# data[].attributes.body
W dniu dzisiejszym obchodzony jest ,,Dzień Ziemi". Proponujemy Wam obejrzenie krótkiego filmu.

# data[].attributes.attachment_link.title
DZIEŃ ZIEMI 2021- prezentacja z komentarzem przerażonych zwierząt

# data[].attributes.body
Dzisiaj proponujemy ,,Sposób na Elfa" cz.1 - autor: Marcin Pałasz

# data[].attributes.attachment_link.title
SPOSÓB NA ELFA Audiobook MP3 cz.1 | Lektura do klasy 1-3 (pobierz całość) 🎧

# data[].attributes.body
"Ania z Zielonego Wzgórza"  cz. I rozdział 1 - "Zdumienie pani Małgorzaty Linde"

Czyta - Tomasz Knapik

# data[].attributes.attachment_link.title
Ania z Zielonego Wzgórza- cz. I roz. 1 - Zdumienie pani Małgorzaty Linde (Czyta - Tomasz Knapik)

# data[].attributes.body
Zabawa literacka

Sprawdź czy znasz swoich ulubionych autorów. Zabawa ta to memo, w którym trzeba połączyć zdjęcie autora z tytułem książki. Zapraszamy do zabawy!

# data[].attributes.body
Biblioteka szkolna poleca:

* audiobook Grzegorz Kasdepke „Bon czy ton - savoir - vivre dla dzieci” https://www.youtube.com/watch?v=SX2IOQ5aGXk&feature=emb_logo

* ebook Ewa Nowak "Apollo 11"

https://czasdzieci.pl/pliki/ro_zal/Apollo11_sklad.pdf

Miłego słuchania i czytania!

# data[].attributes.attachment_link.title
audiobook dla dzieci - Grzegorz Kasdepke: "Bon czy ton - savoir-vivre dla dzieci"

# data[].attributes.body
Biblioteka szkolna poleca:

*strony

https://wolnelektury.pl

https://lektury.gov.pl

https://polska-poezja.pl

* spektakl teatralny "Muzeum skarbów"

https://teatrbaj.pl/repertuar/muzeum-skarbow/?fbclid=IwAR3tC-7PWgzvmDJRbWWc30t9pKJW57D1fhQm8xjA64uLCyTdW4nfFXZh1u0

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Skip to content

Kategoria wiekowa: Od 4 lat

Data premiery: 23 października 2020

Opis spektaklu

„Muzeum skarbów" to tytuł prapremierowego spektaklu przygotowanego w formie filmowej i prezentowanego najpierw w odcinkach, a na końcu w formie pełnoprawnej premiery. Punktem wyjścia dla fabuły przedstawienia były fantastyczne i wyjątkowo bogate, ponad 90-letnie, zbiory scenograficzne Teatru Baj - prawdziwe skarby - zabytki z perspektywy teatrologii, projektowane przez wybitnych scenografów.

Głównym bohaterem spektaklu jest Andrzejek, teatralna lalka, która właśnie narodziła się w Pracowni plastycznej. I jak to z takimi świeżo urodzonymi lalkami bywa, musi odnaleźć się w nieznanym, magicznym, i często zadziwiającym bajkowym świecie. Zupełnie jednak niespodziewanie Andrzejek okazuje się chłopcem, który według przepowiedni może uchronić teatralne lalki i bajki od zapomnienia pomagając stworzyć Muzeum skarbów. Żeby jednak tego dokonać musi odnaleźć serce Muzeum. I tutaj wszystko się zaczyna...

Pierwszy odcinek „Muzeum skarbów" zostanie wyemitowany na początku września - kolejne ukazywały się raz w tygodniu, aż do premiery całego spektaklu, która odbyła się 23 i 24 października.
Obejrzyj premierowy spektakl:
„Muzeum skarbów" w reż. Anety Wróbel (możliwość włączenia napisów w języku polskim i angielskim)
OBEJRZYJ SPEKTAKL W ODCINKACH
„Muzeum skarbów" w reż. Anety Wróbel (audiodeskrypcja)

W spektaklu wykorzystano lalki i scenografię z następujących spektakli Teatru Baj:

