# data[].attributes.attachment_link.title
Z przyjemnością zaprasza dzieci w wieku 7 - 15 lat do udziału w warsztatach on-line, prowadzonych przez Monikę Rudnicką z tworzenia komiksu poświęconych bohaterom utworów poety Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego

# data[].attributes.headline
REGULAMIN UCZESTNICTWA w Warsztatach on-line

# data[].attributes.subject
REGULAMIN UCZESTNICTWA w Warsztatach on-line

# data[].attributes.body
Prosimy wydrukować i zeskanować

# data[].attributes.headline
Rubryka "Teatrzyk Zielona Gęś" w czasopiśmie "Przekrój"

# data[].attributes.subject
Rubryka "Teatrzyk Zielona Gęś" w czasopiśmie "Przekrój"

# data[].attributes.body
KONSTANTY ILDEFONS GAŁCZYŃSKI

był jednym z najważniejszych autorów „Przekroju”

W pierwszych latach istnienia czasopisma (1946–1953). Najbardziej był znany z zabawnego i pełnego absurdalnego humoru cyklu „Teatrzyk Zielona Gęś”.
Cykl ten składa się z krótkich, zabawnych scenek teatralnych, w których pojawiają się takie postacie, jak  Hermenegilda Kociubińska – poetka, twórczyni „balkonizmu”, Alojzy Gżegżółka – szczery młodzieniec uwydatniający wady społeczeństwa, Fafik – pies redakcyjny, wierny „Zielonej Gęsi”, Osiołek Porfirion (postać zaczerpnięta z wcześniejszej powieści Porfirion Osiełek) – mistrz puenty, Piekielny Piotruś – cudowne dziecko oraz Profesor Bączyński – artysta, angelolog. Ważną rolę odgrywa również „Chór Polaków” – są to głosy przeciwników „Zielonej Gęsi” oraz głos „Społeczeństwa”, który reprezentuje naród polski. W swoich teatrzykach Gałczyński wybitnie przedstawił obraz Polski, wykpił przywary Polaków i ich zaniedbania. Z humorem wytknął skłonność do idealizacji historii, przesadną dumę i wiarę w tradycję, a przede wszystkim potępił ludzką głupotę. W swoich teatrzykach poeta posługiwał się również postaciami z literatury czy historii, z humorem zmieniając bieg wydarzeń i podważając to, co dotychczas niepodważalne.
„Zielona Gęś” liczy ponad 160 utworów i ukazywała się do roku 1950.
(źródło: Wikipedia)

# data[].attributes.attachment_link.title
Konstanty Ildefons Gałczyński - Wikipedia, wolna encyklopedia

# data[].attributes.attachment_link.description
Konstanty Ildefons Gałczyński, ps. „Karakuliambro" (ur. 23 stycznia 1905 w Warszawie, zm. 6 grudnia 1953 tamże) - polski poeta. Najbardziej znany za sprawą paradramatycznej serii podszytych absurdem humoresek Teatrzyk Zielona Gęś , w której pojawiła się galeria postaci takich jak Osiołek Porfirion, Piekielny Piotruś, Hermenegilda Kociubińska czy Zielona Gęś.

# data[].attributes.body
Stronę prowadzi wnuk, Mikołaj Gałczyński

# data[].attributes.attachment_link.description
Konstanty Ildefons Gałczyński - Oficjalna strona poety.

# data[].attributes.headline
Artykuł na temat pobytu poety w Aninie ze strony kulturalnywawer.pl

# data[].attributes.subject
Artykuł na temat pobytu poety w Aninie ze strony kulturalnywawer.pl

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 24, kwiecień 2014 22:01
Na mapach z 1915 roku teren Anina jest jeszcze zieloną przestrzenią. Pierwszymi mieszkańcami zalesionych obszarów zostają w latach 30. pracownicy kolei, obsługujący pobliską stację. Nic nie wskazuje na to, że za kilkanaście lat miejscowość stanie się ulubionym miejscem szukających odpoczynku i natchnienia artystów - Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego, czy Juliana Tuwima.

