# data[].attributes.body
Griever:

# data[].attributes.body
Sommige mensen zaten er 2 jaar, ik zat er bijna 2 weken en ik voel me al alsof ik de gelukkigste man op aarde ben. Hoe zouden de mensen die er al 2 jaar zitten zich dan voelen? Ookal zijn we het Labyrint uit, heel erg gelukkig voel ik me niet, want Chuck is toch dood. Het komt allemaal door Gally, als hij dat mes niet had gegooid naar mij was Chuck nu niet dood...
Toen we net uit het labyrint kwamen was er een ruimte, niet heel groot niet heel klein. Er waren allemaal mensen ons aan het bekijken. Ze keken helemaal niet verbaasd dat we het labyrint uit zijn gekomen. Uit het niets kwamen er allemaal mensen in uniform het gebouw binnen en begonnen te schieten. iedereen was dood. Ze stopte ons in een busje, ze zeiden niets behalve: ''Bij ons ben je veilig, WICKED is slecht''. Niemand begreep er iets van maar we waren allemaal onder de indruk van de mensen. Tijdens de reis voelde ik helemaal niets, ik wilde verdriet voelen omdat Chuck dood is, opwinding omdat we ontsnapt waren en dolblij zijn dat Teresa bij mij was. Maar alles wat ik voelde wat een leegte die niet meer weg ging......

Ik zou de reis wel aanraden aan mijn klasgenoten, maar dan voor 1 week. Dat komt doordat het super leuk en spannend is om alles helemaal zelf te doen: zelf je eten maken, zelf huizen maken, zelf een uitgang in het labyrint vinden, zelf de Grievers verslaan, maar als je er langer dan een week zit denk ik dat je echt gek wordt. Je zit dan zo lang in het labyrint en afgezonderd van de buitenwereld dat het na verloop van tijd engwordt. Ik zou de reis ook alleen aanraden aan mensen die niet snel bang zijn, stoer zijn en zelf dingen willen ontdekken. Anders is het helemaal niet leuk.
Dit was mijn reisverslag, ik hoop dat jullie een beetje de indruk hebben gekregen over hoe het leven is in de Laar en in het Labyrint. En denk eraan als je naar het Labyrint gaat, kom je terug als een heel ander persoon...

# data[].attributes.body
Ik voelde me anders, meer mezelf. Het voelde alsof ik toen ze me in de Laar zetten ik een deel van mezelf was kwijtgeraakt. Nu ik hier ren, door het Labyrint voel ik mij weer Thomas. Op de een of andere manier voel ik me thuis in het Labyrint. Alsof het Labyrint mijn thuis is.  De muren zien er hoog en oud uit. Alle muren zijn begroeid met super stevige klimop. Terwijl ik hier ren samen met Minho kan ik mijn gedachten weer een beetje op orde krijgen. Ik kan nadenken over dat meisje, en over dat ze zei dat alles gaat veranderen. Eigenlijk is het best wel raar, ik heb het gevoel dat ik haar ken. Ze heeft een gezicht dat zo mooi is. Alsof ik het ergens van ken.. Naja het zal vast niks zijn. Minho roept dat we terug gaan, ik ben nog lang niet moe maar als we nu niet terug gaan sluiten de deuren. Dus rennen we terug naar de Laar. Eenmaal aangekomen in de Laar komt Chuck aanrent. ''En hoe was het in het Labyrint, hoe zag het eruit, heb je nog Grievers gezien, en hoe zien Grievers er eigenlijk uit, heb je nog wat gevonden?'' Hij stelde meer vragen dan ik kon beantwoorden. Ik zei dat het enige wat we hadden gevonden een soort afgrond was. Chuck vroeg Hé een afgrond?! ''Ja Minho en ik hadden er stenen in gegooid om te kijken hoe diep het was maar we hoorden de stenen niet vallen, dus dat gaan we zo aan Alby vertellen. En over de rest, we hebben geen Grievers gezien.
Maar Minho en ik gaan onze vondst aan Alby vertellen.
Bye

