# data[].attributes.body
Anamızdan ayrıldıq. Hasanla yol boyu keçmişdə olanları danışdıq. Hasan illər əvvəl mənə etdiyi hərəkətini xatırlatdı. Onun anası yox idi. Buna görə də həmin  vaxt mənimlə belə rəftar etmişdi. Amma indi ilk dəfə məni tanıdığı üçün çox şanslı olduğunu bildirdi. Anam hər ikimizə analıq etmiş, bizi heç ayırmamışdı. Bu da Hasanla bizim tez doğmalaşmağımıza, onun ailəmizin bir parçasına çevrilməsinə səbəb olmuşdu. Əslində sən demə Hasanın bir anaya ehtiyacı olduğu kimi mənim də bir qardaşa ehtiyacım varmış. Ürəyi özü kimi gözəl anam Hasana analıq etməklə mənə də bir qardaş bəxş etmişdi. Dünyada nə qədər övladını atan analar olsa da , başqasının övladına analıq edən analarımız  da az deyil. Ana olmaq bioloji olaraq övlad dünyaya gətirmək deyil, mənəvi analıq etməyi bacarmaqdır.  Ana olmağı bacaran bütün analarımız bizim üçün çox dəyərlidir... Hasanla ayrılmadan əvvəl bir qərar qəbul etdik. Anamızın yanına- İzmirə yerləşməli, həyatını bizə həsr etmiş qadını tək biraxmamalı, ömrünün sonuna kimi yanında qalmalıyıq. Bir ay sonra artıq anamızın yanına köçmüş böyük bir ailə olmuşduq. Anamızın xəyallarında olduğu kimi.

Hikaye

Annemizden ayrıldıqktan sonra Hasanla yol boyunca geçmişte yaşananları konuştuk. Hasan yıllar önce bana karşı yaptığı haraketini hatırlattı. O zamanlar onun annesi yoktu. Bu yüzden benimle öyle konuşmuştu. Oysa şimdi annem ikimize de annelik yapmış, bizi hiç ayırmamıştı. Bu da Hasanla benim çok erken kaynaşmamıza , onun ailemizin bir üyesine çevrilmesine neden olmuştu.

Aslında o zamanlar Hasanın bir anneye ihtiyacı olduğu gibi benim de bir kardeşe ihtiyacım vardı. Kalbi de kendisi kadar güzel olan annem Hasana annelik yapmakla bana da bir kardeş kazandırmıştı.

Dünyada kaç tane kendi çocuğunu sokağa atan “anneler” olsa bile , başkasının çocuğuna kendi çocuğu gibi annelik yapmayı bilen anneler de vardır. Anne olmak çocuk doğurmak deyildir, annelik çocuğuna sahip çıka bilmek, onu koruyup kollamaktır. Anne olmayı beceren tüm anneler bizim için değerlidir...

Hasanla ayrılmadan önce bir karar aldık: annemizin yanına-İzmire yerleşmeli, hayatını bizim için feda etmiş bu kadını yalnız bırakmamalı, ömrünün sonuna kadar yanında olmalıyız. Bir ay sonra artık İzmire yerleşmiş, kocaman bir aile olmuştuk. Tıpkı annemizin hayal ettiyi gibi.

