# data[].attributes.headline
Η τύχη ενός δέντρου

# data[].attributes.subject
Η τύχη ενός δέντρου

# data[].attributes.body
"Σας έτυχε ποτέ να πιάσετε φιλία μ' ένα δέντρο; Είναι κάτι που έχει πολλή γοητεία. Μπορώ να σας νοματίσω πολλά δέντρα που αγάπησα όταν όμως πρωτοαντίκρυσα το δέντρο στην Άνω Αίγυπτο μόνο που δεν φώναξα. Ήταν στιβαρό, γεροδεμένο, καλοϊσκιωτο. Το σχολειό ήταν λίγο πιο κάτω από το δέντρο. Έτσι το έβλεπα πολλές φορές την πάσα μέρα.Είχαμε γίνει σπουδαίοι φίλοι. Το πρόσεχα, του μιλούσα, το ρωτούσα.Μία νύχτα καθώς γύριζα από έναν μακρινό περίπατο, πρόσεξα πάνω του έναν άνθρωπο σκαρφαλωμένο. Άκουσα χτυπήματα.Ο άνθρωπος εκείνος έμπηγε στην "καρδιά" του χτυπώντας βαριά έναν μεγάλο λοστό. Διαταγή της κυράς.Τι της έφταιγε το δέντρο; "Κρύβει όλη τη φατσάδα του νεόχτιστου σπιτιού της".

# data[].attributes.headline
Κάτω από ένα δέντρο...

# data[].attributes.subject
Κάτω από ένα δέντρο...

# data[].attributes.body
Μία φορά, ένας ινδός μυστικιστής, ο Ναράντα, αποφάσισε να πάει να συναντήσει τον Θεό.Στο δρόμο που πήγαινε κάτω από ένα δέντρο βρήκε ένα γέρο σοφό που προσπαθούσε με νηστεία και προσευχές διαβάζοντας τις ιερές γραφές να βρει τη λύτρωση. Ο γέροντας ζήτησε από τον Ναράντα να ρωτήσει για λόγου του τον Θεό πόσο θα χρειαστεί ακόμη να κοπιάζει.Λίγο πιο κάτω, στη σκια ενός άλλου δέντρου ο Ναράντα συνάντησε ένα νεαρό που χόρευε και τραγουδούσε.Τον ρώτησε "μήπως θέλεις να μάθω κάτι και για σένα από το Θεό;". Ο νεαρός χωρίς να τον ακούει καν συνέχισε το χορό και το τραγούδι του. Στην επιστροφή του ο Ναράντα έφερε και τις απαντήσεις στο ερώτημα του καθενός, ο γέρος σοφός, έτσι αποκομμένος απ΄όλους, ζώντας ζωή μοναχική ήθελε ακόμη τρεις ζωές ώσπου η ψυχή του να ελευθερωθεί. Όσο για τον νέο που χόρευε και τραγουδούσε δοξάζοντας το δώρο της ζωής αυτός θα ζούσε τόσες ζωές όσα και τα φύλλα του δέντρου κάτω από το οποίο χόρευε.

Εγώ την απόκριση του Θεού δεν την κατάλαβα, εσείς;

# data[].attributes.headline
Το δέντρο θαμπό: "...πήρε χαρτοτέιπ και κόλλησε τη φωτογραφία στο τζάμι του παραθύρου του μπαλκονιού..."

# data[].attributes.subject
Το δέντρο θαμπό: "...πήρε χαρτοτέιπ και κόλλησε τη φωτογραφία στο τζάμι του παραθύρου του μπαλκονιού..."

# data[].attributes.body
Είχε συντροφιά της ένα ψηλόλιγνο πεύκο που έφτανε κι άπλωνε τα κλαριά του ως τον τρίτο όροφο, μπροστά στο παράθυρο της κουζίνας της.Το δέντρο της χάριζε τη σκιά του, τη μυρωδιά του, την δροσιά του, την έκρυβε και την προστάτευε από τους περίεργους άλλους. Όμως, όμως τι; Δεν είχε φυτρώσει στο δικό της οικόπεδο, είχε φυτρώσει στα σύνορα με το γειτονικό οικόπεδο. "Είχε διαφορετικό ιδιοκτήτη", έτσι, όταν ήρθαν οι μπουλντόζες και ισοπέδωσαν το ερειπωμένο σπίτι για να υψώσουν στη θέση του μία σύγχρονη πολυκατοικία ο κορμός του δέντρου έπρεπε να λείψει, αποτελούσε εμπόδιο αφού έκοβε μισό μέτρο περίπου από το δρόμο που οδηγούσε στο γκαράζ.Το έριξαν το δέντρο "της". Εκείνη αντιστάθηκε, έγινε έξαλλη, ο μηχανικός κάλεσε την αστυνομία για να την αποτρέψει κι ο πρώην άνδρας της ένα δικηγόρο να μεσολαβήσει να μη τη συλλάβουν. Όταν έγινε το κακό, όταν το δέντρο έπεσε, δεν το χώνεψε στην αρχή, αποτραβήχτηκε, πήγε για λίγο στο χωριό της. Τώρα, ο ήλιος έμπαινε καυτός στην κουζίνα της κι ό,τι της έμεινε για να θυμάται είναι η θαμπή φωτογραφία του δέντρου της.

