# data[].attributes.body
Man schmückt den Weihnachtsbaum.

# data[].attributes.body
Angela Merkel

# data[].attributes.body
Tort szwarwaldzki

# data[].attributes.body
Namika - super piosenka po niemiecku i francusku, polecam!

# data[].attributes.attachment_link.title
Namika - Je ne parle pas français [Beatgees Remix] feat. Black M (Official Video)

# data[].attributes.attachment_link.title
NENA | In meinem Leben [2010] [Offizielles Musikvideo]

# data[].attributes.body
Berlin jest stolicą Niemiec. Żyje ...

# data[].attributes.attachment_caption
 Tradycyjny jarmark bożonarodzeniowy, odbywający się w plenerze w wielu miastach Niemiec, Austrii, Szwajcarii.

# data[].attributes.body
https://www.dw.com/pl/angela-merkel-wnuczk%C4%85-polaka-polskie-w%C4%85tki-w-nowej-biografii-niemieckiej-kanclerz/a-16673404

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Angela Merkel, córka Herlindy i Horsta Kasnerów, przyszła na świat w 1954 r. w Hamburgu. Jej dziadkowie ze strony matki, Gertrud i Willi Jentzsch, przybyli po wojnie wraz z Herlindą z Gdańska. Przedtem spędzili też kilka lat w Elblągu. Babcia Angeli Merkel ze strony matki pochodziła z Głogowa na Sląsku.

Rodzice Angeli Merkel Herlinda und Horst Kasner (Kaźmierczak)

Dziadek Merkel nazywał się Ludwig (Ludwik) Kaźmierczak i pochodził z Poznania (ur. w 1896 roku), który był wtedy pod pruskim zaborem. W biografii autor podkreśla, że "rodzina ojca Angeli Merkel poczuwała się do swoich polskich korzeni, choć Ludwig Kazmierczak mniej", co się okazało po odzyskaniu niepodległości przez Polskę. Po powrocie Poznania do Rzeczpospolitej wielu mieszkańców wyemigrowało na zachód. Był wśród nich także Ludwik Kaźmierczak, który osiadł w Berlinie i zostawił część rodziny w Polsce. W 1930 r dziadek Angeli Merkel zdecydował się nawet zmienić polskie nazwisko Kaźmierczak na niemiecko brzmiące "Kasner" i dlatego kanclerz urodziła się już pod tym nazwiskiem.

Podróżniczka na wschodzie

Autor biografii Angeli Merkel opisuje też podróże, jakie dzisiejsza kanclerz odbyła jeszcze jako studentka na wschód. Z pomocą biura podróży enerdowskiej organizacji młodzieżowej FDJ załatwiła sobie wizę do Polski, skąd miała też przywieźć materiały i broszury zakazanej wtedy Solidarności. "Nie było to zupełnie pozbawione ryzyka, po tym, jak w 1981 r wybuchł w Polsce stan wojenny, a granice z NRD były zamknięte", czytamy w książce.

W jednym z mieszkań w tym budynku w miejscowości Templin wychowała się Angela Merkel

W rozmowach z autorem kanclerz Niemiec przyznała, że jej wzorem i idolem była swego czasu polska noblistka Maria Skłodowska-Curie, która "dorastała w XIX wieku w znajdującej się pod rosyjskim zaborem Polsce, studiowała w Paryżu i jako kobieta miała niezwykłą siłę przebicia. To imponowało Merkel", pisze Stefan Kornelius.

Wschodnia wrażliwość

"35 lat spędziłam w dyktaturze, która przeminęła. Dlatego jestem sceptyczna, kiedy inni mówią, że coś takiego nigdy więcej nie może się zdarzyć", cytuje Merkel autor biografii i zauważa, że "to doświadczenie łączy kanclerz Niemiec z wieloma szefami rządów w Europie wschodniej".

W kontekście polityki zagranicznej Stefan Kornelius pisze o specyficznym talencie kanclerz Niemiec, która ma dobre wyczucie polityczne. Omówił to m.in. na przykładzie stosunków rosyjsko-niemieckich. ""Rosyjski prezydent Wladimir Putin jeździł na łyżwach z niemieckim kanclerzem (Gerhardem Schroederem - przyp. red.) i decydował przy tym o projektach gazowych, podczas gdy w Polsce rosły obawy przed nowym rosyjsko-niemieckim uściskiem". Autor uważa, że Merkel po przejęciu władzy potrafiła "w ciągu kilku tygodni wyprostować wszystko wedle własnych wyobrażeń", napisał Kornelius.

Jedną z najważniejszych zasad jej polityki zagranicznej jest powiedzenie: Niemcy nie mogą rozwiązywać własnych problemów samodzielnie, bo ten kraj jest częścią sojuszy. To z tego wynikają przyjaźń wobec Francji, znaczenie Polski, balans interesów w Europie i inne, pisze autor książki.

Angeli Merkel i Lechowi Kaczyńskiemu nie zawsze było po drodze

Bracia Kaczyńscy - trudny orzech do zgryzienia

Autor książki przypomina również o trudnym orzechu do zgryzienia, jakim były negocjacje w sprawie traktatu lizbońskiego. Działo się to w okresie, kiedy Niemcy sprawowali prezydencję w UE, a w Polsce u władzy byli bracia Lech i Jarosław Kaczyńscy. "Europa była wtedy w ślepym zaułku", pisze Kornelius. Umowa traktatowa, którą w 2004 roku szefowie rządów podpisali w Rzymie, "właśnie runęła w gruzach". Po francuskim i holenderskim wecie traktat musiał powstać na nowo, czytamy w książce, a Unia "rozszerzona o dziesięć nowych krajów Europy wschodniej nie była zdolna do działania".

Kornelius opisuje, jak skrupulatnie Merkel i jej ekipa przygotowywali się do prezydencji i jak nie spodziewali się tak mocnego polskiego oporu. Kiedy zbliżał się termin szczytu w Brukseli kanclerz Niemiec miała być jedyną, która wiedziała, co każdy kraj myśli i gdzie jest jego granica bólu. "Nie liczyła się przy tym z tak długim oporem polskiego prezydenta Lecha Kaczyńskiego, który wciąż stawiał nowe żądania w kwestii liczenia głosów w nowej konstytucji. Gdy Polska chciała liczyć głosy wedle "systemu pierwiastkowego", inni przewracali zdenerwowani oczami. Lech Kaczyński stale opuszczał pomieszczenie, aby się konsultować telefonicznie z bratem. Polska ogłosiła, że negocjacje w tej sprawie są sprawą życia i śmierci, pozostali wzdychali w obliczu takiego patosu" pisze Kornelius i przypomina, że w pewnym momencie Merkel opuściła demonstracyjnie salę zdając się na innych, którzy w niej pozostali.

Zdaniem autora, Merkel, jako osoba wychowana w enerdowskiej dyktaturze, doskonale rozumie jak ważna jest integracja Europy na drodze dialogu. "Nagle zrosło się coś, co wcześniej nikt nie postrzegał jako jedność" - pisze Stefan Kornelius.

Róża Romaniec

red. odp. Bartosz Dudek

# data[].attributes.attachment_link.title
Angela Merkel wnuczką Polaka. Polskie wątki w nowej biografii niemieckiej kanclerz | DW | 14.03.2013

# data[].attributes.attachment_link.description
Angela Merkel, córka Herlindy i Horsta Kasnerów, przyszła na świat w 1954 r. w Hamburgu. Jej dziadkowie ze strony matki, Gertrud i Willi Jentzsch, przybyli po wojnie wraz z Herlindą z Gdańska. Przedtem spędzili też kilka lat w Elblągu. Babcia Angeli Merkel ze strony matki pochodziła z Głogowa na Sląsku.

# data[].attributes.body
Frank-Walter Steinmeier

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
► 2005-2007 : le hiatus Merkel-Chirac

Ils avaient en partage la même famille politique européenne, le Parti populaire européen (PPE). Mais pas les mêmes références. Jacques Chirac a pour modèle l'image de De Gaulle et Adenauer qui assistent ensemble à une messe en juillet 1962 dans la cathédrale de Reims. Il hérite du Général une certaine méfiance transatlantique.

→ LIRE AUSSI. Les amitiés étrangères de Jacques Chirac, président diplomate

À l'arrivée d' Angela Merkel au pouvoir en 2005, cette symbolique lui est largement étrangère, en tant que responsable politique socialisée à l'Est. Pour elle, l'idée européenne prend chair dans la chute du mur et la réunification.

La relation commence mal. Les deux dirigeants ne s'entendent pas sur un nom pour prendre la tête de la Commission européenne. Angela Merkel refuse le Belge Guy Verhofstadt, qui était le candidat commun de Chirac et du chancelier précédent, son ennemi politique Gerhard Schröder. Le président et la chancelière finissent par s'entendre sur José Manuel Barroso, pourtant jugé trop atlantiste par Paris.

