# data[].attributes.attachment_caption
Φωτογραφία του Παπαφλέσσα

# data[].attributes.headline
Οδός Παπαφλέσσα

# data[].attributes.subject
Οδός Παπαφλέσσα

# data[].attributes.body
Ο Παπαφλέσσας γεννήθηκε στην Πολιανή Μεσσηνίας το 1786 η το 1788 και ήταν ο τελεφταίος γιος, από τον δευτερο γάμο του Δημητρίου Δικαίου, ο οποίος είχε 28 παιδιά. Στην Κωνσταντινούπολη γνωρίστηκε με τον Παναγιώτη Αναγνωστόπουλο, ο οποίος τον παρουσίασε στη φιλική εταιρία στις 21 Ιουνίου το 1818. Την ίδια περίοδο έγινε αρχιμανδρίτης από τον πατριάρχη Γρηγόριο Ε΄. Από τη στιγμή που έγινε μέλος της Φιλικής Εταιρείας, ο Παπαφλέσσας αφιερώσε ψυχή και σώμα στην υπόθεση του εθνικού ξεσηκωμού.

Η Οδός Παπαφλέσσα είναι αφιερωμένη σε αυτόν τον σημαντικό χαρακτήρα της επανάστασης του 1821.

# data[].attributes.attachment_caption
Ο γνωστός μπαϊρακτάρης του Κολοκοτρώνη, Νικολής Καραχάλιος

# data[].attributes.headline
Οδός Καραχάλιου

# data[].attributes.subject
Οδός Καραχάλιου

# data[].attributes.body
Ο Νικολής Καραχάλιος ήταν Έλληνας αγωνιστής της Επανάστασης του 1821 από τη Ζάτουνα Γορτυνίας, ο οποίος κατείχε το αξίωμα του σημαιοφόρου (μπαϊρακτάρης) του σώματος του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.

Πολέμησε σε μάχες, όπως στην Κόρινθο, στην Πάτρα, στα Δερβενάκια και αλλού.

Γεννήθηκε το 1785 και πατέρας του ήταν ο Παναγιώτης Καραχάλιος, κλέφτης που βασανίστηκε και σκοτώθηκε από τους Τούρκους στην Τριπολιτσά.

Μετά την Απελευθέρωση έμεινε στην Αθήνα για να εξασφαλίσει όσο το δυνατόν την επιβίωση της οικογένειας του. Στις 17 Αυγούστου του 1843 ή 1847 απεβίωσε πάμφτωχος.

# data[].attributes.attachment_caption
Φωτογραφία του σπουδαίου Έλληνα διαφωτιστή, Αδαμάντιου Κοραή

# data[].attributes.body
Ο Αδαμάντιος Κοραής (Σμύρνη, 27 Απριλίου 1748 – Παρίσι, 6 Απριλίου 1833), ήταν Έλληνας φιλόλογος με βαθιά γνώση του ελληνικού πολιτισμού. Ο Κοραής είναι ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του νεοελληνικού διαφωτισμού και μνημονεύεται, ανάμεσα σε άλλα, ως πρωτοπόρος στην έκδοση έργων αρχαίας ελληνικής γραμματείας, αλλά και για τις γλωσσικές του απόψεις στην υποστήριξη της καθαρεύουσας, σε μια μετριοπαθή όμως μορφή της, με σκοπό την εκκαθάριση των πλείστων ξένων λέξεων που υπήρχαν στη γλώσσα του λαού. Η οδός Κοραή στην Πάτρα είναι αφιερωμένη στον σημαντικό Έλληνα, Αδαμάντιο Κοραή

# data[].attributes.headline
Η οδός Καψάλη

# data[].attributes.subject
Η οδός Καψάλη

# data[].attributes.body
Η οδός Καψάλη πήρε το όνομά της από τον Χρήστο Καψάλη.

Ο Χρήστος Καψάλης καταγόταν από το Μεσολόγγι και ήταν πρόκριτος την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Διέθεσε όλη την περιουσία του, για τον αγώνα. Όταν ο Λόρδος Βύρωνας πήγε στο Μεσολόγγι του παραχώρησε ένα από τα σπίτια του. Ακόμη συμμετείχε και στην εμψύχωση των πολιορκημένων. Το σπίτι του μάλιστα ήταν αποθήκη πυρίτιδας και πυρομαχικών.

Στις 8 Απριλίου 1826, όταν αποφασίστηκε η Έξοδος, ο Καψάλης μην μπορώντας, λόγω ηλικίας, να συμμετέχει, προτίμησε να πεθάνει στα ερείπια της πατρίδας του. Την παραμονή της εξόδου είχε περιέλθει την πόλη και είχε συγκεντρώσει ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού που δεν μπορούσε να ακολουθήσει την ηρωική φρουρά. Συγκέντρωσε πολλές γυναίκες, παιδιά, ασθενείς, τραυματίες, ηλικιωμένους, εξαντλημένους από την πείνα και τις αρρώστιες, και όσους ανάπηρους δεν μπορούσαν να πάρουν μέρος στην έξοδο, σχεδόν 400 άτομα. Λίγες ώρες νωρίτερα, το μεσημέρι, είχε κηδεύσει τη γυναίκα του, η οποία πέθανε από τις κακουχίες και την εξάντληση. Αργότερα κατέλαβε την μεγάλη πυριτιδαποθήκη του Μπότσαρη. Όταν η πυριτιδαποθήκη γέμισε με τους πολιορκημένους, έκλεισε την πόρτα και έβαλε τις πιο νέες κοπέλες στα παράθυρα, για να τις δουν οι εχθροί και να μαζευτούν. Οι έγκλειστοι καταλαβαίνουν πως έφτασε η ύστατη στιγμή και τραγουδούν θρηνητικά τραγούδια. Το πρωί, όταν οι Τούρκοι εισέβαλαν στην πόλη, ο Καψάλης ανατίναξε την πυριτιδαποθήκη μαζί με όλους τους παρευρισκόμενους και πλήθος Τούρκων εχθρών.

