# data[].attributes.headline
Από τα σχολικά μου χρό

# data[].attributes.body
Από τα σχολικά μου χρόνια έχει μείνει χαραγμένη στη μνήμη μου η φιλόλογος που μας δίδασκε στη Β´Λυκείου και το μάθημα της Αντιγόνης μεταξύ άλλων. Κάποια στιγμή την άνοιξη μας ανακοίνωσε πως στα πλαίσια του μαθήματος θα επισκεφθούμε τις φυλακές των Διαβατών, θα συνομιλήσουμε με γυναίκες κρατούμενες (κάποιες μάλιστα ήταν και μαθήτριες στο σχολείο των φυλακών) και με τους εκπαιδευτικούς και το διευθυντή του σχολείου των φυλακών. Ήταν μια εμπειρία που έμεινε ανεξίτηλη στη μνήμη μας, μας έδωσε την ευκαιρία να δούμε τη σύγχρονη πραγματικότητα με αφορμή ένα αρχαιοελληνικό κείμενο και να συνδέσουμε το τι θα μπορούσε να βιώνει η Αντιγόνη φυλακισμένη με τα βιώματα των κρατουμένων γυναικών που συνομιλήσαμε. Επιστρέφοντας στο σχολείο, ήμασταν χωρισμένοι σε ομάδες, και έπρεπε η κάθε ομάδα να συνδέσει κάποιες από τις εμπειρίες που ακούσαμε με τα βιώματα και τα συναισθήματα της Αντιγόνης.Η συγκεκριμένη δράση θεωρώ πως έχει άμεση σχέση με την EDC/HRE γιατί όχι μόνο μάθαμε για τα ανθρώπινα δικαιώματα μέσω της μελέτης του αρχαιοελληνικού κειμένου αλλά ζήσαμε και την εμπειρία των σύγχρονων φυλακισμένων και τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν και συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν.

# data[].attributes.headline
Η καθηγήτρια που θα με

# data[].attributes.body
Η καθηγήτρια που θα μείνει ανεξίτηλη στη μνήμη μου στο πέρασμα των χρόνων είναι η φιλόλογος που είχα στο λύκειο. Αν και δίδασκε διάφορα φιλολογικά μαθήματα, θέλω να εστιάσω στη διδασκαλία των Αρχαίων Ελληνικών Κατεύθυνσης στη Γ’ Λυκείου. Ήταν το μάθημα που με έκανε να αγαπήσω τις ανθρωπιστικές σπουδές και, κατ’ επέκταση, την Ιστορία και τη μελέτη των αρχαίων κειμένων.

Η προσφορά της στην εκπαίδευσή μας δεν περιοριζόταν στη μετάδοση γνώσεων· ήταν βαθύτερη, ουσιαστική και καθοριστική για την εξέλιξή μας. Ήταν ο άνθρωπος που θέλαμε δίπλα μας στις πιο απαιτητικές στιγμές, όταν το άγχος, οι ανησυχίες και οι προβληματισμοί μας έμοιαζαν αξεπέραστοι. Ήταν εκείνη που πάντα μας έλεγε: «Θα κάνω μάθημα όπως θα έκανα σε ένα ιδιαίτερο, γιατί το ότι κάποιοι έχουν τη δυνατότητα να κάνουν φροντιστήριο δεν σημαίνει πως την έχουν όλοι. Θέλω όλοι να λαμβάνετε τις ίδιες ευκαιρίες».

Με κάθε ευκαιρία, μέσα από την ανάλυση των αρχαίων κειμένων, μας υπενθύμιζε τη σημασία των δημοκρατικών αρχών και θεσμών στην καθημερινότητά μας. Δεν ήθελε απλώς να μας διδάξει το μάθημα, αλλά να μας διαμορφώσει ως σκεπτόμενους πολίτες. Μας παρότρυνε να είμαστε ενεργοί στην εκπαιδευτική διαδικασία, να συμμετέχουμε όλοι ακόμα και όσοι μπορεί να μην είχαν το ίδιο υπόβαθρο ή την ίδια αυτοπεποίθηση.