Autre déconvenue : le " non " de la France (et des Pays-Bas) au projet de Constitution européenne, lors du référendum de 2005. Lors de la présidence allemande de l' Union européenne en 2007, Angela Merkel mettra toute son énergie à en sauver la substance dans ce qui sera le traité de Lisbonne. Lors du dernier déplacement de Chirac à Berlin, cela n'empêchera pas la chancelière de clamer en français : " Vive l'amitié franco-allemande ! "

► 2007-2012 : l'alliance " Merkozy " face à la crise des dettes européennes

Angela Merkel et Nicolas Sarkozy, ou la rencontre entre la prudence et l'empressement. "Elle pense, moi j'agis ", reprochera plus tard le président français à la chancelière. À peine élu, Nicolas Sarkozy décolle pour Berlin, suivant la tradition, mais il prévient : " Je n'ai pas seulement voulu accomplir un geste symbolique. J'ai voulu exprimer mon souhait que nous nous mettions tout de suite au travail. "

→ REPORTAGE. Avec le départ d'Angela Merkel, les Allemands redoutent la fin d'un âge d'or

La France prend en 2008 la présidence tournante de l'UE, en pleine crise financière, et Nicolas Sarkozy veut assouplir les positions intransigeantes de Berlin vis-à-vis des pays les plus lourdement endettés. Les deux dirigeants finissent par s'apprivoiser pour éviter la faillite de l'euro. Ils imposent le pacte de stabilité à tous les Européens, et l'on parle alors, à leur sujet, de l'alliance " Merkozy ".

► 2012-2017 : les débuts difficiles du tandem Merkel-Hollande

Ils avaient tout pour s'entendre à merveille. François Hollande, le socialiste de la " synthèse ", et Angela Merkel, l'orfèvre du compromis, auraient pu s'entendre, si leur lien n'avait pas été plombé dès le début, alors que le président français s'est fait élire sur une promesse forte : mettre un terme aux politiques d'austérité en Europe, en renégociant le pacte budgétaire européen conçu pour juguler les excès de déficit et d'endettement.

Angela Merkel, durant toute la campagne présidentielle française, a refusé de le recevoir à Berlin en affichant un soutien sans failles à Nicolas Sarkozy. Une fois au pouvoir, François Hollande devra renoncer à son projet, ce qui entraîne un refroidissement de la relation pendant deux années.

Le couple franco-allemand doit attendre l'invasion russe en Crimée, en mars 2014, pour briser la glace. François Hollande et Angela Merkel organisent en juin une rencontre à quatre, en Normandie, avec les présidents russe et ukrainien, et initient une diplomatie de la paix donnant naissance aux accords de Minsk, en 2015, qui visent à éviter une escalade du conflit armé aux portes de l'UE.

→ ANALYSE. À Bruxelles, l'Europe va-t-elle faire un bond fédéral ?

Au final, c'est avec François Hollande qu'Angela Merkel tiendra " son " image symbolique, comparable à la photographie de 1984 d'Helmut Kohl et de François Mitterrand, la main dans la main en silence devant l'ossuaire de Douaumont à la mémoire des soldats de la bataille de Verdun. La France vient de subir, en janvier 2015, l' attaque terroriste de " Charlie Hebdo ". Quatre jours plus tard, la Chancelière est au côté du président français sur le perron de l'Élysée. Elle penche sa tête délicatement sur l'épaule de François Hollande, et ferme les yeux en signe de recueillement. L'instant est immortalisé.

► 2017-2021 : les étincelles de l'alliage " Merkron "

La relation entre Angela Merkel et Emmanuel Macron s'est soudée dans des liens rugueux mais francs. " Ça ne sert à rien de faire semblant. Une relation de façade est une mauvaise relation, se souvient-on à l'Élysée. Donc on a toujours eu une relation qui allait au fond des choses, en disant les divergences sur les points importants et en cherchant des accords pour surmonter ces différences. " Le courant passe bien, mais le style " jupitérien " n'est pas toujours du goût de la chancelière.

Le discours enflammé du président français prononcé en 2017 à la Sorbonne sur sa vision de l'Europe tranche nettement avec la réserve de la chancelière, qui ne répond que timidement aux idées d'Emmanuel Macron, notamment celle de créer un budget de la zone euro.

Pour relancer la relation franco-allemande, Paris et Berlin signent en janvier 2019 le traité d'Aix-la-Chapelle, qui renouvelle le traité de l'Élysée de 1963, suivi la même année de la création de l'Office franco-allemand de la jeunesse (Ofaj). Le texte s'adapte à une double révolution : le Brexit, qui forge un destin européen sans le Royaume-Uni, et la crise transatlantique de l'ère Trump. De nouvelles coopérations, militaires notamment, peuvent voir le jour.

→ ANALYSE. Angela Merkel à Paris pour sa tournée d'adieu

La crise du coronavirus confirme le rapprochement. En mai 2020, Emmanuel Macron et Angela Merkel officialisent leur " initiative franco-allemande pour la relance européenne ", avec in fine 750 milliards d'euros au profit des pays de l'UE les plus touchés, dont 390 milliards de dettes partagées au niveau européen. Du jamais vu, ce qui a poussé certains à qualifier cet épisode de " moment hamiltonien ", en référence à la naissance de la fédération des États-Unis d'Amérique en 1790.

À découvrir

En choisissant la France, la Pologne, la Russie, l'Ukraine et les Balkans pour sa visite d'adieu,

lire la suite

# data[].attributes.attachment_link.title
Angela Merkel : 16 ans de pouvoir, quatre présidents français

# data[].attributes.attachment_link.description
Ils avaient en partage la même famille politique européenne, le Parti populaire européen (PPE). Mais pas les mêmes références. Jacques Chirac a pour modèle l'image de De Gaulle et Adenauer qui assistent ensemble à une messe en juillet 1962 dans la cathédrale de Reims. Il hérite du Général une certaine méfiance transatlantique.

# data[].attributes.attachment_link.title
Weihnachtsmarkt Berlin - Jarmark Bożonarodzeniowy w Berlinie

# data[].attributes.body
https://pl.wikipedia.org/wiki/Austria

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
[[ Austria ( niem. Österreich, ˈ ø ː s ʀ e p u ˈ b l i ː k ˈ ø ː s t ə ʀ a ɪ̯ç] t ɐ r a ɪ ç] ( odsłuchaj)), Republika Austrii (niem. Republik Österreich, ( odsłuchaj)) - państwo śródlądowe położone w Europie Środkowej, federacja dziewięciu krajów związkowych ze stolicą w Wiedniu. Od 1995 Austria należy do Unii Europejskiej.

W języku niemieckim Österreich ze starowysokoniemieckiego ôstarrîhhi, znaczącego „państwo na wschodzie". W IX wieku terytorium było wschodnią częścią imperium Franków, a także wschodnimi rubieżami osadnictwa niemieckiego na terenach Słowian. Za czasów Karola Wielkiego i w czasie wczesnego średniowiecza tereny te nazywano marchia orientalis (Marchia Wschodnia), co w lokalnym języku przyjęto jako właśnie ôstarrîhhi. To słowo po raz pierwszy pojawia się na dokumencie z 996 roku. Nazwy Ostmark (Marchia Wschodnia) używały hitlerowskie Niemcy po aneksji Austrii.

Po arabsku Nimsa: przypuszczalnie od słowiańskiego określenia Niemiec, poprzez język turecki.

Po czesku Rakousko: pochodzi od granicznego zamku Raabs an der Thaya, leżącego w Dolnej Austrii, a w języku czeskim noszącego właśnie nazwę Hrad Rakous. Stąd określenie przeszło do języków słowackiego (Rakúsko) i dawnego polskiego (Rakusy)[4].

Zdjęcie satelitarne terenu Austrii

Powierzchnia Austrii wynosi 83 854 km². Ponad połowa kraju znajduje się w Alpach. Najwyższym szczytem jest Großglockner, sięgający 3797 m n.p.m. Na wschodzie Austrii znajduje się Kotlina Wiedeńska, a także Mała Nizina Węgierska z Jeziorem Nezyderskim. Przez Austrię przepływa Dunaj (na odcinku o długości 350 km). Regiony górskie gęsto porasta las. 24% powierzchni Austrii znajduje się pod ochroną. Zagrożonymi gatunkami są: kozice, świstaki i koziorożce.

Długość całkowita granic lądowych: 2832 km

Położenie Austrii w Europie

Park Narodowy Jezioro Nezyderskie-Seewinkel (Burgenland) - jedyny w Europie Środkowej park założony na terenach stepowych. Na jego terenie znajduje się Jezioro Nezyderskie - typowe jezioro stepowe, wokół tereny porośnięte trzciną i sitowiem, liczne małe solanki i pasy podmokłych łąk. Przede wszystkim w okresie ptasich wędrówek, tj. wiosną i jesienią teren parku stanowi azyl dla przelatujących ptaków.

