# data[].attributes.body
https://www.gelreziekenhuizen.nl/Gelreziekenhuizen/Onderzoek-ampamp-Behandeling-Onderzoeken-Biometrie/Evoked-Potentials-(EP).html

# data[].attributes.body
https://www.youtube.com/watch?v=_gObF52zP3o

# data[].attributes.body
http://msvn.ziektes.info/contents/multiple-sclerose/node/1363

# data[].attributes.body
Symptomen

Symptomen karakteriseren een ziekte, aangezien ze de klachten en verschijnselen vormen die het gevolg of het begin aangeven van een bepaalde ziekte. Bij MS kunnen de symptomen zeer divers van aard zijn en per patiënt verschillen. Wanneer men 100 mensen met MS met elkaar vergelijkt qua symptomen die vanuit de MS zijn ontstaan, zijn er niet twee personen die precies dezelfde klachten hebben. Om enigszins een inzicht te krijgen in al deze verschillende klachten is een overzicht gemaakt van de meest voorkomende klachten. Niemand met MS zal al die klachten en symptomen ervaren.

Eerste klachten

De eerste ziekteverschijnselen die zich voordoen, zoals vermoeidheid, duizeligheid en tintelingen, kunnen bij veel andere ziekten voorkomen. Dit is een van de redenen waarom MS niet gemakkelijk te diagnosticeren is in de beginfase. Denk maar eens aan een stressperiode waarna soms fysieke klachten ontstaan. De huisarts zal eerder denken aan oververmoeidheid dan aan de ziekte MS en zal ongetwijfeld een periode van rust voorschrijven. Daarnaast is het zo dat deze eerste klachten meestal weer verdwijnen na een paar weken en ze al snel weer vergeten worden.

Meest voorkomende symptomen

We zetten voorkomende klachten en verschijnselen bij MS even op een rijtje. Deze symptomen zijn de meest voorkomende klachten, het is heel goed mogelijk dat u klachten heeft die hierbij niet voorkomen. Het is verstandig dit met uw behandelend arts te overleggen.

Motorische klachten: krachtverlies, spasticiteit, krampen, stijfheid.

Sensibiliteitsstoornissen: tintelingen, prikkelingen, doofheid, pijn, koude voeten/handen, spierpijn.

Coördinatieklachten: tremoren, spraakstoornis, duizeligheid, draaierigheid.

Klachten vanuit de hersenstam: zenuwpijn, gevoelsstoornis in het gezicht, dubbelzien.

Problemen met het gezichtsvermogen: zenuwontsteking aan een of beide ogen.

Blaasklachten: toegenomen aandrang, achterblijven van urine, incontinentie.

Seksuele problemen: libidoverlies, impotentie, genitale pijn.

Darmklachten: obstipatie, incontinentie.

Vermoeidheid: moeheid in rust, snelle vermoeibaarheid.

Cognitieve problemen: geheugenstoornissen, concentratiestoornissen.

Stress, depressies, angsten

Niemand met MS zal AL deze klachten ervaren.

# data[].attributes.body
www.nationaalmsfonds.nl

# data[].attributes.body
http://www.optum.com.br/content/optum/en/thought-leadership/ms-spending-cost-drivers.html

# data[].attributes.body
http://www.care4ms.nl/multiple_sclerose.php

# data[].attributes.body
http://www.healthline.com/health/multiple-sclerosis/promising-new-treatments#4

# data[].attributes.body
https://www.youtube.com/watch?v=8HU7wb-PcZ0

# data[].attributes.body
Effectieve MS behandelingen variëren van persoon tot persoon. Wat werkt goed voor een persoon zal niet noodzakelijkerwijs werken voor een ander. De medische gemeenschap steeds meer over de ziekte en hoe het beste te behandelen te leren. Research in combinatie met vallen en opstaan ​​zijn de sleutel tot het vinden van een remedie.