Για τη πράξη αυτή υμνήθηκε τόσο από τους Έλληνες όσο και από ξένους ποιητές. Προτομή του Καψάλη έχει στηθεί στο ηρώο του Μεσολογγίου από το 1926. Ο δήμος της πόλης, στον εορτασμό της εκατονταετηρίδας της εθνικής ανεξαρτησίας, έκοψε χρυσά, αργυρά και χαλκά αναμνηστικά μετάλλια τα οποία απεικόνιζαν στην μια όψη τους την ανατίναξη και στην άλλη είχαν χαραγμένη τη φράση «Το Μεσολόγγι προς το ολοκαύτωμα του Χρήστου Καψάλη 1826-1930».Κάθε χρόνο το Σάββατο του Λαζάρου και την Κυριακή των Βαΐων γίνονται επετειακές εορτές σε ανάμνηση της εξόδου των Πολιορκημένων με αναπαράσταση της εξόδου και της ανατινάξεως της οικίας του.

# data[].attributes.headline
οδος  Μητροπολιτου Νεοφυτου

# data[].attributes.subject
οδος  Μητροπολιτου Νεοφυτου

# data[].attributes.body
Ο κατά κόσμον Όμηρος Μασούρας γεννήθηκε το 1962 στην Πάνω Ζώδεια, κοντά στη Μόρφου της Επαρχίας Λευκωσίας. Εκεί έζησε τα πρώτα 12 χρόνια της ζωής του. Τα παιδικά του χρόνια σημαδεύτηκαν από τον θάνατο του πατέρα του στα οκτώ του χρόνια, ενώ στην ηλικία των 12 βίωσε την τουρκική εισβολή στην Κύπρο και τον θάνατο του μεγαλύτερου αδερφού του, Πέτρου. Ως πρόσφυγας πλέον, πέρασε τα εφηβικά του χρόνια στον προσφυγικό συνοικισμό των Λατσιών, έξω από την Λευκωσία. Το 1979 ξεκίνησε να σπουδάζει στην Νομική Σχολή του ΕΚΠΑ.[3][2]

Στις 27 Δεκεμβρίου 1987 χειροτονήθηκε διάκονος από τον Μητροπολίτη Κιτίου Χρυσόστομο και στις 19 Δεκεμβρίου 1993 πρεσβύτερος. Υπηρέτησε ως διάκονος και εφημέριος στην Μητρόπολη Κιτίου. Στις 13 Σεπτεμβρίου 1998 χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Μόρφου.

Το 2016 ήταν μέλος της αντιπροσωπείας της Εκκλησίας της Κύπρου στην Πανορθόδοξη Σύνοδο της Κρήτης[4].

# data[].attributes.headline
οδος Νικολαου Γερακαρη

# data[].attributes.subject
οδος Νικολαου Γερακαρη

# data[].attributes.body
Ο Νικόλαος Γερακάρης, γεννήθηκε το 1782, και πέθανε στις 23 Φεβρουαρίου 1842 στην Καρύταινα Γορτυνίας. Καταγόταν από «επιφανή Κεφαλονίτικην οικογένεια, με ρίζες βυζαντινές», και ήταν «εις εκ των αρχηγών των Επτανησίων» κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821.[1] Σύζυγός του ήταν η Ασπασία Χριστοδούλου Κρητικού με την οποία απέκτησε τέσσερα παιδιά, τον Τηλέμαχο (1838-1900, δικηγόρο και δικαστή),τον Ευστάθιο (1839-1902, δικηγόρο και έπαρχο και Υποθηκοφύλακα Πατρών), τον Σπυρίδωνα (1840, δικηγόρο Πατρών και μετέπειτα δικηγόρο Κερκύρας) και τον Στέφανο (1841, Στρατιωτικό)

# data[].attributes.headline
Οδός Αθανασίου Διάκου 

# data[].attributes.subject
Οδός Αθανασίου Διάκου 

# data[].attributes.body
Ο Αθανάσιος Διάκος (Άνω Μουσουνίτσα Φωκίδας ή Αρτοτίνα Φωκίδας[2] ,4 Ιανουαρίου 1788, - Λαμία, 24 Απριλίου 1821) ήταν Έλληνας οπλαρχηγός εκ των πρωταγωνιστών ηρώων του πρώτου έτους της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, ο οποίος έδρασε στη Στερεά Ελλάδα. Καταγόταν από την ορεινή Φωκίδα και σύμφωνα με μια εκδοχή, το πραγματικό του όνομα ήταν Αθανάσιος Γραμματικός[3][4][5][6] ή κατά άλλους Αθανάσιος Μασσαβέτας[7]. Στα οθωμανικά müsvedde ~ مسوده σημαίνει: σχέδιο και γραμματέας/γραμματικός καταγραφής φορολογικών στοιχείων και επομένως είτε Μασσαβέτας από τα Οθωμανικά, είτε Γραμματικός στα Ελληνικά, το επώνυμό του ήταν το ίδιο και το αυτό, προφανώς προερχόμενο εξ ιδιότητος που είχαν οι πρόγονοί του. Ο ίδιος επέλεξε ως επώνυμο το "Διάκος" και μάλιστα με αυτό υπέγραφε, ως τιμητικό στην πρώην ιδιότητά του. Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία το 1818 και το 1820 έγινε αρματολός στη Λιβαδειά. Τον Απρίλιο του 1821 σε συνεργασία με άλλους οπλαρχηγούς κατέλαβε το φρούριο της Λιβαδειάς και χρησιμοποιώντας το ως ορμητήριο, έδωσε πολλές νικηφόρες μάχες. Κατέλαβε τη γέφυρα της Αλαμάνας και στις 23 Απριλίου 1821 έδωσε μάχη με τα στρατεύματα του Ομέρ Βρυώνη. Στη μάχη αυτή συνελήφθη και αφού μεταφέρθηκε στη Λαμία, δολοφονήθηκε έπειτα από βασανιστήρια, με ανασκολοπισμό (λογοτεχνικά αναφέρεται ότι "σουβλίστηκε") από τους Τούρκους στις 24 Απριλίου 1821.

