# data[].attributes.body
Skrócone wędzidełko języka i wargi górnej- niemowlęta

# data[].attributes.body
Wpływ urządzeń elektronicznych na rozwój dziecka

# data[].attributes.attachment_link.title
El autismo.
 cortometraje Pixar | By Luis MiFacebook

# data[].attributes.body
Ćwiczenia narządów artykulacyjnych

# data[].attributes.body
Książki wspierające rozwój mowy

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Nikt nie ma chyba wątpliwości, że wspólne oglądanie i czytanie dziecku książek niesie ogromne korzyści dla jego harmonijnego rozwoju. Rynek jest więc wypełniony ogromem przeróżnych, mniej lub bardziej wartościowych pozycji dla najmłodszych i naprawdę - można się czasem pogubić ;)

Autorką książekjest Anna Zając - znana i ceniona w środowisku specjalistów logopeda. To właśnie wiedza,zawodowedoświadczenie i bycie mamą sprawiło, ze książka „działa"już od pierwszej ilustracji.

Treść pierwszej części "Buba i jego świat" to krótkie zdania informujące o tym, co znajduje się na obrazku oraz zachęta do podjęcia prostych aktywności - przybicia piątki, wskazania części twarzy, uniesienia rąk, dmuchnięcia, pukania, machania, pogłaskania się po brzuchu i zatkania uszu. W miaręczytania i prezentowania podanych ruchów szybko zauważymy, że uważnie obserwujący nas maluch z czasem zacznie robić to samo oraz podejmować próby wskazywania palcem.

Wkrótce gestom zaczynają towarzyszyć dźwięki mowy. Te- proponowane przez autorkę są dopasowane do możliwości kilkunastomiesięcznego dziecka. Znajdziemy wśród nich samogłoski, proste sylaby i nacechowane emocjonalnie wyrażenia.

Druga część Buby "Pobawisz się ze mną?" jest inspiracją do zabaw, które jeszcze lepiej pomogą rozwijać się dziecku i wspomogą jego komunikacyjne umiejętności. Mamy tu pomysły na zabawy manualne, sensoryczne, masażyki, trochę matematyki, plastyki i muzyki.

Uwielbiam obie części, a takżedołączone do książkiinformacje dot. ram czasowych i wpierania rozwoju mowy dziecka i z przyjemnością polecam innym rodzicom i specjalistom przy różnych okazjach.

A na hasło matkalogopedka otrzymacie dodatkowo 10% zniżki :) - kod ważny jest 3 dni - do poniedziąłku 19.10.2020

Rok temu zamówiłam i pokazałam na instastories pierwsze wydanie tych bardzo niepozornych zeszytów. Potraktowałam je wtedy jako narzędzie wspierające terapię dzieci z opóźnionym rozwojem mowy. Zakochałam się w nich od pierwszego wejrzenia, mówiąc sobie w duchu „rety! Tego mi zawsze w pracy brakowało!"

Czego?

Ładnych, jednoznacznych zdjęć które możemy nazwać samogłoską lub otwartą sylabą, logicznego układu wprowadzanych kolejno słów i propozycji zabaw, które w domu może powtórzyć z dzieckiem każdy rodzic.

Pół roku później odkryłam je na nowo i pokochałam jeszcze bardziej - a wraz ze mną, moja roczna wówczas córka, bo świetnie sprawdziły się jako pomoc w codziennym, domowymwspieraniu rozwoju mowy.

Zeszyty służą pokazywaniu dziecku (nie dajemy ich do rąk). Siadamy przed dzieckiem (najlepiej- by nasze spojrzenia były na jednej wysokości), składamy na pół, odwracamy do dziecka stroną ze zdjęciem i zadajemy proste pytanie (które widzimy od swojej strony). Najważniejsze (a zarazem chyba najtrudniejsze na początku) jest to, by na pytanie odpowiedzieć tylko JEDEN RAZ np. Jak robi kura? KO! (a nie kooo, ko ko )Warto też przy mówieniu przenieść wzrok dziecka w okolice swoich ust i dać chwilkę czasu za zapoznanie się obrazem i naszym dźwiękiem, a z czasem najpierw ułożyć usta w odpowiedni „kształt"i opóźnić wypowiedź, dając dziecku szansę na „bycie pierwszym".

Ćwiczenia uzupełniamy aktywnościami, w których prowokujemy dziecko do używania tych samych zwrotów podczas zabaw i codziennych czynności.

Nasze „czytanie" odbywało się zazwyczaj po śniadaniu, kiedy Ala była wyspana i najedzona (czyt. - zadowolona ;) ) Zostawiałam ją w krzesełku do karmienia, dosuwałam swoje krzesło i rozpoczynałam prezentację zdjęć. Efekty były zdumiewające, a wyjmowanie zeszytów stało się naszym małym - wyczekiwanym przez Alę rytuałem. W kolejnych miesiącach Ala zaczęła systematycznie opanowywać kolejne części zeszytów oraz wydaną przez tę samą autorkę książkę z twardymi stronami, o której mowa będzie jeszcze poniżej...

Zeszyty kupicie i obejrzycie TUTAJ - a jeśli Wam się spodobają - po wpisaniu hasła matkalogopedka15 w koszyku naliczy się Wam 15% rabat !

W naszym domu Pucio jest numerem jeden, niezmiennie od prawie 3 lat. Można wręcz powiedzieć, że Franek rósł razem z nim, a że przy okazji głośnego czytania Ala słuchała go jeszcze będąc w brzuszku - wcale nie dziwi mnie to, że teraz to także i jej ulubioną pozycja (taką zależność potwierdzają badania naukowe!)

Mamy często zastanawiają sie i pytają - które części wybrać na początek?

Chyba od razu... 4 książeczki - duże, które wprowadzą nas w świat bohatera i jego rodziny: „Pucio uczy się mówić. Zabawy dźwiękonaśladowcze dla najmłodszych", i „Pucio mówi pierwsze słowa" oraz małe, krótkie i konkretne książeczki: „Co robi Pucio" i „Pucio. Zabawy gestem i dźwiękiem".

A jeśli nabierzecie ochoty na jeszcze - polecam też 2 kolejne, krótkie historyjki:

"Pucio mówi dzień dobry" - świetna aktywizująca dziecko książka, która zachęca do dotykania, naciskania, tańczenia, łaskotania i oczywiście- mówienia oraz idealna za zakończenie dnia „Pucio mówi dobranoc". Te również bardzo lubimy!

A jeśli jesteście ciekawi na czym w ogóle polega fenomen Pucia - odsyłam Was do starszego wpisu o naszych ulubionych książkach dla rocznych dzieci

Książek o Puciu w dobrych cenach szukajcie TUTAJ

Czwarta seria, która polecam i czwarta, która napisała... Logopedka - Wiola Wołoszyn. Wszystkie książki z serii mają taką samą budowę - po prezentacji głównych bohaterów i miejsca akcji zaczynają się poszukiwania pewnego obiektu (koca, kluczy, okularów, grzybów...)W ten sposób- śledząc kolejne strony, bohaterowie zabierają nas w ciekawą podróż, pełną prostych do nazwania, charakterystycznych dźwięków, któresprytnie wbudowano w szablon powtarzających siępytań i odpowiedzi. Dzięki temu zabiegowi, dziecku o wiele łatwiej rozpocząć udzielanieodpowiedzi i kontynuować rozpoczęte przez rodzica zdanie.

Fanom elementów sensorycznych, którzy być może skuszą się na hasła z okładki muszę natomiast nieco ostudzić zapał, by uchronić ich przed rozczarowaniem, które sama przeżyłam. ElemenTY są - ale tylko 2 i czasem trudno je nawet znaleźć (Ala do dziś wszystkich nie zauważyła). To mój prywatny zawód, który jednak nie przenosi się atrakcyjność tekstu i budowane treścią napięcie.

A na koniec mam dla Was ciekawostkę - Wiecie, że mali bracia -Jano i Wito naprawdę istnieją...? Tak! - i w dodatku są synami autorki książki 😃

„To my! Mó-Wi-My" K.Mikulska Hoffman

Książka „To my" nawiązuje pomysłem do zeszytów „Mówimy" i jednocześnie pozwala wykorzystać nabyte dzięki nim umiejętności językowe. Jej wielką zaletą jest duże kartonowe wydanie, które możemy dać do rąk dziecku i wspólnie z nimoglądać rysunki, prowokować go do wskazywania palcem wybranych elementów, przeżywania treści, nazywania i odpowiadania na proponowane przez autorkę pytania. Wyrazy, z których zbudowana jest treść książki zostały dobrane tak, by swoją budową i długością jak najlepiej odpowiadać temu, co jako pierwsze może pojawić się w czynnym słowniku dziecka. Tym samym rodzic otrzymuje także świetna bazę słów, które dziecko chętniej powtórzy i może użyć do samodzielnego opisywania najbliższych zjawisk, osób, przedmiotów i codziennych czynności - np. kocha, pije, lubi, bada, leci, macha, daje, puka itd.

Kolejne strony to pierwsze proste zdania zbudowane z przytoczonych prymarnych słów, które możemy tworzyć w oparciu o obrazki. Na końcu natomiast, rysunki zastąpione zostały zdjęciami, które jednoznacznie kojarzą się ze stylem powiązanych z książką, wspomnianych zeszytów i tak samo zachęcają do tego, by po prostu...Mówić :)

Link do sklepu z ksiażą (tu również zadziała rabat podany przy opisie zeszytów)

„Widzę- słucham-mówię" Odgłosy zwierząt i Odgłosy z otoczenia, Iwona Michalak - Widera

Na rynku dostępnych jest wiele książek z wyrażeniami dźwiękonaśladowczymi. Mają grube karty, piękną grafikę, a jednak - ja i moje dziecko najbardziej lubimy tę...

Za co ?

Za to, że wszystkie wyrażenia układają się w rymowaną całość, co czyni ją bardzo melodyjną i zapadającą w pamięć. To ujawnia się zwłaszcza wtedy, gdy za kolejnym czytaniem na końcu zdania zrobimy małą pauzę, zawiesimy głos... Bo tobyć może wtedy właśnie „wyrwie" się naszemu dziecku właściwe zakończenie

Krótkie kolorowe książeczki w prostej, powtarzalnej formie. Treść rozpoczyna prezentacja bohatera, w którego czapce coś - i tu w zależności od tytułu: świszczy, kapie, człapie lub skrobie. ..

Co to jest?

