# data[].attributes.body
Long Post Ahead.

So Ayun na nga! Natapos na ang kauna-unahan kong workshop. Naaalala ko nung interview, ang sabi ko ang pinakagusto kong matutuhan o mangyari ay maapreciate ko yung art of script writing, ano ba ang pinagmumulan ng mga panunulat bakit niya ginagawa ito? After 5 days, higit pa riyan ang nakuha ko.

First day, alangan pako kung pano ako magaapproach ng saloobin ko. Limited. May parang concrete wall sa pagitan ko na ito lang ang kaya ko, ito lang napifeel ko ngayon. At the end of the day, I tried to smash it, thinking "ilabas mo lang, sulat lang ng sulat. Be Vulnerable, ika nga"

2nd day, As usual, trying to figure-out, pano ko ba iaapproach, Be yourself, play and have fun. Paano nga yun? parang di ko alam kung paano yung natural. Insecure kumbaga. But then, sabi ko, keep smashing the wall. I made a crack.

3rd day, Jusko, ilabas ang baboy! Kakaibang impromptu yun, natapos na ang oras isang linya palang nasusulat namin. One of the best na nangyari so far sa klase. Nagstart na mag open-up yung mga tao. Hirap kaya magpigil ng bibig, di ako sanay na walang maingay sa klase HAHA. For me, eto yung pinakamalakas kong paghampas sa concrete wall, tinulungan ako ng mga baboy (Not my collaborators ah, I love them) to smash the concrete (well, pwede narin figuratively). Nagsisipaghulog na ang gitna na dalawang concretes

4th day. Dala yung mozarella, may ups and downs padin pero dito, natuto nako nang ibang techinical aspects of scipt writing, naisasapuso ko na, habang naibibigay ko na yung sarili ko. Binalikan ko yung mga works ko, nahiya si lola basyang sa pagnarrate ko eh, dapat eto hinuhuli ng pulis eh, hindi ako haha. So ayun, after I made friends, Di ko na napigilang makipagsocialize, I cannot hahaha

5th and final day. Aba-aba, iba pala yung feeling na iakw yung gumawa ng sulat no? To be honest, di ako masyadong confident sa gawa ko pero nung unang pinerform sakin yun, Yung emosyon ko grabe, kinikilig, nalungkot at sumakit ang dib dib, effective pala! At fulfilling yung makita yung audience na napapaikot, mision accomplished, pero hindi magiging sila, bawal nga sabi ni Jared haha. Left concrete has been smahed. Ay, may kanan pa.

Well, along the way, may tutulong saking tibagin yan, maybe one of my characters or someone in my life?

Ayun lang. Special thanks to J-mee, Mingu and Roy. Grabe kayo! Worth it ang pagugol ng time and effort. Iba talaga pag passionate ang mga nagtuturo, damang dama <3 Also kay Jovy and Julio, galing niyo! :)

See you soon! Looking forward sa next workshops.

O di ba ang haba? Impromptu yan #BagoMatulogSulat haha

# data[].attributes.body
Huling pagmumulat sulat bago magtapos ang huling araw ng workshop. As usual, puyat nanaman for days. Same scenario araw araw, Kakain, bubuksan ang laptop, kakalikutin ito hanggang matapos ang araw. Ano kayang mangyayari mamaya? sana maitawid ko kung ano ang dapat kong maipatawid sa kwento ko. Anyways, habang naghahanap ako ng contents sa youtube, nadaanan ko yung steream ni Joyce Pring sa spotify about quarter life crisis. Tagos na tagos. It's about mindset talaga. Let's focus on what we can do and pray for the best. Rumarandom na itong pagmulat sulat ko per tuloy lang, wala pang 3 pages. Ano pa ba? hindi kaya nalulula si Queen Elizabeth? kasi Your Highness? Anong sabi ng Electric fan sa isa pang Electric fan? Ang hangin mo! Eh paano mo malalaman kung sumagot yung electric habang habang kinakausap mo nung bata ka? edi pag umikot (lilingon lingon) haha. Eh ano naman sinasabi ng salamin sayo habang nakatitig ka dito? Wala. tatakbo ako pagnagsalita yun bigla hahaha. Osiya, until next time. Baliw ka nanaman Ray-an.