Αρχικά κλέφτης υπό την εξουσία διαφόρων καπετάνιων της Ρούμελης, διακρίνεται σε διάφορες συγκρούσεις με τους Τούρκους. Ο Καπετάνιος Τσαμ Καλόγερος, σε μια συμπλοκή με τους Τούρκους, πληγώθηκε βαριά στο πόδι και θα έπεφτε στα χέρια τους αν ο Διάκος δεν έμενε να τον υπερασπιστεί. Με το σπαθί στο χέρι, τον σήκωσε και τον μετέφερε ως την Γραμμένη Οξυά, μια ψηλή ράχη, δύο ώρες από την Αρτοτίνα. Εκεί έφτασαν και οι άλλοι Κλέφτες και μπροστά τους είπε ο Τσαμ Καλόγερος: «Αν πεθάνω, αυτός πρέπει να γίνει καπετάνιος σας».

Αργότερα οι Κλέφτες χωρίστηκαν σε μπουλούκια (μικρές ομάδες), κατατρεγμένοι από το κυνήγι των Τούρκων. Ένα μπουλούκι έγινε από τον Διάκο, τον Γούλα και τον Σκαλτσοδήμο. Εκείνο τον καιρό, έμαθε ο Διάκος ότι πέθαναν ο πατέρας του κι ένας από τους αδερφούς του, ο Απόστολος. Ο Διάκος είχε δύο αδερφούς, τον Απόστολο και τον Κωνσταντίνο, που τον έλεγαν και Μασσαβέτα και δύο αδερφές, την Καλομοίρα και την Σοφία. Ο πατέρας του με τον Απόστολο και τον Κωνσταντίνο, είχαν προτιμήσει την τσοπάνικη ζωή και τότε ήταν με τα κοπάδια τους στα χειμαδιά. Ένα Τούρκικο απόσπασμα που έφτασε στην καλύβα τους, συνέλαβε πατέρα και γιό επειδή βοήθησαν και πρόσφεραν φαγητό σε κλέφτες και τους πήγαν δεμένους στον Πατρατσίκι (Υπάτη). Ο Κωνσταντίνος δεν βρισκόταν εκεί και έτσι γλύτωσε. Οι άλλοι δύο όμως βρήκαν τον θάνατο στη φυλακή την ίδια νύχτα.Μόλις πληροφορήθηκε το γεγονός ο Διάκος, ορκίστηκε να εκδικηθεί. Τουρκικό απόσπασμα δεν προλάβαινε να ξεμυτίσει και το αποδεκάτιζε με τα παλικάρια του. Από τότε άρχισαν να αναζητούν και το αρματολίκι της περιοχής. Έτσι μια μέρα, οι κλέφτες, ορμώντας στα Μπαϊρια (θέση κοντά στην Αρτοτίνα), απήγαγαν την Κρουστάλλω[15], κόρη του Μπαμπαλή, κοτζαμπάση της Δωρίδας. Οι κλέφτες την πήγαν στην Καρυά, στο λημέρι τους. Ζήτησαν από τον Μπαμπαλή, αν θέλει το κορίτσι του, να πάει στο Λιδωρίκι και να ενεργήσει, ώστε να τους δώσουν οι Τούρκοι το αρματολίκι. Και το πέτυχαν.

Εκείνη την περίοδο, ο Αλή πασάς, στα Γιάννενα, έκανε σχέδια εναντίον του Σουλτάνου και κάλεσε στην έδρα του όλους τους καπετάνιους, Αρβανίτες και Χριστιανούς. Ανάμεσα τους και τον Σκαλτσοδήμο (σαν αντιπρόσωπο των αρματολών του Λιδωρικίου). Εκείνος όμως έστειλε τον Διάκο στη θέση του. Ο Αθανάσιος Διάκος υπήρξε αρματολός για δύο χρόνια (1814-1816) στο στρατό του Αλή πασά τον ίδιο καιρό με τον Οδυσσέα Ανδρούτσο.

Όταν ο Ανδρούτσος έγινε καπετάνιος μιας μονάδας αρματολών στη Λιβαδειά, ο Διάκος ήταν για ένα χρόνο πρωτοπαλίκαρο του. Στα χρόνια που ακολουθούν και που καταλήγουν στην Επανάσταση του 1821, ο Διάκος είχε φτιάξει τη δική του ομάδα κλεφτών και όπως πολλοί άλλοι καπετάνιοι κλεφτών και αρματολών γίνεται μέλος της Φιλικής Εταιρίας.

