# data[].attributes.headline
Ćwiczenie słuchu fonematycznego, czytanie sylabowe - gry i zabawy

# data[].attributes.subject
Ćwiczenie słuchu fonematycznego, czytanie sylabowe - gry i zabawy

# data[].attributes.attachment_link.title
Prezentacja 4 Motywacja dziecka - jak wspierac [rodzice]

# data[].attributes.headline
WYNIKI ANKIETY "BEZPIECZEŃSTWO W SZKOLE" KL.7-8

# data[].attributes.subject
WYNIKI ANKIETY "BEZPIECZEŃSTWO W SZKOLE" KL.7-8

# data[].attributes.headline
WYNIKI ANKIETY "BEZPIECZEŃSTWO W SZKOLE KL. 4-6"

# data[].attributes.subject
WYNIKI ANKIETY "BEZPIECZEŃSTWO W SZKOLE KL. 4-6"

# data[].attributes.attachment_link.title
Amazing things Happen - Polish (Narrated by Kayah)

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Wydział Prewencji Komendy Stołecznej Policji

# data[].attributes.attachment_link.title
Urodziny Maćka, czyli krótka historia o tolerancji

# data[].attributes.attachment_link.title
~ JAK SIĘ UCZYĆ, żeby się NAUCZYĆ? ~ Czyli łatwo, szybko i SKUTECZNIE

# data[].attributes.body
Kochani Uczniowie, Drodzy Rodzice, Nauczyciele, przed nami Święta, które niosą ze sobą WIARĘ, NADZIEJĘ I MIŁOŚĆ. Chociaż będą inne, to niech TE CNOTY, wbrew wszystkiemu, zawsze w Nas trwają.
Utwór, co prawda, mało świąteczny, ale słowa wszystkim bardzo potrzebne. SPOKOJNYCH ŚWIĄT :)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
0:00 / 2:54•Watch full video

# data[].attributes.attachment_link.title
Wszystko będzie dobrze // #wszystkobędziedobrze

# data[].attributes.body
MAM NADZIEJĘ, KOCHANI, ŻE NIKT NIE BĘDZIE MUSIAŁ SKORZYSTAĆ, ALE GDYBY...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
RPO jest zaniepokojony doniesieniami o nasilającej się w trakcie epidemii koronawirusa fali przemocy domowej. Wystosował list otwarty do osób jej doświadczających oraz ludzi z ich otoczenia.

Rzecznik Praw Obywatelskich odbiera wiele alarmujących sygnałów dotyczących konsekwencji izolacji i kwarantanny dla poczucia bezpieczeństwa osób zagrożonych przemocą domową. Niepokojące są także doświadczenia innych państw. Potwierdzają one gwałtowny wzrost liczby zgłoszeń przypadków przemocy domowej.

RPO zaapelował: "Razem powinniśmy stawić czoło temu problemowi. Mimo zagrożenia musimy pozostać wrażliwi na krzywdę innych. Jeśli Twój dom nie jest bezpieczny i obawiasz się, że Twoi bliscy mogą zrobić Ci krzywdę - zwróć się po pomoc. Przemoc ze strony partnera lub innej bliskiej osoby jest przestępstwem. Nikt nie ma prawa bić, grozić, upokarzać ani w żaden inny sposób naruszać praw drugiego człowieka. Prawo i instytucje państwowe są po to, aby nas chronić."

Stan epidemii i jego konsekwencje dla naszej wolności osobistej nie mogą powodować, że osoby zagrożone przemocą domową zostaną pozostawione bez niezbędnego wsparcia. W odpowiedzi na ich potrzeby, Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, działając we współpracy z ekspertkami Fundacji Feminoteka, Centrum Praw Kobiet i Niebieskiej Linii IPZ, opracowało „Plan awaryjny". Zawiera on informacje o możliwościach uzyskania pomocy w czasie pandemii dla wszystkich, którzy w czterech ścianach doświadczają przemocy.

Serdecznie dziękujęmy Organizacjom społecznym za pomoc w jego opracowaniu oraz wsparcie merytoryczne.

Osobisty plan awaryjny
Jeśli wiesz, że możesz doświadczyć przemocy domowej i obawiasz się, że w czasie epidemii może być trudno uzyskać pomoc, przygotuj osobisty plan awaryjny. Jeśli zdarzy się coś złego, będziesz od razu wiedzieć jak zareagować i gdzie pójść. Twoje bezpieczeństwo to priorytet. Nie jesteś winna/y przemocy i są ludzie, którzy chcą Ci pomóc!

Obserwuj zachowania osoby agresywnej:

To ważne, żeby wiedzieć, jakie zachowania zapowiadają najgorsze i kiedy sytuacja staje się niebezpieczna dla Ciebie, Twoich najbliższych, dzieci.

Jeśli awantury, krzyki nasilają się, jeśli coraz częściej słyszysz groźby pod swoim adresem, jeśli doświadczasz przemocy fizycznej np. szarpania, popychania, bicia, czy też zmuszania do seksu - to są sygnały, że przemoc się nasila i narasta.

Naucz dzieci dbać o bezpieczeństwo:

Powiedz dzieciom, gdzie mogą szukać pomocy:

np. że mogą pukać do zaprzyjaźnionej sąsiada/ki,

naucz je numeru alarmowego,

porozmawiaj z nimi, że nie są one winne przemocy i kłótni,

ustalcie, gdzie znajduje się klucz do domu, jak otworzyć drzwi wejściowe, gdyby coś się stało,

upewnij się, że znają adres mieszkania, gdyby musiały wzywać służby.

Zastanów się, gdzie w Twoim domu możesz znaleźć bezpieczne schronienie.

Ważne, by nie znajdowały się tam żadne niebezpieczne narzędzia.
Unikaj kuchni, garażu, łazienki i innych miejsc, gdzie może być twarda posadzka albo niebezpieczne przedmioty.
Pod tym linkiem znajdziesz mapę, z oznaczeniami lokalnych organizacji i instytucji, które pomagają osobom doświadczającym przemocy. Jeśli nie znalazłaś na niej placówki w swojej okolicy, zadzwoń do najbliższego Specjalistycznego Ośrodka Wsparcia telefony znajdziesz tutaj lub lokalnego Ośrodka Interwencji Kryzysowej.

Skontaktuj się z nimi, zapytaj jak mogą Ci pomóc.

Spakuj wszystko do podręcznej torby, trzymaj ją pod ręką, tak żeby w każdej chwili móc ją zabrać. Lista rzeczy, o których trzeba pamiętać:

Ważne dokumenty np. paszport, dowód osobisty

Leki

Telefon

Pieniądze/ karta płatnicza

Ładowarka

Numery ważnych telefonów

Klucze do domu

Obdukcje lekarskie (jeśli masz)

Numery kont bankowych (zapisane)

Bielizna na zmianę

Szczoteczka do zębów

Środki ochronne potrzebne w czasie epidemii: maseczki ochronne, rękawiczki, małe opakowanie płynu do dezynfekcji (jeśli masz je w domu)

Nie uciekaj od dzieci! One także mogą być zagrożone.
Jeśli nie masz możliwości ucieczki, schowaj się w rogu pokoju. Skul się, osłaniając rękoma twarz i głowę.
Postaraj się zawsze mieć przy sobie telefon z naładowaną baterią.
Wzywaj pomocy: 997, 112.
W telefonie komórkowym numer alarmowy zaprogramuj tak, żebyś mogła/mógł wybrać go jednym klawiszem. Poza telefonem policji warto mieć także pod ręką numery telefonu pogotowia ratunkowego, bliskiej Ci osoby oraz numer telefonu do schroniska, gdzie możesz uzyskać pomoc i wsparcie.

Jeśli musisz wzywać pomoc w miejscu publicznym, np. na klatce schodowej, zastanów się, czy zamiast wołania o pomoc nie krzyczeć PALI SIĘ! - co może okazać się skuteczniejsze.

Jeśli z interwencją przyjedzie policja, a się boisz o swoje życie i zdrowie, domagaj się, aby sprawca przemocy został zatrzymany na 48 godzin. Zyskasz w ten sposób czas, żeby znaleźć schronienie, uzyskać pomoc. Pamiętaj, że mimo stanu epidemii służby mają obowiązek niezwłocznie reagować na przypadki przemocy domowej!

Rozmawiaj z rodziną, sąsiadami i znajomymi o sytuacji w Twoim domu.

Opracuj wspólnie z nimi strategię postępowania na wypadek, gdybyś potrzebował/a ich pomocy. Pomocne może się okazać ustalenie słowa awaryjnego - jeśli go użyjesz, będą wiedzieli, że pilnie potrzebujesz pomocy.

Spróbuj wypełnić poniższą listę, osób do których możesz zadzwonić po wsparcie:

Przyjaciel/ciółka

Osoba z rodziny

Dzielnicowy/a

Zaufany nauczyciel/ka ze szkoły dziecka

Zaprzyjaźniony sąsiad/ka

Kolega/koleżanka z pracy, któremu ufasz

Organizacja społeczna, która Ci pomoże

Lekarz/lekarka, który Cię zna

(Jeśli masz) Twój prawnik/prawniczka

Więcej szczegółowych informacji oraz przydatne numery telefonów znajdą Państwo w poradniku poniżej.

Zachęcamy również do zapoznania się z:

Petycją Centrum Praw Kobiet o kompleksowe włączenie kwestii ochrony przed przemocą domową do rozwiązań prawnych regulujących działania w epidemii KLIK

Poradnikiem Funkdacji Feminoteka o sytuacji prawnej osób doświadczających przemocy domowej w czasach koronawirusa

# data[].attributes.attachment_link.title
Plan awaryjny - jak szukać pomocy, gdy doświadczamy przemocy domowej w trakcie epidemii

# data[].attributes.attachment_link.description
Jeśli wiesz, że możesz doświadczyć przemocy domowej i obawiasz się, że w czasie epidemii może być trudno uzyskać pomoc, przygotuj osobisty plan awaryjny. Jeśli zdarzy się coś złego, będziesz od razu wiedzieć jak zareagować i gdzie pójść.Twoje bezpieczeństwo to priorytet. Przemoc ze strony partnera lub innej bliskiej osoby jest przestępstwem.Nie jesteś winna/y przemocy i są ludzie, którzy chcą Ci pomóc!

# data[].attributes.headline
Kochani, w szkole rozmawiamy o wszytkim. Teraz jest to utrudnione. Wiecie, żę służymy pomocą, ale jeżeli ktoś nie ma odwagi, to może telefon zaufania będzie właściwy.

# data[].attributes.subject
Kochani, w szkole rozmawiamy o wszytkim. Teraz jest to utrudnione. Wiecie, żę służymy pomocą, ale jeżeli ktoś nie ma odwagi, to może telefon zaufania będzie właściwy.

# data[].attributes.body
Dzwoń po pomoc!!

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jak go pokonać?

obejrzyj prezentację

Radzenie sobie ze stresem - proponowane rozwiązania

PSYCHOTEST: JAK BARDZO JESTEŚ ZESTRESOWANY?

obejrzyj film

inne rozwiązania

Dla uczniów klas ósmych!!!

opracowanie: K. Kołodziejczak

Procedura radzenia sobie ze stresem w 4 krokach:

Krok 1. Określ, z czego bierze się stres.
Krok 2. Zaakceptuj fakt, że czasem każdy się czymś denerwuje.
Krok 3. Zastanów się, czy możesz coś zmienić w danej sytuacji. Jakie działania możesz podjąć, aby zachować równowagę psychiczną?*
Krok 4. Komunikuj się - porozmawiaj z kimś komu ufasz, poproś o pomoc, wsparcie w podejmowanych działaniach, spytaj o radę.

*Możesz spróbować różnych działań - bardziej rozbudowanych, jak np.

Pisanie pamiętnika

Aktywne pisanie

Tworzenie mapy myśli

Odgrywanie tego, co możesz zrobić

Tworzenie opowiadań, piosenek

Rozkładanie trudnego zadania na mniejsze

Nauczenie się nowej umiejętności

Albo całkiem prostych, jak:

1. Czy masz kłopoty z zasypianiem?

a) Nie, ale budzę się w nocy.

b) Tak, ciężko mi zasnąć, bo ciągle o czymś intensywnie myślę.

c) Żadnych.

2. Dokończ zdanie: W razie kłopotów ...

a) ... nie mam absolutnie nikogo, do kogo mógłbym się zwrócić.

b) ... nikomu i tak nic nie powiem.

c) ... mam kilka osób, które mnie nie zawiodą.

3. Gdy wiesz, że czeka cię poważny sprawdzian lub test ...

a) Odkładam przygotowanie tak długo, aż już za późno na cokolwiek.

b) Zawsze za późno zaczynam.

c) Staram się powtarzać mało, ale systematycznie.

4. Ile razy w tygodniu męczysz się fizycznie tak bardzo, że się intensywnie pocisz?

a) Zero.

b) Staram się nigdy nie pocić.

c) Dwa, czasem trzy.

5. Twoja waga jest...

a) Beznadziejna.

b) Troszeczkę nieodpowiednia do wzrostu.

c) W sam raz do mojego wzrostu.

6. Czy masz co najmniej jedną osobę, której możesz powiedzieć absolutnie wszystko?

a) Nawet sam sobie nie mówię wszystkiego.

b) Nie ma takich ludzi, którym można powiedzieć wszystko.

c) Oczywiście.

7. Uważasz sam siebie za ...

a) Kogoś beznadziejnego.

b) Pesymistę.

c) Optymistę.

8. Jak często masz czas, żeby robić to, na co masz ochotę?

a) Nigdy.

b) Bardzo rzadko.

c) Codziennie znajdę chwilkę dla siebie.

9. Lubisz czytać książki?

a) Nie

b) Kiedyś lubiłem.

c) Kocham.

10. Dokończ zdanie najbardziej pasujące do twojego nastroju: Życie jest ...

a) ... jakimś koszmarem.

b) ... nie wiem, nie mogę myśleć.

c) ... zmienne i zaskakujące.

11. Czy masz w domu zwierzę, którym opiekujesz się z przyjemnością?

a) Nie widzę w tym przyjemności.

b) Sam nie wiem, czy to jest przyjemność.

c) Tak. / Nie, ale bardzo bym chciał mieć zwierzę.

12. Twoja najbliższa rodzina to ...

a) ... zbiór postaci z koszmaru.

b) ... zrzędy i pesymiści.

c) ... ludzie, którzy nigdy mnie nie zawiedli.