# data[].attributes.body
Myeline raakt onherstelbaar beschadigd is bij mensen met MS. Voorlopige tests gemeld in JAMA Neurology suggereert dat een mogelijke nieuwe therapie houdt belofte. Een kleine groep proefpersonen kregen myeline peptiden (eiwitfragmenten) via een pleister gedragen op de huid over een periode van een jaar. Nog een kleine groep kreeg een placebo. Mensen die de myeline peptiden ontvangen ervaren significant minder letsels en recidieven dan mensen die de placebo kregen. De behandeling werd goed verdragen en er waren geen ernstige bijwerkingen.

# data[].attributes.body
MS beïnvloedt cognitieve functie. Het kan een negatieve geheugen, concentratie, en de uitvoerende functies zoals organisatie en planning beïnvloeden.

Onderzoekers van de Kessler Stichting Research Center blijkt dat een aangepaste verhaal geheugen techniek (MSMT) effectief voor mensen die last hebben van cognitieve effecten van MS kunnen zijn. Leren en geheugen gebieden van de hersenen vertoonden meer activiteit in MRI-scans na MSMT sessies. Deze veelbelovende behandelmethode helpt u nieuwe herinneringen te behouden. Het helpt u ook herinneren ouder informatie met behulp van een verhaal op basis van associatie tussen beelden en context. Gemodificeerde verhaal geheugen techniek kan helpen iemand met MS herinneren verschillende items op een boodschappenlijstje, bijvoorbeeld.

# data[].attributes.body
Alemtuzumab (Lemtrada) een gehumaniseerd monoklonaal antilichaam (lab geproduceerd eiwit dat kankercellen vernietigt). Het is een andere disease modifying middel goedgekeurd voor relapsing vormen van MS te behandelen. Het richt een eiwit op het oppervlak van de immuuncellen genaamd CD52. Hoewel het niet bekend hoe alemtuzumab werkt, is het verondersteld om te binden aan CD52 op T en B lymfocyten (witte bloedcellen) en lysis veroorzaken (breken van de cel). Het geneesmiddel werd eerst goedgekeurd voor de behandeling van leukemie bij een veel hogere dosering.

Lemtrada hadden een harde tijd om goedkeuring voor MS in de Verenigde Staten. De Food and Drug Administration (FDA) verwierp de aanvraag voor goedkeuring Lemtrada's in het begin van 2014 . Ze noemde de behoefte aan meer klinische studies waaruit blijkt dat het geen ernstige bijwerkingen veroorzaakt. Lemtrada werd later goedgekeurd door de FDA in november 2014, maar het komt met een waarschuwing over de ernstige auto-immuunziekten, infusiereacties, en een verhoogd risico op maligniteiten, zoals melanoom en andere vormen van kanker. Het werd vergeleken met Merck Serono's MS drug, Rebif, in twee fase III studies . De proef vond dat het beter was op het verminderen van de recidive te beoordelen en de verslechtering van arbeidsongeschiktheid meer dan twee jaar.

Vanwege het veiligheidsprofiel, de FDA adviseert dat deze alleen worden voorgeschreven aan patiënten met een onvoldoende respons op twee of meer andere MS behandelingen hebben gehad.

# data[].attributes.body
MS-geïnduceerde myeline vernietiging van invloed op de manier waarop zenuwen verzenden en ontvangen van signalen. Dit kan verkeer en de mobiliteit beïnvloeden. Kaliumkanalen zijn als poriën op het oppervlak van zenuwvezels. Het blokkeren van de kanalen kunnen de zenuwgeleiding in de getroffen zenuwen te verbeteren.

Dalfampridine (AMPYRA) is een kaliumkanaal blocker. Studies gepubliceerd in  The Lancet  blijkt dat dalfampridine (voorheen fampridine) steeg loopsnelheid bij mensen met MS. De oorspronkelijke studie getest loopsnelheid tijdens een 25-voet lopen. Het duurde niet dalfampridine tonen gunstig. Echter,  na de studie analyse  bleek dat deelnemers toonde verhoogde loopsnelheid tijdens een zes-minutentest bij het nemen van 10 mg van het geneesmiddel per dag. Deelnemers die verhoogde loopsnelheid ook ervaren aangetoond verbeterde been spierkracht.