# data[].attributes.body
Matatapos na ang workshop, ano na next? hala, literal na natulala ako dito. di ko alam kung yung iniiimagine kong future eh imagination lang o nakatulog ako habang nakaupo. Ilaban natin ang 2 hours na tulog tapos sa lunch nalang ituloy,, so far hindi pa naman ako nakatulog hanggang end of shift, wag naman. Nakakamiss lumabas no? I mean, physical activities. Naalala ko 3 years ago nagdecide akong ifulfill yung motto nang halos lahat, "Work Life Balance" motto ba yun? aba ewan, sulat ko naman to. So ayun, mondays to fridays may pasok sa work, uuwi sa apartment, pag weekends, magvovolunteer sa kung ano anong organization #CleanUpDrive #Walk4aCause #PawikanRelease at kung ano ano pa, Then, after a year nag seryoso ka sa volleyball, laban na laban ka pa, kala mo naman ang taas tumalon #SelfBashing101 Then, 2020, COVID happens, yung once or twice a month na uwi ko sa isang buwan, minsan wala pa, naging 24/7 na. Di ba Family time na ulit? Ang tanong, after COVID, sinong Ray-an ka na?

# data[].attributes.body
So ayun na. 2nd to the last meeting. Sobrang na enjoy ko yun. Naexcite na medyo nahirapan ako sa impromptu pero may script, talagang kailangan mo ihold yung feeling habang nagbabasa nang next na mangyayari. Dito ko rin nakita kung paano ba ako magsulat ng piece performatively.

Napakalaki palang ambag ng kaalaman ng writer sa kung anong magiging galaw ng karakter, literal na galawan. Dun kay Sarah, medyo naging stiff nung pagkagawa ko ng actions niya kaya hindi nagkaroon ng laya ang gumanap na magexplore pa (sorry na). So next time, wag mang overdirect Ray-an haha.

Ayun lang.

# data[].attributes.body
Tauhan: kevin, 25, matakaw
Tagpuan: kusina ni kevin

Lulunok ng laway ni kevin habang nakatitig sa umuusok usok at nag uooze out na Mozzarella stick sa kanyang pinggan

HIhinga ito ng malalim at manginig nginig na aabutin ang isang piraso ng mozzarella stick

mapapanganga ito ay mabibitawan ang manit na piraso, didikit ang breadcrumbs sa kanyang kamay ay isusubo ito sa kanyang bibig

Ngingito ito at mapapapikit

Dali dali niyang hahawakan ang piraso ng mozzarella stick at  dali dali itong kakagatin.

Maghahalo ang ngiwi at ngiti sa mukha ni kevin at hihilahin niya ito hanggang sa dulo nang kanyang kamay

Hahabul-habulin nito ang nababanat na mozzarella cheese at ngunguyait ng dahan dahan at tutunog tunog pa.

Lulunukin niya ito ng buong buo at titingin sa kanyang plato

Ngingiti at sasabihing "Magluto pa tayo!"

#KumustaKa?

# data[].attributes.body
Characters: Alicia, 73, may stroke, grandparent of Aly
Suspek, 35, masked guy
Aly, 25, Grand daughter
Pulis, 37, kaibigan ni Alicia
Settings: Bahay bakasyunan ni Alicia, concrete house in the woods

Sasabog ang pinto nang napakalakas habang nakikinig si Alicia ng radyo.

Pipindutin nito ang automatic wheelchair at pupunta sa pinto, pipindutin ang isang buton at sasalubungin siya ng suspek

tatakbo ito sa kanya at hihilahin sa leeg papunta sa pader ng sala, tututukan siya ng kutsilyo sa leeg

uungol si ALicia ng napakalakas, manlalaki ang mga mata, mahihirapan itong huminga

Darating si Aly at maiiyak sa takot, sisigawan ang suspek

ALY: "Layuan mo si Lola, ano bang kailangan mo?"

