# data[].attributes.attachment_link.title
Tak niewiele - Bo czasem wystarczy tak niewiele, aby sprawić komuś radość i przywołać na jego twarzy szczery uśmiech

# data[].attributes.attachment_link.description
Akcja „TAK nieWIELE" organizowana jest przez Fundację Małych Stópek oraz Fundację Donum Vitae już od kilku lat. Jej beneficjentami są mieszkańcy domów pomocy społecznej, także tych dla osób z niepełnosprawnością intelektualną, domów samotnej matki, domów dziecka i hospicjów dla dzieci, znajdujących się na terenie całej Polski.

# data[].attributes.body
NIE PRZESKROLUJ ŻYCIA....

# data[].attributes.attachment_link.title
SERIA LEPIEJ NIE WIEDZIEĆ: Presja ideału

# data[].attributes.headline
WARTO WIEDZIEĆ- ABY PAMIĘTAĆ W TYCH TRUDNYCH MOMENTACH O DZIECIACH

# data[].attributes.subject
WARTO WIEDZIEĆ- ABY PAMIĘTAĆ W TYCH TRUDNYCH MOMENTACH O DZIECIACH

# data[].attributes.attachment_link.title
SERIA RODZICE POD PRESJĄ I W KRYZYSIE: Dzieci w sytuacji rozwodów rodziców – część 1

# data[].attributes.headline
CZYM SĄ DOBRE RELACJE I DLACZEGO SĄ TAKIE WAŻNE

# data[].attributes.subject
CZYM SĄ DOBRE RELACJE I DLACZEGO SĄ TAKIE WAŻNE

# data[].attributes.attachment_link.title
SERIA POTĘGA DOBREJ RELACJI: Potęga relacji

# data[].attributes.headline
OPINIA A ORZECZENIE- CO JAKO RODZIC CHCĘ WIEDZIEĆ

# data[].attributes.subject
OPINIA A ORZECZENIE- CO JAKO RODZIC CHCĘ WIEDZIEĆ

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Z artykułu dowiesz się:

czym różni się opinia od orzeczenia,

gdzie można uzyskać tego typu dokumenty,

czego dotyczą opinie i orzeczenia najczęściej spotykane w szkole,

co może zrobić rodzic po odebraniu opinii lub orzeczenia,

jakie korzyści dla ucznia niesie ze sobą posiadanie opinii bądź orzeczenia.

Pracując w szkole jako pedagog dostrzegam dużą trudność z poprawnym nazewnictwem dwóch różnych od siebie dokumentów. Mowa o opiniach i orzeczeniach. Jest to problematyczne zarówno dla nauczycieli, jak i rodziców, którzy używają słów zamiennie, jakby były one synonimiczne. Nic bardziej mylnego. Opinia, jest zupełnie innym dokumentem niż orzeczenie, dlatego nie można traktować ich tak samo. W związku z tym postanowiłam krótko scharakteryzować każdy z nich, aby nie było już wątpliwości, czy mamy do czynienia z opinią czy orzeczeniem.
Na początku warto zaznajomić się z dokumentami zawierającymi informacje dotyczące opinii i orzeczeń:
Zarówno opinie, jak i orzeczenia wydawane są przez poradnie psychologiczno-pedagogiczne na wniosek rodziców/ prawnych opiekunów lub na wniosek pełnoletniego ucznia. W przypadku orzeczeń musi to być poradnia publiczna, w przypadku opinii, niekoniecznie. Miejmy jednak na uwadze fakt, że od 1 września 2017 r. niepubliczne poradnie psychologiczno-pedagogiczne nie mogą wydawać także opinii ( źródło informacji - tutaj >):

w sprawie spełniania obowiązku szkolnego poza szkołą (art. 37 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo oświatowe),

udzielenia zezwolenia na indywidualny program lub tok nauki (§ 6 rozporządzenia w sprawie indywidualnego toku lub programu nauki),

zindywidualizowanej ścieżki kształcenia (§ 12 ust. 3 rozporządzenia w sprawie zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej w publicznych przedszkolach, szkołach i placówkach),

od1 lutego 2017 r. - o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka (art. 314 ust. 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę Prawo oświatowe, art. 127 ust. 10 ustawy Prawo oświatowe). Opinia ta ma moc orzeczenia.

Więcej na temat wczesnego wspomagania rozwoju możecie przeczytać - tutaj >
Osoba analizująca orzeczenie lub opinię powinna skoncentrować się przede wszystkim na:

mocnych stronach dziecka,

słabych stronach, a więc obszarach, które sprawiają trudność,

rodzaju pomocy i formach wsparcia, których dziecko wymaga.

ORZECZENIE
Orzeczenia wydają zespoły orzekające działające w poradniach psychologiczno-pedagogicznych. W szkole najczęściej spotykamy się z orzeczeniami:

o potrzebie kształcenia specjalnego - dla uczniów niepełnosprawnych (niesłyszących, słabosłyszących, niewidomych, słabowidzących, z niepełnosprawnością ruchową, w tym z afazją, z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim, z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym, z autyzmem, w tym z zespołem Aspergera, z niepełnosprawnościami sprzężonymi), niedostosowanych społecznie lub zagrożonych niedostosowaniem społecznym,

o potrzebie indywidualnego nauczania lub o potrzebie indywidualnego obowiązkowego przygotowania przedszkolnego - dla uczniów, którym stan zdrowia znacznie utrudnia bądź uniemożliwia uczęszczanie do szkoły/przedszkola,

o potrzebie zajęć rewalidacyjno - wychowawczych - dla uczniów z niepełnosprawnością głęboką.

Więcej na temat orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego możecie przeczytać - tutaj > Mam orzeczenie i co dalej?

1. Rodzic może, ale nie musi (decyzja jest dobrowolna) złożyć orzeczenie w szkole do której uczęszcza dziecko.

2. Wszyscy specjaliści, wychowawca oraz nauczyciele uczący ucznia mają obowiązek zapoznać się z diagnozą i zaleceniami z orzeczenia.

3. Na podstawie orzeczenia oraz wcześniej przeprowadzanej WOPFU (Wielospecjalistycznej Oceny Poziomu Funkcjonowania) zespół specjalistów oraz nauczycieli uczących dziecko opracowuje IPET, czyli Indywidualny Program Edukacyjno-Terapeutyczny.

4. Rodzice mają prawo uczestniczyć w opracowywaniu, jak i nanoszeniu zmian do IPET-u oraz WOPFU, a także w spotkaniach zespołu.

5. Ważne jest pisemne zawiadomienie rodzica o terminie każdego spotkania zespołu i umożliwienie rodzicowi uczestnictwa w nim.

6. Spotkania zespołu odbywają się nie rzadziej niż 2 razy w roku.

7. Dyrektor jest odpowiedzialny za przekazanie rodzicowi kopii IPET-U oraz WOPFU.

Więcej na temat kształcenia specjalnego dla uczniów z orzeczeniem przeczytacie - tutaj > Po co orzeczenie?
Orzeczenie ma charakter administracyjny. Posiadając orzeczenie placówka zobowiązana jest do realizacji zaleceń zawartych w orzeczeniu (jest to obligatoryjne i bezdyskusyjne), natomiast uczeń ma prawo:

do specjalnej organizacji kształcenia w szkole z uwagi na swoją niepełnosprawność,

mieć zapewnione niezbędne warunki do nauki, np. sprzęt rehabilitacyjny, odpowiednie środki dydaktyczne,

zostać objęty zajęciami specjalistycznymi (rewalidacja, socjoterapia, zajęcia resocjalizacyjne),

korzystać w pełni z życia szkolnego - placówka powinna zadbać o integrację niepełnosprawnego ucznia z pełnosprawnymi rówieśnikami.

Ważne! Rodzice mogą odwołać się w związku z wydanym orzeczeniem. OPINIA
Opinie wydawane są po diagnozie dziecka w poradni psychologiczno-pedagogicznej. Mogą być sporządzone przez zespół specjalistów poradni lub przez jednego specjalistę, np. psychologa lub pedagoga. Powód dla którego dziecko zgłasza się do poradni powinien być ujęty we wniosku, który składa się w poradni. Zwykle dotyczy on trudności edukacyjnych dziecka.
Opinie, z którymi najczęściej spotkamy się w szkole dotyczą: Mam opinię i co dalej?