13. Jak oceniasz stan swojego zdrowia?

a) Psychicznego? Jak najgorzej.

b) Kiepsko.

c) Dobrze.

14. Czy uważasz, że umiesz dobrze wykorzystać swój czas?

a) Nie, jestem beznadziejny.

b) Tylko czasami.
Najwięcej ODPOWIEDZI „A"
Jesteś kłębkiem nerwów. Masz poważne kłopoty. Jesteś zbyt napięty, zdenerwowany, wszystko i wszyscy cię irytują, nie radzisz sobie z najprostszymi zadaniami i emocjami. Chyba potrzebujesz poważnej pomocy. Zacznij od dwóch rzeczy. Jutro wyśpij się. Prześpij 12 godzin, zrób w domu porządki i wyżal się komuś, może być telefon zaufania. Potrzebujesz wyrzucić z siebie napięcie. Jeśli masz w szkole pedagoga, teraz właśnie powinieneś go odwiedzić i powiedzieć, że zaczynasz mieć wszystkiego dość. Potrzebujesz czyjejś pomocy, bo sam już sobie nie radzisz.

Najwięcej ODPOWIEDZI „B"
Najwięcej ODPOWIEDZI „C"
Nie jest tragicznie, ale nie jest też dobrze. Nie jesteś jeszcze na krawędzi załamania nerwowego, ale nie umiesz dobrze radzić sobie ze stresem. Za bardzo wszystko serio traktujesz, punktujesz rzeczywistość i wpadasz w czarnowidztwo, a to nie podnosi ci nastroju. Przeczytaj rady, co robić, żeby zniewolić stres, i co najmniej pięć z nich od jutra zacznij na serio stosować.

Twój poziom stresu jest prawidłowy. Nie mamy dla ciebie żadnych rad, bo sam sobie świetnie radzisz. Jeśli masz rezerwy psychiczne, rozejrzyj się wśród swoich kolegów. Być może ktoś bardzo zestresowany potrzebuje twojej pomocy.

www.myslepozytywnie.pl

https://sp50.szkolnastrona.pl/art,1075,psychotest-jak-bardzo-jestes-zestresowany

# data[].attributes.attachment_link.description
Jak go pokonać? obejrzyj prezentację Radzenie sobie ze stresem - proponowane rozwiązania PSYCHOTEST: JAK BARDZO JESTEŚ ZESTRESOWANY? obejrzyj film inne rozwiązania Dla uczniów klas ósmych!!! opracowanie: K. Kołodziejczak Procedura radzenia sobie ze stresem w 4 krokach: Krok 1. Określ, z czego bierze się stres.Krok 2. Zaakceptuj fakt, że czasem każdy się czymś denerwuje.Krok 3.

# data[].attributes.headline
"Czujesz, że problem może dotyczyć Ciebie lub kogoś Ci bliskiego?"

# data[].attributes.subject
"Czujesz, że problem może dotyczyć Ciebie lub kogoś Ci bliskiego?"

# data[].attributes.body
https://forumprzeciwdepresji.pl/nastoletnia-depresja/strefa-nastolatka

# data[].attributes.body
https://forumprzeciwdepresji.pl/nastoletnia-depresja/strefa-rodzica

# data[].attributes.body
Sport to Zdrowie

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Depresja coraz częściej diagnozowana jest u dzieci. Tej niepokojącej tendencji według wyników najnowszych badań można w pewnym stopniu zapobiec, zachęcając młodych ludzi do uprawiania sportu.

Depresja jest zaburzeniem psychicznym, które coraz częściej diagnozowane jest u dzieci. To bardzo niepokojąca tendencja. Należy szukać odpowiednich metod, będących w stanie ją ograniczać. Okazuje się, że jedną z nich może być zachęcanie najmłodszych do uprawiania sportu, który obniża ryzyko depresji, co potwierdzają wyniki badań naukowych.

Depresja w mniejszym stopniu zagraża dzieciom aktywnym fizycznie. Uprawianie sportu może przynieść człowiekowi wiele korzyści zdrowotnych. Przyczynia się do poprawy jakości snu, obniża ciśnienie krwi, a także chroni przed chorobami serca, cukrzycą i niektórymi nowotworami. Stanowi świetny sposób na poprawę nastroju oraz pomaga w walce z lękami i depresją.

Ostatni efekt jest szczególnie ważny dla dzieci, które bardzo często pierwsze objawy zaburzeń psychicznych wykazują w okresie dojrzewania. Brak aktywności fizycznej i spędzanie większości czasu w sieci tylko pogłębiają problem. W pewnym stopniu można mu jednak zaradzić, zachęcając młodzież do sportu. Badania przeprowadzone przez naukowców z University College London pokazują, że już 60 minut ruchu każdego dnia w wieku 12 lat wiąże się z 10-procentową redukcją ryzyka zachorowania na depresję w wieku 18 lat. 2-godzinne ograniczenie siedzącego trybu życia pomiędzy 12 a 16 rokiem życia to według wyników badań szansa na zmniejszenie ryzyka depresji aż o 22%. Dane te dotyczą różnych aktywności. Niekoniecznie muszą być one bardzo intensywne. Odnoszą się, chociażby do biegania, czy jazdy na rowerze.

Jak podaje portal zdrowie.wprost.pl, badanie wykazało, że tendencja do siedzącego trybu życia wzrastała z wiekiem dzieci, a wyniki depresji były najwyższe właśnie wśród najmniej aktywnych. Podstawą do wyciągniętych wniosków były pomiary przeprowadzone za pomocą kwestionariusza klinicznego, który mierzy objawy zaburzenia i ich nasilenie w spektrum.

Źródło: https://pacjenci.pl/depresja-230320-dw-sport-obniza-ryzyko-zachorowania-u-dzieci

Autor Damian Witoń - 23 Marca 2020

# data[].attributes.attachment_link.title
Sport obniża ryzyko depresji u dzieci. Warto zmotywować swoje pociechy do wysiłku fizycznego

# data[].attributes.attachment_link.description
Depresja coraz częściej diagnozowana jest u dzieci. Tej niepokojącej tendencji według wyników najnowszych badań można w pewnym stopniu zapobiec, zachęcając młodych ludzi do uprawiania sportu. Depresja jest zaburzeniem psychicznym, które coraz częściej diagnozowane jest u dzieci. To bardzo niepokojąca tendencja. Należy szukać odpowiednich metod, będących w stanie ją ograniczać.

# data[].attributes.headline
Scena Robocza Agata Baumgart i Aleksandra Matlingiewicz zrealizowały projekt dokumentalny dotyczący wciąż uważanego za tabu, choć coraz powszechniejszego problemu zaburzeń psychicznych wśród młodzieży.

# data[].attributes.subject
Scena Robocza Agata Baumgart i Aleksandra Matlingiewicz zrealizowały projekt dokumentalny dotyczący wciąż uważanego za tabu, choć coraz powszechniejszego problemu zaburzeń psychicznych wśród młodzieży.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Już klasyfikacja gatunkowa tego projektu nastręcza trudności. Spektakl? Słuchowisko? Sound art? A może po prostu dziwny film i zwykła strona internetowa przechowująca nagrane wspomnienia kilkunastu osób? Formuła dwuczęściowego projektu - możliwa do zrealizowania także podczas tradycyjnej wizyty widzów w teatrze, ale przeniesiona do cyberprzestrzeni - okazuje się dobrze funkcjonować w pandemicznej przestrzeni internetu. Dodatkowa bariera oddzielająca ekranem komputera aktorów/bohaterów od widzów/słuchaczy wzmacnia poczucie izolacji i wyobcowania, które w projekcie Baumgart i Matlingiewicz jest zarówno wrażeniem odbieranym przez widownię, jak i jednym z głównych tematów obu projektowych części.

Etapy podróży

Pierwsza z nich to specyficzny rodzaj słuchowiska czy projektu soundartowego: hipnotyzująca dźwiękowa odyseja statkiem kosmicznym Cassini Exploration Spacecraft. Naszym przewodnikiem jest głos, który prowadzi nas od momentu startu aż po lądowanie na pierścieniach Saturna, opowiadając półszeptem każdą pokonywaną w kosmosie milę.

Twórczynie zalecają, by do uczestnictwa w tej części projektu użyć słuchawek - w ten sposób wszystkie szepty, mlaski i cmoknięcia będą słyszalne lepiej niż przez głośniki. Baumgart świadomie odwołuje się do doświadczenia ASMR, samoistnej odpowiedzi meridianów czuciowych, czyli wykorzystywanego do relaksacji zjawiska przyjemnego mrowienia wywołanego bodźcami zmysłowymi.

Lądowanie w pierścieniach Saturna jest jednoznaczne z rozpoczęciem części drugiej. Jest nią indywidualne doświadczenie przejścia przez hipertekst - stronę internetową stylizowaną na mapę fragmentu Układu Słonecznego z Saturnem i kilkunastoma jego księżycami. Podróż z Ziemi na Saturna, która dotąd przebiegała w przestrzeni wyobraźni stymulowanej przez dźwięki i głosy, teraz dzięki hipertekstowi odbywa się poprzez nielinearnie budowane przez widza-użytkownika konstelacje myśli, tropów i skojarzeń oraz hashtagi łączące ze sobą niektóre wątki.

Każdy księżyc to osobna historia: nastoletniej depresji, anoreksji, choroby dwubiegunowej i innych zaburzeń psychicznych doświadczonych w młodym wieku przez zaproszonych do projektu gości. Teraz docierający do słuchaczy i słuchaczek głos nie jest abstrakcyjnym potokiem słów, gdzie od znaczenia ważniejsze było jego odczuwanie i przeżywanie.

Ten boleśnie konkretny głos domaga się uważnego wysłuchania.

Oprócz nagranych niekiedy bardzo intymnych wypowiedzi każdy księżyc posiada także odsyłacz do „eksplorowania planety", dzięki któremu możemy np. przeczytać fragmenty dzienników bohaterów lub artykuły kontekstowe na temat zaburzeń psychicznych czy kondycji służby zdrowia w tym obszarze. Kształt trasy dookoła Saturna i zebrane w trakcie tej podróży informacje zależą tylko od indywidualnych wyborów widza.

Kosmos znaczy blisko

Obie części przy użyciu różnych środków odwołują się do tej samej kosmicznej metafory, aby oddać pewną paradoksalność społecznego doświadczenia zaburzeń psychicznych. Dramaturgia budowana jest na kontrastowaniu i łączeniu przeciwstawnych skojarzeń i doznań. Abstrakcyjna i monumentalna wyprawa w kosmos zestawiona zostaje z intymnym, jednostkowym doświadczeniem choroby.

Ta przeciwstawność okazuje się jednak pozorna: relacje uczestników i uczestniczek projektu dobitnie pokazują, że sprawy małe i błahe z perspektywy postronnego obserwatora dla nich na co dzień są większe niż kosmos. Wyjście z domu staje się przedsięwzięciem równie skomplikowanym i złożonym co opuszczenie kabiny przed lądowaniem na Saturnie, do którego otrzymujemy szczegółową instrukcję od głosu-przewodnika.

Kosmiczne analogie pojawiają się zresztą w relacjach bohaterów zupełnie wprost, na przykład wtedy, gdy poczucie wypalenia i pustki towarzyszącej stanom depresyjnym porównują do wpadania w czarną dziurę.

Twórczynie „Dzieci Saturna" zbliżają widzów i słuchaczy do części wszechświata pozostającej na co dzień na marginesach ich doświadczenia i świadomości, choć znajdują się w tym samym Układzie Słonecznym. To przecież nie osoby, które zdecydowały się opowiedzieć o swoich chorobach, otrzymują bilet na ten lot. Odrealnione przeżycie ma stać się choć odrobinę bardziej realne, gdy rakieta kosmiczna zabierze każdego w podróż po niedających się opisać obcych galaktykach i czarnych dziurach, ale także na spotkanie z konkretnymi osobami opowiadającymi o bardzo konkretnych przeżyciach.

Przestrzeń wspólnego przeżycia

Nadaniu jednostkowym wydarzeniom charakteru wspólnotowego służy także forma przedsięwzięcia. Decyzja o rezygnacji z tradycyjnej formy teatralnej i realizacja projektu w postaci całkowicie zapośredniczonej przez (mniej lub bardziej) nowe media to nawiązanie do dominacji mediów i technologii we współczesnej rzeczywistości, pełnej szans i zagrożeń, niekiedy izolującej i wykluczającej, równie bezkresnej jak kosmos.

Podobną funkcję pełni zresztą słuchowisko ASMR. Choć Agata Baumgart tłumaczy nawiązanie do konwencji ASMR własnym poszukiwaniem sposobów na wyciszenie się i bezsenność, która towarzyszy jej depresji, to jednak użycie go jako narzędzia w strategii reżyserskiej buduje nowe znaczenia.

To właśnie specyficzne doznanie ASMR, umożliwiane przez technologię i dostępne na wielką skalę, pokazuje napięcie wynikające z bliskości i przenikalności tego, co jednostkowe z tym, co zbiorowe oraz intymnego z masowym.

Wrażenia zjawiska ASMR, odbierane indywidualnie i subiektywnie, budują wspólnotę doświadczenia i przestrzeń wymiany cielesnych doznań przekazywanych bezdotykowo. Nie tyle pozwalają na -iluzoryczne przecież - ukojenie cierpienia w chorobie, ile uświadamiają ogromną liczbę odcieni i tonów zjawiska, które samo w sobie nie jest czymś wyizolowanym w abstrakcyjnej przestrzeni kosmicznej, ale stale obecnym w orbicie powszechnego doświadczenia.

Na pożarcie bogom

Saturn to jednak nie tylko planeta. To przecież także bóg z mitologii rzymskiej, patron, jak piszą twórczynie projektu, wszystkich cierpiących z nadmiaru „czarnej żółci", odpowiedzialnej za stratę chęci do życia i niezdolność do odczuwania radości. Znany jest głównie dzięki przejmującym obrazom Francisca de Goi czy Petera Paula Rubensa, na których w upiornym szale zjada własne dzieci. Cierpiący Saturn staje się zatem swoim największym wrogiem - jak otaczająca nas, wymagająca i trudna rzeczywistość, której stawiają czoła dzieci Saturna.