Suspek: Ilabas mo ang pera niyo at aalis ako dito

Habang nagkakaroon ng diskusyon ang dalawa, didiin nang didiin ang pagbaon ng kutsilyo sa kanyang leeg

Magtitinginan si Alicia at Aly, lilingon sa kaliwa si Alicia nang tatlong beses,

Mapapansin ito ni Aly at lilingon siya sa suspek

Tatakbo si Aly sa kaliwa palabas ng sala

Lalabas ito sa kabilang pinta na konektado sa sala

Titingin ito kay ALicia, titingin si Alicia sa flower vase sa tabi ni Aly,

Hahawakan ni Aly ang flower vase at ihuhulog ito, habang magtatago at babalik sa kaninang pintuan

lilingon ang suspek sa mahuhulog na flower vase

Makakasalubong ni Aly ang isang pulis na may hawak na baril

Isang malakas na tunog ng baril ang madidinig sa sala

Babaksak si Alicia at babaha ng dugo, lalapitan ito ni Aly

Makikita ang katawan nang suspek na wala nang buhay

Lilingon ito kay Alicia

Aly: Lola buti nalang bigay ng police ang wheelchair mo

Pulis: Buti naman at working paein ang binigay naming wheelchair sayo

# data[].attributes.body
Mapapasinghot at mangingiti si John habang isinusuot ang ang nabil niyang kwintas ng bulaklak. Tititigan nito ang sarili sa salamin. Itatas nito ang kanyang kaliwang kamao at kakata ng "Para sayo, ang laban na 'to".

Tatawa ito ng malakas at tittingin sa palid. Tatawa ulit ito at ililibot ang tingi nsa kabuuan ng kwarto. Lalapitan ang litrato ni Jinkee habang ika-ikang lumuluha ang mga mata. pupunitin niya ito at hahagulgol ng iyak habang igigl na gigil na pinupunit ang litrato.

Kakalma ito at hihinga ng malalim. Iaangat ang dalawang kamay at ipupunas sam ukha. Yuyuko ito at ang kamay sa all-white robe at mapapansin ang label sa kanyang pulso. Manlalaki ang mga mata nito at tatawa

"Patient 37 06012021"

#Pagmulat-sulat

# data[].attributes.attachment_link.title
Learn the rules like a pro, break them like an artist

# data[].attributes.body
Naproud ako dito <3 haha

# data[].attributes.body
Title: Lakas ng Sipa
Character:
DANIEL, 25
BABAE, 25

Pipikit pikit pa si DANIEL nang magising sa pagkakatulog. Uunatin ang kaniyang katawan at hihikab ng malakas. AAnganit nito ang kumot na nakapatong sa kanyang katawan at kikiligin sa lamig ng aircon. Kukulo ang tiyan nito. Liligon sa kanan at makikita ang singkamas na may bagoong. Babangon ito para kunin ang singkamas sa la mesita. Kukunin niya ito ng kanang kamay at isasawsaw ng 2 besos sa bagoong. Bubuka nito ang kanang bibig at kakagatin ang mabrown brown na singkamas. Kukunot ang noo at iluluwa ang singkamas. Lalabas ang dila at pupunasan gamit ang kamay. Mapapatingin ito sa paligid. Kukunot ang noo at mapapansin na puno ng pinagbalatang sitsirya at bote ang kaniyang kwarto. Dudungaw ito sa kabilang bahagi ng kaniyang kama. Babagsak ang bibig nito at ngingisi sa makikita. Kakalabitin nito ang kaibigang si JOSHUA at pagtatawanan ang nakanganga nitong position. Sa tabi nito, makikita ang 10 bote ng Red Horse Extra Strong nang biglang may kakatok sa pinto.

BABAE
(Pasigaw) Gising na!

Dali daling humakbang si Ivan patungon pintuan at akmang bubuksan ang pinto. Bubuka ang bibig nito sa gulat at aalisin kamay sa door knob. Susubukan niya ulit buksan ang pinto.

