# data[].attributes.headline
Gwiazdy u Chicote (Ava Gardner, Salvador Dali, Audrey Hepburn, Sofia Loren

# data[].attributes.subject
Gwiazdy u Chicote (Ava Gardner, Salvador Dali, Audrey Hepburn, Sofia Loren

# data[].attributes.headline
Lola Flores rozdaje autografy w barze Chicote

# data[].attributes.subject
Lola Flores rozdaje autografy w barze Chicote

# data[].attributes.attachment_link.title
chicote con lola flores y carmen sevilla

# data[].attributes.body
Jeden z pierwszych koktajlbarów w stolicy Hiszpanii.

Otwarty w 1931 r. przy Gran Via 12 w Madrycie przez Perico Chicote (barmana w madryckim Hotelu Ritz). Dawniej znany jako Bar Chicote, jednak w 1940 r. właściciel zdecydował się pokazać publicznie kolekcję trunków przechowywanych w piwnicy – liczyła ona wówczas 10 tysięcy butelek, ale dobiła do 20 tysięcy i została uznana za najlepszą kolekcję tego typu na świecie. Aristotelis Onasis oferował mu za nią wtedy 30 milionów.

Od tych wspaniałych zbiorów pochodzi nowa nazwa baru – Museo Chicote.

Już na samym początku działalności było to miejsce chętnie odwiedzane przez słynnych ludzi. Przez wszystkie lata wśród gości lokalu znaleźli się arystokraci, jak książę Monako Rainier III czy irańska księżniczka Sorajja, politycy, pisarze (Ernest Hemingway), gwiazdy kina (Frank Sinatra, Grace Kelly, Ava Gardner, Rita Hayworth, Sofia Loren, Audrey Hepburn, Bette Davis, Cary Grant), a także Orson Welles, Salvador Dali, Alexander Fleming i wielu innych.

Kolekcja rozpoczęła się od butelki Cachaca, którą ambasador Brazylii podarował Chicote, gdy ten pracował wciąż w Hotelu Ritz. Po śmierci właściciela w 1977 r. kolekcja przechodziła z rąk do rąk, później została sprzedana nieznanemu nabywcy w 1983 r. za "dobrą cenę".

Bar od początku działalności znajduje się w tym samym lokalu i nie zmienił wystroju. W 2004 r. MTV przyznało mu nagrodę dla najlepszego baru w Europie.

Kinga Niewczas 3b

# data[].attributes.body
(Wyścig dookoła Hiszpanii) − kolarski wyścig zaliczany do wielkich tourów, po Tour de France i Giro d'Italia. Należy do cyklu World Tour Międzynarodowej Unii Kolarskiej (UCI).

Po raz pierwszy wyścig ten zorganizowano w roku 1935, a nieprzerwanie jest on obecny w świecie kolarskim od 1955 roku. Impreza trwa trzy tygodnie i prowadzi po trasach Hiszpanii, jak i krajów ościennych. Przez wiele lat rozgrywano ten wyścig w okresie wiosennym, ale w latach 90. przeniesiono go na termin jesienny (początek września), aby Vuelta nie kolidowała z Giro d'Italia.

Pierwsza Vuelta gościła 50 kolarzy, którzy musieli pokonać 3411 km podzielonych na 14 etapów, średnio po 240 km na etap. Organizatorzy inspirowali się sukcesem Tour de France i Giro d'Italia oraz wzrostem obrotów wydawców gazet, którzy byli organizatorami tychże imprez (L'Auto oraz La Gazzetta dello Sport). Juan Pujol z dziennika Informaciones spowodował, że wyścig przyniósł wzrost obrotów jego gazety.

Trasa składa się zawsze z kilku płaskich etapów, faworyzujących umiejętności sprinterskie, kilku etapów średniej trudności, sprzyjających rozrywaniu grupy zasadniczej (peletonu) przez indywidualne lub grupowe ucieczki, oraz etapów górskich, na których rozstrzygają się zazwyczaj losy wyścigu. Ponadto mają jeszcze miejsce dwie czasówki. Ogólny profil trasy nie należy do najłatwiejszych i jest bardzo pofałdowany, co sprawia, że wyścig ten wygrywali przeważnie specjaliści od rowerowej wspinaczki. Meta Vuelty jest tradycyjnie umiejscowiona w centrum Madrytu.

W roku 1999 po raz pierwszy poprowadzono trasę wyścigu przez podjazd na Alto del Angliru w Asturii. Z powodu nachylenia sięgającego nawet 24% oraz często niesprzyjającej jesiennej pogody, należy on do najcięższych podjazdów w świecie kolarskim i staje się jednym z symboli Vuelty i jej miejsc kultowych, na podobieństwo Mont Ventoux w Tour de France.

Prowadzący w klasyfikacji generalnej (lider wyścigu) nosi od 2010 roku czerwoną koszulkę – hiszpański odpowiednik maillot jaune z Tour de France. Kolejnymi koszulkami nagradzani są: lider klasyfikacji górskiej (biała koszulka w niebieskie kropki) oraz prowadzący w klasyfikacji punktowej (zielona koszulka). Inaczej niż maillot vert na Tour de France, która trafia głównie do sprinterów, w tym wyścigu również kolarze innych specjalności mają szanse na jej uzyskanie z powodu profilu trasy, generalnie niesprzyjającego sprinterom.

Vuelta ma także białą koszulkę (do 2006 roku zielono-złotą koszulkę), którą dostaje najlepszy w klasyfikacji kombinowanej. W tej klasyfikacji bierze się pod uwagę sumę miejsc w klasyfikacji generalnej, górskiej i punktowej.

Trzema zwycięstwami w klasyfikacji generalnej może się poszczycić trzech kolarzy: Szwajcar Tony Rominger (1993-1995) Hiszpan Alberto Contador (2008,2012,2014) oraz Hiszpan Roberto Heras (2000, 2003, 2004), który wygrał wyścig po raz czwarty w roku 2005, jednak z powodu afery dopingowej odebrano mu zwycięstwo. Generalnie impreza zawsze była zdominowana przez kolarzy hiszpańskich, którzy wygrali 31 z 67 edycji Vuelty.

Aleksander Szczepański kl. III B

# data[].attributes.body
1. Kraj ten wstąpił do Unii Europejskiej 1 stycznia 1986 roku.
2. Gęstość zaludnienia wynosi 94 osób/km².
3. Kraj ten jest 1,6 razy większy od Polski.
4. Główna religią jest katolicyzm, 73%.
5. Najdłuższą rzeką jest Ebro, 930 km.
6. Pełna nazwa kraju – Królestwo Hiszpanii .
7. Ustrój polityczny, monarchia parlamentarna.
8. Kraj ten zamieszkuje około 45 000 Polaków.
9. Najwyższym szczytem jest Pico de Teide (Wyspy Kanaryjskie), 3718 m n.p.m.
10.Motto kraju – „Wciąż dalej”.
11 Nazwa Hiszpania wywodzi się od słowa Ispania, co oznacza: ziemia królików.

12 Język hiszpański jest drugim na świecie najczęściej występującym językiem ojczystym (mówi nim 328 milionów osób w 44 krajach).

13 Hiszpanie mają największą liczbę barów ze wszystkich krajów Unii Europejskiej (1 bar na 129 osób).

14 Hiszpania nie brała udziału w pierwszej oraz w drugiej wojnie światowej.

15 W kraju tym jest ponad 8 000 km plaż.

16 Hiszpanie wymyślili mopa i beret.

17 Produkuje się tam 44% światowej oliwy.

18 Hiszpanie mają więcej samochodów niż telefonów komórkowych.

19 Jest to jedyny kraj w Europie, który produkuje banany.

20 Na Ibizie turyści wydają około 1,43 miliardów euro rocznie.

21 Taksówki w Hiszpanii oznaczone są zielonym światłem na dachu.

22 Gra na loterii jest narodowym hobby.
23 Nagość jest w pełni legalna. Istnieje wiele plaż nudystów.

24 Niektóre rodzaje zup są serwowane na zimno.

25 Hiszpania w dalszym ciągu jest Monarchią.

26 Hiszpania była jedynym krajem Europy Zachodniej podbitym i kontrolowanym przez muzułmanów.
27 W kraju tym jest najwięcej w Europie gatunków ssaków, gadów i ptaków.