„Gęś, Śmierć i Tulipan" reż. i scen. Marcin Jarnuszkiewicz

„Inook i tajemnica Słońca" reż. Krzysztof Niesiołowski, scen. Adam Kilian

„Młynek do kawy" reż. Krzysztof Niesiołowski, scen. Zofia Czechlewska-Ossowska

„Niebieski piesek" reż. Krzysztof Niesiołowski, scen. Zbigniew Burkacki

„O zaklętym kaczorze" reż. Krzysztof Niesiołowski, scen. Zofia Czechlewska-Ossowska

„Trzypomarańcze" reż. Krzysztof Niesiołowski, scen. Zofia Czechlewska-Ossowska

Ta strona korzysta z ciasteczek aby świadczyć usługi na najwyższym poziomie. Dalsze korzystanie ze strony oznacza, że zgadzasz się na ich użycie.

# data[].attributes.attachment_link.description
Skip to content Kategoria wiekowa: Od 4 lat Data premiery: 23 października 2020 „Muzeum skarbów" to tytuł prapremierowego spektaklu przygotowanego w formie filmowej i prezentowanego najpierw w odcinkach, a na końcu w formie pełnoprawnej premiery. Punktem wyjścia dla fabuły przedstawienia były fantastyczne i wyjątkowo bogate, ponad 90-letnie, zbiory scenograficzne Teatru Baj - prawdziwe skarby - zabytki z perspektywy teatrologii, projektowane przez wybitnych scenografów.

# data[].attributes.body
W ramach uczczenia 102. rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości zachęcamy do udziału w wirtualnym  Koncercie „W Hołdzie Niepodległości” https://muzeum1939.pl/koncert-w-holdzie-niepodleglosci/aktualnosci/3910.html?fbclid=IwAR3VTKN5wcXnQLSlr7bsIQyels_PhqaZyfPr6OZYUjoex8J1Bc23XvShjho

oraz Wirtualnym Festiwalu Niepodległa

https://fb.me/e/fA2dtyHLS

# data[].attributes.attachment_link.title
Wirtualny Festiwal Niepodległa na Krakowskim Przedmieściu

# data[].attributes.attachment_link.description
Music event by Janusz Prusinowski Kompania and 6 others on Wednesday, November 11 2020 with 3K people interested and 1.1K people going. 13 posts in the...

# data[].attributes.body
Zachęcamy do poznania przygód jednego z największych urwisów w dziejach literatury- Mikołajka.

http://www.orsza.pl/images-media/wszystko-o-szkole/I-03-lektury/goscinny-mikolajek1.pdf

A osobom, które chcą poznać niezwykłego doktora, który potrafi rozmawiać z każdym zwierzęciem na świecie, polecamy „Doktor Dolittle i jego zwierzęta” H. Loftinga https://docplayer.pl/72115588-Doktor-dolittle-i-jego-zwierzeta.html

# data[].attributes.body
Dzisiaj zachęcamy do wykonania zadania o wynalazkach, które zmieniły świat

https://learningapps.org/watch?v=p305dsgh520&fbclid=IwAR0JRSnjo9pybackWQLKsA-dWYPpK9WGnIutXs4vRE-j0xMN_e60pnovKV8

oraz do rozwiązania quizu o bajkach

https://samequizy.pl/dzien-postaci-z-bajek-2/?fbclid=IwAR1Pjd-twRknGIe-8eRmGRyhX4wU3Ek7d58WBQ4-pp81kgLxvqNzpfWZVFQ

a najmłodszym proponujemy wysłuchanie audiobooka "Przygody Kota Filemona"

https://www.youtube.com/watch?v=9ABKbhjqLlg&feature=emb_logo

# data[].attributes.attachment_link.title
Sławomir Grabowski, Marek Nejman "Przygody kota Filemona" audiobook. Czyta Marian Opania

# data[].attributes.body
Naszym czytelnikom polecamy książkę Doroty Łoskot- Cichockiej "Nelka i piesek Fafik"

https://czasdzieci.pl/pliki/ro_zal/Nela_iPiesekFafik_SCP224_IN.pdf

Tym, którzy bardziej lubią słuchać niż czytać :) polecamy audiobook "Leśne opowieści"

https://www.youtube.com/watch?v=cs706BU_7wU&feature=emb_logo

Miłego czytania i słuchania :)

# data[].attributes.body
Biblioteka szkolna zaprasza Was na wirtualną wycieczkę po Zamku Królewskim w Warszawie. Miłego zwiedzania!