Tę zagadkę rozwiązujemy, odrzucając kolejne, pełne wyrażeń dźwiękonaśladowczych, propozycje Wyrażenia nie są łatwe (człap, sryt, chryt, pyk, trr), ale łatwo wpadają w ucho i bardzo interesują dziecko. Jest to świetna propozycja dla dzieci, które mają problemy z naśladowaniem, nudzą się kolejnymi popularnymi wyrażeniami dźwiękonaśladowczymi oraz ich rodziców, którzy zwykli narzekać, że ich czytanie jest "nudne" i nie wiedzą jak to zmienić (tu teatr robi się sam )

Uwielbia je moja półtoraroczna córka i trzyipółletni syn, co pięknie dowodzi, że seria jest dobrą inwestycją na parę lat

Więcej o książce przeczytacie na tej stronie. Tam możecie ją również zamówić.

Jest to seria małych książeczek z wyrażeniami dźwiękonaśladowczymi. Od innych tego typu różni je przede wszystkim spory zakres "dźwięków". Znajdziemy w nich nie tylko zwierzęta, instrumenty muzyczne i pojazdy, ale także przedmioty codziennego użytku- takie, które dziecko z pewnością widzi i słyszy, dlatego warto z ich wykorzystaniem wspierać mowę. Są tu np. dzwonek do drzwi, włącznik światła, nożyczki, wiertarka,. Słowa opisujące dźwięki według mnie są trafne i łatwo zapadają w pamięć. Pomogą też tym, którzy nie mają pomysłów jak nazwać pewne znajome odgłosy 😉 Dzieci chętnie ich słuchają i z czasem powtarzają, dlatego korzystałam z nich nie tylko przy zabawach ze swoim rocznym dzieckiem, ale także polecam je swoim pacjentom.

Książek najlepiej szukać w supermarketach i na stronach typu allegro, olx.

"To jest miś. Miś na urodziny dziś. I zaprasza Cię na przyjęcie..."
Tymi słowami rozpoczyna się nie tylko książka Doroty Migdy "Urodziny Misia",ale także... wspaniałe, pełne przygód urodzinowe przyjęcie, które porywa czytelnika.

Tekst i ilustracje niczym " Buba..." zachęcają do podejmowania wielu aktywności m.in. pukania, dmuchania, tańczenia, śpiewania, machania, klepania się po brzuchu, zasłaniania oczu i zatykania uszu... Większość aż się prosi o dopowiadanie wyrażeń dźwiękonaśladowczych i sprawia, że książka jest idealną pozycją do aktywnego czytania, powtarzania i mówienia

"Leo i Tuli. Słucham i powtarzam" N.Kusaj i K. Gumulak

Leo to mały chłopczyk, który przez kolejne strony książki szuka swego przyjaciela Tuliego. Szukaniu towarzyszy charakterystyczne wołanie „hophop Tuli, gdzie jesteś?...", które słyszą także zamieszkujące las zwierzęta.

Kim jest Tuli i jak zakończy się poszukiwanie ?

Moje dzieci dobrze znają już odpowiedź na to pytanie, a mimo to i tak z wielkim zaangażowaniem wołają go za każdym razem, kiedy tylko zasiądziemy do wspólnego czytania :)

Na uwagę zasługuje to, że książeczkę możemy czytać i opowiadać na kilka sposobów - budując napięcie poprzez poszukiwanie zaginionego Tuliego, skupiając się na pojawiających się zwierzętach lub poprzez podkreślanie wyrażeń dźwiękonaśladowczych, towarzyszących poruszającemu się po lesie chłopcu. A na koniec, dzięki ukazaniu wszystkich zwierząt w jednym rzędzie, w rosnącej kolejności, mamy jeszcze mała naukę liczenia i szeregowania.

Książkę kupicie m.in. na stronie bloga autorek A z kodem MatkaLogopedka dostaniecie na nią aż 25% rabat! Promocja trwa do końca października.

Przypadki Agatki, seria wyd. WiR

Naturalną rzeczą w rozwoju językowym dziecka jest to, że po opanowaniu kilkudziesięciu słów w mowie czynnej, rozpoczyna się ich pierwsze odmienianie przez przypadki - wołanie mamO, tatO, (nie ma) lali, auta, misia (chcę) kaszkę, banana, lalę itd.

Możemy ten proces pięknie wykorzystywać lub w razie potrzeby wspierać, m.in. fantstastyczną serią „Przypadki Agatki" autorstwa Agnieszki Fabisiak-Majcher iElżbiety Ławczys.

Każda część zachęca dziecko do używania innej formy przypadku, a robi to w bardzo sprytnej i naturalnej dla niego formie. Na jednej stronie mamy przedstawione 2, różniące się obrazki. Zadaniem rodzica/terapeuty jest takie pokierowanie uwagą dziecka, by na proste pytanie padł w odpowiedzi rzeczownik we właściwej odmianie.

Brzmi nieco skomplikowanie? Tylko dla nas, dorosłych.

Niejednokrotnie miałam się już bowiem okazję przekonać, ze dzieci pięknie „wchodzą" w tę interakcję z dorosłym i nawet nie zdają sobie sprawy, jak ważną językową umiejętność właśnie doskonalą.

I o to właśnie chodzi w całym procesie wspieraniu mówienia ! :)
Jeśli dobrnęłaś/łeś do tego miejsca i jesteś rodzicem to znaczy, że naprawdę chcesz mądrze wspierać rozwój swojego dziecka i wiesz, jak ważne jest wspólne czytanie. Brawo! A może jesteś specjalistą pracującym z dziećmi i szukasz dobrych narzędzi, by Twoje działania były bardziej efektywne? W obu przypadkach - mam nadzieję, że tekst okazał się interesujący, inspirujący i przydatny. Czy tak się stało...? - chętnie się dowiem Zapraszamy też do śledzenia naszych codziennych zabaw i aktywności edukacyjnych na Instagramie @matkalogopedka!

# data[].attributes.attachment_link.title
Książki, które wspierają rozwój mowy dziecka

# data[].attributes.attachment_link.description
Matka logopedka - blog, którym łączę pasję, pracę i macierzyństwo.

# data[].attributes.body
Artykuły i porady logopedyczne

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Czy dbać o higienę jamy ustnej niemowlęcia? Jak myć buzię dziecka? Jak czyścić język niemowlęcia? Czy należy myć dziąsła niemowlaka? Czy noworodek musi mieć czyszczone dziąsła i język? Tych pytań rodzi się w głowie....

# data[].attributes.body
Rady dla rodziców dotyczące pierwszych butów dla dziecka

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Materiał promocyjny.

Jesień oficjalnie rozpoczęta, a co za tym idzie... pora pomyśleć o bucikach, które ochronią małą stópkę przed chłodem, jednocześnie nie zaburzając jej naturalnego rozwoju.

Jak to zrobić? Myślę, że rozprawienie się z największymi bucikowymi mitami może pomóc nam dokonać odpowiedniego wyboru! 😊

MIT #1 PIERWSZE BUCIKI NALEŻY ZAŁOŻYĆ, JAK TYLKO DZIECKO ZACZNIE WSTAWAĆ

FAKT - tak naprawdę zdrowo rozwijającym się stópkom nie jest potrzebne żadne obuwie aż do momentu, w którym będzie ono miało za zadanie ochronić małą stópkę przed zimnem lub niebezpieczeństwami czyhającymi na nieznanym podłożu...

Jak pokazują badania, obuwie nie pozostaje bez wpływu na parametry chodu małego człowieka, a sam but może znacząco ograniczać swobodę ruchów intensywnie rozwijającej się stópki.

Założenie dziecku bucików NIE przyspiesza nauki samodzielnego chodu.

MIT #2 BUCIKI DLA DZIECKA POWINNY BYĆ ZA KOSTKĘ, ŻEBY DOBRZE TRZYMAĆ STÓPKĘ

FAKT - „Trzymać" małą stópkę powinny przede wszystkim mięśnie, które będą miały okazję rozwijać się w ruchu - podczas codziennych wspinaczek i wyzwań, których niewątpliwie w życiu małego człowieka nie brakuje. 😊

Oczywiście w okresie jesiennym czy zimowym możemy kupić Maluchowi wyższe obuwie, ale warto zadbać wtedy o to, aby cholewka była elastyczna.

Twarda cholewka ogranicza możliwości ruchowe małej stópki - zmniejsza przede wszystkim zakres ruchu zgięcia podeszwowego i grzbietowego stopy, które nie tylko przydają się podczas chodu, ale również pomagają małemu człowiekowi utrzymać równowagę.

MIT #3 BUCIK MUSI MIEĆ WYPROFILOWANĄ WKŁADKĘ, ŻEBY DZIECKO NIE MIAŁO PŁASKOSTOPIA

FAKT - Łuki stopy małego dziecka rzeczywiście dopiero się kształtują. Jednak zdrowo rozwijającej się stópce nie potrzebne jest do tego żadne dodatkowe wsparcie. Podeszwa małej stópki wyścielona jest tzw. podściółką tłuszczową Sptzy'ego, która po pierwsze - chroni delikatne, chrzęstne struktury stopy, a po drugie... zwiększa powierzchnię nośną małej stópki.

Podściółka tłuszczowa zaczyna zanikać dopiero w okolicach 4 roku życia i dopiero wtedy, gołym okiem, jesteśmy w stanie zauważyć kształtujące się łuki stopy.

MIT #4 BUCIK POWINIEN BYĆ TAK ZBUDOWANY, ABY USZTYWNIAĆ PIĘTĘ, BY NIE DOSZŁO DO POJAWIENIA SIĘ KOŚLAWOŚCI

FAKT: Stopa jest całością i kiedy się porusza, pracuje jako całość. Gdyby któryś z jej elementów był usztywniony, w całej reszcie pojawiłyby się kompensacje. Dlatego pięta nie musi być trzymana sztywno. Bucik powinien być dobrze dopasowany do budowy stópki, ale nie powinien ograniczać jej możliwości ruchowych.

Poza tym... warto rozróżnić koślawość fizjologiczną od tej, która fizjologii nie jest. To oczywiście zadanie dla terapeuty, ale w domu, możemy posłużyć się obserwacją dziecka, które... wspina się na palce. Jeśli podczas stania na palcach pięta kieruje się podeszwą do środka, najprawdopodobniej mamy do czynienia z fizjologią.

MIT #5 PODESZWA BUCIKA POWINNA BYĆ TWARDA, ABY STÓPKI SIĘ NIE WYKRZYWIAŁY

FAKT: Stópki dziecka pracują bez ustanku. Wykonują niezliczoną ilość ruchów, z których każdy pomaga im się jeszcze lepiej rozwijać.

Twarda podeszwa może znacząco ograniczać możliwości swobodnego przenoszenia ciężaru ciała, przetaczania stopy, a także... możliwość czucia podłoża, które to - po pierwsze sprawia, że Maluch lepiej odczuwa również swoje ciało, a po drugie... pomaga regulować wrażliwość małej stópki.