28 Około 50 procent młodych ludzi w wieku poniżej 25 lat jest bezrobotnych.

29 Madryt jest najbardziej zieloną stolicą Europy.

30 W Barcelonie znajduje się kościół, który jest w budowie od ponad 100 lat.

Martyna Kosiarska kl.3a

# data[].attributes.body
(z hiszp. tapa – przykrywka, wieczko) – niewielkie przekąski podawane zazwyczaj do napojów w barach Hiszpanii. Mogą być podawane na ciepło lub na zimno i przyjmować różne formy – od prostych przekąsek po bardziej skomplikowane dania. Przyrządza się je z rozmaitych składników: warzyw, mięs, owoców morza, jajek itp.W Kraju Basków tapas nazywane są pintxos (od wbitych w przekąski wykałaczek).

Tapas można jeść przy stoliku lub na stojąco przy barze. Spożywa się je zazwyczaj z alkoholem (np. czerwonym winem, sherry lub piwem). Jada się je najczęściej wczesnym wieczorem, czasem odwiedzając po kolei kilka barów z tapas. W niektórych barach istnieje zwyczaj zrzucania na wysypaną trocinami podłogę serwetek, które zostają po zjedzonych przekąskach.

W niektórych barach, szczególnie na północy Hiszpanii, po zjedzeniu tapas, należy pokazać obsłudze patyczki czy wykałaczki, które były wbite w przekąski lub talerzyki, na których znajdowało się jedzenie; na podstawie ich liczby ustalany jest rachunek.

Martyna Kosiarska kl.3a

# data[].attributes.body
Właściwie Shakira Isabel Mebarak Ripoll (ur. 2 lutego 1977 w Barranquilli) – kolumbijska piosenkarka popowa, autorka tekstów, muzyk, producent muzyczny, tancerka i filantrop, ambasador dobrej woli UNICEF.

Shakira urodziła się w 1977 w kolumbijskim mieście Barranquilla. Jej imię pochodzi z języka arabskiego (شاكِرة), tłumaczone na język polski oznacza Kobietę pełną łaski jak i Wdzięczną(mająca serdeczne uczucia dla swego dobroczyńcy).

Swoja pierwszą piosenkę napisała w wieku 8 lat Tus Gafas Oscuras. Od tego czasu pisała i komponowała swoje piosenki. W wieku 10 lat wstąpiła do kościelnego chóru, z którego została jednak usunięta ze względu na zbyt mocny głos. Nie zrezygnowała jednak ze śpiewania, lecz zaczęła występować w programach dla młodszej publiczności. We wczesnych latach '90 zadebiutowała na scenie muzycznej Ameryki Łacińskiej. W szkole rozwinęła swój talent jako tancerka brzucha i piosenkarka, zadziwiając barwą głosu charakterystyczną dla rock and rolla, muzyki libańskiej i latynoskiej. Językiem ojczystym Shakiry jest hiszpański, mówi także płynnie po angielsku, portugalsku i włosku.

Dzięki znajomości z Cio Vargaza (pracownika Sony Colombia, który zorganizował jej koncert w Bogocie) podpisała kontrakt z Sony Music Columbia.

W 1991 powstał pierwszy album Shakiry zatytułowany Magia. Dwa lata później, wydano album Peligro. Oba albumy sprzedały się w około tysiącu egzemplarzy. W tym czasie Shakira zadebiutowała w kolumbijskiej telenoweli El Oasis, grając w nim główną rolę.

Martyna Kosiarska kl.3a

# data[].attributes.body
Jedna z największych gwiazd w historii kina hiszpańskiego.
Urodziła się 16 października 1930 r. w Sewilli jako María del Carmen García Galisteo, znana jest jednak pod pseudonimem Carmen Sevilla. Słynna hiszpańska aktorka, piosenkarka i prezenterka telewizyjna. Była już uważana za gwiazdę muzyczną, gdy zadebiutowała na ekranie w 1948 r. w meksykańskim filmie Jalisco canta en Sevilla w reżyserii Fernando de Fuentes. Był to pierwszy film powstały jako kooperacja meksykańsko-hiszpańska.

Carmen występowała w produkcjach francuskich, włoskich, amerykańskich i hiszpańskich. Były wśród nich takie obrazy jak nominowana do Oscara Zemsta z 1958 r., Miłość Don Juana z 1956 czy Król Królów z 1961. Na ekranie pojawiała się do końca lat 70., po czym skoncentrowała się na karierze estradowej. Później wystąpiła jeszcze w argentyńskiej telenoweli.

W 2004r. odebrała nagrodę Círculo de Escritores Cinematográficos za całokształt dorobku. Od 2012 r. cierpi na bardzo zaawansowane stadium Alzheimera. Obecnie ma 86 lat.

Kinga Niewczas 3b

# data[].attributes.headline
Pomnik Loli Flores w jej rodzinnym mieście (Jerez de la Frontera)

# data[].attributes.subject
Pomnik Loli Flores w jej rodzinnym mieście (Jerez de la Frontera)

# data[].attributes.body
To jedno z najważniejszych nazwisk w hiszpańskiej kulturze oraz ikona andaluzyjskiego folkloru.

María Dolores Flores Ruiz była hiszpańską śpiewaczką, tancerką flamenco i aktorką. Lepiej znana jest jako Lola Flores, ale występowała także pod pseudonimami Lola de España oraz La Faraona.

Lola urodziła się 21 stycznia 1923 r. w biednej andaluzyjskiej rodzinie. Już jako dziecko występowała na ulicach i w barze jej ojca. W wieku 15 lat dołączyła do podróżującej grupy flamenco, z którą brała udział w występach dla większych publiczności. Została jedną z odnoszących największe sukcesy Hiszpanek jej ery. Zagrała w ponad 30 filmach, nagrała ponad 50 utworów, rozsławiła flamenco i zdobyła licznych fanów w Hiszpanii i na świecie. Dużo podróżowała po Europie i Ameryce Łacińskiej.

W 1958 r. poślubiła Antonio Gonzáleza Batistę – gitarzystę flamenco znanego jako El Pescaílla. Mieli troje dzieci – córki Lolitę i Rosario oraz syna Antonio. Poszli oni w ślady rodziców i związali swoje życie z aktorstwem i flamenco.

W 1994 r. została uhonorowana przez hiszpański rząd złotym medalem za dokonania za życia.

Zmarła na raka piersi 16 maja 1995 r. w Madrycie. Dwa tygodnie po tym wydarzeniu załamany syn popełnił samobójstwo przez przedawkowanie.

Kinga Niewczas 3b

# data[].attributes.headline
French toast po hiszpańsku - przepis na torrijasTorrijas to najbardziej klasyczna słodycz kojarzona z okresem Wielkiego Postu oraz Wielkiego Tygodnia (Semana Santa) w Hiszpanii. Jej wygląd obcokrajowcom przywodzi na myśl spopularyzowany w gastronomii anglosaskiej french toast. Są jednak dyskretne różnice między obydwoma przepisami, jak również istnieje znaczna różnorodność jeśli chodzi o sposoby przyrządzania tej słodkości na Półwyspie Iberyjskim. Torrijas z Hiszpanii przed pieczeniem w obfitej oliwie na patelni moczone są w mleku bądź w winie z dodatkiem miodu. Przepis, którego historia sięga czasów Imperium Rzymskiego jest wyjątkowo prosty. Efekt, pomimo mało zachęcającego wyglądu bez wątpienia jest wyśmienity, w szczególności w towarzystwie kieliszka deserowego wina.Tradycja spożywania torrijas w obrębie terytorium Hiszpanii sięga przynajmniej do XV wieku, gdyż już wtedy średniowieczny poeta Juan del Encina opiewał walory tej słodkości. Wielkopostny charakter potrawy ma związek z wykluczeniem z diety katolików mięsa w tymże okresie. Idealnym remedium na głód stał się właśnie chleb, Przepis na pyszne hiszpańskie toast'y a niezbędną kaloryczność tego posiłku zapewniało maczanie go w żółtkach jaj oraz mleku.Torrijas zwykle stanowią sycące śniadanie bądź spożywany w przeciągu całego dnia deser. Torrijas de leche - przepis.Składniki:6 kromek czerstwego chleba1,5 szklanki mleka2 jajka2 łyżki cukruOliwa z oliwek do smażeniaCukier zmieszany z cynamonem do posypania gotowych torrijas Wykonanie:Chleb moczymy w mleku wymieszanym z 2 łyżkami cukru, a następnie w roztrzepanym jajku.Smażymy na gorącej oliwie z oliwek z każdej strony na złoty kolor.Zdejmujemy gotowe torrijas z patelni i kładziemy na chwilę na papierowej serwetce by został wchłonięty z nich nadmiar oliwy.Można jeść torrijas na gorąco lub na zimno, posypane cukrem wymieszanym z cynamonem. Wyborne są w towarzystwie słodkiego bądź likierowego wina (np. muskat lub pedro ximénez).