Σε κάθε της πράξη αποδείκνυε τον σεβασμό της, πρώτα προς τον μαθητή και τις ανάγκες του και έπειτα προς το ίδιο το αντικείμενο της διδασκαλίας. Μαζί της νιώθαμε ασφάλεια και εμπιστοσύνη, γιατί δημιουργούσε ένα περιβάλλον όπου κάθε μαθητής αισθανόταν αποδεκτός και σημαντικός.

Για όλους αυτούς τους λόγους, πιστεύω πως, παρότι τα Αρχαία Ελληνικά φαινομενικά δεν συνδέονται άμεσα με τα ανθρώπινα δικαιώματα, η συγκεκριμένη καθηγήτρια απέδειξε το αντίθετο. Μέσα από τη διδασκαλία της, μας έμαθε πως η γνώση δεν είναι προνόμιο των λίγων, αλλά δικαίωμα όλων.

# data[].attributes.headline
Μια από τις καθηγήτριε

# data[].attributes.body
Μια από τις καθηγήτριες που έχει μείνει χαραγμένη στη μνήμη μου είναι η φιλόλογος που μας δίδασκε το μάθημα της Ιστορίας στην Α γυμνασίου. Πρώτη χρονιά στο γυμνάσιο! Ήταν η μόνη που καταλάβαινε το άγχος μας και προσπαθούσε να μας βοηθήσει τόσο μέσα από την ευγενική και ήρεμη παρουσία της όσο και μέσα από τον τρόπο που επέλεγε να μας διδάσκει το μάθημά της. Πολλές φορές χρησιμοποιούσε μεθόδους που «ξέφευγαν» από τα συνηθισμένα, γεγονός που τώρα ως συνάδελφός της το εκτιμώ ακόμα περισσότερο. Προτιμούσε, συνήθως, πιο βιωματικούς και ευχάριστους τρόπους και σκοπός της ήταν να μας κάνει να αγαπήσουμε το παρεξηγημένο μάθημα της Ιστορίας. Για παράδειγμα, μας έδινε, συχνά, φωτογραφίες, αποσπάσματα από διάφορες πηγές, μας χώριζε σε ομάδες και το κυριότερο μας άφηνε να εκφραστούμε και να ανακαλύψουμε από κοινού σιγά σιγά τα γεγονότα. Ήταν πάντα εκεί για εμάς, δίχως να μας κρίνει! Η πολυφωνία και ο σεβασμός που διέκριναν το μάθημά της θεωρώ πως συνδέονται άμεσα με την εκπαίδευση για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

# data[].attributes.headline
Δυστυχώς από τα σχολικ

# data[].attributes.body
Δυστυχώς από τα σχολικά μου χρόνια δεν μπορώ να θυμηθώ κάποιο ξεχωριστό τρόπο διδασκαλίας από δάσκαλο μου. Ωστόσο, θυμάμαι με πολλή αγάπη τη θεατρική ομάδα του Γυμνασίου στην οποία συμμετείχαμε εθελοντικά και την συντόνιζαν η καθηγήτρια των Μαθηματικών και η φιλόλογος. Με βοήθησε μέσα από την συνεργασία και την αλληλεπίδραση να γνωρίσω καλύτερα τον εαυτό μου και τα όρια μου και όλους όσοι συμμετείχαμε να αναπτύξουμε κοινωνικές δεξιότητες και δημοκρατικές στάσεις, όπως ο σεβασμός, η συνεργασία, η ανεκτικότητα, η κριτική σκέψη και η αυτόνομη μάθηση.

# data[].attributes.headline
Τον δάσκαλο που θα θυμ

# data[].attributes.body
Τον δάσκαλο που θα θυμάμαι πάντα με αγάπη και ίσως να ήταν κι ένας από τους λόγους που ήθελα να γίνω δασκάλα, ήταν ο κύριος Μανώλης Καλύβας που είχα στην πέμπτη κι έκτη δημοτικού. Δε θυμάμαι κάτι συγκεκριμένο από κάποιο του μάθημα, θυμάμαι όμως τον τρόπο με τον οποίο μας αντιμετώπιζε.

