# data[].attributes.attachment_link.title
Eπανδρωμένο πύραυλο στο διάστημα εκτόξευσε η Κίνα

# data[].attributes.attachment_link.description
Η Κίνα εκτόξευσε έναν επανδρωμένο πύραυλο στο διάστημα σήμερα, ο οποίος μεταφέρει δύο αστροναύτες σε ένα πειραματικό διαστημικό εργαστήριο (Tiangong 2).Το συγκεκριμένο εργαστήριο αποτελεί μέρος ενός ...

# data[].attributes.headline
ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΕΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙΣ

# data[].attributes.subject
ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΕΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙΣ

# data[].attributes.body
Οι επιστημονικές ανακαλύψεις που έγιναν από τον Μάρινερ 2 περιλάμβαναν την ανίχνευση της μικροκυματικής συσκότισης του πλανητικού δίσκου, η οποία υποστήριξε τη θεωρία της θερμής επιφάνειας της Αφροδίτης, και την μη ανίχνευση μαγνητικού πεδίου. Αποδείχτηκε ακόμη ότι ο ηλιακός άνεμος ρέει συνεχώς στο διαπλανητικό διάστημα και ότι η πυκνότητα κοσμικής σκόνης είναι πολύ χαμηλότερη από αυτήν της κοντά στην γη περιοχής. Βελτιώθηκαν επίσης οι εκτιμήσεις για την μάζα της Αφροδίτης και το μέγεθος της αστρονομικής μονάδας AU.

# data[].attributes.headline
ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΗΣΑΠΟΣΤΟΛΗΣ

# data[].attributes.subject
ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΗΣΑΠΟΣΤΟΛΗΣ

# data[].attributes.body
Ο Μάρινερ 2 εκτοξεύτηκε από την εξέδρα LC-12 της βάσης της Πολεμικής Αεροπορίας στο ακρωτήριο Κανάβεραλ. Μετά από την εκτόξευση και τη παύση καύσης της πρώτης βαθμίδας, ο πύραυλος Agena και το διαστημόπλοιο Μάρινερ 2 τέθηκαν σε προσωρινή γήινη τροχιά ύψους 118 χλμ. Περίπου 980 δευτερόλεπτα αργότερα, ο πύραυλος πυροδότησε την δεύτερη βαθμίδα και αποχωρίστηκε από το διαστημόπλοιο Μάρινερ 2 στέλνοντάς το σε γεωκεντρική υπερβολοειδή πορεία διαφυγής μόλις 26 λεπτά και 3 δευτερόλεπτα μετά από την εκτόξευση. Οι ηλιακοί συλλέκτες άνοιξαν πλήρως περίπου 44 λεπτά μετά από την εκτόξευση. Στις 29 Αυγούστου 1962 ξεκίνησαν τα επιστημονικά πειράματα που είχαν προγραμματιστεί για την διάρκεια του διαπλανητικού ταξιδιού. Ο διαπλανητικός ελιγμός άρχισε στις 22:49:00 UT της 4 Σεπτεμβρίου και ολοκληρώθηκε στις 2:45:25 UT της 5 Σεπτεμβρίου. Στις 8 Σεπτεμβρίου και ώρα 17:50 UT το διαστημικό σκάφος έχασε ξαφνικά τον έλεγχο της τροχιάς του, ο οποίος αποκαταστάθηκε από τα γυροσκόπια 3 λεπτά αργότερα. Η αιτία είναι άγνωστη και ίσως να ήταν μια σύγκρουση με κάποιο μικρό αντικείμενο. Στις 31 Οκτωβρίου η παραγωγή ρεύματος από τον ένα ηλιακό συλλέκτη εξασθένησε απότομα, με αποτέλεσμα τα επιστημονικά όργανα να πάψουν να λειτουργούν. Μια εβδομάδα αργότερα ο συλλέκτης επανήλθε στην κανονική του λειτουργία και τα όργανα ενεργοποιήθηκαν και πάλι. Τελικά ο συλλέκτης έπαθε μόνιμη βλάβη στις 15 Νοεμβρίου. Ο Μάρινερ 2 είχε όμως ήδη φτάσει τόσο κοντά στον ήλιο, που η παραγωγή ρεύματος από τον ένα συλλέκτη που ακόμα λειτουργούσε ήταν αρκετή για να τροφοδοτήσει το σκάφος. Στις 14 Δεκεμβρίουτα ραδιόμετρα μπήκαν σε λειτουργία. Ο Μάρινερ 2 πλησίασε την Αφροδίτη 30 μοίρες πάνω από τη σκοτεινή πλευρά του πλανήτη, και πέρασε κάτω από τον πλανήτη σε ελάχιστη απόστασή 34.773 χλμ στις 14 Δεκεμβρίου 1962 και ώρα 19:59:28 UT. Μετά από τη προσέγγιση, ξαναμπήκε σε λειτουργία διαπλανητικού ταξιδιού. Το διαστημικό σκάφος άγγιξε το περιήλιό του στις 27 Δεκεμβρίου σε απόσταση 105.464.560 χλμ. Η τελευταία μετάδοση από το Μάρινερ 2 παραλήφθηκε στις 3 Ιανουαρίου 1963 στις 07:00 UT. Έκτοτε βρίσκεται σε ηλιοκεντρική τροχιά. Έχει πάψει να λειτουργεί και είναι μάλλον κατεστραμμένο από την μακροχρόνια επίδραση της ισχυρής ηλιακής ακτινοβολίας.

# data[].attributes.headline
Η βάση του διαστημοπ

# data[].attributes.body
Η βάση του διαστημοπλοίου είχε σχήμα εξαγωνικό διαμέτρου ενός μέτρου και πάχους 36 εκατοστών. Η κατασκευή ήταν από μαγνήσιο. Μέσα στο σκάφος ήταν τοποθετημένος ο ηλεκτρονικός επιστημονικός εξοπλισμός για τα πειράματα, καθώς και τα συστήματα τηλεπικοινωνίας, κωδικοκοποίησης σημάτων, οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές, τα συστήματα συγχρονισμού και πλοήγησης, το σύστημα ηλεκτροδότησης, μια μπαταρία, ο φορτιστής μπαταρίας, και τέλος οι φιάλες πεπιεσμένου αερίου για μικρές διορθωτικές προωθήσεις και το διαπλανητικό πυραυλικό σύστημα. Στο επάνω μέρος της βάσης ήταν προσαρμοσμένος ένας πυραμιδωτός ιστός, που έφερε επιστημονικό εξοπλισμό και έφτανε το συνολικό ύψος του σκάφους στα 3,66 μέτρα. Εκατέρωθεν της βάσης ήταν αναρτημένοι δύο ηλιακοί συλλέκτες συνολικού μήκους 5,05 μέτρων και πλάτους 0,76 μέτρων. Επίσης σε ένα βραχίονα που εκτεινόταν κάτω από το σκάφος βρισκόταν αναρτημένο και ένα κοίλο κάτοπτρο κεραίας τηλεπικοινωνιών.

# data[].attributes.headline
Η άτρακτος του δ

# data[].attributes.body
Η άτρακτος του διαστημοπλοίου είχε σχήμα εξαγωνικό και διάμετρο ένα μέτρο. Πάνω σ' αυτήν ήταν προσαρμοσμένοι οι ηλιακοί συλλέκτες, οι βραχίονες και οι κεραίες τηλεπικοινωνίας. O επιστημονικός εξοπλισμός του διαστημικού σκάφους περιείχε

ένα ραδιόμετρο μικροκυμάτων

ένα ραδιόμετρο υπέρυθρης ακτινοβολίας, τοποθετημένο σε μια επικλινή πλατφόρμα

έναν ανιχνευτή μικρομετεωριτών

έναν ανιχνευτή ηλιακού πλάσματος

έναν ανιχνευτή ιόντων

και έναν μετρητή μαγνητικής ροής.

# data[].attributes.headline
Ο στόχος της αποστολ

# data[].attributes.body
Ο στόχος της αποστολής του Μάρινερ 2 ήταν να μελετήσει την ατμόσφαιρα του πλανήτη και να κάνει μετρήσεις του μαγνητικού πεδίου, να ανιχνεύσει ιόντα και να προσδιορίσει την μάζα του πλανήτη. Έκανε επίσης διάφορες μετρήσεις του διαπλανητικού μέσου, τόσο κατά τη διάρκεια της πτήσης στην Αφροδίτη, όσο και μετά από την προσέγγιση.

# data[].attributes.attachment_link.description
Download Mariner 1 Space Probe 3D Model at http://www.3dcb.com/8758

# data[].attributes.body
Ο Μάρινερ 2 ήταν το πρώτο επιτυχημένο διαστημικό σκάφος του προγράμματος της NASA. Το Μάρινερ 2, όμοιο και εφεδρικό του Μάρινερ 1, εκτοξεύτηκε στις 27 Αυγούστου 1962 και μετά από τρεισήμισι μήνες έφθασε στον προορισμό του, την Αφροδίτη. Η αποστολή ήταν μια επιτυχία και ο Μάρινερ 2 είναι το πρώτο διαστημικό σκάφος που έφτασε σε ξένο πλανήτη. Μετά τη διέλευση από την Αφροδίτη μπήκε σε ηλιοκεντρική τροχιά στην οποία παραμένει αδρανές μέχρι σήμερα.

