอาวรณ์กับสิ่งที่จากไปแล้ว อาจทำให้เรามองข้ามสิ่งดีๆที่อยู๋ตรงหน้า

🌷 ไม่ว่าคุณจะอายุเท่าไหร่ ฝันอะไรไว้ ตราบใด

ที่ยังมีชีวิตอยู่คุณสามารถเริ่มใหม่ได้เสมอ

🌷 คนเรากว่าจะคิดได้มักสายเกินไปเสมอ ดังนั้นคงไม่สายเกินไปที่จะเริ่มทำอะไรสักอย่างตอนนี้

🌷 การสั่งสมความรู้จะช่วยทำให้เราฉลาดมากขึ้นและช่วยสร้างประสบการณ์ที่หลากหลาย สามารถเติมเต็มเส้นทางส่วนตัวของเราให้สมบูรณ์แบบได้ยิ่งขึ้น

🌷 จงอย่าหวาดกลัวสายตาของผู้อื่น

🌷 คนที่ไม่ต้องการสิ่งใดจะปราศจากความกลัวทุกประเภท และจะสามารถมุ่งมั่นอยู่กับความฝันที่แท้จริงได้โดยง่าย

🌷 สิ่งจำเป็นที่เราเชื่อว่าไม่มีแล้วจะอยู่ไม่ได้

แต่เมื่อเวลาผ่านไประยะหนึ่งจะกลายเป็นของที่ไม่ค่อยได้ใช้

🌷 ชีวิตคือสิ่งที่เราต้องเรียนรู้ด้วยตัวเองหากไม่รู้ถึงความผิดหวัง และความทุกข์ระหว่างเติมเต็มประสบการณ์ด้วยตัวเองก็คงไม่มีวันเข้าใจ

🌷 ความสัมพันธ์ที่สนิทที่สุดไม่ได้หมายความว่าจะแสดงความคิดเห็นได้ตามใจชอบ

🌷 พ่อคือตัวตนที่เยือกเย็นเปรียบเหมือนกระจกกันกระสุนที่ไม่สามารถทะลุผ่านได้ ส่วนแม่เป็นตัวแทนความอ่อนโยนที่คอยกอดเราอย่างอบอุ่น

🌷 จงอย่าตัดสินคนอื่นจาก"คำพูด" เเละขอให้ใคร่ครวญก่อนว่าเขา"ต้องการ" อะไรในความสัมพันธ์ที่เปิดเผยนั้น

🌷 "การเอาชนะใจตัวเองในเรื่องเล็กน้อยได้"

เป็นจุดเริ่มต้นของความสำเร็จทุกอย่าง

🌷 คนเรามักเลือกสิ่งที่ถูกตำหนิน้อยที่สุด มากกว่าเลือกสิ่งที่ตัวเองชอบมากที่สุด

🌷 "เวลาไม่สามารถเปลี่ยนเราให้เป็นผู้ใหญ่ได้ การคิดอะไรด้วยตัวเองไม่ได้หมายความว่าเราเติบโตสมวัยแล้ว"

และดอกแพนซี่ที่ใช้เป็นภาพประกอบในเพลง

ยังมีความหมายโดยนัยแฝงอยู่ ซึ่งหมายถึง

ความคิดถึงยังคงวนเวียนอยู่ในจิตใจ

ส่วนเนื้อเพลงก็ยังมีความหมายอย่างลึกซึ้ง ดังนี้

ถ้าปล่อยให้คุณไป
ไม่รู้จะเป็นยังไง
ร่วงหล่นดั่งใบไม้
เมื่อคุณต้องเดินไปไกล

หากหันไปมองเมื่อใด
จะเห็นผมรอที่เดิม
แต่ปีนี้ไม่เหมือนก่อน
เมื่อผมมองคุณอยู่ไหน

ข้างนอกมันโหดร้าย
ตัวฉันต้องทำยังไง
ในมือมีดอกไม้
แต่ลมก็พัดไปไกล

แค่หันไปมองทางใด
ก้อนหินกระจายบนพื้นทราย
แต่ฉันขอคุณรอก่อน
จะคิดถึงอยู่ห่างไกล

ผมจะรอแค่คุณ
ตรงนี้ไม่เปลี่ยนไป
ฉันจะขอให้วันพรุ่งนี้
ต้นไม้ยังผลิใบ
นับคืนวันและรอให้เรา
ได้หวนคืนมาอย่างสดใส

หลับตาลงก็คิดถึงคุณ
ที่อยู่ตรงนี้ตลอดมา
ช่วงเวลาที่เราจับมือ
และมอบความรักก่อนจากลา
ยิ้มที่ผมเคยมองทุกวัน
คำที่คุณต้องพูดทุกครา
ฉันคิดถึงเธอจริงจริง