1. Po odebraniu opinii z poradni rodzic może przedłożyć dokument w szkole do której uczęszcza dziecko. Pamiętajmy jednak, że jest to prawo rodzica, nie obowiązek, w związku z tym rodzic może tego nie zrobić i zachować opinie dla siebie.

2. Kiedy opinia jest w szkole, nauczyciele uczący ucznia, wychowawca oraz pedagog szkolny, u którego zwykle znajduje się dokument, zobligowani są do zapoznania się opinią. Najważniejsze jest tutaj zwrócenie uwagi na wskazówki dotyczące pracy z uczniem.

3. Dla ucznia zostaje opracowany arkusz z dostosowaniem wymagań do indywidulnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych wraz z zalecanymi formami pomocy.

4. Rodzic otrzymuje informację, z jakich form pomocy może skorzystać dziecko na terenie szkoły. Jeśli zgadza się na zaproponowane działania podpisuje zgodę na poszczególne zajęcia, co tym samym uruchamia proces udzielenie pomocy psychologiczno-pedagogicznej dziecku na terenie szkoły.

Proces przyjmowania opinii i przekazywania jej treści wśród kadry pedagogicznej, a także procedura udzielania pomocy psychologiczno-pedagogicznej, w każdej szkole może wyglądać inaczej, dlatego na potrzeby artykułu ujęłam to bardzo ogólnie. Ważne! Pamiętajmy, że opinia nie ma charakteru administracyjnego, czyli nie można się od niej odwołać (jest to zasadnicza różnica, w kontekście orzeczenia). Po co opinia?
Posiadając opinię uczeń może korzystać w szkole z pomocy psychologiczno-pedagogicznej, a więc szeregu działań, które mają za zadanie ułatwić mu funkcjonowanie oraz poradzenie sobie z trudnościami. Zwykle w opinii znajdziemy następujące zalecane formy pomocy psychologiczno-pedagogicznej:

1. między innymi zajęcia korekcyjno-kompensacyjne, dydaktyczno-wyrównawcze, logopedyczne, rozwijające kompetencje emocjonalno-społeczne,

2. dostosowanie wymagań edukacyjnych do indywidualnych potrzeb ucznia, u którego stwierdzono specyficzne trudności w uczeniu się poprzez:

wydłużenie czasu przeznaczonego na czytanie i pisanie

nieocenianie poziomu poprawności ortograficznej

niedocenianie poziomu graficznego prac

pomoc w analizie złożonych instrukcji i poleceń, szczególnie tych wyrażonych na piśmie

częste przypominanie dyktowanego tekstu,

uwzględnienie wpływu deficytów na naukę poszczególnych przedmiotów,

dostosowanie warunków i form sprawdzianów i egzaminów zewnętrznych do indywidualnych potrzeb ucznia ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się.

Rodzaj pomocy uzależniony jest od tego, co znalazło się w opinii.

Artykuł dotyczący pomocy psychologiczno-pedagogicznej możecie przeczytać tutaj >
Jeśli dotarliście do końca jestem pewna, że nie będziecie mieli żadnych wątpliwości, co do tego czym jest orzeczenie, a czym opinia 😉

# data[].attributes.attachment_link.description
Czym różnią się te dwa dokumenty? Z artykułu dowiesz się: czym różni się opinia od orzeczenia, gdzie można uzyskać tego

# data[].attributes.headline
SOCIAL MEDIA- RODZICU MUSISZ SIĘ NA TYM ZNAĆ, ABY DZIAŁAĆ

# data[].attributes.subject
SOCIAL MEDIA- RODZICU MUSISZ SIĘ NA TYM ZNAĆ, ABY DZIAŁAĆ

# data[].attributes.attachment_link.title
SERIA LEPIEJ NIE WIEDZIEĆ: Przyklejeni do ekranów

# data[].attributes.attachment_link.title
Depresja: co każdy powinien o niej wiedzieć? Rozmowa z Joanną Flis w ramach kampanii społecznej ”Dobrze, że jesteś” | Magda Bigaj | Cyfrowiimigranci.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Na depresję choruje w Polsce ok. 1,5 miliona osób, a na świecie ponad 300 milionów. To znaczy, że prawdopodobnie każdy z nas zna kogoś, kto na nią chorował lub choruje. Zapraszam do posłuchania rozmowy z terapeutką Joanną Flis o tym, co każdy z nas powinien wiedzieć na temat jednej z najczęściej występujących na świecie chorób, która może prowadzić także do śmierci. Podcast powstał w ramach kampanii społecznej “Dobrze, że jesteś”: www.dobrzezejestes.org.

# data[].attributes.body
Rodzicu, Ty wiesz najlepiej jakie jest Twoje dzieco. Nie zawsze potrafi to pokazać :)

# data[].attributes.body
Rozwiąż naukowy quiz: Co wiesz o rozwoju dziecka?

# data[].attributes.attachment_link.title
Rozwiąż naukowy quiz: Co wiesz o rozwoju dziecka?

# data[].attributes.attachment_link.description
Rozwiąż naukowy quiz: Co wiesz o rozwoju dziecka?

# data[].attributes.headline
DZKIECKO NIE CZYTA- PRZECZYTAJ CO Z TYM ZROBIĆ 

# data[].attributes.subject
DZKIECKO NIE CZYTA- PRZECZYTAJ CO Z TYM ZROBIĆ 

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Alicja Niewęgłowska: Czy twoje dzieci chcą czytać?

Marysia Majewska: Znowu trafiłaś w mój czuły punkt! Moje dzieci nie chcą samodzielnie czytać. Czasem sięgają po jakieś książki, ale jeśli porównam to do tego, ile ja czytałam w ich wieku, czyli jak miałam 11-13 lat, to można śmiało powiedzieć, że bronią się przed lekturą jak przed zarazą.

Alicja: Kiedy myślę o drodze mojego syna do czytania, to dochodzę do wniosku, że ona nie była łatwa. Miałam wrażenie, że czytanie sprawia mu trudność i w ogóle nie jest dla niego przyjemne. Ale kiedy pomyślę o sobie, to dla mnie też była to droga przez mękę. Szczególnie w klasach 1-3, kiedy zaczynałam. Pamiętam, że moja mama miała sentyment do książki Serce Amicisa i przekonała mnie do sięgnięcia po nią, a to w ogóle nie była lektura dla mnie, nie wtedy. Myślę, że ona sobie wyobraziła, że to będzie moja droga do czytania.

Marysia: A to była pewnie jej droga.

Alicja: Z moim synem było inaczej. Mąż powiedział, że bardzo lubił czytać komiksy, i zachęcił do tego naszego syna. Ja w ogóle nie czytam komiksów, ale rozumiem, że kogoś innego mogą interesować. I tak się zaczęło. Uznaliśmy, że będzie lepiej dla nas wszystkich, jeśli będzie czytał to, co mu się podoba. Oczywiście są lektury, które czyta do szkoły, ale czasem jest tak, że on czyta trzy rozdziały, a potem ja mu czytam kolejne dwa.

Marysia: To całkiem niezły bilans! Ja bardzo wcześnie wkręciłam się w literaturę, ale dla mnie to była też jakaś forma ucieczki. Byłam ruda, chuda, blada i piegowata, więc w szkole podstawowej miałam z czym się mierzyć. Absolutnie najważniejszymi postaciami, które uratowały mnie przed tym, czego doświadczałam ze strony dzieciaków, były Pippi i Ania z Zielonego Wzgórza. U mnie w rodzinie panował zresztą kult czytania, co miało swoje dobre i złe strony. Moi rodzice są polonistami i oboje zawsze dużo czytali, do tej pory zresztą często rozmawiamy o literaturze.

Od dzieciństwa miałam wokół siebie książki, to fajne. Z drugiej strony czułam też presję: „Jak nie czytasz, to znaczy, że coś jest z tobą nie tak".