# data[].attributes.attachment_link.entities[].name
Titan IIIC & Titan Launch Vehicle History

# data[].attributes.attachment_link.title
Mariner 1 - Video Learning - WizScience.com

# data[].attributes.attachment_link.description
"Mariner 1" was the first spacecraft of the American Mariner program. A range safety officer ordered its destructive abort at 09:26:16 UT, 294.5 seconds after it was launched on July 22, 1962 as a Venus flyby mission. According to NASA's current account for the public: Mariner 1 was launched by an Atlas-Agena rocket.

# data[].attributes.body
Η βάση του διαστημοπλοίου είχε σχήμα εξαγωνικό διαμέτρου ενός μέτρου και πάχους 36 εκατοστών. Η κατασκευή ήταν από μαγνήσιο. Μέσα στο σκάφος ήταν τοποθετημένος ο ηλεκτρονικός εξοπλισμός για τα πειράματα, καθώς και τα συστήματα τηλεπικοινωνίας, κωδικοποίησης σημάτων, οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές, τα συστήματα συγχρονισμού και πλοήγησης, το σύστημα ηλεκτροδότησης, μια μπαταρία, ο φορτιστής της μπαταρίας, και τέλος οι φιάλες πεπιεσμένου αερίου για μικρές διορθωτικές προωθήσεις και ο κύριος κινητήρας.

Στο επάνω μέρος της βάσης ήταν προσαρμοσμένος ένας πυραμιδοειδής ιστός, που έφερε επιστημονικό εξοπλισμό και έφτανε το συνολικό ύψος του σκάφους στα 3,66 μέτρα. Εκατέρωθεν της βάσης ήταν αναρτημένοι δύο ηλιακοί συλλέκτες συνολικού μήκους 5,05 μέτρων και πλάτους 0,76 μέτρων. Επίσης σε ένα βραχίονα που εκτεινόταν κάτω από το σκάφος βρισκόταν αναρτημένη και η κεραία τηλεπικοινωνιών.

Η ηλεκτροδότηση του Μάρινερ 1 γινόταν από την μετατροπή ηλιακού φωτός σε ηλεκτρική ενέργεια από τους δυο ηλιακούς συλλέκτες. Ο ένας είχε μήκος 183 εκατ., ο άλλος 152 εκατ. και το πλάτος τους ήταν 76 εκατοστά. Είχαν και μια επέκταση 31 εκατ. από συνθετικό υλικό  για να εξισορροπεί την πίεση που θα εξασκούσε ο ηλιακός άνεμος στους συλλέκτες, διαφορετικά το διαστημόπλοιο θα ανάπτυσσε ροπή στρέψης. Οι συλλέκτες τροφοδοτούσαν το σκάφος με ηλεκτρική ενέργεια και γέμιζαν την εφεδρική μπαταρία. Η μπαταρία άργυρου-ψευδάργυρου χωρητικότητας 1.000 Wh, φορτιζόταν αρχικά πριν την εκτόξευση και τροφοδοτούσε το σκάφος μέχρι να αναπτυχθούν οι συλλέκτες. Κατά τη διάρκεια της πτήσης η μπαταρία επαναφορτιζόταν και βοηθούσε την ηλεκτροδότηση του σκάφους όταν οι συλλέκτες δεν φωτίζονταν από τον Ήλιο ή σε περιπτώσεις υψηλής κατανάλωσης. Μια συσκευή ρύθμισης τάσης και διακοπτόμενης τροφοδοσίας έλεγχε τη ροή του ηλεκτρικού ρεύματος.

Το σύστημα τηλεπικοινωνίας αποτελούνταν από ένα πομπό συνεχούς μετάδοσης τηλεμετρίας, ισχύος 3 Watt, μια μεγάλη κατευθυντική παραβολική κεραία υψηλής απολαβής, τοποθετημένη κάτω από το διαστημόπλοιο, μια κυλινδρική πανκατευθυντική κεραία στην κορυφή του ιστού πάνω από το διαστημόπλοιο, και δύο κεραίες, από μια σε κάθε άκρο των ηλιακών συλλεκτών, οι οποίες λάμβαναν οδηγίες για τους ελιγμούς και άλλες εντολές.

Η προώθηση για τους ελιγμούς παρεχόταν από έναν κινητήρα ισχύος 225 Ν ο οποίος χρησιμοποιούσε ως καύσιμο άνυδρη υδραζίνη Η ανάφλεξη της υδραζίνης γινόταν με τη χρήση σφαιριδίων τετροξειδίου του αζώτου και οξειδίου του αργιλίου. Η ώση ελεγχόταν με τέσσερα ακροφύσια στο κάτω μέρος του κινητήρα.

Το σύστημα ελέγχου του προσανατολισμού του σκάφους, το οποίο είχε ακρίβεια απόκλισης μιας μοίρας, χρησιμοποιούσε πεπιεσμένο αέριο άζωτο. Η πλοήγηση γινόταν με σημεία αναφοράς τον Ήλιο και τη Γη. Ο συνολικός χρονισμός και έλεγχος γίνονταν από έναν ψηφιακό κεντρικό υπολογιστή.

Για τον έλεγχο της θερμοκρασίας μέσα στο σκάφος χρησιμοποιούνταν επιφάνειες που παθητικά αντανακλούσαν ή απορροφούσαν την θερμότητα, καθώς και αλεξίθερμες ασπίδες, αλλά και σχισμές εξαερισμού.

Τα επιστημονικά πειράματα τοποθετήθηκαν στον ιστό οργάνων και στη βάση του σκάφους. Ένα μαγνητόμετρο βρισκόταν στην κορυφή του ιστού κάτω από την πανκατευθυντική κεραία. Οι ανιχνευτές μικρομετεωριτών τοποθετήθηκαν στη μέση του ιστού, μαζί με τον ανιχνευτή κοσμικών ακτίνων. Ο ανιχνευτής κοσμικής σκόνης και το φασματόμετρο ηλιακού πλάσματος βρίσκονταν στα επάνω άκρα της βάσης του σκάφους. Ένας ανιχνευτής μικροκυμάτων και ένας ανιχνευτής υπέρυθρης ακτινοβολίας τοποθετήθηκαν στην παραβολική κεραία διαμέτρου 48 εκατ. η οποία ήταν τοποθετημένη στη βάση του ιστού. Όλα τα όργανα θα ήταν σε λειτουργία κατά την διάρκεια του ταξιδιού και της προσέγγισης, εκτός από τα ακτινόμετρα, που θα ενεργοποιούνταν μόνο στην άμεση προσέγγιση της Αφροδίτης.

# data[].attributes.headline
Περιγραφή του Μάρινερ 1

# data[].attributes.subject
Περιγραφή του Μάρινερ 1

# data[].attributes.body
Ο στόχος της αποστολής του Μάρινερ 1 ήταν να μελετήσει την ατμόσφαιρα του πλανήτη και να κάνει μετρήσεις του μαγνητικού πεδίου, να ανιχνεύσει σωματίδια και να προσδιορίσει τη μάζα του πλανήτη. Θα έκανε επίσης διάφορες μετρήσεις του διαπλανητικού μέσου , τόσο κατά τη διάρκεια της πτήσης στην Αφροδίτη, όσο και μετά από την προσέγγιση.

# data[].attributes.body
Το Μάρινερ 1 ήταν η πρώτη αποστολή στα πλαίσια του προγράμματος Μάρινερ. Προορισμός του ήταν η προσέγγιση της Αφροδίτης, ο πύραυλος όμως καταστράφηκε εσκεμμένα 293 δευτερόλεπτα μετά από την εκτόξευση στις 09:26:16 UT, αφού βγήκε εκτός πορείας.

Κατά τη διάρκεια της εκτόξευσης ο πύραυλος απέδιδε ικανοποιητικά ώσπου ξαφνικά ο αξιωματικός ασφάλειας πεδίου αντιλήφθηκε μια απότομη στροφή (βορειοανατολικά). Η λανθασμένη εφαρμογή των εντολών καθοδήγησης έκανε αδύνατη τη διόρθωση της πορείας του πυραύλου, ο οποίος κατευθυνόταν προς συντριβή, ενδεχομένως στις γραμμές ναυσιπλοΐας του βόρειου Ατλαντικού ή σε κάποια κατοικημένη περιοχή. Η εντολή αυτοκαταστροφής εστάλη έξι δευτερόλεπτα πριν από τον προγραμματισμένο διαχωρισμό του πρώτου σταδίου, μετά από τον οποίο θα ήταν αδύνατο να καταστραφεί ο πύραυλος φορέας. Ο ραδιοπομπός του σκάφους συνέχισε να μεταδίδει σήματα για 64 δευτερόλεπτα μετά την αποστολή του σήματος αυτοκαταστροφής.