# data[].attributes.headline
Hafize pavlaz Canlı Şehit Eray Dağlı İlkokulu 

# data[].attributes.subject
Hafize pavlaz Canlı Şehit Eray Dağlı İlkokulu 

# data[].attributes.body
Ertesi gün güneşin doğuşuyla uyandım. İçim kıpır kıpırdı. Bir an önce yetimhaneye gidip Hasan’a hediyesini vermek istiyordum. Hemen annemi uyandırdım. Annem bendeki heyecanı ve aceleyi görünce önce şaşırdı.  Sonra tatlı tatlı gülümsedi. Hemen kahvaltımızı yaptık ve yola çıktık.  Hediyesini verdim ve onunla arkadaş olmak istediğimi söyledim. Hepimizin eksik yanları olduğunu ve bununla yaşamak zorunda olduğumuzu söyledim. Ama hasan bana bağırıp;” Senin yanında annen var daha ne istiyorsun. Bak bugün de anneler günü benim anneler gününde sarılacağım bir annem bile yok” dedi. Aldığım hediyeyi yere çarpıp koşarak gitti. O anda tüm dünya üzerime yıkılmış gibi hissettim. Hemen annemin yanına koşup olanları anlattım. Annemle Hasan’ın yanına gittik. Annem Hasan’a kocaman sarıldı.  Tıpkı bana sarıldığı gibi. O gün annemle bir karar aldık. Hasan’ı yanımıza alacaktık. Ona koruyucu aile olacaktık. Kısa bir süre sonra yasal işlemler tamamlandı ve artık Hasan bizimle beraber yaşamaya başladı.
Hasan’a bir aile, bana bir kardeş ve çok iyi bir arkadaş, anneme de çok iyi iki evlat oldu.
Annem bir akşam bize döndü ve dedi ki; “ Hayatım boyunca aldığım en güzel anneler günü hediyesi sizsiniz” artık kocaman ve mutlu bir aileydik.

# data[].attributes.headline
YAĞMUR A.KAZIM ÖZDEMİR İLKOKULU MELEK GRAM4-B SINIFI

# data[].attributes.subject
YAĞMUR A.KAZIM ÖZDEMİR İLKOKULU MELEK GRAM4-B SINIFI

# data[].attributes.body
Kısa bir süre patika bir yoldan ilerledik.Patika yolun iki tarafı rengarenk çiçeklerle süslenmişti.Mevsim ilk bahardı.Açan çiçeklerin kokusu etrafa mis gibi yayılmıştı.Lavantalar,leylaklar,menekşe ve laleler rengarenk açmışlardı.Annemle beraber bahçe kapısına kadar geldik.Yetimhanenin büyük bir bahçesi vardı.Bahçede çocukların oynaması için oyun alanları ve parklar oluşturulmuştu.Bahçenin içinde de rengarenk çiçekler bulunuyordu.Gölgesinde oturulacak büyük ağaçlar bulunuyordu.Ağaçların altına banklar  ve masalar konulmuştu.Parkta çocuklar neşe içinde oynuyorlardı.Etrafa biraz daha dikkat ettiğimde uzakta bir ağacın dibinde yalnız oturan bir çocuk gözüme çarptı.Neden bir başına oturuyordu ve diğer arkadaşlarına katılmıyordu?u arada yetimhaneden içeri girmek üzereydik.Kurumda çalışan görevliler bizi kapıda karşıladılar.İçeriye buyur ettiler.Oturma salonuna benzeyen bir salona girdik.Görevlilerle annem burada bir müddet sohbet etti,onlardan bilgiler aldı.Sonra bize yetimhaneyi gezdirdiler.Yetimhane üç katlıydı.İlk katta yemekhane,etüt odası,oturma salonu ve misafirhane bulunuyordu.Diğer iki katta ise çocukların kaldığı yatak odaları bulunuyordu.Odalar gayet sade ve temiz bir şekilde döşenmişti.Daha sonra bizi annemin çalışacağı odaya götürdüler.Annem buraya haftanın iki günü gelecekti.Buradaki çocukların sağlık durumunu kontrol edecekti.Annemin çalışacağı oda küçük bir odaydı.Odada masa,sandalye,sedye ve muayene için gerekli eşyalar bulunuyordu.Annem odayı inceledi.Bir müddet annemle beraber odasında kaldım.Sonra izin alarak bahçeye çıktım.Bahçede oynayan çocuklar doğru yürüdüm.Oynamak için izin istedim.Onlarla tanışmaya ve kaynaşmaya çalıştım.Bu benim için hiç zor olmadı.Alışmıştım sürekli yer değiştirmeye.Yeni insanlar tanıyıp yeni arkadaşlar edinmeye.Burayı da hiç yadırgamadım.Çocukları uzun süredir tanıyor gibiydim.Fakat daha önce ağacın altında yalnız oturduğunu gördüğüm çocuk bize hiç katılmıyordu.Ona doğru yöneldim ve yanına gittim…

