# data[].attributes.headline
Μαύρη Τρύπα: το κρησφύγετό του

# data[].attributes.subject
Μαύρη Τρύπα: το κρησφύγετό του

# data[].attributes.body
Λεγόταν ότι ο Ανδρούτσος είχε θάψει σε σπηλιά έναν τεράστιο θησαυρό που τον είχε αποκτήσει από την προίκα που του είχε δώσει ο Αλή πασάς, όταν παντρεύτηκε   και από ληστείες σε χρηματαποστολές του Σουλτάνου. Ήθελαν να καταλάβουν το λημέρι του και να ψάξουν να βρουν που είχε θάψει τον θρυλικό αμύθητο θησαυρό του. Κάποιοι άλλοι έλεγαν ότι ο ίδιος ο Αλή πασάς του εμπιστεύτηκε ένα μέρος του μεγάλου θησαυρού του να το θάψει, όταν είδε ότι ερχόταν το τέλος του. Όμως τελικά δεν βρέθηκε τίποτε πουθενά.
Η μάνα του και η γυναίκα του, που στο μεταξύ είχε γεννήσει στη σπηλιά τον μικρό Λεωνίδα, θα παραδώσουν σε εκπροσώπους της κυβέρνησης τη Μαύρη Τρούπα, με λίγα τρόφιμα, όπλα και πολεμοφόδια αλλά κανένα θησαυρό, στις 3 Σεπτεμβρίου 1825. Η Ανδρούτσαινα θα βρει καταφύγιο στις Λιβανάτες, τον τόπο καταγωγής του πρώτου συζύγου της. Η παλιά αρχόντισσα της Πρέβεζας πέθανε το 1833 πάμφτωχη ζώντας με το ελάχιστο βοήθημα των 80 φοινίκων που είχε εγκρίνει η κυβέρνηση. Η σύζυγός του, Ελένη, πήγε στη Ζάκυνθο στην κουνιάδα της Ταρσίτσα. Έπειτα πήγε στην Αίγινα σε κατάσταση απόλυτης φτώχιας πουλώντας ό,τι κειμήλιο είχε από τον Οδυσσέα. Με την έλευση του Καποδίστρια πήρε ένα μικρό βοήθημα, ενώ ο φιλέλληνας βασιλιάς της Βαυαρίας, ο Λουδοβίκος, πατέρας του βασιλιά της Ελλάδας Όθωνα, τους κάλεσε στο Μόναχο για να σπουδάσει ο μικρός Λεωνίδας μαζί με άλλα παιδιά Ελλήνων. Όμως ο Λεωνίδας αρρώστησε βαριά και πέθανε. Η Ελένη επέστρεψε στην Ελλάδα ζώντας σε εξαθλίωση προσπαθώντας να αποκαταστήσει την τιμή και το όνομα του άντρα της, Οδυσσέα. Πέθανε σε ηλικία 86 ετών στις 21 Ιουνίου 1879.

# data[].attributes.attachment_link.title
Η-Μαύρη-Τρούπα-το-λημέρι-του-Οδυσσέα-στον-Παρνασσό-570x381

# data[].attributes.headline
μεταφορά των οστών

# data[].attributes.subject
μεταφορά των οστών

# data[].attributes.body
Στις 15 Ιουλίου 1967 ο στρατηγός Θρασύβουλος Τσακαλώτος, τέως Διοικητής της Ελληνικής Ταξιαρχίας του Ρίμινι και επικεφαλής του Εθνικού Στρατού στον Εμφύλιο Πόλεμο του 1947-1949, μετέφερε με πολεμικό σκάφος στην Πρέβεζα μεταλλικό κουτί με τα οστά του Οδυσσέα Ανδρούτσου από το Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Τα οστά τοποθετήθηκαν στη βάση του αγάλματος που υπάρχει στην ομώνυμη πλατεία του, και του οποίου τα αποκαλυπτήρια έγιναν με μεγαλοπρεπή τελετή την ίδια ημέρα. Στην εκδήλωση αυτή παρέστησαν το ελληνικό βασιλικό ζεύγος, ο μητροπολίτης Πρεβέζης Στυλιανός Κορνάρος και ο αρχιεπίσκοπος Καναδά.
Οικογένεια