https://www.youtube.com/watch?v=JamdAHz2KKw&feature=emb_logo

Po wirtualnej wycieczce zapraszamy Was na spektakl teatralny "Pchła Szachrajka"

https://iteatr.tvp.pl/47108736/pchla-szachrajka

# data[].attributes.body
Dla dzieci młodszych polecamy

słuchowisko "Nieszczęścia Andzi" https://www.youtube.com/watch?v=h4rmz68gZ6o
A starszych zapraszamy na wycieczki:
wirtualne zwiedzanie Muru Chińskiego https://www.thechinaguide.com/destination/great-wall-of-china
wirtualne zwiedzanie Bazyliki Mariackiej w Krakowie https://www.pajorama.eu/mariacki/mariacki.html

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
kościół mariacki. ołtarz wita stwosza. gigapanoramy. gigapixel. wirtualne wycieczki. wirtualne zwiedzanie. spacery wirtualne. gigapanorama. gigapan. zdjęcia panoramiczne. panorama 360.
              flash panorama. panorama flash. fotografie architektury. panoramy sferyczne. gigapixels. zdjęcia 360. panoramy wirtualne. fotografia architektury. wirtualne prezentacje. panorama 360 stopni.
               wirtualne spacery. zwiedzanie wirtualne. wirtualne spacery 3d.

# data[].attributes.attachment_link.description
KOŚCIÓŁ MARIACKI Kościół archiprezbiterialny p.w. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, kościół Mariacki - Jeden z największych i najważniejszy, po Katedrze Wawelskiej, kościół Krakowa; od 1963 roku Bazylika. Należy do najbardziej znanych zabytków Krakowa i Polski. Położony jest przy północno-wschodnim narożniku Rynku Głównego, na Placu Mariackim.

# data[].attributes.body
Biblioteka szkolna zachęca do zapoznania się z opowiadaniem o Andrzejkowych tradycjach

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Dawno, dawno temu w niewielkiej wiosce na brzegu Wisły mieszkała sobie młoda dziewczyna, która miała na imię Janka. Była piękną panną i wielu chłopców pragnęło zwrócić na siebie jej uwagę, jednak ona dla żadnego z nich nie znalazła miejsca w swym sercu. Dlatego też z niecierpliwością czekała na magiczną noc, w którą - według starych opowieści - panny mogły zobaczyć swojego przyszłego męża. Gdy nadszedł koniec listopada, Janka wraz z innymi dziewczętami z wioski udała się do kościoła, aby pomodlić się do św. Andrzeja, który jest patronem dziewic. Następnie panny zgromadziły się w jednej z chat, gdzie zaczęły tradycyjne wróżby, odprawiane niegdyś przez ich matki. Najpierw dziewczęta wróżyły za pomocą butów: ustawiały buty z lewej nogi jeden za drugim, sprawdzając, który z nich pierwszy dotknie progu. Niebawem okazało się, że to właśnie but Janki i to ona jako pierwsza wyjdzie za mąż. Następnie obierały jabłka ta, aby powstała jedna długa obierka i rzucały za siebie. Litera, jaka utworzyła się na podłodze była pierwszą literą imienia przyszłego męża. Na koniec wyszły na dwór i ze słomianego dachu kurnika wyciągnęły po garści słomek. Potem wróciły do chaty i liczyły, czy mają parzystą czy nieparzystą liczbę słomek, gdyż parzysta oznaczała zamążpójście, a nieparzysta - staropanieństwo. Ku ogólnej radości, według tej wróżby, wszystkie panny miały wyjść za mąż. Uszczęśliwiona Janka wracała do domu zastanawiając się, co jej się dziś przyśni i czy rzeczywiście wróżby się spełnią. Przed snem włożyła pod poduszkę złożone męskie spodnie. Gdy udało jej się zasnąć, śniła o wysokim czarnowłosym mężczyźnie. Od tamtej pory nie mogła się doczekać spotkania ze swoim wywróżonym oblubieńcem. I rzeczywiście, kilka miesięcy później do wioski przybył młody stolarz, który postanowił się tu osiedlić. Był wysoki i miał włosy czarne jak noc. Janka od razu się w nim zakochała. Zresztą z wzajemnością, bo tuż po żniwach odbyło się wielkie wesele, na którym zgromadzili się wszyscy mieszkańcy wioski. Pozostałe panny, patrząc na Jankę, myślały o kolejnej niezwykłej, listopadowej nocy, mając nadzieję, że tym razem to właśnie im wróżby ukażą przyszłego męża.