Manlalaki ang butas ng ilong ng BABAE at mababahing

Mapapabalikwas ng isang hakbang si DANIEL paatras at ipapapatong ang kanang kamay at hihingahan ito.

Tataas ang kanyang kilay, noo at mga mata at sasabihing

DANIEL
Whoo! Lakas ng sipa!

# data[].attributes.body
Do not over direct. If not necessary, do not include it.

Collaborate. Be open with collaboration and brainstorming. Everyone has their part and it is interchangeable

Perform. While writing, try to perform what you've written, to check if it is readable to the actor and audience's perspective; additionally, use this to measure time

Tension. Consider bringing stress and problems to audience, so they can feel that they are part of the piece

Comedy. Effective when it is about vulnerability

PS. I enjoyed that because of the collaboration, the whole class is loosening it up a bit and becoming more comfortable with everyone :)

# data[].attributes.body
"Ilabas ang baboy! Ilabas! Ilabas!"

# data[].attributes.body
Character: ALEX, 27, mahilig sa kape

Setting: Room on a 20th floor building, papasibol ang umaga

Iaangat ni Alex ang baso na may lamang kape, manglalaki ang mga mata nito.

Lalasapin ang bawat lagok, at lulungkot ang mukha nito.

Matutuluan ang kaniyang longsleeve with flowery neck tie kaya naman titingin siya sa baba at sasabihing...

ALEX: Well, at least I made it.

# data[].attributes.body
may pulis man o wala, ibigay mo lang :)

# data[].attributes.headline
Pagmulat Sulat/Morning Pages 2 (favorite lines)

# data[].attributes.subject
Pagmulat Sulat/Morning Pages 2 (favorite lines)

# data[].attributes.body
2021 na nga pala, 2020 parin naiisusulat ko. Ano kayang magandang i-topic? Pwede kayang diary? kaso wala namang magandang nangyari kahapon. I-rant ko nalang kaya yung internet namin? Yung nagbayad ka naman on-time pero yung internet waley. Melelate na log-in ko wala pa din. Kakain na nga muna ako

# data[].attributes.body
Tititigan ang laptop sa ilalim nang gabi at uunti-untiing matutunan ang mga bagay bagay ngunit at para sa hamon ng buhay

# data[].attributes.body
Pamagat: Puting Bahay
Characters:
IRENE, 54, madalang umalis ng bahay
BATA, 5, walang paki
MAY-ARI, 47,mapagbigay
LALAKI, 63, misteryoso
Settings: Hindi mataong residential area sa probinsya
Sa panulat ni Ray-an Delos santos Fuentes

Titiklupin ni IRENE ang isang liham. Sisinghot ng dalawang beses at dadapo sa kanya ang nililipad na sampaguita mula sa bukas na bintana. Hahawakan niya ito at mangingiti. Tatayo sa kanyang kama at bibitawan ang bulaklak. Lalakad papunta sa damitan ng kaniyang lola. Bubuksan ang kabinet at mauubo. Magtatakip ng ilong at hahawiin ang mga sapot ng gagamba. Ilalapag ang liham sa pinakaibabaw na damit ng kanyang lola.

Lilipat ito sa kabilang kabinet. Kukunin at isusuot nito ang kanyang all-white outfit.

Lalabas si IRENE sa kanilang tahanan, hahakbang nang sobrang kalalaki at Ngingiti na parang wala nang bukas.

Titingala ito sa kalangitan, bubuntong hininga at kikiligin sa simoy ng hangin.

Babagalan nito ang paglalakad at lilingonin sa usapan ng mga kabataan.

BATA
Kumusta ka na?

Bubuka ng maliit ang kaniyang labi ngunit pipigilan niya ito at itutuloy ang paglalakad ng mahaba.

Titingala ito at itatakip ang kanang kamay sa tapat ng kaniyang kilay.

Tutulo ang pawis ni IRENE at ipapaypay ang sariling kamay sa mukha. Yuyuko ito at hahawakan ang damit at ipapagpag ng tatlong beses.

Lilingon-lingon ito sa paligid. Aligagang-Aligaga na maghahanap ng masisilungan.