# data[].attributes.headline
αναφορά του Μακρυγιάννη στον θάνατο του Ανδρούτσου

# data[].attributes.subject
αναφορά του Μακρυγιάννη στον θάνατο του Ανδρούτσου

# data[].attributes.body
«Του γιόμωσε του Γκούρα ο Κωλέττης λίρες, του γιόμωσε το δισάκι απ’ αυτές και από τα λάφυρα του Νοταρά, του Σισίνη κι αλλονών, τον ίδιο και τον Κατζικοστάθη. Αφού τους έκανε αυτείνη την καλωσύνη ο Κωλέττης, τον πουλημένο άνθρωπο κι άρπαγο τον έκανε αρχηγό να πάγη εναντίον του Δυσσέως… έτζι πάει ο δυστυχής Δυσσέος. Ήρθε τούτες τις μέρες εδώ ο Γκούρας, γιόμωσε το δισάκι του λίρες, επικύρωσε και στην κυβέρνηση άλλες οχτακόσιες χιλιάδες γρόσια, ότι κάνει να λάβει από την κυβέρνηση…»....

# data[].attributes.body
1825

# data[].attributes.headline
επιστολή του Ανδρούτσου προς τους Γαλαξειδιώτες κατά την έναρξη της επανάστασης

# data[].attributes.subject
επιστολή του Ανδρούτσου προς τους Γαλαξειδιώτες κατά την έναρξη της επανάστασης

# data[].attributes.body
Ηγαπημένοι μου Γαλαξειδιώταις,

Ήτανε βέβαια από τον Θεό γραμμένο να αδράξουμε τα άρματα μία ημέρα, και να χυθούμε καταπάνου στους τυράννους μας, που τόσα χρόνια ανελεήμονα μας τυραγνεύουν. Τι τη θέλουμε, βρε αδέρφια, αυτή τη πολυπικραμένη ζωή, να ζούμε αποκάτου στην σκλαβιά, και το σπαθί των Τούρκων να ακονιέται στα κεφάλια μας; δεν τηράτε που τίποτα δεν μας απόμεινε; αι εκκλησίαις μας γενήκανε τζαμιά και αχούρια των Τούρκων∙ κανένας δεν μπορεί να πη πως τάχα έχει τίποτα εδικό του γιατί το ταχυά βρίσκεται φτωχός, σα διακονιάρης στη στράτα∙ αι φαμελιές μας και τα παιδιά μας είναι στα χέρια και στη διάκρισι των Τούρκων. Τίποτα, αδέρφια, δεν μας έμεινε∙ δεν είναι πρέποντας να σταυρώσωμε τα χέρια, και να τηράμε τον ουρανό∙ ο Θεός μας έδωκε χέρια, γνώσι και νου∙ ας ρωτήσωμε την καρδία μας και ό,τι μας απαντυχαίνει ας το βάλωμε γλήγορα σε πράξιν, και ας είμεθα, αδέρφια, βέβαιοι το πως ο Χριστός μας ο πολυαγαπημένος θα βάλη το χέρι απάνου μας. Ό,τι θα κάμωμε, πρέποντας είναι να το κάμωμε μίαν ώρα αρχήτερα, γιατί ύστερα θα χτυπάμε τα κεφάλια μας. Τώρα η Τουρκία είναι μπερδευμένη σε πολέμους, και δεν έχει ασκέρια να στείλη καταπάνου μας. Ας ωφεληθούμε από την περίστασι, όπου ο Θεός, ακούωντας τα δίκαια παράπονά μας, μας έστειλε δια ελόγου μας∙ μια ώρα πρέποντας είναι να ξεσπάση αυτό το μαράζι, όπου μας τρώγει την καρδιά. Στα άρματα, αδέρφια∙ ή να ξεσκλαβωθούμε ή όλοι να πεθάνωμε∙ και βέβαια καλλίτερο θάνατο δεν μπορεί δε προτιμήση κάθε χριστιανός και Έλληνας.