Καταρχάς ήταν πολλές οι φορές που το μάθημα το παρακολουθούσαμε δίπλα του στην έδρα κι όχι από το θρανίο. Επίσης όταν πηγαίναμε περίπατο, μας έλεγε να συνοδεύουμε και να προσέχουμε τα παιδιά μικρότερων τάξεων.

Πιστεύω πως κατά κάποιο τρόπο αυτές οι πρακτικές θα μπορούσαν να είναι συμβατές με την εκπαίδευση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καθώς το γεγονός πως καθόταν δίπλα και όχι απέναντί μας, σήμαινε πως μας αντιμετώπιζε ισάξια όπως επίσης και το γεγονός πως μας έδινε ευκαιρίες να γίνουμε υπεύθυνα άτομα, αντιμετωπίζοντας με σεβάσμο τα παιδιά μικρότερων ηλικιών του σχολείου.

Είναι ένας άνθρωπος που ακόμα και μετά από τόσα χρόνια, όταν τον βλέπω συγκινούμαι.

# data[].attributes.headline
Στη Β', Γ΄ και ΣΤ΄ Δημ

# data[].attributes.body
Στη Β', Γ΄ και ΣΤ΄ Δημοτικού είχαμε δασκάλα την κα Βαγγελιώ. Η κα Βαγγελιώ ήταν ένας άνθρωπος που στα μάτια μας φάνταζε ως άγγελος. Κανένας δεν ήθελε να αναλάβει το τμήμα μας και όμως αυτή η δασκάλα όχι μόνο ήθελε, αλλά έκανε ότι μπορούσε να παραμείνει στο σχολείο για να μας αναλάβει την τελευταία μας χρονιά. Ήταν ένας άνθρωπος που είχαμε αναπτύξει μία πολύ ιδιαίτερη σχέση που ξεπερνούσε κάθε απόσταση μεταξύ εκαπιδευτικού- μαθητή. Προσπαθούσε να συνδέει το κάθε μάθημα με το βίωμα, να μας δίνει λόγο, κι λάτρευε τα εικαστικά αλλά μας είχε κάνει να τα λατρέψουμε και εμείς. Η αναφορά μου λοιπόν δεν έχει να κάνει με έναν κλασσικό μάθημα. Στη ΣΤ' ως καθιερωμένη εκδρομή του σχολείου υπήρχε η δυνατότητα να πάμε εκπαιδευτική εκδρομή στη Αθήνα. Η κα Βαγγελιώ λοιπόν, το Πάσχα πριν την εκδρομή μας πρότεινε να πραγματοποιήσουμε ένα bazaar με χειροποίητες λαμπάδες, στεφάνια κλπ. Προετοιμάσαμε λοιπόν ένα σωρό πράγματα τα οποία μάλιστα και πουλήσαμε στο προγραμματισμένο Bazaar. Ωστόσο, η εκπαιδευτικός δεν θέλησε ποτέ να μας διευκρινίσει , το γιατί το κάναμε, παρα μόνο είχαμε σταθεί ότι θα τα προσφέρουμε κάπου που τα έχουν ανάγκη. Ο λόγος ωστόσο, έγινε πολύ αργότερα γνωστός καθώς τα λεφτά αυτά μας πρότεινε να τα προσφέρουμε σε δύο παιδιά της ΣΤ' που είχαν δηλώσει ότι δεν μπορούν να συμμετέχουν στην εκδρομή , ώστε να καλυφθούν τα έξοδα τους και να λάβουμε μέρος όλοι.

Προσωπικά, θεωρώ ότι είναι συμβατό, καθώς η ίδια η εκπαιδευτικός με αυτή την προτροπή της σίγουρα συναισθάνθηκε τα παιδιά που αδυνατούσαν, θέλοντας να συμμετέχουν και αυτά, αλλά προκειμένου να μην νιώσουν και άσχημα με αυτή την κίνηση, απέφυγε να μας γνωστοποιηθεί εξαρχής ο λόγος. Η πράξη της δείχνει βαθιά ενσυναίσθηση και αλληλεγγύη.