Park Narodowy Wysokich Taurów (Karyntia, Salzburg) - najcenniejszy skarb Wysokich Taurów stanowią typowe alpejskie krajobrazy z turniami, lodowcami, wodospadami, dolinami, a także bogaty świat roślin i zwierząt. Tajemnice parku można zgłębiać na wiele różnych sposobów - podczas pieszych wędrówek, w ramach prelekcji ze slajdami i imprez specjalnych, np. dni dla dzieci lub dni wędrówek wysokogórskich.

Park Narodowy Łęgów Naddunajskich (Dolna Austria, Wiedeń) - naddunajskie łęgi to największe tego typu tereny w Europie Środkowej. Dają schronienie blisko 300 gatunków ptactwa[6], w tym wielu gatunkom ginącym. Są to także tereny rekreacyjne dla mieszkańców Wiednia. Po okolicach można wędrować pieszo lub przedzierać się łodzią przez rozlewiska. Sceneria tych wypraw jest niepowtarzalna.

Park Narodowy Doliny Dyi (Dolna Austria) - dolina Dyi na północy Dolnej Austrii uważana jest za jedną z najpiękniejszych austriackich dolin, zbudowanych ze skał magmowych. Spotkać tu można wiele gatunków roślinności panońskiej. Dolina Thaya to najdalej na zachód wysunięty naturalny teren występowania wielu z nich. Wcinające się w masywy skalne kręte koryta rzek, łąki pokryte kobiercami kwiatów i strome ściany skalne to charakterystyczny krajobraz doliny. Oprócz niepowtarzalnego piękna przyrody park ten, leżący częściowo na terenie Czech, fascynuje ponadto bogactwem zamków (zob. zamki w Austrii) i ruin oraz legend, krążących wokół nich.

Park Narodowy Alp Wapiennych (Górna Austria) - leży w regionie Eisenwurzen i obejmuje swym zasięgiem także wyższe partie Północnych Alp Wapiennych. Na terenie parku żyją jelenie szlachetne, sarny europejskie i kozice północne, można także spotkać rzadkie już dziś gatunki płazów.

Park Narodowy Gesäuse (Styria) - kraina między Admont a Hieflau przecina wijąca się rzeka Aniza, otoczona przez potężną ścianę lasu i porośnięte drzewami zbocza gór. Szlaki pieszych wędrówek przecinają imponujący krajobraz, który zachęca do wspinaczki, wycieczek raftingowych i pieszych wędrówek.

Wildspitze i lodowiec

Austria znajduje się pod wpływem klimatu umiarkowanego, jednak ze względu na położenie i rzeźbę występują lokalne różnice klimatyczne. Dokładnie Austria znajduje się pod wpływem trzech typów mas powietrza. Atlantyckie na północnym zachodzie, przez co klimat charakteryzuje się niskim ciśnieniem, łagodnym powietrzem z Prądu Zatokowego oraz dużymi opadami. Ma duży wpływ na północne stoki Alp, Prealpy oraz dolinę Dunaju. Kontynentalne masy powietrza powodują natomiast, że klimat charakteryzuje się niskim ciśnieniem i opadami w lecie oraz wysokim ciśnieniem i chłodnymi oraz suchymi zimami. Występuje on we wschodniej części kraju. Trzecim typem mas powietrza, są śródziemnomorskie masy, przez co klimat cechuje się wysokim ciśnieniem, małym zachmurzeniem oraz ciepłym powietrzem. Klimat ten panuje na południu kraju.

W Austrii występuje piętrowość klimatyczna. Średnie temperatury stycznia wynoszą od −1 °C na nizinnych terenach, m.in. w dolinie Dunaju, do −10 °C na obszarach górskich. Wysoko w górach średnie temperatury zimą mogą być jeszcze niższe i osiągać −20 °C. Latem, gdy nad obszary kraju dostają się zwrotnikowe masy powietrza, w dolinach jest ciepło i średnie wartości osiągają +20 °C lub więcej. Rekordową temperaturę odnotowano 3 sierpnia 2013 w miejscowości Dellach im Drautal w Karyntii +39,9 °C.

Ze względu na obecność gór, które zajmują znaczną część kraju, ilość opadów w Austrii jest wysoka. Najniższe wartości opadowe, czyli 500 mm rocznie, reprezentują obszary Morawskiego Pola. Na pozostałych terenach nisko położonych opady roczne wynoszą od 600 do 900 mm. Im wyżej, tym opady są wyższe, w najwyższych partiach gór opady roczne sięgają 2000 mm, głównie pod postacią śniegu. W niższych partiach gór opady przekraczają wartość 1000 mm i przez większą część roku są to opady deszczu.

Kryzys klimatyczny wpływa na Austrię na różne sposoby. Austriacki raport oceniający zmiany klimatu 2014 (Österreichischer Sachstandsbericht Klimawandel 2014) zawiera następujące wyniki: W Austrii temperatura wzrosła o prawie 2 °C w okresie od 1880 do 2014 r. W tym samym okresie temperatura wzrosła globalnie tylko o 0,85 °C. Dotychczasowe środki podjęte przez Austrię nie pokrywają oczekiwanego wkładu kraju w osiągnięcie globalnego celu 2 °C. W XXI wieku spodziewany jest wzrost opadów w półroczu zimowym i spadek w półroczu letnim. Czas trwania pokrywy śnieżnej skrócił się w ostatnich dziesięcioleciach, szczególnie na średnich wysokościach (ok. 1000 m). Wszystkie mierzone lodowce w Austrii wyraźnie straciły powierzchnię i objętość w okresie od 1980 roku. Na przykład w południowych Alpach Ötztalskich, największym przylegającym obszarze lodowca w Austrii, powierzchnia lodowca zmniejszyła się z 144,2 km² w 1969 r. do 126,6 km² w 1997 r. i 116,1 km² w 2006 r. Osunięcia ziemi, lawiny błotne, skały i inne zjawiska grawitacyjne znacznie zwiększają się w regionach górskich. Ryzyko pożarów lasów wzrośnie w Austrii. Zaburzenia ekosystemów leśnych zwiększają intensywność i częstotliwość we wszystkich omawianych scenariuszach klimatycznych. Ekosystemy z długim okresem rozwoju i siedliska Alp powyżej linii drzew są szczególnie dotknięte zmianami klimatu. Turystyka zimowa będzie nadal pod presją ze względu na stały wzrost temperatury.

Bitwa pod Custozą: Ułani Rodakowskiego w ataku, 1866

Wiedeń

Innsbruck

Na początku VIII w. p.n.e. na tereny należące obecnie do Austrii, przybyli przybysze prawdopodobnie pochodzenia iliryjskiego, którzy rozwinęli tutaj kulturę epoki żelaza ( okres halsztacki). Iliryjscy przybysze ustąpili miejsca Scytom w VII w. p.n.e., zaś Scytowie ustąpili Celtom w IV w. p.n.e. Celtowie założyli na tych ziemiach pierwsze organizacje państwowe (największe z nich: Recja i Noricum). Pod koniec I w. p.n.e. Noricum i Recja znalazły się pod panowaniem rzymskim. W połowie I w. n.e. powstały prowincje o tych nazwach. Od VI do VIII wieku tereny obecnej Austrii zajęli osadnicy słowiańscy i bawarscy. Na początku IX w. Karol Wielki założył tu Marchię Naddunajską, zwaną później jako Ostmark (Marchia Wschodnia). Od 976 do 1246 roku marchia znalazła się we władaniu Babenbergów. W 1156 roku uzyskali oni od Fryderyka I Barbarossy tytuł książęcy. W 1192 roku do Austrii dołączono Styrię. Po wygaśnięciu dynastii Babenbergów, Czesi na krótko zajęli Austrię (1251-1276).

W 1282 roku władzę w Austrii objęli Habsburgowie, którzy w 1453 roku przyjęli tytuł arcyksiążąt. W 1335 roku Austria przyłączyła do siebie Karyntię i Krainę, w 1363 roku Tyrol, w 1368 roku Bryzgowię, a w 1382 roku Triest. W wyniku układu małżeńskiego ( Ferdynand I Habsburg i Anna Jagiellonka), w 1526 roku Habsburgowie objęli swoim panowaniem także Czechy, Śląsk i Węgry. W XV wieku rozpoczęły się najazdy tureckie na Austrię, które znalazły swoje apogeum podczas oblężenia Wiednia w 1683 roku. W latach 1686-1688 Habsburgowie władali całymi Węgrami. W 1713 roku ustanowiono sankcję pragmatyczną (przewidującą dziedziczenie całości monarchii przez córkę Karola VI, Marię Teresę). Podczas rządów Marii Teresy i jej syna Józefa II przeprowadzono reformy w duchu oświeconego absolutyzmu (m.in. ograniczenie uprawnień Kościoła i stanów, zniesienie poddaństwa chłopów). Część reform cofnięto w wyniku oporu mieszkańców państwa (głównie na Węgrzech). W latach 1714-1797 Habsburgowie rządzili w Belgii. Austria wzięła udział w pierwszym i trzecim rozbiorze Polski. W 1775 roku, po wojnie z Turcją, Austria zdobyła Bukowinę.