Εγώ, καθώς το γνωρίζετε καλότατα, αγαπητοί μου Γαλαξειδιώταις, ημπορώ να ζήσω βασιλικά, με πλούτια, τιμαίς και δόξαις∙ οι Τούρκοι ό,τι και να ζητήσω μου το δίνουνε παρακαλώντας, γιατί το σπαθί του Οδυσσέα δεν χωρατεύει∙ έπειτα κοντά στα άλλα ενθυμούνται τον πατέρα μου, που τους εζεμάτισε. Μα σας λέγω την πάσαν αλήθεια, αδέρφια, δε θέλω εγώ μονάχα να καλοπερνάω, και το γένος μου να βογκάη στη σκλαβιά∙ μου καίεται η καρδιά μου, σα βλέπω και συλλογιέμαι πως ακόμα οι Τούρκοι μας τυραγνεύουν.

Από το Μωριά μου στείλανε γράμματα, πως είναι τα πάντα έτοιμα. Εγώ είμαι στο ποδάρι με τα παλληκάρια μου∙ μα θέλω πρώτα να ήμαι βέβαιος το πως θα με ακολουθήσετε και εσείς∙ αν εσείς κάμετε αρχή από την μια μεριά, και εγώ από την άλλη, θα σηκωθή όλη η Ρούμελη∙ γιατί ο κόσμος φοβάται∙ μα σα ιδή ελόγου σας, που έχετε τα καράβια και ξέρετε καλλίτερα τα πράγματα, το πώς σηκώνετε το μπαεράκι, θανά ξεθαρέψη και τελειώση όχι καλλίτερα το πράγμα.

Περιμένω απόκρισι με τον ίδιον που φέρνει το γράμμα μου. Το μπαρούτι και τα βόλια τα έλαβα, και τα εμέρασα να οικονομήσετε και στουρνάρια και αν σας περισσεύη και άλλη μπαρούτη να μου στείλετε, γιατί θα την δώσω και στους Πατρατσικιώταις.

Του Πανουριά τα λόγια μη τα πολυακούτε είναι φοβτισιάρης∙ μα σα το σηκώσωμε εμείς, αλλέως δε μπορεί να φκιάση, πάρεξ να έρθη με το μέρος μας.

Αύριο το βράδυ να έρθη ένας στο μοναστήρι και θα ευρή τον Γκούρα για να μιλήση, σαν να ήμουνα εγώ ο ίδιος. Τον Γκούρα να τον αγαπάτε∙ είναι παιδί δικό μου και καλό παλληκάρι.

Χαιρετίσματα σε όλους τους φίλους πέρα και πέρα,

Σας χαιρετώ και σας γλυκοφιλώ.

22 Μαρτίου 1821

Ο αγαπητός σας

ΟΔΥΣΣΕΥΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΣ

# data[].attributes.headline
1806:στην αυλή του Αλή Πασά

# data[].attributes.subject
1806:στην αυλή του Αλή Πασά

# data[].attributes.body
Το έτος 1806 ο Αλή Πασάς Τεπελενλής, ενθυμούμενος την προσωπική φιλία που είχε ο ίδιος με τον εκλιπόντα πατέρα του Οδυσσέα Ανδρούτσου, τον αναζήτησε και τον πήρε στην αυλή του στα Ιωάννινα, ή κατά δεύτερη εκδοχή τον πήγε εκεί με αίτημα της μητέρας του, Ακριβής. Εκεί ο Οδυσσέας Ανδρούτσος φοίτησε στη στρατιωτική σχολή του Αλή Πασά . Έμαθε τα αρβανίτικα και τα ιταλικά, τη γλώσσα των μορφωμένων Ελλήνων της εποχής και βελτίωσε τα ελληνικά του.  Δεκαπέντε χρονών κατατάχτηκε από τον Αλή Πασά στην προσωπική σωματοφυλακή του και σύντομα κατάφερε να γίνει αρχηγός της προσωπικής φρουράς του.

# data[].attributes.headline
Κωστής Παλαμάς 

# data[].attributes.subject
Κωστής Παλαμάς 

# data[].attributes.body
Θρέμμα του Ανδρούτσου, πρέπει σου
της Δόξας το στεφάνι,
ναό της Νίκης έχτισες
με της Γραβιάς το χάνι.