# data[].attributes.body
Een derde mondelinge disease modifying drug werd beschikbaar voor mensen met MS in maart 2013. dimethylfumaraat (Tecfidera) was voorheen bekend als BG-12. Het stopt het immuunsysteem van zichzelf aanvallen en vernietigen myeline. Het kan ook een beschermend effect op het lichaam, vergelijkbaar met het effect dat antioxidanten. Het geneesmiddel is verkrijgbaar in capsulevorm.

Dimethylfumaraat is bedoeld voor mensen die relapsing-remitting MS (RRMS). RRMS is een vorm van de ziekte waarbij een persoon typisch gaat in remissie gedurende een tijdsperiode vóór hun symptomen verergeren. Mensen met deze vorm van MS kunnen profiteren van tweemaaldaagse doses.

# data[].attributes.body
Een hoofddoel van MS behandeling is het vertragen van de progressie van de ziekte.Geneesmiddelen die dit doen heten disease modifying medicijnen. Een van deze medicatie is de orale geneesmiddel teriflunomide (Aubagio). Het is  goedgekeurd voor gebruik  bij mensen met MS in 2012.

Een studie gepubliceerd in  The New England Journal of Medicine  bleek dat mensen met recidiverende MS die teriflunomide een keer per dag nam toonde beduidend langzamer progressie van de ziekte tarieven en minder recidieven dan degenen die een placebo nam.Mensen gezien de hogere dosis teriflunomide (14 mg versus 7 mg) ondervonden verminderde ziekteprogressie. Teriflunomide was pas de tweede mondelinge disease modifying medicijn goedgekeurd voor de behandeling van MS.

# data[].attributes.body
Veel behandelingen kunnen helpen bij het beheren van de cursus en symptomen van deze chronische ziekte. Behandeling kan helpen:

vertragen de progressie van MS

minimaliseren symptomen tijdens MS exacerbaties of opflakkeringen

het verbeteren van de fysieke en mentale functies

Behandeling in de vorm van ondersteuning van groepen of praten therapie kan ook veel verstrekt nodig emotionele steun.

# data[].attributes.body
http://www.healthline.com/health/multiple-sclerosis/facts-statistics-infographic

# data[].attributes.body
Vrouwen met MS kan een baby veilig uit te dragen. Zwangerschap algemeen niet van invloed MS op lange termijn. Vrouwen met MS hebben vaak last van een verlichting van de symptomen tijdens de zwangerschap. Echter ongeveer 20 tot 40 procent van de vrouwen een terugval binnen een paar maanden na de bevalling.

MS is een dure ziekte te behandelen. Directe en indirecte kosten voor gezondheidszorg variëren van $ 8.528 tot $ 54.244 per patiënt per jaar in de Verenigde Staten. MS op de tweede plaats alleen voor congestief hartfalen in termen van kostbaarheid vergelijking met andere chronische aandoeningen.

Er is geen single "MS-test." Diagnose vereist een neurologisch onderzoek, anamnese, en een reeks tests. Deze kunnen onder meer MRI, spinale vloeistof analyse, bloedonderzoek, en evoked potentials. Aangezien de precieze oorzaak van MS is nog onbekend, er geen bekende preventie.

# data[].attributes.body
De symptomen variëren van een groot deel van de ene patiënt naar de andere - geen twee mensen hebben dezelfde combinatie van symptomen.

De meest voorkomende vroege symptomen van MS zijn:

vermoeidheid

problemen met het gezichtsvermogen

tintelingen en gevoelloosheid

vertigo en duizeligheid

spierzwakte en krampen

problemen met het evenwicht en coördinatie

Andere, minder vaak voorkomende symptomen zijn onder meer:

spraak- en slikproblemen

cognitieve dysfunctie

moeite met lopen

blaas en darm stoornissen

seksuele disfunctie

stemmingswisselingen, depressie

Er is geen remedie voor MS. Medicijnen zijn ontworpen om de frequentie van terugvallen te verminderen en vertragen de progressie van de ziekte, maar geen individuele symptomen pakken.