Podczas wojen przeciwko rewolucyjnej Francji i Napoleonowi Austria utraciła Belgię, a w 1809 roku ziemie zagarnięte w III rozbiorze Polski. W 1804 roku Franciszek II przyjął tytuł cesarza austriackiego (jako Franciszek I). Pod presją Napoleona, zrzekł się godności cesarza rzymskiego w 1806 roku. W latach 1809-1813 monarchia pozostawała w nierównoprawnym sojuszu z Francją. Po kongresie wiedeńskim Austria odzyskała mocarstwową pozycję, uzyskując hegemonię we Włoszech, odzyskując utracone w 1809 roku tereny oraz otrzymując przewodnictwo w Związku Niemieckim. Wybuch Wiosny Ludów w 1848 roku i przeprowadzenie powstania węgierskiego zagroziło podstawom państwa. W wyniku powstania nastąpiła krótkotrwała liberalizacja. W latach 1867-1868 Austria przekształciła się w dualistyczną monarchię Austro-Węgry. Po 1867 roku sytuację wewnętrzną komplikowała trudność uzgodnienia dążeń i interesów kilkunastu narodów wchodzących w skład monarchii. Problemy wewnętrzne pogłębiał nierównomierny rozwój gospodarczy i kulturalny. Pod koniec XIX wieku duże poparcie zdobyli socjaldemokraci i ludowcy (dążący do połączenia Austrii z Niemcami Hohenzollernów). W 1907 roku przyjęto demokratyczną ordynację wyborczą.

Zabicie Franciszka Ferdynanda Habsburga przez Serba Gavrilo Principa 28 czerwca 1914 roku przyczyniło się do wybuchu I wojny światowej. Austro-Węgry zostały głównym sojusznikiem Niemiec. W 1918 roku proklamowano republikę. Przegrana Austro-Węgier doprowadziła do rozpadu wielonarodowej monarchii. Na mocy traktatu pokojowego w Saint-Germain-en-Laye Austria objęła tylko rdzenne ziemie dawnego księstwa, oraz ograniczono liczebność jej armii i zabroniono połączenia z Niemcami ( Anschluss). W 1920 roku uchwalono demokratyczną konstytucję. Do 1932 roku Austria borykała się z kryzysem gospodarczym. Kryzys gospodarczy, wraz z narastającymi konfliktami społecznymi i nastrojami rewolucyjnymi doprowadziły do objęcia władzy przez zwolenników tzw. austrofaszyzmu. W latach 1933-1934 rozwiązano partie lewicowe, zaś kilka lat później narzucono nową konstytucję, opartą na wzorach faszystowskich. Przywódcą austriackich faszystów byli: Engelbert Dollfuß (który zginął w zamachu w 1934) oraz Kurt Schuschnigg. Pod presją Hitlera Schuschnigg dopuścił do rządu narodowych socjalistów oraz zgodził się na przyłączenie Austrii do III Rzeszy. Anschluss został zrealizowany wraz z wkroczeniem Wehrmachtu do Austrii 12 marca 1938.

Zgodnie z deklaracją moskiewską z 1943 roku, przywrócono w 1945 roku republikę demokratyczną (tzw. II republika) z 4 strefami okupacyjnymi (amerykańską, brytyjską, francuską, radziecką). W 1946 i w 1947 roku uchwalono ustawy o narodowych socjalistach, które zapoczątkowało denazyfikację. Amnestia z 1948 roku zahamowała proces denazyfikacji Austrii. W tym samym roku Austria przystąpiła do planu Marshalla. Od 1952 roku kraj gospodarczo rozwija się w szybkim tempie. Szczególną rolę w szybkim wzroście gospodarczym Austrii zapewnia tzw. partnerstwo społeczne ( Sozialpartnerschaft; mechanizm współdecydowania związków pracowników i pracodawców). W październiku 1955 roku parlament uchwalił ustawę o wieczystej neutralności Austrii.

W latach 1945-1966 władzę sprawowały rządy koalicyjne chadeków i socjaldemokratów (tzw. „wielka koalicja"). W latach 1966-1970 rządzili tylko chadecy, zaś w latach 1970-1983 samodzielną władze sprawowali socjaldemokraci. „Wielka koalicja" rządziła ponownie w latach 1987-1999. W 2000 chadecki polityk W. Schüssel utworzył rząd ze skrajnie prawicową Partią Wolnościową. W 1955 roku Austria została członkiem ONZ, w latach 1960-1995 należała do EFTA, zaś w 1995 roku znalazła się w UE. W 2002 roku wprowadzono do obiegu euro.

Wykres liczby ludności Austrii w okresie ostatnich 140 lat (w tys. osób)

Największe miasta w Austrii:

Austria posiada 10 głosów w Radzie Unii Europejskiej i 19 miejsc w Parlamencie Europejskim. W Komisji Europejskiej reprezentował ją od 1995 do 2004 r. Franz Fischler (wcześniej minister rolnictwa Austrii), od 2004 Benita Ferrero-Waldner (wcześniej minister spraw zagranicznych Austrii).

Od grudnia 2021 kanclerzem Austrii jest Karl Nehammer. Funkcję prezydenta sprawuje od 2017 Alexander Van der Bellen. Ustrój Austrii reguluje konstytucja z 1 października 1920 r.

Austria nie jest członkiem żadnego paktu wojskowego; narzucony jej 15 maja 1955 przez Wielką Brytanię, USA, ZSRR i Francję Traktat państwowy w sprawie odbudowy niezawisłej demokratycznej Austrii (będący traktatem mającym rangę konstytucyjną) zobowiązuje ją do zachowania „wieczystej neutralności". W obliczu konfliktów w krajach sąsiadującej byłej Jugosławii w latach 90. XX w. odzywały się w Austrii głosy, że konstytucję kraju trzeba zmienić i przystąpić do NATO. Rząd jednak nie zdecydował się na tę zmianę i państwo nadal zachowuje militarną neutralność.

Po wyborach parlamentarnych 1 października 2006 r. mandaty zdobyli kandydaci socjaldemokratycznej SPÖ (68), chadeckiej ÖVP (66), Zieloni (21), prawicowe FPÖ (21) oraz BZÖ (7).

28 września 2008 r. w Austrii odbyły się przedterminowe wybory. Największe poparcie zdobyli socjaldemokraci SPÖ (29,7%) oraz chadecy ÖVP (25,6%). Sukces odniosła skrajna prawica - FPÖ (18,01%) oraz BZÖ (10,88%). Na piąte miejsce przesunęli się Zieloni Die Grünen (9,79%).

W wyborach parlamentarnych 23 września 2013 r. mandaty zdobyli kandydaci socjaldemokratyczni SPÖ (52), chadeccy ÖVP (47), skrajnej prawicy FPÖ (40), zielonych (24), do parlamentu weszły także dwa nowe ugrupowania: Team Stronach (11), NEOS - Nowa Austria (9). Kanclerzem pozostał ówcześnie Werner Faymann (koalicja SPÖ i ÖVP).

W skład Austrii wchodzi dziewięć krajów związkowych ( Bundesland). Kraje związkowe dzielą się na 79 powiatów ( Bezirk), te zaś na 2093 gminy ( Gemeinde), w tym 15 miast statutarnych ( Statutarstadt). Stolica Austrii - Wiedeń - stanowi od 1986 oddzielny kraj związkowy.

W Austrii funkcjonuje społeczna gospodarka rynkowa. Podatki stanowią 43% PKB, co jest poziomem nieco niższym niż w krajach skandynawskich. PKB per capita w 2006 roku wynosiło nominalnie 38961 dolarów, a po zmierzeniu parytetem siły nabywczej 36031 dolarów, stawiając Austrię w światowej czołówce pod tym względem. Bezrobocie w zależności od metody liczenia wynosi 4,4% albo 6,8%. Wskaźnik Giniego, czyli poziom rozpiętości w dochodach, wynosi 29 i jest jednym z najniższych na świecie.

Rolnictwo rozwinęło się na 42% powierzchni kraju. W 2004 roku rolnictwo zaspokoiło 90% potrzeb państwa i przyniosło 1,5% produktu krajowego brutto. Uprawia się głównie zboża, winorośl i ziemniaki. Eksportuje się głównie nadwyżki pochodzące z przetwórstwa mleczarskiego. Głównym surowcem są rudy żelaza. Przemysł dostarczył w 2004 roku 31% PKB. 30% zatrudnionych pracuje w przemyśle.

W 2015 roku kraj ten odwiedziło 26,719 mln turystów (5,6% więcej niż w roku poprzednim), generując dla niego przychody na poziomie 18,303 mld dolarów.