# data[].attributes.headline
"Μπολιβάρ" του Ν. Εγγονόπουλου
ένα ελληνικό ποίημα

# data[].attributes.subject
"Μπολιβάρ" του Ν. Εγγονόπουλου
ένα ελληνικό ποίημα

# data[].attributes.body
Για τους μεγάλους, για τους ελεύθερους,
για τους γενναίους, τους δυνατούς,
Αρμόζουν τα λόγια τα μεγάλα, τα ελεύθερα,
τα γενναία, τα δυνατά,
Γι’ αυτούς η απόλυτη υποταγή κάθε στοιχείου, η σιγή,
γι’ αυτούς τα δάκρυα, γι’ αυτούς οι φάροι,
κι οι κλάδοι ελιάς, και τα φανάρια
Όπου χοροπηδούνε με το λίκνισμα των καραβιών και
γράφουνε στους σκοτεινούς ορίζοντες των λιμανιών,
Γι’ αυτούς είναι τ’ άδεια βαρέλια που σωριαστήκανε στο
πιο στενό, πάλι του λιμανιού, σοκάκι,
Γι’ αυτούς οι κουλούρες τ’ άσπρα σκοινιά, κι οι αλυσίδες,
οι άγκυρες, τ’ άλλα μανόμετρα,
Μέσα στην εκνευριστικιάν οσμή του πετρελαίου,
Για ν’ αρματώσουνε καράβι, ν’ ανοιχτούν, να φύγουνε,
Όμοιοι με τραμ που ξεκινάει, άδειο κι ολόφωτο μέσ’ στη
νυχτερινή γαλήνη των μπαχτσέδων,
Μ’ ένα σκοπό του ταξειδιού: προς τ’ άστρα.

Γι’ αυτούς θα πω τα λόγια τα ωραία, που μου τα υπαγόρευσε
η Έμπνευσις,
Καθώς εφώλιασε μέσα στα βάθια του μυαλού μου όλο
συγκίνηση
Για τις μορφές, τις αυστηρές και τις υπέροχες, του
Οδυσσέα Ανδρούτσου και του Σίμωνος Μπολιβάρ.

# data[].attributes.headline
Τραγούδι για τον Οδυσσεα Ανδρούτσου

# data[].attributes.subject
Τραγούδι για τον Οδυσσεα Ανδρούτσου

# data[].attributes.attachment_link.title
Τ' ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΥ Η ΜΑΝΑ - Τσάμικο Ρούμελης (Φωκίδας)

# data[].attributes.headline
συμμετοχή στην επανάσταση

# data[].attributes.subject
συμμετοχή στην επανάσταση

# data[].attributes.body
Στις 30 Ιανουαρίου 1821 έγινε η μεγάλη σύσκεψη των αρματολών της Ρούμελης στο νησί της Λευκάδας, παρουσία και του Ανδρούτσου. Αποφασίστηκε να αναλάβει μαζί με τον Πανουργιά των Σαλώνων την εξέγερση στη δυτική Στερεά.  Ο Ανδρούτσος επιτέθηκε με ομάδα ανδρών του στη γέφυρα της Τατάρνας (αρχές γ΄ δεκαημέρου του Μαρτίου 1821), μαζί με τον ηγούμενο της εκεί μονής Κυπριανό, σε 60 Τούρκους, οι οποίοι με αρχηγό τον Δερβέναγα Χασάν Μπέη Γκέκα, συνόδευαν μεγάλη χρηματαποστολή. Μετά την επιτυχή επιχείρηση έφυγαν αφήνοντας άθικτα τα χρήματα για να φανεί έτσι πως η επίθεση ήταν καθαρά επαναστατική πράξη.