Podeszwa powinna być możliwie giętka i elastyczna, a cały bucik, dobrze współpracować ze stopą.

MIT #6 OBCASIK W BUCIKU DLA DZIECKA JEST W PORZĄDKU

FAKT: Dla zdrowo rozwijającej się stópki podeszwa bucika powinna być zupełnie płaska. Uniesienie pięty, nawet bardzo nieznaczne sprawia, że obciążenia, którym poddawana jest stópka, rozkładają się zupełnie inaczej, a ruch przetoczenia stopy, który jest bardzo ważny podczas chodu, w zasadzie odbywa się w bardzo ograniczonym zakresie lub nie występuje wcale... Zamiast fazy składającej się z: kontaktu pięty z podłożem, przetoczenia przez boczny brzeg stopy i odbicia z dużego palca stopy, mamy kontakt piety z podłożem, po którym niemal natychmiast kontakt z podłożem uzyskują palce (to trochę tak, jak wtedy, kiedy chodzimy w szpilkach).

Dlatego podeszwa buta powinna być zupełnie płaska. Warto to sprawdzić również wewnątrz, ponieważ zdarza się, że pomimo tego, że po wyglądzie zewnętrznym tego nie rozpoznamy, uniesienie pięty ukryte jest we wnętrzu bucika.

MIT #7 KIEDY DZIECKO STAWIA STOPY DO ŚRODKA, MOŻNA PROFILAKTYCZNIE ZAKŁADAĆ MU PRAWY BUCIK NA LEWĄ NÓŻKĘ I ODWROTNIE

FAKT: Pomimo tego, że znam badanie, które mówi o skuteczności tego typu postepowania(!) warto pamiętać o tym, że przyczyna takiego chodu nie zawsze tkwi w stópkach. Aby postępowanie, które wdrożymy miało szansę być w 100% skuteczne, koniecznie trzeba sprawdzić gdzie zlokalizowane jest źródło problemu.

Obecnie istnieją bardzo skuteczne metody, aby temu sprawnie zaradzić. (Więcej na ten temat pisałam w tym wpisie na blogu: >>>ZOBACZ<<<)

MIT #8 DLA DZIECKA MOŻNA KUPIĆ BUCIKI, KTÓRE SĄ SPORO WIĘKSZE, BO PRZECIEŻ I TAK DO NICH DOROŚNIE

FAKT: Stópka dziecka rzeczywiście potrafi bardzo szybko urosnąć. Może się zdarzyć, że w mgnieniu oka rozmiar „przeskoczy" o jeden czy nawet dwa numery.

Ale to zdecydowanie NIE powód do tego, aby kupować buciki na wyrost. Aby bucik nie zaburzał zdrowego wzrostu stopy, powinien być do niej dobrze dopasowany. Zakres „luzu", który pozwala na swobodny ruch stopy podczas chodu i zapewnia trochę przestrzeni na jej wzrost powinien wynosić 6-8 mm u najmłodszych dzieci.

MIT #9 JEŚLI DZIECKO DOTYKA PALCAMI KOŃCA BUCIKA, TO JESZCZE NIC TAKIEGO SIĘ NIE DZIEJE

FAKT: Paluszki dziecka potrzebują wyjątkowo dużo swobody podczas chodu. Nie zawsze zdajemy sobie z tego sprawę, ale biorą one udział w reakcjach równoważnych, a sama stópka podczas stawiania kroczków nieznaczne się przesuwa. Ponadto, kiedy ma kontakt z podłożem, czyli jest dociążona, jest ciut większa niż wtedy, kiedy ciężaru ciała nie przenosi.

To dlatego warto zostawić paluszkom potrzebną swobodę - bucik bobasów rozpoczynających przygodę z chodzeniem powinien posiadać 6-8 mm. zapasu na wspomniany ruch stopy oraz powinien być odpowiednio szeroki.

Badania pokazują, że noszenie obuwia może wpływać na zmniejszenie fizjologicznej szerokości stopy, dlatego kupując buciki warto zadbać w szczególny sposób również o to, aby były one dopasowane do stópki nie tylko na długość, ale również szerokość (obecnie są firmy, które oferują buciki dla stópek o różnej tęgości).

MIT #10 UŻYWANE BUCIKI SĄ OK, PRZECIEŻ TO I TAK TYLKO NA CHWILĘ

F AKT: Rzeczywiście. Stópki dziecka bardzo szybko rosną i... istnieje znikoma szansa na to, że buciki zakupione w jednym sezonie posłużą jeszcze w czasie kolejnego... Poza tym... chyba wszyscy wiemy, że nie należą one do najtańszych akcesoriów dla Maluszka (coś o tym wiem... każdy sezon to dla mnie konieczność zaopatrzenia czterech par fikających stópek), a perspektywa konieczności tak częstej wymiany bucików zanim jeszcze tak naprawdę Maluch zdąży je na dobre zedrzeć sprawiają, że zaczynamy zastanawiać się nad... często kuszącą opcją... korzystania z bucików po innym dziecku...

ALE... jeśli kiedykolwiek zdarzyło się nam samym włożyć cudze obuwie, najprawdopodobniej szybko zrezygnujemy z takiego pomysłu...

Pomimo tego, że czasami bucik nie wygląda na mocno wyeksploatowany, jego wnętrze dopasowuje się do stópek pierwszego właściciela, który... mógł mieć nieco inny wzorzec chodu czy mniej lub bardziej tęgą stópkę...

Dodając do tego fakt, że stopa małego człowieka tak naprawdę dopiero się kształtuje (będzie się kształtować aż do wieku nastoletniego) i w zdecydowanej części tworzona jest przez elementy chrzęstne... w mojej ocenie warto postawić na buciki, które będą nowe i będą w stanie przystosować się do potrzeb konkretnej stópki swojego właściciela.

PODSUMOWANIE

W pewnym momencie życia buciki dla Malucha rzeczywiście stają się niezbędne. Jednak warto pamiętać o tym, że to bosa stópka jest czymś, co Tygryski lubią najbardziej. 😊 Dlatego kiedy tylko nadarzy się taka okazja, warto dawać Maluchowi szansę pobyć bez bucików. Zabawa na trawniku, piasku, chodzenia po miękkim dywanie i twardszej podłodze, po kamyczkach, pokonywanie różnego rodzaju przeszkód (oczywiście wtedy, kiedy dobrze znamy podłoże i wiemy, że jest bezpieczne) są w stanie dać Maluchowi więcej, niż może nam się wydawać.

A... jak to jest z Maluszkami, których stópki wymagają specjalistycznego wsparcia?

W takiej sytuacji zawsze najlepiej posłuchać terapeuty, który pracuje z naszym dzieckiem. On zna te stópki najlepiej i będzie wiedział, co jest im w danym momencie najbardziej potrzebne! 🙂

CIEKAWOSTKI:

badania mówią, że dzieci, które spędzały większość czasu na bosaka osiągają lepsze wyniki w testach skoczności i mają lepszą równowagę w porównaniu z dziećmi, które większość czasu spędzają w obuwiu,

chodzenie w butach wiąże się z większym zgięciem grzbietowym stopy,

chodzenie na bosaka - sprawia, że zmniejsza się siła początkowego uderzenia, a nacisk na stopę rozkłada się bardziej równomiernie najprawdopodobniej dlatego, że stopa jest ułożona bardziej płasko,

im bardziej elastyczne obuwie, tym parametry chodu bardziej zbliżone do naturalnych.

warto kupować buciki lub mierzyć stópkę po południu, ponieważ może być ona wtedy nawet o 4% większa, niż rano

stópki dziecka do 3. roku życia warto mierzyć co 2 miesiące.

[autopromocja]

Potrzebujesz gotowych pomysłów na proste, wspierające zabawy z maluszkiem? Sprawdź mój Przewodnik!

Chcesz dowiedzieć się więcej na temat rozwoju, przyjaznej pielęgnacji i zabaw powoli i... KROK PO KROKU? Sprawdź moje kursy on-line!

# data[].attributes.attachment_link.title
Buciki dla dziecka - Jakie buciki wybrać dla niemowlaka? - zdrowe buty dla dzieci - MamaFizjoterapeuta

# data[].attributes.attachment_link.description
Materiał promocyjny. Jesień oficjalnie rozpoczęta, a co za tym idzie... pora pomyśleć o bucikach, które ochronią małą stópkę przed chłodem, jednocześnie nie zaburzając jej naturalnego rozwoju. Jak to zrobić? Myślę, że rozprawienie się z największymi bucikowymi mitami może pomóc nam dokonać odpowiedniego wyboru!

# data[].attributes.attachment_link.title
Logopeda dla dorosłych | 5 najczęstszych pytań

# data[].attributes.attachment_link.title
Dorosły u logopedy?! | Czy to ma jakikolwiek sens?

# data[].attributes.headline
Aparat ortodontyczny a wizyta u logopedy

# data[].attributes.subject
Aparat ortodontyczny a wizyta u logopedy

# data[].attributes.attachment_link.title
Dlaczego przed założeniem aparatu ortodontycznego trzeba iść do logopedy?

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak mówić GŁOŚNIEJ I WYRAŹNIEJ / Artykulacja / Ćwiczenia dykcyjne / głośność / wystąpienia publiczne

# data[].attributes.body
Ochrona tożsamości naszych dzieci

# data[].attributes.attachment_link.title
Wiadomość od Elli | Deutsche Telekom “Share with care”

# data[].attributes.body
Bezpieczeństwo w użytkowaniu nowych technologii

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ustawienia plików Cookie

Na naszych stronach używamy różnych technologii, by zoptymalizować Państwa doświadczenia online. Obok wymaganych plików cookie, które zapewniają funkcjonalność stron, należą do nich także technologie służące np. do anonimizacji analizy stron lub do wyświetlania ukierunkowanej reklamy. Korzystanie z nich jest dobrowolne i wymaga zgody. Zgodę można w każdej chwili wycofać ze skutkiem na przyszłość.
Zobacz szczegółową Politykę Prywatności

Wymagane
Sesyjne pliki Cookies wymagane do działania strony, przechowywane podczas wizyty na stronie, np zapamiętany wybór języka strony

Statystyczne
Anonimowe statystyki odwiedzin strony oraz zachowania użytkownika

Zewnętrzne
Pliki Cookies od zewnętrznych dostawców usług takich jak filmy Youtube

# data[].attributes.attachment_link.description
Cyberprofilaktyka NASK zajmuje się bezpieczeństwem dzieci i młodzieży w internecie oraz podnoszeniem kompetencji cyfrowych m. in. poprzez organizację konferencji i szkoleń

# data[].attributes.body
Drogi rodzicu zapisz się na warsztaty w ZPPP w B-B (cykl spotkań dla zamkniętej grupy) umacniające więź z dzieckiem, wspierające komunikację i bycie z innymi na co dzień.

