# data[].attributes.headline
1.Przeczytaj „List do ludożerców” – podręcznik, s. 112.

# data[].attributes.subject
1.Przeczytaj „List do ludożerców” – podręcznik, s. 112.

# data[].attributes.attachment_link.description
Kochani ludożercy Nie patrzcie wilkiem Na człowieka Który pyta o wolne miejsce W przedziale kolejowym Zrozumcie Inni ludzie też mają Dwie nogi i siedzenie

# data[].attributes.headline
2.Opowiedz o swoich pierwszych myślach, uczuciach, nastroju po przeczytaniu wiersza Tadeusza Różewicza.

# data[].attributes.subject
2.Opowiedz o swoich pierwszych myślach, uczuciach, nastroju po przeczytaniu wiersza Tadeusza Różewicza.

# data[].attributes.headline
3.Do kogo zwraca się w wierszu podmiot liryczny? Wyszukaj zwrot, który powtarza się w wierszu kilkukrotnie.

# data[].attributes.subject
3.Do kogo zwraca się w wierszu podmiot liryczny? Wyszukaj zwrot, który powtarza się w wierszu kilkukrotnie.

# data[].attributes.body
Zapisz w zeszycie.

# data[].attributes.headline
4.Apostrofa – bezpośredni, najczęściej uroczysty zwrot do adresata wypowiedzi (osoby, pojęcia, przedmiotu) stosowany w utworze poetyckim, przemówieniu. FUNKCJA: apostrofa ma na celu wywołanie silniejszego wrażenia na odbiorcy i podkreśla podniosły styl utworu.

# data[].attributes.subject
4.Apostrofa – bezpośredni, najczęściej uroczysty zwrot do adresata wypowiedzi (osoby, pojęcia, przedmiotu) stosowany w utworze poetyckim, przemówieniu. FUNKCJA: apostrofa ma na celu wywołanie silniejszego wrażenia na odbiorcy i podkreśla podniosły styl utworu.

# data[].attributes.body
Zapisz w zeszycie.

# data[].attributes.headline
5.Uzasadnij, że wyraz „ludożerca” występuje w wierszu jako metafora (przenośnia).

# data[].attributes.subject
5.Uzasadnij, że wyraz „ludożerca” występuje w wierszu jako metafora (przenośnia).

# data[].attributes.body
Zapisz w zeszycie.

l udożerca -> dosłownie: ktoś, kto zjada ludzi, kanibal

kochani ludożercy ->metafora: ludzie, którzy myślą tylko o sobie, egoiści

# data[].attributes.body
Co łączy oba utwory?

# data[].attributes.attachment_link.title
Czesław Niemen, Akwarele - Dziwny Jest Ten Świat (HQ)

# data[].attributes.body
Zapisz je w zeszycie:

– nie patrzcie wilkiem,
– nie depczcie słabszych,
– nie zgrzytajcie zębami,
– posuńcie się trochę,
– nie mówcie odwróceni tyłem: ja mnie mój moje.

# data[].attributes.body
Napisz list w tradycyjnej formie do „ludożerców” ze swojej szkoły. Wyjaśnij, co ci się nie podoba w ich postępowaniu, zachowaniach; dlaczego chcesz, by je zmienili.

Pamiętaj o właściwej budowie listu - napisz minimum 100 wyrazów. List zapisz odręcznie na osobnej kartce formatu A4 i przekaż nauczycielowi do oceny – do wtorku, 23.11.2021.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Rodzina Różewiczów przeprowadziła się tuż po I wojnie światowej z Osjakowa w Sieradzkiem do Radomska i tam też urodził się Tadeusz, czwarty z pięciorga dzieci (starsi bracia - Bogumił, Eugeniusz, Janusz oraz młodszy Stanisław). Ojciec Władysław (1886-1977) - syn Stanisława i Zofii z Sieradzkich małżonków Różewiczów - był niższym urzędnikiem sądowym. Matka, Stefania Maria z Gelbardów (1895-1957) - córka Arona Lejba i Florentyny Ge(r)lbardów - zajmowała się domem. Wywodziła się z rodziny żydowskiej. Aby wyjść za mąż, zdecydowała się na chrzest. Tadeusz Różewicz uczęszczał do Gimnazjum im. Feliksa Fabianiego w Radomsku, w którym uzyskał małą maturę.