# data[].attributes.headline
το χάνι της Γραβιάς 

# data[].attributes.subject
το χάνι της Γραβιάς 

# data[].attributes.body
Τον Ιούλιο του 1823 ανακόπτει στη Βοιωτία την εκστρατεία του Γιουσούφ Περκόφτσαλη Πασά.

# data[].attributes.body
Τον Οκτώβριο του 1820, μετά από διαμάχη με τους τοπικούς άρχοντες, έφυγε από το αρματολίκι της Λειβαδιάς και τη θέση του πήρε ο Αθανάσιος Διάκος, τον οποίο πρώτα μύησε  στην Φιλική εταιρεία και του εμπιστεύθηκε την εξουσία της οπλαρχηγίας του αφήνοντάς τον ως πρωτοπαλίκαρο. Ο ίδιος κατέφυγε στην Αράχωβα όπου προσπάθησε μαζί με άλλους επιφανείς Έλληνες που όλοι είχαν μεταξύ τους κοινό τη θητεία τους στην αυλή του Αλή, να δημιουργήσει μια ελληνοαλβανική συμμαχία πάντα σύμφωνα με τα σχέδια της Φιλικής Εταιρείας. Το εγχείρημα αυτό όμως απέτυχε καθώς ο Ομέρ Βρυώνης αρνήθηκε να συμμετάσχει. Μετά από αυτή την εξέλιξη ο Ανδρούτσος κατέφυγε δια μέσου της Ακαρνανίας  στη Λευκάδα.

# data[].attributes.headline
1816: αρματολός

# data[].attributes.subject
1816: αρματολός

# data[].attributes.body
Διορίστηκε από τον Αλή Πασά αρχηγός στο αρματολίκι της Λιβαδειάς.

# data[].attributes.headline
δημοτικά τραγούδια  για τον Ανδρούτσο 

# data[].attributes.subject
δημοτικά τραγούδια  για τον Ανδρούτσο 

# data[].attributes.body
1. Χρυσαητέ καμαρωτέ
στα αίματα λουσμένε
Αντρούτσε μου αδερφωτέ
κι αδερφοσκοτωμένε

Παίξε του ονείρου το σπαθί
μες στης Γραβιάς το Χάνι
κι η άγια μέρα που θα ΄ρθεί
όπου και να `ναι φτάνει

Στήσε γιορτή στήσε χορό
στου Χάρου το λιβάδι
ψηλά το κοντομάχαιρο
θ’ αστράψει το σκοτάδι

Νυχτοπούλι της Αθήνας
σταυραητέ της Σαμαρίνας
και της ερημιάς
τη Αράχωβας αηδόνι
Αλεξανδριανό παγόνι
μαυροπετροχελιδόνι
της Μονεμβασιάς

Αντρούτσε ακρίτα μου ακριβέ
αητέ μαλαματένιε.

2. Τ’ Αντρούτσου η μάνα χαίρεται, του Διάκου καμαρώνει. Γιατί έχουν γιους αρματολούς, και γιους καπεταναίους. Ανδρούτσος φυλάει τη Γραβιά, Διάκος την Αλαμάνα

# data[].attributes.headline
η σημασία της νίκης στη Γραβιά

# data[].attributes.subject
η σημασία της νίκης στη Γραβιά

# data[].attributes.body
Η νίκη του Οδυσσέα Ανδρούτσου τους ήταν παραπάνω από εντυπωσιακή και απρόσμενη. Με μόλις 6 νεκρούς συντρόφους τους, προκάλεσαν απώλειες στους επιτιθέμενους 300 νεκρών και 600 τραυματιών, μεταξύ των οποίων και δύο μπέηδες.
Με την εξόντωση τόσων Αλβανών στη Γραβιά, ο Οδυσσέας και οι άνδρες του πήραν μία «άτυπη» εκδίκηση για τον θάνατο των Ελλήνων αγωνιστών στην Αλαμάνα, τον προηγούμενο μήνα. Η καταστροφή τους στο Χάνι της Γραβιάς, ανάγκασε τον Ομέρ Βρυώνη να σταματήσει την προέλαση του προς την Πελοπόννησο. Οι Τούρκοι παρέμειναν οκτώ μέρες στο Χάνι θάβοντας τους νεκρούς τους και ακολούθως οπισθοχώρησαν.

Η νίκη του Ανδρούτσου στη Γραβιά έσωσε την επανάσταση από βέβαιο κίνδυνο, καθώς ο Ομέρ Βρυώνης με 8.000 άνδρες βάδιζε ακάθεκτος προς την εξεγερμένη Πελοπόννησο.