Σύντομα μετά από το ξέσπασμα των εχθροπραξιών, ο Διάκος κι ένας ντόπιος καπετάνιος και φίλος, ο Βασίλης Μπούσγος, οδήγησαν ένα απόσπασμα μαχητών στη Λιβαδειά με σκοπό την κατάληψή της. Στις 1 Απριλίου του 1821, μετά από τρεις ημέρες άγριας μάχης από σπίτι σε σπίτι, το κάψιμο του σπιτιού του Μιρ Αγά (συμπεριλαμβανομένου του χαρεμιού) και την κατάληψη του κάστρου, η πόλη έπεσε στους Έλληνες. Η Λιβαδειά, ελεύθερη πλέον, σήκωσε την ελληνική σημαία στις 4 Απριλίου στο κάστρο και τη θέση Ώρα.

# data[].attributes.headline
 Οδός Ρήγα Φεραίου

# data[].attributes.subject
 Οδός Ρήγα Φεραίου

# data[].attributes.body
Ο Ρήγας Βελεστινλής ή Φεραίος (Βελεστίνο, 1757 - Βελιγράδι, 24 Ιουνίου 1798) ήταν Έλληνας συγγραφέας, πολιτικός, στοχαστής και επαναστάτης. Θεωρείται εθνομάρτυρας και πρόδρομος της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.

Το βαπτιστικό του ήταν Ρήγας και ως επώνυμο χρησιμοποιούσε το όνομα της γενέτειράς του, κατά τη συνήθεια των λογίων της εποχής του. Ο ίδιος υπέγραφε ως «Ρήγας Βελεστινλής» και ουδέποτε ως «Φεραίος», κάτι που είναι δημιούργημα μεταγενέστερων λογίων.

Το θεωρούμενο μέχρι πρόσφατα ως πραγματικό του όνομα Αντώνιος Κυριαζής έχει διαγραφεί ως ανιστόρητο από τα βιβλία Ιστορίας της ΣΤ' Δημοτικού.

Αξίζει να αναφέρουμε εδώ μερικές χαρακτηριστικές απόψεις για το ξεχωριστό αυτό έργο του Ρήγα.

Ο Γάλλος ιστορικός Φρανσουά Πουκεβίλ (François Pouqeville) είχε γράψει: «...Οι Έλληνες πολεμούσαν έχοντας στα χείλη τους τις τρομερές στροφές του Ρήγα...»

Ο αγωνιστής του 1821, δικαστής και ιστορικός Γεώργιος Τερτσέτης, το χαρακτήρισε ως «Το ιερότερο άσμα της φυλής μας»

Ο συγγραφέας Δημήτριος Φωτιάδης, είχε γράψει ότι: «Όσοι από τους Ιερολοχίτες στο Δραγατσάνι δεν βρήκαν το θάνατο στη μάχη παρά πέσανε στα χέρια των τυράννων, τραγουδάγανε το Θούριο όταν τους οδηγούσαν να τους σφάξουν...»

Ο ιστορικός Ιωάννης Κορδάτος τον ονόμασε «Παμβαλκανικό εμβατήριο».

Ενώ τέλος για τον ίδιο τον Ρήγα, ο θρυλικός Γέρος του Μωριά, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, είχε πει: «Εστάθη ο μεγαλύτερος ευεργέτης της φυλής μας. Το μελάνι του θα είναι πολύτιμο ενώπιον του Θεού, όσο το αίμα του άγιο.»

# data[].attributes.headline
Ή οδός Γραβιάς

# data[].attributes.subject
Ή οδός Γραβιάς

# data[].attributes.body
Ο οδός Γραβιάς πήρε το όνομα του από την μάχη της Γραβιάς.

Η Μάχη της Γραβιάς ήταν μία από τις πολεμικές εμπλοκές της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, με νικηφόρους τους Έλληνες. Στη μάχη αυτή, που έγινε στις 8 Μαΐου του 1821, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος με σχεδόν 120 άνδρες νίκησε τον Ομέρ Βρυώνη, που είχε σχεδόν 9.000 άνδρες.Στις 3 Μαΐου του 1821, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος έφτασε στη Γραβιά με μία ομάδα από 100 περίπου άνδρες.Αφού μαζεύτηκαν εκεί από πρόσκληση του Ανδρούτσου και άλλοι καπετάνιοι, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος τούς πρότεινε να κλειστούν στο Χάνι, ώστε να μην μπορούν να υποχωρήσουν, να αναγκαστούν να πολεμήσουν πάση θυσία για να ανακόψουν την πορεία του Ομέρ Βρυώνη μα δεν συμφωνούσαν όλοι. Τελικά, χωρίστηκαν σε τρία τμήματα. Όσοι ήθελαν να κλείστούν μαζί με τον Ανδρούτσο μέσα στο Χάνι μπορούσαν. Μάλιστα, για να τους ενθαρρύνει, ο Ανδρούτσος κάλεσε τους άνδρες να χορέψουν.