# data[].attributes.body
Oradaki çocukla tanışmak ve neden insanlardan uzak durduğunu öğrenmek istiyordum. Kafamda bütün bu soruların cevabını düşünürken yetimhanenin kapısına gelmiştik bile. Annem doğruca odasına yöneldi ve benim de buradaki çocuklarla oynayabileceğimi söyledi. Bu haber beni çok mutlu etti. Çünkü bir an önce o çocukla konuşmak istiyordum. Bunun üzerine bahçeye koştum. Herkes bahçede oynarken o yine aynı ağacın altında başını dizlerinin arasına koymuş oturuyordu. Hemen yanına gittim ve büyük bir sevinçle “merhaba” dedim. O ise yavaşça kafasını kaldırarak yüzünde tedirgin bir ifadeyle: “me me me r ha ba” dedi. Ben, “buranın yeni doktorunun çocuğuyum. Adım Ahmet. Peki senin adın ne?” diye sordum. O yine kekeleyerek adının Hasan olduğunu söyledi. Ben daha fazla dayanamayarak neden burada tek başına oturduğunu ve diğerlerine katılmadığını sordum. Hasan ise yine yüzünde üzgün bir ifadeyle: “Görmüyor musun? Ben kekemeyim. Çok yavaş konuşuyorum. Bu yüzden kimse benimle oyun oynamak istemiyor. Oynasalar bile benimle sürekli dalga geçiyorlar.” Ben bunu duyunca gerçekten çok üzüldüm. Eğer isterse onunla oyun oynayabileceğimi ve arkadaş olabileceğimi söyledim. İsmi Hasan olan o çocuğun yüzündeki şaşkınlık, hüzün karışımı ifadeyi şimdi gibi hatırlıyorum ve yine aynı üzüntüyü hissediyorum. O, benim kendisiyle diğerleri gibi dalga geçtiğimi ve aslında arkadaş falan olmak istemediğimi düşündü ve koşarak yanımdan uzaklaştı. Ben ise ne yapacağımı bilmez bir şekilde öylece orada kalakaldım…

# data[].attributes.body
İlkokulu Ortaokulu liseyi Hasan ile birlikte annemin görevi dolaysıyla önce Elazığ sonra Mersin de bitirdik Hasan yıllarca benim özlemini çektiğim kardeşim olmuştu.Yeri gelir abilik eder korur yeri gelir sığınacak dal arayan o küçük çocuk olurdu.Ne olursa olsun benim için de annem içinde hayatımıza mutluluk ve huzur veren bir kişiliği vardı.Bazen annem ve benim için hayatın bize en büyük armağını olduğunu düşünürdüm.Yıllar birbirini kovalarken Hasan anneme hayranlığından doktor olmayı seçti.Ankara'da başarılı ve gelecek vaad eden bir doktordu.Ben ise İnşaat mühendisi olmuş İstanbul'da yaşıyordum.Bir de kızım olmuştu.Annem hep hayalini kurduğu İzmir'de idi.Bizim için her zaman ayrı önemli olan Anneler Gününde Hasan ile sözleşmiş annemin yanına gidiyorduk.Haber vermediğimiz için sürpriz yapacaktk.İkisini de o kadar özlemiştim ki...