# data[].attributes.headline
Στην πέμπτη και έκτη δ

# data[].attributes.body
Στην πέμπτη και έκτη δημοτικού είχαμε δάσκαλο τον κύριο Σταθόπουλο. Μας είχε μάθει μετά την παρουσίαση μιας ενότητας να κάνουμε συζήτηση μεταξύ μας με βάση ένα πλάνο ερωτήσεων που το εφαρμόζαμε μόνοι μας και κατευθύναμε μόνοι μας τον διάλογο δίνοντας ο ένας τον λόγο στον άλλο. Αυτός είχε ελάχιστη παρέμβαση, κυρίως σε περιπτώσεις συμπεριφοράς ,και μας άφηνε να εκφράζουμε ελεύθερα την γνώμη μας. Μια μέρα στην έκτη δημοτικού μας ανακοίνωσαν ότι θα έπρεπε να οργανώσουμε μόνοι μας την γιορτή της 25ης και να συνεργαστούμε. του είπαμε "κύριε, πώς θα το κάνουμε; δεν γίνεται να συνεννοηθούμε, θα μαλώνουμε συνέχεια!" και μας είπε "θα το κάνετε όπως στο μάθημα" και τα καταφέραμε με πολύ λίγη βοήθεια από τους δασκάλους!

# data[].attributes.headline
Θα μπορούσα να γράφω γ

# data[].attributes.body
Θα μπορούσα να γράφω για ώρες για την συγκεκριμένη καθηγήτρια, η οποία λειτούργησε- και λειτουργεί ακόμη- ως συμβουλάτορας μου για την ακαδημαϊκή και επαγγελματική πορεία μου. Αγαπημένο μάθημα τα Αρχαία Ελληνικά Προσανατολισμού Γ' Λυκείου. Η συνάδελφος-πλέον- είχε μονίμως την τάση να είναι ρηξικέλευθη, να αναζητά τρόπους αφύπνισης και κινητοποίησης των μαθητών. Επέλεγε πολύ συχνά την μη τυπική και άτυπη διδασκαλία. Είχαμε αναπτύξει μια σχέση πέραν των τυπικών όριων, πάντα, φυσικά, σε λογικό πλαίσιο. Κατόπιν συζήτησης και αιτήματός μας, αποφάσισε να αφιερώσει μια ημέρα, προκειμένου να επισκεφτούμε το Εβραϊκό Μουσείο. Ήταν μια αξέχαστη εμπειρία, καθώς η ξενάγηση που ανέλαβε η ίδια ήταν κατατοπιστικότατη, αρκετά ενδιαφέρουσα, πυκνή μεν, ευχάριστη δε. Ο κάθε μαθητής κρατούσε σημειώσεις και στο τέλος της επίσκεψης στο μουσείο καθίσαμε να συζητήσουμε τις απορίες μας, να διατυπώσουμε τις ερωτήσεις μας. Το συγκεκριμένο άτυπο μάθημα σχετίζεται με ανθρώπινα δικαιώματα και τη δημοκρατική εκπαίδευση, καθώς συνέβαλε στην ανάδειξη μιας σκοτεινής περιόδου για την ανθρωπότητα, με την κατάφορη παραβίαση θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ενώ μας έδωσε την ευκαιρία να επιχειρηματολογήσουμε, να ανοίξουμε έναν εποικοδομητικό διάλογο με σημαντική ανταλλαγή ιδεών, ενώ ως μαθητές αποκτήσαμε ενεργό εμπλοκή.