Magmamadali itong maglalakad sa madamo at mabatong daanan.

Bibilis ng bibilis.

Dodoble ang hingal nito.

Mangangalay sa paglalakad.

Manlalaki ang mga mata ni Irene, babawiin ang pagkahapo at mapapabuntong-hiniga. Ngingiti na lampas tenga at lalapitan ang isang tindahan ng tubig.

IRENE
(Sarcastic:) Dumating ka pa?

Tatawagin ni IRENE at MAY-ARI at ngingitian niya ito.

Susuklian ito ng ngiti ng MAY-ARI at titignan ang dungis at pawis ni IRENE.

Bubuksan ng MAY-ARI ang refrigerator gamit ang kanang kamay at iaabot ang bote ng inumin kay IRENE gamit ang kaliwang kamay.

Kukunin ni IRENE ang inumin gamit ang kaliwang kamay habang nangangatog na bubuksan ito gamit ang kanang kamay.

Sabik na sabik na iinumin ito ni IRENE gamit ang kaliwang kamay, uubusin hanggang hutil patak.

Ngingitian nito ang MAY-ARI at mapapabuntong hininga.

Ilalapag nito ang bote sa ibabaw ng la mesa, sa tapat ng MAY-ARI. Mapapansin niya ang kaniyang repleksyon sa refrigerator. Kukunot ang noo sa dungis. Hahaplosin ni IRENE ang kaniyang mukha at hahawak hawakan ito.

Lilingon patalikod at titingala. Mapapansin niya ang puting bahay sa di kalayuan.

Maglalakad ito at ngingiti habang magsu-sway-sway ang kaniyang mga braso sa saya.

Sisimoy ang malamig na hangin at bubukas ang ilaw sa kalsada.

Hihinto ito sa pagsway-sway, kukunot ang noo at mapapaaray dahil sa pagod. Mangangalay ulit ang kaniyang mga hita

Hihinto ito sa tapat ng puting bahay. Papakiramdaman ang paligid at lilingon-lingon sa harapan nito

Sasalubungin siya ng isang matangkad na LALAKI na nakaitim.

Habang papalapit ang LALAKI ay mapapalunok ito at mapapahawak sa dibdib

Hihinto ang LALAKI sa kaniyang harapan, ngingisi ito habang ang kaniyang kanang kamay ay hinihigpitan ang hawak sa kaniyang matalas bolo at ang kaliwang kamay ay aangatin at akmang iaabot kay Irene

Kukunot ang noo ni IRENE at dahan dahan nitong ipapatanong ang kaniyang kaliwang kamay sa kamay ng lalaki

IRENE
Kanina ka pa?

Mabubura ang ngisi ng LALAKI at sasabihing

LALAKI
Ang tagal kong naghintay

Lalakad ang dalawa papasok sa puting bahay. Mangingiti si IRENE at ililibot ang kaniyang ulo sa paligid. Didiretso ang kaniyang paglalakad at aayos ang kaniyang braso. Matutuyo ang mga pawis nito at gagaan ang pakiramdam.

Hihinto sila sa isang kwarto. Makikita niya ang kaniyang lola. Sisipatin ang nakasulat sa marmol na pinto. Manlalaki ang kanyang mga mata. Lalawit ang kaniyang bibig. IRENE ang makikita.

# data[].attributes.body
Writing for performance should be action-based and in present tense, for the performer to understand what is the current situation of the story

Time is essential in doing script writing, I should learn to write fast and better next time.

Writing takes time, effort and patience.

# data[].attributes.body
Pamagat: Panaginip
Tauhan:
MARK, 28, working city guy
JOHN, 30, kapatid ni JEN
JEN, 28, kapatid ni JOHN
Settings: 2 story house

Gigising si MARK ng alas tres ng umaga na pawis na pawis, bubuka ang bibig nito, tataas baba ang kaniyang mga balikat at kukuha nang malalalim na paghinga

Lilingon si Mark sa kaliwa at makikitang bukas ang ilaw ng banyo sa kaniyang kwarto.