Julian Tuwim z córką Ewą, Anin 1949 r. (źródło: remigiusz-grzela.pl)

Współczesny Anin znacznie różni się od tego, jakim był przed II wojną i przyłączeniem do wielkiej Warszawy w 1951 roku. Dlatego trudno określić, gdzie stała drewniana willa z porośniętą dzikim winem werandą, którą tak polubił Konstanty Ildefons Gałczyński. Był jednym z pierwszych artystów, którzy zobaczyli w Aninie idealne miejsce do życia i pracy. Przybył którejś sierpniowej nocy 1936 roku wraz z żoną, 4-miesięczną córką i kotem w koszyku. Dom, w którym zamieszkali spłonął w czasie wojny, dlatego tym trudniej odgadnąć, w którym dokładnie stał miejscu. Na podstawie relacji mieszkańców Anina, a także lirycznych utworów samego poety, można przypuszczać, że rodzina Gałczyńskich mieszkała przez jakiś czas przy ulicy Legionów, teraz Homera, a następnie przeniosła się na Leśną 18, niedaleko miejsca, w którym dziś znajduje się wawerska Biblioteka. Tezę tę potwierdza informacja, jaką można znaleźć na kamieniu pamiątkowym, znajdującym się właśnie w ogrodzie biblioteki im. Gałczyńskiego.
Wawer między wersami
Choć trudno ustalić dokładnie, jak wyglądał wówczas teren willi poety, jedno jest pewne - trzy lata życia spędzone na Aninie upłynęły mu w spokoju i szczęściu. Świadkowie wspominają rodzinę Gałczyńskich jako roześmianą, zawsze wspólnie wędrującą wokół lasu. Sam poeta nie ukrywał radości z faktu przeprowadzki do Anina, poświęcając miejscowości kilka wierszy i poematów. Dla przykładu dom rodzinny został uwieczniony w wierszu „Opis domu poety" z 1937 roku, gdzie czytamy:

„nasz dom niewielki, zewsząd okolony lasem
„Ej, pod Wawrem, ej, na szosie lubelskiej
rozhulał się, rozbisurmanił się wiatr wrześniowy!
Zaczarowane ćmy przypadły do latarni naftowej
O, nie pytaj, czemu smutno mi w Aninie!..
Ani dawniej nie znosiłem ani ninie
Znieść nie mogę kakofonii. Zawsze spontanicznie
Oraz żywiołowo protestuję,
Gdy harmonię kakofonia jaka psuje.
A ostatnio w straszną matnię jestem wplątan:
Słuch mój męczy cała orgia kakofontann,
Bije, tryska, strumieniami po mnie płynie:
Z racji imion i imienin w tym Aninie.
Ma przyjechać do mnie Ania do Anina,
Ania z Manią, więc nie minie parę dni, a
Mania z Anią nie ominą mnie tu - i na
Imieniny me przyjadą do Anina.
A gdzie Mania oraz Ania, tam i Nina,
A przy Ninie - Mama Niny - i Manina
(Tj, mama Mani, bardzo miła pani,
I mamina mama, czyli babka Mani).
świszczą sosny, tańczą sosny farandole diabelskie".
opiszę tobie wiernie, począwszy od bramy:
Kastor i Polluks, bracia, klęczą na filarach
twarzą ku sobie, w górze jest rodzaj frontonu,
na którym miłe światło pada z nieboskłonu
promieniami prostymi jak struny na gitarach;
by rzec prawdę, tą bramą nikt się nie zachwyca;
budowniczy był wałkoń, łotr i pijanica".
Z niemniejszą dozą sympatii i humoru wyraża się Gałczyński o Aninie w wierszach „Noce Anińskie", „Na przedwiośniu" czy „A la russe":

Warto wyjaśnić, że kiedyś „szosą lubelską" nazywano dzisiejszą ulicę Bronisława Czecha, która odgranicza Anin od Marysina Wawerskiego.

Malutka, noszona niegdyś po Wawrze na rękach Kira Gałczyńska, dziś ma 78 lat. Przez ostanie dekady wciąż wracała do miejsc swojego dzieciństwa. Jako częsty gość na Aninie spotyka się z mieszkańcami, opowiada o domu rodzinnym, a także o ojcu i jego twórczości. Drugim cennym źródłem informacji o anińskim okresie w życiu Gałczyńskiego są wspomnienia jego bliskiego przyjaciela, mieszkającego nieopodal plastyka i artysty Jerzego Zaruby. To właśnie za jego namową Gałczyński sprowadził się do Anina. Zaruba mieszkał przy ulicy Stradomskiej, tuż obok wilii Gałczyńskich, zatem panowie mogli rozmawiać ze sobą przez werandy. Dom plastyka był w tamtym okresie centrum spotkań kulturalnych, których stałym gościem został autor „Zaczarowanej dorożki". Zaruba pozostawił po sobie także „Pamiętniki bywalca", źródło anegdot o życiu na Aninie. Odnotował w nich między innymi ostatnie spotkanie z Gałczyńskim. Wspomina, że widzieli się tuż przed wybuchem wojny, a poeta nie był w najlepszym nastroju. I rzeczywiście kilka dni później Gałczyński otrzymał kartę mobilizacyjną i wyruszył na front. Wojna przetrwała okres spokojnego życia na Wawrze. Kira pamięta, że ojciec spakował wówczas jedynie „Fausta" - ukochaną książkę. Rękopisy, jakie zostały w domu spłonęły. Sam Gałczyński wojnę przeżył, jednak już nigdy nie udało mu się wrócić na Leśną. Nowy dom znalazł na Żoliborzu, gdzie zmarł w 1953 roku.