Od tamtych wydarzeń minęło wiele lat. Świat się zmienił, ale nadal w nocy z 29 na 30 listopada panny gromadzą się razem, a wróżby mają im ujawnić wyczekiwanego wybranka serca.

Noc tę natomiast z biegiem czasu nazwano Andrzejkami i tak pozostało do dziś.

# data[].attributes.attachment_link.description
Dawno, dawno temu w niewielkiej wiosce na brzegu Wisły mieszkała sobie młoda dziewczyna, która miała na imię Janka. Była piękną panną i wielu chłopców pragnęło zwrócić na siebie jej uwagę, jednak ona dla żadnego z nich nie znalazła miejsca w swym sercu.

# data[].attributes.body
Polecamy przeczytanie lub odsłchanie bajki "Księżniczka na ziarnku grochu"

http://www.yummy.pl/library/pl/book/pl/ksiezniczka-na-ziarnku-grochu

a następnie pokolorowanie kolorowanki online lub po wydrukowaniu.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Księżniczka na ziarnku grochu-kolorowanka

Księżniczka na ziarnku grochu - bajkowa kolorowanka dla dzieci. Bajki i baśnie. Kolorowanka dla dzieci. Bajkowa malowanka dla dzieci. Królewna siedzi na strecie poduszek.

Wielkimi krokami nadchodzą Mikołajki i Święta Bożego Narodzenia czyli czas prezentów, a wybór zabawek dla dzieci jest naprawdę ogromny! [...]

# data[].attributes.attachment_link.title
Kolorowanka - Księżniczka na ziarnku grochu

# data[].attributes.attachment_link.description
Księżniczka na ziarnku grochu-kolorowanka Księżniczka na ziarnku grochu - bajkowa kolorowanka dla dzieci. Bajki i baśnie. Kolorowanka dla dzieci. Bajkowa malowanka dla dzieci. Królewna siedzi na strecie poduszek. Wielkimi krokami nadchodzą Mikołajki i Święta Bożego Narodzenia czyli czas prezentów, a wybór zabawek dla dzieci jest naprawdę ogromny! [...]

# data[].attributes.body
Dzisiaj, z okazji Dnia Pluszowego Misia, zachęcamy Was do sprawdzenia jak dobrze znacie literackie Misie :)

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak dobrze znasz literackie Misie? - Baamboozle

# data[].attributes.attachment_link.description
Baamboozle is a game-based learning platform that brings engagement and fun to millions of players every year at school, at work, and at home. Sign up for free!

# data[].attributes.body
Dodatkowo obejrzyjcie bajkę "Miś Uszatek"

# data[].attributes.body
i pokolorujcie misia :)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Kliknij na kolorowanki Misie pluszowe aby otworzyć wersję do druku lub pokoloruj online (kompatybilne z tabletami iPad i z systemem Android).

Mogą zainteresować Cię także kolorowanki z kategorii Pluszowy miś.

Ta Kolorowanka została opublikowana środa, Grudzień 13, 2017 - 11:47 przez painter.

# data[].attributes.attachment_link.title
Kolorowanka Misie pluszowe | Kolorowanki dla dzieci do druku

# data[].attributes.attachment_link.description
Kliknij na kolorowanki Misie pluszowe aby otworzyć wersję do druku lub pokoloruj online (kompatybilne z tabletami iPad i z systemem Android). Mogą zainteresować Cię także kolorowanki z kategorii Pluszowy miś. Ta Kolorowanka została opublikowana środa, Grudzień 13, 2017 - 11:47 przez painter.

# data[].attributes.body
Kochani Uczniowie! :)
Dzisiaj proponujemy Wam ebooka "Doktor Ola". Jest on przeznaczony dla młodszych dzieci.

https://czasdzieci.pl/pliki/ro_zal/Doktor_Ola_SCPBOX01_IN.pdf

Starszym polecamy komiks "Kajko i Kokosz".

https://drive.google.com/file/d/1ak08jyXKgUdg_y0iO6wwpSk7-4CA1oZv/view

Dodatkowo wszystkich Uczniów zachęcamy do obejrzenia najpiękniejszych bibliotek świata.

https://okruchy.pl/ciekawostki/najpiekniejsze-biblioteki-swiata/

Przyjemnej lektury! :)

# data[].attributes.body
Dziś zachęcamy Was do relaksacji w formie jogi. Słuchając bajki terapeutycznej,  spróbujcie wyciszyć swoje ciało i umysł.