Μόλις έφτασε ο Ομέρ Βρυώνης, αφού εκτόπισε τα τμήματα, αντιλήφθηκε όσα συνέβαιναν μέσα στο Χάνι και θύμωσε πολύ, καθώς συνειδητοποίησε ότι ο Ανδρούτσος δεν είχε φτάσει εκεί για να προσχωρήσει στον τουρκικό στρατό, αλλά για να τον εμποδίσει απο τη Σάλωνα και τη Πελοπόννησο, μέσω της Σκάλας Σαλώνων θέλοντας να αποφύγει τον Ισθμό της Κορίνθου.Εστειλε τον Χασάν-δερβίση να πει στον Ανδρούτσο να παραδοθεί μα ο Ανδρούτσος δεν δέχτηκε και η διαπραγμάτευση έγινε υβριστική, με αποτέλεσμα ο δερβίσης να πέσει νεκρός από σφαίρα του Ανδρούτσου. Αυτό έδωσε το σύνθημα της μάχης. Οι Τούρκοι επιτέθηκαν αλλά αποκρούσθηκαν με μεγάλες απώλειες και αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν. Έτσι η πρώτη έφοδος αντιμετωπίστηκε επιτυχώς το ίδιο και η δεύτερη και η τρίτη. Ο Βρυώνης βλέποντας τους άνδρες του να πέφτουν από τα πυρά των Ελλήνων, διέταξε να φέρουν κανόνια ή και πυροβόλα για ν' ανατινάξει το κτήριο.Οι Τούρκοι, έπειτα από επτά επιθέσεις, σταμάτησαν μέχρι να έρθουν τα κανόνια, ενώ οι Έλληνες τη νύχτα αφού είχαν πετύχει να προβάλουν γενναία αντίσταση και να σκοτώσουν πάνω από 300 Τούρκους, καθυστερώντας ταυτόχρονα την πορεία του εχθρού, κατάφεραν να εγκαταλείψουν κρυφά το χάνι.

Πάνω από τούρκοι 300 είχαν σκοτωθεί και 600 είχαν τραυματιστεί. Οι Έλληνες έχασαν μόνο 6 πολεμιστές. Η επιτυχία της μάχης αυτής ήταν μεγάλη. Εμπόδισε την κάθοδο του Ομέρ Βρυώνη στην Πελοπόννησο και διευκόλυνε τη νίκη στο Βαλτέτσι. Συγκεκριμένα, μετά τη μάχη στη Γραβιά, ο Βρυώνης συγκλονίστηκε τόσο πολύ που αποφάσισε να σταματήσει προσωρινά την εκστρατεία του και να υποχωρήσει στην Εύβοια. Έτσι παρεμποδίστηκε η κάθοδος ενός τόσο ισχυρού στρατού στην Πελοπόννησο ενώ συνέβαλε στην έναρξη του αγώνα και στη δυτική Ελλάδα.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Πρακτική Σκέψη

# data[].attributes.attachment_link.title
Γραβιά - Το χάνι τάφος εκατοντάδων Τούρκων - Έλξατε Σπάθην

# data[].attributes.headline
Γεννήθηκε στην 

# data[].attributes.body
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1792 και ήταν γιος του Κωνσταντίνου Υψηλάντη, Ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας, και της Ελισάβετ Βακαρέσκου.

Το 1810 κατατάχτηκε με τον βαθμό του ανθυπίλαρχου (ανθυπολοχαγός του Ιππικού) στο σώμα των εφίππων σωματοφυλάκων του Τσάρου Αλέξανδρου Α΄ της Ρωσίας. Διακρίθηκε στους πολέμους κατά του Ναπολέοντα, όπου στη μάχη της Δρέσδης (27 Αυγούστου 1813 ν.ημ.) έχασε το δεξί του χέρι (21 ετών)[4]. Το 1814-1815 συμμετείχε και αυτός ως μέλος της αυτοκρατορικής ακολουθίας στο Συνέδριο της Βιέννης με το βαθμό του υποστρατήγου.Η τελευταία του επιθυμία ήταν η καρδιά του να αποσπαστεί από το σώμα (συνήθεια διαδεδομένη στην εποχή του για σημαίνοντα πρόσωπα) και να σταλεί στην Ελλάδα[6]. Η επιθυμία του πραγματοποιήθηκε από τον Γεώργιο Λασσάνη, που την έκρυψε στον Άγιο Γεώργιο Βιέννης αρχικά

# data[].attributes.headline
Οδος Κανακαρη

# data[].attributes.subject
Οδος Κανακαρη

# data[].attributes.body
Γεννήθηκε στην Πάτρα και ήταν γιος του καθολικού Μπενιζέλου Ρούφου, γόνου παλιάς αρχοντικής οικογένειας με Σικελική καταγωγή, και της Αγγελικής Κανακάρη, αδερφή των πλούσιων πατρινών εμπόρων Ρόδη και Λουκά Κανακάρη. Περίπου στα 1770 υιοθετήθηκε από τον θείο του Ρόδη Κανακάρη, ύστερα από συμφωνία με τον γαμπρό του καθιστώντας τον παράλληλα και μοναδικό κληρονόμο της τεράστιας περιουσίας του. Όταν ήταν μικρός δέχθηκε επίθεση στο ίδιο του το σπίτι από έναν ψυχοπαθή Οθωμανό, ο οποίος εκμεταλλευόμενος την απουσία των γονιών του επιτέθηκε στον μικρό τότε Αθανάσιο, που άρχισε να φωνάζει. Ευτυχώς για αυτόν έσπευσαν σε βοήθεια οι έμποροι Νικόλαος Σταθακόπουλος και Ζαχαρίας Θωμόπουλος, οι οποίοι κατάφεραν να τον σώσουν. Από τότε η οικογένεια Ρούφου-Κανάκαρη διατήρησε στενές σχέσεις με τις οικογένειες αυτών των δύο.[1]

Το 1816 φυλακίστηκε από τον τότε Πασά του Μοριά στο σπίτι του Αναστάσιου Δεληγιάννη στην Τρίπολη επειδή αντιστάθηκε στον παράνομο νόμο που φορολογούσε την ταφή των νεκρών. Ο Κανακάρης προσποιούμενος τον βαριά άρρωστο, αλείφοντας το σώμα του με κίτρινο χρώμα, θεωρήθηκε από τον γιατρό του Πασά ετοιμοθάνατος και μεταφέρθηκε στην Πάτρα για καλύτερη νοσηλεία.[3] Ο ίδιος όμως δραπέτευσε με την βοήθεια του Παπαρρηγόπουλου, διερμηνέα του ρωσικού προξενείου, και κατευθύνθηκε για την Κωνσταντινούπολη, όπου πέτυχε την ανάκληση του Πασά της Πελοποννήσου και την κατάργηση του παράνομου αυτού φόρου.