# data[].attributes.headline
Μέσα στην καρδιά μου έ

# data[].attributes.body
Μέσα στην καρδιά μου έχω τον δάσκαλο που είχαμε από την τετάρτη ως την έκτη δημοτικού. Η ανάμνησή μου δεν αφορά κάποιο συγκεκριμένο μάθημα που δίδασκε, αλλά τη γενικότερη προσέγγιση διδασκαλίας του σε όλα τα μαθήματα. Θυμάμαι ότι, ήδη από την πρώτη μας γνωριμία, μας είχε επισημάνει ότι αυτό που τον ενδιέφερε ήταν να μας βοηθήσει να αναπτύξουμε τη σκέψη μας σε διάφορα θέματα, έτσι ώστε αργότερα να μπορέσουμε να σταθούμε στην κοινωνία. Μας είχε τονίσει ότι η αποστήθιση δεν είναι κάτι που τον ενδιαφέρει και δεν πρόκειται να υπάρχει στα μαθήματά του. Όντως, στα σχολικά χρόνια που τον είχαμε, μας έθετε συνεχώς ερωτήματα και μας ενθάρρυνε να αμφισβητούμε απόψεις και θέσεις. Είχαμε την ελευθερία να εκφράζουμε τις απόψεις μας χωρίς φόβο και να επιχειρηματολογούμε γι’ αυτές. Αρκετές φορές είχαμε κάνει και debates. Επιπλέον, στα θρανία καθόμασταν σε ομάδες των 4 ατόμων, και τις περισσότερες φορές οι δραστηριότητες μέσα στην τάξη ήταν ομαδικές. Με αυτόν τον τρόπο, η γνώση συν-οικοδομούνταν. Πιστεύω ακράδαντα ότι η διαδικασία της διδασκαλίας και της μάθησης που ακολουθούσε ο δάσκαλος ήταν συνυφασμένη με τα ανθρώπινα δικαιώματα, καθώς καλλιεργούσαμε την κριτική μας σκέψη και χρησιμοποιούσαμε το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης, αλλά και του σεβασμού προς τις απόψεις των άλλων.

# data[].attributes.headline
Θυμάμαι πολύ έντονα τη

# data[].attributes.body
Θυμάμαι πολύ έντονα την καθηγήτρια που μας έκανε ιστορία κατεύθυνσης στην γ λύκειου. ¨ολη η τάξη περίμενε την ώρα της ιστορίας. Ακόμα και οι μαθητές που ήταν αδιάφοροι στα υπόλοιπα μαθήματα και έκαναν φασαρία, εκείνη την ωρα παρακολουθούσαν με προσοχή. Αυτό οφειλόταν καταρχάς στη ζωντάνια της καθηγήτριας και στην προθυμία της να καταλάβουν όλοι οι μαθητές τα αίτια των γεγονότων που μας παρουσίαζε. Μας ζητούσε να πούμε την άποψη μας και αποδεχόταν το διαφορετικό σκεπτικό που μπορεί να είχαν κάποιοι συμμαθητές μου. Συμπλήρωνε βέβαια , ότι στις πανελλαδικές οι απαντήσεις μας πρέπει να είναι συγκεκριμένες για να έχουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Δεν θα ξεχάσω , παραμονές 17 Νοέμβρη την παρουσίαση που μας είχε ετοιμάσει με φωτογραφίες αλλά και ηχητικά ντοκουμέντα . Στο τέλος της διδακτικής ώρας όλοι ήμασταν με δακρυσμένα μάτια και σίγουρα όλοι μας είχαμε κατανοήσει τι συνέβη στο Πολυτεχνείο. ο τρόπος διδασκαλίας της συγκεκριμένης καθηγήτριας ,πιστεύω οτι ήταν συμβατός με τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη δημοκρατική εκπαίδευση, ειδικά σε μια εποχή που το μάθημα της ιστορίας ήταν καθαρά διδασκαλοκεντρικό.

# data[].attributes.headline
Ένα από τα  μαθήματα π

# data[].attributes.body
Ένα από τα μαθήματα που μου έμεινε αξέχαστο στη μαθητική μου ζωή ήταν στην έκτη δημοτικού, στο μάθημα της Ιστορίας. Ο δάσκαλός μου, ο κύριος Κώστας, είχε έναν μοναδικό τρόπο να ζωντανεύει τα γεγονότα της Ιστορίας με σκοπό να μας αποτυπώνονται στην μνήμη μας. Ένα πρωί, αντί να ανοίξουμε τα σχολικά μας εγχειρίδια, μας χώρισε σε ομάδες και μας έδωσε ρόλους από την Ελληνική Επανάσταση. Ο καθένας και η κάθε μια έπρεπε να υποδυθεί μια ιστορική προσωπικότητα, όπως για παράδειγμα τον Κολοκοτρώνη ή τη Μαντώ Μαυρογένους, και να υπερασπιστεί τις επιλογές του σε μια «συνεδρίαση» των αγωνιστών. Η δραματοποίηση αυτή έγινε μέσα στην τάξη, αλλά η ατμόσφαιρα θύμιζε περισσότερο μια ζωντανή ιστορική συνάντηση παρά ένα τυπικό μάθημα.