Ja akurat czytałam bardzo dużo, mój brat mniej - i to już był problem. Ale pamiętam na przykład, jak moja mama chciała, żebym koniecznie przeczytała Trylogię Sienkiewicza, a dla mnie to był jakiś koszmar! Na różne sposoby próbowała mnie do tego nakłonić. Ostatecznie zaparłam się, powiedziałam: nie i basta!

Alicja: Było dla ciebie oczywiste, że twoje dzieci będą dużo czytać?

Marysia: Tak. I od początku im czytałam, kupowałam dla nich książki, szukałam klasyki, nowości, komiksów. A później zaczęły się trudności z nauką czytania i z tym, że one nie chcą po prostu wziąć sobie książki i poczytać. To był dla mnie problem. Nawet szok. Do tej pory mało czytają. Inna sprawa, że dwójka starszych ma kłopoty z koncentracją i dysleksję. Czytanie może być dla nich niekomfortowe i trudne. Nadal lubią, kiedy im czytam, lubią też słuchać audiobooków. Ale żeby tak sobie po prostu leżeli i czytali, to raczej nie... Dla mnie to jest nadal jakiś problem, bo jednak czytanie niesamowicie otwiera umysł, wzbogaca słownictwo, rozwija wyobraźnię. Ale myślę - może ja miałam tak, a oni inaczej, i pozostaje mi to zaakceptować?

Alicja: Ja zaczęłam czytać dla przyjemności bardzo późno, dopiero w szkole średniej. Początkiem była dla mnie literatura wojenna i międzywojenna. Teraz nie wyobrażam sobie wieczoru bez książki. Mój syn ma 10 lat, córka 7. Widzą, że my z mężem siedzimy na kanapie i czytamy, może to będzie dla nich jakiś wzór, jakaś droga? Zresztą trochę już tak jest, że po naszym wieczornym wspólnym czytaniu często każde z nich samo czyta sobie jeszcze kilka stron książki.

Marysia: Jesper Juul mówił, że ważne jest przede wszystkim to, co dzieci obserwują u rodziców. Tak działa modelowanie. No ale moje dzieci widzą, że czytam, że mam stos książek przy łóżku, i nadal nic. Choć jak powiedziałaś, że sama odkryłaś książki tak późno, to łatwiej mi myśleć, że może u moich dzieci w pewnym momencie też coś zaskoczy. A może nie zaskoczy nigdy, i to też będzie w porządku. Choć dla mnie to trudna myśl, bo byłam wychowywana w przekonaniu, że inteligentny człowiek czyta książki. Dla moich rodziców to już jest zresztą wielki problem, że wnuki nie czytają. Często wprost mi mówią, żebym coś z tym zrobiła, jakoś je zachęciła, nakłoniła. A jeszcze jest syn mojej siostry, który non stop czyta. Więc ja sobie myślę, jak to wspaniale, że książki go tak wciągnęły! A moja siostra mówi, że to nie jest takie bardzo fajne, bo on się tym w pewien sposób odcina od rodziny. To skomplikowane.

Trudność polega na znalezieniu w sobie zgody na to, o czym też pisał Juul: żeby pozwolić dzieciom stać się najlepszą wersją ich samych. Pozwalać im odkryć, jaki jest ich własny potencjał, żeby nie realizowały moich koncepcji na temat tego, jakie powinny być. Ja mam dać im przestrzeń na to, żeby mogły być tym, kim mogą, tym, kim chcą.

Mogę kupować im książki, rozmawiać z nimi o czytaniu, literaturze, ale nie mogę ich do tego zmusić. I nie chcę tego robić.

Alicja: Ciekawe są też wybory lekturowe dzieci. Droga mojego syna do samodzielnego czytania prowadziła przez Deadpool i Dzienniczki cwaniaczka. Ale razem przeczytaliśmy też Harry'ego Pottera. Czasem jest tak, że ja chcę jakieś treści przemycić, a dzieci stawiają opór. Przyniosłam na przykład książkę Kim jest ślimak Sam i moja córka absolutnie odmówiła słuchania jej. Ale mój syn był już wtedy starszy i wysłuchał jej z zainteresowaniem. Podobnie było z książką Zgadzam się albo i nie - moja córka też miała opór, ale słuchała, kiedy czytałam synowi. I teraz sama do niej wraca. Czasem proszę ich, żeby dali szansę jakiejś książce. Umawiamy się, że najpierw razem czytamy to, na co oni mają ochotę, a potem moją propozycję. Tak było ze Śnieżną siostrą Mai Lunde - i po pierwszym rozdziale nie mogli się już doczekać kolejnego. Dla mnie to trudne momenty - kiedy chcę się z dziećmi podzielić czymś fascynującym, a one mówią, że nie będą tego słuchać...

Marysia: Wiem... I chcesz wtedy krzyknąć: „Ale jak to?!". A to jest jak z tym Sercem Amicisa...

Alicja: Wiesz, ja jeszcze patrzę na to czytanie dzieciom jak szansę dla mnie na poznanie nowych książek, nowych autorów. Kiedy pojawił się w księgarniach Harry Potter i sięgały po niego moje przyjaciółki, już wtedy dorosłe kobiety, to sobie myślałam - zwariowały... I dopiero z moim synem zaczęłam czytać Harry'ego, choć na początku z wielkim oporem. A potem nie mogłam się oderwać i umówiliśmy się, że po każdej przeczytanej książce oglądamy film - to było świetne doświadczenie, chociaż przeżywaliśmy z synem małe frustracje pod tytułem „w książce było inaczej!".

Marysia: Ale to fajne, bo znaczy, że uważnie słuchał.

Alicja: Robimy teraz taki quiz z Harry'ego Pottera i syn mnie w nim rozkłada. Widzę, że był dużo uważniejszy niż ja.

Marysia: Wspólne czytanie czy słuchanie książek jest naprawdę fajne. To, co wydaje mi się trudne, to dostrzeżenie i zaakceptowanie tego, że nasze dzieci mogą podchodzić do tego inaczej niż my. Ja jestem bardzo wkręcona w literaturę, czasem też w bardzo specyficzną, jak z zakresu historii medycyny. Potrafię opowiadać ludziom na imprezach o historii leczenia prostaty! I jeszcze mówię do znajomych: „Bierzcie tę książkę, pożyczam ją wam...". Tylko że dorośli mogą odpowiedzieć: „Nie, Marysiu! Nie będziemy czytać takiej książki! Dzięki!", a dzieci nie zawsze potrafią się przed tym namawianiem obronić. Fajnie o tym pamiętać.

Alicja: Pamiętać i dać innym - także swoim dzieciom - prawo do tego, żeby miały inaczej.

# data[].attributes.attachment_link.description
O wyboistej drodze do samodzielnego czytania, lekturach, które pochłaniają, i zgodzie na to, że może być inaczej, niż to sobie wyobrażamy, rozmawiają Alicja Niewęgłowska i Marysia Majewska, mamy i trenerki Familylab. Alicja Niewęgłowska: Czy twoje dzieci chcą czytać? Marysia Majewska: Znowu trafiłaś w mój czuły punkt! Moje dzieci nie chcą samodzielnie czytać.

# data[].attributes.attachment_link.title
6 wzmacniających rzeczy, które możesz powiedzieć dziecku przed rozpoczęciem roku szkolnego

# data[].attributes.attachment_link.description
Wybór Przemysława Staronia - psychologa, edukatora, Nauczyciela Roku 2018, autora Szkoły bohaterek i bohaterów oraz ambasadora Fundacji Kosmos dla Dziewczynek. Rola słów w komunikacji jest niezwykle intrygująca. Z jednej bowiem strony, jeżeli budowany przez nie przekaz nie jest wiarygodny, jeżeli nie wypływa autentycznie z nas samych, nie służą one osiąganiu celu zawartego w esencji komunikacji.

# data[].attributes.body
Jesteśmy tu, by razem dbać o zdrowie psychiczne naszych dzieci i młodzieży

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Niniejsza strona używa plików cookies w celu optymalizacji korzystania ze strony internetowej, w celach statystycznych oraz popularyzacji strony za pomocą serwisów społecznościowych. Warunki przechowywania plików cookies możesz określić w przeglądarce internetowej.