# data[].attributes.attachment_link.description
Na tym kanale znajdą Państwo wskazówki do pracy z małym dzieckiem z ASD. Od wielu lat pracuję z dziećmi z ASD przechodząc przez wiele nurtów i metod terapeutycznych. I choć nadal szukam, osadziłam się w nurcie niedyrektywnym :-)ZAPRASZAM
www.pareo.edu.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Share your videos with friends, family, and the world

# data[].attributes.body
rozszerzanie diety, problemy w jedzeniu, cukier i słodycze, gotowanie i planowanie

# data[].attributes.attachment_link.description
Witaj! Nazywam się Zuzia Wędołowska i pomagam zamieniać dzieci w Małych Smakoszy. Jestem dietetyczką i psycholożką. Od 2015 roku wspieram rodziców w dobrym żywieniu ich dzieci. Podpowiadam, jak rozszerzać dietę oraz co robić, gdy dziecko je wybiórczo, denerwuje się przy stole lub nie chce próbować jedzenia

# data[].attributes.attachment_link.description
Podcast · [object Object] · W tym podcaście rozgryzamy różne kwestie związane z żywieniem niemowląt i dzieci. Porozmawiamy o tym, jak w tym wszystkim zachować spokój i nie zwariować oraz przyjrzymy się żywieniu dzieci od jak najbardziej praktycznej strony. Zapraszam do wysłuchania. Rozgryzamy!

# data[].attributes.attachment_link.title
Napięcie mięśniowe u niemowląt - o co chodzi? - napięcie mięśniowe u noworodków - MamaFizjoterapeuta

# data[].attributes.attachment_link.description
MOJE DZIECKO „MA” NAPIĘCIE MIĘŚNIOWE. Z taką „diagnozą” bardzo często trafiają do mnie Rodzice ze swoimi Maluszkami. I choć… ujmując rzecz dosłownie… posiadanie napięcia mięśniowego jest czymś BARDZO pożądanym, Rodzice ci często martwią się o dalszy rozwój swoich dzieci. O co więc w tym wszystkim chodzi? Jak odnaleźć się w temacie, zachować zimą krew i nie zwariować? W tym wpisie postaram się przybliżyć Ci temat napięcia mięśniowego – opowiem czym ono jest, jak się zmienia i… dlaczego czasami może się zdarzyć, że idąc do jednego specjalisty usłyszymy, że nasz Maluszek ma „obniżone” napięcie mięśniowe, podczas gdy inny twierdzi, że jest ono „wzmożone”. I… o ZGROZO (!)…oboje będą mogli mieć rację!?! CO TO JEST NAPIĘCIE MIĘŚNIOWE? Zgodnie z jedną z definicji, napięcie mięśniowe jest to pewien stale utrzymujący się stan skurczu żywych mięśni. To też OPÓR, jaki stawia mięsień rozciągającej go sile. I choć być może na pierwszy rzut oka nie jest to najprostsza rzecz, jaką możemy sobie wyobrazić, to warto zdać sobie sprawę z tego, że nasze mięśnie, nawet kiedy znajdują się w stanie spoczynku, charakteryzuje pewien poziom napięcia. Napięcie mięśniowe potrzebne jest nam oczywiście do tego, aby wykonywać różnego rodzaju ruchy i być w stanie pokonywać siłę grawitacji. Jest […]

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Trzeci miesiąc kontrola główki, szósty miesiąc - wysoki podpór, dwunasty miesiąc - samodzielny chód... Gdyby patrzeć ściśle w „kalendarze rozwojowe", to... (oczywiście w ogromnym skrócie) tak to właśnie wygląda...

Ale czy czasami nie jest tak, że kalendarze nas... stresują?

Czy np. mama dziecka, które w wieku 12. miesięcy jeszcze nie chodzi, albo inna, której maluch zaczął chodzić bardzo wcześnie - np. w 8. - 9. miesiącu, mają od razu biec do fizjoterapeuty, albo co gorsza osiwieć ze stresu, bo „coś jest nie tak"?

W dzisiejszym wpisie chcę Wam pokazać, że niekoniecznie. 😉 Kalendarze oczywiście - są potrzebne, ponieważ dzięki nim mamy pewien zarys rozwoju, jednak jak już doskonale wiecie, rozwój jest PROCESEM, który u każdego przebiega bardzo indywidualnie i jest zależny od wielu czynników.

Wiek, który widnieje w kalendarzu jest pewnym uśrednieniem. Można go porównać z 50 centylem, gdzie 50% dzieci osiąga daną umiejętność wcześniej, a drugie 50% później. Stąd tzw. „okna rozwojowe" >>>Z<<<, czyli przedziały czasowe, w których dana umiejętność powinna się pojawić.

Ale dzisiaj trochę z innej perspektywy. 😉

Dlaczego NIE jest tak, że dzieci osiągają poszczególne umiejętności dokładnie w tym samym czasie?

Kolejne umiejętności, które dziecko zdobywa w trakcie swojego rozwoju, kształtują się zawsze na bazie wcześniejszych doświadczeń, a bardziej złożone umiejętności wymagają wcześniej opanowania i dobrej kontroli tzw. elementów składowych. Tylko wtedy dana umiejętność może być dobra nie tylko pod względem ilościowym (uff, chodzi), ale też pod względem jakościowym (wow, ma świetną kontrolę podczas chodu!). Poza tym... może Staś jest trochę cięższy od Jasia, a Milenka wyższa od Kasi??? Tak - to też ma znaczenie!

Ale do sedna. 🙂

Typowy rozwój dziecka charakteryzuje się kilkoma cechami, ale cechą, nad którą chcę się dzisiaj pochylić jest jego SEKWENCYJNOŚĆ.

Co to takiego?

Sekwencyjność, to nic innego, jak pojawianie się poszczególnych umiejętności w określonej KOLEJNOŚCI. Czas, w jakim dana umiejętność u poszczególnych dzieci się pojawia może się różnić, natomiast KOLEJNOŚĆ jest zazwyczaj stała - np. dziecko, zanim opanuje wysoki podpór, musi osiągnąć dobrą kontrolę główki, obręcz barkowa musi być stabilna, a mięśnie przedniej i tylnej ściany tułowia muszą „umieć" ze sobą współpracować. Zanim dziecko opanuje obroty, musi nauczyć się wydłużania i skracania stron, przenoszenia ciężaru ciała, rączki muszą potrafić przekraczać linię środkową itp. Takie przykłady można mnożyć i rozkładać na czynniki pierwsze. Ale spokojnie, nie będę Was tym bombardować. 🙂 To działka dla fizjoterapeutów, a w dzisiejszym wpisie przedstawię właśnie tę kolejność. 😉 Dzięki temu łatwiej Wam będzie przewidzieć czego w najbliższym czasie możecie się spodziewać, a co za tym idzie... tak aranżować zabawy, aby wspierać malucha na miarę jego potrzeb i możliwości. 🙂

Oczywiście, gdybym chciała szczegółowo omawiać każdą z tych rzeczy, pewnie byłabym jedyną osobą, która dobrnie do końca tego tekstu, dlatego poniżej wymienię te, które najłatwiej zauważyć „gołym okiem" 😉

Chcąc ułatwić sobie życie, warto pamiętać o tzw. kierunkach rozwoju czyli o tym, że przebiega on „od góry do dołu"(dziecko najpierw osiąga kontrolę głowy, a następnie obręczy barkowej, tułowia, obręczy biodrowej oraz nóg) oraz od centrum ciała -na zewnątrz (stabilność i dobra kontrola w centrum ciała umożliwia wykonywanie coraz bardziej precyzyjnych ruchów „na obwodzie").

Kolejność osiąganych przez dziecko umiejętności:

podczas zabawy nóżkami przypadkowe opadanie na boki (doświadczenie obciążania stron ciała- najczęściej 4- 5 miesiąc życia)

pełzanie w tył (najczęściej okolice 6. miesiąca zycia)

pivoty (obroty wokół osi pępka- najczęściej okolice 7. miesiąca życia) i zabawa w pozycji bocznej

pełzanie do przodu (najczęściej okolice 7. miesiąca życia)
To tak z grubsza. 😉
Dlaczego tak się dzieje opiszę pewnie w którymś z kolejnych postów, ale warto już teraz wiedzieć, że każdy z tych etapów jest ważny i stanowi solidną bazę dla kolejnych umiejętności (np. pełzanie w tył pojawia się najczęściej w momencie, kiedy dziecko coraz częściej przyjmuje pozycję wysokiego podporu - wówczas w związku z silnym pchaniem w podłoże, maluch przesuwa się w tył. To z kolei poprzedza etap pełzania do przodu, który wymaga dodatkowo dobrej koordynacji i współpracy ze strony tułowia, obręczy biodrowej i nóg).

Podobnie jest np. z obrotami. Świadome obroty z plecków na brzuszek pojawiają się wtedy, kiedy dziecko chociaż w podstawowym stopniu opanuje umiejętność przenoszenia ciężaru ciała, wydłużanie i skracanie stron, a także będzie potrafiło przekraczać rączkami linię środkową. Świadome, kontrolowane obroty z brzuszka na plecki wymagają ponadto dobrej kontroli podczas ekscentrycznej pracy mięśni, co jest już wyższą szkołą jazdy. 😉

Nie warto się spieszyć.

U zdrowo rozwijającego się dziecka nie ma takiej potrzeby, aby w jakiś specjalny sposób przyspieszać jego rozwój. Będzie ono osiągało kolejne umiejętności dokładnie wtedy, kiedy będzie na to gotowe.

Dobrze, jeśli maluch buduje swoją aktywność na solidnym fundamencie i od początku pracuje nie tylko nad ilością, ale także nad jakością swoich poczynań - ważne jest to, jaką dziecko ma kontrolę nad tym, co robi.

Warto pamiętać o tym, że jeśli maluch nie zbuduje wystarczającej aktywności i kontroli w niższych pozycjach, w wyższych będzie mu trudniej i prawdopodobnie będzie sięgał po różnego rodzaju kompensacje - coś na wzór - jakoś to będzie, może nikt nie zauważy... Tylko... tak, jak kłamstwo ma krótkie nogi, tak to „jakoś" prędzej czy później się ujawni. Jednym da w kość bardziej, innym mniej, ale... z pewnością o sobie przypomni.

Dlatego w tym momencie porzucamy wszystkie myśli typu: „jeszcze nie siedzi (a ma np. 6 miesięcy)", jeszcze nie chodzi (a ma np. 13), jeszcze się nie obraca (a ma np. 5)... Dziecko naprawdę może jeszcze nas zaskoczyć! 😉

Jeśli zauważacie u swojego dziecka choćby niewielki, ale jednak stały postęp, to prawdopodobnie takie jest właśnie tempo jego rozwoju.