Στην Κωνσταντινούπολη παρέμεινε για αρκετά χρόνια ως βεκίληςΑρρώστησε τον Χειμώνα του 1822 και απεβίωσε στις 14 Ιανουαρίου του 1823 στην Ερμιόνη

# data[].attributes.body
Ο Κωνσταντίνος Γκότσης (1861 - 6 Μαρτίου[1] 1958) ήταν Έλληνας πολιτικός, νομικός και δημοσιογράφος.Ήταν απόγονος γνωστής οικογένειας αγωνιστών.Γεννήθηκε στο Μαζαράκι Φαρών και είχε σπουδάσει νομικά, αρχικά ιδιώτευσε ως δικηγόρος. Περιστασιακά εργάστηκε ως δημοσιογράφος και για ένα μικρό διάστημα, το 1892, διετέλεσε διευθυντής της εφημερίδας «Φορολογούμενος».

Το 1902 πρωτοεκλέχθηκε βουλευτής Πατρών, το 1915 διετέλεσε γενικός γραμματέας υπουργείου οικονομικών και το 1920 γενικός διοικητής Ανατολικής Μακεδονίας. Επίσης χρημάτισε υπουργός Οικονομικών (1924), Δικαιοσύνης (Κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη 1924), Εσωτερικών σε ανασχηματισμό του 1928 της Κυβέρνησης Ζαΐμη, Υγιεινής και Ναυτικών (1945). Στις εκλογές του 1925 έθεσε υποψηφιότητα για τον δημαρχιακό θώκο της Πάτρας αλλά έχασε από τον Ιωάννη Βλάχο. Ξαναπροσπάθησε τέσσερα χρόνια αργότερα αλλά ηττήθηκε για ακόμη μια φορά από τον Ιωάννη Βλάχο, αυτή τη φορά με διαφορά μόλις 8 ψήφων. Ως δικηγόρος και πολιτικός εργάστηκε για την ανέγερση δικαστικού μεγάρου, πράγμα που πέτυχε. Το σπίτι του ήταν κοντά στην Πλατεία Όλγας και γι' αυτό προς τιμήν του έχει δοθεί το όνομα του σε κοντινό δρόμο.Απεβίωσε στην Πάτρα το 1958 σε ηλικία 97 ετών και ενταφιάστηκε στο Α΄ νεκροταφείο Πατρών.

# data[].attributes.headline
Οδός Πουκεβιλ

# data[].attributes.subject
Οδός Πουκεβιλ

# data[].attributes.body
ΦΡΑΝΣΟΥΑ ΠΟΥΚΕΒΙΛ

Φρανσουά- Σαρλ - Υγκ - Λοράν Πουκεβίλ (γαλλ. François Charles Hugues Laurent Pouqueville, 1770-1838), ήταν Γάλλος ιατρός, περιηγητής, διπλωμάτης, ιστορικός συγγραφέας, ακαδημαϊκός και σπουδαίος φιλέλληνας. Το δε συγγραφικό του έργο υπήρξε ιδιαίτερα σπουδαίο εκ του οποίου πολλοί τον θεωρούν αρχιτέκτονα

του Φιλελληνισμού κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821.

Γεννήθηκε στις 4 Νοεμβρίου του 1770 στο Μερλερό (Merlerault) του νομού Ορν της Νορμανδίας.

Έχει γράψει το πεντάτομο έργο του «Ταξίδιον εις Ελλάδα» περιγράφοντας τα ήθη και έθιμα των κατοίκων, με το οποίους και συνέδεσε το όνομά του κατά την περίοδο εκείνη της ελληνικής ιστορίας. Το 1824 εκδίδει την τετράτομη «Ιστορία της αναγεννήσεως της Ελλάδος» με αφήγηση γεγονότων της περιόδου 1740 μέχρι 1824. Δια του λαμπρού του αυτού έργου άνοιξαν για τον Πουκεβίλ οι πύλες της Γαλλικής Ακαδημίας. Το 1835 ακολούθησε η έκδοση νέου ιστορικού συγγράμματος με τον τίτλο «Ιστορία και περιγραφή της Ελλάδος» εξίσου σπουδαίου έργου.