# data[].attributes.body
9. Bölüm
Anneler günü sabahı erkenden ikimizde annemin kapısındaydık.Elimizde hediyeler ,tıpkı çocukluğumuzdaki gibi içimiz kıpır kıpır,büyük bir heyecanla zile bastık.Bir süre sonra kapı açıldı.Annem bizi karşısında görünce küçük bir çığlık attı ve gözyaşlarını tutamadı.İçeri geçtik.Hepimizde tatlı bir telaş vardı ilk,sonra bu telaş yerini hasret gidermeye bıraktı.Annem eski günlerdeki gibi bize çok güzel bir kahvaltı sofrası donattı.Keyif içinde kahvaltımızı yaparken annemin melek yüzüne daldım,gittim.Yılların verdiği o yıpranmışlık ,çektiği o sıkıntılar yüzündeki çizgilere yansımıştı bir bir.Annelik vasfını en güzel şekilde taşıyan bu yüce kadın,tek başına,yıllarca,bir of demeden hem bana bakmış hem de yetim bir çocuğun annesi olup onun anne hasretini bir nebzrde olsa dindirmiş,bir güne bir gün Hasan'ı benden ayırt etmemişti."Annelik kutsaldır" evet, benim annem de bunun en güzel kanıtı olarak karşımda evlatlarına gülümsüyordu.Sonra Hasan'a baktım,yüzündeki çocuk gülüşü annemi görünce tekrar geri dönmüştü sanki.Annesiz olmanın ağır yükünü taşırken karşısına çıkan bir melek ona dünyaları vermiş,anne sevgisini tattırmıştı.O gün doya doya hasret giderdik.Eskileri konuştuk. Yeri geldi güldük,yeri geldi üzüldük.Artık anneme veda zamanı gelmiti.Hasan da be n de içimizde bir hüzünle ,annemizi tek başına bırakmanın ağırlığı üstümüzde ona sımsıkı sarıldık.

# data[].attributes.body
Kevser D..-Karaali Şehit osman karagli ilkokulu
6.bölüm
Ve Annem  beni çagırdı hemen annemin yanına gittim annem hastaneye gidecegimizi söyledi biraz üzülmüş şekilde tamam dedim kendimi Hasana karşı tanıtmam gerektigini ve onunla arkadaş olabilecegimizi söylemek istedim arabamızın yanına gittik ve  arabaya bindik  ve annemin çalıştıgı hastanenin bahçesine geldik ve arabayı bahçeye park edip hastanenin kapısından içeriye girdik annem bana acil bir işi çıktıgını söyledi ve beni orada çalışan bir hemşirenin yanına götürdü ve o hemşirenin yanında durmamı istedi bende ona tamam anne dedim orada biraz oturdum hemşire ile biraz sohbet ettik hemşire ablanın telefonu çaldı ve telefonla konuştu bana  bahçeye gitmesi gerektigini  söyledi  kapıdan çıkarken de burada kalmamı istedi bende tamam dedim aklıma Hasan geldi ne yapıyordu acaba diye düşündüm  hasan la nasıl arkadaş olabilirim diye düşünürken aklıma bir fikir geldi ona hediye olmalıyım odanın pençeresinden aşağı ya doğru baktıgımda bir oyuncakçı gördüm ve hemen odadan çıktım ve bahçeye indim oyuncakçıdan araba aldım Hasan çok sevinecekti ve geri hastanedeki hemşire ablanın odasına gitmek için hastaneye dogru ilerledim odaya çıktıgımda odada hemşire abla vardı beni çok merak etmiş olmalı bana neredeydin diye sordu bahçede bir oyuncakçı gördügümü ve oradan bir oyuncak almak istedigimi söyledim bana kızmamıştı  o sırada odaya annem geldi ve beni çagırdı annemin yanına gittim annem bana park a gidecegimizi söyldedi çok sevinmiştim arabaya bindik ve yola koyulduk yolda anneme anne yarın yetim haneye gidecekmiyiz dedigimde annem evet gidecegiz dedi ve çok mutlu oldum park a vardıgımızda anneme Hasan la ilgili her şeyi anlattım  annem de çok üzüldü  eve gitigimizde aldıgım hediyeyi annemle beraber bir hediye paketine sardık ............