Odległa planeta, patronka izolowanych, staje się schronieniem dla tych, którym grozi pożarcie. Wspólna podróż w pozornie dalekie miejsce ma na celu zmniejszenie dystansu dzielącego cierpiących na rozmaite zaburzenia psychiczne i tych, którzy dotąd nie byli w stanie ich zrozumieć.

Służy uwrażliwieniu na skomplikowanie psychiczno-somatycznych przeżyć, a także budowaniu przyjaznych stacji kosmicznych, umożliwiających stworzenie wspólnoty wymiany doświadczeń i przestrzeni zrozumienia, która unieszkodliwi wygłodniałego Saturna.

Twórczynie: Agata Baumgart, Aleksandra Matlingiewicz

Koncepcja: Agata Baumgart, Joanna Kowalska, Aleksandra Matlingiewicz

Projekt hipertekstu: Jakub Alejski, współpraca: Dominika Mądry

Opracowanie graficzne hipertekstu: Olga Beyga

Muzyka: & the romantic horse

Sesja zdjęciowa: Paweł Turłaj

Kostiumy do sesji zdjęciowej: Marta Szypulska

Produkcja: Centrum Rezydencji Teatralnej SCENA ROBOCZA

# data[].attributes.attachment_link.description
Już klasyfikacja gatunkowa tego projektu nastręcza trudności. Spektakl? Słuchowisko? Sound art? A może po prostu dziwny film i zwykła strona internetowa przechowująca nagrane wspomnienia kilkunastu osób? Formuła dwuczęściowego projektu - możliwa do zrealizowania także podczas tradycyjnej wizyty widzów w teatrze, ale przeniesiona do cyberprzestrzeni - okazuje się dobrze funkcjonować w pandemicznej przestrzeni internetu.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Forum Przeciw Depresji | Kampania Społeczna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Antydepresyjny Telefon Forum Przeciw Depresji
(czynny w każdą środę - czwartek od 17.00 do 19.00)
koszt połączenia jak na numer stacjonarny
wg taryfy Twojego operatora telefonicznego
Telefon zaufania dla osób dorosłych
w kryzysie emocjonalnym
(poniedziałek-piątek od 14:00-22:00, połączenie bezpłatne)
Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży ITAKA - Antydepresyjny telefon zaufania
Czynny od poniedziałku do piątku tel. 22 484 88 01
od 15:00 do 20:00
ITAKA - Telefon Zaufania Młodych
tel. 22 484 88 04
Dyżury psychologów od poniedziałku do soboty, od 12:00 do 20:00

Warszawski Ośrodek Interwencji Kryzysowej
woik.waw.pl
Pomoc udzielana jest nieodpłatnie w poniższych lokalizacjach na terenie m.st. Warszawy.

Interwencja Kryzysowa i Krótkoterminowa Pomoc Psychologiczna
Punkt Interwencyjny (Śródmieście)
Pl. Dąbrowskiego 7, 00-057 Warszawa
tel./fax: 22 837 55 59, kom. 535 430 902
czynne od poniedziałku do piątku w godzinach 8.00-20.00

Dział Interwencji Kryzysowej (Ursynów)
ul. 6-go Sierpnia 1/5, 02-843 Warszawa
tel./fax: 22 855 44 32, kom. 514 202 619
interwencjakryzysowa@woik.waw.pl
czynne całodobowo

Przeciwdziałanie Przemocy w Rodzinie
Poradnia ds. Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie (Mokotów)
ul. Belgijska 4, 02-511 Warszawa
tel/fax: 22 845 12 12, kom. 667 833 400
poradnia-przemocdomowa@woik.waw.pl
czynne od poniedziałku do piątku w godzinach 8.00-20.00
Bezpłatna linia wsparcia dla osób po stracie bliskich Telefoniczna Pierwsza Pomoc Psychologiczna Telefon interwencyjny w sprawie zaginionych dzieci - Linia Nadziei
Stowarzyszenia Animo - Odważ się żyć!
Wsparcie psychologiczne osób trudności z powodu zaburzeń lękowych.

tel. 22 270 11 65
Infolinia (w języku polskim) czynna jest od poniedziałku do czwartku w godzinach 18:00-21:00

Porady mailowe (w języku polskim i angielskim) pod adresem:
psycholog@stowarzyszenieanimo.pl

Więcej o stowarzyszeniu:
stowarzyszenieanimo.pl
facebook.com/StowarzyszenieAnimo/

POMOC DLA NAUCZYCIELI I RODZICÓW
Całodobowa bezpłatna infolinia dla dzieci, młodzieży, rodziców i nauczycieli Telefon dla rodziców i nauczycieli w sprawie bezpieczeństwa dzieci Infolinia dla wychowawcy - pierwszy ogólnopolski telefon zaufania dla nauczycieli POMARAŃCZOWA LINIA - program informacyjno-konsultacyjny dla rodziców dzieci pijących alkohol i zażywających narkotyki
POMOC DLA DZIECI I MŁODZIEŻY
Całodobowa bezpłatna infolinia dla dzieci, młodzieży, rodziców i nauczycieli
Biuro Rzecznika Praw Pacjenta
Bezpłatna infolinia

Dziecięcy Telefon Zaufania
Rzecznika Praw Dziecka
Infolinia Rzecznika Praw Obywatelskich Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży Młodzieżowy Telefon Zaufania
Młodzieżowy telefon zaufania do rozmów o seksie
Piątkowe Pogotowie Pontonowe
Telefon dla dzieci i nastolatków zaniedbanych, seksualnie wykorzystywanych, których rodzice piją - Telefon Stowarzyszenia Opta
(poniedziałek-piątek od 15:00 do 18:00)

POMOC DLA OFIAR PRZEMOCY
Ogólnopolski Telefon Dla Ofiar Przemocy w Rodzinie
„Niebieska Linia"Poradnia Telefoniczna „Niebieskiej Linii"Policyjny Telefon Zaufania
ds. Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie
tel. 800 120 226
(poniedziałek-piątek, od 9.30-15.30, połączenie bezpłatne)
Telefon dla rodziców i nauczycieli w sprawie bezpieczeństwa dzieci Całodobowy telefon dla kobiet doświadczających przemocy Anonimowa policyjna linia specjalna - zatrzymać przemoc Telefon zaufania dla kobiet w ciąży i rodziny Telefon zaufania - Centrum Praw Kobiet Telefon Interwencyjny - Centrum Praw Kobiet Telefon zaufania dla osób dotkniętych przemocą seksualną w Kościele
Telefon wsparcia działa we wtorki w godzinach 19:00-22:00.
Kontakt telefoniczny przeznaczony jest przede wszystkim dla osób,
które same doświadczyły wykorzystywania seksualnego, oraz ich najbliższych.
Inicjatywę tworzą świeccy katolicy, telefon świadczy pomoc osobom dorosłym.
Więcej informacji: www.zranieni.info

POMOC DLA OSÓB Z UZALEŻNIENIAMI
Ogólnopolski Telefon Zaufania „Uzależnienia behawioralne"
tel. 801 889 880
(Czynny codziennie od godz. 17.00-22.00 z wyjątkiem świąt państwowych)
Dzwoniąc płacisz tylko za pierwszy impuls połączenia
Ogólnopolski Telefon Zaufania
„Narkotyki - Narkomania"
tel. 801 199 990
(codziennie od godz. 16.00-21.00)
Dzwoniąc płacisz tylko za pierwszy impuls połączenia
Infolinia stowarzyszenia Karan (problemy narkotykowe)Infolinia pogotowia makowego „POWRÓT Z U"
tel. 801 109 696
(poniedziałek - piątek od 10:00 do 20:00, sobota od 10:00 do 19:00)
Narkomania - pomoc rodzinie infolinia towarzystwa rodzin i przyjaciół dzieci uzależnionych „POWRÓT Z U"
CENTRUM POSZUKIWAŃ LUDZI ZAGINIONYCH

Numery 24/H - linie wsparcia
Telefon w sprawie zaginionego dziecka i nastolatka
tel. 116 000
POMOC ZWIĄZANA Z OBAWĄ ZAKAŻENIA HIV/AIDS
Telefon Zaufania HIV/AIDS
tel. 22 692 82 26 lub 801 888 448
(poniedziałek-piątek od 9:00 do 21:00)
połączenie płatne tylko za pierwszą minutę

# data[].attributes.attachment_link.title
Ważne telefony antydepresyjne | Forum Przeciw Depresji

# data[].attributes.attachment_link.description
POMOC W KRYZYSIE PSYCHICZNYM Antydepresyjny Telefon Forum Przeciw Depresji tel. 22 594 91 00 (czynny w każdą środę - czwartek od 17.00 do 19.00) koszt połączenia jak na numer stacjonarny wg taryfy Twojego operatora telefonicznego Telefon zaufania dla osób dorosłych w kryzysie emocjonalnym tel.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Bezpłatna opieka psychologów, terapeutów dla dzieci i młodzieży w ramach NFZ, bez skierowania

Wsparcie wyspecjalizowanego zespołu terapeutów środowiskowych, psychologów i psychoterapeutów dla:

dzieci przed rozpoczęciem realizacji obowiązku szkolnego,

dzieci i młodzież objętych obowiązkiem szkolnym i obowiązkiem nauki,

młodzieży kształcącej się w szkołach ponadpodstawowych do ich ukończenia,

a także rodzin i opiekunów prawnych.

Oferta ośrodka skierowana jest dla dzieci i młodzieży, które nie wymagają interwencji psychiatry, a

odczuwają lęk wynikający:

-z ilości materiałów otrzymywanych do nauki zdalnej;
-niepewności związanej z egzaminami (ósmoklasity, maturalnymi);

borykają się z problemami zachowania, emocjonalnymi;
maja trudności :

-w relacjach z rówieśnikami;
-w zrozumieniu swoich potrzeb, emocji, zachowań;

spotykają się z licznymi sytuacjami kryzysowymi, problemami komunikacyjnymi z rodzicami, rodzeństwem, nauczycielami;

doświadczają zaburzeń lękowych, depresyjnych, adaptacyjnych, odżywiania, psychosomatycznych;

padły ofiarą przemocy.

Spotkania z terapeutą środowiskowym

Terapia środowiskowa ukierunkowana jest na spotkania w środowisku dziecka/nastolatka, rozmowach o historii problemu i o podejmowanych próbach jego rozwiązania. Wspólnie podejmowana jest decyzja o dalszych konsultacjach. Budowana jest w rodzicach postawa wsparcia swych dzieci w rodzinie oraz w najbliższym otoczeniu. Umacnianie więzi w rodzinie. Rozpoznawanie i rozwiązywanie problemów związanych z życiem codziennym. Pomoc w kierowaniu do wyspecjalizowanych placówek. Aktywizacja zawodowa i społeczna rodziny. Wsparcie otrzymuje cała rodzina.

Terapeuta środowiskowy - mgr Łukasz Bosiacki, tel. 692-718-739

Ze względu na zaistniała sytuację związaną z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 wpowadzone zostały porady psychologiczne i sesje psycoterapeutyczne za pośrednictwem systemów teleinformatycznych i systemów łączności, elastycznie dosotsowanych do pacjentów.

Bezpośredni kontakt za pośrednictwem systemów teleinformatycznych z terapeutą trwa tyle samo, ile stacjonarnie w Placówce. Porady psychologiczne jak i sesje psychoterpaeutyczne odbywają się w atmosferze spokoju i pełnej dyskrecji.

Wsparcie ukierunkowane jest na zdiagnozowaniu problemu, szukaniu rozwiązań, pomocy oraz współpracy z opiekunami, poradniami psychologiczno-pedagogicznymi.

Zapraszamy do współpracy:

Poradnie Psychologiczno-Pedagogoiczne,

Opieki Społeczne,

Ośrodki Interwencji Kryzysowych,

Pedagogów,

Szkoły,

Przedszkola.

mgr Łukasz Bosiacki - terapeuta środowiskowy
mgr Magdalena Kovats-Czułno-specjalista psychologii klinicznej, terapeuta środowiskowy oraz psychoterapeuta w trakcie certyfikacji.
Absolwentka 5-letnich dziennych studiów magisterskich z psychologii na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu. Zdała egzamin państwowy ze specjalizacji z psychologii klinicznej, który był zwieńczeniem czteroletniej nauki w postaci szkoleń teoretycznych i praktycznych staży w jednostkach klinicznych. W tym roku kończy 4,5-letnie szkolenie z zakresu psychoterapii w ośrodku akredytowanym przez Polskie Towarzystwo Psychiatryczne. Bardzo zależy jej na profesjonalizmie na najwyższym poziomie, dlatego cały czas podnosi swoje kwalifikacje realizując studia podyplomowe i uczestnicząc w licznych kursach, szkoleniach oraz konferencjach. Ponad 10-letnie doświadczenie kliniczne zdobywała pracując z dziećmi i dorosłymi, w różnych obszarach zdrowia i choroby, na każdym etapie rozwoju, od narodzin po kres życia... Ma doświadczenie w zakresie diagnozy psychologicznej, udzielaniu porad i konsultacji psychologicznych, psychoterapii, warsztatów psychoedukacjnych, wspieraniu rozwoju dzieci, młodzieży i dorosłych. W Poradni ułatwia rodzinom odnalezienie się w nowych, niejednokrotnie trudnych sytuacjach związanych z rodzicielstwem. Bliskie jest jej podejście do rodzicielstwa oparte na więzi i budowaniu poczucia bezpieczeństwa, co w przyszłości zaprocentuje, na wszystkich płaszczyznach rozwoju młodego człowieka. Przyjmuje młodzież, której trudno funkcjonować w otaczającym świecie oraz sprostać wymaganiom własnym i innych osób. Udziela porad rodzicom, którzy chcieli by lepiej wspierać swoje dzieci lub zaniepokojeni ich rozwojem. Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Psychologicznego; Sekcji Naukowej Psychoterapii oraz Sekcji Psychiatrii Środowiskowej i Rehabilitacji Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego. W swojej pracy kieruje się Kodeksem Etyczno-Zawodowym Psychologów oraz Kodeksem Etycznym Psychoterapeutów. Procesy terapii poddaje superwizji.