Konstanty Ildefons Gałczyński w Aninie w 1939 r. (źródło: kulturalna.warszawa.pl)

Dzięki obecności ludzi ze świata sztuki, na Aninie szybko zakwitło życie kulturalne, przyciągające na teren osiedla kolejnych poetów i artystów. Mimo że miejsce po zakończeniu wojny zmieniło nieco swój kształt, nie straciło zbytnio na atrakcyjności. Urokowi Anina uległ sam Julian Tuwim, który po powrocie z emigracji otrzymał od władz willę przy ulicy Zorzy 19. Tym razem z ustaleniem topografii nie ma najmniejszego kłopotu, bo dom Tuwimów istnieje do dziś. Warto dodać, że to ta sama posiadłość, w której kilka lat po śmierci Tuwima zamieszkał premier Jaroszewicz z żoną. Ciekawe jest to, że dom powstał jeszcze w latach 30. i mimo zmieniających się lokatorów wciąż nazywany jest willą Lotha, od nazwiska pierwszego właściciela. Ten opuścił posiadłość w czasie wojny i nigdy już do niej nie powrócił. Początkowo w pustym budynku mieściło się przedszkole, szybko jednak zamknięte przez władze. Dwa lata później swoje rzeczy rozpakowywał tu sam Tuwim. Zamieszkał przy Zorzy w 1948 roku wraz z żoną i adoptowaną córką. Był już wtedy bardzo schorowany, a pobyt na Aninie miał przysłużyć się polepszeniu jego samopoczucia. Dlatego spędzał tu przede wszystkim święta i lato. Autor „Kwiatów Polskich" z pewnością polubił dom w Aninie, przenosząc tu z warszawskiego mieszkania cześć swojego księgozbioru i archiwum. Pracował w gabinecie znajdującym się na pierwszym piętrze willi, schodząc do ogrodu niezwykle rzadko. Cierpiał na agorafobię, która uniemożliwiała mu nawet poruszanie się po domu. Mimo to mieszkanie w Aninie służyło poecie, który chętnie zapraszał tu swoich znajomych. Do Mieczysława Jastruna pisał choćby „gdy tylko wystrzelą bzy, zjaw się z żoną w Aninie. Datę tej salwy podam".

W czasie pobytu w Aninie Tuwim także nawiązał znajomość z Jerzym Zarubą. Panowie szybko się zaprzyjaźnili, spędzając ze sobą wiele wieczorów w domu plastyka. Efektem tej znajomości jest choćby wiersz „Lament aniński" oficjalnie dedykowany Zarubie, w którym czytamy między innymi:

Artysta otrzymał utwór z okazji swoich imienin 23 kwietnia 1953 roku. Kilka miesięcy później Tuwim zmarł niespodziewanie na atak serca. Wyjechał do Zakopanego, by nieco odpocząć i nabrać sił. Nie udało mu się jednak już wrócić do Anina. Był to trudny rok dla świata literatury, przecież kilka tygodni wcześniej pożegnano Gałczyńskiego. Aninianie nie zapomnieli o obecności poetów po prawej stronie Wisły. Dom Juliana Tuwima upamiętniono tablicą na elewacji oraz kamieniem pamiątkowym przy pobliskim XXVI Liceum Ogólnokształcącym na Alpejskiej. Pamięć o Gałczyńskim także jest ciągle żywa - w każdą pierwszą sobotę czerwca od 17 lat organizowany jest przy Trawistej Dzień Zielonego Konstantego, a honorowym gościem spotkań jest oczywiście córka Kira. Niestety Ewa Tuwim, córka poety rzadko zagląda na Wawer. Na stałe mieszka w Sztokholmie. W ubiegłym roku udało się jej za to spotkać z Kirą. Pierwszy raz po kilkudziesięciu latach córki obu poetów mogły wspólnie wspominać dzieciństwo na zielonym Aninie.
Zainteresowanym polecam książkę Kiry Gałczyńskiej „Zielony Konstanty" i tekst Józefa Brodzkiego „Wspomnienia o Julianie Tuwimie".

# data[].attributes.attachment_link.description
Szczegóły Opublikowano: czwartek, 24, kwiecień 2014 22:01 Na mapach z 1915 roku teren Anina jest jeszcze zieloną przestrzenią. Pierwszymi mieszkańcami zalesionych obszarów zostają w latach 30. pracownicy kolei, obsługujący pobliską stację. Nic nie wskazuje na to, że za kilkanaście lat miejscowość stanie się ulubionym miejscem szukających odpoczynku i natchnienia artystów - Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego, czy Juliana Tuwima.

# data[].attributes.headline
Wycinki z "Przekroju" o "Teatrzykach Zielona Gęś"

# data[].attributes.subject
Wycinki z "Przekroju" o "Teatrzykach Zielona Gęś"

# data[].attributes.attachment_link.title
Rubryka Teatrzyk Zielona Gęś - Archiwum - Kwartalnik Przekrój

# data[].attributes.headline
Hermenegilda Kociubińska była poetką, która często pojawiała się w zabawnych scenkach "Teatrzyku Zielona Gęś".

# data[].attributes.subject
Hermenegilda Kociubińska była poetką, która często pojawiała się w zabawnych scenkach "Teatrzyku Zielona Gęś".

# data[].attributes.headline
Filmik o Hermenegildzie Kociubińskiej, w którą wcieliła się Irena Kwiatkowska:

# data[].attributes.subject
Filmik o Hermenegildzie Kociubińskiej, w którą wcieliła się Irena Kwiatkowska:

# data[].attributes.attachment_link.title
Irena Kwiatkowska - Hermenegilda Kociubińska

# data[].attributes.body
Wróbelek jest mała ptaszyna,
wróbelek istota niewielka,
on brzydką stonogę pochłania,
Lecz nikt nie popiera wróbelka
Więc wołam: Czyż nikt nie pamięta,
że wróbelek jest druh nasz szczery?!
........................................................
kochajcie wróbelka, dziewczęta,
kochajcie do jasnej cholery!

Konstanty Ildefons Gałczyński
1947

# data[].attributes.headline
Wycinki z "Przekroju", w których pojawia się Hermenegilda Kociubińska:

# data[].attributes.subject
Wycinki z "Przekroju", w których pojawia się Hermenegilda Kociubińska:

# data[].attributes.attachment_link.title
- Wyniki wyszukiwania - Kwartalnik Przekrój

# data[].attributes.body
wiersz dla sepleniących

Pewna pani na Marsalkowskiej
kupowała synkę z groskiem
w towazystwie swego męża, ponurego draba;

Wychodzą ze sklepu, pani w sloch,
w ksyk i w lament: - Mężu, och, och!
popats, popats, jaka strasna żaba!

Mąż był wyzsy uzędnik,
psetarl mgłę w okulaze i mówi:
- Zecywiście coś skace po trotuaze!

Cy to żaba, cy tez nie,
w każdym razie ja tym zainteresuję się;
zaraz zadzwonię do Cesława,

a Ceslaw niech zadzwoni do Symona -
nie wypada, zęby Warsawa
była na "takie coś" narażona.

Dzwonili, dzwonili i po tsech latach
wrescie schwytano żabę koło Nowego Świata;
a żeby sprawa żaby nie odesta w mglistość,
uządzono historycną urocystość;

ustawiono trybuny, spędzono tłumy,
,,Stselców" i "Federastów" - Słowem, cale miasto.
Potem na trybunę wesla Wysoka Figura
i kiedy odgzmiaty wsystkie ,,hurra",
Wysoka Figura zece tak:

- Wspólnym wysiłkiem zadu i społeceństwa pozbyliśmy się żabiego bezeceństwa - panowie, do góry głowy i syje! A społeceństwo: - Zecywiście,
dobze, ze tę żabę złapaliście,
wsyscy pseto zawołajmy: "Niech żyje!"

Konstanty Ildefons Gałczyński
1936

# data[].attributes.headline
Wiersz Strasna Zaba czyta Ewa Koc z Wypożyczalni nr 121 w Międzylesiu

# data[].attributes.subject
Wiersz Strasna Zaba czyta Ewa Koc z Wypożyczalni nr 121 w Międzylesiu