# data[].attributes.body
GAMZE A. ÜZÜMLÜ CENGİZ TOPEL ORTAOKULU
4.bölüm
Onunla konuşmak istedim ama bana bakmıyordu bile. Yine de şansımı denemek istedim. O an sadece merhaba diyebilirim.  Önce hafif bir gülümsedi ve tam konuşacakken biri bana seslendi. Arkamı döndüğümde annemin bize doğru geldiğini gördüm. Bana bir sürprizi olduğunu söyledi. Biz annemle konuşurken çocuk yanımızdan uzaklaştı. Merakla annemin odasına giderken bir yandan da o çocuğu düşünüyordum. Odaya girdiğimizde annem çantasını aldı ve yetimhaneden çıktık. Hava da kararmaya başlamıştı. Annemin çalışacağı hastanenin yakınlarında bir yerde durduk. Bir an heyecanlandım, annemin yapacağı sürprizin burada olduğunu düşündüm. Ama sürprizin burada olmadığını anlamam pek de uzun sürmedi. Karşımızdaki eve girdik. Eve girer girmez zil çaldı. Annem hemen kapıya baktı. Gelen kişi bizi karşılayan hemşireydi. Annemin hastaneye gitmesi gerektiğini söyledi. Annem hemen hastaneye gitti. Benim yalnız kalmamam için hemşire yanımda kaldı. O gün çok yorulmuştum. Annem hastaneden dönene kadar uyumuştum. Annem eve gelince de hemşire abla geri dönmüş.
Ertesi gün sabah annem beni erkenden kaldırdı. Bana bir sürprizi olduğunu hatırlattı. Hemen yola koyulduk. Yolda giderken çok meraklı ve heyecanlıydım. Ama gideceğimiz yere vardığımızda merakım ve heyecanım şaşkınlığa döndü. Açıkçası sürprizin böyle olabileceğini hiç düşünmemiştim. Harran evlerine gelmiştik. Burayı biliyordum çünkü artık internetten her şeyi kolayca öğrenebiliyoruz. Bu evlerin şekli çok farklıydı. Küçük odaları, kubbe şeklinde çatısı, topraktan duvarları vardı. Annemle birlikte bu tarihi yerleri gezdik. Birkaç yere uğrayıp bir lokantada yemek yedik. Annemle çok güzel vakit geçirdik. Eve geldiğimde ise çok mutlu ve bir o kadar da yorgundum.
Ertesi gün sabah kalktım. Annemle birlikte kahvaltı yaptık. Sonra annem biriyle konuştu. Ardından bana döndü ve benim yaşlarımda bir çocuğun bizim eve geleceğini söyledi. O çocuğun annesi de doktormuş galiba. Annem hastaneye gitmek için hazırlanırken zil çaldı. Hemen kapıya koştum. Annemin az önce bahsettiği çocuk gelmişti. Annem hastaneye gitti. Biz de birbirimizle tanıştık. Önce biraz oyun oynadık, sonra da saatlerce konuştuk. Artık yeni bir arkadaşım daha olmuştu. Akşam annem ve yeni tanıştığım arkadaşımın annesi eve geldi. Birlikte güzel bir akşam yemeği yedik. Ertesi gün de ben onların evine gittim. Arkadaşım ile birlikte yapboz yaptık, bolca vakit geçirdik. Gece annemle beraber eve geldiğimde, annem sabah kalkınca yetimhaneye gideceğimizi söyledi. Çok sevinmiştim. Çünkü orada tanıştığım arkadaşlarımla beraber vakit geçirecektim. Ama aklımda yine o farklı duran çocuk vardı. Neden öyle davrandığını çok merak ediyordum. Sabah kalkınca annemle kahvaltı yaptık ve yola çıktık. Arabadayken onlarca şey düşünüyordum. Oradaki çocukla tanışmak istiyordum...