# data[].attributes.subject
French toast po hiszpańsku - przepis na torrijasTorrijas to najbardziej klasyczna słodycz kojarzona z okresem Wielkiego Postu oraz Wielkiego Tygodnia (Semana Santa) w Hiszpanii. Jej wygląd obcokrajowcom przywodzi na myśl spopularyzowany w gastronomii anglosaskiej french toast. Są jednak dyskretne różnice między obydwoma przepisami, jak również istnieje znaczna różnorodność jeśli chodzi o sposoby przyrządzania tej słodkości na Półwyspie Iberyjskim. Torrijas z Hiszpanii przed pieczeniem w obfitej oliwie na patelni moczone są w mleku bądź w winie z dodatkiem miodu. Przepis, którego historia sięga czasów Imperium Rzymskiego jest wyjątkowo prosty. Efekt, pomimo mało zachęcającego wyglądu bez wątpienia jest wyśmienity, w szczególności w towarzystwie kieliszka deserowego wina.Tradycja spożywania torrijas w obrębie terytorium Hiszpanii sięga przynajmniej do XV wieku, gdyż już wtedy średniowieczny poeta Juan del Encina opiewał walory tej słodkości. Wielkopostny charakter potrawy ma związek z wykluczeniem z diety katolików mięsa w tymże okresie. Idealnym remedium na głód stał się właśnie chleb, Przepis na pyszne hiszpańskie toast'y a niezbędną kaloryczność tego posiłku zapewniało maczanie go w żółtkach jaj oraz mleku.Torrijas zwykle stanowią sycące śniadanie bądź spożywany w przeciągu całego dnia deser. Torrijas de leche - przepis.Składniki:6 kromek czerstwego chleba1,5 szklanki mleka2 jajka2 łyżki cukruOliwa z oliwek do smażeniaCukier zmieszany z cynamonem do posypania gotowych torrijas Wykonanie:Chleb moczymy w mleku wymieszanym z 2 łyżkami cukru, a następnie w roztrzepanym jajku.Smażymy na gorącej oliwie z oliwek z każdej strony na złoty kolor.Zdejmujemy gotowe torrijas z patelni i kładziemy na chwilę na papierowej serwetce by został wchłonięty z nich nadmiar oliwy.Można jeść torrijas na gorąco lub na zimno, posypane cukrem wymieszanym z cynamonem. Wyborne są w towarzystwie słodkiego bądź likierowego wina (np. muskat lub pedro ximénez).

# data[].attributes.body
Klauda Kucharska

# data[].attributes.body
French toast po hiszpańsku - przepis na torrijas

Torrijas to najbardziej klasyczna słodycz kojarzona z okresem Wielkiego Postu oraz Wielkiego Tygodnia (Semana Santa) w Hiszpanii. Jej wygląd obcokrajowcom przywodzi na myśl spopularyzowany w gastronomii anglosaskiejfrench toast. Są jednak dyskretne różnice między obydwoma przepisami, jak również istnieje znaczna różnorodność jeśli chodzi o sposoby przyrządzania tej słodkości na Półwyspie Iberyjskim. Torrijas z Hiszpanii przed pieczeniem w obfitej oliwie na patelni moczone są w mleku bądź w winie z dodatkiem miodu. Przepis, którego historia sięga czasów Imperium Rzymskiego jest wyjątkowo prosty. Efekt, pomimo mało zachęcającego wyglądu bez wątpienia jest wyśmienity, w szczególności w towarzystwie kieliszka deserowego wina.

Tradycja spożywania torrijas w obrębie terytorium Hiszpanii sięga przynajmniej do XV wieku, gdyż już wtedy średniowieczny poeta Juan del Encina opiewał walory tej słodkości. Wielkopostny charakter potrawy ma związek z wykluczeniem z diety katolików mięsa w tymże okresie. Idealnym remedium na głód stał się właśnie chleb, a niezbędną kaloryczność tego posiłku zapewniało maczanie go w żółtkach jaj oraz mleku.Torrijaszwykle stanowią sycące śniadanie bądź spożywany w przeciągu całego dnia deser.

Torrijas de leche - przepis.

Składniki:

6 kromek czerstwego chleba

1,5 szklanki mleka

2 jajka

2 łyżki cukru

Oliwa z oliwek do smażenia

Cukier zmieszany z cynamonem do posypania gotowych torrijas

Wykonanie:

1. Chleb moczymy w mleku wymieszanym z 2 łyżkami cukru, a następnie w roztrzepanym jajku.

2. Smażymy na gorącej oliwie z oliwek z każdej strony na złoty kolor.

3. Zdejmujemy gotowe torrijas z patelni i kładziemy na chwilę na papierowej serwetce by został wchłonięty z nich nadmiar oliwy.

Można jeść torrijas na gorąco lub na zimno, posypane cukrem wymieszanym z cynamonem. Wyborne są w towarzystwie słodkiego bądź likierowego wina (np. muskat lub pedro ximénez).

# data[].attributes.body
Karnawał w Kadyksie

Ten karnawał pokazuje skłonność ludzi do robienia żartów, kpienia z rzeczywistości czy demonstrowania samych siebie. Jego korzenie sięgają nawet XVI wieku. Oficjalnie trwa on ok. 10 dni jednak jego atmosfere czuć o wiele dłużej. Podczas tego karnawału są uliczne parady, przeróżne bale na których są wybierane królowe i królowie bali, niesamowite pokazy fajerwerków oraz koncerty. Momentem kulminacyjnym jest  ogromna plenerowa fiesta. Podczas niej tłumy, masy ludzi wręcz rozlewają się na ulicach i plażach.  Ten karnawał jest wpisany do UNESCO jako niematerialne dziedzictwo kultury hiszpanii.

Queralt Castellet Ibáñez

ur. w czerwcu 1989 w Sabadell hiszpańska snowboardzistka. Brała udział w zimowych igrzyskach olimpijskich 2006 oraz 2010 w Vancouver. W 2010 awansowała do finału jednak podczas treningu spotkała ją kontuzja i musiała zrezygnować z uczestnictwa. Pięciokrotnie zdobyła tytuł mistrzyni Hiszpanii w snowboardzie.

Antonio Banderas

ur. 10 sierpnia w Maladze aktor, reżyser, piosenkarz i model. Urodził się i dorastał w rodzinie rzymskokatolickiej. Jako nastolatek chciał zostać piłkarzem jednak złamał noge i marzenia legły w gruzach. W wieku 19lat opuścił  szkołę i pojechał do Madrytu by sięrozwijac jako aktor. Jego kariera zaczęła się na scenie w sztucie Los Tarantos. Później grał w wielu filmach i sztukach, udzielał głosu w filmach animowanych np. "Kot w butach" czy "Shrek". Żyje do teraz.

Kamil Bilski

# data[].attributes.body
#10 Z iloma krajami Hiszpania dzieli granicę lądową?
Z 5 krajami, to Francja, Portugalia, Andora, Maroko (w Ceucie) i Wielka Brytania (Gibraltar)

Maja Dyoniziak kl.3A

# data[].attributes.body
#9 Co symbolizują dwa filary na fladze Hiszpanii?
Symbolizują one słupy Herkulesa.

Słupy Herkulesa to skały zamykające Morze Śródziemne: Skała Gibraltarska po stronie europejskiej oraz Abyle w Ceucie po stronie afrykańskiej. Barwy flagi nie posiadają oficjalnej interpretacji. Potocznie uważa się, że kolory symbolizują: czerwony - krew torreadora, a żółty - piasek areny.

Maja Dyoniziak kl.3A

# data[].attributes.body
#8 Kto zaprojektował logo Chupa-Chups?
Był to Salvador Dali.

Marka Chupa Chups została utworzona przez Hiszpana Enrica Bernata w roku 1958. Produkował on i sprzedawał słodycze w Katalonii. Dziś marka (i logo) należy do włoskiej korporacji Perfetti Van Melle, producenta m.in. cukierków Mentos.

Maja Dyoniziak kl.3A

# data[].attributes.body
#7 Nie boją się śmierci
Hiszpanie odnoszą się do śmierci bez mistycznego strachu. Rosjanie obecni na hiszpańskim pogrzebie dziwią się, że rodzina zmarłego nie załamuje rąk, nie płacze, ale np. rozmawia o innych rzeczach. Gdy zachorujesz, twoi hiszpańscy znajomi nie zmarnują okazji, by pożartować na temat twojej rychłej śmierci, a niektórzy trzymają w wazonie prochy swoich ukochanych psów. Ulubioną grą Frederico Garcíi Lorci było udawanie trupa i pokazywanie jak rozkładają się zwłoki w trumnie. „Gdy opowiedziałam o tym znajomemu profesorowi, ten odpowiedział „No i co takiego? My też się w to bawiliśmy, jak byliśmy mali”.