Oczywiście wszelkie wątpliwości najlepiej rozwiewać u specjalisty, natomiast nie można też dać się zwariować dzisiejszemu wyścigowi szczurów. Poza tym... pewnie szybko zatęsknimy za takim małym, niewinnym i bezbronnym stworzonkiem, jakim dziecko z pewnością przestanie być, kiedy zacznie się przemieszczać... ( O błogim spokoju związanym z tym, że dziecko jest tam, gdzie je położyliśmy, już nie wspominam ;))

Czy w takim wypadku można jakoś wspierać malucha?

Pe wnie, że tak! Już sama nasza obecność, obserwacja dziecka, odpowiadanie na jego potrzeby, gesty, kontakt wzrokowy, rozmowy, przyjazna pielęgnacja, noszenie, podnoszenie, bliskość - to to, co misie lubią (i czego potrzebują) najbardziej. 😉 Warto pamiętać też o tym, aby podczas zabaw i innych aktywności dać dziecku szansę na aktywność - widząc, że maluch chce dosięgnąć zabawki, możemy odczekać chwilę zanim rzucimy wszystko i mu ją podamy. 😉 Podnosząc czy odkładając malucha też możemy dać mu okazję do przejęcia na siebie kontroli... To mogą być małe rzeczy, ale zawsze podparte uważną obserwacją. 😉

Co powinno zaniepokoić?

Oczywiście niepokojących objawów jest więcej, ale najważniejszymi z nich, które powinny zapalić czerwoną lampkę z pewnością jest brak lub bardzo słaby kontakt wzrokowy, BRAK postępu w rozwoju czy wrażenie, że dziecko ma trudności z panowaniem nad swoim ciałem i nie radzi sobie z nim.

Podsumowując:

tempo rozwoju dziecka może być różne, ale poszczególne umiejętności pojawiają się zazwyczaj w określonej kolejności,

nie warto na siłę wymuszać u malucha rzeczy, na które jeszcze nie jest gotowy,

przedziały czasowe, w których poszczególne umiejętności powinny się pojawić, określają OKNA ROZWOJOWE >>>KLIK<<<

A teraz... zerknijcie jak wygląda rozwój Maluszka od narodzin do pierwszych samodzielnych kroczków. 🙂

*Wpisy mają charakter wyłącznie informacyjny i nie zastąpią wizyty u fizjoterapeuty ani innego specjalisty, dlatego wszelkie wątpliwości koniecznie skonsultuj z osobą, która ma okazję zbadać Twoje dziecko. Dla dobra Twojego Maluszka nie udzielam porad on-line.

[autopromocja]

Potrzebujesz gotowych pomysłów na proste, wspierające zabawy z maluszkiem? Sprawdź mój Przewodnik!

Chcesz dowiedzieć się więcej na temat rozwoju, przyjaznej pielęgnacji i zabaw powoli i... KROK PO KROKU? Sprawdź moje kursy on-line!

# data[].attributes.attachment_link.title
Sekwencyjność - rozwój umiejętności u dzieci - prawidłowy rozwój dziecka - MamaFizjoterapeuta

# data[].attributes.attachment_link.description
Trzeci miesiąc kontrola główki, szósty miesiąc - wysoki podpór, dwunasty miesiąc - samodzielny chód... Gdyby patrzeć ściśle w „kalendarze rozwojowe", to... (oczywiście w ogromnym skrócie) tak to właśnie wygląda... Ale czy czasami nie jest tak, że kalendarze nas... stresują? Czy np. mama dziecka, które w wieku 12.

# data[].attributes.attachment_link.title
10 faktów o bólach pleców, które musisz znać | Daniel Kawka

# data[].attributes.attachment_link.description
Ból pleców to jedna z najczęstszych przyczyn absencji chorobowej w pracy. Między innymi dlatego, że wokół tematu narosło wiele mitów.

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak zapobiec bólom pleców? Wskazówki dla pracowników biurowych

# data[].attributes.attachment_link.description
Ból pleców dotyka osoby w każdym wieku. Najczęściej jest to konsekwencja prowadzonego przez nas trybu życia. Jak więc zapobiec bólom pleców?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Towarzyszący nam często przewlekły ból mięśni czy stawów potrafi na dobre odebrać radość życia. Jest jednak kilka prostych sposobów, jak zapobiegać bólowi i jak z nim walczyć.

1. Poznaj swojego wroga. Im lepiej rozumiesz, skąd bierze się ból, tym łatwiej mu zaradzić. Ale bez obaw, nie musisz zaczynać studiów medycznych! Wystarczą podstawy - jak funkcjonuje twój mózg i system nerwowy oraz co się w nich dzieje, gdy czujesz ból.

2. Ruszaj się. Stała, codzienna aktywność fizyczna i zdrowy tryb życia nie tylko poprawiają nasze samopoczucie i stan zdrowia, ale również zmniejszają ryzyko przewlekłych bóli. Czy nam się to podoba, czy nie, nasze ciało jest tak skonstruowane, że potrzebuje ruchu.

3. Poradź się fizjoterapeuty. Jeśli ból jest skutkiem urazu lub nasila się z czasem, konieczna będzie pomoc fizjoterapeuty. Potrafi on diagnozować i leczyć urazy, a także opracować strategie walki z bólem. Im wcześniej skorzystasz z konsultacji u specjalisty, tym większa szansa, że ból nie stanie się przewlekły.

4. Nie ufaj ślepo zdjęciom. Większość z nas sądzi, że rentgen lub wynik badania MRI jednoznacznie powie nam, „czemu boli". Tymczasem obrazy diagnostyczne rzadko dają jasny obraz tego, co powoduje ból. Dla przykładu: jedno z badań przeprowadzonych na grupie sześćdziesięciolatków, którzy nie odczuwali żadnych bóli kręgosłupa, wykazało, że ponad 90% z nich miało zdegenerowane lub wybrzuszone dyski, 36% cierpiało na przepuklinę kręgosłupa, a 21% na zwężenie kanału kręgowego. I często bywa na odwrót - na zdjęciu nic, a ból dokucza. To, co pokazuje obrazowanie, może mieć lub nie mieć związku z odczuwanymi przez ciebie objawami.

5. Zadbaj o samopoczucie! Szansa na przewlekły ból zwiększa się, jeśli cierpisz na depresję lub stany lękowe. Badanie opublikowane w czasopiśmie „Journal of Pain" wykazało, że pacjenci po operacji wszczepienia protezy kolana, którzy mieli skłonność do depresji oraz bali się bólu, rzeczywiście po zabiegu częściej odczuwali przewlekły ból. Jeśli więc masz przed sobą podobny zabieg chirurgiczny, rozmawiaj ze swoim lekarzem także o swoim stanie psychicznym. Pomoże ci to gładko przejść przez operację i rekonwalescencję.

Podobne teksty:
Daniel Kawka
Fizjoterapeuta, Certyfikowany Bodyworker
Międzynarodowy Terapeuta OM Cyriax i NDT Bobath
Dyplomowany Terapeuta PNF, Certyfikowany Terapeuta Saebo
606 300 315

# data[].attributes.attachment_link.description
Towarzyszący nam często przewlekły ból mięśni czy stawów potrafi na dobre odebrać radość życia. Jest jednak kilka prostych sposobów, jak zapobiegać bólowi i jak z nim walczyć.

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak zapobiegać wadom postawy u dzieci - Paweł Zawitkowski - Mamo Tato co Ty na to?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Czy plecak to problem wielkiej wagi?

Okiem fizjoterapeuty

Internet jest pełen porad dotyczących tego, jaki plecak wybrać dla dziecka. Portale prześcigają się w ostrzeganiu, czym grozi i jak szkodzi dziecku niewłaściwie dobrany tornister, oraz opisywaniu, co zrobić, aby wyeliminować te zagrożenia.

Mimo że w tych artykułach jest wiele prawdy, warto bliżej przyjrzeć się tematowi.
Czy plecak zmienia posturę dziecka?
Wiele badań naukowych sprawdzających wpływ plecaków na posturę dzieci 1,2 pokazuje, że istnieje zależność między biomechaniką ciała osoby noszącej plecak a wagą plecaka.

U dzieci szkolnych, które noszą plecaki o wadze większej niż 10% ciężaru ich ciała, uwidacznia się tendencja do spłyconej lordozy lędźwiowej czy pionowego ustawienia kości krzyżowej - w przeciwieństwie do dzieci noszących lżejsze plecaki ¹.

Z kolei noszenie plecaka na jednym ramieniu wpływa na kształt kifozy piersiowej ².

Wyniki powyższych badań wydają się oczywiste. Zgodnie z trzecią zasadą dynamiki Newtona każda siła zewnętrzna działająca na ciało (w tym wypadku ludzkie) powoduje reakcję tego ciała. Trudno więc oczekiwać, żeby dodatkowy ciężar w postaci plecaka niczego nie zmienił.

Czy plecak może powodować ból? - Aktualizacja 18.08.2019

Pomimo istnienia wcześniejszych badań mówiących o istnieniu korelacji między ciężarem tornistrów a występowaniem u dzieci dolegliwości bólowych w obrębie pleców, obecnie uznaje się, że nie jest ona istotna.

Dostępne dowody nie potwierdzają, że plecaki szkolne o wadze > 10% masy ciała są związane z wyższym rozpowszechnieniem bólów dolnego odcinka kręgosłupa wśród uczniów w wieku 9-16 lat. Nie zmienia to faktu, że konieczne są dalsze badania związku między masą plecaka szkolnego z bólami pleców [13].

Ciekawe jest, że plecaki dziewczynek są cięższe niż plecaki chlopców3. Wśród dzieci noszących plecaki o większej wadze zaobserwowano również częstsze nieobecności w szkole, częstsze zwolnienia z zajęć fizycznych oraz częstsze korzystanie z chiropraktyki3, niezależnie od tego, czy zakładały jedną, czy dwie szelki plecaka4.

Czym jest ból?

W tym miejscu należy odwołać się do definicji bólu. W kontekście obecnej wiedzy przyjmuje się, że ból jest „opinią mózgu na temat zaistniałej sytuacji ⁵". Fakt ten jest istotny, aby właściwie zinterpretować następujące wyniki badań: z powodu bólu pleców 34% dzieci ograniczyło swoją aktywność, a 14% wzięło leki przeciwbólowe. 82% dzieci uważało, że właśnie plecaki wywołały lub pogłębiły ból ⁴.

Można dostrzec, że zaledwie 1/3 badanych odebrała ból jako intensywny, ale aż 4/5 uważała, że problem stanowiły plecaki. A gdyby te same 4/5 uważało, że ciężki plecak jest lekarstwem (jako forma ruchu) na dolegliwości?