Austria ma bardzo dobrze rozwiniętą sieć dróg komunikacyjnych. Długość dróg wynosi ok. 130 tys. km. Ważną rolę pełni autostradowa trasa tranzytowa Brenner Autobahn, prowadząca przez liczne przełęcze alpejskie do Włoch. Za korzystanie z autostrad i dróg ekspresowych trzeba płacić. Długość linii kolejowych wynosi 5600 km. Najważniejsze porty rzeczne na Dunaju znajdują się w Wiedniu i w Linzu. Głównym portem lotniczym jest Wiedeń-Schwechat.

Flaga generała Austriackich Sił Zbrojnych

Austria zachowuje militarną neutralność i nie należy do żadnego paktu wojskowego. Austriackie siły zbrojne szkolone (Bundesheer) są wyłącznie na potrzeby obrony granic państwowych. Wojskowa doktryna kraju nawiązuje do taktyki jeża z nastroszonymi kolcami (wykorzystywany jest tu często propagandowo kształt granic państwa, nieco podobny do skulonego zwierzęcia z ryjkiem skierowanym na zachód). Nawet nazwa produkowanych w Austrii wojskowych transporterów opancerzonych - Pandur - kojarzy się historycznie z ochroną granic.

Austria, z racji braku dostępu do morza, dysponuje jedynie dwoma rodzajami sił zbrojnych: siłami lądowymi oraz siłami powietrznymi. Uzbrojenie sił lądowych Austrii (2014) składało się z: 162 czołgów oraz 630 opancerzonych pojazdów bojowych.

Według rankingu Global Firepower (2024) austriackie siły zbrojne stanowią 71. siłę militarną na świecie, według tego samego źródła w 2024 roku liczyły 16 tys. żołnierzy służby czynnej oraz 125 tys. rezerwistów., z rocznym budżetem na cele obronne w wysokości ok. 5,5 mld dolarów ( USD).

W najbliższych latach Austria zamierza reformować swój system edukacji na wzór istniejącego w Skandynawii. W 2008 roku w wybranych szkołach na próbę zostały wprowadzone tamtejsze rozwiązania. Trwa również debata nad zniesieniem stosunkowo niskich opłat za studia wprowadzonych podczas ostatniej kadencji przez centroprawicową Austriacką Partię Ludową. W Austrii działa 19 uniwersytetów, z czego najważniejszą z nich jest Uniwersytet Wiedeński, założony w 1365 roku.

Filharmonicy Wiedeńscy to dziś jedna z najbardziej renomowanych orkiestr świata, podobnie jak Wiener Staatsoper czy Festiwal w Salzburgu, jeśli chodzi o operę. Z austriacką operą związane są zresztą jeszcze nazwiska librecistów i tu trzeba choćby wspomnieć Lorenzo Da Pontego i Pietra Metastasia. W Austrii wyróżnia się dwa typy tańców ludowych. W 2014 roku Conchita Wurst reprezentująca Austrię wygrała 59. Konkurs Piosenki Eurowizji.

Wśród austriackich architektów i malarzy należy wymienić takie nazwiska jak: Johann Bernhard Fischer von Erlach, Otto Wagner, Adolf Loos, Hans Hollein, Ferdinand Georg Waldmüller, Rudolf von Alt, Hans Makart, Gustav Klimt, Oskar Kokoschka, Egon Schiele, Carl Moll, czy Friedensreich Hundertwasser.

Także psychologia jest nauką, która wiele zawdzięcza Austrii. Stąd pochodzi twórca psychoanalizy Zygmunt Freud, ale także Alfred Adler, Paul Watzlawick czy Hans Asperger, a z psychiatrów Viktor Frankl. Austriacką szkołę ekonomii reprezentują: Carl Menger, Joseph Schumpeter, Eugen von Böhm-Bawerk, Ludwig von Mises czy noblista, Friedrich August von Hayek.

Chociaż Austria była i jest krajem niemieckojęzycznym, nie rozwinęła się tam nigdy poza okolicami Salzburga i krajami jej podległymi, jak Czechy, silna formacja protestancka. Cesarstwo Austrii było jednym z fundamentów europejskiego katolicyzmu, jednak w XVIII wieku cesarz Józef II Habsburg skonfiskował część majątków kościelnych, przekazując je na szkolnictwo, wojsko i administrację, zakazał także pielgrzymek.

W 2021 r. 55,2% obywateli Austrii zadeklarowało się jako katolicy, 8,3% jako muzułmanie, 4,9% jako wyznawcy prawosławia, 3,8% jako protestanci. Brak przynależności do jakiejkolwiek religii zadeklarowało 22,4% mieszkańców.

# data[].attributes.attachment_link.description
Austria ( niem. Österreich, ˈ ø ː s ʀ e p u ˈ b l i ː k ˈ ø ː s t ə ʀ a ɪ̯ ç] t ɐ r a ɪ ç] ( odsłuchaj)), Republika Austrii (niem. Republik Österreich, ( odsłuchaj)) - państwo śródlądowe położone w Europie Środkowej, federacja dziewięciu krajów związkowych ze stolicą w Wiedniu.

# data[].attributes.body
Brama Brandenburska

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Targi Berlińskie są spółką powstałą w 1949 roku, która wiedzie prym wśród organizatorów imprez o charakterze handlowym na terenie stolicy Niemiec. Tę samą nazwę noszą również tereny należące do spółki, wybudowane w pierwszej połowie ubiegłego wieku specjalnie z przeznaczeniem wystawienniczym. Infrastruktura przedsiębiorstwa obejmuje dwadzieścia sześć hal wystawowych, o łącznej powierzchni 160 tysięcy metrów kwadratowych, w których co roku odbywają się liczne imprezy, na które ściągają przedsiębiorcy z całego świata, by zaprezentować swoją ofertę i zdobyć klientów, lub poczynić nowe inwestycje tutaj, w Berlinie. Do kompleksu wystawienniczego należą również takie charakterystyczne budynki jak wieża widokowa Funkturm Berlin oraz ICC - Berlińskie Międzynarodowe centrum Kongresowe (Internationales Congress Centrum Berlin). Spółka zyskała sobie sympatię mieszkańców oraz władz miasta jako skuteczny promotor Berlina na arenie międzynarodowej, przyciągający nowych inwestorów oraz klientów dla wielu niemieckich firm.

Muzeum Pergamońskie

Muzeum Pergamońskie (Pergamonmuseum) jest ewenementem na skalę światową. Całe przedsięwzięcie powstało głównie po to, by zaprezentować w nim zrekonstruowany Wielki Ołtarz Zeusa z Pergamonu. Muzeum Pergamońskie jest częścią Wyspy Muzeów, na którą składa się pięć obiektów tego rodzaju, zostało wybudowane jako ostatni z nich. To jedne z najlepszych obiektów tego typu w całej Europie. Zrekonstruowany Wielki Ołtarz Zeusa to jeden z najważniejszych zabytków starożytnej sztuki greckiej okresu hellenistycznego, powalający swą monumentalnością oraz pięknem przedstawień. Poświęcony jest Zeusowi oraz Atenie Walecznej. Wybudowany został według projektów Menekratesa z Rodos oraz Eumenesa II, by upamiętnić greckie zwycięstwo nad Galatami. Ołtarz jest szczytowym osiągnięciem sztuki hellenistycznej. Został zniszczony i wykorzystany do budowy murów bizantyjskich. Jego szczątki zostały odnalezione przez archeologów i przewiezione do Berlina, gdzie w latach 1911-1930 został zrekonstruowany do obecnej formy, w jakiej można go podziwiać w muzeum.

Reichstag

Gmach Parlamentu Rzeszy to kolejny z bardzo charakterystycznych obiektów architektonicznych znajdujących się w Berlinie, który posiada również bardzo duże znacznie historyczne, podobnie jak Alexanderplatz, położony jest w dzielnicy Mitte. Neorenesansowa budowla powstawała w latach 1884-1894, a za jej projekt odpowiadał Paul Wallot. Do roku 1918 obradował w nim parlament II Rzeszy Niemieckiej, po rewolucji listopadowej był siedzibą władz Republiki Weimarskiej. Po dojściu do władzy Adolfa Hitlera w 1933 roku, budynek Reichstagu został podpalony. Doszczętnie spłonęły najważniejsze sale. Za podpalenie oskarżeni zostali działacze komunistyczni, a jeden z nich holender Marinus van der Lubbe skazany na śmierć. W czasie II wojny światowej wykorzystywany był do różnych celów, mieścił się tam m.in. lazaret. Po jej zakończeniu budynek znajdował się w ruinie i powoli był odbudowywany. Jego wnętrze wykorzystywane było jako przestrzeń muzealna. Od 1999 roku jest siedzibą Bundestagu, czyli niemieckiego Parlamentu.