Δύο παράγοντες οδήγησαν στην αποτυχία. Η κακή λειτουργία μιας κεραίας του πυραύλου οδήγησε σε απώλεια του σήματος του σκάφους για μια παρατεταμένη περίοδο. Συνολικά υπήρξαν τέσσερις περίοδοι απώλειας σήματος, διαρκείας από 1,5 έως και 61 δευτερόλεπτα. Επιπλέον, η επιτροπή για την ανάλυση του ατυχήματος του Μάρινερ 1, καθόρισε ότι η παράλειψη μιας παύλας κατά την εισαγωγή δεδομένων στο λογισμικό επέτρεψε τη μετάδοση εσφαλμένων σημάτων καθοδήγησης στον πύραυλο. Κατά τη διάρκεια των περιόδων απώλειας σήματος, το σφάλμα στο λογισμικό προκάλεσε την εσφαλμένη αποδοχή από τον υπολογιστή της συχνότητας σάρωσης του δέκτη εδάφους, καθώς ο τελευταίος έψαχνε το σήμα του σκάφους. Στη συνέχεια ο υπολογιστής συνδύασε τη συχνότητα σάρωσης με τα δεδομένα τηλεμετρίας που στάλθηκαν στον εναπομείναντα υπολογισμό καθοδήγησης. Αυτό οδήγησε τον υπολογιστή να ξεκινήσει αυτόματα μια σειρά από περιττές διορθώσεις πορείας με εσφαλμένες εντολές καθοδήγησης, οι οποίες τελικά έβγαλαν το σκάφος εκτός πορείας.

# data[].attributes.headline
ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΑΡΙΝΕΡ

# data[].attributes.subject
ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΑΡΙΝΕΡ

# data[].attributes.body
Ο Μάρινερ 1  ήταν το πρώτο διαστημικό σκάφος του προγράμματος Μάρινερ της NASA. Προοριζόταν να προσεγγίσει την Αφροδίτη, η αποστολή απέτυχε όμως κατά την φάση της απογείωσης, στις 22 Ιουλίου 1962.Κατά την διάρκεια της εκτόξευσης, ο πύραυλος έχασε την επαφή με το σύστημα πλοήγησης εδάφους, λόγω βλάβης μιας κεραίας, έτσι τον έλεγχο του πυραύλου ανέλαβε ο υπολογιστής του. Δυστυχώς όμως το λογισμικό του περιείχε ένα σφάλμα που οδήγησε στην καταστροφή.Το σφάλμα είχε προέλθει κατά την δια χειρός μεταγραφή μιας εξίσωσης στις προδιαγραφές του προγράμματος του συστήματος καθοδήγησης.Το σφάλμα είχε προέλθει κατά την δια χειρός μεταγραφή μιας εξίσωσης στις προδιαγραφές του προγράμματος του συστήματος καθοδήγησης.Ο συγγραφέας παρέλειψε την παύλα στο επάνω μέρος του
(που συμβολίζει την ομαλοποιημένη νιοστή τιμή της χρονικής παραγώγου της απόστασης). Χωρίς την ομαλοποίηση που υποδήλωνε η παύλα, το λογισμικό αντιμετώπιζε τυπικές μικροαλλαγές ταχύτητας ως σοβαρές, προκαλώντας έντονες διορθώσεις οι οποίες έστειλαν τον πύραυλο εκτός πορείας. Έτσι ο αξιοματικός ασφάλειας πεδίου  επενέβη, και με τηλεχειρισμό κατέστρεψε τον πύραυλο.

# data[].attributes.headline
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΜΑΡΙΝΕΡ 

# data[].attributes.subject
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΜΑΡΙΝΕΡ 

# data[].attributes.body
Το διαστημικό πρόγραμμα Μάρινερ ήταν ένα πρόγραμμα της NASA που προώθησε μια σειρά διαστημικών συσκευών, με σκοπό την εξερεύνηση των γειτονικών πλανητών του ηλιακού συστήματος Άρη,Αφροδίτη και Ερμή.

# data[].attributes.headline
ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ

# data[].attributes.subject
ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ

# data[].attributes.body
Στις 27 Οκτωβρίου 1972 το σκάφος τελείωσε το ενεργό μέρος της αποστολής του αφού κατανάλωσε όλη τη διαθέσιμη ενέργειά του. Βρίσκεται μέχρι σήμερα σε τροχιά γύρω από τον Άρη και θα συνεχίσει μέχρι το 2022, πριν εισέλθει στην ατμόσφαιρα του Άρη.

# data[].attributes.body
Ο Μάρινερ 9 ήταν το πρώτο διαστημικό σκάφος που τέθηκε σε τροχιά πλανήτη εκτός της Γης. Ο εξοπλισμός του ήταν παρόμοιος των προηγουμένων Μάρινερ 6 και 7, ζύγιζε όμως περισσότερο από ότι και οι δύο μαζί, επειδή το σύστημα προώθησης που απαιτούσε ο ελιγμός εισόδου σε τροχιά γύρω από τον Άρη ήταν μεγαλύτερο, δηλαδή βαρύτερο.

Φθάνοντας στον Άρη βρήκε ένα πλανήτη τυλιγμένο μέσα σε φοβερή αμμοθύελλα που κάλυπτε εντελώς την επιφάνεια. Οι επιστήμονες, μπροστά σε αυτή την απροσδόκητη περίσταση, αποφάσισαν να αλλάξουν την πορεία του και να τον βάλουν σε τροχιά αντί να τον αφήσουν απλώς να περάσει και να χαθεί στο διάστημα. Μπαίνοντας στην τροχιά ο Μάρινερ ανέστειλε την έναρξη φωτογράφησης και παρέμεινε σε αναμονή. Όταν μετά από μήνες οι αμμοθύελλες έπαψαν και η σκόνη κατακάθισε, ο Μάρινερ άρχισε να βγάζει φωτογραφίες, διαβιβάζοντας 7.329 εικόνες του Άρη μέσα σε 349 ημέρες, και καλύπτοντας 80% της επιφάνειας του πλανήτη. Οι εικόνες αποκάλυψαν πλήθος από κοίτες ποταμών, κρατήρες, ογκώδη ανενεργά ηφαίστεια (π.χ. τον Όλυμπο, το μεγαλύτερο γνωστό ηφαίστειο στο Ηλιακό Σύστημα), φαράγγια (συμπεριλαμβανομένου του Valles Marineris, ένα σύστημα φαραγγιών μήκους άνω των 4.000 χιλιομέτρων), δείγματα αιολικής διάβρωσης από άνεμο και νερό, δείγματα απόθεσης, καιρικά μέτωπα, ομίχλες, και άλλα πολλά.

Τα μικροσκοπικά «φεγγάρια» του Άρη, ο Φόβος και ο Δείμος, φωτογραφήθηκαν επίσης. Τα συμπεράσματα από την αποστολή του Μάρινερ 9 υποβοήθησαν το μεταγενέστερο πρόγραμμα Βίκινγκ. Το τεράστιο σύστημα φαραγγιών Valles Marineris ονομάστηκε προς τιμή της ομάδας και των επιτευγμάτων του Μάρινερ 9.

# data[].attributes.headline
ΤΕΧΝΙΚΟΣ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ

# data[].attributes.subject
ΤΕΧΝΙΚΟΣ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ

# data[].attributes.body
1. Φασματόμετρο υπεριώδους (UVS)

2. Συμβολόμετρο και Φασματόμετρο υπερύθρου (IRIS)

3. Εξοπλισμός Ουράνιας Μηχανικής

4. Εξοπλισμός για την παρακολούθηση της επιπροσθήσεως των ραδιοκυμάτων S

5. Ραδιόμετρο υπερύθρου (IRR)

6. Τηλεοπτική φωτογράφηση

# data[].attributes.headline
ΣΤΟΧΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗς

# data[].attributes.subject
ΣΤΟΧΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗς

# data[].attributes.body
Ο Μάρινερ 9 είχε ως σκοπό τη συνέχεια των μελετών της ατμόσφαιρας που ήδη είχαν αρχίσει οι Μάρινερ 6 και 7, και τη χαρτογράφηση του 70% και άνω της αρειανής επιφάνειας, πετώντας σε χαμηλό ύψος 1.500 χιλιομέτρων και με υψηλή ευκρίνεια (από 1.000 μέτρα μέχρι 100 μέτρα ανά εικονοκύτταρο), υψηλότερη οποιασδήποτε αποστολής στον Άρη μέχρι τότε.

Ήταν εφοδιασμένος με ένα ραδιόμετρο υπέρυθρων ακτίνων για να ανακαλύπτει τυχόν πηγές θερμότητας, ενδείξεις ηφαιστειακής δραστηριότητας. Επρόκειτο να μελετήσει παροδικές αλλαγές της ατμόσφαιρας και της επιφάνειας και να παρατηρήσει τους δυο φυσικούς δορυφόρους του Άρη. Ο Μάρινερ 9 εκπλήρωσε όλες τις προσδοκίες - και με το παραπάνω.