# data[].attributes.headline
8 Μαΐου του 1821:μάχη στη Γραβιά

# data[].attributes.subject
8 Μαΐου του 1821:μάχη στη Γραβιά

# data[].attributes.body
Ακολούθησαν τρεις επιθέσεις στις οποίες οι Έλληνες θέρισαν τους Τούρκους των οποίων τα άψυχα σώματα είχαν ζώσει το χάνι δυσκολεύοντας περαιτέρω τους επιτιθέμενους. Καθώς οι νεκροί αύξαναν, οι Τούρκοι έχαναν την ορμή τους, το μεσημέρι ο Ομέρ Βρυώνης προσπάθησε να τους ανασυντάξει. Το απόγευμα έγινε ακόμη μια νέα σφοδρή επίθεση με τους επιτιθέμενους να φτάνουν στο χάνι ενώ κάποιοι εξ αυτών άγγιζαν και τις κάνες των όπλων των Ελλήνων, χωρίς όμως αποτέλεσμα, καθώς οι οι αμυνόμενοι παρέμεναν απρόσβλητοι.

Το βράδυ ο Ομέρ Βρυώνης απέσυρε τα στρατεύματα του, απέκλεισε το Χάνι και έστειλε αγγελιαφόρους στο Ζητούνι για να φέρει πυροβολικό και να βομβαρδίσει το Χάνι. Όμως ο Ανδρούτσος δεν σκόπευε να περιμένει. Με μια τολμηρή αιφνιδιαστική έξοδο ενώ οι Τούρκοι κοιμούνταν κατάφερε να διαφύγει από την τοποθεσία έχοντας ως συνολικές απώλειες μόλις 6 νεκρούς.

# data[].attributes.body
Όταν ο πατέρας του Οδυσσέα, καπετάν Ανδρούτσος, που είχε λάβει μέρος στην επανάσταση του Λάμπρου Κατσώνη συνελήφθη από τους Βενετούς, παραδόθηκε στους Τούρκους και αποκεφαλίστηκε το 1797.  Ο μικρός γιος του, Οδυσσέας, έμεινε ορφανός σε ηλικία 8 περίπου ετών. Προσέφυγε το έτος 1798 στη Λευκάδα, λόγω του Χαλασμού της Πρέβεζας από τον Αλή πασά Τεπελενλή.

# data[].attributes.body
Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος γεννήθηκε στην Ιθάκη. Ήταν ο μονάκριβος γιος του ξακουστού αρβανίτη αρματολού της Ρούμελης Αντρέα Βερούση ή Καπετάν Ανδρούτσου και της Ακριβής Τσαρλαμπά, κόρης προεστού της Πρέβεζας. Στην Ιθάκη είχε καταφύγει η μητέρα του για να γλιτώσει από την καταδίωξη των Τούρκων, επειδή ο πατέρας του είχε ακολουθήσει τον θαλασσομάχο Λάμπρο Κατσώνη στις ανά το Αιγαίο περιπέτειές του. Εκεί βαφτίστηκε το 1792 από τη γυναίκα του Κατσώνη, Μαρουδιά, που για τον ίδιο λόγο είχε ζητήσει κι αυτή άσυλο στο νησί. Προς τιμή του ομηρικού ήρωα, του δόθηκε το όνομα Οδυσσέας. Ο ίδιος, όμως, πατρίδα του θεωρούσε την πατρίδα του πατέρα του, τις Λιβανάτες της Λοκρίδας.

# data[].attributes.headline
1865: δικαίωση

# data[].attributes.subject
1865: δικαίωση

# data[].attributes.body
Τελικά και το κράτος τον δικαίωσε. Το 1865 έγινε με μεγάλη επισημότητα και στρατιωτικές τιμές η μετακομιδή των οστών του στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών, όπου σήμερα υπάρχει ο τάφος του.