Kolumna zwycięstwa

Kolumna zwycięstwa (Siegessäule) to pruski pomnik znajdujący się w parku Tiergarten. Została zaprojektowana przez Heinricha Stracka w 1864 dla upamiętnienia zwycięstwa Prus nad Duńczykami w tzw. wojnie duńskiej, w trakcie której został zagarnięty Szlezwik-Holsztyn. Odsłonięcie pomnika miało miejsce dopiero 2 października 1873 roku, upamiętniające tym samym militarne zwycięstwa Prus w wojnach z Austrią oraz Francją. Na kolumnie wznosi się brązowa figura greckiego bogini zwycięstwa Nike, która mierzy 830 centymetry i waży przeszło 35 ton, zaprojektowana została przez Friedricha Drake. Cała kolumna liczy sobie prawie 67 metrów. Wewnątrz niej znajdują się schody prowadzące na platformę widokową, z której można podziwiać panoramę Berlina. Pomnik został pierwotnie ulokowany nieopodal Reichstagu, skąd jednak został przeniesiony w 1939 roku do parku Tiergarten na rozkaz Adolfa Hitlera. W latach 1989-2006 na placu wokół pomnika odbywała się głośna impreza muzyki techno - Love Parade, dziś przeniesiona w inne miejsce.

Katedra w Berlinie

Ewangelicka neorenesansowa katedra w Berlinie (Berliner Dom) została wybudowana w latach 1894-1905 według projektu jednego z najznamienitszych niemieckich architektów przełomu XIX i XX wieku, Juliusa Carla Raschdorffa. Postawiona została na miejscu starego, barokowego kościoła, który był zbyt skromny by spełniać tak ważną funkcję. W 1944 roku katedra doznała poważnych uszkodzeń podczas bombardowań dokonanych przez siły aliantów. Odbudowana została dopiero w roku 1975. W świątyni znajduje się 1500 miejsc, co czyni ją największym budynkiem sakralnym na terenie Berlina. Ze względu na pojemność oraz piękno budynku, to właśnie tutaj prowadzone są msze przy okazji obchodów ważnych państwowych świat i uroczystości. Katedra w Berlinie jest wysokiej klasy zabytkiem. Nic więc dziwnego, że wywarła ona wpływ na architektów w całej Europie, który zrodził powstanie wielu budowli wzorujących się na berlińskiej świątyni. Przykładem takiej inspiracji w rodzimej architekturze jest Kościół Zesłania Ducha Świętego w Łodzi.

Mur berliński

Jedną z głównych atrakcji turystycznych Berlina są pozostałości muru, który dzielił miasto przez prawie trzydzieści lat. Przez komunistów pieszczotliwie nazywany „antyfaszystowskim wałem ochronnym", był systemem umocnień o długości około 156 kilometrów, na który składały się - oprócz samego betonowego muru - także miny, okopy i zasieki utworzone z drutu kolczastego, które rozgraniczały Republikę Federalną Niemiec (Niemcy Zachodnie) od Niemieckiej Republiki Demokratycznej (Niemcy Wschodnie). Mur berliński był materialną manifestacją symbolicznej żelaznej kurtyny, która podzieliła Europę na czas tzw. zimnej wojny - rywalizacji Stanów Zjednoczonych wraz z Europą Zachodnią przeciwko Związkowi Radzieckich Republik Sowiecki oraz państw mu podległych - wśród nich znajdowała się do roku 1989 także Polska. 9 listopada 1989 roku mur berliński został zburzony, a Niemcy ponownie zjednoczone, tworząc jedno państwo pod nazwą Republika Federalna Niemiec. Dziś w Berlinie można oglądać zachowane fragmenty muru, które są żywym pomnikiem historii dwudziestowiecznej Europy.

Fontanna Neptuna

Wszystkim gościom z Polski berlińska fontanna Neptuna (Neptunbrunnen), zwana również Studnią Neptuna, z pewnością skojarzy się z tą, którą mamy u siebie - w Gdańsku. Została wykonana przez niemieckiego malarza i rzeźbiarza Reinholda Begasa, czołowego przedstawiciela niemieckiego neobaroku. Autor zainspirował się słynnymi rzymskimi fontannami projektowanymi przez Giovanniego Lorenza Berniniego oraz fontanną Latony znajdującą się w Wersalu. Centralnie umieszczony w pozycji siedzącej na wielkiej muszli Neptun znajduje się w otoczeniu czterech nagich kobiet, które są personifikacjami rzek - Odry, Łaby, Renu i Wisły. Całość wykonana jest z brązu. Pierwotnie była umiejscowiona na południowej elewacji pałacu berlińskiego, dziś znajduje się na placu przed ratuszem, gdzie została ustawiona w 1969 roku. Fontanna jest popularną atrakcją turystyczną, jej wizerunek zdobi wiele pocztówek oraz pamiątek sprzedawanych w lokalnych sklepach. Jak łatwo się domyślić, turyści bardzo chętnie fotografują się na jej tle.

Nowa synagoga

Nowa Synagoga w Berlinie mieści się w dzielnicy miasta zwanej Spandauer Vorstadt i jest główną świątynią tamtejszej gminy żydowskiej. Powstała w latach 1859-1866, a za jej projekt odpowiadają dwaj zaprzyjaźnieni niemieccy architekci Friedrich August Stüler oraz Eduarda Knoblauch. Powstanie tego budynku, bardzo ciekawego z architektonicznego punktu widzenia, było objawem postępującej asymilacji ludności pochodzenia żydowskiego zamieszkującej ziemie niemieckie w tamtym okresie. W swoim czasie była największym budynkiem sakralnym tego rodzaju na terenie całych Niemiec. W trakcie wydarzeń tzw. Nocy kryształowej 9 listopada 1939 roku, gdy sympatyzujące z Hitlerem bojówki dokonały pogromu ludności żydowskiej, synagoga została niemal doszczętnie spalona. Na szczęście jej konstrukcja nie uległa uszkodzeniu i budynek, choć zrujnowany, przetrwał następne lata, aż do roku 1940 pełniąc przez cały czas swoją funkcję. Przez wiele lat synagoga stała zrujnowana i pusta, jej odbudowy podjęto się dopiero pod koniec lat osiemdziesiątych.

Wieża telewizyjna

Wieża telewizyjna (Fernsehturm) znajduje się w centrum Berlina, położona jest na wschód od Alexanderplatz. Postawiona została między rokiem 1965 a 1969, według projektu dwóch architektów - Hermanna Henselmanna oraz Jörga Streitpartha. Wieża liczy 368 metrów (pierwotna wysokość wynosiła jednak 365 m), co czyni ją najwyższym budynkiem na terenie całych Niemiec. Wieża jest bardzo ciekawym obiektem ze względu na swoją atrakcyjną, niebanalną formę. Od początku planowana była jako atrakcja turystyczna. Co roku odwiedzana jest przez prawie milion turystów. Wewnątrz kuli umiejscowionej na maszcie znajduje się restauracja, w której stoliki umiejscowione są na ruchomym pierścieniu, który dokonuje pełnego obrotu w czasie trzydziestu minut, dlatego skorzystanie z usług lokalu należy do niecodziennych wrażeń. Poniżej restauracji znajduje się taras widokowy, z którego można podziwiać wspaniały widok na panoramę Berlina. Do roku 1970, kiedy to została wybudowana wieża telewizyjna Ostankino, wieża berlińska była najwyższym obiektem budowlanym w całej Europie.

Czerwony Ratusz

Czerwony Ratusz (Rotes Rathaus) to położony w dzielnicy Mitte neorenesansowy budynek, będący siedzibą burmistrza miasta oraz rządu Berlina (który jest najmniejszym krajem związkowym Republiki Federalnej Niemiec). Wybudowany został w latach 1861-1869. Swym stylem ratusz nawiązuje do tradycji renesansowej architektury z okolic północnych Włoszech. Zaprojektowany został przez niemieckiego architekta Hermanna Friedricha Wäsemanna, który osobiście czuwał nad przebiegiem budowy i wykonaniem prac z nią związanych. Fasada budynku wykonana jest z czerwonej cegły i - jak łatwo się tego domyślić - właśnie stąd pochodzi jego tradycyjna nazwa, pod którą funkcjonuje zarówno w języku potocznym, jak i opracowaniach turystycznych i naukowych. Ratusz posiada bardzo charakterystyczną, masywną i wysoką wieżę, która zdradza nawiązania do francuskiej katedry gotyckiej w Laon. W latach NRD był siedzibą władz Berlina Wschodniego, natomiast po zjednoczeniu Niemiec stał się ośrodkiem władzy całego Berlina oraz podlegającego mu państwa związkowego.