Maja Dyoniziak kl.3A

# data[].attributes.body
#6 Lokalni patrioci
Nie ma Hiszpana, który lubiłby swój rząd, większość nie lubi króla, ale każdy kocha swoją małą ojczyznę. I nie chodzi o ogromne prowincje typu Katalonia czy Asturia, ale o małe wioski, miasteczka, a nawet części miasta. Gdzie by życie nie wywiało Hiszpana, ten zawsze będzie związany z miejscem, gdzie się urodził. Potwierdzają to słowa Antonio Banderasa z 2015 roku: „Za każdym razem, gdy kończę pracę nad filmem, przenoszę się myślami do Hiszpanii i zastanawiam się, co by powiedzieli o nim na mojej ziemi, w moim mieście Maladze i nawet więcej - w mojej dzielnicy”.

Maja Dyoniziak kl.3A

# data[].attributes.body
#5 Żegnają się, kiedy trzeba się przywitać
Nie powinniśmy się przejmować, jeśli na nasze „cześć” Hiszpan odpowiedział „do zobaczenia”. Niekulturalne - z naszego punktu widzenia - zachowanie oznacza jedynie, że nasz znajomy gdzieś się śpieszył i nie miał czasu z nami rozmawiać. Oznacza to także, że jesteście dobrymi znajomymi, bo wobec obcych Hiszpan nigdy się tak nie zachowa.

Maja Dyoniziak kl.3A

# data[].attributes.body
#4 Nie jadają kolacji w restauracjach
W restauracjach głównie piją lub rozmawiają. W dodatku biorą ze sobą dzieci i psy (częsty obraz: na rękach pies, a dziecko pod stołem). Hiszpanie wychodzą na miasto nie po to, by pić i jeść, ale żeby się spotykać ze znajomymi i rodziną, a dzieci oraz zwierzęta domowe są uważane za pełnoprawnych członków kompanii. Jedzenie kolacji w restauracji jest po prostu zbyt drogie. Lokale utrzymują się ze sprzedaży biznes-lunchy w ciągu dnia, a wieczorem - alkoholu z zakąskami. Popularnym sposobem na tanią kolację na mieście jest zamawianie jednego drogiego dania na całą grupkę i podjadanie go w trakcie spotkania.

Maja Dyoniziak kl.3A

# data[].attributes.body
#3 Piją dużo, ale po trochu
Piwo z kija w hiszpańskich barach podaje się w szklankach o pojemności 250 ml i mniejszej. Taką porcję nazywa się caña i jest ona najmniejszą porcją piwa w Europie. Na północy Hiszpanii kwitnie kultura cydru, a trunek nalewa się do malutkiego naczynia o pojemności łyku z wysokości podniesionej ręki (stąd to bryzganie w punkcie wyżej). Hiszpanie mają w zwyczaju ze trzy razy zmienić bar w ciągu tego samego wieczoru. W lokalu wszyscy tłoczą się wokół baru, a żeby coś zamówić trzeba po prostu głośno krzyczeć.

Maja Dyoniziak kl.3A

# data[].attributes.body
#2. Rzucają śmieci na podłogę w kawiarni
Hiszpanie, w tym młodzież, od drogich i modnych barów wolą tradycyjne lokale, gdzie przyjęte jest rzucanie na podłogę wykałaczek lub brudnych chusteczek. Wybierając się do baru z cydrem powinniśmy być przygotowani na to, że sami będziemy w tym cydrze wykąpani. Przy rozlewaniu do naczynia trunek bryzga na wszystkie strony, a jego resztki (nie wypija się go do końca) po prostu wylewają na ulicę lub do specjalnych otworów w podłodze.

Maja Dyoniziak kl.3A

# data[].attributes.body
#1. Hiszpanki lubią, gdy się na nie gwiżdże
To, co w Rosji i innych krajach Europy uznaje się za brak kultury, w Hiszpanii jest przez kobiety postrzegane jako komplement. Chodzi o zwyczaj tamtejszych mężczyzn, głównie z południa kraju, którzy gwiżdżą lub nawet krzyczą na widok kobiet. „Jechałam kiedyś samochodem w Alicante z zaprzyjaźnionym małżeństwem. Ich dziesięcioletni syn nagle uchylił okno i zagwizdał na dziewczynę idącą chodnikiem. Rodzice się zaśmiali, dziewczyna uśmiechnęła. Tylko ja się speszyłam” - wspomina rosyjska internautka. Geograficzny zasięg tego zwyczaju obejmuje również Madryt, a w północnych prowincjach mężczyźni zachowują się bardziej powściągliwie.

Maja Dyoniziak kl.3A

# data[].attributes.body
Club Atlético de Madrid

Hiszpański klub piłkarski, grający obecnie w Primera División i mający siedzibę w Madrycie. Swoje domowe mecze rozgrywa na stadionie Estadio Vicente Calderón, który może pomieścić 55 tysięcy widzów.

Klub został założony 26 kwietnia 1903 roku jako Athletic Club de Madrid, a 20 lutego 1907 roku kierownictwo Athletic Bilbao uznało pełną niezależność klubu z Madrytu. W lidze hiszpańskiej klub zadebiutował 10 lutego 1929 roku. 14 września 1939 połączył się z Aviación Nacional zmieniając nazwę na Athletic Aviación Club de Madrid. W 1942 roku nazwa została zmieniona na Atlético Aviación de Madrid, a 14 stycznia 1947 roku na Club Atlético de Madrid. Ta nazwa obowiązuje do dzisiaj. 2 października 1966 roku klub przeniósł się ze stadionu Estadio Metropolitano do Estadio Vicente Calderón, gdzie gra do dzisiaj.

Zespół należy do najbardziej utytułowanych w Hiszpanii, z 10 tytułami mistrzowskimi i 8 wicemistrzostwami klub zajmuje trzecie miejsce w klasyfikacji drużyn według ilości mistrzostw w Primera División, a biorąc pod uwagę zdobyte punkty klub zajmuje 4 miejsce z 3276 oczkami (stan przed sezonem 2015/2016). Poza 10 tytułami mistrzowskimi klub dziesięciokrotnie zdobywał Puchar Króla i pięciokrotnie Superpuchar Hiszpanii. Osiągał także sukcesy w rozgrywkach międzynarodowych: w 1962 roku wygrał Puchar Zdobywców Pucharów, w 1974, 2014 i w 2016 roku grał w finale rozgrywek o Puchar Europy, w 2010 i 2012 klub wygraŁ Ligę Europy, w tych samych latach zespół zdobywał też Superpuchar Europy. W 1974 roku Atlético wygrywając dwumecz o Puchar Interkontynentalny z argentyńskim Independiente 2:1 zostało najlepszą drużyną klubową świata.

W swojej historii Atlético nosiło wiele przydomków, jak np. „Los Colchoneros” (w dosłownym tłumaczeniu „wytwórcy materacy”), gdyż pierwsze koszulki klubu przypominały wzór materaca. W latach 70. piłkarzy madryckiego klubu nazywano „Los Indios”. Wówczas w kadrze drużyny Atlético było wielu zawodników z Ameryki Południowej. Natomiast z powodu barw klubowych Atlético nazywa się też „Los Rojiblancos”, czyli „czerwono-biali

Piotr Krupiński 3B

# data[].attributes.headline
Antonio Banderas, właściwie José Antonio Domínguez Bandera (ur. 10 sierpnia 1960 w Maladze) – hiszpański aktor, reżyser, producent filmowy, model i piosenkarz. Urodził się i dorastał w rodzinie rzymskokatolickiej jako syn nauczycielki doñy Any Banderas i policjanta Guardia Civil José Domíngueza (zmarł 2 lutego 2008 w wieku 87 lat). Ma młodszego brata Francisco Javiara Banderasa „Chico”. Początkowo chciał zostać zawodowym piłkarzem, ale jego marzenie zakończyły się, kiedy mając 14 lat złamał nogę. Kiedy rok później zobaczył na scenie musical Hair, postanowił, że zostanie aktorem. Opuścił szkołę i w wieku 19 lat udał się do Madrytu w celu rozpoczęcia kariery w hiszpańskim przemyśle filmowym. Jego pierwszą żoną była Ana Leza (od 27 lipca 1987 do 1996). W dniu 14 maja 1996 roku ożenił się ponownie z Melanie Griffith, z którą ma córkę Stellę del Carmen (ur. 24 września 1996 w Marbella). Jest ojczymem Alexandra Bauera i Dakoty Mayi Johnson. Rozwód z aktorką nastąpił w lipcu 2015 roku. Monika Pluta