# data[].attributes.attachment_link.description
Jesteśmy tu, by razem dbać o zdrowie psychiczne

# data[].attributes.headline
Śmierć - trudny temat do rozmowy z dzieckiem

# data[].attributes.subject
Śmierć - trudny temat do rozmowy z dzieckiem

# data[].attributes.attachment_link.title
Śmierć jest nieunikniona. Jak rozmawiać z dziećmi o stracie, żałobie i umieraniu?

# data[].attributes.attachment_link.description
Kiedy dzieci są gotowe na rozmowę o umieraniu? Jakich słów używać, żeby nie generować lęków? I czy można przygotować dziecko na śmierć bliskiej osoby, odpowiada Anja Franczak, założycielka Instytutu Dobrej Śmierci i celebrantka świeckich ceremonii pogrzebowych, w rozmowie z Kaliną Kabat. Dlaczego nie rozmawiamy z dziećmi o śmierci?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
3. Czy to opisuje moje dziecko?- ankieta

"Pozwolić dorosnąć i pozostać wsparciem"

2. Jak dojrzewa moje dziecko, czego mogę się spodziewać?

Adolescencja jest okresem życia pomiędzy dzieciństwem a dorosłością. Okres ten dzieli się na dwie fazy: dorastanie i młodzieńczość. Pierwsza faza jest czasem intensywnych przemian organizmu i psychiki. Ten trudny emocjonalnie okres często doprowadza młodych ludzi do kryzysu. Celem nadrzędnym staje się scalenie wszystkich fragmentów siebie w jednolitą całość, by utrzymać poczucie ciągłości swojego istnienia „dla siebie i innych". Dorastający zaczyna więc interesować się tym, jak odbierają go inni w porównaniu do tego, jak sam siebie widzi. Zdając sobie sprawę z tego, że rewolucja fizjologiczna zmieniła jego ciało, a otoczenie wysyła sygnały podjęcia bardziej dorosłych zobowiązań, młody człowiek będzie starał się połączyć te dwa obrazy siebie: ja - dziecko i ja - dorastający. Wykorzysta pierwotnie najprostszy sposób, czyli zaprzeczenie „dotychczasowemu sobie " (wyparcie się dzieciństwa). Będzie to manifestował zachowaniami, które zbliżają go do świata dorosłych, w jego oczach są symbolem dorosłości. Młody człowiek, który nie jest już dzieckiem, ale nie jest jeszcze gotowy do podjęcia roli dorosłego, musi przejść szereg prób, w których sprawdzi siebie w różnych rolach. Przede wszystkim w rolach, które zbliżą go do ponętnego świata dorosłych. Na to eksperymentowanie, w czasie którego wypracuje dla siebie nowy styl funkcjonowania i nową wizję siebie, potrzebuje czasu. Młody człowiek w tym okresie poszukuje więc tych, którym mógłby zaufać i okazać swoją wierność. Wyborem tym najczęściej obdarza swoich rówieśników, wyczuwając podobieństwo ich sytuacji do swojej i jednocześnie negując zależność od rodziców. Stąd biorą się konflikty między opiekunami a dorastającymi. Sprzeciwianie się zakazom i woli rodziców, negowanie wartości i norm reprezentowanych przez rodziców, a także osłabienie więzi emocjonalnej - jest to szczególnie dokuczliwe dla rodziców przyzwyczajonych do relacji z poprzedniej fazy, czyli całkowitej identyfikacji i zależności. Kryzysy w relacjach z rodzicami, bunt przeciw szkole kierują młodego do rówieśników. Tam z kolei czyhają kolejne trudności - lęk przed akceptacją, ryzyko odrzucenia przez grupę. Opiekuńcza postawa rodziców odbierana jako kontrola (rodzice częściej do nastolatka wygłaszają kazania o tym „co jest ważne a co nie" oraz „co jest dla niego dobre a co nie"), zależność od biologii, czyli zmieniające się ciało (trądzik młodzieńczy, menstruacja, mutacja itd.) oraz wymagania otoczenia („podejmij decyzję", „musisz się zdecydować", „to dotyczy twojej przyszłości") rodzą naturalny bunt. Ostentacyjne demonstrowanie swojej niezależności i samodzielności to coś, z czym okres dorastania kojarzy się najbardziej. Nastolatek może łatwiej niż osoby w innym wieku ulegać impulsom. Zmiany wywołane działalnością hormonów rozregulowują system kontroli. Impulsywność powoduje, iż zachowanie pojawia się przed refleksją nad jego konsekwencjami. Intensywna jest również potrzeba doznawania silnych wrażeń. Oczywiście przeciętny nastolatek posiada większą niż 3-latek zdolność radzenia sobie z impulsami i emocjami, jednak obszary mózgu nie współpracują ze sobą na tyle dobrze, aby w pełni panować nad emocjami. Każde rozregulowanie powoduje niepewność i poczucie nieadekwatności. Stąd różne strategie Ulotka nr 8 (dla rodziców) 25 obronne, które młodzi ludzi stosują. Jedną z nich można nazwać „wszechmocą". Przekonanie, że „mogę wszystko" pojawia się najczęściej w obliczu lęku, że „nie mogę nic", „nie daję rady", „nic mi nie wychodzi". Powoduje to fundowanie swojemu ciału sytuacji, w których doświadczane jest ekstremalnie - zachowania narażające zdrowie i życie np. eksperymentowanie z używkami, ekstremalne sporty, przypadkowe kontakty seksualne, radykalne diety, samookaleczenia itp. W związku z powyższym ważne jest, aby otoczenie dawało młodemu człowiekowi wsparcie:Co możemy zrobić - my nauczyciele i Państwo - rodzice? a.i.1. Mieć świadomość trudności i rozumieć, z czego wynikają - rozumieć kryzys, po to takie spotkania. a.i.2. Nie zaprzeczać zagrożeniom, ale też ich nie demonizować. a.i.3. Być blisko - zapewniać o swoim wsparciu poprzez właściwą komunikację.

4. Co mogę zrobić?

6. Gdzie szukać pomocy?

7.Pomarańczowa Linia

5. Rodzicu- pamiętaj!

1. Kilka słów o kampanii...

8. Jak skutecznie prowadzić dialog z nastolatkiem wg A. Faber, E. Mazlish?

Kampania profilaktyczna"DorastaMY AsertywNIE"- informacje dla rodziców.

„Być przykładem. Umieć rozmawiać z nastolatkiem!"

opracowanie K. Kołodziejczak

1. Zacznij od rozmowy z psychologiem/ pedagogiem szkolnym.2. Możesz skontaktować się z najbliższą poradnią psychologiczno- pedagogiczną.3. Skorzystaj z pomocy Pomarańczowej linii- konsultacje i pomoc online dla nastolatków i rodzin.