Starszy brat, Janusz Różewicz, miłośnik literatury, w latach szkolnych, wciągnął młodszego brata do wspólnego czytania. Poznali wtedy takie utwory, jak Ferdydurke, , , kolekcjonowali czasopisma, np. „ Chimerę", „ Skamandra" czy „ Wiadomości Literackie". Bracia studiowali literaturę i pisali pierwsze wiersze. Na własną rękę studiowali rozwiązania formalne poezji Leśmiana, Iłłakowiczówny, Juliana Przybosia (późniejszego mistrza Tadeusza Różewicza), o czym świadczą opublikowane w „ Czerwonych Tarczach " parodie tych autorów napisane przez 17-letniego Tadeusza. Młody Różewicz pisywał także do pisma „Pod znakiem Marii".

Tadeusz Różewicz zdawał do Liceum Pedagogicznego w Piotrkowie Trybunalskim, jednak nie zaliczył egzaminu z powodu śpiewu. Był w trakcie starań o przyjęcie do Liceum Leśnego w Żyrowicach lub szkoły Marynarki Handlowej w Gdyni, gdy wybuchła wojna. Rodzina przechodziła wtedy problemy finansowe.

Od 1939 Tadeusz zaczął pracować jako goniec i magazynier w Kreishauptmannschafcie w Radomsku, potem jako pracownik magistracki w kwaterunku prowadził ewidencję komornego. Następnie został uczniem stolarskim w Fabryce Mebli Giętych Thonet.

Janusz Różewicz od początków wojny pracował w konspiracji pod pseudonimami „Gustaw" i „Zbych", od 1 stycznia 1941 wciągnął do działalności konspiracyjnej Tadeusza Różewicza. W 1942 Tadeusza został zaprzysiężony jako żołnierz Armii Krajowej (pseudonim „Satyr"). Szkolił się przez pół roku, a w 1943 przeniesiono go do oddziałów leśnych. Walczył z bronią w ręku od 26 czerwca 1943 do 3 listopada 1944 na terenie powiatów radomszczańskiego, koneckiego, włoszczowskiego, opoczyńskiego i częstochowskiego. Pisał wiersze i zajmował się dziennikarstwem (prowadził pismo „Czyn Zbrojny"). Jego poezja była tak podziwiana przez partyzantów, że dowódca oddziału odkomenderował go na tydzień do napisania większego tekstu.

W 1944 powstały „Echa leśne" uważane za właściwy debiut literacki Różewicza. Tomik składał się z wierszy, fraszek, humoresek, wywiadów, prozy poetyckiej utrzymanej w duchu patriotycznym. Także w tym tekście ujawnia się zamiłowanie młodego Różewicza do dzieł Słowackiego i Żeromskiego. Jest to dziełko pisane w duchu przystającym do poezji tamtego czasu ( Krzysztof Kamil Baczyński, Tadeusz Gajcy), pojawia się bowiem bolesna wątpliwość - istnienie bohaterstwa w wojnie, w zabijaniu człowieka przez człowieka dla wyższej sprawy. To moralne spaczenie budzi obawy w sporze o wyzwoloną Polskę. Szersze deklaracje i skrajne postanowienia znaleźć można w tekstach powojennych, w ekspresjonistycznym debiucie powojennym czy w „Do piachu". Młody Różewicz, jeszcze wtedy nieocalony, wyrażał w „Echach leśnych" jeszcze klasyczny model świata - usilnej wiary w odbudowę i zwycięstwo kultury polskiej oraz życia.

W 1943 Janusz Różewicz pisał o „Echach leśnych" zapowiadając bratu: „ty będziesz lepiej pisał ode mnie, będziesz lepszym poetą...".

W 1945 roku Tadeusz Różewicz ujawnił się w Komisji Likwidacyjnej. Trzy lata później został odznaczony Medalem Wojska Polskiego, a w 1974 londyńskim Krzyżem Armii Krajowej.