Er zijn momenteel 12 disease-modifying medicijnen door de Amerikaanse Food and Drug Administration goedgekeurd:

teriflunomide (Aubagio)

interferon beta-1a (Avonex, Rebif, Plegridy)

interferon bèta-1b (Betaferon, Extavia)

glatirameer-acetaat (Copaxone)

fingolimod (Gilenya)

mitoxantron (Novantrone)

dimethylfumaraat (Tecfidera)

natalizumab (Tysabri)

alemtuzumab (Lemtrada)

Deze medicijnen zijn niet goedgekeurd voor gebruik tijdens de zwangerschap. Het is ook onduidelijk of MS medicatie worden uitgescheiden via de moedermelk. Praat met uw arts over uw MS medicijnen als je MS hebt en overweegt om zwanger te worden.

# data[].attributes.body
1. Relapsing-remitting MS (RRMS) wordt gekenmerkt door duidelijke terugval van verhoogde ziekteactiviteit en symptomen verergeren. Daarna volgen remissies waarin de ziekte zich niet verder. De symptomen kunnen verbeteren of verdwijnen tijdens remissie. Ongeveer 85 procent van de patiënten zijn gediagnosticeerd met RRMS bij aanvang.

2. Onbehandelde, ongeveer 50 procent van de mensen met RRMS overgang naar het secundair-progressieve MS (SPMS) binnen een decennium van de eerste diagnose.

3. Primair-progressieve MS (PPMS) wordt vastgesteld bij ongeveer 10 procent van MS-patiënten bij aanvang. Mensen met PPMS ervaar een gestage progressie van de ziekte zonder duidelijke schubs en remissies. De snelheid van PPMS is gelijk verdeeld tussen mannen en vrouwen.Symptomen beginnen meestal tussen de leeftijden van 35 en 39.

4. Progressief-relapsing MS (PVM's) is de meest zeldzame vorm van MS, wat neerkomt op ongeveer 5 procent van de MS-patiënten. Mensen met PRMS duidelijke terugvallen gecombineerd met een geleidelijke progressie van de ziekte.

Ongeveer 10 tot 20 procent van de MS een goedaardig verloop van de ziekte. Dit betekent dat ze hebben slechts milde symptomen en weinig progressie van de ziekte. Echter, op lange termijn studies tonen aan dat sommige van deze mensen ervaren wat progressie na 10 tot 20 jaar. Ongeveer 1 procent van de patiënten ontwikkelen van een agressieve vorm van MS die zeer snel vordert.

# data[].attributes.body
Onder de algemene bevolking, MS treft meer dan 2,3 miljoen mensen. De verhouding tussen vrouwen met MS mannen met de ziekte is 2-1.

MS wordt niet beschouwd als een erfelijke aandoening. Maar onderzoekers geloven kan er een genetische aanleg voor het ontwikkelen van de ziekte. Bijvoorbeeld, ongeveer 15 procent van de mensen met MS hebben één of meerdere familieleden of kennissen die ook MS, volgens het Nationaal Instituut voor Neurologische Aandoeningen en Stroke. Bij identieke tweelingen, er een 1 in 3 lob van elke sibling de ziekte.

Onderzoekers zijn nog steeds niet zeker wat de oorzaak van MS. Een belangrijke hypothese is dat het een genetische aanleg in combinatie met een milieu- of virale factor. Mensen met een andere auto-immuunziekten, in het bijzonder type 1 diabetes, schildklier ziekte, of inflammatory bowel disease, zijn op een licht verhoogd risico op het ontwikkelen van MS. Onderzoekers bestuderen ook de relatie tussen MS en infecties zoals Epstein-Barr, herpes en varicella-zoster, onder anderen. Echter, MS zelf is niet besmettelijk.