# data[].attributes.headline
Οδυσσέας Ανδρούτσος (1788-1825)

# data[].attributes.subject
Οδυσσέας Ανδρούτσος (1788-1825)

# data[].attributes.body
Ένας από τους επιφανέστερους στρατιωτικούς ηγέτες της Επανάστασης του 1821

# data[].attributes.body
Η εργασία του
Αδάμου Κωνσταντίνου και του Αναστασίου Δημοσθένη
εκπονήθηκε ύστερα από πρόταση της καθηγήτριας της Ιστορίας , κ. Ελένης Μούσα, με αφορμή τα 200 χρόνια από
την επανάσταση του 1821

# data[].attributes.body
https://www.sansimera.gr/biographies/840

https://el.wikipedia.org

https://latistor.blogspot.com/2013/09/blog-post.html

https://averoph.wordpress.com/2019/05/07/%CE

https://www.gazzetta.gr/plus/stories/article/1590749/san-simera-o-odysseas-androytsos-katatroponei-ton-omer-vryoni-sto-hani-tis-gravias-pics

https://www.sansimera.gr/anthology/55

http://www.hellenicaworld.com/Greece/Person/gr/OdysseasAndroutsos.html

https://eranistis.net/wordpress/2015/01/20/

https://www.mixanitouxronou.gr/odisseas-androutsos-o-iroas-pou-dolofonise-i-patrida-pious-katigorise-o-makrigiannis-gia-ti-dolofonia-tou-o-kolettis-afton-ton-poulimeno-anthropo-ki-arpago-ton-ekane-archigo-na-pagi-enantion-tou/

https://www.greek-language.gr/digitalResources/literature/tools/concordance/browse.html?cnd_id=7&text_id=2432

https://averoph.wordpress.com/2019/05/07/

# data[].attributes.body
Για να καλύψουν το έγκλημά τους πέταξαν το πτώμα του στο λιθόστρωτου του Ναού της Απτέρου Νίκης και διέδωσαν πως ο φυλακισμένος προσπάθησε να αποδράσει και σκοτώθηκε. Τον έθαψαν προσωρινά στην εκκλησία της Σωτήρας στο Ριζόκαστρο.
Το κράτος δικαίωσε τον Ανδρούτσο το 1865, όταν κι έγινε με μεγάλη επισημότητα και στρατιωτικές τιμές η μετακομιδή των οστών του στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών, όπου σήμερα υπάρχει ο τάφος του.Η αλήθεια δεν άργησε να αποκαλυφθεί και η ιστορία τον αποκατέστησε ηθικά, τοποθετώντας τον ανάμεσα στους κορυφαίους ήρωες της Ελληνικής Επανάστασης.

# data[].attributes.headline
1825: φυλάκιση-θάνατος

# data[].attributes.subject
1825: φυλάκιση-θάνατος

# data[].attributes.body
Ύστερα από μερικές μικροσυμπλοκές στις αρχές Απριλίου παραδόθηκε στον Γκούρα (7 Απριλίου του 1825), με τη ρητή υπόσχεση ότι θα τον έστελνε στην Πελοπόννησο για να δικαστεί από τη Διοίκηση.
Ο Γκούρας, όμως, δεν κράτησε την υπόσχεσή του. Τον φυλάκισε στην Αθήνα, πάνω στην Ακρόπολη.
Ο Γκούρας πρόσταξε να τον θανατώσουν στις 5 Ιουνίου του 1825.

# data[].attributes.body
Πήρε τους άνδρες του και ήρθε στη  Βοιωτία στις αρχές του 1825. Εκεί προέβη σε νέα «καπάκια» (προφορικές συμφωνίες) με τους Τούρκους, με σκοπό να εκβιάσει την κυβέρνηση, χωρίς όμως να προδώσει την επανάσταση. Οι εχθροί του βρήκαν μία ακόμη ευκαιρία να χαρακτηρίσουν την πράξη του αντεθνική και τον ίδιο προδότη.Η κυβέρνηση έστειλε εναντίον του ισχυρή στρατιωτική δύναμη, με αρχηγό τον παλαιό του φίλο Γιάννη Γκούρα, που από καιρό είχε γίνει ο προσωπικός του εχθρός.