# data[].attributes.headline
Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης

# data[].attributes.body
Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης γεννήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 1780 (ή 1782) στο Μαυρομάτι Καρδίτσας.τα 15 του ο Γεώργιος Καραϊσκάκης εγκαταλείπει τους θετούς του γονείς και σχηματίζει κλέφτικη ομάδα από συνομηλίκους του. Τρία χρόνια αργότερα πέφτει στα χέρια του Αλή Πασά, ο οποίος εκτιμώντας τον ισχυρό του χαρακτήρα τον προσλαμβάνει στη σωματοφυλακή του.
Τον Μάρτιο του 1798 ακολουθεί τον Αλή Πασά στην εκστρατεία του κατά του Πασά του Βιδινίου Πασβάνογλου κι έρχεται σε μυστικές διαπραγματεύσεις μαζί του.Τον Απρίλιο του 1821 αποτυγχάνει να ξεσηκώσει τους Ακαρνάνες και καταφεύγει στα χωριά των Τζουμέρκων. Τον Μάιο οργανώνει στρατόπεδο με άλλους οπλαρχηγούς της Δυτικής Στερεάς στο Πέτα της Άρτας. Συμμετέχει στις μάχες κατά των Τούρκων στο Κομπότι (30 Μαΐου και 8 Ιουνίου), αλλά τραυματίζεται και αποσύρεται για θεραπεία.
Στις 15 Ιανουάριου του 1823, ο Καραϊσκάκης σημειώνει την πρώτη του μεγάλη νίκη κατά των Τούρκων στη Μάχη του Σοβολάκου. Τον Ιούλιο του 1826 διορίζεται αρχιστράτηγος της Ρούμελης, με πλήρη δικαιοδοσία. Η πρώτη του ενέργεια ήταν να ανακουφίσει τους πολιορκημένους της Ακρόπολης της Αθήνας. Στις 6 Αυγούστου νικά τους Τούρκους στο Χαϊδάρι και θα επαναλάβει τη νίκη του δύο ημέρες αργότερα.ο Καραϊσκάκης άφησε την τελευταία του πνοή στις 4 το πρωί της 23ης Απριλίου 1827, ανήμερα της ονομαστικής του εορτής.

# data[].attributes.headline
Οδός Οδυσσέα Ανδρούτσου 

# data[].attributes.subject
Οδός Οδυσσέα Ανδρούτσου 

# data[].attributes.body
Ο Οδυσσέας Βερούσης ή Ανδρούτσος (Ιθάκη, περ. 1790 – Αθήνα, 5 Ιουνίου 1825) ήταν γενναίος οπλαρχηγός της Επανάστασης του 1821. Πολέμησε μέχρι το 1820 για λογαριασμό του Αλή Πασά και στη συνέχεια αγωνίστηκε για την επανάσταση.

# data[].attributes.body
Ο Κωνσταντίνος Κανάρης (Ψαρά, 1790 ή 1793 – Αθήνα, 2 Σεπτεμβρίου 1877) ήταν Έλληνας επαναστάτης, σπουδαία μορφή του ναυτικού αγώνα κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 και μετέπειτα ναύαρχος και πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε πέντε φορές πρωθυπουργός της Ελλάδας σε ένα διάστημα 33,5 ετών (1844, 1848-49, 1864, 1864-65 και 1877) και για 2 χρόνια και 3 μήνες συνολικά.

Δύο γεγονότα καταδεικνύουν τη συμβολή του Κανάρη ως πολιτικού άνδρα στη Νεότερη Ελληνική Ιστορία: γίνεται ο πρώτος που συμπληρώνει 4 πρωθυπουργίες (1864) από την πλήρη εφαρμογή Συντάγματος στη χώρα το 1844 (όπως και ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος 10 χρόνια νωρίτερα, με τις δύο όμως πρώτες κατά την Απόλυτη Μοναρχία του βασιλιά Όθωνα Α΄) και βασικά ο μόνος πρωθυπουργός που επί των ημερών του η Βουλή ψηφίζει ή αναθεωρεί το Σύνταγμα της Ελλάδας δυο φορές, το 1844 και το 1864 (τα δυο δικτατορικά Συντάγματα επί Γεωργίου Παπαδόπουλου αφενός δεν ψηφίστηκαν από τη Βουλή, παρά επικυρώθηκαν με τα δημοψηφίσματα των 1968 και 1973, αφετέρου το τελευταίο έπαψε αυτοδίκαια να ισχύει με την πτώση της Χούντας των Συνταγματαρχών).

# data[].attributes.headline
Οδός Κολοκοτρώνη

# data[].attributes.subject
Οδός Κολοκοτρώνη

# data[].attributes.body
Η οδός Κολοκοτρώνη ήταν αφιερωμένη στον ήρωα της ελληνικής επανάστασης του 1821 Θεόδωρο Κολοκοτρώνη.

Γεννήθηκε το 1770 κάτω από ένα δέντρο στο βουνό Ραμοβούνι της Μεσσηνίας και απεβίωσε το 1843 στην Αθήνα

Το επώνυμο της οικογένειας του ήταν Τσεργίνησ .Το Κολοκοτρώνης προέρχεται από παρατσούκλι.

Συμμετείχε και πρωταγωνιστησε σε πολλές στρατιωτικές επιχειρήσεις του αγωνα στην Καλαμάτα στην Τριπολιτσά και στα Δερβενάκια.

# data[].attributes.attachment_link.title
αρχείο λήψης

# data[].attributes.body
Ο Αλέξανδρος Ζαΐμης (9 Νοεμβρίου 1855 - 15 Σεπτεμβρίου 1936) ήταν Έλληνας τραπεζίτης και πολιτικός που κατά τη διάρκεια της πολιτικής του σταδιοδρομίας διετέλεσε οκτώ φορές πρωθυπουργός της Ελλάδας, δύο φορές Πρόεδρος της Βουλής, πρόεδρος της Γερουσίας, Ύπατος Αρμοστής της Κρήτης, διαδεχόμενος τον παραιτηθέντα πρίγκιπα Γεώργιο, καθώς και πρόεδρος της Β΄ Ελληνικής Δημοκρατίας. Είναι ο μόνος πολιτικός που κατέλαβε τόσα πολλά σημαντικά αξιώματα στην πολιτική σκηνή της σύγχρονης Ελλάδας.