# data[].attributes.body
De Multiple Sclerosis Foundation schat dat meer dan 400.000 mensen in de Verenigde Staten en ongeveer 2,5 miljoen mensen over de hele wereld hebben MS. Ongeveer 200 nieuwe gevallen gediagnosticeerd elke week in de Verenigde Staten. De tarieven van MS hoger zijn verder van de evenaar. Het is geschat dat in zuidelijke staten (onder de 37ste parallel), de snelheid van MS is tussen 57 en 78 gevallen per 100.000 personen. De prijs is twee keer zo hoog in noordelijke staten (boven de 37ste parallel), bij ongeveer 110-140 gevallen per 100.000. De incidentie van MS is ook hoger in koudere klimaten. Mensen van Noord-Europese afkomst hebben het hoogste risico op het ontwikkelen van MS, ongeacht waar ze wonen. Het laagste risico lijkt te zijn tussen de indianen, Afrikanen en Aziaten.
Interessant genoeg, een kind dat verhuist van een gebied met een laag risico op een gebied met een hoog risico (of andersom) op zich neemt het risiconiveau van de nieuwe locatie. De kind behoudt het risiconiveau van de oorspronkelijke locatie als zij verhuizen na de puberteit.

# data[].attributes.body
Multiple sclerose (MS) is de meest voorkomende invaliderende neurologische aandoening van jonge volwassenen in de wereld. Je kunt ontwikkelen MS op elke leeftijd, maar de meeste mensen zijn gediagnosticeerd in de leeftijd tussen 20 en 40. Er zijn relapsing remitting en vormen van MS en progressieve types, maar de cursus is zelden voorspelbaar. Onderzoekers nog steeds niet volledig begrijpen van de oorzaken van MS of waarom de snelheid van progressie is zo moeilijk te bepalen. Het goede nieuws is dat veel mensen met MS niet ernstig gehandicapt geworden en de meeste hebben een normale of bijna normale levensduur.
Ondanks veel onderzoek, stevige nummers op hoeveel mensen hebben MS zijn moeilijk aan te komen. Er is geen nationale of mondiale register voor nieuwe MS gevallen. De cijfers zijn slechts schattingen.

# data[].attributes.body
http://iburg.nl/portal/behandeling/klachten/ms/

# data[].attributes.body
Multiple Sclerose (MS) is een chronische ziekte van het centraal zenuwstelsel. Het centraal zenuwstelsel bestaat uit de hersenen, het ruggenmerg en de oogzenuwen en ontvangt en verstuurt elektrische signalen via zenuwen. Wanneer het vetachtige laagje (myeline) rondom deze zenuwen aangetast wordt waardoor signalen minder goed of zelfs helemaal niet doorkomen spreekt men van MS.

Het niet meer goed functioneren van één of meerdere lichaamsfuncties heeft veelal een grote impact op het al dan niet kunnen uitvoeren van activiteiten in het dagelijks leven, zowel fysiek als mentaal.

Hoewel MS niet meer overgaat is de behandeling veelal multidisciplinair van aard. Betrokken hulp- en zorgverleners kunnen zijn: de huisarts, een revalidatiearts, een psycholoog, ergotherapeut of fysiotherapeut. Het behandelplan richt zich met name op ‘het zo zelfstandig mogelijk kunnen functioneren binnen de fysieke mogendheden, thuis en op het werk’.

Afhankelijk van symptomen en klachten kan fysiotherapie een ondersteunende/ begeleidende rol spelen bij MS. Hierbij kunt u denken aan het leren omgaan met beperkingen en vermoeidheid, het aanbieden van begeleiding bij training en lichamelijke inspanning. Daarnaast kan fysiotherapie in positieve zin bijdragen aan het tegengaan van stijfheidsklachten, spasticiteit en het verbeteren van het evenwicht.

De fysiotherapeut onderzoekt houdings- en bewegingsmogelijkheden zoals lopen, staan, conditie, spierkracht, coördinatie etc. zodat een op maat gemaakt behandelplan kan worden gemaakt. Ook kan een fysiotherapeut u (indien gewenst) adviseren bij de keuze van (loop)hulpmiddelen.

