# data[].attributes.body
Wij hebben het boek, Ik geef je de zon, gelezen van Jandy Nelson. Het verhaal en de kleurrijke kaft sprak ons aan.
Het boek gaat over een tweeling (Jude en Noah) die vanaf kinds af aan al altijd met elkaar waren en alles met elkaar deden. De verhaallijn van Jude speelt zich af als ze zestien is en die van Noah als hij dertien tot veertien is. Als ze ouder worden komt er meer strijd tussen hun en groeien ze uit elkaar. Dit heeft ook te maken met een droevige gebeurtenis. Ze krijgen geheimen voor elkaar: "ik ben niet eerlijk tegen je geweest" zei Noah. Ze gaan zich compleet anders gedragen. De  nieuwe kunstdocent van Jude blijkt de geliefde van haar overleden moeder. Dit wist Noah al een tijdje, maar heeft hij nooit verteld. Daarentegen had Jude ook een geheim voor Noah. Ze had hem eigenlijk nooit opgegeven voor de ASK (een kunstschool). Uiteindelijk vertelden ze elkaar deze geheimen en bleef de band tussen deze tweeling nog altijd erg sterk. Wij vonden het een lang, opbouwend en leuk verhaal.

# data[].attributes.body
Het was een zonnige dag en ik (Noah) zat weer eens bij de ASK. Ik was er vroeg bij, want het was nog maar elf uur 's ochtends. Ik droomde ervan om naar deze kunstschool te gaan een halfjaar later. Daarom oefende ik af en toe. Ik was weer eens door het bos hierheen gesluipt. Die dag was er een heel knap model. Toen de les afgelopen was, kwam hij naar me toe. Toen zag ik pas hoe mooi hij was. Twee gekleurde ogen. Ik hoopte hem altijd nog een keer te zien.
Ongeveer twee jaar later, was het die dag. Ik kwam hem eindelijk tegen. Hij heette Oscar en woonde bij de geliefde van mijn moeder in huis.

# data[].attributes.body
Ik (Noah) zat rustig alleen in het huis. Het was een uurtje of drie 's middags en t regende. Ik zat me af te vragen wat ik net had beleefd. Had ik mijn moeder vreemd zien gaan? Heb ik haar daarna uitgescheld, terwijl ze naar papa aan het rijden is om hem te vertellen dat ze wil scheiden?
En toen belde papa. Zijn stem was erg verdrietig en hij was overstuur. Alleen vertelde hij niet waarom. Aan zijn stem kon ik het wel horen. Nog geen  minuut later kwam hij binnen samen met een agent. Ze vertelde me dat er een ongeluk had plaatsgevonden. En toen wist ik het wel, mijn moeder was dood!

# data[].attributes.body
Daar sta ik (Jude) dan. Guillermo, Noah en Oscar kijken mij aan. Dan wijst Noah naar Guillermo en zegt: "Hij heeft mama vermoord!"
Ik wil wat tegen Noah zeggen, maar het enige wat ik kan zeggen is: "Noah?" Noah zegt dat het hem super erg spijt dat hij het niet eerder heeft gezegd, maar hij kon het niet vertellen. Mama was namelijk onderweg naar papa om te zeggen dat ze wou scheiden, zodat ze met Guillermo kon trouwen. Het werd mij allemaal te veel. Alle beelden en schilderijen die Guillermo maakte waren dus allemaal over mijn moeder. Ik liep naar buiten, probeerde weg te lopen van de waarheid. Hoe kon mama dit papa aan doen? en ons?!

# data[].attributes.body
Wij vonden het boek "Ik geef je de zon"  wel leuk, maar wij vonden het ook saai, want het was een heel dik boek. Daardoor een lang verhaal met af en toe spannende gebeurtenissen. De reis was een beetje anders dan verwacht, want het was aan het begin niet echt spannend. Er gebeurde niet heel veel, maar in dit verhaal gebeurde alle spannende dingen allemaal op het einde. Allemaal vonden ze dicht bij elkaar plaats. Wij raden het boek niet aan, maar ook weer wel. Als je niet echt geduld hebt, kan je het beter niet lezen.  Het is wel een leuk boek als je wat meer geduld hebt, want in het begin van het verhaal gebeurt dus niet echt veel. Je moet dit boek eigenlijk ook alleen lezen als je de tijd hebt, want het motiveert je niet echt om door te lezen. Dit vonden wij een groot minpunt aan dit boek.
Wij hopen andere mensen hierdoor nuttige informatie te geven over dit boek. En dat de lezer een leuke reis heeft beleefd!
Linde Daniëls en Anne-Sophie van den Akker.