# data[].attributes.headline
1822:επαναστατική δράση

# data[].attributes.subject
1822:επαναστατική δράση

# data[].attributes.body
Στις 27 Αυγούστου 1822 η γερουσία του Αρείου Πάγου του αναθέτει τη Διοίκηση της Αθήνας και εισέρχεται θριαμβευτής Φρούραρχος στην Ακρόπολη, συνοδευόμενος από τον Ιωάννη Μακρυγιάννη, τον Ιωάννη Γκούρα, τον Ιωάννη Μαμούρη, τον Κατσικογιάννη και 300 ένοπλους επαναστάτες. Η υποδοχή του λαού των Αθηνών ήταν αποθεωτική. Φθάνει στην Αθήνα και αναλαμβάνει τη διοίκηση του κάστρου της Ακρόπολης. Στην Ακρόπολη έκανε διάφορα οχυρωματικά έργα και την εξασφάλισε με νερό που δεν είχε.
Στο μεταξύ, νέα εχθρικά σώματα πλημμύρισαν τη Ρούμελη. Κι επειδή ο Οδυσσέας δεν είχε αρκετές δυνάμεις να αντισταθεί, αναγκάσθηκε να συνθηκολογήσει μαζί τους.
Μετά την καταστροφή του Δράμαλη στα Δερβενάκια, ο Ανδρούτσος επέστρεψε στην Αθήνα και ίδρυσε δύο σχολεία στην Αθήνα και κάλεσε τον Κοραή από την Ευρώπη και τον Βάμβα από την Κεφαλλονιά να έρθουν να διδάξουν, χωρίς να εισακουσθεί.
Τον Νοέμβριο του 1822 ηττάται από τον Κιοσέ Μεχμέτ στο Δαδί και παραλίγο να αιχμαλωτισθεί.

# data[].attributes.headline
Ο χορός πριν τη μάχη στη Γραβιά

# data[].attributes.subject
Ο χορός πριν τη μάχη στη Γραβιά

# data[].attributes.body
Τα ξημερώματα της 8ης Μαΐου 1821 τα πολυπληθή στρατεύματα του Ομέρ Βρυώνη παρουσιάστηκαν στο σκηνικό και τότε ο ίδιος ο Ανδρούτσος έσυρε πρώτος τον πολεμικό χορό καλώντας τους πιο γενναίους να τον ακολουθήσουν. «Παιδιά, όποιος θέλει να με ακολουθήσει, ας πιαστεί στο χορό», λέγεται ότι είπε, και άρχισε να τραγουδάει το γνωστό κλέφτικο «Κάτω στου βάλτου τα χωριά». Στο χορό πιάστηκαν τα πιο διαλεχτά παλικάρια των Ελλήνων όπως ο Γκούρας, ο Παπανδριάς, ο Κομνάς Τσόγκας, ο Αναστάσιος Μάρος, ο Αγγελής Γοβγίνας και ο Παναγιώτης Μπουτούνης σύνολο 118 οπλοφόροι (ανάμεσα τους πολλοί Γαλαξιδιώτες), ενώ οι υπόλοιποι οχυρώθηκαν στις γύρω τοποθεσίες. Χορεύοντας τον πυρρίχιο χορό, φωνάζοντας και τραγουδώντας κλείστηκαν στο πανδοχείο και ξεκίνησαν να το οργανώνουν αμυντικά. Έχτισαν με πέτρες τις πόρτες και τα παράθυρα του και άνοιξαν τρύπες για να μπορούν να πυροβολούν, ενώ ο έφορος των Σαλώνων Αναγνώστης Κεχαγιάς, μόλις που πρόλαβε να τους μεταφέρει πολεμοφόδια, ενώ οι Τούρκοι πλησίαζαν.

# data[].attributes.attachment_link.title
χορός Ανδρούτσου

# data[].attributes.headline
1818: μύηση στη Φιλική Εταιρεία

# data[].attributes.subject
1818: μύηση στη Φιλική Εταιρεία

# data[].attributes.body
Έγινε μέλος της Φιλικής Εταιρείας και ένθερμος υποστηρικτής του Αγώνα.

# data[].attributes.body
Ο Οδυσσέας παντρεύτηκε την Ελένη Καρέλη και πήγε ως αρματολός στη Λειβαδιά.