Kościół Pamięci Cesarza Wilhelma

Kościół Pamiątkowy (Kaiser-Wilhelm-Gedächtniskirche) został wybudowany na polecenie cesarza niemieckiego Wilhelma II Hohenzollerna celem uczczenia pamięci swego dziadka -Wilhelma I. Autorem projektu tego ewangelickiego kościoła był niemiecki architekt Franz Schwechten. Neoromański styl nawiązywał do słynnych niemieckich katedr romańskich w Moguncji czy Wormacji. Cesarz wsparł finansowo inwestycję i osobiście doglądał budowy. Budowla została bardzo zniszczona w trakcie drugiej wojny światowej. Do dziś ostała się jedynie zrujnowana piękna wieża, którą postanowiono pozostawić jako symbol i pomnik antywojenny. Obok niej wzniesiono sześciokątną dzwonnicę z kaplicą, w której odprawiane są dzisiaj mszy. Nowa budowla otrzymała szklane ściany zaprojektowane przez francuza Gabriela Loire, które składają się aż z trzydziestu tysięcy pojedynczych elementów. Projekt ten jest jedną z ciekawszych realizacji idei odcięcia się Niemiec od brutalnej przeszłości, przy jednoczesnym uhonorowaniu ofiar historii.

Muzeum Żydowskie

Muzeum Żydowskie w Berlinie prezentuje historię Żydów niemieckich na przestrzeni dwóch tysięcy lat, odkąd zaczęli pojawiać się na tym terenie. Zostało otwarte 9 września 2001 roku. Składa się z dwóch budynków - starego gmachu sądowego oraz budynku wybudowanego specjalnie z myślą o muzeum przez światowej sławy amerykańskiego architekta, pochodzącego z polskiej rodziny żydowskiej, Daniela Libeskinda. Budynek ten jest jednym z najciekawszych obiektów współczesnej architektury na całym świecie i bez wątpienia warto mu się przyjrzeć nie tylko pod kątem tego, co wystawiane jest w jego wnętrzach. Charakterystyczny, zygzakowaty kształt budowli jest zaskakujący i intrygujący jednocześnie, przywodzi na myśl architekturę znaną nam z filmów science fiction. Cała elewacja budnku została pokryta blachą cynkową, odbijająca promienie słoneczne. Fasada poprzecinana jest szczelinami wąskich, nieregularnych okien. Obok muzeum znajduje się tzw. ogród wypędzonych, w którym znajdują się wypełnione ziemią przywiezioną z Izraela betonowe słupy, w których zasadzono drzewa.

Berlinale

Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) to jedna z najbardziej prestiżowych spośród imprez tego typu na całym świecie. Odbywa się każdego roku w lutym (od 1951 roku) i przyciąga do Berlina tysiące ludzi profesjonalnie związanych z filmem, w tym wiele gwiazd, dziennikarzy oraz miłośników kinematografii. Główną nagrodą przyznawaną na festiwalu jest Złoty Niedźwiedź - dla najlepszego filmu pełnometrażowego, dla najlepszego filmu krótkometrażowego oraz jako nagroda honorowa. Oprócz tego przyznawane są Srebrne Niedźwiedzie w wielu szczegółowych kategoriach (aktor, aktora, reżyseria, zdjęcia, montaż itd.). Od 1987 roku przyznawana jest także nagroda im. Alfreda Bauera (na cześć założyciela festiwalu) dla filmu innowacyjnego filmu otwierającego nowe drogi w kinematografii. W 2009 roku otrzymał ją Andrzej Wajda za swój film „Tatarak", który spotkał się z doskonałym przyjęciem krytyki i widzów. W 2006 roku Wajdzie przyznano także honorowego złotego niedźwiedzia za całokształt twórczości.

# data[].attributes.attachment_link.description
Targi Berlińskie są spółką powstałą w 1949 roku, która wiedzie prym wśród organizatorów imprez o charakterze handlowym na terenie stolicy Niemiec. Tę samą nazwę noszą również tereny należące do spółki, wybudowane w pierwszej połowie ubiegłego wieku specjalnie z przeznaczeniem wystawienniczym.

# data[].attributes.attachment_link.title
Glühwein Selber Machen (Rezept) || Homemade German Mulled Wine (Recipe) || [ENG SUBS]

# data[].attributes.body
Cudowne miejsce na wakacje

# data[].attributes.body
Zrębowe pasmo górskie w południowo-zachodnich Niemczech.

# data[].attributes.body
Weimar to miasto w Niemczech, w kraju związkowym Turyngia, jedno z europejskich centrów kulturalnych

# data[].attributes.headline
Rowerem po Niemczech. 15 popularnych tras rowerowych [2021]

# data[].attributes.subject
Rowerem po Niemczech. 15 popularnych tras rowerowych [2021]

# data[].attributes.body
Podróżując rowerem po Niemczech nie sposób nie korzystać z wygody, jaką oferują niemieckie szlaki rowerowe. Przez kilkanaście lat najpopularniejszą w badaniu Powszechniego Niemieckiego Klubu Rowerowego (ADFC) była Elbe-Radweg - trasa rowerowa rzeki Łaby, potem na dwa lata zmieniła ją na prowadzeniu Wezera, a teraz znów na pierwsze miejsce wróciła Łaba. W każdym niemieckim regionie szlaków rowerowych jest kilkadziesiąt, a jedna tylko Brandenburgia chwali się aż 7 tysiącami kilometrów dróg rowerowych, w tym najdłuższym szlakiem rowerowym w Niemczech. Niżej prezentujemy te niemieckie trasy rowerowe, które na nas zrobiły największe wrażenie. Kolejność - nieprzypadkowa, podyktowana naszą subiektywną oceną, choć oczywiście każdy ze szlaków jest inny i może wybornie służyć różnym rodzajom rowerowych turystów.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Droga Rowerowa Menu (Main-Radweg) - Frankonia (Bawaria)

Pierwsze miejsce na naszej liście najlepszych szlaków rowerowych w Niemczech zajmuje bezapelacyjnie Men i towarzysząca mu 600-kilometrowa trasa rowerowa, która jako pierwsza w Niemczech została wyróżniona 5 gwiazdkami jakości ADFC. Za doznania krajobrazowe i przyrodnicze odpowiada ukształtowanie doliny rzecznej, zwykle otoczonej lasami lub malowniczymi winnicami, z których słynie Frankonia. Nad Menem nie brakuje atrakcji kulturalnych i historycznych - w miastach jak Bayreuth, Bamberg, Würzburg czy Aschaffenburg warto zatrzymać się na dłużej, nie tylko na krótki przystanek. Ze względu na dużą liczbę dróg rowerowych i pewne zaawansowanie krajoznawcze, dobra dla rodzin z raczej większymi dziećmi.

Więcej: Frankonia. Romantyczna podróż przez Niemcy

Trasa rowerowa wzdłuż niemieckiej części wybrzeża Morza Bałtyckiego rozpoczyna się we Flensburgu na granicy z Danią i po 800 kilometrach kończy się w Ahlbeck przy granicy z Polską. W długi weekend majowy przejechaliśmy jej środkowy odcinek - z Lubeki przez Wismar, Rostock do Stralsundu - ciesząc się lubianymi przez nas nadmorskimi krajobrazami, portowymi klimatami, historią średniowiecznej Hanzy, również nawiązaniami do historii naszego Gdańska, ale też przyjemnymi doznaniami kulinarnymi, w których dominowały bałtyckie owoce morza i... marcepan, którego europejską stolicą jest Lubeka. Szlak rowerowy Morza Bałtyckiego to wyśmienita propozycja na rodzinne, bezpieczne rowerowe lato.

Więcej: Szlak wybrzeża Morza Bałtyckiego. Rowerem po Niemczech

Więcej: Kolejowy Szlak Rowerowy Hesji. Niemiecka kraina wygasłych wulkanów

Szlak rowerowy Sächsische Mittelgebirge w Rudawach to kilka dni urozmaiconej rowerowej wyprawy przez góry bardzo podobne do polskich Bieszczadów. Trasa rowerowa przez Rudawy ma początek nad Łabą niedaleko stacji kolejowej Schmilka- Hirschmühle, a koniec w Eibenstock, około 250 kilometrów dalej. Rudawska magistrala rowerowa wymaga większego przygotowania fizycznego ze względu na sposób jej poprowadzenia - na trasie jest wiele podjazdów, odcinków leśnych i polnych, pasujących swoją charakterystyką do rowerów typu gravel. Atrakcją trasy jest prowadzenie przez miejsca związane z przemysłowymi tradycjami Rudaw - produkcją zabawek i pamiątek świątecznych, a także górnictwem.