# data[].attributes.headline
Ο οβολός:"Μάνα η μανταρινιά μας ζει"

# data[].attributes.subject
Ο οβολός:"Μάνα η μανταρινιά μας ζει"

# data[].attributes.body
O οβολός

Το διήγημα «Ο οβολός» του Ηλία Χ. Παπαδημητρακόπουλου είναι μια συγκινητική αφήγηση με έντονα βιωματικό χαρακτήρα, όπου ο αφηγητής ανακαλεί τις τελευταίες στιγμές με τη μητέρα του λίγο πριν πεθάνει. Κατά την αποχαιρετιστήρια επίσκεψή του στο πατρικό, η μητέρα του του προσφέρει τρία εισιτήρια λεωφορείου —μια σιωπηλή δήλωση ότι η ίδια δεν μπορεί πια να τα χρησιμοποιήσει. Μετά τον θάνατό της, ο αφηγητής επιστρέφει στον τόπο των παιδικών του χρόνων, όπου ανακαλύπτει πως η παλιά μανταρινιά, παρά τις αντιξοότητες, έχει επιβιώσει. Συγκινημένος, μαζεύει μερικά μανταρίνια και επιστρέφει στην κηδεία. Εκεί, καταθέτει τα τρία εισιτήρια και ένα ματσάκι ανεμώνες στο φέρετρο της μητέρας του, ψιθυρίζοντάς της ότι η μανταρινιά τους ακόμα ζει. Το διήγημα διαπνέεται από νοσταλγία, αγάπη και σεβασμό για τη μητέρα και το παρελθόν.

# data[].attributes.headline
Η Λεύκα:"... δεν ένιωσες λοιπόν ποτέ πραγματικά τη σκιά της;"

# data[].attributes.subject
Η Λεύκα:"... δεν ένιωσες λοιπόν ποτέ πραγματικά τη σκιά της;"

# data[].attributes.headline
Αργύρης Χιόνης/ΟΤΑΝ ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ  ΜΙΣΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΑΧΑΡΙΣΤΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

# data[].attributes.subject
Αργύρης Χιόνης/ΟΤΑΝ ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ  ΜΙΣΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΑΧΑΡΙΣΤΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

# data[].attributes.body
https://www.youtube.com/watch?v=DjLvrzk_IO8

Η ιστορία της Κάμαλ. Μπορεί ένας μικρός σπόρος να φυτρώσει σ' ένα νέο τόπο;Τι λέτε;

The story of Kamal

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਸੀ ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਭੈਣ, ਦਾਦਾ ਜੀ, ਮਾਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਅਗਸਤ 2023 ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਦਾਦਾ ਜੀ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਭ ਕੁਝ ਬਹੁਤ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਸਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਅਤੇ ਮਾਸੀ ਵਿਚਕਾਰ ਬਾਕਾਇਦਾ ਝਗੜੇ ਹੁੰਦੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਲਈ ਇਹੀ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਯੂਨਾਨ ਜਾਣਾ ਪਿਆ। ਮੈਂ ਮਈ 2024 ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਕੂਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਜੂਨ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਆਏ। ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਅਤੇ ਵੱਖਰੀ ਭਾਸ਼ਾ ਸਿੱਖਣਾ ਵੀ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪਰ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸਕੂਲ ਆਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਦੋਸਤਾਂ ਅਤੇ ਮਦਦਗਾਰ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਜੋ ਹਰ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਹਰ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।

When I was in India I used to live in a Village with my mother , sister, grandfather, aunty and her son . But after my grandfather's death in August 2023 everything changed so much . We started to have problems at home . Regular arguments between my mother and aunt. So this is the only reason that we had to shift to Greece . I left my school in May 2024 and we came here in June. Leaving my friends was not very easy for me and it's also not easy to learn a new and different language. But after coming here when I started to come to school and met new friends and helpful teachers who are always ready to help me everytime and in every situation, i feel better.