# data[].attributes.attachment_link.title
JOGA DLA DZIECI | Rozwój psychomotoryczny i emocjonalny dziecka | Bajka terapeutyczna o Kotku cz. I

# data[].attributes.body
Dzisiejsze propozycje dla Was:

- bajka "Czerwony Kapturek" (do odczytania lub odsłuchania)
http://www.yummy.pl/library/pl/book/pl/czerwony-kapturek

- audiobook "Mały Książę"
https://www.youtube.com/watch?v=IchlPbO3q6Q&feature=emb_logo

# data[].attributes.attachment_link.title
Mały Książe - Antoine de Saint-Exupéry - lektury

# data[].attributes.body
Dziś zachęcamy Was do wysłuchania audiobooka bajki "Jak mały Nyima pomógł wielkiemu człowiekowi śniegu" - czyta Łukasz Nowicki

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
published on

Mądre bajki z całego świata to utwory przeznaczone dla dzieci wieku przedszkolnym, ale też dla każdego, kto chce posłuchać ciekawych historii o emocjach, uczuciach i wartościach, którymi warto kierować się w życiu. Bajki czytają znani i lubiani - aktorki, aktorzy, sportowcy, dziennikarki i dziennikarze oraz muzycy, piosenkarki i piosenkarze. Playlista zawiera bajki inspirowane historiami przedstawionymi w programie telewizyjnym "Efekt Domina", w którym prezentowane są projekty pomocowe realizowane i wspierane przez Kulczyk Foundation. Teksty bajek oraz zadania do nich znaleźć można tutaj: https://bit.ly/madre-bajki_teksty-zadania

Genre

Audiobooks

Contains tracks

License: all-rights-reserved

# data[].attributes.attachment_link.title
Mądre bajki z całego świata by Kulczyk Foundation

# data[].attributes.attachment_link.description
Mądre bajki z całego świata to utwory przeznaczone dla dzieci wieku przedszkolnym, ale też dla każdego, kto chce posłuchać ciekawych historii o emocjach, uczuciach i wartościach, którymi warto kierować się w życiu. Bajki czytają znani i lubiani - aktorki, aktorzy, sportowcy, dziennikarki i dziennikarze oraz muzycy, piosenkarki i piosenkarze.

# data[].attributes.body
Dzisiejsza propozycja biblioteki - "Sposób na Elfa"
Miłej lektury.

# data[].attributes.body
Teatr Baj zaprasza na krótkie etiudy online o skarpetkach! (na podstawie książki "Niesamowite przygody dziesięciu skarpetek")

🕙 4 i 5 grudnia od godziny
9:00 do 12:00 „Opowieść o skarpetce pierwszej, która wygrała casting, zdobyła rolę w popularnym serialu i została prawdziwą gwiazdą”

🕙 11 i 12 grudnia od godziny 9:00 do 12:00 „Opowieść o skarpetce ósmej, która uszczelniła wronie gniazdo i zaprzyjaźniła się z wroną – bo wrony są fajne”.

🕙 18 i 19 grudnia od godziny 9:00 do 12:00 „Opowieść o skarpetce siódmej, która popłynęła okrętem do Hilo – jednak wróciła i zaczęła wszystko od początku”.

Nie przegapcie, etiudy będą dostępne tylko ww. terminach.
Będą dostępne na stronie teatru Baj.

# data[].attributes.attachment_link.description
This website uses cookies to improve your experience while you navigate through the website. Out of these cookies, the cookies that are categorized as necessary are stored on your browser as they are essential for the working of basic functionalities of the website.

# data[].attributes.body
Tradycje mikołajkowe

Mikołajki – tradycyjna, polska nazwa święta ku czci świętego Mikołaja, biskupa Miry, obchodzonego 6 grudnia w katolicyzmie i prawosławiu. Do XIX wieku był to na ziemiach polskich dzień wolny od pracy. W 1969 roku w Kościele katolickim zniesiono święto, jest to już tylko tzw. wspomnienie dowolne.