Θυμάμαι αυτό το μάθημα γιατί, για πρώτη φορά, ένιωσα πως η Ιστορία δεν ήταν απλά χρονολογίες και γεγονότα, αλλά μια ζωντανή αφήγηση. Μέσα από την αλληλεπίδραση με τους συμμαθητές μου, κατάλαβα καλύτερα τα κίνητρα και τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν οι άνθρωποι εκείνης της εποχής. Κατά την γνώμη μου, η τεχνική που χρησιμοποίησε ήταν απόλυτα συμβατή με τις αρχές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της δημοκρατικής εκπαίδευσης. Μας έδωσε την ελευθερία να εκφραστούμε, να συνεργαστούμε και να διαμορφώσουμε άποψη μέσα από τον διάλογο. Δεν υπήρχε ένας "σωστός" τρόπος να δούμε την Ιστορία, αλλά μάθαμε να την προσεγγίζουμε με σεβασμό στις διαφορετικές οπτικές. Μέσα από τη συμμετοχή και την επιχειρηματολογία, καλλιεργήσαμε την έννοια της δημοκρατίας, αφού όλοι/όλες είχαμε λόγο και ρόλο στη διαδικασία.

# data[].attributes.headline
Δεν θα αναφέρω μία περ

# data[].attributes.body
Δεν θα αναφέρω μία περίπτωση από τα σχολικά μου χρόνια, αλλά τη διδασκαλία μίας συναδέλφισσας που παρακολούθησα στο σχολείο. Αφορούσε το μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας στο Γυμνάσιο και συγκεκριμένα την 4η ενότητα που είχε θέμα τη διατροφή. Αρχικά, η εκπαιδευτικός μας έφερε σοκολάτες συσκευασμένες και μας κέρασε. Μας ζήτησε να κρατήσουμε τις άδειες συσκευασίες και να γράψουμε τι είναι η σοκολάτα για εμάς. Αυτό κράτησε την πρώτη ώρα όπου διαβάστηκαν τα κείμενα και οι χαρούμενες αναμνήσεις. Τη δεύτερη διδακτική ώρα η εκπαιδευτικός πρόβαλε το ντοκιμαντέρ "The dark side of chocolate". Στη συνέχεια για το σπίτι ζήτησε από τον κάθε μαθητή να γράψει τις σκέψεις του σχετικά με το ντοκιμαντέρ που είδε. Την επόμενη εβδομάδα σε ομάδες των τεσσάρων με πέντε διαβάστηκαν τα κείμενα και στη συνέχεια απάντησαν σε ερωτήματα που έθεσε η ίδια. Ερωτήματα όπως: Πώς παράγεται η σοκολάτα; Ποιοι επωφελούνται; Γνωρίζατε το ζήτημα της παιδική εργασίας στην παραγωγή σοκολάτας αν ναι γιατί, αν όχι γιατί; Πώς θα θέλατε να αντιδράσετε και γιατί;

Η διδασκαλία αυτή είναι συνυφασμένη με τη δημοκρατική εκπαίδευση και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Το δικαίωμα της διατροφής ανήκει σε όλους και θεωρείται δεδομένο στον δυτικό κόσμο. Από ό,τι φαίνεται όμως ορισμένα παιδιά όχι μόνο δεν απολαμβάνουν τα γλυκά, αλλά υποσιτίζονται. Παρατηρούμε επίσης πως ότι θεωρείται δεδομένο σε ένα κοινωνικοπολιτισμικό και ιστορικό πλαίσιο, δεν θεωρείται δεδομένο σε ένα άλλο με αποτελέσματα να υπάρχουν ανισότητες που διαιωνίζουν μία κατάσταση. Παράλληλα οι μαθητές στη διδακτική αυτή πράξη ενημερώνονται σταδιακά για το τι συμβαίνει στον κόσμο. Συνειδητοποιούν την άγνοια τους και πως αυτή προκύπτει ενώ παράλληλα αρχίζουν να αναπτύσσουν κοινωνική δράση αναζητώντας περαιτέρω πιθανές δράσεις.