# data[].attributes.body
http://iburg.nl/portal/behandeling/klachten/ms/

# data[].attributes.body
http://www.healthline.com/health/multiple-sclerosis/facts-statistics-infographic

# data[].attributes.body
https://www.hersenstichting.nl/alles-over-hersenen/hersenaandoeningen/multiple-sclerose-ms?gclid=CJav56rfz88CFc0y0wodZmwHaQ

# data[].attributes.body
In Nederland komt MS voor bij ongeveer 1 op de 1000 inwoners. Nederland telt dus ongeveer 17.000 mensen met MS. De ziekte komt tweeënhalf keer zo vaak voor bij vrouwen als bij mannen. MS treft vooral jonge mensen tussen 20 en 50 jaar; in 90% van de gevallen begint de ziekte tussen het 15e en 50e levensjaar.

# data[].attributes.body
De gevolgen van MS zijn zeer divers en kunnen leiden tot problemen bij zelfverzorging, mobiliteit, arbeid en vrijetijdsbesteding. Het verloop van MS is bij iedere persoon anders en moeilijk te voorspellen. Invaliditeit kan jaren uitblijven maar de ziekte kan soms ook erg snel verlopen. MS is vrijwel nooit een dodelijke ziekte. Gemiddeld is de levensverwachting slechts enkele jaren verkort. Bij de meeste patiënten verloopt de ziekte in periodes van verbeteringen en verslechteringen.

# data[].attributes.body
Genezing van MS is niet mogelijk. Wel is het mogelijk de duur van invaliderende aanvallen te verkorten door prednison te geven, meestal via een infuus gedurende drie tot vijf dagen. Een aanval herstelt met deze behandeling overigens niet vollediger dan zonder behandeling.
Met medicijnen met als werkzame stof Glatirameer-acetaat of Interferon-beta is het mogelijk de kans op nieuwe aanvallen en het ontstaan van invaliditeit iets te verminderen. Er zijn ook nog andere medicijnen beschikbaar die effectiever zijn. Het nadeel van deze medicijnen is dat er een grotere kans op ernstige bijwerkingen is waardoor deze medicijnen meestal geen eerste keus zijn. De komende jaren zullen er meer medicijnen beschikbaar komen, maar ook hiermee zal genezing niet mogelijk zijn.
Verder zijn er medicijnen die symptomen van MS kunnen verzachten, bijvoorbeeld middelen tegen spasticiteit of een overprikkelbare blaas.
Niet alleen medicijnen zijn van belang. Veel patiënten hebben baat van behandelingen door de revalidatiearts en therapieën zoals fysiotherapie, ergotherapie of logopedie.

# data[].attributes.body
De diagnose MS kan lastig zijn omdat de symptomen wisselen en soms lijken op die van andere ziektes. Ook is er geen eenvoudige test die zekerheid geeft, zoals bij suikerziekte.
Een groep internationale deskundigen adviseert de diagnose MS te stellen als er bewijs is van minstens twee aanvallen van bij MS passende verschijnselen, waarbij minstens twee verschillende plaatsen van het centrale zenuwstelsel betrokken zijn. Dit noemt men de ‘McDonald criteria' voor MS.
In de praktijk zal bijna altijd een MRI-scan van de hersenen en/of het ruggenmerg gemaakt worden om de diagnose MS te bevestigen en andere ziektes uit te sluiten. Ook wordt vaak bloedonderzoek verricht om andere ziektes uit te sluiten. Onderzoek van het hersenvocht (‘liquor') kan de diagnose MS ondersteunen, maar is niet altijd nodig volgens de McDonald criteria. Om hersenvocht te verkrijgen is een ruggenprik nodig.