Od średniowiecza w wigilię tego dnia święty Mikołaj (a właściwie osoba przebrana za niego) przynosił dzieciom prezenty. Współcześnie w Polsce nocą podkłada się dzieciom drobne upominki, małe zabawki a przede wszystkim słodycze. W XIX i XX wieku obdarzający dzieci podarkami w swoje święto Mikołaj został przekształcony w baśniową postać rozdającą prezenty w Boże Narodzenie, wykorzystywaną w kulturze masowej[1].

# data[].attributes.body
Kochani!
Dzisiaj proponujemy Wam rozwiązanie krótkiego testu "Co wiemy o św. Mikołaju?" oraz obejrzenie bajki o Mikołaju.
https://www.youtube.com/watch?v=L-SDYKPS8eY&feature=emb_logo

# data[].attributes.body
Zachęcamy Was do wysłuchania fragmentu audiobooka "Cudowny chłopak".

# data[].attributes.body
Oto 21 powodów, dla których warto czytać...
Prezentację ,,21 cytatów słynnych pisarzy o książkach" udostępniamy z zasobów portalu czasopisma ,,Biblioteka w Szkole"

# data[].attributes.body
Lista proponowanych książek dostępnych w bibliotece szkolnej:

1. “Legenda o Mikołaju” Małgorzata Szewczyk

2. “Kopciuszek” tłum. Agata Topolewska

3. “Jaś i Małgosia” na podst. baśni braci Grimm

4. “Ośla skórka” na podst. baśni Charlesa Perraulta

5. “Kasia i Kubuś. Żółwia foremka” Irena Landau

6. “Tomcio Paluszek”

7. “Kot w butach”

8. “Bambi”

9. “Drużyna strażaka Edka” tłum. Małgorzata Fabianowska

10. “Atlas dzikich zwierząt Bolka i Lolka” Ligia Lulo

11. “Bajki dla szybkich” tłum. Małgorzata Fabianowska

12. “Wierszykarnia” Danuta Wawiłow

13. “Zwariowane podwórko” Dorota Gellner

14. “Skarbiec legend polskich”

15. “Z tatą w cyrku” Wiesław Drabik

16. “Ostatni krzyk mody” Agnieszka Gadzińska

17. “Baba Jaga na deskorolce” Zbigniew Dmitroca

18. “Calineczka i inne bajki”

19. “Ciekawski kotek”

20. “Fryderyk. Mały rycerz”

21. “Kubuś Puchatek. Zabawne pory roku”

22. “Świat wokół nas. Pytania i odpowiedzi”

23. “Wróżki”

24. “Kwiat paproci” Józef Ignacy Kraszewski

25. “Kubuś Puchatek. Wielkie polowanie na owady”

26. “Jedna literka, a zmiana wielka” Agnieszka Frączek

27. “Kłamczucha” Jan Brzechwa

28. “Wiersze” Jan Brzechwa

29. “Pan Kuleczka” Wojciech Widłak

30. “Awantura na podwórku” Wiesław Drabik

Dla starszych czytelników:

1. “13 bajek z Królestwa Lailonii dla dużych i małych” Leszek Kołakowski

2. “W krainie Czarnoksiężnika Oza” L. Frank Baum

3. “Nela na tropie przygód”

4. “Panna Foch” Barbara Kosmowska

5. “Nudzimisie na wakacjach” Rafał Klimczak

6. “Nudzimisie idą do szkoły” Rafał Klimczak

7. “Wierzbowa 13. Opowieści z Wierzbowej 13” Danuta Wawiłow, Natalia Usenko

8. “Zaopiekuj się mną. Maksio szuka domu” Holly Webb

9. “Zaopiekuj się mną. Pusia, zagubiona kotka” Holly Webb

10. “Zaopiekuj się mną. Kto przygarnie Nutkę?” Holly Webb

11. “Dziennik Cwaniaczka” Jeff Kinney

12. “Dziennik Cwaniaczka. Zrób to sam!” Jeff Kinney

13. “Nowe przygody Mikołajka. tom 2” Rene Goscinny, Jean-Jacques Sempe

Serdecznie zapraszamy!!!