Co jeszcze powoduje plecak?

Ciało ludzkie to nie tylko szkielet i mięśnie. W jednej z prób badawczych naukowcy sprawdzali wpływ ciężaru plecaka na układy sercowo-naczyniowy oraz oddechowy ⁶. Okazało się, że dopiero przy noszeniu plecaka o wadze równej 10,5% masy ciała badanego następowała reakcja w postaci przyspieszonego oddechu oraz wzrostu ciśnienia krwi.

Efekt ten był najbardziej widoczny przy ciężarze równym 13% masy ciała badanego. Na tej podstawie zalecono maksymalne obciążenie dla dzieci i młodzieży nieprzekraczające 8% masy ciała. Należy się jednak zastanowić, czy w kontekście coraz niższej sprawności fizycznej społeczeństwa ten tok rozumowania jest słuszny.

Może właśnie lekka zadyszka jest tym, czego potrzeba współczesnemu dziecku?

Ile powinien ważyć plecak?

W piśmiennictwie wielokrotnie przewijają się maksymalne wartości ciężaru dziecięcych plecaków: 10-15% masy ciała. Takie zalecenia przyjął również polski Główny Inspektor Sanitarny ⁷. W literaturze można jednak znaleźć sprzeczne wnioski. Zalecane obciążenie dla uczniów w wieku szkolnym wynosi 5-20% masy ciała, a dowody łączące ciężar plecaka i ból pleców nie są jednoznaczne ⁸.

Obiektywny ciężar plecaka, czas dojazdu do szkoły, postawa, płeć i okręg szkolny mogą znacząco wywoływać zgłaszane objawy, podobnie jak cechy społeczno-ekonomiczne oraz demograficzne mogą przyczyniać się do powstawania bólów łączonych tylko z plecakiem.

Część badań sugeruje, że uczniowie dostrzegają związek nie tylko między ciężarem plecaka a bólem, lecz także między czasem noszenia plecaka i postawą a bólem. Sugeruje to, że proste sterowanie wagą plecaków może okazać się niewystarczające do wyeliminowania dolegliwości wiązanych z noszeniem tornistra ⁹.

Ile waży plecak twojego dziecka?

Wyniki badań są bezlitosne: większość rodziców (96%) nigdy nie sprawdziła ciężaru plecaka własnego dziecka! Co więcej - 34% nigdy nie widziało jego zawartości ¹⁰!

Ile waży plecak Twojego dziecka?

Czy liczą się tylko kilogramy?

Prasa, organizacje zawodowe i czasopisma przekazują niepokojące informacje o wzrastającej częstotliwości występowania bólu pleców u dzieci w wieku szkolnym. Ciężar plecaków przyjęto za jeden z głównych czynników wpływających na to zjawisko.

Podstawowym trzonem tego twierdzenia jest założenie bazujące na modelu biomechanicznym, które mówi, że niedojrzały kręgosłup nie wytrzyma mechanicznego obciążenia tornistrem.
Niestety - to założenie potwierdza ograniczona liczba dowodów. Literatura sugeruje, że jest wręcz przeciwnie: to czynniki psychologiczne i społeczne mogą mieć większe znaczenie w wyjaśnieniu bólu pleców u dzieci.

Można stwierdzić, że ból pleców u dzieci (tak jak u dorosłych) powinien być postrzegany z perspektywy modelu biopsychospołecznego ¹¹.

Czy ważę plecak mojego dziecka?

Ja nie ważę, kontroluję jednak, co znajduje się w środku. Jeżeli plecak wydaje mi się za ciężki, lojalnie uprzedzam latorośl, że jej obowiązkiem będzie noszenie go przez cały dzień. Nie wyręczam! Jednocześnie podkreślam, jak silna będzie dzięki podejmowaniu takich wysiłków. Nie straszę bólem!!!

Dzieci spontanicznie podejmują działania związane z dźwiganiem. Przypomnij sobie, jaką frajdą sprawiało Ci podnoszenie młodszego kuzyna czy przetaczanie ciężkich kamieni podczas wakacji. To naturalne. Ciężar, który podnosimy, stymuluje receptory czucia głębokiego, a pokonanie trudnego zadania ma zbawienny wpływ na samoocenę.

Chcesz wychować silnego i pewnego siebie dorosłego? Zacznij od małych rzeczy. Ucz odpowiedzialności, wyrabiaj siłę i charakter. W dorosłym życiu nikt nie daje medali za uczestnictwo i nikt nie nosi teczki za pracownikiem.

Profesor O'Sullivan w jednym ze swoich wykładów mówi, że najlepszą rzeczą, jaką możemy zrobić dla własnego dziecka, jest wrzucenie mu kamienia do plecaka ¹². Tego się trzymam.

Dziękuję Ci bardzo za przeczytanie tego artykułu. Proszę Cię skomentuj co na ten temat myślisz. J eśli będziesz miał jakiekolwiek pytania, to zapraszam Cię do ich zadawania.

A jeśli podoba Ci się to co piszę, to kliknij proszę "Lubię to" oraz zapisz się na mój newsletter.

Jeżeli nie chcesz przegapić rewelacyjnych treści związanych z nowymi wywiadami, trzy dniówkami dołącz do mnie zostawiając adres email: Tak chcę nie mogę przegapić rewelacyjnych treści:)

Literatura:

1. Influence of the Weight of a School Backpack on Spinal Curvature in the Sagittal Plane of
Seven-Year-Old Children.
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC4564613/

2. Effect of asymmetrical backpack load on spinal curvature in school children.
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/25425595

3. Association of relative backpack weight with reported pain, pain sites, medical utilization, and lost school time in children and adolescents.
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/17430435

4. Back pain and backpacks in school children.
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/16670549

5. Dlaczego boli?
https://joannatokarska.pl/dlaczego-boli/

6. Effect of carrying school backpacks on cardio-respiratory changes in adolescent students
https://link.springer.com/article/10.1007/s11332-008-0060-8

7. Ocena obciążenia uczniów tornistrami i plecakami.
http://plock.psse.waw.pl/nadzor/sekcja-higieny-dzieci-i-mlodziezy/ocena-obciazenia-uczniow-tornistrami-i-plecakami

8. Schoolbag weight limit: can it be defined?
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/23517005

9. School backpacks: it's more than just a weight problem.
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/20075526

10. Parental knowledge of school backpack weight and contents
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC1719266/pdf/v088p00018.pdf

11. Back pain and backpacks in children: Biomedical or biopsychosocial model?
http://www.tandfonline.com/doi/full/10.1080/09638280600554785

12. Back pain - separating fact from fiction - Prof Peter O'Sullivan
https://www.youtube.com/watch?v=dlSQLUE4brQ

13. The association between the weight of schoolbags and low back pain among schoolchildren. A systematic review, meta‐analysis and individual patient data meta‐analysis

https://onlinelibrary.wiley.com/doi/abs/10.1002/ejp.1471

Dołącz do mnie na Instagramie

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak wybrać plecak dla dziecka? Ile powinien ważyć tornister?

# data[].attributes.attachment_link.description
Jak wybrać plecak dla dziecka? Czy plecak zmienia posturę dziecka? Czy tornister z kółkami może powodować ból? Ile powinien ważyć plecak?

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak zdrowo/prawidłowo siedzieć? Kilka pomysłów dla dzieci w wieku szkolnym...

# data[].attributes.attachment_link.title
Tania dopamina - odcinek 1 [Projekt ESSA #wGdyni]

# data[].attributes.attachment_link.description
To jedne z najważniejszych wyników pierwszego Ogólnopolskiego Badania Higieny Cyfrowej 2022. Przeprowadzono je w listopadzie 2022 roku na reprezentatywnej grupie dorosłych internautek i internautów w Polsce, co daje obraz poziomu higieny cyfrowej polskiego społeczeństwa, którego 88,4% korzysta obecnie z internetu.

# data[].attributes.attachment_link.title
Pobierając e-booka dołączasz do naszej sensorycznej rodziny :-)

# data[].attributes.attachment_link.description
Pedagog, terapeutka integracji sensorycznej, specjalistka diagnozy i terapii pedagogicznej, instruktorka masażu Shantala. Autorka książki Sensoryczne Niemowlę oraz programu zajęć sensorycznych Smyko-Multisensoryka. Prowadzi sensorycznego bloga www.charezinska.pl gdzie publikuje w temacie Integracji Sensorycznej oraz szeroko rozumianiej SENSORYKI. Sensomama Sensocórki

# data[].attributes.attachment_link.title
Zabawki Sensoryczne - Zabawki sensoryczne to nie tylko rozrywka dla naszych dzieci, ale także nauka i wszechstronny rozwój. Odpowiednie zabawki w rękach Twojego dziecka sprawią, że będzie się ono radośnie rozwijać za pomocą wszystkich swoich zmysłów! Podpowiemy Wam, które zabawki wybrać by było bezpiecznie, wesoło i megasensorycznie!

# data[].attributes.attachment_link.description
Zabawki Sensoryczne Zabawki sensoryczne to nie tylko rozrywka dla naszych dzieci, ale także nauka i wszechstronny rozwój. Odpowiednie zabawki w rękach Twojego dziecka sprawią, że będzie się ono radośnie rozwijać za pomocą wszystkich swoich zmysłów! Podpowiemy Wam, które zabawki wybrać by było bezpiecznie, wesoło i megasensorycznie!

# data[].attributes.attachment_link.title
Depresja u nastolatków. Wiem, rozumiem, pomagam.

# data[].attributes.attachment_link.title
Webinar. Jak wspierać koncentrację uwagi u dzieci? wskazówki i ćwiczenia. 29.03.2021

# data[].attributes.attachment_link.title
Depresji w szkole nie widać - Katarzyna Zielińska, Hanna Buchner, Patrycja Kurowska

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Miejsce, gdzie pomoc uzyskają zarówno osoby w kryzysie samobójczym, jak i szukające wsparcia dla kogoś, kto przeżywa trudności psychiczne czy żałobę po samobójczej śmierci bliskiego.

Pamiętaj, że sięgnięcie po pomoc jest pierwszym krokiem do pokonania kryzysu.

# data[].attributes.attachment_link.description
Miejsce, gdzie pomoc uzyskają zarówno osoby w kryzysie samobójczym, jak i szukające wsparcia dla kogoś, kto przeżywa trudności psychiczne czy żałobę po samobójczej śmierci bliskiego. Pamiętaj, że sięgnięcie po pomoc jest pierwszym krokiem do pokonania kryzysu.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Szanowni Państwo,
serdecznie zapraszamy do korzystania z naszych programów bezpłatnej, zdalnej pomocy psychologicznej, a w przypadku dzieci i młodzieży - również psychiatrycznej.