# data[].attributes.body
Ik liep naar binnen in de vergaderzaal, er stonden niet veel meubels: 12 stoelen en 1 tafeltje. Het zag er niet naar uit alsof iemand ooit had geprobeerd het daar wat gezelliger te maken. Er waren geen ramen en het rook er naar schimmel en oude boeken.
Alle Keepers zaten op de stoelen: Alby de Baas en bevelhebber van het hele gebied, Gally, Newt De baas van de Laar, Zart de baas van de Tuinen, Mihno de baas van de Renners, Wok de baas van de kokken, Winston de baas van de slachterij, en de rest ken ik niet. Ze zaten hier te overleggen wat ze met mij aan moeten terwijl ik maar 1 regel heb gebroken: Ga nooit het labyrint in. Gally vond dat ze mij moeten verbannen maar de rest was het daar niet mee-eens. De sfeer was gespannen en rumoerig, Gally schreeuwde overal doorheen met zijn harde stem, Newt probeerde orde te houden, en de rest van de Keepers zaten maar een beetje te praten met elkaar. En dan had je mij nog, ik was stil en luisterde aandachtig. Toen het iets rustiger werd hadden ze een besluit genomen, ik werd een Renner en moest 1 dag de Slammer in ( een soort gevangenis). Ik vind het helemaal niet erg, heb ik tenminste een beetje rust. Morgen moet ik naar de Slammer, Nu de vergadering is afgelopen ga ik Chuck zoeken.
Bye

# data[].attributes.body
Vandaag was ik voor het eerst in de Laar, ik weet niet zo goed wat ik er van moet denken. De sfeer was gespannen en iedereen was druk bezig. Het enige wat ik zie is gras, bomen, gras, bomen, stenen en een uitkijkpost. Niet heel bijzonder dus. Ik heb in de Laar gelukkig wel een vriend gemaakt; Chuck. Hij is volgens mij rond de 12 jaar en hij houdt heel erg van praten, dat kan erg vervelend zijn, maar hij is wel een goede vriend. Hij heeft mij verteld hoe het hier is in de Laar. Hij vertelde dat het hier altijd zonnig is en dat er alleen jongens zijn. Ik vroeg nog waarom maar dat wist hij niet Chuck is niet de enige die ik hier heb ontmoet, ik heb ook Gally ontmoet hij is heel erg groot en iedereen is bang voor hem, ik heb gehoord dat hij bij de Keepers hoort, geen idee wat dat is, ik denk dat ik hem met rust moet laten.
Wat wel bijzonder is aan deze plek is dat iedereen dezelfde rare taal spreekt. Ze gebruiken wel wat normale woorden maar ook hele rare woorden zoals: sjakkel, nobie, grievers , palver en nog meer rare woorden waarvan ik niet weet wat ze betekenen, maar ik denk dat ik daar later nog wel achter kom.
Maar Chuck gaat mij een rondleiding geven in de Laar, ik ben benieuwd wat hij mij gaat laten zien.
Bye

# data[].attributes.body
Het boek de Labyrint Renner, geschreven door James Dashner, is een super spannend en leuk boek. Het is geschreven in het jaar 2009 en verfilmd in 2014. Als je eenmaal begint met lezen wil je niet meer stoppen tot dat je weet hoe het afloopt.
Het boek gaat over Thomas, een rustige en slimme jongen. Hij wordt wakker in een lift, hij herinnerd zich niks behalve zijn naam de lift komt uit in de Laar. Een plek waar andere  jongens leven die net als hij uit de lift kwamen en zich niets meer kunnen herinneren van hun verleden. Om de Laar is een gigantisch labyrint. Elke nacht sluiten de deuren van het labyrint en komen de gevaarlijke Grievers uit hun schuilplaats. De jongens in de laar hebben niet veel regels, maar de belangrijkste regel is: Niemand mag in het labyrint behalve de renners.  De renners zoeken elke dag naar een uitgang in het labyrint,  maar die hebben ze na twee jaar nog niet gevonden. Één dag nadat Thomas uit de lift kwam komt er nog iemand uit de lift, maar dit keer is het een meisje, genaamd Theresa. Zij is het aller eerste meisje die met de lift naar boven komt en zegt: ‘Alles gaat veranderen’ ….