Babangon patungo rito at akmang papataying ang ilaw may may madidinig itong isang malakas na kalabog sa binata na katapat ng kanyang kinatatayuan.

Mapapabaliktawas ito ng tingin sa binta.

Uunatin nito ang kanyang kamay at manginginig na hahawakan ang cellphone na nakapatong sa lamesita

Mapapakunok itong IIlawan ang kung ano mang bagay na kanyang narinig

Dadahan dahanin niyang hahakbangin ang pinanggalingan ng tunog

Unti-unti niyang lalapitan ang isang bato na binabalot ng papel at makikita na ang nakasulat ay babalik ang nakaraan

Kukunot ang noo ni MARK at tutulala sa papel. Mapapalingon ito sa kama. Itutuon nito ang lingon sa bintana at lalapitan ito. Dahan dahan itong sisilipin ang binta at titignan ang bawat sulok ng kalsada. Bubuksan niya ang katabing bintana gamit ang kaliwang kamay. Manlalaki ang mga mata nito at mapapanganga. Bigla bigla itong hahakbang patalikod ang lilingon sa kanyang likod

Pagkalingon na pagkalingon at sasaksakin ito sa tiyan ng isang lalaking matangkad na nakaitim gamit ang isang kutsilyo

IIyak at susuka ng dugo si MARK habang hindi makapagsalita

BLACK GUY
Ako si JOHN, ang kababata mo at yang sa baba ay si JEN. Ang kakambal kong binully at binugbog mo.

# data[].attributes.body
A chaotically liberated screams caught my attention while walking in a dry soil filled with makahiya leaves. Bi-colored ball is flying and bouncing all over the court while people with fitted uniforms are running and jumping as soon as it gets near to them.

I look on my left across the court and the scoreboard shows a 23-24 points. Then, a familiar sensation strikes my chest and I know that the girl in Jersey no. 07 will score the winning point.

and she did.

# data[].attributes.headline
Pagmulat Sulat/Morning Pages 1 (favorite lines)

# data[].attributes.subject
Pagmulat Sulat/Morning Pages 1 (favorite lines)

# data[].attributes.body
We live in a world where life is very complicated.

We tend to forgive others so easily, but we often forgive ourselves in forgiving them.

Are we fully free in forgiving others, or is it just a way of escaping from reality that life should accept us for who we are, or for who we should be?

# data[].attributes.body
Vulnerability doesn't have to be overly dramatic feels. Sharing your experiences and being open to someone is an example of it.

I don't show much of a more personal emotion but because of what happened today, it made me realized the importance of digging deep into what we have or what we had experience and show it to people, that's when a writer will be relatable and authentic. Which I need to work on to the next few days/weeks.

We write to reminder people, regardless whether it is a new story of not.

There is always 1 person who can relate to your work.

# data[].attributes.body
Isa akong setting sa isang nakakabigla ngunit pamilyar na lugar na aking binabalikan

Isa akong magulong diction na galing sa ibang lenggwahe at sinisimulang ituwid ang pananalita

Isa akong character with a mission of taking small step towards achieving greatness in my own phase in my own world

# data[].attributes.body
Lasa
Galing ako sa sarap ng Cordon Bleu na binenta ng aking katrabaho sa office na sobrang cheesy at maalat alat

Amoy
Galing ako sa Amoy ng bulaklak na umamoy sa ilalim ng gabi habang nag-iisa sa madilim na silid

Tunog
Galing ako sa Yung moment na kinanta ni Cynthia Erivo ang huling birit ng "I'm Here' sa kanyang huling performance sa youtube

Nakita
Galing ako sa Nakita ang muntikang pagsagasa ng tricycle sa aking pinsan habang kami ay papunta sa plaza

Nadama
Galing ako sa Ang nakakarelax na feeling habang unti unti kang humihiga sa iyong kama pagkatapos ng nakakastress na trabaho sa maghapon

Naramdaman
Galing ako sa sakit na nadarama sa mga pagkakataong nagkakaaway at hindi nagpapansinan dahil sa maliit na tampuhan

# data[].attributes.body
Others are living their life the second time around