# data[].attributes.headline
Ο Μάρινερ 9 εκτοξεύθ

# data[].attributes.body
Ο Μάρινερ 9 εκτοξεύθηκε για τον Άρη στις 30 Μαΐου 1971 από το διαστημικό σταθμό της Πολεμικής Αεροπορίας Κέιπ Κανάβεραλ και προσέγγισε τον πλανήτη στις 14 Νοεμβρίου του ίδιου έτους. Καταχωρήθηκε ως το πρώτο διαστημικό σκάφος που μπήκε σε τροχιά γύρω από έναν άλλο πλανήτη - φθάνοντας λίγο μόνο πριν τα σοβιετικά Άρη 2 και Άρη 3. Μετά την πάροδο αμμοθυελλών που διήρκεσαν κάμποσους μήνες, έστειλε τελικά εκπληκτικά σαφείς εικόνες της επιφάνειας του Άρη.

# data[].attributes.attachment_link.title
αρχείο λήψης

# data[].attributes.body
Ο Μάρινερ 9 είναι διαστημικό όχημα της NASA που, στα πλαίσια του προγράμματος Μάρινερ, τέθηκε σε τροχιά γύρω από τον Άρη για την εξερεύνηση του πλανήτη αυτού.

# data[].attributes.headline
Περιγραφή του σκ

# data[].attributes.body
Περιγραφή του σκάφους και του εξοπλισμού

Ο Μάρινερ 8 κατά την διάρκεια προετοιμασίας. Η προσάρτηση των ηλιακών πάνελ.

Το σκάφος του Μάρινερ 8 είχε γεωμετρική μορφή οκτάγωνου. Το κέλυφος, ύψους 45,7 εκ. και διαμέτρου 138,4 εκ. ήταν κατασκευασμένο από μαγνήσιο με τέσσερα ηλιακά πάνελ, διαστάσεων 215 X 90 εκ. το κάθε ένα, να επεκτείνονται από την κορυφή του πλαισίου προς τα έξω. Από την μια άκρη του ενός πάνελ μέχρι την άλλη άκρη του αντικρινού πάνελ ήταν 6,89 μέτρα. Επίσης τοποθετήθηκαν στην κορυφή του πλαισίου δύο δεξαμενές προώθησης, η μηχανή ελιγμού, ένας ιστός κεραίας χαμηλού κέρδους μήκους 1,44 μέτρων και μια παραβολική κεραία υψηλού κέρδους. Μια πλατφόρμα ανίχνευσης με τα επιστημονικά όργανα τοποθετήθηκε στο κατώτατο σημείο του πλαισίου. Τα επιστημονικά όργανα περιελάμβαναν

κάμερες ευρείας και στενής γωνίας,

υπέρυθρο ραδιόμετρο,

υπεριώδη φασματομετρητή,

και υπέρυθρο ιντερφερόμετρο φασματομετρητή

Το όλο ύψος του διαστημικού σκάφους ήταν 2,28 μέτρα. Η μάζα εκτόξευσης ήταν 997,9 κιλά, εκ των οποίων 439,1 κιλά ήταν καύσιμα. Τα επιστημονικά όργανα ζύγιζαν 63,1 κιλά. Οι ηλεκτρονικές μονάδες για επικοινωνία και έλεγχο στεγάστηκαν μέσα στο πλαίσιο.

Η ηλεκτροδότηση του σκάφους γινόταν από τα συνολικά 14.742 ηλιακά κύτταρα των τεσσάρων ηλιακών πάνελ, συνολικής έκτασης 7,7 τετραγωνικών μέτρων. Τα ηλιακά πάνελ είχαν ισχύ 800 W στη γη και 500 W στον Άρη. Για την αποθήκευση του ρεύματος χρησιμοποιήθηκε μια μπαταρία νικελίου-καδμίου χωρητικότητας 20 Ah. Η μηχανή προώθησης είχε ισχύ 13401 Ν. Για καύσιμα χρησιμοποιήθηκε μονομεθυλική υδραζίνη και τετροξείδιο του διαζώτου. Δύο συστήματα, από έξι πυραύλους πεπιεσμένου αζώτου για τον ελέγχο της τροχιάς ήταν τοποθετημένα στα άκρα των ηλιακών πάνελ. Για τον έλεγχο της κατεύθυνσης γινότανε πλοήγηση μέσω δύο μονάδων ανίχνευσης του ήλιου και του αστέρα Κάνωπου αντίστοιχα, και με την βοήθεια γυροσκοπίου και επιταχυνσιόμετρου. Ο παθητικός έλεγχος της θερμοκρασίας επιτεύχθηκε με ανοίγματα εξαερισμού στις οκτώ πλευρές του σκάφους και με μονωτικά καλύμματα.

Ο έλεγχος του σκάφους γινόταν επιτόπου από τον κεντρικό υπολογιστή με μνήμη 512 words (1 word = 2 bytes). Το σύστημα εντολής προγραμματίστηκε με 86 άμεσες εντολές, 4 ποσοτικές εντολές, και 5 εντολές ελέγχου. Τα στοιχεία αποθηκεύονταν σε ψηφιακό καταγραφέα με μπομπίνες. Η οκτακάναλη ταινία 168 μέτρων είχε χωρητικότητα 180 εκατομμυρίων bit και ταχύτητα 132 kbit/s στην καταγραφή και 16, 8, 4, 2 ή 1 kbit/s στην ανάγνωση (με χρήση μόνο δύο καναλιών).

Για την τηλεπικοινωνία ήταν εφοδιασμένος με διπλό πομπό S-band 10 W/20 W και έναν δέκτη, καθώς και με τρεις κεραίες, μια παραβολική υψηλού κέρδους, μία κερατοειδή μεσαίου κέρδους, και μια παντοκατευθυντική χαμηλού κέρδους.

# data[].attributes.headline
Το διαστημικό πρ

# data[].attributes.body
Το διαστημικό πρόγραμμα Μάρινερ Άρης 71

Το διαστημικό πρόγραμμα Μάρινερ Άρης 71 αποτελείτο από τις δύο διαστημικές αποστολές Μάρινερ 8 και Μάρινερ 9, και τα δύο με προορισμό την δορυφορική τροχιά του πλανήτη Άρη και με διαφορετικές αλλά συμπληρωματικές αποστολές. Το κάθε διαστημόπλοιο ήταν όμως σε θέση να εκτελέσει και τις δύο αποστολές. Τα δύο διαστημόπλοια θα βρίσκονταν σε τροχιά γύρω από τον Άρη για τουλάχιστον ενενήντα ημέρες, προκειμένου να συγκεντρώνονταν διάφορα επιστημονικά στοιχεία περί σύνθεσης, πυκνότητας, πίεσης, και θερμοκρασίας της ατμόσφαιρας, καθώς και περί σύνθεσης, θερμοκρασίας, και τοπογραφίας της επιφάνειας του πλανήτη. Επρόκειτο να χαρτογραφηθεί η επιφάνεια κατά περίπου 70 %, και να μελετηθούν οι τυχόν παροδικές ή και γεωλογικές αλλαγές.

Συνολικά η έρευνα, ανάπτυξη, εκτόξευση, και υποστήριξη του όλου προγράμματος (δηλαδή από τον Μάρινερ 1 μέχρι και τον 10) θα κόστιζε περίπου $554 εκατομμύρια δολάρια.

# data[].attributes.body
Ο Μάρινερ 8 ήταν μαζί με τον Μάρινερ 9 μέρος του διαστημικού προγράμματος Μάρινερ Άρης 71. Είχε προοριστεί να πάει στην τροχιά του Άρη και να συλλέξει και να διαβιβάσει στην γη φωτογραφικό υλικό και πληροφορίες επιστημονικού ενδιαφέροντος για τον πλανήτη, αλλά λόγω αποτυχημένης απογείωσης καταποντίστηκε στην θάλασσα πριν ακόμα ξεφύγει από την γη.

# data[].attributes.headline
Περιγραφή του σκ

# data[].attributes.body
Περιγραφή του σκάφους και του εξοπλισμού

Τα διαστημικά σκάφη Μάρινερ 6 και Μάρινερ 7 ήταν και τα δυο ίδιας κατασκευής. Το κυρίως σκάφος είχε γεωμετρική μορφή οκτάγωνου, ύψους 45,7 εκ. και διαμέτρου 138,4 εκ. και ήταν κατασκευασμένο από μαγνήσιο με τέσσερις ηλιακούς συλλέκτες, διαστάσεων 215 X 90 εκ. ο κάθε ένας, που επεκτείνονταν από την κορυφή του πλαισίου προς τα έξω. Από την μια άκρη του ενός συλλέκτη μέχρι την άλλη άκρη του αντικρινού η απόσταση ήταν 5,79 μέτρα. Το συνολικό ύψος του σκάφους ήταν 3,35 μέτρα.

Τα σκάφη μπορούσαν να ελέγχουν τον προσανατολισμό τους σε τρεις άξονες και για το σκοπό αυτό ήταν εξοπλισμένα το καθένα με τρία γυροσκόπια, έναν εντοπιστή του αστέρα Κάνωπου καθώς και δύο κυρίων και τεσσάρων βοηθητικών αισθητήρων για την ανίχνευση της θέσης του ήλιου. Η μηχανή προώθησης είχε ισχύ 223 Ν.