W 1945 Różewicz mieszkał w Częstochowie, współtworząc środowisko inteligenckie w tym mieście. 8 lipca debiutował w miejscowym piśmie literacko-artystycznym „ Głos Narodu" satyrycznym wierszem Figa z Unry. Juliana Przybosia poznał w redakcji czołowego tygodnika literackiego „ Odrodzenie". Zainteresowany młodym poetą Przyboś czym prędzej ściągnął go do Krakowa. Tam Tadeusz zdał maturę i został studentem historii sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim, jednak studiów nie ukończył. Wszedł do grupy młodej Neoawangardy Krakowskiej. Przyjaźnił się z takimi postaciami polskiej kultury, jak Tadeusz Kantor, Jerzy Nowosielski, Kazimierz Mikulski, Andrzej Wróblewski, Andrzej Wajda.

Różewicz debiutował trzykrotnie - przed wojną w pismach literackich, w czasie wojny poprzez teksty leśne i po wojnie. Trzeci debiut, jedyny, który Przyboś znał, uznał za rewolucyjny. Różewicz był wedle niego poetą, który „jak Minerwa z głowy Jowisza wyskakuje zupełnie zbrojny". Tomy poetyckie (1947) i Czerwona rękawiczka (1948) wywołały szok ówczesnej poezji. Leopold Staff korzystał z nich przy pisaniu swych ostatnich wierszy. Do najbardziej popularnych wierszy wchodzi „Lament" i „Ocalony". Ten ostatni nawiązywał polemiczny dialog z tomikiem Czesława Miłosza z 1945 roku Ocalenie. Różewicz nadał nowy kształt poezji, co zaliczane jest do nurtu poezji odbudowującej sens po tragedii Auschwitz (wedle tezy Theodora Adorno, iż po Auschwitz nie można stworzyć nic autentycznego). To nowatorstwo polegało przede wszystkim na poetyce inaugurującej czwarty system wersyfikacji w poezji, a następnie piąty, nazywany często „różewiczowskim". Wersyfikację młodego Różewicza analizowali tacy powojenni eksperci jak Maria Dłuska czy Zbigniew Siatkowski.

Wczesna powojenna poezja Różewicza jest przede wszystkim ekspresjonistyczna i katastroficzna, tak silnie, że oskarżano go o nihilizm. Oprócz tego krytyka wyrzucała poecie zainteresowanie, „plagiatowanie" zachodniej poezji. Socrealistyczne obrzydzenie do wpływów Eliota, Pounda, Russella na poezję Różewicza przejawiało się nie tylko u krytyków czysto komunistycznych, ale także u Wyki, który jednak podziwiał dokonania w poezji młodego poety.

Różewicz zaprzyjaźnił się z Tadeuszem Borowskim i obaj początkowo odnosili się sceptycznie do władzy komunistycznej. Obaj starali się wyjechać z kraju. Gdy Borowski starał się o wyjazd do USA, Różewicz poprosił przy wstawiennictwie Przybosia o stypendium do Paryża. Oba plany nie udały się, ale Borowskiemu udało się wyjechać do Berlina, a Różewiczowi do Budapesztu (na rok 1950). Różewicz nabrał dystansu do swojej poezji.

Na Węgrzech powróciła u niego fascynacja człowiekiem szarym - Troskliwość robotnicza o dobro wspólne nie była wbrew pozorom sielankopisarskim wierszem optymistycznym (Wyka), czy też czymś socrealistycznym, lecz szkicem postaci szarego człowieka. Prostota, szarość należy tu do osobliwej filozofii Różewicza sięgającej ideowo do Rzęsy Leopolda Staffa. Robotnik występujący w wierszu wystąpi potem w Kartotece jako Stary Górnik.

Wracając do Polski Różewicz postanowił zamieszkać w Gliwicach, odcinając się od wrogich mu środowisk literackich. Żył tam w skrajnej biedzie. Powstały wiersze ironizujące porządek życia - Czas, który idzie, gdzie sugestywnie informuje o narzuconym porządku: „komunizm ludzi podniesie| obmyje z czasów pogardy". Różewicz przeżył wówczas nagonkę na swoją poezję. Poetę upominał Julian Tuwim: „Ale, na miłość Boską, co Pan tam robi w tych Gliwicach...".