Wehikuł czasu - konkurs literacko-plastycznyZadaniem uczestnika konkursu „Wehikuł czasu. Mój najszczęśliwszy dzień!" jest wykonanie pracy plastycznej lub literackiej, prezentującej dowolny dzień z przeszłości lub przyszłości, który według wyobraźni i kreatywności uczestnika konkursu był wyjątkowy (spotkanie, miejsce, osoba).Termin konkursu: na prace czekamy do 30.09.2020 roku.Jak wysłać pracę?1 sposób - tradycyjnie; za pośrednictwem Poczty Polskiej lub firmy kurierskiej2 sposób - praca plastyczna może zostać uwieczniona na fotografii i przesłana w wersji elektronicznej na adres e-mail wehikul@trzezwyumysl.pl lub biuroztu@gmail.com. Wysyłając pracę w takiej formie, należy dołączyć krótki opis dotyczący techniki wykonania pracy oraz zgodę rodzica/opiekuna prawnego o następującej lub podobnej treści: Ja (imię i nazwisko) zapoznałem się z regulaminem konkursu „Wehikuł czas", akceptuję jego warunki i zezwalam mojemu dziecku (imię i nazwisko) na udział w konkursie. Praca literacka może zostać wysłana w pliku doc, docx, pdf również na naszego maila. Jeśli pisałeś/pisałaś ją odręcznie, zrób zdjęcie i prześlij na wskazany powyżej mail. Pamiętaj o załączeniu zgód od twojego opiekuna.Konkurs krzyżówkowy - pobierz i rozwiąż krzyżówkę*Wysil główkę i rozwiąż krzyżówkę, a później prześlij hasło na naszego e-maila:biuroztu@gmail.comlubkrzyzowka2020@trzezwyumysl.pl.* krzyżówka do pobrania ze strony online dla uczniów (uczniowie mają hasło)Pobierz i zaprojektuj własną pocztówkę w konkursie Sport to zdrowie - pocztówka dla przyjacielaWarunkiem uczestnictwa w konkursie Sport to zdrowie - pocztówka dla przyjaciela jest nadesłanie do końca września 2020 roku pracy konkursowej wykonanej na pustej stronie pocztówki (znajdującej się w materiałach pakietu kampanii ZTU) na adres podany na pocztówce lub w kopercie zbiorczej na adres: Stowarzyszenie Producentów i Dziennikarzy Radiowych, ul. Grochowska 45a, 60-277 Poznań, z dopiskiem „Pocztówka". Możesz też zrobić fotografię pocztówki i wysłać ją na naszego maila: pocztowka@trzezwyumysl.pl lub biuroztu@gmail.comAby nie ograniczać ilości uczestników dozwolone jest wykonanie własnego szablonu pocztówki na dowolnym materiale (papier, karton etc. o wymiarach nie większych niż 10x15 cm).Można też skorzystać z naszego wzoru pocztówki.wzór pocztówki i zgody opiekuna do pobrania ze strony online dla uczniów (uczniowie mają hasło)

Adolescencja jest okresem życia pomiędzy dzieciństwem a dorosłością. Okres ten dzieli się na dwie fazy: dorastanie i młodzieńczość. Pierwsza faza jest czasem intensywnych przemian organizmu i psychiki. Ten trudny emocjonalnie okres często doprowadza młodych ludzi do kryzysu. Celem nadrzędnym staje się scalenie wszystkich fragmentów siebie w jednolitą całość, by utrzymać poczucie ciągłości swojego istnienia „dla siebie i innych". Dorastający zaczyna więc interesować się tym, jak odbierają go inni w porównaniu do tego, jak sam siebie widzi. Zdając sobie sprawę z tego, że rewolucja fizjologiczna zmieniła jego ciało, a otoczenie wysyła sygnały podjęcia bardziej dorosłych zobowiązań, młody człowiek będzie starał się połączyć te dwa obrazy siebie: ja - dziecko i ja - dorastający. Wykorzysta pierwotnie najprostszy sposób, czyli zaprzeczenie „dotychczasowemu sobie " (wyparcie się dzieciństwa). Będzie to manifestował zachowaniami, które zbliżają go do świata dorosłych, w jego oczach są symbolem dorosłości. Młody człowiek, który nie jest już dzieckiem, ale nie jest jeszcze gotowy do podjęcia roli dorosłego, musi przejść szereg prób, w których sprawdzi siebie w różnych rolach. Przede wszystkim w rolach, które zbliżą go do ponętnego świata dorosłych. Na to eksperymentowanie, w czasie którego wypracuje dla siebie nowy styl funkcjonowania i nową wizję siebie, potrzebuje czasu. Młody człowiek w tym okresie poszukuje więc tych, którym mógłby zaufać i okazać swoją wierność. Wyborem tym najczęściej obdarza swoich rówieśników, wyczuwając podobieństwo ich sytuacji do swojej i jednocześnie negując zależność od rodziców. Stąd biorą się konflikty między opiekunami a dorastającymi. Sprzeciwianie się zakazom i woli rodziców, negowanie wartości i norm reprezentowanych przez rodziców, a także osłabienie więzi emocjonalnej - jest to szczególnie dokuczliwe dla rodziców przyzwyczajonych do relacji z poprzedniej fazy, czyli całkowitej identyfikacji i zależności. Kryzysy w relacjach z rodzicami, bunt przeciw szkole kierują młodego do rówieśników. Tam z kolei czyhają kolejne trudności - lęk przed akceptacją, ryzyko odrzucenia przez grupę. Opiekuńcza postawa rodziców odbierana jako kontrola (rodzice częściej do nastolatka wygłaszają kazania o tym „co jest ważne a co nie" oraz „co jest dla niego dobre a co nie"), zależność od biologii, czyli zmieniające się ciało (trądzik młodzieńczy, menstruacja, mutacja itd.) oraz wymagania otoczenia („podejmij decyzję", „musisz się zdecydować", „to dotyczy twojej przyszłości") rodzą naturalny bunt. Ostentacyjne demonstrowanie swojej niezależności i samodzielności to coś, z czym okres dorastania kojarzy się najbardziej. Nastolatek może łatwiej niż osoby w innym wieku ulegać impulsom. Zmiany wywołane działalnością hormonów rozregulowują system kontroli. Impulsywność powoduje, iż zachowanie pojawia się przed refleksją nad jego konsekwencjami. Intensywna jest również potrzeba doznawania silnych wrażeń. Oczywiście przeciętny nastolatek posiada większą niż 3-latek zdolność radzenia sobie z impulsami i emocjami, jednak obszary mózgu nie współpracują ze sobą na tyle dobrze, aby w pełni panować nad emocjami. Każde rozregulowanie powoduje niepewność i poczucie nieadekwatności. Stąd różne strategie Ulotka nr 8 (dla rodziców) 25 obronne, które młodzi ludzi stosują. Jedną z nich można nazwać „wszechmocą". Przekonanie, że „mogę wszystko" pojawia się najczęściej w obliczu lęku, że „nie mogę nic", „nie daję rady", „nic mi nie wychodzi". Powoduje to fundowanie swojemu ciału sytuacji, w których doświadczane jest ekstremalnie - zachowania narażające zdrowie i życie np. eksperymentowanie z używkami, ekstremalne sporty, przypadkowe kontakty seksualne, radykalne diety, samookaleczenia itp. W związku z powyższym ważne jest, aby otoczenie dawało młodemu człowiekowi wsparcie:Co możemy zrobić - my nauczyciele i Państwo - rodzice? a.i.1. Mieć świadomość trudności i rozumieć, z czego wynikają - rozumieć kryzys, po to takie spotkania. a.i.2. Nie zaprzeczać zagrożeniom, ale też ich nie demonizować. a.i.3. Być blisko - zapewniać o swoim wsparciu poprzez właściwą komunikację.