# data[].attributes.subject
Antonio Banderas, właściwie José Antonio Domínguez Bandera (ur. 10 sierpnia 1960 w Maladze) – hiszpański aktor, reżyser, producent filmowy, model i piosenkarz. Urodził się i dorastał w rodzinie rzymskokatolickiej jako syn nauczycielki doñy Any Banderas i policjanta Guardia Civil José Domíngueza (zmarł 2 lutego 2008 w wieku 87 lat). Ma młodszego brata Francisco Javiara Banderasa „Chico”. Początkowo chciał zostać zawodowym piłkarzem, ale jego marzenie zakończyły się, kiedy mając 14 lat złamał nogę. Kiedy rok później zobaczył na scenie musical Hair, postanowił, że zostanie aktorem. Opuścił szkołę i w wieku 19 lat udał się do Madrytu w celu rozpoczęcia kariery w hiszpańskim przemyśle filmowym. Jego pierwszą żoną była Ana Leza (od 27 lipca 1987 do 1996). W dniu 14 maja 1996 roku ożenił się ponownie z Melanie Griffith, z którą ma córkę Stellę del Carmen (ur. 24 września 1996 w Marbella). Jest ojczymem Alexandra Bauera i Dakoty Mayi Johnson. Rozwód z aktorką nastąpił w lipcu 2015 roku. Monika Pluta

# data[].attributes.body
Camp Nou – stadion piłkarski w Barcelonie w Hiszpanii, na którym są rozgrywane mecze FC Barcelona. Jego budowa trwała w latach 1954-1957. stadion został otwarty 24 września 1957. Jego trybuny mieszczą 99 354 osób, czyniąc go największym piłkarskim stadionem w Europie i jednym z największych na świecie. UEFA sklasyfikowała stadion na 5 gwiazdek, jako że arena spełnia najwyższe standardy konstrukcyjne. Na stadionie rozgrywane są mecze reprezentacji Katalonii w piłce nożnej, a niegdyś rozgrywane były także mecze Reprezentacji Hiszpanii. 17 listopada 1982 papież Jan Paweł II odprawił na stadionie mszę dla 120 tys. osób. Msza trwała ok. 2 godziny. Była na niej obecna kadra FC Barcelony.

Izabela Piasek kl. 3b

# data[].attributes.body
Carles Puyol Saforcada urodził się 13 kwietnia 1978 w Vielha. Rozpoczął swoją piłkarską karierę w lokalnej drużynie FC Barcelona, gdzie się wychował. Jego talent szybko przyciągnęły większą uwagę innych klubów ale on pozostał wierny La Masii. Szybko stał się podstawowym piłkarzem Barcelony B. W pierwszej drużynie zadebiutował 2 października 1999 roku przeciwko Valladolid, wówczas trenerem Dumy Katalonii był Louis van Gaal. Jego występy stawały się coraz częstsze, aż ugruntował sobie na stałe pozycje w pierwszej drużynie FC Barcelony. Dzięki swojej determinacji do poprawy i niesamowitym tempie pracy, Carles Puyol dostosował się do pozycji środkowego obrońcy. W 2000 roku na Igrzyskach Olimpijskich w Sydney zdobył srebrny medal wraz z klubowym kolegą, Xavim. José Antonio Camacho postawił na niego, jako obrońcę pierwszej reprezentacji kraju. W sezonie 2003/2004, został wybrany trzecim kapitanem Blaugrany. Pełnił już istotną rolę w zespole rozegrał wówczas 27 spotkań w lidze oraz 7 w Pucharze UEFA. Jednakże, Carles Puyol musiał czekać aż do sezonu 2004/05, aby wygrać swój pierwszy puchar z Barceloną. Był wtedy kapitanem pierwszego zespołu i istotną częścią zwycięskiej drużyny Franka Rijkaarda. Pod koniec sezonu, podniósł trofeum mistrza ligi na słynnym Camp Nou. Sezon 2005/06 był jeszcze lepszy niż poprzedni. Tym razem kapitan Barçy miał zaszczyt uniesienia pucharu Ligi Mistrzów po zwycięstwie nad Arsenalem w pod paryskim Saint-Denis. Pod koniec następnego sezonu Carles Puyol doznał najgorszej kontuzji w całej swojej karierze. Uszkodził wiązadła w kolanie i musiał pauzować od 20 czerwca do 29 września. Pomimo to udało mu się rozegrać 30 spotkań w lidze w sezonie 2007/2008. W dniu 16 września 2008 roku Puyol rozegrał swój 400. mecz w barwach pierwszej drużyny FC Barcelony. Po raz kolejny dokuczały mu problemy zdrowotne, ale przyczynił się do zdobycia kolejnego mistrzostwa przez Blaugranę. Od sezonu 2008 do 2011 włącznie zdobył trzy mistrzostwa kraju, dwa razy wygrał Ligę Mistrzów, raz Copa del Rey, Klubowe Mistrzostwo Świata, Superpuchar Hiszpanii oraz Superpuchar Europy. Również wówczas opisał swój klub jako: „Zespół, w którym pragnie grać każde dziecko z Katalonii. Żyję, aby grać w piłkę nożną dla Barcelony. Moim marzeniem jest zakończyć tutaj moją karierę”. Carles Puyol 5 maja 2012 roku nabawił się kontuzji prawego kolana. Piłkarz przeszedł operację, przez co nie zagrał na Euro 2012. Przerwa w grze ma trwać mniej więcej 6 tygodni, okres powrotu jest stosunkowo krótki. Po tym jak Katalończyk doznawał kolejnych opóźnień, aby iść pod nóż tym razem zdecydował się na operację natychmiast przy jak najkrótszym czasie powrotu do gry. W sezonie 2011/2012 Puyol rozegrał 26 spotkań ligowych, 9 w Lidze Mistrzów, 7 w Copa del Rey i 2 w Klubowych Mistrzostwach Świata, strzelając ponadto pięć goli. Wraz z drużyną narodową Hiszpanii był na Mistrzostwach Świata w Korei i Japonii w 2002, Mistrzostwach Europy w Portugalii w 2004 oraz na Mistrzostwach Świata w 2006 r. W 2008 roku zdobył z reprezentacją Hiszpanii Mistrzostwo Europy w turnieju rozgrywanym na boiskach Austrii i Szwajcarii. Na Mistrzostwach Świata w RPA Puyol rozpoczął każdy mecz i grał praktycznie zawsze 90 minut. Strzelił jedynego gola w półfinale z Niemcami, dzięki czemu reprezentacja Hiszpanii dotarła do finału Pucharu Świata. W decydującym meczu zagrał pełne 120 minut, Hiszpania pokonała wówczas Holandię 1:0 i zdobyła tytuł mistrza świata. 4 marca 2014 roku na konferencji prasowej Puyol ogłosił, że odchodzi z FC Barcelona. Kontrakt został rozwiązany za porozumieniem stron. 15 maja 2014 roku podczas oficjalnej, pożegnalnej konferencji prasowej Carles Puyol ogłosił, iż kończy piłkarską karierę i nie zagra już w żadnym innym klubie.

