# data[].attributes.body
Na początku pomódlmy się słowami modlitwy Raoula Follereau:

P anie, naucz nas nie kochać już jedynie samych siebie
i nie zadowalać się tylko tym,
że kochamy naszych bliskich.
Panie, naucz nas myśleć wyłącznie o bliźnich
i kochać przede wszystkim tych, którzy nie są kochani.
Panie, spraw, aby bolało nas cierpienie innych.
Daj nam łaskę zrozumienia,
że w każdej minucie naszego życia
naszego szczęśliwego życia,
nad którym Ty sam czuwasz
tysiące istot ludzkich, twoich dzieci, umiera z głodu i zimna,
chociaż na to nie zasłużyły…
Panie, ulituj się nad wszystkimi ubogimi świata.
Ulituj się nad trędowatymi,
do których tak często uśmiechałeś się, gdy chodziłeś po ziemi,
nad milionami trędowatych,
którzy wyciągają ku Twojemu Miłosierdziu dłonie bez palców,
ręce bez dłoni…
I wybacz nam,
że na zbyt długi czas zostawiliśmy ich samym sobie,
powodowani haniebnym strachem…
Panie, nie pozwól,
abyśmy potrafili być szczęśliwi sami.
Spraw, aby dotykała nas nędza panująca na świecie
i uwolnij nas od nas samych,
… jeśli taka jest Twoja wola. Amen

# data[].attributes.body
Spójrz na poniższe fotografie....

Zastanów się, co one przestawiają? Co może być powodem dysonansu, który odczuwamy?

# data[].attributes.body
Myśląc o ubogich i ubóstwie, mamy zazwyczaj na uwadze ludzi biednych i potrzebujących, cierpiących na skutek niedostatku pożywienia, a także innych środków niezbędnych do życia i utrzymania. Tak pojmowane ubóstwo może być niezawinione, a wtedy staje się grzechem społecznym i indywidualnym przeciw naruszonej sprawiedliwości, wynikającym z odmawiania jakiejś osobie czy wspólnocie tego, co im się słusznie należy. Może być też jednak zawinione, gdy stanowi nieuchronny skutek lenistwa albo braku należytej troski o pomyślność swoją i swoich najbliższych.

# data[].attributes.body
Na podkreślenie zasługuje to, że nie chodzi tutaj o wszystkich ubogich, ale o «ubogich w duchu». Dwa są zasadnicze powody takiej różnicy. Po pierwsze skoro bywają rozmaite przyczyny ubóstwa, zatem do każdego ubogiego należy podchodzić w zindywidualizowany sposób, nie lekceważąc okoliczności i uwarunkowań, które przesądziły lub miały wpływ na jego trudne położenie. Jednym ubogim trzeba współczuć i pomagać, podczas gdy pomoc innym polega na naprowadzeniu ich na właściwą drogę. Po drugie słowa Jezusa nie zostawiają wątpliwości, że oprócz ubóstwa w zwyczajnym tego słowa znaczeniu, istnieją «ubodzy w duchu», uznani za «błogosławionych», czyli miłych Bogu i cieszących się Jego wsparciem i łaską.

# data[].attributes.body
«Ubodzy w duchu» to ludzie, którzy nie należąc do wyższych ani uprzywilejowanych warstw społecznych, nie obfitując w dobra materialne, przeciwnie, żyjąc często na granicy wyznaczającej miarę codziennych potrzeb, potrafią się wznieść poza i ponad to, co materialne, przezwyciężyć doraźne troski i kierować z ufnością wzrok ku Bogu.

Pierwsze błogosławieństwo Jezusa nie wyczerpuje na tym całego swojego znaczenia. «Ubogimi w duchu» mogą być również ludzie zamożni, posiadający dobra materialne, którzy nie znają smaku głodu i niedostatku. Posiadając rozmaite środki, nie są jednak do nich niewolniczo przywiązani, ale potrafią się nimi dzielić i wznieść serce ku Bogu, dając wyraz tej samej ufności, z jaką modlą się i prowadzą życie religijne ci, którzy nic nie mają albo mają niewiele.

# data[].attributes.headline
Kiedy naprawdę człowiek jest szczęśliwy?

# data[].attributes.subject
Kiedy naprawdę człowiek jest szczęśliwy?

# data[].attributes.body
Nagrodę dla wszystkich «ubogich w duchu» stanowi «królestwo niebieskie».

Słowa Jezusa potwierdzają zatem biblijną prawdę, że to, co najważniejsze, rozgrywa się w sercu człowieka. Podziały i różnice między ludźmi mogą być bardzo widoczne i dotkliwe, lecz rzeczywista granica między dobrem i złem przebiega w ludzkim wnętrzu, z czego wynika powołanie do tego, aby w każdych warunkach być «człowiekiem sumienia».

# data[].attributes.body
Benedykt XVI pisze:

"Są dwa rodzaje smutku. Jest smutek, który utracił nadzieję, który nie ufa już miłości i prawdzie i dlatego wyniszcza człowieka i rozkłada go od wewnątrz. Jest jednak i taki, który pojawia się jako efekt wstrząsu wywołanego w człowieku przez prawdę; doprowadza on człowieka do nawrócenia i stawiania oporu złu. Taki smutek jest uzdrawiający, ponieważ uczy człowieka nowej nadziei i miłości. Przykładem pierwszego jest Judasz, który – przerażony własnym upadkiem – nie potrafi już odnaleźć nadziei i zrozpaczony wiesza się. Przykładem drugiego jest Piotr, który – gdy Pan spojrzał na niego – zalewa się łzami; przeorały one glebę jego duszy i go uzdrowiły. Zaczyna na nowo i sam staje się nowym człowiekiem. "

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Biuro Prasowe Konferencji Episkopatu Polski

# data[].attributes.attachment_link.title
10 lat od wypadku - świadectwo nawrócenia Radosława Pazury