# data[].attributes.headline
Οδός Μαιζώνος 

# data[].attributes.subject
Οδός Μαιζώνος 

# data[].attributes.body
Η οδός Μαιζώνος είναι αφιερωμένη στον Γάλλο στρατηγό Ιωσήφ Μαιζών, ο οποίος γεννήθηκε το 1771 και απεβίωσε το 1840. Το 1828 ο βασιλιάς Κάρολος 1' της Γαλλίας, του ανέθεσε την ηγεσία των γαλλικών δυνάμεων της Πελοποννήσου και επιφορτίστηκε να φέρει εις πέρας, την εκστρατεία του Μοριά, που αντικειμενικός σκοπός ήταν η εκδίωξη του Ιμπραήμ από το κάστρο της Πάτρας και από την Πελοπόννησο. Ο Μαιζών κατ' έφτασε στην Πελοπόννησο αποβιβαζόμενος στο Πεταλίδι με ικανή δύναμη ανδρών. Μετά από πολιορκία κατάφερε να απελευθερώσει από τους Τούρκους τα φρούρια της Πάτρας και του Ρίου

# data[].attributes.headline
Οδός Γενναδίου

# data[].attributes.subject
Οδός Γενναδίου

# data[].attributes.body
Ο Γεννάδιος Σχολάριος (κατά κόσμον Γεώργιος Κουρτέσιος 1400 - 1473) ήταν ο πρώτος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης.

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη γύρω στο 1400 και ανήκε σε οικογένεια ευκατάστατη με θεσσαλική καταγωγή. Το όνομα Σχολάριος θεωρείται ότι προέρχεται από αξίωμα μέλους της οικογενείας του στον στρατό ή στα ανάκτορα.

Κατά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης συνελήφθη από τους Τούρκους και μεταφέρθηκε ως σκλάβος στην Αδριανούπολη.

Η επίσημη εκλογή, πάντως, του Γενναδίου ως Πατριάρχη συνέβη στις 6 Ιανουαρίου του 1454 από Σύνοδο που συνήλθε στην Κωνσταντινούπολη. Ο Γεννάδιος χειροτονήθηκε πρώτα διάκονος, στην συνέχεια πρεσβύτερος, κατόπιν επίσκοπος και τέλος εξελέγη Πατριάρχης.

Πέθανε στην Μονή Τιμίου Προδρόμου Σερρών, όπου είχε αποσυρθεί, περί το 1473. Η Πατριαρχία του, αν και σύντομη, θεωρείται σπουδαιότατη, καθώς έθεσε τα θεμέλια για τη συνέχιση της ύπαρξης του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο πλαίσιο πλέον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η μνήμη του τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 25 Αυγούστου.

# data[].attributes.headline
Οδός Μπουμπουλίνας

# data[].attributes.subject
Οδός Μπουμπουλίνας

# data[].attributes.body
Η Λασκαρίνα "Μπουμπουλίνα" Πινότση (Κωνσταντινούπολη, 11 Μαΐου 1771 - Σπέτσες, 22 Μαΐου 1825) ήταν Ελληνίδα ηρωίδα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Πιθανότατα, υπήρξε η πιο σπουδαία γυναίκα που έλαβε μέρος στην επανάσταση. Μετά θάνατον, έλαβε τιμητικά από την Ελληνική Πολιτεία το βαθμό της Υποναυάρχου.

# data[].attributes.attachment_link.title
μπουμπουλινας

# data[].attributes.headline
Οδός Βαλτετσίου

# data[].attributes.subject
Οδός Βαλτετσίου

# data[].attributes.body
Η μάχη του Βαλτετσίου (12-13 Μαΐου 1821) θεωρείται ως μία από τις πιο σημαντικές μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, καθώς ήταν η πρώτη μεγάλη νίκη των Ελλήνων από την έναρξή της. Μαζί με τη μάχη των Δολιανών και Βερβένων που ακολούθησε πέντε ημέρες αργότερα, άνοιξαν το δρόμο για τη στενότερη πολιορκία που τελικά οδήγησε στην Άλωση της Τριπολιτσάς.

# data[].attributes.attachment_link.title
ΑrcadiaPortal.gr Η ιστορική μάχη στο Βαλτέτσι και τα Ταμπούρια του Κολοκοτρώνη

# data[].attributes.headline
Οδός Αλαμάνας

# data[].attributes.subject
Οδός Αλαμάνας

# data[].attributes.body
Η μάχη της Αλαμάνας ήταν μια από τις πολεμικές εμπλοκές της Επανάστασης του '21, με νικηφόρα έκβαση για τους Τούρκους εις βάρος των Ελλήνων. Η μάχη έγινε στις 23 Απριλίου 1821 και σε αυτή πληγώθηκε ο Αθανάσιος Διάκος, όπου τελικά βρήκε μαρτυρικό αλλά και ηρωικό θάνατο, αφού εκτελέστηκε βάναυσα από τον Οθωμανό διοικητή Ομέρ Βρυώνη.

# data[].attributes.headline
Οδός Διονυσίου Αγαπητού

# data[].attributes.subject
Οδός Διονυσίου Αγαπητού

# data[].attributes.body
Ο Διονύσιος Αγαπητός ήταν αγωνιστής του 1821, από την Τριφυλία, που πολέμησε και στην Πάτρα.