# data[].attributes.body
Hallo weer lieve lezers, vandaag staat het SPANNENDE boek ‘de honden’ geschreven door Allan Stratton op het programma. Ja inderdaad het boek is net zo vaag als de titel, dat maakt het super spannend, maar dat wordt natuurlijk aan het einde allemaal duidelijk. Dit boek is in 2015 gepubliceerd dus hoogste tijd om hem te gaan lezen!

# data[].attributes.body
Een jonge jongen, Cameron Weaver, en zijn moeder, zijn al 5 jaar op de vlucht voor Cameron's gewelddadige vader. Om de zoveel tijd verhuizen ze voor de zoveelste keer als ze merken dat zijn vader hen op het spoor is. Deze keer verhuizen ze zo'n 1300 km weg van hun vorige plek, om onvindbaar te zijn. Naar een afgelegen donkere plek met een paar boerderijen. Cameron vindt hun boerderij maar niks. Op een dag ontdekt hij in de kelder vreemde tekeningen van de vorige bewoner van de boerderij. Angstaanjagende tekeningen. Cameron gaat op onderzoek uit wat deze figuren betekenen. Hij ontdekt dat op de boerderij de familie McTavish woonde; Jacky, zijn moeder en zijn vader. Op de tekeningen had Jacky zijn familie getekend, maar op de laatste tekening stond zijn moeder er niet meer op.  Cameron heeft allemaal vragen en vanaf die dag praatte hij elke dag met de geest van Jacky, want Jacky bleek al 50 jaar dood te zijn!!!
Langzaam maar zeker komt hij achter de gruwelijke waarheid...

# data[].attributes.body
Nu jullie een beetje een beeld hebben van waarover het boek gaat, ga ik jullie meenemen op een reis door het boek. We gaan kijken naar belangrijke gebeurtenissen, plaatsen en wat daar is gebeurd:

# data[].attributes.body
Iedereen is nieuwsgierig als ik instap. De jongens achterin de bus kijken agressief; de middelste, Cody, is het engst. Uiteindelijk zit ik in m’n eentje. 'Woont hij in dat krot van Sinclair?’ vraagt Cody. ‘Ja,’ zegt een vriend van hem. Ik negeer het. Bij de volgende halte stapt een mollige jongen in. Hij loopt door het gangpad terwijl Cody en zijn vrienden hem uitschelden. Hij gaat naast mij zitten, hij stinkt. We groeten elkaar en ik probeer hem daarna te negeren. Maar de jongen, die Benjie blijkt te heten, blijft maar door praten en allemaal vragen stellen. Ik kijk uit het raam naar de weilanden zodat ik hem bijna niet meer hoor. De bus draait de parkeerplaats op. Benjie wacht tot Cody en zijn vrienden uit de bus zijn. We stappen uit. ‘Zie ik je zo in de pauze?,’ vraagt Benjie. ‘Misschien.’

In dit stukje had ik wel medelijden met Cameron, maar ook met Benjie. Het is Cameron's eerste dag op school en dan heeft hij al te maken met nare jongens. Benjie heeft weinig vrienden en Cameron vindt hem eigenlijk ook niet aardig, dat vond ik wel zielig voor hem.

# data[].attributes.body
Zelf houd ik wel van die griezelige moorden en geheimen, dus dit boek paste heel goed bij mij. Het begin was zoals ik schreef heel vaag en daarom bleef ik maar doorlezen, zodat ik net als de hoofdpersoon steeds dingen ontdekte.
En als je dan een beetje in het midden van het verhaal zit lees je echt in één middag het hele boek uit. Omdat je perse wilt weten wat de waarheid is en hoe Cameron, de hoofdpersoon nou in het echt is.
Met als voorbeeld dit citaat uit het boek:
Ik ben niet goed. Ik ben niet lief. Ik denk gemene dingen over mensen. Ik ben stiekem. Ik lieg. Ik verzin dingen. Ik ben een rotjoch. Ik...

# data[].attributes.body
Ik loop langs een parkje, hoe verder ik kom hoe mistiger. Uiteindelijk kom ik bij de begraafplaats. Ik loop over een pad en zie een schuurtje, ik klop aan. Een kleine, stevige vrouw komt naar buiten, ik vraag of ze mij het graf van McTavish kan helpen vinden. We lopen naar het graf. Ik bestudeer de grijze zerk. Ik merk dat overal de maand en ook de sterfdag erbij staat, behalve bij Jacky's vader. Ze wisten de exacte sterfdag niet, misschien kon hij al langer dood zijn voordat ze zijn lijk aantroffen. Na een tijdje voel ik dat er iets achter me is, ik draai mijn hoofd om en zie een grijze hond die in de mist naar mij staart. Ik druk mijn rug tegen de grafsteen van McTavish. De hond verdwijnt.

Ik voelde hier echt alsof ik in het verhaal zat, ik kon de mistige begraafplaats goed voor me zien en dat was heel spannend.

# data[].attributes.body
De magere politie-agent zegt: Mevrouw Murphy beweerde destijds dat Frank McTavish haar neef en zijn eigen vrouw en zoon had vermoord op de boerderij. Maar uiteindelijk ging het om een echtgenote die met haar zoon en vriend er vandoor was gegaan. Frank McTavish heeft hen vermoord. Hun lijken zijn hier op zolder in plastic verpakt en hangen aan een balk, zeg ik. Dat kun je onmogelijk weten, ‘zegt ma. Cameron heeft gelijk, we moeten op zolder kijken,’ zegt Ken. Sinclair komt aanrijden met een ladder en een gereedschapskist in zijn pick-up. De agenten gaan met hun zaklampen als eerst naar boven, na de agenten ga ik de ladder op. De agent laat het licht van zijn zaklamp door de hele ruimte glijden. De zolder is leeg.

Dit vond ik één van de meest enge, spannende stukjes uit het boek. Dat ze één voor één op zolder gingen kijken, en dat je dan pas weet of die lijken er wel of niet hangen is heel spannend.