Izabela Piasek kl. 3b

# data[].attributes.body
Xavi, właśc. Xavier Hernández Creus  – hiszpański piłkarz, pomocnik reprezentacji Hiszpanii i Al-Sadd. Xavi urodził się 25 stycznia 1980 w Terrasie w Katalonii. Swoją karierę piłkarską rozpoczął w wieku 11 lat w drużynie juniorów klubu FC Barcelona. W sezonie 1997/1998 został włączony do drużyny rezerw, FC Barcelony B. W tym sezonie wraz z drużyną awansował do Segunda División, hiszpańskiej drugiej ligi. W pierwszej drużynie zadebiutował 18 sierpnia 1998 roku w meczu o Superpuchar Hiszpanii przeciwko RCD Mallorce, strzelając także bramkę. Pełnił ważną rolę w drużynie która w sezonie 1998/1999 zdobyła Mistrzostwo Hiszpanii. W następnych rozgrywkach stał się pierwszym rozgrywającym drużyny przez większą część sezonu, zastępując kontuzjowanego Josepa Guardiolę. Kiedy Guardiola odszedł na pozycji środkowego pomocnika na stałe zagościł 21-letni wówczas wychowanek. Xavi, mimo wielu ofert z innych klubów, postanowił kontynuować swoją karierę na Camp Nou. I już w sezonie 2004/2005 mógł świętować ze swym zespołem tytuł Mistrza Hiszpanii, który wrócił do Barcelony po 6 latach. W następnym sezonie Barça ponownie zdobyła mistrzostwo kraju, a także wygrała Ligę Mistrzów. Wkład Xaviego w te sukcesy nie był jednak już tak duży jak rok wcześniej. W grudniu, podczas sesji treningowej doznał poważnej kontuzji zerwania wiązadeł kolanowych, która wykluczyła go z gry na 6 miesięcy. Xavi do gry wrócił dopiero w następnym sezonie, a jego udział w tamtych sukcesach drużyny miał jedynie wymiar mentalny. W następnych latach FC Barcelonie wiodło się znacznie gorzej. Jednak mimo słabej postawy całego zespołu i braku trofeów, Xavi stanowił ważne ogniwo zespołu Franka Rijkaarda i prezentując równą formę ratował kilkakrotnie zespół przed utratą punktów. W sezonie 2008/2009 Xavi wygrał z Barceloną wszystko co było w klubowej piłce do wygrania. Duma Katalonii zwyciężyła w rozgrywkach La Liga. Podobnie było w rozgrywkach o Puchar Króla gdzie niejednokrotnie Barça mocno rezerwowym składem nie pozostawiała złudzeń kto jest numerem jeden w Hiszpanii i nie tylko. Czego dowodem jest trzeci triumf w rozgrywkach Ligi Mistrzów. W finale rozgrywanym w Rzymie Barça nie dała szans Manchesterowi United wygrywając 2:0. Wkład Xaviego w te sukcesy jest niepodważalny. Został on wybrany MVP finału Ligi Mistrzów, a przez wielu fachowców i kibiców jest uznawany za najlepszego rozgrywającego na świecie. W 2010 roku wraz z Barceloną sięgnął po kolejne trofeum. Bijąc rekord punktów w sezonie ligowym (obecnie 99) Xavi zdobył po raz kolejny tytuł Mistrza Hiszpanii oraz zdobył indywidualną nagrodę imienia Alfredo Di Stefano przyznawaną dla najlepszego gracza występującego na danej pozycji. 25 kwietnia 2015 rozegrał swój jubileuszowy mecz nr. 500 w lidze zmieniając Andresa Iniestę w 88 minucie meczu w derbach Barcelony z Espanyolem

21 maja 2015 roku Xavi oficjalnie potwierdził, że po sezonie 2014/2015 przenosi się do katarskiego Al Sadd.

Izabela Piasek kl. 3b

# data[].attributes.body
Futbol Club Barcelona (w języku katalońskim), w skrócie Barça – kataloński wielosekcyjny klub sportowy, istniejący od chwili założenia drużyny piłkarskiej. Założony w 1899 przez grupę Szwajcarów, Anglików i Hiszpanów, z czasem stał się katalońską instytucją o dużym znaczeniu społecznym. Jego dewiza to Més que un club (pl. Więcej niż klub). Barwy klubowe Barcelona zaczerpnęła od szwajcarskiego klubu FC Basel. Drużyna piłkarska należy do najbardziej utytułowanych zespołów świata w tej dyscyplinie – ma na koncie dwadzieścia cztery mistrzostwa Hiszpanii, dwadzieścia osiem Pucharów Króla Hiszpanii, dwanaście Superpucharów Hiszpanii, pięć Puchary Europy, pięć Puchary Zdobywców Pucharów, cztery Superpuchary Europy, trzy Klubowe Mistrzostwo Świata/Puchar Interkontynentalny i wiele innych trofeów. Posiada rozbudowaną infrastrukturę – stadiony Camp Nou, Mini Estadi, miasteczko sportowe Ciutat Esportiva Joan Gamper, szkółkę La Masía i halę Palau Blaugrana, w której rozgrywają swoje mecze zawodnicy innych sekcji. Klub posiada także rezerwową i młodzieżową drużynę piłki nożnej (FC Barcelona B), piłki nożnej kobiet oraz liczne sekcje amatorskie. Drużyna z Camp Nou na arenie międzynarodowej startuje nieprzerwanie od 50 lat, czyli od początku powstania europejskich pucharów. Jest jednym z trzech klubów, które od założenia Primera División, czyli od 1929 roku, nieprzerwanie grają w najwyższej klasie rozgrywkowej Hiszpanii.

- Tutaj uczą cię myśleć od pierwszego dnia, stawiają na technikę, a nie na wygrywanie w rozgrywkach trampkarzy. ~Xavi

- Gdy mnie pytasz, dlaczego kocham Barcelonę, to jakbyś mnie pytał, dlaczego kocham swoich rodziców. ~ Tito Villanova (kadra trenerska Barcelony w latach 2008-2013)

Izabela Piasek kl. 3b

# data[].attributes.body
Urodził się 8 maja 1975 roku w Madrycie, w Hiszpanii. Jego wzrost to 187cm, kolor oczu brązowy. Rodzicami byli znany hiszpański piosenkarz Julio Iglesias, którego nikomu nie trzeba chyba przedstawiać, oraz Isabel Preysler Arrastria. Jego prawdziwe nazwisko to Enrique Miguel Iglesias Preysler (czasami jest nazywany pseudonimem "Quique").Enrique Iglesias ma w sumie aż sześcioro rodzeństwa: Rodrigo, Miguel Alejandro, Julio Jose, Tamara, Ana, oraz Maria Isabel Chabeli.  W roku 1979 Julio Iglesias, ojciec Enrique, rozwiódł się z Isabel Praysler. Małżeństwo zostało unieważnione. Enrique miał zaledwie 7 lat, kiedy przeprowadził się do Miami w Stanach Zjednoczonych. W wieku 15 lat po kryjomu zaczął pisać muzykę.
Studiował marketing na uniwersytecie w Miami. Studia skończyły się po roku, kiedy młody Enrique porzucił szkołę aby tylko skoncentrować się na karierze muzycznej. Taka życiowa decyzja widać się niezwykle opłaciła, ponieważ ten artysta sprzedał do dziś ponad 40 mln płyt i jest jednym z najbardziej znanych piosenkarzy na świecie. Zaledwie 5 lat później, 20 września 1995 ukazała się pierwsza płyta Enrique Iglesiasa. Drugi album ukazał się w języku hiszpańskim i światło dzienne ujrzał dnia 29 stycznia 1997 roku.Do tej pory ukazało się w sumie dziewięć płyt artysty. Album Insomniac ukazał się w 2008 roku. Nagranie z tej płyty Can You Hear Me było oficjalną piosenką mistrzostw Europy, UEFA w 2008 roku. Enrique wykonywał ten utwór podczas gali finałowej mistrzostw. Po płycie Insomniac artysta wydał Greatest Hits Enrique Iglesias i wyjechał na światową trasę koncertową. Ostatni album Enrique Iglesiasa to płyta zatytułowana Euphoria. To piersza płyta, która się ukazała w dwóch językach: angielskim i hiszpańskim. Od pierwszego przeboju Enrique zjednał sobie fanów z najróżniejszych zakątków świata. Było to niezwykłe jak na owe czasy, ponieważ utwory były w języku hiszpańskim, a nie angielskim. Utwór z tej płyty zatytułowany Amarte został wykorzystany w latynoskiej telenoweli Marisol, którą oglądały miliony widzów na całym świecie. Enrique Iglesias zagrał w trzech filmach. W 2001 roku w filmie "Jak poznałem Wasza Matkę" oraz "Dwóch i pół". W 2003 roku zagrał w znanym filmie i przeboju kasowym, u boku Antonio Banderasa, zatytułowanym "Pewnego razu w Meksyku. Desperado II".