Adolescencja jest okresem życia pomiędzy dzieciństwem a dorosłością. Okres ten dzieli się na dwie fazy: dorastanie i młodzieńczość. Pierwsza faza jest czasem intensywnych przemian organizmu i psychiki. Ten trudny emocjonalnie okres często doprowadza młodych ludzi do kryzysu. Celem nadrzędnym staje się scalenie wszystkich fragmentów siebie w jednolitą całość, by utrzymać poczucie ciągłości swojego istnienia „dla siebie i innych". Dorastający zaczyna więc interesować się tym, jak odbierają go inni w porównaniu do tego, jak sam siebie widzi. Zdając sobie sprawę z tego, że rewolucja fizjologiczna zmieniła jego ciało, a otoczenie wysyła sygnały podjęcia bardziej dorosłych zobowiązań, młody człowiek będzie starał się połączyć te dwa obrazy siebie: ja - dziecko i ja - dorastający. Wykorzysta pierwotnie najprostszy sposób, czyli zaprzeczenie „dotychczasowemu sobie " (wyparcie się dzieciństwa). Będzie to manifestował zachowaniami, które zbliżają go do świata dorosłych, w jego oczach są symbolem dorosłości. Młody człowiek, który nie jest już dzieckiem, ale nie jest jeszcze gotowy do podjęcia roli dorosłego, musi przejść szereg prób, w których sprawdzi siebie w różnych rolach. Przede wszystkim w rolach, które zbliżą go do ponętnego świata dorosłych. Na to eksperymentowanie, w czasie którego wypracuje dla siebie nowy styl funkcjonowania i nową wizję siebie, potrzebuje czasu. Młody człowiek w tym okresie poszukuje więc tych, którym mógłby zaufać i okazać swoją wierność. Wyborem tym najczęściej obdarza swoich rówieśników, wyczuwając podobieństwo ich sytuacji do swojej i jednocześnie negując zależność od rodziców. Stąd biorą się konflikty między opiekunami a dorastającymi. Sprzeciwianie się zakazom i woli rodziców, negowanie wartości i norm reprezentowanych przez rodziców, a także osłabienie więzi emocjonalnej - jest to szczególnie dokuczliwe dla rodziców przyzwyczajonych do relacji z poprzedniej fazy, czyli całkowitej identyfikacji i zależności. Kryzysy w relacjach z rodzicami, bunt przeciw szkole kierują młodego do rówieśników. Tam z kolei czyhają kolejne trudności - lęk przed akceptacją, ryzyko odrzucenia przez grupę. Opiekuńcza postawa rodziców odbierana jako kontrola (rodzice częściej do nastolatka wygłaszają kazania o tym „co jest ważne a co nie" oraz „co jest dla niego dobre a co nie"), zależność od biologii, czyli zmieniające się ciało (trądzik młodzieńczy, menstruacja, mutacja itd.) oraz wymagania otoczenia („podejmij decyzję", „musisz się zdecydować", „to dotyczy twojej przyszłości") rodzą naturalny bunt. Ostentacyjne demonstrowanie swojej niezależności i samodzielności to coś, z czym okres dorastania kojarzy się najbardziej. Nastolatek może łatwiej niż osoby w innym wieku ulegać impulsom. Zmiany wywołane działalnością hormonów rozregulowują system kontroli. Impulsywność powoduje, iż zachowanie pojawia się przed refleksją nad jego konsekwencjami. Intensywna jest również potrzeba doznawania silnych wrażeń. Oczywiście przeciętny nastolatek posiada większą niż 3-latek zdolność radzenia sobie z impulsami i emocjami, jednak obszary mózgu nie współpracują ze sobą na tyle dobrze, aby w pełni panować nad emocjami. Każde rozregulowanie powoduje niepewność i poczucie nieadekwatności. Stąd różne strategie Ulotka nr 8 (dla rodziców) 25 obronne, które młodzi ludzi stosują. Jedną z nich można nazwać „wszechmocą". Przekonanie, że „mogę wszystko" pojawia się najczęściej w obliczu lęku, że „nie mogę nic", „nie daję rady", „nic mi nie wychodzi". Powoduje to fundowanie swojemu ciału sytuacji, w których doświadczane jest ekstremalnie - zachowania narażające zdrowie i życie np. eksperymentowanie z używkami, ekstremalne sporty, przypadkowe kontakty seksualne, radykalne diety, samookaleczenia itp. W związku z powyższym ważne jest, aby otoczenie dawało młodemu człowiekowi wsparcie:Co możemy zrobić - my nauczyciele i Państwo - rodzice? a.i.1. Mieć świadomość trudności i rozumieć, z czego wynikają - rozumieć kryzys, po to takie spotkania. a.i.2. Nie zaprzeczać zagrożeniom, ale też ich nie demonizować. a.i.3. Być blisko - zapewniać o swoim wsparciu poprzez właściwą komunikację.

Co mogę zrobić jako rodzic , aby pozwolić osiągnąć samodzielność dziecku i jednocześnie pozostać wsparciem:1. Wykorzystać sytuację, aby porozmawiać o zagrożeniach.2. Własnym wzorem modelować właściwą postawę.3. Doskonalić się we właściwej komunikacji z dzieckiem.

POMARAŃCZOWA LINIAPomoc telefoniczna 801 140 068Pomoc online: pomoc@pomaranczowalinia.plStrona internetowa: www.pomaranczowalinia.pl

Zachowanie Twojego dziecka nie jest wymierzone przeciwko Tobie. Twoje nastoletnie liczy się z tym, co mówisz, ale często nie przyznaje się do tego. Kryzys tożsamości nastolatka może przekładać się na kryzys w relacji rodzic- dziecko.Pamiętaj, to norma, naturalny, potrzebny etap rozwoju.

Główne cele kampanii:1. ZWIĘKSZANIE SAMOŚWIADOMOŚCI uczniów na temat zmian, jakie w nich zachodzą w związku z kryzysem rozwojowym, wzmacnianie umiejętności emocjonalno-społecznych uczniów, w tym przede wszystkim umiejętności radzenia sobie w sytuacjach trudnych, które powodują ryzyko pojawienia się zachowań agresywnych i autodestrukcyjnych np. sięgania po alkohol, dopalacze, papierosy, edukacja rodziców i wsparcie ich w zakresie umiejętności wychowawczych.2. SAMOPOZNANIE I SAMOAKCEPTACJA, czyli budowanie adekwatnego obrazu „Ja" - umiejętności dostrzegania własnych zalet, mocnych stron i ograniczeń.3. NABYWANIE UMIEJĘTNOŚCI rozpoznawania, nazywania i ujawniania swoich myśli/przekonań/uczuć w relacjach z innymi ludźmi.4. OGRANICZENIE podejmowania przez dzieci i młodzież zachowań ryzykownych (agresywnych i autodestrukcyjnych).5. WSPIERANIE działalności wychowawczej szkół i placówek oświatowych.6. EDUKACJA rodziców i wsparcie ich w zakresie umiejętności wychowaw

Drodzy rodzice ! Nasza szkoła bierze udział w Ogólnopolskiej Kampanii Profilaktycznej „Zachowaj Trzeźwy Umysł".Tegoroczna kampania pod hasłem „Dorastamy Asertywnie " zaprasza do wartościowego spędzania wolnego czasu.

Krok 1: Przedstaw problem lub swój punkt widzeniaJestem przerażona faktem, że na imprezie, naktórej byłyście w zeszłym tygodniu, ktoś sprzedawał narkotyki. Krok 2: Poproś nastolatka, aby przedstawiłswój punkt widzeniaCo o tym wiesz? Krok 3: Przyjmij perspektywę swojego dziecka, nie atakując goMówisz, że nic nie wiesz o tej sytuacji i że ktośrozsiewa plotki. Staram się zrozumieć twojąperspektywę, być może chcesz chronić przyjaciela przed konsekwencjami. Krok 4: Wyraź, co czujesz i określ swoje oczekiwaniaTo, co usłyszałam, bardzo mnie zaniepokoiło,mam wątpliwości, czy to zupełnie zmyślonefakty. Oczekiwałabym, że w takiej sytuacji porozmawiasz ze mną szczerze. Krok 5: Udziel informacjiZależy mi na twoim bezpieczeństwie. Krok 6: Zaproponuj wybórMasz wybór - albo upewnisz mnie, że jesteśbezpieczna, albo masz zakaz wyjścia na imprezy do momentu wyjaśnienia tej sytuacji. Krok 7: Wprowadź w życie zapowiedzianekonsekwencje

# data[].attributes.attachment_link.title
TZU dla rodziców. Temat 1 by Krystyna Kołodziejczak on Genially

# data[].attributes.attachment_link.description
3. Czy to opisuje moje dziecko?- ankieta "Pozwolić dorosnąć i pozostać wsparciem" 2. Jak dojrzewa moje dziecko, czego mogę się spodziewać? Adolescencja jest okresem życia pomiędzy dzieciństwem a dorosłością. Okres ten dzieli się na dwie fazy: dorastanie i młodzieńczość. Pierwsza faza jest czasem intensywnych przemian organizmu i psychiki.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Kiedy piszę ten tekst, mija ponad miesiąc od rosyjskiej inwazji na Ukrainę. Od ponad miesiąca mierzę się ze strachem, lękiem, poczuciem bezsilności i złością, które wywołują we mnie codzienne wiadomości. Nie mogę sobie nawet wyobrazić, co mogą czuć w tej sytuacji osoby, które musiały uciec z pogrążonego w konflikcie kraju. Z pewnością nigdy też do końca nie zrozumiem, jak ciężkie i destabilizujące jest to doświadczenie dla bardzo młodych ludzi - zarówno tych, którzy pochodzą z Ukrainy i bezpośrednio doświadczyli traumy wojennej, jak i tych mieszkających w Polsce, często przytłoczonych z powodu przerażających doniesień z frontu. Wiem jednak na pewno, jak cenna w takich momentach może być możliwość oderwania się od ponurej rzeczywistości, uleczenia swojego smutku śmiechem, a także skonfrontowania swoich trudnych emocji z bohaterkami i bohaterami, którzy przeżywają podobne problemy. I jestem przekonana, że to wszystko może dać nam kino.