Τρία κανάλια τηλεμετρίας ήταν διαθέσιμα για τις τηλεπικοινωνίες. Το κανάλι Α, με ταχύτητα μετάδοσης 8⅓ και 33⅓ bit/s, το κανάλι Β ταχύτητας 66⅔ και 270 bit/s, και το κανάλι C με 16.200 bit/s.

Επιστημονικά όργανα:

1. Φασματόμετρο υπερύθρου

2. Ακτινόμετρο υπερύθρου δύο καναλιών για τη μέτρηση της θερμοκρασίας της αρειανής επιφάνειας,

3. Φασματόμετρο υπεριώδους

4. Πείραμα απόκρυψης αστέρων από την ατμόσφαιρα του Άρη στη ζώνη ραδιοκυμάτων S

5. Όργανο για την παρακολούθηση μεταβολών στην ακτινοβολία του ήλιου (Thermal Control Flux Monitor, κωνικό ακτινόμετρο)

6. Τηλεοπτική κάμερα για λήψη εικόνων

7. Πείραμα ουράνιας μηχανικής

8. Πείραμα Γενικής Σχετικότητας

# data[].attributes.headline
Περιγραφή της απ

# data[].attributes.body
Περιγραφή της αποστολής

Οι στόχοι της αποστολής ήταν

να μελετηθεί η επιφάνεια και η ατμόσφαιρα του Άρη κατά τη διάρκεια κοντινών προσεγγίσεων για να καθοριστεί η βάση μελλοντικών ερευνών, ιδιαίτερα εκείνων που θα αναζητούσαν τυχόν ίχνη εξωγήινης ζωής στον Άρη,

και η δοκιμή και ανάπτυξη τεχνολογιών απαραίτητων για τις μελλοντικές αποστολές στον Άρη και άλλες αποστολές μεγάλης διαρκείας στο εξωτερικό διάστημα.

Ο Μάρινερ 6 είχε επιπλέον το στόχο, να συγκεντρώσει την απαραίτητη εμπειρία και τα στοιχεία που θα ήταν χρήσιμα στον προγραμματισμό του Μάρινερ 7 που θα πλησίαζε τον Άρη 5 ημέρες αργότερα.

Ο Μάρινερ 6 εκτοξεύτηκε από την εξέδρα LC-36Β και ο Μάρινερ 7 από την γειτονική LC-36Α στην βάση της Πολεμικής Αεροπορίας στο ακρωτήριο Κανάβεραλ.

Στις 29 Ιουλίου 1969, λίγες μέρες πριν από το κοντινότερο σημείο της προσέγγισης, το JPL έχασε την επαφή με το Μάρινερ 7. Επανέφεραν προσωρινά το σήμα μέσω της κεραίας χαμηλής απολαβής και η αποστολή συνεχίστηκε. Αργότερα ανακαλύφθηκε η αιτία της βλάβης: μια από τις μπαταρίες του σκάφους είχε εκραγεί.

Τελικά, αν και κατόπιν της προσέγγισης του Μάρινερ 6, η επικοινωνία με τον Μάρινερ 7 μέσω της κεραίας υψηλής απολαβής αποκαταστάθηκε. Με βάση τις παρατηρήσεις που έγιναν από τον Μάρινερ 6, ο Μάρινερ 7 επαναπρογραμματίστηκε κατά την πτήση έτσι ώστε να εστιάσει τις παρατηρήσεις του σε επιλεγμένες περιοχές υψηλότερου ενδιαφέροντος, και έστειλε τελικά περισσότερες εικόνες από το Μάρινερ 6, παρά την έκρηξη στις μπαταρίες.

Αν και οι δυο αποστολές ανακάλυψαν πολλούς κρατήρες και άλλα χαρακτηριστικά της επιφάνειας, εντούτοις δεν ανακάλυψαν την περιοχή Tharsis με τα γιγάντια βόρεια ηφαίστεια όπως τον Όλυμπο ή το Valles Marineris, το μεγάλο φαράγγι στον ισημερινό. Αυτοί οι γεωλογικοί σχηματισμοί ανακαλύφθηκαν αργότερα από τον Μάρινερ 9. Παρόλα αυτά φωτογράφησαν περίπου το 20% της επιφάνειας του πλανήτη, επιβεβαιώνοντας χαρακτηριστικές δομές, γνωστές από τις παρατηρήσεις από τη Γη, αλλά και αντικρούοντας την θεωρία των καναλιών του Άρη που εσφαλμένα μέχρι τότε ορισμένοι αστρονόμοι πίστευαν ότι παρατηρούσαν.

Συνολικά λήφθηκαν 198 φωτογραφίες και διαβιβάστηκαν στη Γη, προσφέροντας περισσότερες λεπτομέρειες από την προηγούμενη αποστολή, τον Μάρινερ 4.

Και τα δύο σκάφη μελέτησαν την ατμόσφαιρα του Άρη. Προσέγγισαν τον πλανήτη σε μια απόσταση 3.430 χιλιομέτρων στις 5 Αυγούστου 1969. Τα φασματόμετρα υπεριωδών με τα οποία ήταν εξοπλισμένα τα Μάρινερ 6 και 7, κατασκευάστηκαν από το Εργαστήριο Φυσικής Ατμόσφαιρας και Διαστήματος του Πανεπιστημίου τουΚολοράντο. Το μοντέλο των Μάρινερ 6 και 7 που κατασκευάστηκε κατά την ανάπτυξη των διαστημοσυσκευών υπάρχει ακόμα, και αποτελεί ιδιοκτησία του Jet Propulsion Laboratory. Είναι αυτήν την περίοδο δανεισμένο στο Εργαστήριο Ατμοσφαιρικής και Διαστημικής Φυσικής, και επιδεικνύεται στον προθάλαμο του εργαστηρίου. Τα σκάφη είναι πλέον αδρανή σε ηλιοκεντρικές τροχιές.

# data[].attributes.headline
ΜΑΡΙΝΕΡ 6 ΚΑΙ 7

# data[].attributes.subject
ΜΑΡΙΝΕΡ 6 ΚΑΙ 7

# data[].attributes.body
Tο Μάρινερ 6 και το Μάρινερ 7 ήταν δύο διαστημόπλοια που το 1969 εκτέλεσαν, στα πλαίσια του ευρύτερου προγράμματος Μάρινερ μια διπλή αποστολή στον Άρη. Πέταξαν πάνω από τον ισημερινό και το νότιο πόλο του πλανήτη, μελέτησαν την ατμόσφαιρα και την επιφάνειά του και έστειλαν εκατοντάδες εικόνες στην γη.

# data[].attributes.headline
Η ΠΡΩΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΑΡΙΝΕΡ 4 ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΗ

# data[].attributes.subject
Η ΠΡΩΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΑΡΙΝΕΡ 4 ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΗ

# data[].attributes.body
Σύγκρουση με μικρομετεορίτες και τέλος της επικοινωνίας

Η αναμετάδοση στοιχείων συνεχίστηκε στα τέλη του 1967. Ο ανιχνευτής κοσμικής σκόνης κατέγραψε 17 κρούσματα μέσα σε 15 λεπτά στις 15 Σεπτεμβρίου, προφανώς κατά την διάρκεια ενός σμήνους μικρομετεοριτών που έκανε το σκάφος να ξεφύγει προσωρινά από την πορεία του και πιθανώς έκανε μικρές ζημιές στη αλεξιθερμική ασπίδα. Αργότερα υπέθεσαν, ότι το διαστημόπλοιο ενδεχομένως να πλησίασε τον πυρήνα ή τα συντρίμμια του κομήτηD/Swift, ίσως σε απόσταση 20 εκατομμυρίων χιλιομέτρων.

Στις 7 Δεκεμβρίου εξαντλήθηκε το απόθεμα αερίου του συστήματος προώθησης. Στις 10 και 11 Δεκεμβρίου σημειώθηκαν συνολικά 83 κρούσματα μικρομετεοριτών που προκάλεσαν τη διαταραχή της τροχιάς και την εξασθένηση του σήματος. Στις 21 Δεκεμβρίου 1967 οι επικοινωνία με το Μάρινερ 4 διακόπηκε οριστικά.

# data[].attributes.body
Προσέγγιση του Άρη[

Μετά από 7,5 μήνες πτήσης συμπεριλαμβανομένου του ελιγμού στο ενδιάμεσο της τροχιάς στις 5 Δεκεμβρίου 1964, το διαστημικό σκάφος προσέγγισε τον Άρη στις 14 Ιουλίου και 15 Ιουλίου 1965. Το επιστημονικό μέρος της πτήσης άρχισε στις 15:41:49 UT στις 14 Ιουλίου. Η φωτογράφιση ξεκίνησε στις 00:18:36 UT στις 15 Ιουλίου με τις πρώτες 21 εικόνες που χρησιμοποιούν εναλλασσόμενα κόκκινο και πράσινο φίλτρο φωτός, συν μιας 22ης εικόνας, που έμεινε ημιτελής. Οι εικόνες κάλυψαν με κάποια κενά μία λουρίδα της επιφάνειας του Άρη που αρχίζει κοντά στους 40°Ν, 170°Ε, και φτάνει περίπου μέχρι τους 35°S, 200°Ε, και φτάνει τελικά στους 50°S, 255°Ε.