# data[].attributes.body
Antonio Banderas

Historia José Antonio Domíngueza Banderasa rozpoczęła się 10 sierpnia 1960 roku w hiszpańskiej Maladze, gdzie przyszedł na świat. Początkowo nic nie zapowiadało, że młody Antonio stanie się w przyszłości gwiazdą światowego kina i piosenkarzem. Chciał on bowiem zostać słynnym piłkarzem, niestety na przeszkodzie stanęła mu w wieku 14 lat poważna kontuzja. Nie ma jednak tego złego, co by na dobre nie wyszło. Banderas nie rozpaczał zbyt długo nad swoim losem, lecz już po roku za życiowy cel obrał sobie karierę aktorską, krótko po obejrzeniu musicalu Hair. Wstąpił do Szkoły Sztuk Teatralnych w Maladze, a następnie w 1980 roku zasłużył sobie na przyjęcie do madryckiego Teatru Narodowego. W międzyczasie podejmował się dodatkowych prac jako kelner, pracownik kina, model, a także sprzedawca w sklepie. Na swój debiut aktorski musiał czekać zaledwie rok, po czym wystąpił na deskach teatru w sztuce „Los Tarantos”. Ten moment był przełomem w życiu, gdyż jego talent wyłowił reżyser Pedro Almodóvar, który zaproponował mu debiutancki występ na dużym ekranie w produkcji filmowej „Labirynt Namiętności” (1982). Następnie obaj panowie kontynuowali owocną współpracę, czego efektem były występy Banderasa w thrillerze „Matador” (1986), filmie „Prawo Przyciągania” z 1987 roku, „Kobiety na skraju załamania nerwowego” (1988), a także kryminale „Zwiąż mnie” (1990). Najwięcej nagród przyniósł mu natomiast występ w filmie „Maska Zorro” (1988), za który otrzymał nagrodę publiczności Europejskiej Akademii Filmowej (1997), a także nominację do Złotego Globu w kategorii „Najlepszy aktor w komedii lub musicalu” (1999). Warto odnotować ponadto rolę dubbingową Antoniego Banderasa w filmie „Shrek 2” (2004), która zapewniła mu w 2005 roku nominację do nagrody MTV w kategorii „Najlepsza rola komediowa”.

# data[].attributes.body
Penelope Cruz

Hiszpańska aktorka, początkowo tancerka, po debiucie w hiszpańskiej telewizji porzuciła taniec dla aktorstwa. Wystąpiła, odnosząc liczne sukcesy, w hiszpańsko-, francusko- oraz anglojęzycznych filmach. W 2009 za rolę w filmie Woody'ego Allena Vicky Cristina Barcelona otrzymała Oscara.
Urodziła się jako pierwsza z trójki dzieci ojca − Eduardo Cruz, sprzedawcy, i matki − Encarna Sánchez, fryzjerki. Po babce ma w sobie domieszkę krwi cygańskiej. Rodzice nadali jej imię Penélope, zainspirowani piosenką Joana Manuela Serrata.
Już w wieku 4 lat rozpoczęła edukację sceniczną lekcjami baletu. Przez 9 lat uczyła się tańca klasycznego w madryckim Conservatorio Nacional. Ukończyła kurs tańca współczesnego. Zaczęła regularnie występować jako prezenterka w programie telewizji hiszpańskiej La Quinta Marcha przeznaczonym dla nastolatek.
Po dwóch latach przerwała naukę w szkole średniej i zrezygnowała z tańca na rzecz aktorstwa. Zadebiutowała w wideoklipie La fuerza del destino hiszpańskiej grupy popowej Mecano.
W 1991 roku zadebiutowała na wielkim ekranie w filmie El Laberiento Griego Rafaela Alcazara. Rok później zagrała w m.in. Szynka, szynka Bigasa Luny i Belle époque. Za rolę w drugim z filmów dostała nagrodę Goya − hiszpański odpowiednik Oscara. W 1999 roku wystąpiła w filmie Pedro Almodóvara Wszystko o mojej matce. Film ten został nagrodzony Oscarem dla najlepszego filmu obcojęzycznego. Na początku 2001 r. wystąpiła wraz z Tomem Cruisem w filmie Vanilla Sky. W 2005 roku aktorka wystąpiła w filmie Sahara u boku Matthew McConaughey. Penélope zagrała ponownie w filmie Almodóvara − Volver. Za tę rolę otrzymała Złotą Palmę w Cannes dla najlepszej aktorki, a także nominację do Oscara w kategorii najlepsza aktorka pierwszoplanowa.  W 2009 roku ponownie zostaje nominowana do Oscara, lecz już jako najlepsza aktorka drugoplanowa.  Nagrodę otrzymała jako pierwsza w historii Hiszpanka.

# data[].attributes.body
Święto Cruses de Mayo w Granadzie i Kordowie (Cordoba), olbrzymia fiesta, gdzie wierni niosą ogromne krzyże, a inni bawią się na ulicach. W Cordobie również odbywa się Fiesta de los Patios. To lokalny konkurs na najładniej zagospodarowane i zakwiecone patio w mieście. Zaraz po niej kolejna Feria de Cordoba. To fiesta tańca i muzyki flamenco, w tej chwili dorównujące fieście w Sewilli.
Targ koński w Jerez de la Frontera w Andaluzji. Bardzo sławna i ważna fiesta w Hiszpanii.
Święto San Isidro. To święto patrona Madrytu (15 maja) największy na świecie festiwal i pokazy hiszpańskiej corridy. Początek intensywnego, hiszpańskiego sezonu walk z bykami na terenie Hiszpanii.
Święto Pentecost, czyli Zielone Świątki, siódma niedziela po Wielkanocy. Wielka, ogólnonarodowa pielgrzymka do El Rocio w pobliżu miasta Huelvy w Andaluzji.

Święto Corpus Christi, czyli Boże Ciało w Hiszpanii, czwartek po Najświętszej Trójcy, przypada w maju lub czerwcu. Odbywają się procesje religijne w wielu hiszpańskich miastach, którym towarzyszą platformy ze świętymi i maszerujący pokutnicy, najlepsze Corpus Cristi jest w Toledo, Walencji i Grenadzie. Również fiesta Patum, odbywająca się w hiszpańskiej Katalonii.
Kolejne święto. Feria de la Manzanilla. Fiesta promująca najsłynniejszą sherry w miejscowości Sanlucar de Barrameda. Jeden z najsłynniejszych trunków alkoholowych w całej Hiszpanii.
Przygoda Iza, 3a

# data[].attributes.headline
Baccara – hiszpański żeński duet wokalny grający muzykę disco założony w 1977 roku przez Maríę Mendiolę (ur. 4 kwietnia 1952 w Madrycie) i Mayte Mateos (ur. 7 lutego 1951 w Logroño). Para zdobyła międzynarodową rozpoznawalność po wydaniu swojego debiutanckiego singla „Yes Sir, I Can Boogie”, który trafił na pierwsze miejsce europejskie listy przebojów oraz notowań m.in. w Wielkiej Brytanii, Danii, Niemczech, Szwecji i Finlandii. W 1978 roku duet reprezentował Luksemburg podczas 22. Konkursu Piosenki Eurowizji z utworem „Parlez-vous français?”. W 1983 roku wokalistki zdecydowały się na zawieszenie działalności i skoncentrowanie się na karierach solowych. Niedługo potem każda z nich założyła własny duet, który nawiązywał repertuarem do twórczości zespołu: Mendiola zaczęła występować pod szyldem New Baccara, natomiast Mateos – Baccara 2000. W latach 90. New Baccara zmieniła swoją nazwę na Baccara, co doprowadziło do istnienia dwóch różnych formacji o tej samej nazwie, w której liderką była jedna z wokalistek oryginalnego składu.Zespół Baccara prowadzony przez Mendiolę odnosił większy międzynarodowy sukces, głównie dzięki wydaniu takich singli, jak „Fantasy Boy”, „Touch Me” i „Wind Beneath My Wings”. Druga grupa, którą dowodziła Mateos, często pojawiała się gościnnie w programach śniadaniowych stacji telewizyjnych w Hiszpanii i Niemczech gdzie oryginalny skład formacji doczekał się oficjalnego fanklubu.W lutym 1978 roku Baccara odebrała statuetkę Bambi będącą najbardziej prestiżową nagrodą wręczaną w Niemczech przez Burda Publishing Group. W maju duet reprezentował Luksemburg podczas finału 22. Konkursu Piosenki Eurowizji z utworem „Parlez-vous français?”, z którym zajął ostatecznie siódme miejsce w końcowej klasyfikacji dzięki zdobyciu łącznie 73 punktów, w tym m.in. maksymalnych not 12 punktów od komisji z Włoch, Portugalii. Singiel znalazł się na drugiej płycie zespołu zatytułowanej Light My Fire, która ukazała się w lipcu tego samego roku.W listopadzie ukazał się nowy singiel zespołu „The Devil Sent You to Laredo”, który dotarł do pierwszej piątki notowań w Niemczech, Austrii i Szwajcarii.

# data[].attributes.subject
Baccara – hiszpański żeński duet wokalny grający muzykę disco założony w 1977 roku przez Maríę Mendiolę (ur. 4 kwietnia 1952 w Madrycie) i Mayte Mateos (ur. 7 lutego 1951 w Logroño). Para zdobyła międzynarodową rozpoznawalność po wydaniu swojego debiutanckiego singla „Yes Sir, I Can Boogie”, który trafił na pierwsze miejsce europejskie listy przebojów oraz notowań m.in. w Wielkiej Brytanii, Danii, Niemczech, Szwecji i Finlandii. W 1978 roku duet reprezentował Luksemburg podczas 22. Konkursu Piosenki Eurowizji z utworem „Parlez-vous français?”. W 1983 roku wokalistki zdecydowały się na zawieszenie działalności i skoncentrowanie się na karierach solowych. Niedługo potem każda z nich założyła własny duet, który nawiązywał repertuarem do twórczości zespołu: Mendiola zaczęła występować pod szyldem New Baccara, natomiast Mateos – Baccara 2000. W latach 90. New Baccara zmieniła swoją nazwę na Baccara, co doprowadziło do istnienia dwóch różnych formacji o tej samej nazwie, w której liderką była jedna z wokalistek oryginalnego składu.Zespół Baccara prowadzony przez Mendiolę odnosił większy międzynarodowy sukces, głównie dzięki wydaniu takich singli, jak „Fantasy Boy”, „Touch Me” i „Wind Beneath My Wings”. Druga grupa, którą dowodziła Mateos, często pojawiała się gościnnie w programach śniadaniowych stacji telewizyjnych w Hiszpanii i Niemczech gdzie oryginalny skład formacji doczekał się oficjalnego fanklubu.W lutym 1978 roku Baccara odebrała statuetkę Bambi będącą najbardziej prestiżową nagrodą wręczaną w Niemczech przez Burda Publishing Group. W maju duet reprezentował Luksemburg podczas finału 22. Konkursu Piosenki Eurowizji z utworem „Parlez-vous français?”, z którym zajął ostatecznie siódme miejsce w końcowej klasyfikacji dzięki zdobyciu łącznie 73 punktów, w tym m.in. maksymalnych not 12 punktów od komisji z Włoch, Portugalii. Singiel znalazł się na drugiej płycie zespołu zatytułowanej Light My Fire, która ukazała się w lipcu tego samego roku.W listopadzie ukazał się nowy singiel zespołu „The Devil Sent You to Laredo”, który dotarł do pierwszej piątki notowań w Niemczech, Austrii i Szwajcarii.

# data[].attributes.body
El Colacho to święto, którego początki sięgają XVII wieku. Odbywa się każdego roku w niedzielę po Bożym Ciele w hiszpańskiej miejscowości Castrillo de Murcia. Tradycja polega na przeskakiwaniu malutkich dzieci przez dorosłego mężczyznę. Dzieci kładzione są w dwóch rzędach na materacach. Natomiast przeskakujący je mężczyzna zakłada żółto-czerwony strój, który symbolizuje szatańskie moce. Rytuał ma oczyścić dzieci z grzechu pierworodnego i chronić je przed złymi mocami.
J. Kucharczyk, 3b

# data[].attributes.body
Prostytucja w Hiszpanii nie jest nielegalna, zakazane jest jedynie czerpanie z niej zyskow przez osoby trzecie. Kobiety oferujące swoje usługi na drogach w pobliżu Els Alamus w Katalonii muszę nosić żółte, fluorescencyjne kamizelki. Jeśli któraś zostanie przyłapana bez takiego stroju zapłaci 40 euro grzywny. Ale tym nakazem nie objęto ich dlatego, że robią to co robią, a dlatego, ze stwarzają niebezpieczeństwo w ruchu.
J. Kucharczyk, 3b

# data[].attributes.body
Caga Tió to mówiąc wprost - wypróżniający się pieniek. Nazwa wywodzi się od łacińskiego słowa tizon czyli pochodnia. Oryginalnie Caga tio to był właśnie kawałek drewna który wrzucony do ognia „podarowywał” ciepło, światło i symbolizował wszystko to co najważniejsze przy świętowaniu w rodzinnym gronie. Dziś ma znaczenie dużo bardziej materialne.
Legenda mówi o tym, że Caga Tio dostawał od dzieci resztki jedzenia ze stołu, wszystko to czego nie zjadły one. W zamian, najedzony „załatwiał się” prezentami. W trakcie Wigilii rodzina zbierała się wokół pieńka i waliła go kijkiem, śpiewając przy tym ludowe przyśpiewki. Bicie miało spowodować, że drobne upominki miały z niego wylatywać na koc znajdujący się pod nim (głównie słodycze i drobiazgi).
J. Kucharczyk, 3b

# data[].attributes.body
Jest to święto obchodzone w hiszpańskiej miejscowości Buñol, położonej w prowincji Walencja, podczas którego uczestnicy obrzucają się nawzajem pomidorami. Bitwa na pomidory odbywa się w ostatnią środę sierpnia, stanowiąc główny punkt trwającej cały tydzień fiesty, która co roku przyciąga tysiące turystów z całego świata.
J. Kucharczyk, III b

# data[].attributes.body
(fr. Les Demoiselles d'Avignon) Przedstawia pięć prostytutek z ulicy d'Avinyo w Barcelonie blisko której mieszkał artysta.

# data[].attributes.body
Wyraz hołdu złożonego baskijskiemu miastu Guernica, które 26 kwietnia 1937 zostało zbombardowane przez niemiecki korpus Legión Cóndor.

# data[].attributes.body
Pełne imię i nazwisko: "Pablo Diego José Francisco de Paula Juan Nepomuceno María de los Remedios Cipriano de la Santísima Trinidad Ruiz y Picasso"

Urodzony: 25 października 1881 w Maladze (Hiszpania)
Zmarł: 8 kwietnia 1973 w Mougnis (Francja)

Hiszpański malarz, grafik, rzeźbiarz, ceramik, poeta i dramatopisarz.
Uważany razem z Georgesem Braque za twórcę kubizmu i za jednego z  najwybitniejszych artystów sztuki nowoczesnej XX wieku. Jego talent artystyczny został odkryty przez ojca, rysownika. Picasso studiował w Paryżu, gdzie poznał prace postimpresjonistów. Początkowo tworzył w duchu symbolizmu i neoimpresjonizmu. Po powrocie do kraju zainspirował się malarstwem Cezanne’a oraz sztuką afrykańską. Podczas II wojny światowej przebywał w Paryżu. Kontynuował uprawianie twórczości wielotematycznej, malował zarówno sceny fantastyczne, mitologiczne, jak i pejzaże oraz kompozycje figuralne.

# data[].attributes.body
Manel Navarro pochodzi z Sabadelli w Hiszpanii. Swoją przygodę z muzyką zaczął dawno temu, ale dopiero teraz podpisał kontrakt z wytwórnią Sony Music Spain, która latem 2017 wyda jego debiutancki album z eurowizyjną piosenką Do It For Your Lover. Dla Manela udział w konkursie może być szansą na sukces poza granicami kraju.
https://www.youtube.com/watch?v=SwS45HBhzTs

J. Kucharczyk, 3b

# data[].attributes.body
Dzień Zmarłych to najstarsze religijno-etniczne święto meksykańskie. Dawniej celebrowano je około miesiąca. Czci ono pozagrobowe życie zmarłych i więzy rodzinne. Ze względu na jego wyjątkowy charakter, Dia de los Muertos zostało wpisane na niematerialną listę światowego dziedzictwa kultury UNESCO.

Pierwszy dzień listopada, Dia de los Angelitos, poświęcony jest duszom dzieci, zaś drugi, Dia de los Muertos, pamięci dorosłych. Meksykanie wierzą, że w tych dniach zmarli ich odwiedzają.
J. Kucharczyk, 3b

# data[].attributes.body
Lionel Andrés Messi Cuccittini (Rosario, 24 de junio de 1987), conocido también como Leo Messi, es un futbolista argentino nacionalizado Espanyol que juega como delantero en el Fútbol Club Barcelona y en la Selección argentina, de la que es capitán. Considerado como el mejor jugador del mundo, y uno de los mejores de todos los tiempos, es el único futbolista en la historia que ha ganado, entre otras distinciones, cinco veces el Balón de Oro –un Balón de Oro y cuatro FIFA Balón de Oro– obteniendo los cuatro primeros de forma consecutiva; y el primero en recibir tres Botas de Oro. Con el Barcelona ha ganado 29 títulos, entre ellos, ocho de La Liga y cuatro de la Liga de Campeones de la UEFA, así como cuatro títulos de la Copa del Rey.
Samiec K. 3🅰️