# data[].attributes.body
Dzisiaj proponujemy

"Strach ma wielkie oczy" - autor: Celina Zubrycka

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Nowy, ładny dom cieszył Filipa. Nareszcie miał swój pokój - ładne meble i ustawione tylko jego książki i zabawki. No i łóżko - jak prawdziwy wóz strażacki ze światłami, kołami i kierownicą. Wszystko takie jego. Gdyby tylko mógł zaprosić do niego Bartka - przyjaciela z dawnego przedszkola. Co prawda obiecał go odwiedzić w wakacje i przyjechać wtedy na dłużej, ale do lata było jeszcze tyle czasu. Najpierw jesień, potem zima i wiosna, a dopiero wtedy lato. Razem wybudują szałas, pojeżdżą na rowerach.

"To przecież całe wieki, jak mówiła jego babcia Fela, czyli bardzo długo" - myślał chłopiec.

Filip przypomniał sobie o skrzacie domowym i zastukał palcem w ścianę trzy razy. To był sygnał, po którym stworek wychodził z norki, którą górnolotnie nazywał domkiem.

W każdym domu mieszka taki ludek, tylko nie wszyscy o tym wiedzą. Filip przypadkowo odkrył jego istnienie, gdy przeprowadzali się ze starego domu. Zdenerwowany skrzat wyszedł wówczas z ukrycia i krzyczał, że szuka swoich rzeczy, wszędzie bałagan, że chce się już wyprowadzić. Filip pomógł mu znaleźć wygodne miejsce w nowym domu i od tamtego czasu zostali kumplami. Co z tego jednak, skoro skrzaty siedzą w domu, są nerwowe i nie chodzą do szkoły. W nowej klasie Filip musiał poradzić sobie sam, bez znanych dobrze kolegów, no i oczywiście Bartka.

- Nie panikuj, wiesz, ja się ciągle przeprowadzam - trochę wymądrzał się skrzat. - Pamiętam, jak sto lat temu przeprowadziłem się ze wsi, z dużego dworku do miasta do kamienicy.

- A co to jest dwór? - pytał Filip. - O czym ty w ogóle mówisz?

- Wiem, co mówię. Dwór to duży dom z kolumnami przed drzwiami wejściowymi. Było w nim wygodnie i przestronnie. Lubiłem wieś, zwierzęta, ot na przykład mysz Teofila. Poczciwa mysz, och. Przyjaźniliśmy się, pamiętam. A tu twoja praprababka zamarzyła sobie o mieście. Kamienicy jej się zachciało. Wyobrażasz sobie przeprowadzkę sto lat temu - bez samochodów, telefonów. Koszmar. Dwieście lat temu też nie było łatwiej.

- Może i tak - przerwał mu Filip i dodał, że się przeprowadził, a teraz ma problem z pójściem do nowej grupy i dodał: - Łatwo ci mówić, nie chodzisz do przedszkola. Nie spotykasz tam kolegów. Nie wiesz, jak to jest wejść do sali i nikogo nie znać.

- Wiem, nie wiem. Od tej właśnie myszy Teofili słyszałem, że w przedszkolu jest bardzo fajnie. Jej ciotka mieszkała w przedszkolu. Przez wiele lat cieszyła się dobrym zdrowiem i wychowała liczne potomstwo.

Filipa jakoś to nie pocieszało. Co ma wspólnego mysz, jej ciotka, a nawet liczne potomstwo z nim - przedszkolakiem. Przecież on nie będzie tam siedział pod miotłą, tylko chce się uczyć, bawić i mieć kolegów.

- Strach ma wielkie oczy - pocieszał nadal skrzat. - Wiesz, zajdziesz, usiądziesz i wszystko się jakoś ułoży.

Mieli już kończyć rozmowę, gdy do drzwi zapukała mama. Skrzat jak zwykle wskoczył do norki. Mama przypominała Filipowi, że powinien się spakować i iść spać, bo jutro wstaje do przedszkoła.

- Jutro pójdziemy razem - mówiła mama. - Zaprowadzę cię. Poznasz nowych kolegów.

- Boję się, mamo - martwił się Filip. Nigdy nie zmieniałem przedszkola - nie zmieniałem grupy.

- Zobaczysz, w tamtym przedszkolu umiałeś znaleźć kolegów, w tym też ci się uda - mówiła mama, choć pewnie sama też się obawiała.

Filip spuścił głowę i nic już więcej nie powiedział. Jutro było nieuniknione. Gdy mama wyszła, skrzat znowu wyskoczył.

- Wiesz - krzyknął. - Mam genialny pomysł. Pójdę z tobą do przedszkola. Schowam się w plecaku i w razie czego będę udawał zabawkę.

- