# data[].attributes.body
Hier doet Hans Vervoort zijn woord over hoe het was om als kind in een Jappenkamp te leven. Ook in de comments van het filmpje laat hij weten dat ook hij een boek heeft geschreven over zijn ervaringen. Hans was 3 jaar toen hij in dat kamp zat, samen met zijn moeder en iets oudere broertje. De honger is hetgeen waar Hans het best herinnert. Dit past natuurlijk bij het boek, aangezien Jeroen ook op jonge leeftijd in het kamp heeft geleefd. Het is ook fascinerend hoe je dingen van zo’n jonge leeftijd als 3 jaar nog kan herinneren. Hans zat zelf in het kamp in Ambarawa. Ook Hans houdt een groot schuldgevoel over van zijn tijd in het Jappenkamp, net zoals Jeroen Brouwers.

# data[].attributes.headline
Zitten er veel terugblikken of herinneringen in de tekst? 

# data[].attributes.subject
Zitten er veel terugblikken of herinneringen in de tekst? 

# data[].attributes.body
Er zitten vreselijk veel terugblikken en herinneringen in het boek, het boek bestaat merendeels uit herinneringen en terugblikken. Zonder deze zou het boek 30 bladzijdes hebben.

# data[].attributes.headline
Is er een verhaallijn of zijn er meer lijnen die door elkaar lopen?

# data[].attributes.subject
Is er een verhaallijn of zijn er meer lijnen die door elkaar lopen?

# data[].attributes.body
Er is maar een verhaallijn, ook al is deze in delen gesplit door het feit dat het verhaal niet chronologisch is.

# data[].attributes.body
Het boek is niet al te ingewikkeld, ook al is het niet op chronologische volgorde, is het duidelijk in welk jaartal het stuk zich afspeelt.

# data[].attributes.headline
Is er sprake van een perspectiefwisseling?

# data[].attributes.subject
Is er sprake van een perspectiefwisseling?

# data[].attributes.body
Er is geen sprake van perspectiefwisseling in het gehele boek.

# data[].attributes.body
De verteller is Jeroen Brouwers, dit is gelijk ook de schrijver.

# data[].attributes.body
Het is een Ik-Perspectief. De schrijver gaat niet in op gevoelens/gedachtes van anderen en “Ik” word regelmatig gebruikt.

# data[].attributes.body
Het boek interesseerde mij merendeels omdat het hoofdpersonage niet een standaard iemand is. Het is interessant om door te lezen en steeds meer over de gedachtegang van hem te ontdekken. Het helpt dan ook dat het boek in het Ik-perspectief word verteld. Ook wist ik zelf weinig af van hoe het eraan toeging in jappenkampen. Dus om te lezen hoe zoiets is, is fascinerend.

# data[].attributes.body
Het boek speelt zich af tijdens echte gebeurtenissen. Bijvoorbeeld de jappenkampen. Ook wordt er niet echt ooit over iets geschreven waarvan je denkt ‘wacht wat?’ De schrijver springt niet echt van hak op de tak, en geeft het vaak ook aan dat het over een andere tijd gaat, waardoor het beter te geloven is dat de schrijver van het boek ook het hoofdpersonage is. De gebeurtenissen zijn makkelijk in te denken dat deze daadwerkelijk zijn gebeurd.

# data[].attributes.body
Jeroen Brouwers gebruikt weinig moeilijke woorden, een willekeurig iemand zou dit boek op kunnen pakken en precies weten wat er wordt verteld.
“Zoals in de tuin, nadat de wind voorbij is, nog geruime tijd alles in beweging blijft dat door de wind is aangeraakt, zo zou datgene wat ik in het Tjidengkamp heb gezien nog drie a vier decenniën in mij in beweging blijven om pas door dezen tot rust te worden gebracht: wat ik heb geschreven hoeft niet langer door mij te worden onthouden, het mag nu beweging veroorzaken in de bewustheden en onbewustheden van anderen. ‘Niets bestaat dat niet iets anders aanraakt’.”

# data[].attributes.body
In het begin krijgt onze hoofpersonage een telefoontje. In dit telefoontje wordt hij op de hoogte gebracht van het overlijden van zijn moeder. Na dit telefoontje begint Jeroen (de hoofdpersonage) met het herinneren van allerlei gebeurtenissen, zoals het jappenkamp waarin hij samen met zijn moeder een tijd heeft gewoond, en hierna zijn eerste dag op een echte school. In het jappenkamp was Jeroen te herkennen door zijn tropenhoed, die hij van zijn opa had gekregen. Maar op school mag hij dit niet meer dragen, en is hij onherkenbaar. We krijgen ook te weten dat door de jaren heen Jeroen veel naasten is verloren. En dat hij geen emotie meer voelt. Ook maakt Jeroen samen met zijn gezin Hiroshima en Nagasaki mee. 7 jaar voor de dood van zijn moeder ontmoet hij ook een vrouw, maar het duurt niet lang tot Jeroen niets meer voor haar voelt en vertrekt.