Kliknięcie w przycisk przenosi do opisu danego programu:

POMOC DLA DZIECI I MŁODZIEŻY ORAZ ICH RODZICÓW/ OPIEKUNÓW

Program uznany za najważniejszą inicjatywę warszawskich organizacji pozarządowych w konkursie S3KTOR 2021

Wsparcie psychiczne dzieci i młodzieży j est dla nas priorytetem! Badania pokazują, że właśnie ta grupa wiekowa najbardziej nie radzi sobie z wyzwaniami związanymi, które przyniosła pandemia i wojna w Ukrainie. Dzieci i młodzież bardzo potrzebują naszej pomocy!

W naszym zespole mamy psychiatrę dziecięcego należącego do elitarnego grona zaledwie 450 takich specjalistów w Polsce! Dzięki pomocy lekarza psychiatry, psychologów i psychoterapeutów w formie spotkań online, dzieci z każdego zakątka Polski mogą liczyć na wsparcie i rozmowę ze specjalistami. Zdalna forma sesji pozwala na bezpłatną pomoc także tym dzieciom i nastolatkom, które do tej pory nie mogły sobie na nią pozwolić ze względu na sytuację rodzinną, ekonomiczną, czy brak psychologa i psychiatry w najbliższej okolicy.

Konsultacje psychiatryczne możliwe są wyłącznie po wcześniejszej konsultacji z psychologiem Fundacji „Twarze Depresji", który diagnozuje Uczestnika i podejmuje ostateczną decyzję o zasadności zakwalifikowania Uczestnika na zdalną konsultację psychiatryczną.

Każda złotówka przelana na konto naszej Fundacji na ten program ma znaczenie dla zdrowia psychicznego dzieci i młodzieży - naszych Podopiecznych: 41 1140 2004 0000 3202 7908 0167. Funkcjonowanie programu w kolejnych miesiącach jest zależne od naszych darczyńców.

Obecnie nasi Podopieczni korzystają również z konsultacji w ramach programu finansowanego ze środków programu „Pajacyk - pomoc psychospołeczna" organizowanego przez Polską Akcję Humanitarną.

Kliknij link powyżej, wypełnij ankietę zgłoszeniową i przeczytaj szczegółowy regulamin Programu.

POMOC DLA OSÓB DOROSŁYCH W STANIE KRYZYSU PSYCHICZNEGO

Pandemia, wojna w Ukrainie, wyzwania życia codziennego wpływają na to, że coraz więcej z nas choruje na depresję. Oficjalnie z tą chorobą zmagają się prawie 2 miliony Polek i Polaków. Nieoficjalnie skala problemu może być nawet dwukrotnie większa! Wiele osób nie stać na skorzystanie z pomocy specjalistów lub czas oczekiwania na konsultację jest bardzo długi. Dzięki zdalnej formie konsultacji nasi specjaliści bezpłatnie ratują zdrowie, a często i życie osób, które w innych okolicznościach nie miałyby dostępu do takiej profesjonalnej pomocy.
Każda złotówka przelana na konto naszej Fundacji na ten program ma znaczenie dla zdrowia psychicznego naszych podopiecznych: 41 1140 2004 0000 3202 7908 0167. Funkcjonowanie programu w kolejnych miesiącach jest zależne od naszych darczyńców.
Z uwagi na brak stałego partnera programu obecnie Uczestnik programu może zgłosić się na jedną konsultację, podczas której można spodziewać się diagnozy i psychoedukacji. Nie ma możliwości skorzystania ponownie z konsultacji. Fundacja nie prowadzi psychoterapii, a zapewnia jedynie doraźne wsparcie psychologiczne.
To program dla osób, których miesięczny dochód na osobę w rodzinie nie przekracza 1500 zł lub dla osób, które w swojej miejscowości nie mają możliwości skorzystania z pomocy psychologa lub czas oczekiwania na konsultację w ich miejscowości jest dłuższy niż miesiąc. Wystarczy spełnić jedno z powyższych kryteriów, by móc się do nas zgłosić! Bez wychodzenia z domu, bez lęku przed zakażeniem wirusami, bez poczucia wstydu i stygmatyzacji.

Celem programu jest zapewnienie wsparcia psychologicznego osobom, które w swojej okolicy nie mają dostępu do profesjonalnej pomocy psychologicznej, a także osobom, które zapisały się na terapię w ramach NFZ i czekają na termin wiele miesięcy.

Konsultacje psychiatryczne są obecnie niemożliwe z powodu braku partnera programu i stałego finansowania.

Kliknij link powyżej, wypełnij ankietę zgłoszeniową i przeczytaj szczegółowy regulamin Programu. Nasz koordynator zadzwoni i zaproponuje termin konsultacji.

POMOC DLA OSÓB CHORYCH NA RAKA I DEPRESJĘ

Co trzecia osoba chorująca na raka zmaga się również z depresją. Tę drugą - nie mniej niebezpieczną chorobę - trzeba leczyć. Dzięki wsparciu finansowemu Nationale-Nederlanden Polska w ramach kampanii „Rak? To nie tak!" nasi specjaliści już od czerwca 2021 r. udzielają bezpłatnej, zdalnej pomocy psychologicznej osobom, które chorują lub chorowały na nowotwór, ich bliskim, a także osobom zdrowym zainteresowanym profilaktyką onkologiczno-psychologiczną.
W tym programie zrealizowaliśmy już ponad 2200 bezpłatnych konsultacji. Dzięki firmie Nationale-Nederlanden Polska mamy zapewnione finansowanie tego programu również w 2023 r. - 100 konsultacji miesięcznie! Za wspieranie naszych podopiecznych firma otrzymała tytuł „Dobroczyńca Roku".

Leczenie onkologiczne bardzo często jest trudne i nie pozostaje obojętne dla psychiki zarówno osoby chorującej na raka, jak i jej rodziny. Dlatego nie mamy wątpliwości, że nasz wspólny program - poradnictwo online dla tej grupy jest bardzo potrzebne.

Jeśli potrzebujesz pomocy, zgłoś się do nas! Każdy pacjent onkologiczny oraz członkowie rodzin takich osób mogą skorzystać z pakietu 10 konsultacji, a w przypadku osób zdrowych potrzebujących konsultacji profilaktycznej obowiązuje pakiet 2 konsultacji na osobę - w ramach dostępności konsultacji w danym miesiącu. W pierwszej kolejności do psychoonkologów umawiani są pacjenci onkologiczni.

Kliknij link powyżej, wypełnij ankietę zgłoszeniową i przeczytaj szczegółowy regulamin Programu.

POMOC DLA KOBIET W CIĄŻY I PO PORODZIE

Drogie Mamy, 120 konsultacji psychologicznych - to prezent dla WAS na Dzień Mamy!
Bardzo się cieszymy, że dzięki Waszemu wsparciu możemy na kilka tygodni przywrócić nasz program bezpłatnych, zdalnych konsultacji dla kobiet w ciąży i po porodzie.
- 50 konsultacji zrealizujemy dzięki prywatnym darczyńcom
- 30 konsultacji ufundował Bank Credit Agricole
- 20 konsultacji sfinansowała firma Grant Thornton Frąckowiak
- 20 konsultacji zapewniła firma kosmetyczna AVON
Właśnie na świat przyszło Twoje dziecko, a Ty płaczesz i czujesz, że nie masz siły się nim opiekować? I w ogóle nie czujesz się, jak najszczęśliwsza osoba na świecie? W głowie kłębią się myśli o tym, że jesteś złą mamą, które mieszają się z poczuciem wstydu, złością, bezradnością?
Symbolicznie - w Dniu Kobiet, 8 marca 2022, Fundacja „Twarze Depresji" uruchomiła pierwszy w Polsce program bezpłatnej, zdalnej pomocy psychologicznej dla kobiet w ciąży i po porodzie (do roku po urodzeniu dziecka). Od początku programu do końca maja 2023 zrealizowaliśmy 1167 konsultacji psychologicznych dla Mam. Obecnie Mama, którą obejmiemy programem, może liczyć na pakiet 3 bezpłatnych konsultacji psychologicznych, podczas których otrzyma diagnozę, psychoedukację i wsparcie.

To unikatowy program w skali kraju, który umożliwia kobietom dostęp do konsultacji psychologicznych online - bez wychodzenia z domu. Jeśli nie masz z kim zostawić dziecka, bądź na naszej konsultacji z nim. Obecnie dostęp do profesjonalnej pomocy w tym programie jest możliwy tylko dzięki prywatnym darczyńcom. Jeśli chcesz wesprzeć ten program, numer konta znajdziesz na plakacie.

Depresja w czasie ciąży i poporodowa należą do jednych z najbardziej przemilczanych tematów z zakresu zdrowia człowieka. Mama chora na depresję potrzebuje profesjonalnej pomocy, by była w stanie zapewnić swojemu dziecku miłość i bezpieczeństwo.

KONTAKT:
Masz pytania lub wątpliwości, napisz do nas: pomoc@twarzedepresji.pl

# data[].attributes.attachment_link.title
Programy bezpłatnej, zdalnej pomocy psychologicznej Fundacji "Twarze Depresji" - Twarze depresji

# data[].attributes.attachment_link.description
Pierwsze w Polsce programy bezpłatnej zdalnej pomocy psychologicznej. Wykwalifikowani psychoterapeuci i psychiatrzy bez oczekiwania.

# data[].attributes.attachment_link.description
Terapia integracji sensorycznej może być prowadzona wyłącznie przez certyfikowanego terapeutę, a jej podstawą jest diagnoza. Terapia integracji sensorycznej określana jest mianem „naukowej zabawy". Podczas sesji dziecko huśta się w hamaku, toczy w beczce, jeździ na deskorolce czy balansuje na kołysce.

# data[].attributes.body
Kwestionariusz rozwoju sensomotorycznego

# data[].attributes.body
Możliwe przyczyny zaburzeń integracji se

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Każdy rodzic dziecka z zaburzeniami integracji sensorycznej chciałby uzyskać odpowiedź na pytanie, dlaczego właśnie jego dziecko odczuwa trudności w zakresie przetwarzania zmysłowego. Niestety do tej pory nie udało się znaleźć jednoznacznej przyczyny zaburzeń integracji sensorycznej. Istnieją jednak znane czynniki ryzyka zaburzeń SI, które korelują z trudnościami w przetwarzaniu sensorycznym.
Czynniki genetyczne

Trudności dzieci w zakresie przetwarzania bodźców sensorycznych często mają związek z problemami, które w dzieciństwie odczuwał jeden lub oboje rodziców. Wielu dorosłych rodziców pamięta, że w dzieciństwie nie lubili pewnych tkanin, bardzo bali się głośnych dźwięków lub dużo czasu zajęła im nauka jazdy na rowerze. Podobne kłopoty dzieci w codziennym funkcjonowaniu mogą świadczyć o tym, że przyczyny zaburzeń integracji sensorycznej są skorelowane z czynnikami genetycznymi.