Fantastyczna misja Amelii Poulain

Dobrze pamiętam dzień, w którym odkryłam kojącą moc filmów. To były moje piętnaste urodziny, podczas których po raz pierwszy w życiu obejrzałam Amelię Jean-Pierre'a Jeuneta. Gdyby nie ten seans, prawdopodobnie czułabym się tego dnia bardzo przygnębiona. W tamtym czasie miałam mało koleżanek i nie potrafiłam dogadać się z większością rówieśników. Martwiłam się, że nie spędzam swoich urodzin na imprezie, jak wszystkie „typowe nastolatki", których wizerunkami atakowała mnie popkultura. Kiedy jednak obejrzałam film o małomównej, introwertycznej Francuzce, która lubi puszczać kaczki na kanale Saint Martin i jest zakochana w ekscentrycznym kolekcjonerze cudzych fotografii, poczułam się dużo lepiej. W końcu odkryłam bohaterkę, z którą mogłam się utożsamić, a podglądając jej życie, mogłam rozprawić się ze swoimi własnymi lękami i emocjami.

Link do trailera filmu Amelia na YouTube

Filmowe dziewczynki na ratunek

Im byłam starsza, tym więcej oglądałam filmów, a lista moich ulubionych dziewczęcych i kobiecych postaci rosła. Kino kształtowało moją wrażliwość, a jednocześnie pomagało mi się zmierzyć z przeciwnościami losu. Z niektórych seansów wychodziłam zapłakana, podczas innych nie mogłam przestać się śmiać, ale niemal każdy obejrzany film uczył mnie czegoś nowego o mnie samej. I chociaż moje problemy nie znikały jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, dzięki filmom lepiej sobie z nimi radziłam i byłam silniejsza.

Chciałabym, żeby kino przyniosło dzisiaj otuchę wszystkim dziewczynkom, które czują się smutne, przerażone czy zagubione z powodu wojny w Ukrainie.

Wierzę w uzdrawiającą moc śmiechu, siłę płynącą z mądrych opowieści i to, jak ważne jest oglądanie filmów z bohaterami i bohaterkami, z którymi możemy się zidentyfikować.

Kierując się tymi założeniami, wybrałam cztery filmy o niezwykłych dziewczynkach, które wychodzą obronną ręką z trudnych sytuacji życiowych. Chociaż Kiki, Matylda, Sirsza i Mirabel pochodzą z różnych miejsc na świecie, to mierzą się z bardzo podobnymi problemami, a ich siła i pogoda ducha mogą być dla nas wszystkich ogromną inspiracją. Filmy potrafią odkrywać to, co do tej pory pozostawało przed nami ukryte - mam nadzieję, że te opisane poniżej pomogą młodym widzkom i widzom zrozumieć, jak bardzo są silne/silni i wartościowe/wartościowi.

Podniebna Poczta Kiki (1989), reż. Hayao Miyazaki

Ta japońska animacja jest mądrą i wzruszającą opowieścią o szukaniu swojej drogi i budowaniu poczucia własnej wartości. Główną bohaterką jest trzynastoletnia czarownica Kiki, która opuszcza dom rodzinny, żeby spędzić rok w innym mieście. To tradycja, przestrzegana przez wszystkie praktykujące wiedźmy - w tym czasie dziewczynka ma się dokształcić i zdecydować, w czym chciałaby się wyspecjalizować. Podróżując na miotle ze swoim czarnym, mówiącym kotem Jiji, Kiki trafia do nadmorskiego miasta Koriko, gdzie zaczyna pomagać w miejscowej piekarni. Z czasem wpada również na pomysł założenia własnej działalności, oferującej usługi dostawcze. Wszystko zapowiada się znakomicie, w końcu jest mistrzynią w lataniu na miotle, więc doręczanie przesyłek powinno przebiegać szybko i sprawnie.

Rzeczywistość okazuje się niestety bardziej skomplikowana. Kiki napotyka szereg trudności, w wyniku których traci wiarę w siebie, a z czasem również swoje czarodziejskie umiejętności. Dopiero rozmowa ze znajomą młodą malarką Ursulą uświadamia jej, że musi wsłuchać się w swój głos wewnętrzny, żeby zrozumieć, co tak naprawdę inspiruje ją do działania. Ursula opowiada też o kryzysie twórczym, którego sama doświadczyła. To niezwykle mądry wątek, który w dzisiejszych czasach może zyskać nowy kontekst. Gdy po drugiej stronie granicy toczy się wojna, dużo trudniej jest odnaleźć w sobie motywację do robienia tego, co wcześniej sprawiało nam radość.

Film Miyazakiego uczy jednak, że pielęgnowanie pasji może dać siłę do walki z przeciwnościami losu.

Kiki w końcu udaje się przezwyciężyć kryzys, a scena, w której odzyskuje swoje moce, jest pełna optymizmu i nadziei.

Link do trailera filmu Podniebna Poczta Kiki na YouTube

Matylda (1996), reż. Danny DeVito

Matylda to ekranizacja powieści Roalda Dahla, autora wielu bestsellerów skierowanych do młodych czytelniczek i czytelników (w tym Charliego i Fabryki Czekolady oraz Fantastycznego Pana Lisa).

Chociaż świat przedstawiony w filmie jest mocno przerysowany, sama historia opowiada o uniwersalnych wartościach: sile płynącej z przyjaźni, szacunku do drugiej osoby i o tym, że zawsze warto walczyć z niesprawiedliwością.

Śledzimy tutaj losy tytułowej Matyldy, mądrej i oczytanej dziewczynki, która każdego dnia musi się mierzyć z nieprzyjemnościami płynącymi ze strony swojej własnej rodziny. W jednej z najmocniejszych scen całego filmu ojciec bohaterki krzyczy zdenerwowany: „Ja jestem mądry, a ty głupia, ja jestem duży, a ty mała, ja mam rację, a ty się mylisz! I nic nie możesz na to poradzić!". Ta próba manifestacji siły i jawna agresja skierowana w stronę niewinnego dziecka spotyka się jednak ze zdecydowanym oporem - Matylda bowiem dochodzi do wniosku, że dzieci w uzasadnionych przypadkach mają prawo karać dorosłych.

Sceny, w których dziewczynka robi psikusy swoim rodzicom (na przykład smaruje klejem kapelusz swojego taty), chociaż mają charakter komediowy, niosą silny przekaz - Matylda pokazuje w ten sposób, że nie jest bezradna i potrafi się sprzeciwić. Widać to jeszcze wyraźniej, kiedy bohaterka odkrywa u siebie nadprzyrodzone moce i wykorzystuje je, aby wymierzyć sprawiedliwość dyrektorce swojej szkoły, agresywnej i gnębiącej uczniów pani Trunchbull. Na szczęście szkolna rzeczywistość oznacza dla dziewczynki nie tylko kolejne problemy, lecz również pierwsze prawdziwe przyjaźnie. Wśród nich na największą uwagę zasługuje znajomość z nauczycielką, która docenia inteligencję i oczytanie Matyldy, a z czasem nawet staje się jej pełnoprawną opiekunką. Być może właśnie w tym wątku kryje się najważniejszy przekaz Matyldy, który dzisiaj jest szczególnie pokrzepiający - mimo przeciwności losu na świecie zawsze znajdzie się ktoś, kto nas zrozumie.

Link do trailera filmu Matylda na YouTube

Sekrety morza (2014), reż. Tomm Moore

Głęboko osadzony w irlandzkim folklorze film animowany, opowiada historię o więzi człowieka z naturą, trudnościach w radzeniu sobie ze stratą bliskiej osoby i o tym, że nie należy tłumić w sobie emocji, nawet tych najtrudniejszych. Główną bohaterką jest sześcioletnia Sirsza, która w dniu swoich urodzin odkrywa, że jest selkie - znanym z celtyckiej mitologii stworzeniem, które potrafi przybrać postać zarówno człowieka, jak i foki. Dziewczynka dowiaduje się również, że taki sam dar miała jej mama, która zniknęła tuż po urodzeniu Sirszy, zostawiając nowo narodzoną córkę z tatą i kilka lat starszym bratem Benem.