Śmierć Józefa Stalina (1953) i odwilż gomułkowska (1956) zmieniły postać polskiej literatury - debiuty Zbigniewa Herberta (Struna światła, 1956), Mirona Białoszewskiego ( Obroty rzeczy, 1956), inicjatywy Artura Sandauera obrazują odwilż (zob. pokolenie „Współczesności"). Krytyka zauważyła w wierszach Różewicza dążenie do wyzwolenia, a następnie został wydany zbiór jego Poezji zebranych, co było sukcesem Różewicza jako młodego klasyka.

Perspektywa ta krępowała poetę, który wówczas fascynował się awangardą paryską ( Samuel Beckett, Eugene Ionesco) i stworzył najbardziej rewolucyjne dzieło w swoim dorobku twórczym - Kartotekę. Krytyka odnosiła się do niej na początku przychylnie (np. Jan Kott). Późniejsze interpretacje Macheja, Niziołka dowodzą, że sztuka jest tak dalece awangardowa, że nie do zrealizowania. Sprzeczności, które sztuka wywołuje, to między innymi ukryty powrót do klasycznego już dzieła romantycznego, co jest zauważalne w postaci Bohatera. Ukryty neoromantyzm będzie się jednak przejawiał w twórczości Różewicza dużo później.

Kartoteka jest pierwszym przykładem teatru absurdu w polskiej literaturze, reformujący w znaczącym stopniu światowe spojrzenie na ten nurt. Różewicz przejdzie drogę przez abstrakcyjne, neobarokowe i formistyczne dokonania w poezji. Szczególne miejsce zajmuje tu poemat Zielona róża, a także Nic w płaszczu Prospera, które otwierają w tej poezji kluczowy element: Nic. Paralelne do To Miłosza, Nic jest nowatorską odmianą absurdu w poezji. Nic jest najważniejszym środkiem urealnienia poezji, przekazania autentycznego przekazu rzeczywistości.

Różewicz interesujący się sztuką współczesną, znajduje sobie nowatorskie miejsce także w postmodernizmie. Począwszy od Kartoteki Różewicz kompiluje pomysły, układa i rozrzuca teksty. Powstaje rewolucyjny wynalazek Różewicza - „śmietnik". Najbardziej znanym tego typu tekstem jest Przygotowanie wieczoru autorskiego. W roku 2016 ukazał się album zatytułowany Śmietnik, zawierający teksty Różewicza i - przedstawiające poetę, wynoszącego śmieci z domu na śmietnik - zdjęcia Adama Hawałeja, wrocławskiego fotoreportera zaprzyjaźnionego z pisarzem.

Różewicz sięga też do pop-artu, co stanowi bardzo obszerny nurt przejawiający się w „śmietnikach". Odważne zerwanie środków estetycznych, wyjałowienie języka, zniszczenie kontekstów poetycznych wierszy Różewicza było prawdopodobnie inspirowane także szkicem Gombrowicza - „ Przeciw poetom ".

W awangardzie i skrajnym stylu Różewicz ( styl Różewiczowski) poszedł tak daleko, że nieoczekiwanie wystąpił przeciwko niemu Julian Przyboś. „ Oda do turpistów" wymierzona przeciw uczniom - Różewiczowi, Białoszewskiemu, Grochowiakowi w 1962 była sprzeciwem wobec rzekomego używania przez tych poetów środków brzydoty, antysztuki bez sensu i dla szkody sztuki. Umiłowanie środków niszczycielskich zainspirowało Grochowiaka, który uczynił turpizm swoją drogą estetyczną.

W 1964 roku podpisał list pisarzy polskich, protestujących przeciwko listowi 34, wyrażając protest przeciwko uprawianej na łamach prasy zachodniej oraz na falach dywersyjnej rozgłośni radiowej Wolnej Europy, zorganizowanej kampanii, oczerniającej Polskę Ludową.

W 1967 Przyboś zaatakował Różewicza i zorganizował nagonkę przeciw niemu.

Latem 1949, z braku widoków na własne mieszkanie, z Krakowa przeniósł się do Gliwic, gdzie zamieszkał w domu przy ul. Zygmunta Starego 28. Poślubił Wiesławę Kozłowską. W Gliwicach urodzili się ich synowie: Kamil (1950) i Jan (1953).