Η επιφάνεια αυτή αντιπροσωπεύει περίπου 1% της επιφάνειας του πλανήτη.

Η κοντύτερη προσέγγιση ήταν 9.846 χλμ από την επιφάνεια του Άρη στις 15 Ιουλίου 1965, και ώρα 01:00:57 UT. Οι εικόνες που λήφθηκαν κατά τη διάρκεια της προσέγγισης αποθηκεύτηκαν στο διαστημόπλοιο σε όργανο καταγραφής ταινιών. Η επικοινωνία διακόπηκε στις 02:19:11 UT, όταν ο Μάρινερ 4 πέρασε πίσω από τον Άρη βλέποντάς τον από τη γη. Μόλις ξεπρόβαλε όμως στις 03:13:04 UT, το σήμα επανήλθε και η επικοινωνία συνεχίστηκε. Η μετάδοση των μαγνητοταινιών εικόνων άρχισε περίπου 8,5 ώρες μετά από την επανεγκατάσταση της επικοινωνίας και συνεχίστηκε μέχρι τις 3 Αυγούστου. Όλες οι εικόνες διαβιβάστηκαν δύο φορές για διασταύρωση, για τυχόν αλλοιώσεις κατά την διαβίβαση. Το διαστημικό σκάφος εκτέλεσε όλες τις προγραμματισμένες δραστηριότητες επιτυχώς και διαβίβασε όλα τα χρήσιμα στοιχεία από την εκτόξευση μέχρι που την 1 Οκτωβρίου 1965, ώρα 22:05:07 UT η απόσταση από τη γη ήταν τόσο μεγάλη (309,2 εκατομμύρια χλμ) που λόγω άτυχου προσανατολισμού της κεραίας σταμάτησε προσωρινά η επικοινωνία.

# data[].attributes.body
Εκτόξευση

Ο Μάρινερ 4 εκτοξεύτηκε από την εξέδρα LC-12 της βάσης της Πολεμικής Αεροπορίας στο ακρωτήριο Κανάβεραλ. Μετά από την έναρξη προστατευτικό κάλυμμα του Μάρινερ 4 ρίχτηκε στη θάλασσα και η βαθμίδα Atlas D απομονώθηκε από τον υπόλοιπο πύραυλο με το διαστημόπλοιο στις 14:27:23 UTC της 28 Νοεμβρίου 1964. Ο πύραυλος Agena D συνέχισε την προώθηση από τις 14:28:14 μέχρι τις 14:30:38 και έστειλε το διαστημικό σκάφος σε γήινη τροχιά στάθμευσης, ενώ με μια δεύτερη προώθηση από τις 15:02:53 μέχρι τις 15:04:28 εκτόξευσε στην τροχιά μεταφοράς με προορισμό τον Άρη. Ο Μάρινερ 4 αποκόπηκε από το Agena D στις 15:07:09 και άρχισε να πλέει μόνος του για τον Άρη. Τα ηλιακά πανό ξεδίπλωσαν, η πλατφόρμα ανίχνευσης ανοίχτηκε στις 15:15:00 και οι ακτίνες του ήλιου άρχισαν την επίδρασή τους 16 λεπτά αργότερα.

# data[].attributes.body
TV camera

a magnetometer

dust detector

cosmic ray telescope

trapped radiation detector

solar plasma probe

and ionization chamber/Geiger counter.

# data[].attributes.body
Τα ηλιακά πανό με 28.224 ηλιακά φωτοκύτταρα παρήγαγαν το ηλεκτρικό ρεύμα ισχύος 310 W για την τροφοδότηση του σκάφους στον Άρη. Μια επαναφορτιζόμενη μπαταρία αργύρου-ψευδάργυρου χωρητικότητας 1.200 Wh χρησιμοποιήθηκε επίσης για τους ελιγμούς και εφεδρική τροφοδοσία. Για καύσιμο χρησιμοποιήθηκε υδραζίνη, ενώ μια μηχανή προώθησης από δώδεκα μικρούς πυραύλους πεπιεσμένου αζώτου είχε ισχύ 222 Ν για διορθωτικούς ελιγμούς.

Το διαστημικό σκάφος για να μπορεί να ελέγχει την τροχιά του ήταν εξοπλισμένο με πλοηγητικά όργανα. Έναν ιχνηλάτη του αστέρα Κάνωπου, έναν ιχνηλάτη του πλανήτη γη, έναν ιχνηλάτη του πλανήτη Άρη καθώς και τέσσερις αισθητήρων για την ανίχνευση της θέσης του ήλιου.

# data[].attributes.body
Ο Μάρινερ 4

Τρεις εβδομάδες μετά την αποτυχία αυτή, και συγκεκριμένα στις 28 Νοεμβρίου 1964, ο Μάρινερ 4, δίδυμος και εφεδρικός του Μάρινερ 3, εκτοξεύθηκε με επιτυχία σε ένα ταξίδι οκτώ μηνών στον κόκκινο πλανήτη.

# data[].attributes.body
Η αποτυχημένη εκτόξευση

Εκτοξεύτηκε στις 5 Νοεμβρίου 1964 από το συγκρότημα εκτοξεύσεων LC-13 της βάσης της Πολεμικής Αεροπορίας στο ακρωτήριο Κανάβεραλ. Η απογείωση απέτυχε, και ο Μάρινερ 3 δεν έφτασε ποτέ στον Άρη.

Το κάλυμμα που κατά την εκτόξευση του πυραύλου περιβάλλει προστατευτικά το διαστημικό σκάφος δεν αποσπάσθηκε. Έτσι οι ηλιακοί συλλέκτες, αντί να ανοίξουν και να τροφοδοτήσουν το διαστημόπλοιο με ηλεκτρισμό, έμειναν εγκλωβισμένα και το διαστημόπλοιο σταμάτησε να λειτουργεί όταν εξαντλήθηκαν οι μπαταρίες του. Σήμερα βρίσκεται σε κάποια ηλιοκεντρική τροχιά, χαμένο στο διάστημα.

# data[].attributes.headline
                                              ΑΠΟΤΥΧΊΑ        

# data[].attributes.subject
                                              ΑΠΟΤΥΧΊΑ        

# data[].attributes.headline
Ο Μάρινερ 3  ήταν διαστημικό σκάφος του προγράμματος Μάρινερ με σκοπό να προσεγγίσει και να εξερευνήσει τον πλανήτη Άρη.

# data[].attributes.subject
Ο Μάρινερ 3  ήταν διαστημικό σκάφος του προγράμματος Μάρινερ με σκοπό να προσεγγίσει και να εξερευνήσει τον πλανήτη Άρη.

# data[].attributes.body
Το σκάφος Μάρινερ 8 είχε γεωμετρική μορφή οκτάγωνου. Το κέλυφος, ύψους 45,7 εκ. και διαμέτρου 127 εκ. ήταν κατασκευασμένο από μαγνήσιο με τέσσερα ηλιακά πάνελ, διαστάσεων 176 x 90 cm το καθένα, να επεκτείνονται από την κορυφή του πλαισίου προς τα έξω. Από την μια άκρη του ενός πάνελ μέχρι την άλλη άκρη του αντικρινού πάνελ ήταν 6,89 μέτρα. Επίσης τοποθετήθηκαν στην κορυφή του πλαισίου δύο δεξαμενές προώθησης, η μηχανή ελιγμού, ένας ιστός κεραίας χαμηλού κέρδους μήκους 1,44 μέτρων και μια παραβολική κεραία υψηλού κέρδους. Μια πλατφόρμα ανίχνευσης με τα επιστημονικά όργανα τοποθετήθηκε στο κατώτατο σημείο του πλαισίου. Τα επιστημονικά όργανα περιελάμβαναν

# data[].attributes.headline
 Το Μάρινερ 4.

# data[].attributes.subject
 Το Μάρινερ 4.

# data[].attributes.body
Το Μάρινερ 4 γνωστός και ως Μάρινερ-Άρης 1964 , ήταν το τέταρτο διαστημικό σκάφος του προγράμματος Μάρινερ που χρησιμοποιήθηκε για την εξερεύνηση του πλανητικού συστήματος και εκτέλεσε πρώτο επιτυχή προσέγγιση του πλανήτη Άρη, στέλνοντας τις πρώτες εικόνες της επιφάνειας του Άρη. Για πρώτη φορά εικόνες ενός άλλου πλανήτη διαβιβάζονταν από το βαθύ διάστημα στην γη, αποκαλύπτοντας έναν φαινομενικά νεκρό κόσμο γεμάτο κρατήρες. Ο Μάρινερ 4 είχε ως σκοπό να διευθύνει τις επιστημονικές παρατηρήσεις κινηματογραφήσεων σε πρώτο πλάνο τον Άρη και να διαβιβάσει αυτές τις εικόνες στη γη. Άλλοι στόχοι της αποστολής ήταν η καταμέτρηση πεδίων, η ανίχνευση ιόντων στο διαπλανητικό διάστημα κοντά στον Άρη και η εξάσκηση και η εκμάθηση των ικανοτήτων εφαρμοσμένης μηχανικής για τις διαπλανητικές πτήσεις μακροχρόνιας διάρκειας.