mgr Marika Krysiak - psycholog, certyfikowany psychoterapeuta
Ukończyła czteroletnie Studium Psychoterapii i dwuletnią Szkołę Psychoterapii Grupowej w Laboratorium Psychoedukacji w Warszawie oraz dwuletni kurs Terapii Par, a także Podyplomowe Studium z zakresu Pomocy Psychologicznej w dziedzinie seksuologii. Posiada Europejski Certyfikat Psychoterapeuty - European Certificate of Psychotherapy, wydany przez European Association for Psychotherapy (EAP).
Zajmuje się pracą terapeutyczną z osobami dorosłymi i młodzieżą, które znajdują się w sytuacji kryzysowej, doświadczają nagłych i trudnych zdarzeń, z którymi nie mogą sobie poradzić, a także doświadczają poczucia braku satysfakcji z życia, mają trudności w nawiązywaniu, utrzymywaniu i rozwijaniu związków emocjonalnych, czują się osamotnione i niezrozumiane przez innych, są w konflikcie lub w sytuacji rozstania, odczuwają nastrój depresyjny, cierpią na nerwice, zaburzenia lękowe, mają problemy seksuologiczne.
Pracuje w nurcie psychodynamicznym.

mgr Anna Kochanowska- psycholog, psychoterapeuta dziecięco- młodzieżowy oraz certyfikowany specjalista uzależnień
Ukończyła Szkołę Psychoterapii Dzieci i Młodzieży w ramach Laboratorium Psychoedukacji Ośrodka " Regeneracja" w Warszawie, terapię systemową w Wielkopolskim Towarzystwie Terapii Systemowej w Poznaniu, liczne szkolenia dotyczące problematyki dzieci, młodzieży i rodziny. Odbyła szkolenie w Instytucie Psychologii Zdrowia w Warszawie w zakresie psychoterapii uzależnienia i współuzależnienia. Obecnie uczestniczka specjalizacji z psychologii klinicznej.
W pracy integruje myślenie psychodynamiczne, strategie oparte o metody behawioralno- poznawcze oraz systemowe. Pomaga rodzicom w lepszym rozumieniu potrzeb swoich dzieci na różnych etapach rozwoju oraz w odbudowaniu dobrej, wspierającej optymalny rozwój relacji. Zajmuje się trudnościami wychowawczymi i w komunikacji rodzic- dziecko, zaburzeniami psychosomatycznymi, lękowymi, depresyjnymi i odżywiania u dzieci i młodzieży oraz zaburzeniami zachowania w tym ADHD.

mgr Agnieszka Schwark-Wojnarowska - psycholog, psychoterapeuta, specjalista terapii uzależnień w procesie specjalizacji
Ukończyła czteroletnie Studium Psychoterapii przy Laboratorium Psychoedukacji w Warszawie oraz II stopień szkolenia MBT - Mentalization Based Treatment współorganizowanego przez Anna Freud Centre w Londynie. Jest absolwentką Studium Podyplomowego z zakresu pedagogiki. Należy do Polskiego Towarzystwa Psychologicznego oraz Naukowego Towarzystwa Psychoterapii Psychodynamicznej.

mgr Joanna Garczarek- psycholog, psychoterapeuta w trakcie certyfikacji
Absolwentka psychologii na Uniwersytecie UAM w Poznaniu. Ukończyła Kurs Podstawowy oraz Zaawansowany Terapii Systemowej w Wojewódzkim Towarzystwie Terapii Systemowej w Poznaniu. Obecnie kończy Kurs Atestowany przygotowujący do Certyfikatu Psychoterapeuty Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego. Posiada doświadczenie w pracy z dziećmi, młodzieżą, dorosłymi oraz rodzinami.W swojej pracy wykorzystuje elementy innych podejść w celu, jak najlepszego dostrojenia się do Klienta oraz jego problemu.
mgr Eliza Maciejewska- psychoterapeuta
mgr Michał Ciesielski - psycholog, nurt poznawczo-behawioralny, seksuolog dyplomowany, psychoterapeuta w trakcie certyfikacji
Absolwent 5-letnich studiów psychologii na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu oraz 2,5-rocznych studiów podyplomowych seksuologii klinicznej na tej samej uczelni. W trakcie 4-letniej Szkoły Psychoterapii Poznawczo-Behawioralnej Uniwersytetu SWPS, rekomendowanej przez PTTPB. Pracuje indywidualnie z dziećmi, młodzieżą i osobami dorosłymi
mgr Magdalena Gemba- psycholog mgr Katarzyna Grzegorzewska - psycholog, psychoterapeuta w trakcjie uzyskania certyfikatu, nurt systemowy dr n. hum. Olga Sakson-Obda - psycholog, psychoterapeuta w trakcie uzskania certyfikatu
mgr Paulina Dubik - psycholog
Jest absolwentką psychologii Uniwersytetu SWPS we Wrocławiu i studiów podyplomowych z zakresu mediacji rodzinnych i małżeńskich. Ukończyła także szkolenie z Interwencji Kryzysowej. Swoje dotychczasowe doświadczenie zawodowe zdobywała pracując w Ośrodku Interwencji Kryzysowej oraz w Domu Młodzieży. Odbyła staż w Terenowym Komitecie Praw Dziecka (jako ko-mediator). Jest również certyfikowanym trenerem TUS (Treningu Umiejętności Społecznych). Ukończyła liczne szkolenia z zakresu m.in. technik relaksacyjnych dla dorosłych i dzieci, pracy z dzieckiem w trakcie rozwodu rodziców i rozpoznawania przemocy w rodzinie.
mgr Dagmara Chmielewska-Złakowska - psycholog, psychoterapeuta, nurt poznawczo-behawioralny

# data[].attributes.attachment_link.title
Opieka psychologa, psychoterapeuty dla dzieci i młodzieży (tzw. I poziom referencyjny)

# data[].attributes.attachment_link.description
Bezpłatna opieka psychologów, terapeutów dla dzieci i młodzieży w ramach NFZ, bez skierowania Wsparcie wyspecjalizowanego zespołu terapeutów środowiskowych, psychologów i psychoterapeutów dla: dzieci przed rozpoczęciem realizacji obowiązku szkolnego, dzieci i młodzież objętych obowiązkiem szkolnym i obowiązkiem nauki, młodzieży kształcącej się w szkołach ponadpodstawowych do ich ukończenia, a także rodzin i opiekunów prawnych.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
W czerwcu 2000 r. mury ówczesnej szkoły podstawowej opuścili ostatni ósmoklasiści. Po dziewiętnastu latach uczynią to ich młodsi koledzy, tegoroczni absolwenci zreformowanej podstawówki. Jednak zanim to nastąpi, muszą zmierzyć się z trzydniowym egzaminem zewnętrznym, którego nikt jeszcze przed nimi nie pisał, a który ma sprawdzić stopień opanowania wiedzy i umiejętności w zakresie języka polskiego, matematyki i języka obcego.

Egzamin ósmoklasisty będzie prawdziwym wyzwaniem dla 376 606 ósmoklasistów, ich nauczycieli i rodziców. Tym bardziej, że kilka dni wcześniej podobna liczba gimnazjalistów z klas III (350 564 uczniów) przystąpi do zewnętrznego egzaminu po raz ostatni. A potem wszyscy razem (w sumie 727 170 osób) wezmą udział w oddzielnej rekrutacji do szkół ponadpodstawowych, w liceach i technikach. Choć przed rywalizacją nie uciekną, bo ta towarzyszy im od początku szkolnej edukacji, od „zerówki", to bardzo im współczuję. Jako główni bohaterowie tych wydarzeń doświadczą zapewne wielu trudnych, silnych i nieprzyjemnych, może nawet paraliżujących emocji.

Jak pomóc uczniom przejść przez egzaminacyjny stres?

Mowa będzie o wsparciu organizacyjno-psychologicznym, jakiego może udzielić swoim uczniom każdy nauczyciel, na czele z wychowawcą klasy i pedagogiem szkolnym. Nie zapominając przy tym o roli rodziców i współpracy z nimi, a także o wspólnym przestrzeganiu kilku zasad:

Zero wypominania „przebimbanego" przez uczniów czasu.

Zero straszenia konsekwencjami, stopniem trudności zadań, ryzykiem uzyskania kiepskich wyników.

Maksimum spokojnego wsparcia i niezbędnej pomocy.

Niestety, nie wszystkim się to uda, bo też nie wszyscy nauczyciele się do tego nadają. Na sukces może na pewno liczyć osoba, która:

Na co dzień kieruje się zasadami pozytywnego wartościowania i empatią. Wzmacnia każde pozytywne działanie podejmowane przez uczniów, bez koncentrowania się tylko na tym, czego nie zrobili, i ciągłym wytykaniu popełnionych błędów. Nauczyciel, który:

Kładzie nacisk na rozwijanie i wzmacnianie poczucia własnej wartości ucznia oraz budowanie przez niego pozytywnego obrazu siebie.

Dba o stwarzanie na lekcjach odpowiedniej atmosfery, opartej na tolerancji, zrozumieniu, udzielaniu pomocy i wsparcia w przezwyciężaniu napotykanych trudności (używa komunikatów w rodzaju: Jesteś dobrze przygotowana/przygotowany... Poradziłaś/poradziłeś sobie już z niejednym trudnym sprawdzianem... Jesteś silna/silny i poradzisz sobie... Przypomnij sobie, jak dobrze poszło ci, gdy...).

Wiedząc, jak ważne jest to, co mówi do uczniów, nie straszy nikogo (Czeka cię egzamin! Kiepsko to widzę! O ogólniaku nie masz co myśleć), ale motywuje (Czeka cię egzamin, a ja wiem, że dasz radę zdać go najlepiej, jak potrafisz. Nie martw się na zapas, że czegoś zapomnisz. To prawda, że stres i napięcie związane z egzaminem sprawiają, że człowiek staje się pobudzony. Zdarza się, że w takiej sytuacji stracimy głowę, mamy poczucie, że nic nie umiemy, że sytuacja nas przerasta, że jesteśmy słabsi od innych. Na to jest rada).

JAK PORADZIĆ SOBIE Z EGZAMINACYJNĄ PUSTKĄ W GŁOWIE?

Pustka w głowie to efekt stresu egzaminacyjnego.

Jeżeli nie możesz przypomnieć sobie odpowiedzi na jakieś pytanie, choć wiesz, że ją znasz, zostaw puste miejsce i przejdź do kolejnego pytania.

Jest szansa, że w trakcie rozwiązywania kolejnych zadań odpowiedź odnajdzie się w twojej głowie - mózg będzie jej poszukiwać, mimo że ty będziesz rozwiązywać kolejne zadanie.

Zadawaj sobie w myślach pytania pomocnicze (kto? kiedy? gdzie? jak?), pozwalające na łączenie faktów i dojście do potrzebnych informacji.

Postaraj się odprężyć. Weź kilka głębokich oddechów, rozluźnij ramiona. Zamknij na chwilę oczy, pomasuj skronie. Napnij mięśnie twarzy, a następnie je rozluźnij. Zaciśnij palce u rąk i nóg, rozluźnij je i kilkakrotnie powtórz to ćwiczenie.

Obniż rangę wydarzenia - pomyśl, że to nie egzamin, a zwykły sprawdzian.

Zastosuj autonarrację, czyli powtarzane w duchu pozytywne twierdzenia: Poradzę sobie... Z trudniejszymi rzeczami sobie radziłam/radziłem... Zdam, wiem to. Możesz też stworzyć sobie swoje hasło, które działa na ciebie kojąco lub wspierająco, typu: Spokój... Relaks...

Systematycznie korzysta z metody treningu sytuacyjnego. Rozumie, że każda forma kontroli wiadomości i umiejętności ucznia to nic innego jak egzamin, któremu mogą towarzyszyć niepewność, lęk, a nawet obezwładniający strach. Dlatego klasówek, kartkówek, sprawdzianów i próbnych testów nie traktuje w kategoriach „bicza" na leniwych i niepokornych, lecz czyni z nich jeden z ważniejszych szkolnych „rytuałów". Nie tylko konieczny, lecz także pozwalający w przyjazny i bezpieczny sposób oswoić uczniów z sytuacją bycia ocenianym. W myśl prostej prawdy, że uczeń, dla którego egzamin przestanie być wielką niewiadomą, boi się mniej. A kiedy uczeń mówi: Ależ ja się panicznie boję tego egzaminu, odpowiada: Masz prawo do lęku. Mam pomysł: wypisz na kartce, czego się boisz, i idąc spać, włóż ją pod poduszkę. Świetna metoda na to, by uczeń odrzucił stres, bo jeśli tego nie zrobi, to się położy i będzie o tym myśleć.

Od dawna pomaga uczniom w oswajaniu stresu. Rozumie, że dzieci i nastolatki miewają trudności w rozpoznaniu i nazywaniu własnych uczuć oraz zrozumieniu ich wpływu na swoje funkcjonowanie, zachowanie się. Wprawdzie używają pojęcia „stres" dla określenia zdenerwowania, złości czy napięcia, lecz rzadko potrafią rozpoznać stres i jego objawy u siebie, nie znają konsekwencji długotrwałego stresu dla zdrowia.

Wie, że wiele umiejętności radzenia sobie ze stresem opiera się na działaniach wyprzedzających, na świadomym wpływaniu na sytuację, by nie stała się ona problematyczna, lub na przygotowaniu się na to, że pewne sytuacje będą trudne. Dlatego inicjuje z uczniami rozmowy na ten temat.

Uświadamia, że każdy inaczej reaguje na sytuacje dla siebie niewygodne. To właśnie wtedy pojawia się uczucie stresu.

Wyjaśnia: Nie każde uczucie stresu jest zgubne. Stres, czyli rodzaj napięcia, mobilizuje organizm do efektywniejszego działania. Warto w sytuacji stresowej przypomnieć to sobie i na chłodno przemyśleć: czuję się właśnie tak, ponieważ mam pewne obawy, ale stan, w jakim się znajduję, może mi pomóc w osiągnięciu sukcesu. I uśmiechnąć się. Trochę endorfin zawsze się przyda. Chłodne wytłumaczenie i nazwanie sytuacji także pomaga w jej opanowaniu. Zaprzeczanie jest oszukiwaniem samego siebie i w efekcie prowadzi tylko do wewnętrznego chaosu i frustracji. Poza tym, im większa świadomość ucznia, tym lepsze jego radzenie sobie ze stresem.

Zachęca również uczniów do stosowania prostych metod i technik redukcji stresu. Nauczyciel, który wie, na czym polega odprężenie ciała i wyzbywanie się napięcia emocjonalnego (relaksacja), twórcze wykorzystanie wyobraźni (wizualizacja) i pozytywne myślenie (afirmacja), proponuje różne ćwiczenia, daje pisemne instrukcje, tak by uczniowie mogli trenować relaksację samodzielnie w domu.