# data[].attributes.headline
Cemal Eren D. Cebelibereket Şehit Ahmet Yılmaz İlkokulu

# data[].attributes.subject
Cemal Eren D. Cebelibereket Şehit Ahmet Yılmaz İlkokulu

# data[].attributes.body
2. Bölüm      Bu bakış tanıdığım bildiğim bir bakıştı. Tıpkı annemin bir şey söylemek isteyip sonra vazgeçtiği türdendi. Hemşire sanki bizim gelmemizi dört gözle bekliyor gibiydi. Anlattığına göre o da karşı dairede kalıyordu. Hemencecik yememiz için bize bir şeyler hazırladı. ‘’Herhangi bir şeye ihtiyaç duyduğunuzda çekinmeden kapımı tıklatabilirsiniz.’’ diyerek odadan ayrıldı.

Annemle göçmen kuşlar misali oradan oraya göç etmeye alışmam gerekiyordu. Kendimi çok yorgun hissediyordum. Annem valizleri yerleştirirken onun sıcacık kucağında mışıl mışıl uyumak için can atıyordum. Bir ucundan bende başladım. Sonunda valiz yerleştirme işi bitti. Artık dünyanın en güvenli limanında uykuya dalmaya başlayabilirdim. Annem, canım annem. Bir gün olsun bana babasızlığın soğuk yüzünü hissettirmedi.

Uyandığımda annem çoktan hazırlanmaya başlamıştı. Nereye gidiyorsun dememe bile gerek kalmadan annem; yetimhanedeki çocukların yanına gidiyorum. İstersen sende gelebilirsin dedi. Hem oradaki çocuklarla oyun oynarsın dedi. Hemen kabul ettim. Bu odada tıkılıp kalmaktansa şehri gezmek ve oyun oynama fikri güzel geldi. Aşağıya lojman girişindeki lobiye indiğimizde, gelirken hiç dikkat etmediğimi fark ettiğim bir şey vardı. Sedirin üst bölümünde duvarda asılı bir halı vardı. Çok ilginç geldi. Sanki halının arkasında çok güzel manzaralara açılan bir pencere varda bu herkesten saklanıyormuş gibiydi.

20-25 dakikalık otobüs yolcuğu sırasında annemin yanındaki koltukta oturuyor, camdan şehir manzarasını izliyordum. Taşlara oyulmuş evler gördüm. Acaba nasıldı içleri. İnsanlar yaşıyorlar mıydı burada. Annem eskiden insanların burada yaşadığını şimdilerde kullanılmadığını söyledi. Yetimhaneye yakın bir yerde otobüsten indik.

# data[].attributes.headline
Sümeyye K.-Kadirli Şehit Mehmet Acar İmam Hatip Ortaokulu 

# data[].attributes.subject
Sümeyye K.-Kadirli Şehit Mehmet Acar İmam Hatip Ortaokulu 

# data[].attributes.body
ANNEMLE  ANILARIM

Gözlerimi açtıdığım da sabah olmak üzereydi.Her yer tam aydınlanmamış ve çok gürültülüydü.Acaba neredeydim?

-Anneme seslendim,  o sıcacık gülümsemesiyle bana baktı ve sonunda geldik,dedi.

Artık gün ışıkları iyice kendini göstermeye başlamıştı ve karnım çok acıkmıştı.Annem valizlerimizi alıp hastanenin yolunu sordu yaşlı bir adama.Benim için her seyahat bir maceranın başlangıcıydı.

Hava çok sıcaktı ve bu şehir İstanbul’dan çok farklıydı.Annemin mesleğinden dolayı çok fazla yer gezmiştik.Annem bütün hayatını bana ve işine adamıştı.Önceleri çok üzülürdüm ama imkanları olmayan hastalar için gönüllü olarak doktorluk yapan bu yüce kadını anlamaya başlamıştım.

Annem Urfa’yı nasıl bulduğumu sordu?Kapıda bizi karşılayan hemşire çok sıcak kanlıydı.Hemen  anneme yardım ederek , valizlerimizi lojmana götürdü.Önce bana sonra anneme baktı….