# data[].attributes.attachment_link.title
Η απάτη της κατάκτησης της Σελήνης - Fake Moon Landings - (HD) ~ YouTube

# data[].attributes.attachment_link.description
My Facebook: https://www.facebook.com/george.ioannidis4 ► Θεωρίες συνωμοσίας - Conspiracy Theories ◄ Πήγαν ή όχι οι Αμερικανοί στη Σελήνη; Όποιος δεν βρίσκει θέμα για την εκπομπή του, σε ραδιόφωνο ή τηλεόραση, για να γεμίσει την ώρα επαναλαμβάνει τις κλασικές αρλούμπες για το ότι η προσσελήνωση των Αμερικανών δεν έγινε στ' αλήθεια και κινηματογραφήθηκε σε στούντιο στη Γη.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Αχιλλέας Ηροδότου

# data[].attributes.attachment_link.description
Όλη η ΑΛΗΘΕΙΑ γύρω από την αποστολή του Απόλλο 11 στη σελήνη.. Site : http://i-plani.com/ Facebook : https://www.facebook.com/iplani Twitter : https://twitter.com/HPlanh/

# data[].attributes.headline
Διαστημικές  αποστολές στον Άρη

# data[].attributes.subject
Διαστημικές  αποστολές στον Άρη

# data[].attributes.body
Ο Άρης είναι μέχρι σήμερα ο πλανήτης στον οποίο έχουν σταλεί οι περισσότερες διαστημοσυσκευές, και για τον οποίο γνωρίζουμε τα περισσότερα από κάθε άλλον στο ηλιακό σύστημα. Αιτία για αυτό είναι η σχετική εγγύτητά του στον δικό μας πλανήτη, οι υποθέσεις για ύπαρξη ζωής στην επιφάνειά του καθώς και η σχετική ευκολία, σε σχέση με τον άλλο κοντινό σε μας πλανήτη, την Αφροδίτη, με την οποία θα μπορούσε να εγκατασταθεί μια ανθρώπινη αποικία στην επιφάνειά του. Το παράθυρο εκτόξευσης προς τον Άρη, η περίοδος δηλαδή κατά την οποία μπορεί να εκτοξευτεί μια διαστημοσυσκευή έτσι ώστε να πραγματοποιήσει το ταξίδι προς τον πλανήτη στο μικρότερο   δυνατό χρόνο, ανοίγει κάθε δυο χρόνια, λόγώ των κινήσεών τους γύρω από τον ήλιο.

Ταυτόχρονα ο Άρης είναι και ο πλανήτης που έχει "εξαφανίσει" τις περισσότερες διαστημοσυσκευές που στάλθηκαν προς αυτόν: σχεδόν 1 στις 3 αποστολές κατέληξαν σε αποτυχία, κάτι που κάνει κάθε αποστολή στον Άρη, τουλάχιστον μέχρι την άφιξή της, πηγή αγωνίας για τους επιστήμονες, που αστειευόμενοι μιλούν για την «κατάρα του Άρη».

Οι προσπάθειες για εξερεύνηση του πλανήτη ξεκίνησαν το 1960 από τους Σοβιετικούς με το πρόγραμμα Marsnik, το οποίο δεν είχε ιδιαίτερη επιτυχία.

# data[].attributes.body
http://www.cnn.gr/money/tech/story/49499/h-nea-apostoli-toy-opportunity-ston-ari

# data[].attributes.headline
Η συσκευή Απόλλω

# data[].attributes.body
Η συσκευή Απόλλων 11, που μετέφερε τον Έντουιν «Μπαζ» Όλντριν και τον Μάικλ Κόλινς, περιλάμβανε τρία κύρια στοιχεία: τον πύραυλο Κρόνος 5, το τμήμα ελέγχου συστημάτων, και, τέλος, τη σεληνάκατο Αετός, που οδήγησε τον Άρμστρονγκ και τον Όλντριν στη Σελήνη. Οι δύο αστροναύτες έμειναν πάνω από δύο ώρες στο έδαφος της Σελήνης, εγκαθιστώντας συσκευές βαδίζοντας πηδηχτά – λόγω της ασθενέστερης βαρύτητας – και φυτεύοντας την αμερικανική σημαία.

Πριν τελειώσει το πρόγραμμα, το Δεκέμβριο του 1972, με την επιστροφή στη Γη τουΑπόλλων 17, πραγματοποιήθηκαν έξι ακόμη αποστολές. Συνολικά, πραγματοποιήθηκαν 11επανανδρωμένες πτήσεις, 12 αστροναύτες προσσεληνώθηκαν και 12 άλλοι περιορίστηκαν να περιφέρονται γύρω από το φυσικό μας δορυφόρο. Οι τηλεοπτικές μεταδόσεις εδραίωσαν πέρα από κάθε αμφισβήτηση τη νίκη των Αμερικανών στο διάστημα. Άρχιζε μια νέα εποχή: η ανθρωπότητα έχει επιτύχει να θέσει πόδι σε ένα άλλο ουράνιο σώμα έξω από τη Γη.

# data[].attributes.headline
Αποστολές στη Σελήνη

# data[].attributes.subject
Αποστολές στη Σελήνη

# data[].attributes.body
Το 1961, μετά το κατόρθωμα του Γιούρι Γκαγκάριν, ο πρόεδρος Κένεντι διέταξε την πραγματοποίηση «οποιουδήποτε προγράμματος, οσοδήποτε δαπανηρού, που θα μας επιτρέψει να καταλάβουμε την πρώτη θέση στο διάστημα». Έτσι άρχισε το πρόγραμμα Απόλλων, με στόχο την αποστολή ανθρώπου στο διάστημα πριν το τέλος της δεκαετίας. Απασχολήθηκαν σε αυτό 400.000 και πλέον άτομα και κόστισε τουλάχιστον 25 δισεκατομμύρια δολάρια. Είχε όμως και θύματα:Το 1967, τρία μέλη του πληρώματος του Απόλλων 1 έπαθαν ασφυξία, όταν ο θαλαμίσκος τους πήρε φωτιά σε μια άσκηση εκτόξευσης. Το πρόγραμμα στέφθηκε όμως με επιτυχία στις 20 Ιουλίου του 1969, όταν ο Νέιλ Άρμστρονγκ πάτησε στη Σελήνη.

# data[].attributes.headline
ΕΞΕΡΕΥΝΗΣΗ ΣΤΗ ΣΕΛΗΝΗ

# data[].attributes.subject
ΕΞΕΡΕΥΝΗΣΗ ΣΤΗ ΣΕΛΗΝΗ

# data[].attributes.body
Ας ξεκινήσουμε από τη Γη είναι ορατή μόνο η μια πλευρά της Σελήνης, η οποία χαρακτηρίζεται από σκοτεινές ηφαιστειακές θάλασσες οι οποίες βρίσκονται ανάμεσα στα λαμπρά υψίπεδα και τους κρατήρες.

# data[].attributes.headline
ΔΙΑΣΤΗΜΙΚΕΣ ΑΠΟΣΤΟΛΕΣ ΣΤΟΝ ΑΡΗ

# data[].attributes.subject
ΔΙΑΣΤΗΜΙΚΕΣ ΑΠΟΣΤΟΛΕΣ ΣΤΟΝ ΑΡΗ

# data[].attributes.body
Το 1964, το αμερικανικό Μάρινερ 4 πέρασε δίπλα από τον πλανήτη και έστειλε τις πρώτες φωτογραφίες από την επιφάνειά του, αποκαλύπτοντας έναν άνυδρο πλανήτη γεμάτο κρατήρες και κατά τα φαινόμενα χωρίς ζωή.

Ακολούθησαν τα σκάφη του σοβιετικού προγράμματος Μαρς, που έγιναν τα πρώτα που προσγειώθηκαν στην επιφάνεια ενός άλλου πλανήτη, και λειτούργησαν για λίγο μετά την προσεδάφιση.

Η πρώτη σημαντική εξερεύνηση έγινε από τα δυο σκάφη Πρόγραμμα Βίκινγκ της NASA που προσεδαφίστηκαν στην επιφάνειά του, τον Αύγουστο και Σεπτέμβριο του 1976. Έστειλαν τις πρώτες φυτογραφίες από την επιφάνεια, μελέτησαν το κλίμα και εκτέλεσαν μια σειρά πειραμάτων για την ύπαρξη ή μη ζωής στον πλανήτη, με αμφιλεγόμενα αλλά πιθανότατα αρνητικά αποτελέσματα.

Η επόμενη φάση στην εξερεύνηση του Άρη ξεκίνησε τη Δεκαετία 1990, με τις αποστολές Mars Global Surveyor και Mars Pathfinder της NASA, που μελέτησαν τον πλανήτη από τροχιά και από την επιφάνειά του αντίστοιχα.