Podpowiada też: Odpoczynek i relaksacja odgrywają bardzo dużą rolę w pracy mózgu, w procesach poznawczych. 30% waszego powodzenia na egzaminie zależy od odpowiedniego odstresowania.

Przygotowuje wspólnie z uczniami listę logicznych myśli, które równoważą negatywne reakcje na sytuacje egzaminacyjne, typu: W życiu czeka mnie wiele sprawdzianów, a to, na ile punktów zdam szkolny egzamin, w żaden sposób mnie nie definiuje. Nie muszę znać odpowiedzi na każde pytanie, żeby zdać... Przecież radziłam/radziłem sobie z bardzo trudnymi sprawdzianami i testami, dlaczego mam nie zdać teraz... Tylko spokojnie, powtarzałam/powtarzałem niedawno to zagadnienie, zaraz sobie przypomnę.

Wie, że rodzice to sprzymierzeńcy. Nauczyciel doskonale rozumie, że rodzice także przeżywają egzaminy zewnętrzne swoich dzieci, denerwują się i boją w takich chwilach nie mniej niż one. I chociaż mają mocniejszy, dojrzały układ nerwowy i potrafią w dużym stopniu kontrolować własne reakcje, to ich lęk bywa zaraźliwy i dość szybko może udzielić się dzieciom. Dlatego nie dolewa oliwy do ognia, nie straszy: Państwa dzieci czeka trudny czas egzaminu ósmoklasisty. Mobilizujcie Państwo dzieci, pilnujcie, by codziennie powtarzały materiał. One są takie mało odpowiedzialne, więcej czasu spędzają na rozrywce niż nauce. Zamiast tego stara się łagodzić nerwową atmosferę, która w wielu domach przeszkadza i tak już mocno przestraszonemu dziecku. Spokojnie rozmawia z rodzicami o sytuacji dziecka, wyjaśnia, dyskutuje w oparciu o ich osobiste doświadczenia, podpowiada, jak razem z dzieckiem przetrwać trudny czas egzaminu, jakich wypowiedzi unikać, co i dlaczego warto dziecku mówić. Zachęca do myślenia o egzaminie w kategorii jeszcze jednego doświadczenia życiowego, a nie jakby to była sprawa życia i śmierci: Egzamin ósmoklasisty jest ważny, ale nie tak bardzo istotny, jak się wydaje, i szkoda tracić na niego nerwy. Wyolbrzymiając problem, tylko dokładamy dzieciom i sobie stresów, a prawda jest taka, że wszyscy przez to przechodzą, więc i nasze dzieci też na pewno sobie poradzą.

RODZICU! Postaraj się wspierać swoje dziecko w stresie przedegzaminacyjnym!
Na dzień przed egzaminem:

Spędź z nim trochę czasu.

Zniweluj stres dziecka poprzez wysłuchanie jego obaw i wspólną rozmowę.

Zadbaj, by dziecko odpoczęło, zrelaksowało się.

Pomóż przygotować dziecku wszystkie potrzebne rzeczy (ubranie, długopis itp.).

Dopilnuj, by położyło się spać o sensownej porze.

Dopilnuj, by dziecko zjadło śniadanie - jeżeli zawiązany w supeł żołądek nie pozwala na spożycie kanapki, zachęć, by zjadło chociaż jogurt (gdy jest się głodnym, trudno się skupić!).

Przed sprawdzianem nie przychodźcie do szkoły ze zbyt dużym wyprzedzeniem - bycie w miejscu egzaminu i...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów

Co zyskasz, kupując prenumeratę?

10 wydań magazynu "Głos Pedagogiczny"

Dostęp do wszystkich archiwalnych artykułów w wersji online

Możliwość pobrania materiałów dodatkowych

...i wiele więcej!

# data[].attributes.attachment_link.description
W czerwcu 2000 r. mury ówczesnej szkoły podstawowej opuścili ostatni ósmoklasiści. Po dziewiętnastu latach uczynią to ich młodsi koledzy, tegoroczni absolwenci zreformowanej podstawówki. Jednak zanim to nastąpi, muszą zmierzyć się z trzydniowym egzaminem zewnętrznym, którego nikt jeszcze przed nimi nie pisał, a który ma sprawdzić stopień opanowania wiedzy i umiejętności w zakresie języka polskiego, matematyki i języka obcego.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Niełatwo być nastolatkiem - to właśnie na tym etapie rozwoju zachodzą ogromne zmiany, z którymi młody człowiek nie potrafi sobie poradzić. Najbardziej charakterystycznym określeniem tego okresu jest brak równowagi spowodowany szalejącymi hormonami, rozwijającym się układem nerwowym, ogólnym funkcjonowaniem mózgu oraz zachowaniami buntowniczymi. W konsekwencji młodzież bywa impulsywna, ma zmienne nastroje, często podejmuje pochopne decyzje i przejawia zachowania ryzykowne. I martwi się wieloma rzeczami...

Okres adolescencji (dojrzewania) jest najburzliwszym etapem w życiu człowieka. Wzrastanie ku dojrzałości niesie ze sobą ogromne zmiany zarówno w organizmie, jak i psychice ludzkiej. Młody człowiek kończy dzieciństwo i staje się dorosłym, przeobraża się praktycznie pod każdym względem. Zachodzące zmiany dotyczą wszystkich aspektów życia i funkcjonowania w społeczeństwie. Oprócz wspomnianych transformacji fizycznych i psychicznych równie ważne są zmiany zachodzące w relacjach z innymi oraz we własnym poczuciu odrębności i indywidualności.

Etapy dorastania

Wczesna faza dorastania
Przypada na wiek od 11. do 14. lat. Jest to czas szczególny, obejmuje bowiem najwięcej zmian fizycznych, które niosą ze sobą liczne rozterki. Młody człowiek doświadcza wyjścia z bezpiecznej strefy
komfortu, jaką dawało dzieciństwo, i rozpoczyna wielką podróż w nieznaną dotąd dorosłość. Próbuje odnaleźć swoją tożsamość, chce być samodzielny, neguje i odrzuca to, co proponują i podpowiadają dorośli. Typowy bunt oznacza wejście w fazę poszukiwań własnego „ja", niepewność emocjonalną, chwiejność w zakresie przeżywania, niejednokrotnie wycofanie i zamknięcie się w sobie.

Okres późnego dorastania
Przypada na wiek od 15. do 19. lat. Młody człowiek pragnie życia, jakie sam sobie zaplanuje, często nie zwraca uwagi na to, co mówią inni, uznaje ich rady za próby ataku na własną niezależność. Galopujące zmiany fizyczne powodują burzę hormonalną, przygotowanie do dojrzałości płciowej, współżycia seksualnego i poszukiwania partnera. Nastolatkowie często są impulsywni w działaniu, mówi się, że najpierw coś robią, dopiero później myślą, niejednokrotnie ich zmienne nastroje są niezrozumiałe dla otoczenia, co powoduje narastanie konfliktów. Prócz zmian fizycznych i psychicznych zaobserwować można też inne, które przejawiają się w nowym sposobie pojmowania rzeczywistości, myślenia abstrakcyjnego, umiejętności dedukcji. Świat nie jest już taki prosty, wszystkie informacje odnoszone są do własnego, krytycznego myślenia. Obraz młodej osoby kształtuje się też poprzez jej relacje z otoczeniem, stosunek do rówieśników i dorosłych. W tym czasie ważny jest bliski kontakt z rodzicami, który daje nastolatkowi poczucie bezpieczeństwa, jednak dorośli nie mogą zbytnio ingerować w życie swojego dziecka, powinni raczej towarzyszyć mu w drodze ku dorosłości i służyć wsparciem i zrozumieniem. Zbyt opiekuńcza czy ingerująca postawa powoduje powstanie konfliktów i ochłodzenie relacji, czasem nawet zerwanie kontaktów pomiędzy rodzicami a nastolatkiem. Może to prowadzić do poszukiwań autorytetów tam, gdzie niekoniecznie są one właściwe, do kontaktów z niebezpiecznymi środowiskami, subkulturami czy do niebezpiecznych zachowań. Wspierający rodzic jest azylem, do którego zawsze można zwrócić się w trudnej sytuacji, opowiedzieć o swoich wątpliwościach, problemach i skonfrontować swój tok myślenia z myśleniem kogoś, komu młody człowiek ufa i kogo uznaje za autorytet. Niestety, najczęściej relacje te są niezwykle skomplikowane, brak czasu, cierpliwości, nadmierny konserwatyzm powodują, iż niezrozumienie między pokoleniami narasta. Niezwykle ważne są też relacje z grupą rówieśniczą, dają bowiem poczucie bycia akceptowanym. Młody człowiek buduje przyjaźnie, próbuje utożsamiać się z innymi, pojawiają się pierwsze uczucia, zauroczenia.

Trudności przeżywane przez nastolatków

Okres dorastania jest niezwykle intensywny i bujny w doznania, jakich doświadcza młody człowiek. To czas, kiedy uczęszcza do szkoły, musi walczyć o swoją przyszłość, swoje plany i dążenia. Jednocześnie towarzyszy mu wielki niepokój o to, czy poradzi sobie z wszystkimi wyzwaniami dorosłości, czy znajdzie miłość, przyjaźń, akceptację. Często zmiany, jakie zachodzą w ciele i osobowości, są bardzo trudne do zaakceptowania dla nastolatka, a próby zdefiniowania własnego „ja" okazują się nieudolne i uchodzą za karykaturalne czy śmieszne.
Pojawienie się cech fizycznych związanych z dorosłością i seksualnością też nie jest łatwe. Młody człowiek porównuje się do innych, szuka akceptacji dla zmian, jakie w nim zachodzą. Na domiar złego życie toczy się własnym tempem, przynosząc nieoczekiwane wydarzenia, jak śmierć w rodzinie, choroby, przeprowadzki, konflikty i inne, które negatywnie wpływają na psychikę młodej osoby. Dlatego tak ważne jest wsparcie ze strony bliskich, zrozumienie w oczach nauczycieli, rodziny, otoczenia.
Adolescencja nie musi być okresem wielkich problemów; przy mądrym i właściwym podejściu dorosłych może stać się po prostu pomostem między dziecięctwem a dorosłością. Analizując przedstawione poniżej zaburzenia i zakłócenia w zakresie funkcjonowania i rozwoju, należy uwzględnić fakt, że młody człowiek jest narażony na różne skrajne zachowania i sytuacje, ale nie muszą one od razu oznaczać zaburzenia, a jedynie destrukcyjne działanie. Warunkiem koniecznym do rozpoznania zaburzenia jest trwały charakter zachowania, spełnianie kryteriów diagnostycznych i opinia specjalisty.
Obserwując nastolatków, możemy zauważyć, że najczęstszymi powodami do zmartwień są te dotyczące fizyczności oraz relacji rówieśniczych.

Kult ciała

Wśród młodych ludzi bardzo często powodem obaw i zamartwiania się jest własny wygląd. To właśnie ten okres rozwojowy charakteryzuje się brakiem akceptacji swojego ciała. Te obawy mogą przerodzić się w zaburzenia, które w znacznym stopniu utrudniają prawidłowe funkcjonowanie. Jakie zaburzenia najczęściej możemy zaobserwować wśród współczesnej młodzieży?

Dysmorfofobia
To termin wprowadzony już w 1891 r. przez włoskiego psychiatrę Enrico Morselliego. Zdefiniował on wówczas to zaburzenie jako różnego rodzaju subiektywne uczucia brzydoty lub poczucie fizycznego defektu, o którym dana osoba myśli, że jest on również zauważony przez inne osoby.

Cechy ucznia z dysmorfofobią:

poziom jego samooceny jest niski,

ma ogromne obawy związane z odrzuceniem,

celem jego życia jest uzyskanie perfekcyjnego wyglądu,

opisane zachowania mogą być wynikiem przykrych, negatywnych doświadczeń, np. braku akceptacji, odrzucenia, ośmieszania przez grupę rówieśniczą,

wierzy w jakąś „urojoną" wadę, co powoduje częstą potrzebę zerkania w lustro, aby sprawdzić, jaki jest jego aktualny wygląd,

powodem do zmartwień są rzekome mankamenty w obrębie: twarzy, nosa, włosów, skóry, zębów, głowy, kończyn dolnych, kształtu klatki piersiowej, piersi, genitaliów, masy ciała, ale i każda inna cecha związana z wyglądem zewnętrznym,

charakteryzuje się nienaturalnym wyglądem, który poprzez odpowiedni makijaż, strój, fryzurę ma maskować rzekome wady,

jest głęboko przekonany o własnym braku atrakcyjności,

w miarę trwania tego problemu, zaczyna wycofywać się z kontaktów społecznych i normalnego życia, ponieważ nie potrafi zwyczajnie funkcjonować, obsesyjne myślenie o swojej „brzydocie" zajmuje większość czasu.

Ortoreksja
Zaburzenie to zostało nazwane w 1997 r. przez amerykańskiego lekarza Stevena Bratmana, który zdefiniował je jako patologiczną fiksację na spożywaniu właściwej i zdrowej żywności.
Okres adolescencji jest obarczony największym ryzykiem wystąpienia tego zaburzenia, gdyż życie młodego człowieka opiera się głównie na dynamicznie zachodzących zmianach, które stopniowo prowadzą dziecko od wieku młodzieńczego do dorosłości. Już same zmiany są ogromnym obciążeniem dla jednostki, a stawiane przed nią oczekiwania i wymagania mogą stać się balastem prowadzącym do powstania różnorodnych zaburzeń.
Jako pierwsi kryteria diagnostyczne ortoreksji opracowali Bratman i Knight. Według nich o rozpoznaniu ortoreksji możemy mówić wówczas, gdy osoba badana udzieli twierdzących odpowiedzi na co najmniej 4 spośród 10 następujących pytań:

Czy poświęcasz ponad trzy godziny dziennie na myślenie o zdrowym odżywianiu?

Czy planujesz posiłki dzień wcześniej?

Czy ważniejsze jest dla Ciebie to, co jesz, niż przyjemność płynąca z jedzenia?

Czy wraz z poprawą jakości diety wystąpiło u Ciebie pogorszenie jakości życia?