Relacja Sirszy z Benem jest bardzo ważnym wątkiem filmu. Chłopiec dokucza swojej siostrze i nie lubi spędzać z nią czasu. Jednocześnie widać, że tęskni za utraconą mamą i obwinia Sirszę o jej zniknięcie. Wszystko jednak zmienia się, kiedy chłopiec dowiaduje się, że jego siostrze grozi wielkie niebezpieczeństwo. To sprawia, że wyrusza razem z nią w ryzykowną podróż, podczas której nie tylko poznaje wiele niesamowitych, niekiedy zabawnych, a czasem budzących strach mitycznych stworzeń, lecz przede wszystkim - odkrywa, że Sirsza jest dla niego bardzo ważna. Z kolei dziewczynka uczy się, jak korzystać ze swojej mocy, jednocześnie zdając sobie sprawę, że jest w stanie z nich zrezygnować, aby zachować więź z bratem i tatą.

Pięknie opowiedziana i olśniewająca wizualnie animacja Moore'a jest jednak nie tylko prostą pochwałą rodzinnych relacji, lecz historią, w której bardzo dużą rolę grają emocje.

Przygody Bena i Sirszy uczą nas, że smutek, żałoba i strach to pełnoprawne elementy naszego życia, tak samo jak radość i miłość.

Link do trailera filmu Sekrety Morza na YouTube

Nasze magiczne Encanto (2021), reż. Jared Bush i Byron Howard

Najnowszy film animowany Disneya jest aktualnie wyświetlany w kinach w całej Polsce również z ukraińskim dubbingiem.

To bardzo dobra wiadomość, bo Nasze magiczne Encanto opowiada o nie tylko o sile płynącej z solidarności i wzajemnej pomocy, lecz także o tym, jak ważne jest wsparcie bliskich osób w chwilach, gdy cały nasz świat drży w posadach. Trudno znaleźć bardziej adekwatną do dzisiejszej sytuacji, a jednocześnie niosącą otuchę produkcję dla młodych widzek i widzów.

Poznajemy tu rezolutną Mirabel, która pochodzi z niezwykłej rodziny Madrigal, zamieszkującej położone w górach Kolumbii Encanto. Mirabel mieszka ze swoją babcią, rodzicami, rodzeństwem, kuzynkami i kuzynami w wielkim magicznym domu i stara się nie przejmować faktem, że jako jedyna z wielkiego rodu nie ma żadnych nadprzyrodzonych mocy. Pewnego dnia okazuje się jednak, że dziewczyna jest jedyną osobą, która może uratować rodzinę, gdy magia zaczyna słabnąć, a zaczarowany dom - rozpadać się.

Link do trailera filmu Nasze magiczne Encanto na YouTube

W tym miejscu warto cofnąć się do historii familii Madrigal. Nestorka rodu, babcia Alma, trafiła do Encanto wiele lat temu, uciekając przed konfliktem zbrojnym. Straciła wtedy swojego ukochanego męża, a jej samej udało się przetrwać dzięki tej samej magii, która później zaczęła objawiać się w nadprzyrodzonych talentach kolejnych członków jej rodziny. Alma wierzy, że te moce są gwarantem bezpieczeństwa dla wszystkich mieszkańców Encanto, więc nakłada ogromną presję na swoich najbliższych, aby bez zarzutu spełniali obowiązki wobec całej społeczności.

Okazuje się jednak, że w chwili największego kryzysu to nie magia ratuje Madrigalów, tylko pomoc sąsiadów. Scena, w której mieszkańcy Encanto własnymi rękami pomagają odbudować utracony, zaczarowany dom rodziny Madrigal, jest tym bardziej wzruszająca, że wydaje się dziś niesamowicie aktualna.

A pozbawiona cudownego talentu Mirabel uczy swoich bliskich, że nie muszą być doskonali, aby wieść dobre życie.

# data[].attributes.attachment_link.title
Filmy o niezwykłych dziewczynkach i dziewczynach, czyli kino, które wspiera i dodaje mocy w trudnych czasach

# data[].attributes.attachment_link.description
Identyfikując się z filmowymi bohaterkami i bohaterami, można przepracowywać własne problemy. Dobrze skonstruowana fabuła nie tylko pomaga na chwilę oderwać się od ponurej rzeczywistości, ale daje też siłę na walkę z przeciwnościami. I nie dotyczy to tylko dziecięcej widowni.

# data[].attributes.body
Zachęcajcie dzieci do robienia notatek wizualnych, można znaleźć wiele pomysłów w internecie, a nasz mózg bardzo to lubi

# data[].attributes.headline
Lista psychoterapeutów Polskiego Towarzystwa Psychoterapii Psychoanalitycznej gotowych udzielić bezpłatnego telefonicznego wsparcia psychologicznego w czasie kryzysu epidemiologicznego 

# data[].attributes.subject
Lista psychoterapeutów Polskiego Towarzystwa Psychoterapii Psychoanalitycznej gotowych udzielić bezpłatnego telefonicznego wsparcia psychologicznego w czasie kryzysu epidemiologicznego 

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Lista psychoterapeutów

Polskiego Towarzystwa Psychoterapii Psychoanalitycznej

gotowych udzielić bezpłatnego telefonicznego wsparcia psychologicznego w czasie kryzysu epidemiologicznego

Pomoc dostępna jest dla wszystkich osób.
Aby skorzystać z bezpłatnych konsultacji prosimy:

1. Wybrać terapeutę

2. Sprawdzić dzień i godzinę kiedy jest on do dyspozycji

3. Wysłać sms z prośbą o umówienie się

4. Uzyskać potwierdzenie

Lista jest również dostępna do pobrania w formacie PDF.

# data[].attributes.attachment_link.description
Pomoc dostępna jest dla wszystkich osób. Aby skorzystać z bezpłatnych konsultacji prosimy: Wybrać terapeutę Sprawdzić dzień i godzinę kiedy jest on do dyspozycji Wysłać sms z prośbą o umówienie się Uzyskać potwierdzenie Lista jest również dostępna do pobrania w formacie PDF.

# data[].attributes.body
POLECAMY !!!

# data[].attributes.attachment_link.description
Listen to Kulczyk Foundation | SoundCloud is an audio platform that lets you listen to what you love and share the sounds you create.. Warszawa. 50 Tracks. 125 Followers. Stream Tracks and Playlists from Kulczyk Foundation on your desktop or mobile device.

# data[].attributes.headline
Kreatywność dzieci - krótki film o tym, jak zanika

# data[].attributes.subject
Kreatywność dzieci - krótki film o tym, jak zanika

# data[].attributes.attachment_link.description
"Alike" is an animated short film directed by Daniel Martínez Lara & Rafa Cano Méndez
www.alike.es

SYNOPSIS:
In a busy life,Copi is a father who tries to teach the right way to his son,Paste. But... what is the correct path?
---
En una vida ajetreada, Copi es un padre que intenta enseñar el camino correcto a su hijo Paste. Pero... ¿Qué es lo correcto?

CREDITS:

Directed by: Daniel Martínez Lara & Rafa Cano Méndez
Produced by: Daniel Martínez Lara & Nicolás Matji
Music by: Oscar Araujo
Production Manager: Eva Márquez Matías
Sound by: Aleix Vila

Preproduction Team:
Daniel Martínez Lara
Rafa Cano Méndez
Abel Tébar
Albert Papaseit
Esteban Errando
Pedro Florido
Miguel Ángel Bellot
Jose Molina
Claudio Espinar

Production Team:
Daniel Martínez Lara
Rafa Cano Méndez
Eva Márquez Matías
Albert Papaseit
Esteban Errando
Abel Tébar
Jose Molina
Alan Carabantes
Nacho Garranzo
Álvaro Villegas
Victor Remolina
Luis Arizaga
Pedro Florido

Collaborators:
Rude
Carlos del Olmo
Pau Martínez

More information about "Alike" in www.alikeshort.com