Od 1968 do śmierci Różewicz mieszkał we Wrocławiu. Był członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.

W 2008, po wydaniu tomu poetyckiego Nauka chodzenia, Różewicz otrzymał Europejską Nagrodę Literacką w Strasburgu, następnie jako pierwszy został uhonorowany „ Silesiusem" - wrocławską nagrodą poetycką literatury środkowoeuropejskiej i wschodniej. Pojawiły się również tomy Druga strona medalu i Kup kota w worku. 8 października zmarł syn Różewicza Jan, zaś miesiąc później jego brat, Stanisław.

Tadeusz Różewicz zmarł 24 kwietnia 2014 we Wrocławiu; pogrzeb odbył się 29 kwietnia 2014 i zgodnie z wolą poety spisaną w testamencie jego prochy zostały złożone na cmentarzu przy kościele ewangelickim Naszego Zbawiciela w Karpaczu.

Różewicz tworzył już przed wojną. Juwenilia publikował między innymi w czasopismach Pod znakiem Marii i Czerwone Tarcze. W 1944 wydał, wraz z bratem Januszem, Echa Leśne, a dwa lata później zbiór satyrycznej prozy i poezji W łyżce wody. Jednak za jego debiut uznaje się dopiero tom (1947). W 1991 Różewiczowi nadano tytuł Honorowego Obywatela Miasta Radomska, w 1999 został laureatem Nagrody Literackiej im. Władysława Reymonta za „twórczość całego życia". W 2000 otrzymał Nagrodę Literacką „Nike" za tom poetycki Matka odchodzi (1999). W 1968, w połowie lat 70. i na początku lat 80 XX wieku. Tadeusz Różewicz był poważnym kandydatem do Nagrody Nobla w dziedzinie literatury, jednak nagrodę w tamtym czasie otrzymał Czesław Miłosz. Jeden z najczęściej tłumaczonych polskich autorów, jego książki przełożono na 49 języków. W roku 2017 ukazał się tom Różewicza Wiersze i poematy z „Twórczości" (1946-2005), dokumentujący wieloletnią współpracę pisarza z miesięcznikiem Twórczość, najstarszym polskim czasopismem literackim.

Poezja Różewicza wyraża tragizm osamotnionej jednostki, zagubionej w powojennym świecie zdominowanym przez widmo masowej śmierci, okrucieństwa, obojętności i cywilizacyjnego uniformizmu. Jest to twórczość osoby okaleczonej i porażonej okrucieństwem wojny. Bohater jego wierszy jest osobowością zagrożoną dezintegracją i powszechnym chaosem. W wierszach Przepaść i Koncert życzeń pisze o prostych uczuciach, o podstawowych wartościach: życzliwości, dobroci, przywiązaniu do miejsca urodzenia.

Od strony formalnej poezja Różewicza jest kontynuacją tradycji awangardy. W jego dorobku przeważają wiersze wolne i wiersze zdaniowe, których budowę Tadeusz Drewnowski określa jako kubistyczną - każda strofa jest osobnym klockiem odrębnym zarówno znaczeniowo, jak i kompozycyjnie.

Dramat stworzony przez Różewicza to całkowicie odrębna koncepcja teatru. Można tutaj dopatrywać się wpływów awangardy paryskiej ( Samuel Beckett, Eugène Ionesco), jednak teatr ten jest autobiograficzny i posiada silne wpływy tradycji polskiej. Teatr Różewicza jest teatrem realistycznym, fragmentarycznym, poetyckim i teatrem absurdu.

Jego wizja partyzantki ( Do piachu) wywołała protesty kombatantów.

Był współautorem scenariuszy 9 filmów reżyserowanych przez jego brata Stanisława. Jako scenarzysta parokrotnie współpracował z Kornelem Filipowiczem.