Czy jesteś coraz bardziej surowy w stosunku do siebie?

Czy jesteś w stanie poświęcić przyjemne doznania płynące z jedzenia, aby jeść to, co uważasz za właściwe?

Czy uważasz, że Twoja samoocena wzrasta, kiedy jesz zdrową żywność? Czy potępiasz ludzi, którzy nie odżywiają się zdrowo?

Czy masz poczucie winy lub czujesz do siebie odrazę w przypadku odstępstwa od diety?

Czy Twój sposób odżywiania izoluje Cię od społeczeństwa?

Czy kiedy jesz zgodnie z przekonaniami, masz poczucie całkowitej kontroli?

Cechy ucznia cierpiącego na ortoreksję:

ma silną obawę przed chorobami cywilizacyjnymi,

jego celem jest poprawa stanu swojego zdrowia lub zmniejszenie masy ciała,

bardzo chętnie angażuje się w akcje i kampanie prozdrowotne, proekologiczne,

wykazuje się dużą aktywnością fizyczną,

za wszelką cenę dąży do zachowania idealnie szczupłej sylwetki,

odpowiednie przygotowanie posiłków zajmuje mu dużą część dnia,

nie zważa na przyjemność płynącą ze spożywania posiłków, dla niego liczy się jedynie jakość pożywienia,

jedzenie niezdrowej żywości jest dla niego nie do przyjęcia, jeśli miałby to zrobić, wolałby nie jeść nic,

rytuał przygotowania posiłków jest dla niego bardzo ważny, począwszy od ich planowania, przez czytanie etykiet podczas zakupów, po wykorzystane sprzęty i techniki w trakcie gotowania,

spożywanie posiłków jest dla niego wyjątkową chwilą, jednak nie z uwagi na doznania, a na fakt, że w ten właśnie sposób przyczynia się do własnego zdrowia,

ma poczucie winy w momencie złamania narzuconych zasad, wyznacza sobie karę,

w miarę trwania tego zaburzenia zaczyna izolować się od społeczeństwa,

preferuje towarzystwo osób podzielających jego ideologię,

z czasem zaczyna zmniejszać ilość spożywanych pokarmów, twierdząc, że każdy produkt może być „niezdrowy",

najczęściej (jeśli nie otrzyma wsparcia) w końcowym stadium cierpi na anoreksję lub innego typu zaburzenia odżywiania.

Bigoreksja
Jest to zaburzenie przejawiające się w formie obsesji dotyczącej umięśnionego ciała. Dotyka głównie chłopców, którzy dążąc do uzyskania idealnego ich zdaniem wyglądu, są zdolni do wielu poświęceń. Zdarza się, że chcąc spełnić swoje marzenia o umięśnionej sylwetce, sięgają po silnie uzależniające i niebezpieczne dla zdrowia, a nawet życia środki sterydowe. Nadmierny wysiłek fizyczny może również mieć tragiczne konsekwencje dla młodego człowieka.

Cechy ucznia cierpiącego na bigoreksję:

ma kompleksy związane z własną fizycznością i najczęściej to one prowadzą go do obsesji,

ma niskie poczucie własnej wartości,

często jest nieśmiały,

dążenie do uzyskania umięśnionego ciała jest jego najważniejszym życiowym celem,

głęboko wierzy, że jeśli uzyska doskonałą sylwetkę, jego życie będzie wolne od problemów i idealne,

dużą część dnia spędza na ćwiczeniach fizycznych, nie zwraca uwagi na własne zmęczenie i brak sił,

nie zwraca uwagi na swoje potrzeby, np. odpoczynku,

często kontroluje przyrost masy mięśniowej (mierzy obwody, zerka w lustro),

jeśli nie widzi zadowalających go efektów, to zdarza się, że sięga po środki sterydowe,

bywa agresywny i za pomocą siły chce rozwiązywać sytuacje problemowe,

bywa impulsywny,

nie ma siły na naukę i inne aktywności,

rezygnuje ze swoich dotychczasowych zainteresowań, zrywa znajomości na rzecz intensywnych treningów.

Relacje rówieśnicze

Odrzucenie
Wiele badań wskazuje, że grupa rówieś-
nicza jest dla młodego człowieka tak ważna, jak na żadnym innym etapie rozwoju. Lęk przez społecznym wykluczeniem ma ogromny wpływ na wiele podejmowanych przez nastolatków decyzji. Obserwując zachowania młodych osób, można zauważyć, że są one w stanie zrobić niemal wszystko, by zyskać akceptację grupy równolatków.
Relacje w grupie rówieśniczej nie należą do łatwych, a klasa szkolna jest specyficznym zgrupowaniem, gdzie każde dziecko szuka udanych kontaktów i zrozumienia. Często zdarza się, że wygląd ucznia, poziom jego rozwoju czy zachowanie powodują przyjmowanie okreś-
lonej roli w grupie. Jeżeli czynniki te odbiegają w jakiś sposób od normy, może to spowodować, że silniejsze dzieci odrzucą te odmienne. Negatywne sygnały płynące ze strony grupy początkowo uświadamiają dziecku jego odmienność i niemożność przynależenia do społeczności, a z czasem powodują ograniczenie kontaktów, izolację i w końcu całkowite wyalienowanie. Każdy uczeń jest członkiem zespołu klasowego, utożsamia się z nim, a każde zachowanie mające na celu odrzucenie powoduje występowanie wielu negatywnych konsekwencji objawiających się we wszystkich obszarach rozwoju młodego człowieka.
Analizując literaturę przedmiotu, można wyodrębnić trzy główne grupy przyczyn odrzucenia.

1. Chociaż wydaje się niewiarygodne, że przyczyna może leżeć po stronie środowiska rodzinnego, to w rzeczywistości jest to bardzo możliwe. To bowiem, jaki poziom więzi dziecko nawiązuje z rodzicami, może mieć ogromny wpływ na relacje rówieśnicze. Również prezentowanie przez rodziców niewłaściwych postaw jest znaczącą kwestią, jeśli chodzi o stosunki wśród rówieśników.

2. Drugą gru...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów

Co zyskasz, kupując prenumeratę?

# data[].attributes.attachment_link.description
Niełatwo być nastolatkiem - to właśnie na tym etapie rozwoju zachodzą ogromne zmiany, z którymi młody człowiek nie potrafi sobie poradzić. Najbardziej charakterystycznym określeniem tego okresu jest brak równowagi spowodowany szalejącymi hormonami, rozwijającym się układem nerwowym, ogólnym funkcjonowaniem mózgu oraz zachowaniami buntowniczymi. W konsekwencji młodzież bywa impulsywna, ma zmienne nastroje, często podejmuje pochopne decyzje i przejawia zachowania ryzykowne.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Stres to słowo, które wielu ludzi chciałoby wymazać ze swojego słownika. Jakże często słyszymy od innych, że doświadczają w życiu zbyt dużo stresu. Sami również nierzadko komunikujemy innym, że czujemy się zestresowani. Stres kojarzy się zazwyczaj z przykrym doświadczeniem, postrzegany jest jako szkodliwy dla naszego organizmu czynnik, którego należy unikać, ponieważ ogranicza on nasze możliwości funkcjonowania, niszcząc zdrowie, zmniejszając odporność, wpływając negatywnie na możliwości poznawcze, a także przyspieszając proces starzenia. A gdyby ktoś powiedział Wam, że siłę stresu można spożytkować do samorozwoju?

Stres a codzienność

Stres postrzegany tak, jak opisano na wstępie, jawi się człowiekowi jako wróg (to dystres). I chociaż wiemy, że możemy mieć też do czynienia z eustresem, czyli rodzajem stresu, który nas mobilizuje do działania, to jednak większość ludzi przyjmuje strategię unikania napięcia na tyle, na ile jest to możliwe.
Skoro jednak stres jest tak wszechobecny i trudno nam całkowicie wyeliminować go z codziennego życia, to warto przywołać wnioski płynące z licznych badań nad jego istotą. Wynika z nich, że to nie sam stres wpływa na człowieka szkodliwie, ale kombinacja stresu i przekonania o tym, że jest on szkodliwy dla zdrowia. Innymi słowy, stres szkodzi naszemu zdrowiu wtedy, gdy w to wierzymy.
Na temat zmiany postrzegania stresu pisze Kelly McGonigal w książce Siła stresu. Przedstawia wnioski z najnowszych badań naukowych, z których wynika, że stres daje nam możliwość stawania się bystrzejszymi i silniejszymi, pomaga nam się rozwijać, może nam dodawać odwagi i wzbudzać w nas współodczuwanie. Zatem, jak twierdzi psycholożka, nie powinniśmy eliminować stresu z naszego życia, powinniśmy jednak doskonalić umiejętność świadomego wykorzystywania go do samorozwoju.

Czym jest stres i jak się objawia?

Postęp cywilizacyjny przyczynia się do wzrostu tempa codziennego życia, nadmiaru obowiązków oraz zalewu informacji napływających do człowieka z różnych źródeł. Ludzie mają do czynienia z nieustannie zmieniającą się rzeczywistością i coraz mniej czasu przeznaczają na odpoczynek, zwłaszcza jego aktywne formy. Prowadzą siedzący tryb życia, spożywają zbyt dużo pokarmów, w tym wysokoprzetworzonych i słodyczy, sięgają po używki pobudzające organizm do coraz intensywniejszego i szybszego działania. Takie zachowania zaburzają funkcjonowanie organizmu i przyczyniają się do tego, że ludzie odczuwają coraz więcej stresu.
Stres jest nieunikniony, stanowi o istocie działania każdego człowieka. Stymuluje nie tylko układ nerwowy, ale również inne układy, np. hormonalny, immunologiczny. Jest zjawiskiem biologicznym stanowiącym reakcję organizmu na przeszkody, przeciążenia, niebezpieczeństwa, nowe sytuacje życiowe. Powoduje mobilizację organizmu do radzenia sobie w określonej sytuacji.
Wydarzenie stresowe wiąże się z przejściem przez kolejne fazy:

alarmową - początkowa reakcja zaskoczenia i niepokoju z powodu braku doświadczenia i konfrontacji z nową sytuacją, w której wyróżniamy stadium szoku i stadium przeciwdziałania szokowi - kiedy jednostka podejmuje wysiłki obronne;

przystosowania/odporności - organizm uczy się skutecznie i bez nadmiernych zaburzeń radzić sobie ze stresorem; jeśli organizm poradzi sobie z trudną sytuacją, wszystko wraca do normy, a jeśli nie, następuje faza...

wyczerpania - stałe pobudzenie całego organizmu (przewlekły stres), skutkujące wyczerpaniem zasobów odpornościowych, co może prowadzić do chorób psychosomatycznych.

Biologia stresu

W reakcji stresowej biorą udział dwa główne systemy biologiczne: układ współczulny i układ podwzgórze - przysadka - nadnercza (oś HPA). Oś HPA zostaje aktywowana dopiero po minutach lub godzinach od zadziałania czynnika przyczynowego. Podwzgórze wydziela hormon kortykoliberynę (CGH), który pobudza przysadkę do wydzielania kortykotropiny (ACTH), a ten hormon pobudza korę nadnerczy do wydzielania glikokortykosteroidów, z których w populacji ludzkiej najwyższe stężenie uzyskuje kortyzol. W reakcji stresowej bierze też udział układ serotoninergiczny i układ dopaminergiczny, dlatego reakcja na stres obejmuje zmiany myślenia, modyfikacje zachowań, a nawet zaburzenia psychiczne. Wzrost stężenia adrenaliny we krwi odpowiada za pojawiające się niedogodności, takie jak: nagły szum w głowie, spocone dłonie, przyspieszony oddech i akcja serca, bóle pleców, brzucha, głowy, a także irytacja, negatywne myślenie, przygnębienie, zaburzenia snu, kłopoty z pamięcią, a nawet stany depresyjne czy uzależnienia.
Stres ma wiele postaci i dotyka ludzi w każdym wieku. Intensywność jego przeżywania zależy od indywidualnych czynników, jak np. kondycja fizyczna i psychiczna czy jakość relacji z innymi ludźmi. Niezwykle ważne jest wczesne rozpoznanie stresu i możliwie najszybsze zareagowanie na trudną sytuację, dlatego potrzeba świadomości i wiedzy na temat tego, jak postępować w sytuacjach stresowych (Steciwko, Mastalerz-Migas 2012, s. 7-8).

Stres a praca zawodowa

Jedną z istotnych aktywności człowieka jest praca zawodowa. Może być ona źródłem satysfakcji, ale również przewlekłego stresu, czego następstwem jest zazwyczaj wypalenie zawodowe. Zespół wypalenia zawodowego dotyczy osób wykonujących różne zawody, zwłaszcza te, gdzie występuje monotonia pracy, brakuje widocznych sukcesów, nie ma właściwej atmosfery w pracy oraz możliwości podnoszenia kwalifikacji i awansów. Nasilenie się objawów wypalenia zawodowego prowadzi do utraty motywacji i do ograniczenia, a nawet wycofania się z roli zawodowej, a także znacznie obniża jakość życia.
Zdaniem Patrycji Stawiarskiej, która opisuje problem wypalenia zawodowego z perspektywy współczesnego świata, znacznie ważniejsze od definiowania samego zjawiska jest przyjrzenie się temu, co je powoduje, by zminimalizować skutki dotyczące zarówno życia zawodowego, jak i osobistego. Badaczka do źródeł stresu zalicza głównie:

wysoki poziom neurotyczności jako temperamentalną dyspozycję do doświadczania emocji negatywnych,

ugodowość i sumienność, które w znacznym stopniu prowadzą do pracoholizmu,

ekstrawersję jako temperamentalną dyspozycję do doświadczania emocji pozytywnych,

stresory chroniczne ze średnią siłą i permanentnym czasem trwania (w przeciwieństwie do stresorów traumatycznych): przeciążenie pracą, odpowiedzialność, konflikty w miejscu pracy, monotonia, nieprzewidywalność, systemy dyżurów, zmianowość, praca w porze nocnej.

Podkreśla również wyraźnie negatywne konsekwencje braku równowagi pomiędzy wysiłkami, do których zalicza się presję czasu, utrudnienia i przeszkody w realizacji zadań, pracę w nadgodzinach czy zadania obciążające fizycznie, a nagrodami, które koncentrują się na aspekcie finansowym i statusie, szacunku i poważaniu oraz bezpieczeństwie zatrudnienia i możliwościach rozwoju, zachowaniu zdrowia i optymalnego funkcjonowania jednostki w miejscu pracy (Stawiarska 2016, s. 26-61).