Nie tylko najbliższe pokrewieństwo ma tu znaczenie. Warto przeanalizować drzewo genealogiczne rodziny, by wyłapać ekscentrycznych krewnych, którzy być może przejawiali zburzenia sensoryczne. Natężenie tych trudności może być różne, niektórzy mogą odczuwać je jako drobne niedogodności, innym osobom będą one zaburzać całkowicie normalne funkcjonowanie.

Przebieg ciąży i czynniki okołoporodowe

Podczas wywiadu z rodzicami, który przeprowadza się w ramach diagnozy integracji sensorycznej, rodzice dziecka szczegółowo pytani są o przebieg ciąży. Znaczenie mogą mieć choroby, infekcje i urazy, których doświadczyli matka i płód. Rozwój sensoryczny człowieka rozpoczyna się już w życiu płodowym. Ciąża zagrożona, w czasie której matka musi leżeć, ogranicza dostarczanie ważnych bodźców przedsionkowych. Bodźce te dostarczane są dziecku w czasie aktywnego ruchu matki.

Wcześniactwo i niska masa urodzeniowa są czynnikami wpływającymi na trudności sensoryczne. Nie bez znaczenia jest też przebieg porodu. Długi poród z komplikacjami i niedotlenieniem noworodka może okazać się niekorzystny dla rozwoju dziecka. Planowane cesarskie cięcie pozbawia dziecko możliwości przeciskania się przez kanał rodny kobiety i odbierania silnych bodźców proprioceptywnych. Podwyższony poziom bilirubiny u noworodka także zalicza się do czynników niekorzystnie wpływających na przetwarzanie bodźców sensorycznych.

Spożywanie alkoholu w czasie ciąży może powodować zespół FAS, którego cechami charakterystycznymi mogą być m.in. trudności z przetwarzaniem bodźców sensorycznych. Negatywny wpływ na rozwój dziecka mogą mieć także inne toksyny, np. nikotyna, narkotyki, ale także zatrucie metalami ciężkimi.

Deprywacja sensoryczna

Deprywacja sensoryczna polega ograniczeniu dziecku dostępu do bodźców sensorycznych. Jeśli deprywacja trwa długo staje się bardzo niekorzystna dla rozwoju dziecka. Pozbawianie dzieci doświadczeń sensorycznych często ma miejsce podczas leczenia szpitalnego w bardzo wczesnym okresie życia dzieci. Do deprywacji sensorycznej dochodzi w domach małego dziecka lub patologicznych rodzinach.

Istnieje zależność między odbieraniem niewielkiej ilości zróżnicowanych bodźców sensorycznych przez dziecko we wczesnym etapie jego życia oraz niewielką ilością interakcji z innymi ludźmi, a późniejszymi zaburzeniami integracji sensorycznej.
Mam nadzieję, że prowadzone obecnie badania naukowe pozwolą nam dokładniej poznać przyczyny zaburzeń integracji sensorycznej.
Sprawdź także 10 najczęstszych trudności u dzieci z zaburzeniami integracji sensorycznej.

# data[].attributes.attachment_link.description
Ciekawi Cię jakie mogą być przyczyny zaburzeń integracji sensorycznej u dzieci? We wpisie znajdziesz najbardziej znane czynniki ryzyka zaburzeń SI.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Mózg każdego człowieka rozwija się poprzez ruch. To właśnie sprawność ruchowa odpowiada za tworzenie się sieci połączeń neuronalnych, od których zależy w przyszłości rozwój umysłowy dziecka. Duża ilość połączeń nerwowych pozwala w dalszym etapie życia dziecka uczyć się nowych, wyższych umiejętności, jak na przykład czytanie czy pisanie.
Rozwój ruchowy

Od narodzin do ukończenia pierwszego roku życia w rozwoju ruchowym dziecka zachodzi największy przyrost umiejętności ruchowych. Z istoty, która leży i jest całkowicie niesamodzielna, dziecko, staje się na tyle niezależne, żeby móc samodzielnie się poruszać. To w tym okresie przybywa najwięcej nowych połączeń neuronalnych. Kształtuje się też baza sensomotoryczna do rozwoju wyższych funkcji umysłowych. Rozwój ruchowy oraz prawidłowe działanie systemów sensorycznych: przedsionkowego, proprioceptywnego i dotykowego w dużej mierze warunkuje dalszy harmonijny rozwój.

Pełna swoboda ruchów od początku życia dziecka jest bardzo ważna. Dzięki niej maluchy lepiej się rozwijają, a gdy są starsze, mają lepszą koordynację ruchową, łatwiej jest im się skoncentrować, sprawniej myślą i szybciej się uczą. Ważne jest wsparcie rozwoju ruchowego dziecka w pierwszych latach życia. Dzięki temu rozwijamy działanie układu przedsionkowego - jednego z najważniejszych systemów sensorycznych. Tworzy się też wiele połączeń neuronalnych.

W wieku około 3 lat dziecko potrafi wykonywać wiele aktywności ruchowych: biega, skacze, wspina się. Jednak nie wykonuje tych czynności precyzyjnie i nie potrafi łączyć kilku z nich, np. jednocześnie biegać i łapać piłkę. Rozwijanie precyzji ruchów będzie odbywało się poprzez częstą aktywność ruchową. Ważne są także ćwiczenia w zakresie samoobsługi, czyli samodzielne zakładanie butów czy zapinanie guzików. O samodzielności trzylatków przed pójściem do przedszkola, przeczytasz we wpisie Adaptacja w przedszkolu - jak rodzic może pomóc dziecku?

W okresie od 3 do 6 roku życia sprawność ruchowa dziecka jest na jeszcze wyższym poziomie. Młody człowiek radzi sobie z coraz trudniejszymi wyzwaniami ruchowymi, przygotowując swój mózg do sprawnego wykonywania zadań takich jak: czytanie, pisanie czy obliczenia matematyczne. Przez cały okres życia dziecka, aż od urodzenia na bazie umiejętności ruchowych, tworzyła się bogata sieć neuronalna, która umożliwi dziecku sprawne przyswajanie umiejętności szkolnych, do których niezbędna jest dobra pamięć, uwaga i koncentracja.

Trudności w uczeniu się

Trudności w uczeniu się mogą być spowodowane nieprawidłową pracą układów zmysłowych, które odpowiadają za nabywanie wyższych umiejętności. Niektóre dzieci mają trudności z nauką czytania i kłopot sprawia im skupianie wzroku przez dłuższy czas na jednym punkcie. Mięśnie ich oczu nie rozwinęły się prawidłowo. Prawdopodobnie dzieci te miały mało okazji do obserwowania ruchu i dostrzegania przedmiotów z różnych odległości.

Za trudności związane z prawidłowym trzymaniem ołówka, szybką męczliwość dłoni i nieczytelne pismo odpowiada ogólna sprawność ruchowa dziecka. Ta z kolei może zależeć od napięcia posturalnego oraz słabej obręczy barkowej. Zbyt mało doświadczeń ruchowych niekorzystnie wpływa na sprawność w zakresie motoryki małej i pisania.

To tylko dwa przykłady ukazujące, jak ważna jest stymulacja sensoryczna oraz tworzenie sieci połączeń neuronalnych dla umiejętności uczenia się dziecka. Mowa, koordynacja wzrokowo-ruchowa, słuch, orientacja przestrzenna, percepcja wzrokowa - kształtują się na bazie systemów sensorycznych związanych z ruchem oraz działaniem układu przedsionkowego.

Zabawy rozwijające mózg

Zabawy rozwijające mózg to wszelkie zabawy ruchowe, dzięki którym dziecko zdobywa nowe doświadczenia. Najlepsza okazja do tego to ruch na placu zabaw. Huśtawki, równoważnie, trampoliny, małpi gaj to bardzo wartościowe zabawy. Rower i hulajnoga także doskonale wspierają pracę układu przedsionkowego. W domu można tworzyć tory przeszkód, skakać na skakance, bawić się hula-hop. Możliwości jest wiele, a wszystkie wspierają rozwój dziecka.

W zakładce Integracja sensoryczna, znajdziesz jeszcze więcej sensorycznych ciekawostek.

Zachęcam Cię do obserwowania mnie na Instagramie i Facebooku.

# data[].attributes.attachment_link.title
Mózg kocha ruch - czyli jak wspierać rozwój dziecka?

# data[].attributes.attachment_link.description
Mózg Twojego dziecka kocha ruch. To dzięki sprawności ruchowej zachodzą w nim zmiany, a połączenia neuronalne wpływają na umiejętność uczenia się.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Przepisy prawa oświatowego nie wskazują, po jakim czasie od zgłoszenia się do poradni psychologiczno-pedagogicznej należy przeprowadzić diagnozę pedagogiczną. Często czas oczekiwania w poradni psychologiczno-pedagogicznej wynosi kilka miesięcy. Termin wizyty zależy od możliwości organizacyjnych poradni. Co zatem zrobić, jeżeli rodzic w pierwszym kontakcie z poradnią składa wniosek o wydanie opinii lub orzeczenia? O ile można maksymalnie wydłużyć termin na wydanie opinii lub orzeczenia, gdy dziecko zostaje zgłoszone do poradni bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek badań?

Z artykułu dowiesz się m.in.:

Jak długo czeka się na badanie w poradni psychologiczno-pedagogicznej?

Czy dziecko może oczekiwać na diagnozę pedagogiczną ponad 30 dni?

Ile czasu poradnia ma na wydanie orzeczenia lub opinii dla ucznia?

Ile trwa diagnoza pedagogiczna w poradni psychologiczno -pedagogicznej

Pozostało jeszcze 85% treści

Aby zobaczyć cały artykuł, zaloguj się lub zamów dostęp.

Uzyskaj dostęp do portalu a wraz z nim:

Dostęp do stale aktualizowanej wiedzy z zakresu prawa oświatowego.

Wsparcie ekspertów w rozwiązywaniu indywidualnych problemów.

Praktyczne wskazówki i porady ułatwiające codzienną pracę.

Baza kilkuset scenariuszy i kart pracy gotowych do wydrukowania i zastosowania na zajęciach.

Atrakcyjne materiały multimedialne - słuchowiska, webinaria i gry dydaktyczne.

Dyrektor poradni psychologiczno-pedagogicznej, wykładowca kursów dla nauczycieli i kadry zarządzającej placówek oświatowych.

# data[].attributes.attachment_link.description
Sprawdź, ile czasu ma poradnia psychologiczno-pedagogiczna na przeprowadzenie diagnozy pedagogicznej