# data[].attributes.body
LENDA INVENTADA SOBRE A PRAIA DAS RODAS

Zaira, unha moza, navega os mares do Atlántico co seu barco novo.
É moi raro que unha muller traballe no mar e aínda é máis raro que tamén teña un barco de seu, pero é así. Cada día, ás seis e media, reúne a súa tripulación e van ao mar. A súa tripulación é algo singular: fórmana os seus amigos.

No tempo no que Zaira aínda non comprara o barco, eles déronse de conta de que necesitaba tripulación, e, dándolle unha sorpresa, presentáronse voluntarios para formar parte do equipo que a acompañaría navegando polos mares e océanos máis perigosos.

Unha noite de néboa, cerca de Baiona, estaba este barco. Nun despiste perderon o norte pola pouca visibilidade que lles tapaba as estrelas, e iso levounos ao caos xa que, o haber tanta néboa, non eran quen de mirar o que había a tres metros: rochas, terra ou quizais seguiría habendo mar... De súpeto, e por desgraza, atoparon a resposta a esta tenebrosa pregunta que lles decantaría pola vida ou pola morte: unhas enormes rochas acababan de chocar no estribor do barco facéndolle un buraco do tamaño adecuado para que este afundise. Axiña, os membros da tripulación cumpriron as ordes da súa capitá: coller o bote salvavidas e saír de alí canto antes. Un a un foron entrando e, cando só faltaba Zaira, moveuse o barco e caeu encaixando unha perna nun oco. Intentou sacala con todas as súas forzas pero non puido. Viñeron dous dos seus amigos a axudala pero nada. O barco afundíase e non había forma de sacala de alí, así que Zaira fixo o peor, o que estaban cavilando todos, pero que nunca farían: abandonala, deixar que afogase para poder salvarse eles. Non había tempo e, cando Zaira dixo que se morrían pola súa culpa non o perdoaría nunca, mesmo aínda que estivese morta. Estas foron as palabras que os empurrou a irse con moita pena. O último que lles dixo foi que fosen ao oeste, orientándose coas estrelas  xa que a néboa xa se fora. Despois de todo iso, o barco afundiuse coa súa capitá atrapada nel. A tripulación foi ao oeste, como lles dixera Zaira e encontraron unhas illas descoñecidas cunha praia coa area “máis limpa do mundo” e bautizárono como Illas Cíes (o nome do barco, agora afundido).

Conta a lenda que cando un barco está desorientado pola néboa, aparece o espírito de Zaira indicándolles aos mariñeiros o norte, a dirección que ela perdeu.
FIN