Więcej: Saksonia aktywnie: Rudawy, góry z tradycjami

Więcej: Dolna Saksonia. Niemcy na rowerze

Więcej: Szlak rowerowy Odra-Nysa. Rowerem wzdłuż granicy

Berliner Mauerweg to jeden z najbardziej niezwykłych szlaków rowerowych w Europie. Szlak Muru Berlińskiego poprowadzony został wzdłuż granic dawnego Berlina Zachodniego, które przez kilkadziesiąt lat oddzielały jego terytorium od obszaru dawnych Niemiec wschodnich. Z rowerowego siodełka mamy okazję spojrzeć na jedno z największych miast Europy, przejeżdżając zarówno przez ścisłe centrum Berlina, jak i dzielnice położone na jego obrzeżach. Przy szlaku Muru Berlińskiego znajdują się nie tylko obiekty historyczne, ale również wiele nowoczesnych, bardziej współczesnych atrakcji stolicy Niemiec. Szlak Muru Berlińskiego ma dlugość około 160 kilometrów i można go pokonać również piechotą.

Więcej: Berlin na weekend: Mur Berliński w 30. rocznicę upadku

Droga Rowerowa Łaby (Elbe-Radweg) - Saksonia

Podczas pobytu w Krainie Łaby w Saksonii przejechaliśmy kilkadziesiąt kilometrów słynnej niemieckiej drogi rowerowej w jej prawdopodobnie najbardziej atrakcyjnej części. Nad Łabą i w najbliższej okolicy Drezna leży kilkanaście ciekawych miast i miasteczek, które mogą skutecznie zatrzymać turystę nawet przez kilka dni. Oprócz stolicy Saksonii wśród miejscowości wartych odwiedzin są również m.in. Miśnia ze słynną fabryką porcelany, pięknie położony pałac w Moritzburgu i Radebeul z efektownymi winnicami, które wypełniają zbocza doliny Łaby. Drezdeńska Krainy Łaby na południu graniczy ze słynną Szwajcarią Saksońską, a wygodnym łącznikiem między nimi jest właśnie słynna Elbe-Radweg.

Więcej: Saksonia bliska Polsce: Drezno i Kraina Łaby

Szlak rowerowy Jezior Meklemburskich liczy około 600 kilometrów i prowadzi przez obszar Pojezierza Meklemburskiego. Swój początek ma na wyspie Uznam, następnie kieruje się na krótko w stronę Szczecina, a potem skręca na zachód i przez środkową Meklemburgię biegnie aż do Lüneburga w Dolnej Saksonii. Na trasie leży między innymi największy niemiecki park narodowy i wiele meklemburskich dworów i pałaców, które mogą wyznaczyć dodatkowe warianty trasy po Pojezierzu Meklemburskiem. Bardzo przyjemna trasa która pokazuje, jak mogłaby wyglądać trasa rowerowa po naszych Mazurach. Świetna na wiosnę i lato, warto pamiętać o wygodnym dojeździe pociągiem ze Szczecina.

Więcej: Pojezierze Meklemburskie na rowerze. Niemcy na majówkę

Tour Brandenburg - Brandenburgia

Na drogowskazy szlaku rowerowego Tour Brandenburg natrafialiśmy kilkukrotnie podczas naszych niemieckich wojaży, a dwa razy szlak ten był naszym głównym prowadzącym wokół Brandenburgii. Długość Tour Brandenburg liczy aż 1111 kilometrów i jest najdłuższą niemiecką znakowaną turystyczną trasą rowerową. Całość można podzielić na kilka wyjazdów, z których każdy będzie miał inny charakter. W tej relacji polecamy odcinek na północy Brandenburgii, który pokazuje mało znany w Polsce wizerunek Niemiec - obszarów o bardzo małym zaludnieniu z bardzo dużym udziałem lasów podobnych do naszych Borów Tucholskich. Na zachodnim odcinku szlak Tour Brandenburg biegnie wspólnie z drogą rowerową Łaby.

Więcej: Północna Brandenburgia. Rowerowe Niemcy

Droga rowerowa Łaby (Elbe-Radweg) - Brandenburgia

Po jeszcze jednym fragmencie prawdopodobnie najsłynniejszego niemieckiego szlaku rowerowego, biegnącego nad rzeką Łabą od granicy Niemiec z Czechami aż do ujścia rzeki do Morza Północnego, jechaliśmy podróżując dookoła Brandenburgii. W pamięci zapadły nam rozległe panoramy szerokiej doliny Łaby i duże grupy turystów rowerowych jadących głównie na północ - w kierunku odwrotnym do naszego. Jeśli wielodniowa wędrówka tym popularnym szlakiem z południa na północ Niemiec wydaje Wam się zbyt monotonna, w tej relacji proponujemy połączyć krótszy przejazd wzdłuż Łaby z bardziej kameralną trasą wzdłuż Haweli. Dobrym towarzystwem Łaby w Brandenburgii będzie również trasa Tour Brandenburg.

Więcej: Brandenburgia: trasy rowerowe wzdłuż Łaby i Haweli

Szlak Rowerowy Haweli (Havel Radweg) - Brandenburgia

Szlak rowerowy Haweli na południe od Berlina wydał nam się jedną z bardziej atrakcyjnych nadrzecznych tras rowerowych w Niemczech. Zaczyna się na Pojezierzu Meklemburskim na północ od Berlina, by wkrótce przeciąć zachodnią część stolicy Niemiec, odwiedzić Poczdam i przez rezerwat Zachodni Havelland dotrzeć do ujścia do Łaby. Havel Radweg to trasa ciekawa, zróżnicowana krajobrazowo, z Berlinem i Poczdamem po drodze, z wieloma malowniczymi odcinkami na trasie. Jak wszystkie niemieckie szlaki rowerowe została wytyczona z dużym udziałem wydzielonych dróg rowerowych, w tym po wałach rzecznych Haweli. To też wygodne połączenie Berlina z Elbe-Radweg.

Więcej: Brandenburgia: trasy rowerowe wzdłuż Łaby i Haweli

Zaledwie około 100-kilometrowy szlak rowerowy Śladami Hohenzollernów jest doskonałym przykładem trasy rowerowej opartej na lokalnym akcencie historycznym. Szlak rowerowy prowadzi po miejscach związanych z osiadłą w okolicach Norymbergi we Frankonii dynastią Hohenzollernów, a dokładnie jej frankońską linią. Początek ma w Ansbach, a koniec właśnie w najbardziej znanym mieście Frankonii. To cicha, spokojna trasa rowerowa po niemieckiej prowincji, z dala od głośnych atrakcji z pierwszych stron folderów turystycznych. Prowadzi w większości po wygodnych asfaltowych drogach rowerowych, ale jej znaczną część stanowią także twarde, wygodne drogi szutrowe.

Więcej: Śladami Hohenzollernów po Frankonii. Historyczny szlak rowerowy

Neuseenland-Radroute to prawie stukilometrowa trasa rowerowa poprowadzona wokół Nowego Pojezierza Lipskiego - rewitalizowanego górniczego obszaru przemysłowego leżącego na południe od Lipska w Saksonii. Zaczyna się i kończy w Markkleebergu pod Lipskiem. Na całym swoim przebiegu pozwala na obserwowanie procesów, jakie mają miejsce podczas przemiany obszaru zdegradowanego przez przemysł górnizy w atrakcyjny obszar rekreacyjny. Sprawdzi się podczas jednodniowych wypadów z Lipska, jak i poczas rowerowych weekendów. Można ją też łatwo modyfikować korzystając z poprzemysłowego szlaku rowerowego Węgiel-Para-Światło-Jeziora.

Więcej: Lipsk i Nowe Pojezierze Lipskie. Niemcy na rowerze

Więcej: Północna Brandenburgia. Rowerowe Niemcy

Inne szlaki rowerowe w Niemczech

Wśród innych szlaków rowerowych, na które natknęliśmy się w Niemczech, są jeszcze m.in. długodystansowa trasa Berlin- Uznam, dwukrotnie kiedyś przecinaliśmy szlak Berlin- Kopenhaga, są rzeczne szlaki rowerowe Sprewy i Dahme, są odcinki niemieckiej sieci długodystansowych, ponadregionalnych tras sieci D-Routen, a w końcu także fragmenty tras rowerowych europejskiej sieci EuroVelo, które pokrywają się między innymi z drogą rowerową Morza Bałtyckiego i trasą nad Menem. Większość z niemieckich regionów posiada internetowe planery rowerowe z dokładnymi mapami wszystkich tras.

A Wy? Którymi trasami jeździliście po Niemczech? Będę wdzięczny za każdy komentarz! :-)

# data[].attributes.attachment_link.title
Rowerem po Niemczech. 15 popularnych tras rowerowych [2021]

# data[].attributes.attachment_link.description
Podróżując rowerem po Niemczech nie sposób nie korzystać z wygody, jaką oferują niemieckie szlaki rowerowe. Przez kilkanaście lat najpopularniejszą w badaniu Powszechniego Niemieckiego Klubu Rowerowego (ADFC) była Elbe-Radweg - trasa rowerowa rzeki Łaby, potem na dwa lata zmieniła ją na prowadzeniu Wezera, a teraz znów na pierwsze miejsce wróciła Łaba.

# data[].attributes.body
Specjał kuchni austriackiej