Zaakceptować stres

Człowiek interpretuje stres jako zjawisko niepożądane, które narusza poczucie stabilności i które może mieć wiele negatywnych konsekwencji. Chcąc uwolnić się od stresu, złościmy się, blokując tym samym świadomość emocjonalnego i fizycznego bólu, natomiast akceptując stres, odczuwamy siłę, dzięki której możemy przekształcać stresujące doświadczenia w okazje do wydobywania energii i współpracy z innymi ludźmi.
Opanowanie emocji pozwala poczuć się lepiej, dlatego warto zadbać o kilka kluczowych elementów pozwalających na odzyskanie równowagi. Jest to przede wszystkim ruch, dzięki któremu możemy szybko przywrócić równowagę poziomu energii, co jest charakterystyczne dla wszystkich zwierząt, oraz używanie mentalnych pojęć, co jest umiejętnością zarezerwowaną tylko dla ludzi, a co pozwala kontrolować nasze emocje. Można więc iść na spacer, pojeździć na rowerze czy pobiegać, a także włączyć pozytywne myślenie i karmić siebie i bliskich pozytywnymi słowami.
Warto wsłuchać się w potrzeby ciała, począwszy od oddechu, bo jeśli podążymy za własnym oddechem, poczujemy, że żyjemy pełnią życia. Człowiek pytany o to, co robi na co dzień, wymienia szereg czynności, ale zazwyczaj pomija tę kluczową, jaką jest oddychanie. Tymczasem właśnie ta bardzo prosta praktyka uważnego oddychania pozwala nam połączyć umysł z ciałem, umożliwia dokonywanie zmian i uwalnianie napięcia. Podążając za wdechem i wydechem, skupiamy się, stajemy się mocni i stabilni. Świadome oddychanie to niesienie pomocy samemu sobie, naszemu ciału, w którym nagromadziły się napięcia i bóle.
Trudne sytuacje prowadzą do kumulowania fizycznych objawów stresu, a pandemia, z którą przyszło się nam mierzyć, niewątpliwie należy do sytuacji trudnych, bo niezgodnych z naszymi przewidywaniami przyszłości, czyli nieustannie stawianymi przez nasze mózgi prognozami. Epidemia i związana z nią kwarantanna były dla mózgu zaskoczeniem, co oznacza, że mózg w oparciu o swoją wiedzę dokonał błędnej diagnozy, a następnie stanął przed zadaniem rozwiązania tego błędu. Mógł to uczynić na różne sposoby: zmienić prognozę niczym odpowiedzialny naukowiec modyfikujący swoje hipotezy, trzymać się prognozy niczym naukowiec ignorujący wszystkie niepasujące do jego hipotezy dane lub uczyć się i odkrywać nowe - jak ciekawy świata naukowiec. Mózg nieustannie prognozuje, a prognozy i powiązane z nimi błędy diagnozy są kluczowym składnikiem tworzącym emocje. Jednak aby doświadczać lub postrzegać emocje, potrzebujemy pojęcia emocji, czyli że bez pojęcia „strachu" nie możemy doświadczać strachu, a bez pojęcia „smutku" nie możemy dostrzec smutku u innej osoby. Emocje są społecznie rzeczywiste, a zatem nie ma ich obiektywnych pomiarów niezależnych od obserwatora. Pojęcia emocji przekazywane są z pokolenia na pokolenie, a mózg jako nośnik kultury pomaga je tworzyć i utrwalać. Dlatego warto uczyć dzieci pojęć emocji, ponieważ w ten sposób tworzymy im rzeczywistość społeczną i wręczamy narzędzia do regulowania budżetu ich ciał, do nadawania znaczenia ich doznaniom i reagowania na nie (Feldman-Barrett 2018, s. 176-206, s. 247-250).
Stres pojawia się wtedy, kiedy człowiekowi na czymś zależy. Nikt nie stresuje się tym, co jest dla niego obojętne, a zatem jeśli ludzie tworzą rzeczywistość, która ma dla nich sens, powinni mieć świadomość, że stres jest jej nieodłącznym komponentem. Niezwykle ważne jest, by zaakceptować go jako część ludzkiego życia i zamiast skupiać się na walce z nim, wykorzystać go do budowania w sobie siły, odwagi i zdolności współodczuwania. Istotne jest więc, jak postrzegamy stres. Alia Crum udowodniła w swoich badaniach, że to, w jaki sposób o czymś myślimy, decyduje o sile oddziaływania tego czegoś na nas. Psycholożka dowiodła, że kiedy zmienia się nasza percepcja, zmienia się także reakcja ciała, a nasze oczekiwania mogą oddziaływać nawet na tak konkretne zjawiska, jak ilość hormonów wydzielanych przez komórki układu trawiennego czy poziom hormonów wydzielanych w sytuacji stresu. Chodzi tu o dwa hormony produkowane przez nadnercza, gdy się stresujemy: kortyzol i dehydroepiandrosteron (DHEA), które pełnią odmienne funkcje. Kortyzol przyczynia się do przekształcenia cukru i tłuszczu w energię, zwiększając zdolność organizmu do wykorzystania tego zasobu, spowalniając jednocześnie in...

# data[].attributes.attachment_link.title
Wykorzystaj energię stresu do samorozwoju

# data[].attributes.attachment_link.description
Stres to słowo, które wielu ludzi chciałoby wymazać ze swojego słownika. Jakże często słyszymy od innych, że doświadczają w życiu zbyt dużo stresu. Sami również nierzadko komunikujemy innym, że czujemy się zestresowani.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Co roku w Polsce samobójstwo popełnia prawie dwukrotnie więcej osób niż ginie
w wypadkach samochodowych. Ponad pół tysiąca z nich to dzieci i młodzież do 19 roku życia.

Celem kampanii Zobacz...ZNIKAM jest zwrócenie uwagi na problem samobójstw wśród dzieci i młodzieży. Wierzymy, że potrzebna jest szeroko rozumiana edukacja społeczna, która obali funkcjonujące szkodzące stereotypy, będzie promować pozytywne skuteczne wzorce postępowania w obliczu kryzysowych sytuacji oraz zwiększy wrażliwość społeczną. Chcemy położyć nacisk na dostrzeganie problemu i mówienie o nim oraz edukować jak sobie z nim radzić, tak by temat samobójstw wśród najmłodszych nie musiał dłużej funkcjonować jako tabu. Byśmy mogli zobaczyć... i nie dać im ZNIKNĄĆ.

Kampania skierowana jest do otoczenia dzieci i młodzieży - do rodziców i instytucji, które mają z nimi bezpośredni kontakt. Będą mogli oni znaleźć w jednym miejscu wszelkie potrzebne informacje i materiały.

Almost twice as many people commit suicide than die in car accidents in Poland each year.
More than five hundred of them are children and adolescents younger than 19 years.

The purpose of campaign Look... I'M DISAPPEARING it to point out the threat of suicides among children and adolescents. We believe that society needs extensive education, which will debunk harming stereotypes, will promote positive and effective patterns of reaction to crisis and will sensitize the society. We want to place emphasis on ability to recognize the problem, start talking about it and educate how to cope with it, so the subject of suicides among the youth wouldn't be considered as a taboo anymore. In order to see those in need... and don't let them DISAPPEAR.

The campaign is targeted to families and institutions, who are in direct contact with children and adolescents. Here they can find all necessary information and materials.

Kampania składa się z następujących elementów: Kampania Zobacz... Znikam, organizowana jest przez Fundację Zobacz... Jestem. Rozpoczyna się one wraz z obchodami Światowego Dnia Przeciwdziałania Samobójstwom tj. 10 września br.

konferencji prasowej w Warsztacie Warszawskiem przy Placu Konstytucji 4 w Warszawie

strony internetowej - zobaczznikam.pl, która w całości poświęcona jest tematyce samobójstw wśród najmłodszych

pięciu spotów udostępnionych w portalach społecznościowych

czterech plakatów ukazujących prezentowaną tematykę

wywiadów telewizyjnych

wywiadów radiowych

materiałów przygotowanych dla rodziców, szkół, specjalistów i mediów chcących pomóc, wspierać i działać na rzecz profilaktyki samobójstw dzieci i młodzieży

możliwości zostania ambasadorem kampanii i działania na rzecz profilaktyki samobójstw dzieci i młodzieży

Patronem honorowym Kampanii Zobacz... ZNIKAM jest: Rzecznik Praw Dziecka. Ponadto patronami są: International Association for Suicide Prevention (IASP) oraz Polskie Towarzystwo Suicydologiczne.

Kampania Zobacz... ZNIKAM rozpoczyna się 10 września w Światowy Dzień Przeciwdziałania Samobójstwom.

Pierwszy Światowy Dzień Zapobiegania Samobójstwom odbył się w 2003 roku i był inicjatywą Międzynarodowego Stowarzyszenia Zapobiegania Samobójstwom i Światowej Organizacji Zdrowia (WHO). Od tego czasu, światowy dzień zapobiegania samobójstwom obchodzony jest co roku 10 września.

Według Światowej Organizacji Zdrowia nawet ponad 800 tysięcy ludzi każdego roku popełnia samobójstwo na świecie.

Oznacza to, że: co 40 sekund samobójstwo popełnia jedna osoba.

Próbując szacować skalę prób samobójczych, tę liczbę należy zwiększyć 25 krotnie. Jeszcze więcej jest ludzi, którzy zostali dotknięci samobójstwem lub próbą odebrania sobie życia przez osobę im bliską.

„ Przyłącz się, Informuj, Dbaj" to trzy słowa, które są tematem Światowego Dnia Zapobiegania Samobójstwom 2016, którego inicjatorem jest International Association for Suicide Prevention, wspierające działania Kampanii Zobacz... ZNIKAM.
Co oznaczają trzy kluczowe słowa?
Utrzymywanie relacji z innymi ludźmi zmniejsza ryzyko samobójstwa. Staraj się zrozumieć lub podziel swoimi doświadczeniami.

Otwartość w komunikacji jest niezbędna, jeśli chcemy zwalczać problem samobójstw. Samobójstwo wciąż jest tematem tabu.

Chcąc jednak zmniejszyć uprzedzenie, zlikwidować mity i stereotypy związane z samobójstwami, powinniśmy traktować ten temat jak każdy inny problem zdrowia publicznego. Pamiętajmy jednak, że to nie oznacza mówienia bez przemyśleń i wskazanej ostrożności. W edukacji istotne jest edukowanie ludzi na temat: jak rozmawiać z tymi, którzy mogą być narażeni na skłonności samobójcze własne lub kogoś bliskiego.

Zapobieganie samobójstwom powinno stać się jednym z priorytetów zdrowia publicznego, a jego finansowanie współmierne do znaczenia i potrzeby rozwiązania problemu. Lekarze i inni pracownicy opieki zdrowotnej powinni być w stanie zidentyfikować osoby narażone na skłonności samobójcze oraz zapewnić im odpowiednią opiekę.

Jednakże przede wszystkim musimy się upewnić, że zależy nam na sobie na wzajem.

Musimy zwracać uwagę na innych, którzy mogą być w trudnej sytuacji i pozwolić im opowiedzieć swoją historię na swój własny sposób i we własnym tempie.

Osoby, które zostały dotknięte przez samobójstwo osoby bliskiej bądź mają za sobą własną próbę samobójczą mogą nas wiele nauczyć w tym aspekcie.

Koordynator i twórca Kampanii: Marta Soczewka, marta.soczewka@zobaczjestem.pl
WSZYSTKIE MATERIAŁY: PLAKATY, FILMY, INFORMACJA PRASOWA JEST DOSTĘPNA TUTAJ: http://zobaczznikam.pl/dla-mediow/
Chcesz być na bieżąco z tym co dzieje się w Kampanii? Wejdź: http://zobaczznikam.pl/category/aktualnosci/

# data[].attributes.attachment_link.description
Co roku w Polsce samobójstwo popełnia prawie dwukrotnie więcej osób niż ginie w wypadkach samochodowych. Ponad pół tysiąca z nich to dzieci i młodzież do 19 roku życia. Celem kampanii Zobacz...ZNIKAM jest zwrócenie uwagi na problem samobójstw wśród dzieci i młodzieży.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
1 października 2018 roku ruszyła kampania społeczna Żyć, nie umierać! organizowana przez nasze Stowarzyszenie, mająca na celu popularyzację wiedzy na temat występowania i konsekwencji depresji u dzieci i młodzieży, prewencję samobójstw i samookaleczeń oraz szeroko pojętą edukację w zakresie radzenia sobie ze stresem.

Zapraszamy do odwiedzenia strony kampanii Żyć, nie umierać!

Honorowy patronat nad kampanią przyjął Rzecznik Praw Dziecka

Partnerem kampanii jest firma BIOFARM

# data[].attributes.attachment_link.description
1 października 2018 roku ruszyła kampania społeczna Żyć, nie umierać! organizowana przez nasze Stowarzyszenie, mająca na celu popularyzację wiedzy na temat występowania i konsekwencji depresji u dzieci i młodzieży, prewencję samobójstw i samookaleczeń oraz szeroko pojętą edukację w zakresie radzenia sobie ze stresem. Zapraszamy do odwiedzenia strony kampanii Żyć, nie umierać!

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
#1 ZBLIŻ SIĘ

Częstym błędem popełnianym przez bliskich, ale także przez znajomych osób z depresją jest odsunięcie się od chorego. Osoba depresyjna nie zadzwoni, żeby porozmawiać, jeżeli odbierze telefon to rozmowa „nie klei się". Sprawia wrażenie, że nie chce, żebyśmy ją odwiedzili. Jest to związane z tym, że czuje, że nie ma nic do powiedzenia, przygotowanie herbaty staje się zadaniem ponad siły. Z drugiej strony, osoby depresyjne często wspominają, że krótki, codzienny telefon od przyjaciółki, czy odwiedziny kogoś bliskiego były czymś co trzymało je przy życiu. Brak reakcji na zaproszenie do kontaktu przez osoby depresyjne bywa przez bliskich traktowany jako odrzucenie. Jeżeli uświadomimy sobie, że osoba w chorobie uważa, że nie ma innym nic do zaoferowania, zrozumiemy dlaczego odsuwa się od ludzi. Dlatego to my musimy wyjść z inicjatywą.