Mars Observer and Mars Global Surveyor                                                                                                 Mars Pathfinder

Μετά από μερικές ακόμα αποτυχίες, το 2005 έφτασαν στον Άρη τα δίδυμα ρομπότ ''Spirit'' και ''Opportunity'', που μελετούν από τότε την επιφάνειά του, και διαπίστωσαν την ύπαρξη, στο απώτατο παρελθόν, υγρού νερού στην επιφάνεια.

Πολύτιμες πληροφορίες μας έστειλαν επίσης το Mars Express της ESA, που διαπίστωσε την ύπαρξη πάγου νερού στο υπέδαφος, και Mars Observer, που μεταφέρει την ισχυρότερη κάμερα που στάλθηκε ποτέ σε άλλο πλανήτη.

Η πιο πρόσφατη εξερευνητική αποστολή στον «Κόκκινο Πλανήτη» είναι της διαστημικής συσκευής Φοίνιξ  της NASA, που εκτοξεύτηκε στις 4 Αυγούστου του 2007 και έφτασε στις αρκτικές περιοχές του βόρειου ημισφαιρίου του Άρη στις 25 Μαΐου του 2008, μελετώντας τις πολικές περιοχές του μέχρι το Νοέμβριο του ίδιου έτους.

Για το 2011 προγραμματίζεται το ''Phobos-Grunt'', συνεργασία Ρωσίας-Κίνας, και την ίδια χρονιά θα επιστρέψει και η NASA με το ρομπότ ''Curiosity'', πιο γνωστό προς το παρόν σαν ''Mars Science Laboratory''. Τα μακροπρόθεσμα σχέδια της NASA προβλέπουν μια επανδρωμένη αποστολή στον Άρη, αλλά η εκτόξευσή της αποκλείεται να πραγματοποιηθεί πριν από το 2025 τουλάχιστον.

Τι είναι το MARS500;

Η πρώτη πλήρης εξομοίωση ενός επανδρωμένου ταξιδιού στον Άρη βρίσκεται σε κομβικό σημείο.

Το διαστημόπλοιο «έφτασε» στον κόκκινο πλανήτη μετά από 244 ημέρες διαπλανητικής πτήσης. Τρία μέλη της αποστολής θα «προσεδαφιστούν» στον Άρη στις 12 Φεβρουαρίου και θα κάνουν τρεις "βόλτες" σε εξομοιωμένο αρειανό έδαφος. Το MARS500 ένα πρωτοποριακό διεθνές πρόγραμμα για την μελέτη των διαστημικών ταξιδιών μεγάλης διάρκειας, βρίσκεται σε λειτουργία τους τελευταίους 8 μήνες. Οι συμμετέχοντες βρίσκονται στη Μόσχα, σε ένα ερμητικά κλεισμένο χώρο που παίζει το ρόλο του διαστημόπλοιου.

«Το MARS500 σήμερα είναι μια εμπλουτισμένη εξομοίωση, αλλά φιλοδοξούμε να το κάνουμε πραγματικότητα», είπε η Simonetta Di Pippo διευθύντρια της ESA για την επανδρωμένες διαστημικές αποστολές.
Την 1η Φεβρουαρίου το διαστημόπλοιο μπήκε σε ελλειπτική τροχιά γύρω από τον Άρη, όπως προέβλεπε το σενάριο. Η τελική προσέγγιση άρχισε στις 24 Δεκεμβρίου 2010 αλλάζοντας την πορεία από διαπλανητική σε σπειροειδή, οδηγώντας το κοντά στον κόκκινο πλανήτη.
Το πλήρωμα έχει ανοίξει την καταπακτή ανάμεσα στο μητρικό σκάφος και το ομοίωμα της ακάτου προσεδάφισης.

Τις ερχόμενες ημέρες, το φορτίο της ακάτου θα μεταφερθεί στο χώρο διαμονής και η άκατος θα ετοιμαστεί για «αποκόλληση» και «προσεδάφιση». Τότε το πλήρωμα θα χωριστεί: Ο Ρώσος Alexandr Smoleevskiy, ο Iταλός Diego Urbina και ο Κινέζος Wang Yue θα μπουν στην άκατο, ενώ οι υπόλοιποι Romain Charles από την Γαλλία και Sukhrob Kamolov και Alexey Sitev από τη Ρωσία θα παραμείνουν υπό τροχιά. Η καταπακτή θα κλείσει στις 8 Φεβρουαρίου, η άκατος θα αποκολληθεί και θα «αγγίξει» το αρειανό έδαφος στις 12 Φεβρουαρίου.Η πρώτη βόλτα θα γίνει στις 14 Φεβρουαρίου από τον Alexandr Smoleevskiy και τον Diego Urbina.

Ο χώρος που θα είναι το «έδαφος», βρίσκεται δίπλα στις εγκαταστάσεις διαμονής του MARS500. Η δεύτερη βόλτα θα γίνει από τους Smoleevskiy και Wang Yue στις 18 Φεβρουαρίου και η τρίτη από τους Smoleevskiy και Urbina στις 22.
Στις 23 Φεβρουαρίου η άκατος θα εγκαταλείψει το έδαφος του Άρη και θα προσκολληθεί στο μητρικό σκάφος. Το πλήρωμα της θα μείνει σε καραντίνα για τρεις ημέρες και στις 27 Φεβρουαρίου η καταπακτή θα ανοίξει και οι αστροναύτες θα είναι και πάλι όλοι μαζί.  Στις 28 Φεβρουαρίου η άκατος θα φορτωθεί με σκουπίδια και άχρηστα αντικείμενα και θα εγκαταλειφθεί. Την 1η Μαρτίου το σκάφος θα αρχίσει να απομακρύνεται από τον Άρη. Στη συνέχεια αρχίζει το ταξίδι της επιστροφής και το πλήρωμα θα αντιμετωπίσει μια ακόμη διαπλανητική διαδρομή μέχρι τις αρχές Νοεμβρίου του 2011 που αναμένεται να φτάσει στη Γη.

# data[].attributes.body
To 2014 θα είναι μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα χρονιά καθώς αναμένεται να πραγματοποιηθούν πτήσεις νέων διαστημοπλοίων, να δοκιμαστούν νέες τεχνολογίες και να ξεκινήσουν νέες αποστολές, αλλά και να τερματιστούν παλιές που πλέον δεν μπορούν να χρηματοδοτηθούν λόγω περικοπής κονδυλίων.

Ταυτόχρονα πολλές άλλες κρατικές υπηρεσίες και ιδιωτικές εταιρείες συνυπάρχουν στο πεδίο τόσο της εξερεύνησης όσο και της εμπορικής εκμετάλλευσης του διαστήματος.

Ας δούμε τη διαστημική ατζέντα.

1 - 7

ΤΑ ΝΕΑ ΕΠΑΝΔΡΩΜΕΝΑ ΔΙΑΣΤΗΜΟΠΛΟΙΑ ΤΗΣ NASA

Σήμερα η NASA δεν διαθέτει κανένα μέσο για να στέλνει αστροναύτες σε τροχιά και στηρίζεται σε ρωσικά διαστημόπλοια. Φέτος αναμένεται η πρώτη δοκιμαστική πτήση του πυραύλουOrion που θα σημάνει την αρχή του τέλους της αναγκαστικής συνεργασίας. Ταυτόχρονα, τοDragon, το αντίστοιχο διαστημόπλοιο της ιδιωτικής SpaceX, ίσως προσφέρει μια εναλλακτική λύση.

# data[].attributes.body
Η ομάδα μας αρχικά θα σας ενημερώσει για τις διαστημικές αποστολές που έχουν πραγματοποιηθεί στο παρελθόν. Στη συνέχεια θα μάθετε για της αποστολές που είναι προγραμματισμένες να γίνουν. Ακόμη θα σας ενημερώσουμε για τους ανθρώπους κλειδιά στις διαστημικές εξερευνήσεις. Έπειτα θα μάθετε για τον πρώτο άνθρωπο στο διάστημα αλλά και για το κύριο καύσιμο των διαστημοπλοίων   αλλά και για το ποιος είναι ο τρόπος προώθησης των διαστημικών σκαφών. Θα μάθετε ακόμη για το χρηματικό κόστος που έχουν οι διαστημικές αποστολές. Τέλος θα σας απαντήσουμε στο ερώτημα αν τελικά πατήσαμε στο φεγγάρι???

# data[].attributes.attachment_link.title
Launch Day for New International Space Station Crew

# data[].attributes.attachment_link.description
Expedition 50-51 Soyuz Commander Oleg Novitskiy of Roscosmos and Flight Engineers Peggy Whitson of NASA and Thomas Pesquet of the European Space Agency launched on the Russian Soyuz MS-03 spacecraft Nov. 18, Kazakh time, from the Baikonur Cosmodrome in Kazakhstan to begin a two-day journey to the International Space Station and the start of a five-month mission.

# data[].attributes.attachment_link.title
David Guetta - Dangerous (Lyric Video) ft Sam Martin