เราจะกล่าวว่า ความดี เป็นคุณค่า ในการปฏิบัติ

ทางพระพุทธศาสนามีหลักปฏิบัติ คือ มหาสติปัฏฐานสูตรที่กล่าวถึงการปฏิบัติ 4 อย่าง คือ กาย เวทนา จิต ธรรม หมายถึง “การพิจารณาเห็นกาย

ในกาย การพิจารณาเห็นเวทนาในเวทนา

การพิจารณาเห็นจิตในจิต การพิจารณาเห็นธรรม

ในธรรม” ในหลักการนี้เป็นการแสดงให้เห็นถึงการเข้าถึง คุณค่าของความเป็นมนุษย์ได้ หากกล่าวถึงคุณค่า ในทัศนะทางจริยศาสตร์แล้ว ในเบื้องต้นได้กล่าวว่า คุณค่านั้นคือลักษณะ “ที่พึงประสงค์” หรือลักษณะ “ที่ควรจะเป็น” หรือลักษณะที่ “น่าพึงปรารถนา” จะเห็นได้ว่าการแสดงถึงคุณค่าที่ปรากฏในสิ่งใดสิ่งหนึ่งนั้น และกำลังดำเนินในปัจจุบัน

ด้วยเหตุนั้นการที่มนุษย์มีคุณค่าไม่มีคุณค่านั้นเกิดจากการที่มนุษย์คิดแล้วปรุงแต่งกับสิ่งที่ปรากฏแล้ว

ปฏิบัติต่อสิ่งนั้น จึงเกิดเป็นปัญหาว่ามนุษย์จะปฏิบัติอย่างไร ? เพื่อเข้าใจกับสิ่งที่ปรากฏต่อหน้า แล้วรู้เท่าทันกับสิ่งนั้น ๆ มีหลายคนเคยกล่าวว่าหากเรา

กำหนดรู้ถึงความเป็นปัจจุบันไม่ได้ก็ไม่เข้าใจชีวิต หรือคุณค่าของชีวิต ดังนั้นในทางปฏิบัติเพื่อเข้าใจกับสิ่งที่ปรากฏและให้เป็นอยู่ในปัจจุบัน ดังมีพุทธพจน์ว่า“มีความเพียร มีสัมปชัญญะ มีสติ กำจัด

อภิชฌาและโทมนัสในโลก” มนุษย์มีองค์ประกอบ 2 ส่วนคือ ส่วนที่เป็นสสารหรือรูปและอสสารหรือนาม 2 กายของมนุษย์ประกอบขึ้นจากหน่วยพื้นฐานที่เรียกว่า ธาตุ 4 มี ดิน น้ า ลม ไฟ สิ่งที่ปรากฏนี้เป็นของมีอยู่เป็นธรรมชาติ

รหัสนักศึกษา: 66040101115

สาขา: ภาษาไทย

คณะ: ครุศาสตร์

พวกเราชมรมพุธศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี ได้ทำการไปบอกบุญที่ UD TOWN

เนื่องจากวันที่9 พฤศจิกายน จะได้ทำการไปทอดกฐินที่อำเภอศรีธาตุ และหลังจากนั้นก็ได้พบปะกับพี่ๆชมรมพุทธ จากการได้ไปบอกบุญในครั้งนี้ได้ข้อคิดมาหลายเรื่อง แต่จะยกมาแค่เรื่องเดียว คือ

การที่เราทำความดี ไม่ควรอาย เพราะ เราทำความดี ประพฤติดี แม้ว่าจะมีคนพูดส่อเสียดหรือประชด ก็ไม่ควรใส่ใจ เนื่องจากเรารู้ว่าเราทำอะไรค่ะ

ขัดเกลาเด็กๆให้เป็นคนที่มีประสิทธิภาพเพื่อออกสู่สังคม ท่านเป็นครูที่มีจิตวิญญาณของความเป็นครูสูง ท่านจึงให้ข้อคิดว่า “การที่เราจะเป็นครูนั้น

ไม่ใช่แค่ทำหน้าที่ครู แต่จงเป็นครูด้วยจิตวิญญาณของความเป็นครูอย่างแท้จริง” เด็กๆกลุ่มนี้จึงนับถือท่านและในทุกๆวันครูเด็กกลุ่มนี้ก็จะมีพวงมาลัยไปไหว้ท่านเป็นประจำทุกปีไม่ขาด แม้ว่าพวกเขาเหล่านั้นได้ใกล้จะเป็นครูตามที่ฝันแล้วก็ตาม ที่ทำอย่างนี้ก็เพราะว่ามีท่านเป็นต้นแบบของการเป็นครูหรือเป็นแม่พิมพ์นั่นเอง