1944 - Echa leśne

1946 - W łyżce wody

1948 - Czerwona rękawiczka

1950 - Pięć poematów

1951 - Czas, który idzie

1952 - Wiersze i obrazy

1954 - Równina

1955 - Srebrny kłos (zawiera m.in. wiersz Przepaść)

1956 - Poemat otwarty

1960 - Rozmowa z księciem

1961 - Zielona róża (wiersze wydane razem z dramatem Kartoteka)

1961 - Głos Anonima (zawiera poemat Et in Arcadia ego)

1962 - Nic w płaszczu Prospera

1964 - Twarz

1968 - Spadanie, Non-stop-show (poemat)

1968 - Twarz trzecia

1969 - Regio

1973 - Poezja, dramat, proza (wybór)

1974 - Wiersze

1977 - Duszyczka

1987 - Poezje

1983 - Na powierzchni poematu i w środku

1984 - Poezje wybrane (II)

1987 - Poezje

1988 - Poezja T. 1-2

1991 - Płaskorzeźba

1996 - Zawsze fragment

1998 - Zawsze fragment. Recycling finał Nagrody Literackiej Nike, 1999

2001 - Nożyk profesora (poemat i wiersze) finał Nagrody Literackiej Nike, 2002

2002 - Szara strefa - nominacja do Nagrody Literackiej Nike, 2003

2004 - Wyjście - finał Nagrody Literackiej Nike, 2005

1955, 2005 - Uśmiechy

2006 - cóż z tego że we śnie

2007 - Nauka chodzenia. Gehen lernen

2008 - Dwie strony medalu

2008 - Kup kota w worku. Work in progress

2011 - Historia pięciu wierszy

2011 - Dorzecze Różewicza (antologia wierszy ze szkicami 24. poetów)

2012 - To i owo

2014 - Wiersze przeczytane

2015 - Ostatnia wolność

2015 - Znikanie

2017 - Wiersze i poematy z „Twórczości" (1946-2005)

Wspólnie z Kornelem Filipowiczem:

Wspólnie ze Stanisławem Różewiczem:

Historia pięciu wierszy. Redaktor Jan Stolarczyk. Witryna Artystów, Kłodzko 1993 (wydano w nakładzie 250 egzemplarzy numerowanych)

Zabawy przyjemne i pożyteczne Tadeusza Różewicza, Eugeniusza Geta Stankiewicza i... (2006) - film dokumentujący wrocławską wystawę pod tym tytułem (płyta DVD, dodatek do „Odry" 2006, nr 2)

Tadeusz Rożewicz - Zofia i Jerzy Nowosielscy: Korespondencja. Wstęp i opracowanie Krystyna Czerni. Wydawnictwo Literackie, Kraków 2008. ISBN 978-83-08-04395-0 .

Margines, ale... Wybór i opracowanie Jan Stolarczyk. Biuro Literackie, Wrocław 2010. ISBN 978-83-62006-30-4 .

Wbrew sobie. Rozmowy z Tadeuszem Różewiczem. Opracowanie Jan Stolarczyk. Biuro Literackie, Wrocław 2011. ISBN 978-83-62006-91-5 .

Historia pięciu wierszy. Wstęp Bogusław Michnik. Uwagi edytorskie Jan Stolarczyk. Biuro Literackie, Wrocław 2011. ISBN 978-83-62006-27-4 .

Kartoteka (reprint). Wstęp Zbigniew Władysław Solski. Biuro Literackie, Wrocław 2012. ISBN 978-83-62006-23-6 .

Tadeusz Różewicz - Adam Hawałej: Śmietnik. Redakcja i opracowanie Jarosław Borowiec. Wrocławskie Wydawnictwo Warstwy, Wrocław 2017. ISBN 978-83-65502-10-0 .

Karl Dedecius - Tadeusz Różewicz: Listy 1961-2013. Opracowanie Andreas Lawaty i Marek Zybura. Universitas, Kraków 2017. Tom 1 i 2. ISBN 978-83-242-3110-2 .

