# data[].attributes.body
Ik vind niet dat kinderen en jongeren in het onderwijs duizenden euro’s zouden moeten uitgeven aan psychologisch onderzoek. Uit eigen ervaring weet ik dat scholen vaak geen uitzonderingen maken voor leerlingen zonder een officiële diagnose, zoals dyslexie, dyscalculie, ADHD of ASS. Ik ben meer voorstander van het aanstellen van zorgleerkrachten die hier specifieke aandacht aan kunnen besteden, zodat zij kunnen nagaan of een kind of jongere ergens moeilijkheden ervaart.

# data[].attributes.body
Niet per se in alle openbaarheid maar in de zorgsector moet dit benoemd kunnen worden voor de correcte ondersteuning (in eender welke vorm).

# data[].attributes.body
Ik ben een No-Way wat betreft mensen in hokjes te steken! Dat is wat een label plakken precies doet! Het steekt een persoon in een hokje dat met de tijd zal leiden tot een bepaalde groep of plaats waarbij de betreffende persoon niet voor heeft gekozen. Ik vind dat men het mag verbieden om een label zoals ASS of ADHD te benoemen in dossier buiten het ziekenhuis of psychologische centra. Ik vind dat het verboden moet zijn in schooldossiers of OCMW's of nog andere plaatsen. Niemand hoeft te weten wat de beperking precies inhoudt van een persoon, omdat een persoon meer is dan het labeltje. Mensen dienen de persoon te benaderen zoals men alle anderen zouden benaderen, dus van persoon tot persoon en in wederzijdse respect en gelijkheid!

Zo vind ik dat het zou moeten zijn. Als ik als persoon zou gaan solliciteren bij een IT-bedrijf, waarom zou het dan belangrijk zijn dat ze moeten weten dat ik in een rolstoel zit of ASS heb? Als ik de talenten heb om mijn werk aan hun te kunnen aanbieden is al de rest geen zaak voor het bedrijf om te weten wat ik precies heb en waarom ik in een rolstoel zit. Ze mogen er ook op geen enkele manier erachter komen. Wie graag wil weten waarom ik als persoon in een rolstoel zit, zou me als vriend willen leren kennen en mij in respect benaderen en met wederzijdse gelijkheid. Maar jah, als de overheid die labels goedkeurt en het zelfs aanmoedigt om van bepaalde voorwaarden te mogen genieten van aanpassingen? Dan vind ik het een dubbelzinnigheid. Het is dan eerder, ik geef je als ik wat van je kan nemen. Dus het labeltje om cijfers te kunnen bepalen. Dit is geen inclusie!

# data[].attributes.body
Nee

Als iemand bijvoorbeeld het label autisme krijgt is dit geen correct beeld. Elke persoon met autisme is anders. Het is inderdaad belangrijk om een goed en volledig beeld te krijgen van de cliënt om daarna de juiste ondersteuning te kunnen geven. Maar ik denk dat labels te oppervlakkig en eenzijdig zijn. Iemand een label geven of een stempel geven, zorgt enerzijds dat de beperking van die persoon zichtbaar is en hiervoor juist gehandeld kan worden. Maar dit label zorgt anderzijds ook dat die persoon als 'anders' wordt bekeken.

# data[].attributes.body
Het is niet fijn om een label te krijgen en zo tot een bepaalde groep te horen. Maar om de juiste ondersteuning en zorg te krijgen is het belangrijk dat men eerst een diagnose heeft.

# data[].attributes.body
Een diagnose wordt nu echt in een kwaad daglicht geplaatst. Ten eerste is het straks kwalijk om een mens niet de gerichte hulp te kunnen verlenen, omdat het niet duidelijk is wat er aan de hand met hem of haar is. Plus veranderd zijn hulpverlener door overplaatsing en weet de vervanger niet waarmee hij haar of hem mee moet helpen. Dus vind ik het van belang om een diagnose te geven. En als ik hulp nodig zou hebben dan hoop ik dat ik achter kan komen wat er met mij is, een naam krijgen is van belang voor erkenning voor je nood. En kan je de ander kort uit leggen wat je hebt. Zonder een heel uitgebreid verhaal te moeten vertellen of zelfs te herhalen.
Voorbeeld als je naar de dokter gaat en je hebt alsmaar hoofdpijn en bent altijd moe, wil je dan niet als mens weten wat je hebt? Het geeft een verklaring voor je gedrag of wat er mis is.
Bij de lichamelijke dokter klaagd niemand over een label leukemie, of kanker of dergelijk. Maar in de mentale dokter wordt daar wel om geklaagd. Het is inderdaad goed dat de mens in de pschychiatrie meer stem krijgt of mondig wordt, maar dat gaat voor mij een beetje te ver. Een label klinkt ook erg negatief. Het beestje bij de naam noemen dat is nodig vind ik.

De stigmatisering is wel een probleem, een mens met een diagnose is meer dan de diagnose, de mens bekijke is zijn geheel vind ik wel belang, daar is de maatschappij nog niet klaar voor. Pas als ze zelf iets meemaken of een diagnose krijgen kunnen ze je ook begrijpen. Dus er is te weinig kennis over. Dat is een probleem, dat vraagt aandacht en een oplossing die ik niet 1,2,3, kan geven.

# data[].attributes.body
Het is gemakkelijker voor de zorggever wanneer er een diagnose is, zo kunnen ze de gepaste zorg aanbieden. Dit wilt niet zeggen dat als je geen label hebt, je geen gepaste ondersteuning kan hebben. Maar op basis van studies rond diagnoses, kan men beter inschatten wat voor noden de cliënt kan hebben. Is het bijvoorbeeld een diagnose waardoor de cliënt nood heeft aan structuur? Wilt dit dan zeggen dat je geen nood hebt aan structuur wanneer je geen label/diagnose hebt? In mijn ogen heeft iedereen nood aan structuur, of je nu een diagnose hebt of niet. Uiteindelijk hangen de noden van een cliënt niet enkel vast aan een diagnose, maar ook aan hoe de cliënt is als persoon en hoe hij/zij zich gedraagt of bezighoud in het dagdagelijkse leven.

# data[].attributes.body
Om correcte zorg en ondersteuning te kunnen geven denk ik idd dat het belangrijk is om een goede diagnose te stellen. Het Label daarentegen blijft hangen, maar hoe kunnen we de cliënten juist ondersteunen en de juiste financiële (en materiële) middelen geven als we hun noden niet kennen? Er wordt enorm veel van ons als kind/individu verwacht, is het dan erg om anders te zijn?

# data[].attributes.body
Het klopt dat je op veel plekken zonder diagnose in de kou blijft staan. Het lijkt alsof er eerst bewezen moet worden dat er iets 'mis' is voor je de hulp kan krijgen. Dit terwijl iedereen baat zou hebben bij hulp. Het lijkt er soms op dat mensen pas weten hoe ze kunnen helpen als er een label is en ze dan pas de juiste handvaten weten om hulp te bieden. Ik ken gelukkig wel een VZW (fiola) die ook hulp bieden aan mensen met een vermoeden van een beperking.