# data[].attributes.body
De symptomen van MS zijn heel verschillend. Het hangt er maar net vanaf in welke zenuwbaan de myelinelaag beschadigd is. Veel voorkomende verschijnselen zijn slecht zien, tintelingen, krachtsverlies, evenwichtsstoornissen en problemen met plassen, stoelgang en seks. Lichte stoornissen van het geheugen en het denken vallen minder op, maar zijn niet minder hinderlijk. Moeheid is een veel voorkomend en erg invaliderend verschijnsel.
Kenmerkend voor MS is dat de verschijnselen in het begin in aanvallen komen. Dit is zo omdat een beschadiging van de myelinelaag in korte tijd ontstaat, maar het lichaam tijd nodig heeft om de beschadiging te herstellen. De aanvallen noemt men ‘relapses' of ‘schubs', de herstelfase de ‘remitting phase'. Men spreekt daarom van relapsing-remitting MS.
Na verloop van jaren heeft het lichaam bij de meeste patiënten steeds meer moeite de myelinelaag te herstellen en verdwijnen er steeds meer zenuwcellen. De verschijnselen van MS nemen geleidelijk toe, zonder herstel. Dit is de progressieve fase van MS. In ongeveer 10% van de gevallen begint MS met de progressieve fase (‘primair progressieve MS').

# data[].attributes.body
Sommige genen hebben dus te maken met MS. Toch krijgen de meeste mensen met deze genen geen MS. Er is nóg iets nodig voor iemand MS krijgt, waarschijnlijk iets in de omgeving waar iemand opgroeit. Ook de levensstijl kan een rol spelen. Omgevingsfactoren die vermoedelijk de kans op MS groter maken zijn onder andere het Epstein-Barr virus (veroorzaker van de ziekte van Pfeiffer), roken en vitamine-D gebrek.

# data[].attributes.body
Hoewel MS niet erfelijk is, zijn er wel genen (stukjes DNA) die betrokken zijn bij het ontstaan van de ziekte. Tot nu toe blijken dit steeds genen te zijn die te maken hebben met de werking van het immuunsysteem, een voorbeeld hiervan is het HLA-gen. Als er een verandering in dit gen plaats vindt is de kans groter dat MS wordt ontwikkeld.

# data[].attributes.body
Bepaalde steuncellen (gliacellen) in de hersenen, de oligodendrocyten, zijn verantwoordelijk voor de aanmaak van myeline. Tijdens MS is er sprake van verlies van de oligodendrocyten. Dit resulteert in het dunner worden of zelfs het verlies van de myelinelaag rondom de zenuw. Deze cellen in het centrale zenuwstelsel proberen de schade aan de myelinelaag te herstellen. Bij beginnende MS lukt dit meestal. Daarom zijn de klachten van MS in deze fase vaak tijdelijk. Bij langer bestaande MS raken deze cellen uitgeput en mislukt het herstel op steeds meer plaatsen. Er ontstaan littekens of ‘plaques', die hard aanvoelen. Vandaar de naam multiple sclerose: 'harde plekken op meerdere plaatsen' (multiple = meervoudig; sclero = hard).

Zenuwcellen kunnen er niet goed tegen dat de myelinelaag ontbreekt. Ze worden ziek en verdwijnen uiteindelijk. Dit verlies is voor het centrale zenuwstelsel heel moeilijk te repareren. De patiënt merkt dit als een steeds verdere achteruitgang, zonder verbetering.

# data[].attributes.body
Bij MS heeft het immuunsysteem een abnormaal sterke reactie op myeline. Hierdoor wordt de myeline afgebroken en kunnen de zenuwen de prikkels niet goed doorgeven.

# data[].attributes.body
De oorzaak van MS is onbekend, maar een paar stukjes van de puzzel hebben we wel. Zo speelt de stof myeline een belangrijke rol bij MS. Myeline vormt een isolatielaag rondom de zenuwen in het centraal zenuwstelsel. Deze laag zorgt ervoor dat zenuwen prikkels snel en efficiënt doorgeven.

# data[].attributes.body
Multiple sclerose (MS) is een ziekte waarbij de bescherm- en isolatielaag rondom de zenuwen in de hersenen, ruggenmerg en oogzenuwen (het centrale zenuwstelsel) is beschadigd. Hierdoor kunnen onder andere problemen ontstaan met lopen, voelen en zien.