Grażyna Sztukiecka, Umrę cały? Rozmowy w cieniu śmierci. Senilna poezja Czesława Miłosza, Tadeusza Różewicza, Zbigniewa Herberta i Jarosława Marka Rymkiewicza, Narodowe Centrum Kultury, Warszawa 2011

Ewangelia odrzuconego. Szkice w 90. rocznicę urodzin Tadeusza Różewicza, red. J.M. Ruszar, Narodowe Centrum Kultury, Warszawa 2011

Karol Hryniewicz, Cogito i dubito. Dyskurs estetyczny w poezji Zbigniewa Herberta i Tadeusza Różewicza, Wydawnictwo JMR Transatlantyk, Kraków 2014

Liryka i fenomenologia. Zbigniew Herbert i Tadeusz Różewicz w kręgu myśli Ingardenowskiej, red. J.M. Ruszar i D. Siwor, Instytut Myśli Józefa Tischnera, Kraków 2016

Joanna Adamowska, Sens kobaltu. Zbigniewa Herberta i Tadeusza Różewicza spotkania z malarzami, Polskie Wydawnictwo Muzyczne, Kraków 2018

Józef Ruszar, Mane, tekel, fares. Obrazy Boga w twórczości Tadeusza Różewicza, Wydawnictwo Naukowe ATH - Instytut Myśli Józefa Tischnera, Bielsko-Biała - Kraków 2019

Magdalena Grochowska, Różewicz. Rekonstrukcja, tom 1, Wydawnictwo Dowody na Istnienie, Warszawa 2021.

Order Sztandaru Pracy II klasy (1977) „za całokształt twórczości literackiej",

Order Ecce Homo (2000) „za odkrywanie mrocznej strony świata pełnego chaosu i podziałów, nadzieję bijącą z oceny codziennej, pozornie beznamiętnej szarości, za pogodzenie się z nieuchronnością i konsekwencję w dążeniu do poznania prawdy o człowieku, choćby najgorszej. Za poezję, która „dotyka serc i rzeczy..." (Poetyka),

1966 - Nagroda Państwowa I stopnia,

1970 - Nagroda Miesięcznika Odra

1955 - Nagroda Państwowa II stopnia,

7 października 1991 - doktorat honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego,

1995 - honorowe obywatelstwo Gliwic,

2000 - doktorat honoris causa Uniwersytetu Jagiellońskiego,

1 czerwca 2006 Tadeusz Różewicz odebrał dyplom doktora honoris causa Uniwersytetu Gdańskiego. Promotorem była prof. Małgorzata Książek-Czermińska. Po 15 minutach wygłaszania wykładu okolicznościowego przerwał, wyjaśniając, że nie będzie zabierał czasu zebranym, a pełny tekst i tak pojawi się w pamiątkowej publikacji,

26 listopada 2006 - Nagroda Złotego Berła,

8 października 2007 - nadanie tytułu honoris causa przez Akademię Sztuk Pięknych we Wrocławiu,

2008 - Złoty Wawrzyn Olimpijski 2008 w kategorii poezja,

25 czerwca 2009 - nadanie tytułu honoris causa przez Uniwersytet Humanistyczno-Przyrodniczy w Kielcach [1],

18 stycznia 2011 - Nagroda specjalna Polityki „Kreator kultury 2010" - „Nagroda za wierność poezji i sobie. Za świadectwo dane kilku kolejnym epokom oraz pytania, które włączyły polską literaturę i teatr w europejską debatę o najważniejszych doświadczeniach współczesnego człowieka".

Uchwałą Sejmu RP IX kadencji z 27 listopada 2020 zdecydowano o ustanowieniu roku 2021 Rokiem Tadeusza Różewicza w 100. rocznicę urodzin. Patronom roku 2021 poświęcono wydanie specjalne Kroniki Sejmowej.

9 października 2021 w Muzeum Pana Tadeusza otwarto wystawę stałą "Pan Tadeusz Różewicz", opartą o archiwum i zbiory Tadeusza Różewicza przekazane przez Gminę Wrocław Zakładowi Narodowemu im. Ossolińskich.

# data[].attributes.attachment_link.title
Tadeusz Różewicz - Wikipedia, wolna encyklopedia

# data[].attributes.attachment_link.description
Rodzina Różewiczów przeprowadziła się tuż po I wojnie światowej z Osjakowa w Sieradzkiem do Radomska i tam też urodził się Tadeusz, czwarty z pięciorga dzieci (starsi bracia - Bogumił, Eugeniusz, Janusz oraz młodszy Stanisław). Ojciec Władysław (1886-1977) - syn Stanisława i Zofii z Sieradzkich małżonków Różewiczów - był niższym urzędnikiem sądowym.