# data[].attributes.attachment_link.description
1 ZBLIŻ SIĘ Częstym błędem popełnianym przez bliskich, ale także przez znajomych osób z depresją jest odsunięcie się od chorego. Osoba depresyjna nie zadzwoni, żeby porozmawiać, jeżeli odbierze telefon to rozmowa „nie klei się". Sprawia wrażenie, że nie chce, żebyśmy ją odwiedzili.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Brak empatii i zrozumienia może prowadzić
do pogłębienia choroby

Przestań się nad sobą rozczulać

Twój zły nastrój udziela się wszystkim

Depresja to nie koniec świata

Nikt nie mówił, że będzie łatwo

Po co się zatruwasz?

Nie pękaj życie jest piękne

Jesteś najważniejszą osobą

Zawsze możesz na mnie liczyć

Powiedz mi co czujesz, nie martw się

Powiedz, jak mogę Ci pomóc

Zawsze możesz na mnie liczyć

Jestem i zawsze będę przy Tobie

Bardzo mi na Tobie zależy

Wszystko będzie tak jak dawniej

Depresja. Rozumiesz - Pomagasz

Projekt zrealizowany ze środków finansowych będących w dyspozycji Ministra Zdrowia w ramach programu pn. Program Zapobiegania Depresji w Polsce na lata 2016-2020.

# data[].attributes.attachment_link.description
Brak empatii i zrozumienia może prowadzić do pogłębienia choroby Przestań się nad sobą rozczulać Twój zły nastrój udziela się wszystkim Depresja to nie koniec świata Nikt nie mówił, że będzie łatwo Po co się zatruwasz?

# data[].attributes.attachment_link.title
Naucz się mówić do osób chorych na depresję wieku młodzieńczego

# data[].attributes.headline
Radzenie sobie ze stresem szkolnym i egzaminacyjnym 

# data[].attributes.subject
Radzenie sobie ze stresem szkolnym i egzaminacyjnym 

# data[].attributes.attachment_link.title
Prezentacja 6 Stres egzaminacyjny (uczniowie)

# data[].attributes.attachment_link.title
Wsparcie psychologiczne i psychiatryczne dla osób z Ukrainy [AKTUALIZACJA]

# data[].attributes.attachment_link.description
Miasto Poznań przygotowało bazę instytucji, organizacji i podmiotów prywatnych gotowych bezpłatnie udzielić wsparcia psychologicznego i psychiatrycznego osobom przybywającym z Ukrainy.

# data[].attributes.body
https://fundacja-akme.pl/srodowiskowe-centrum-zdrowia-psychicznego-dla-dzieci-i-mlodziezy-dla-miasta-poznania/

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Majka ma 14 lat, chodzi do siódmej klasy SP. Po ukończeniu szkoły podstawowej chce kontynuować naukę w liceum plastycznym. Poświęca mnóstwo czasu na rysowanie, projektowanie strojów, kostiumów, rekwizytów z różnych epok. Jej największym marzeniem jest praca z kostiumami w teatrze. Dwa razy w tygodniu chodzi do Domu Kultury na warsztaty, które prowadzi kostiumograf z miejskiego teatru. Właśnie wraca uskrzydlona do domu po świetnych zajęciach.

Dbanie o autonomię dziecka - scenariusz 1

Rodzice Majki siedzą w salonie, piją herbatę, rozmawiają. Majka od drzwi wykrzykuje radosne:
- Dzień dobry! - po czym wchodzi do łazienki. Za chwilę pojawia się w drzwiach salonu.
- Słuchajcie, pan Krzysztof jest niesamowity! Dzisiaj przyniósł nam rysunki kostiumów, które były wykorzystane w sztuce Szekspira. Mówię Wam, to było mega! Te tkaniny, aplikacje, kryzy, długaśne rękawy... - Majka aż tańczy, opowiadając o wrażeniach z zajęć.
- Żebyś Ty była tak pełna entuzjazmu do uczenia się fizyki i chemii... - tata kręci głową, wypowiadając swoje wątpliwości.
- Ale tato, daj spokój! Fizyka i chemia nie będą mi do niczego potrzebne. Najważniejsze dla mnie to polski, historia i plastyka. I z nich mam szóstki. A reszta to tylko dodatki - Majka nadal w uniesieniu pląsa po pokoju.
- No nie wiem... Myślę, że z tych głupot chleba w życiu nie będziesz miała, a nauki ścisłe to przyszłość... - kontynuuje wywód ojciec. Majka zatrzymuje się gwałtownie i spogląda na ojca.
- Przecież wiesz, że marzę o pracy w teatrze! Nic innego nie chcę w życiu robić! - podnosi głos.
- Dajcie spokój... - próbuje łagodzić rozmowę mama - przecież do końca szkoły jeszcze daleko. A tata ma rację, im lepsze będziesz miała wyniki, tym większa szansa, że dostaniesz się do lepszej szkoły...
- Jakiej lepszej! Najlepsze jest liceum plastyczne, żadne inne! A tam liczą się te przedmioty, z których mam najwyższe oceny. Nie będę marnować czasu na to, co mnie nie interesuje. Czwórka to dobry wynik z matmy i fizyki. Przestańcie się wtrącać w moje życie! Sama umiem podejmować decyzje! - Majka wybiega z salonu i trzaska drzwiami swojego pokoju.

Co czuje dziecko, które nie może podejmować decyzji

„Oczywiście! Fizyka i chemia moją jedyną drogą do sukcesu! Jak można tak myśleć? Przecież wiedzą, że kocham teatr. Mogliby chociaż raz docenić moje wysiłki. Nie schodzę poniżej czwórki z tych głupich przedmiotów. Marnuję swój czas dla ich przyjemności, a oni i tak tego nie doceniają. A to moje życie! I moje wybory!".

Majka czuje się zawiedziona i rozczarowana, że rodzice nie podzielają jej entuzjazmu. Realizuje swoje pasje i marzenia, oczekując wsparcia od osób, które kocha. Ale rodzice są pełni wątpliwości, skupiając się na aspektach, które dla Majki mają drugorzędne znaczenie. Podważają także zasadność jej wyborów, a to już odbierane jest przez nastolatkę jako zamach na jej autonomię.

Dbanie o autonomię dziecka - scenariusz 2

Rodzice Majki siedzą w salonie, piją herbatę, rozmawiają. Majka wchodzi do domu i od drzwi wykrzykuje radosne:
- Dzień dobry! - po czym wchodzi do łazienki. Za chwilę pojawia się w drzwiach salonu.
- Słuchajcie, pan Krzysztof jest niesamowity! Dzisiaj przyniósł nam rysunki kostiumów, które były wykorzystane w sztuce Szekspira. Mówię wam, to było mega! Te tkaniny, aplikacje, kryzy, długaśne rękawy... - Majka aż tańczy, opowiadając o wrażeniach z zajęć.
- To rzeczywiście musiało być niesamowite przeżycie dla Ciebie - uśmiecha się mama.
- Mówię Wam, jak pan Krzysztof wyjął próbki tkanin, to aż mi ręce drżały... Jakie one były cudne... jedwab... aksamit... Mówię Wam, słów brakuje! - Majka znowu rusza w tany wokół kanapy.
- Mam wrażenie, że Twoja pasja się rozwija... Cieszę się, że jest w Tobie tyle entuzjazmu... - komentuje tata.
- Ach, mówię Wam, moja decyzja o wyborze liceum plastycznego jest nieodwołalna. Mam plan, żeby pogadać z panem Krzysztofem o moich pracach. Może coś mi podpowie, żeby moje portfolio było lepsze... A może jeszcze dałoby się zapisać na lekcje rysunku, co myślicie? - zastanawia się głośno dziewczyna, nie przestając pląsać wokół kanapy.
- Masz jeszcze ponad rok. Poszukamy. A reszta przedmiotów? Potrzebujesz pomocy? - dopytuje się tata.
- Nie... Ja wiem, że wolałbyś, żebym miała piątki ze wszystkiego, ale czwórki z matmy, fizyki i chemii, to nie koniec świata, a mnie szkoda czasu na to, co nie będzie mi potrzebne... - Majka siada obok ojca.
- Kochanie - tata obejmuje córkę ramieniem - nie wiem, skąd takie wnioski, ale zapewniam Cię, że najbardziej na świecie chcę, żebyś była szczęśliwa. I będę Cię wspierać ze wszystkich sił!
- Ja myślę tak samo. Kochamy Cię i chcemy Twojego szczęścia - dodaje mama, przytrzymując rękę córki.
- Też Was kocham! - Majka całuje rodziców i wychodząc z pokoju, rzuca jeszcze - Dziękuję!

Co czuje dziecko, które może podejmować decyzje

„Muszę poszukać, gdzie są kursy plastyczne. I spróbuję narysować projekt takiego kostiumu. O rany! Jeszcze ten sprawdzian z matmy. Ale trudno, czwórka musi być. Rodzice będą się martwić, jeśli będzie mniej. Mówią wprawdzie, że nie, ale mogę to dla nich zrobić. Dobra, to teraz plan: matma, biologia (zapomniałam...), potem poszukać kursu, a na koniec najprzyjemniejsze: rysunek!".

Majka otrzymała wsparcie od swoich rodziców, pomimo że nie całkiem podzielają jej entuzjazm stawiania wszystkiego na jedną kartę. Docenia, że pozostawiają jej wolny wybór, wspierając w działaniach. Czuje ich miłość i akceptację. Dlatego zależy jej także, aby wyniki z przedmiotów, które - jej zdaniem - są stratą czasu, były wystarczająco wysokie i satysfakcjonowały rodziców.

Autonomia w życiu dziecka

Poczucie autonomii jest dla każdego człowieka bardzo ważne, a dla nastolatków stanowi absolutny priorytet. Chcą decydować o sobie we wszystkich aspektach. Rady, sugestie, a tym bardziej wymagania dorosłych, aby przyjęli ich punkt widzenia (bo wiedzą lepiej, bo mają większe doświadczenie), są w odczuciu młodych zamachem na ich wolność wyboru.

Jasne, że "nowicjusze w dorosłości" popełniają błędy. Ale to prawo każdego człowieka. Nie uchronimy młodych osób przed błędnymi decyzjami, możemy je jednak wspierać w radzeniu sobie ze skutkami podejmowanych wyborów. A jeśli wcześniej zadbamy o zbudowanie relacji opartych na pełnej akceptacji i miłości, będą bardziej skłonni do rozmów o swoich planach i decyzjach, a także do podejmowania działań, które - z ich perspektywy - są ukłonem w stronę rodziców.

Maria Tuchowska
Nauczyciel dyplomowany, polonista i teolog. Posiada wieloletnie doświadczenie w pracy z dziećmi i młodzieżą w placówkach integracyjnych różnego poziomu, edukator, coach, przeprowadziła ok. 600 szkoleń z zakresu kompetencji psychospołecznych nauczycieli, prawa oświatowego, pracy z dziećmi i młodzieżą z różnego typu zaburzeniami. Specjalizuje się również w tematyce dotyczącej zagadnień związanych z obecnością rodziców w szkole.

# data[].attributes.attachment_link.description
Majka ma 14 lat, chodzi do siódmej klasy SP. Po ukończeniu szkoły podstawowej chce kontynuować naukę w liceum plastycznym. Poświęca mnóstwo czasu na rysowanie, projektowanie strojów, kostiumów, rekwizytów z różnych epok. Jej największym marzeniem jest praca z kostiumami w teatrze. Dwa razy w tygodniu chodzi do Domu Kultury na warsztaty, które prowadzi kostiumograf z miejskiego teatru.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Dzieci i prawa człowieka. Kiedy rodzice się rozstają...

To projekt, który dotyczy ochrony praw dziecka w sytuacjach rozstania rodziców. W szczególności przyjrzymy się sytuacjom, w których rodzice pozostają w silnym konflikcie, a w sprawę rodziny zaangażowane są instytucje publiczne: oprócz sądów opiekuńczych - kuratorzy zawodowi lub społeczni, pracownicy socjalni, psycholodzy lub pedagodzy, biegli, itd.

Celem naszych działań jest podkreślanie konieczności ochrony praw i interesów dzieci, które wikłane są w konflikt rodziców, pokazanie perspektywy najmłodszych na konflikt rodziców, dbanie o potrzeby dzieci i młodzieży, zapewnienie im bezpieczeństwa oraz ochrona przed przemocą emocjonalną, która coraz częściej pojawia się w skomplikowanych sprawach rozstaniowych.

W czasie realizacji projektu, czyli od 31.12.2021 r. do 30.06.2023 r.:

Przeprowadzimy monitoring spraw prowadzonych przez kuratorów rodzinnych: dot. obecności kuratora podczas spotkań rodzica z dzieckiem oraz spraw, w których zachodzi konieczność przymusowego odbioru dziecka jednemu z rodziców (lub obojgu);

Opracujemy rekomendacje dot. prowadzenia tych procedur z uwzględnieniem perspektywy praw dziecka;

Poprowadzimy konferencję tematyczną, na którą zaproszeni będą wszystkie osoby zaangażowane w pracę z rodzinami na obszarze woj. wielkopolskiego

Zorganizujemy superwizje dla profesjonalistów oraz szkolenia dot. praw dziecka w sytuacji rozstania rodziców, zwłaszcza w przypadku silnego konfliktu dorosłych.

Do udziału w zaplanowanych wydarzeniach zapraszamy wszystkie osoby, które pracują z rodzinami, dziećmi i młodzieżą na obszarze woj. wielkopolskiego.

Projekt finansowany przez Islandię, Liechtenstein i Norwegię z Funduszy EOG w ramach Programu Aktywni Obywatele - Fundusz Regionalny.

Projekt realizowany jest przez Terenowy Komitet Ochrony Praw Dziecka w Poznaniu.

Kontakt:
@ projekty@kopd.poznan.pl lub kom. +48 503 012 219

# data[].attributes.attachment_link.description
To projekt, który dotyczy ochrony praw dziecka w sytuacjach rozstania rodziców. W szczególności przyjrzymy się sytuacjom, w których rodzice pozostają w silnym konflikcie, a w sprawę rodziny zaangażowane są instytucje publiczne: oprócz sądów opiekuńczych - kuratorzy zawodowi lub społeczni, pracownicy socjalni, psycholodzy lub pedagodzy, biegli, itd.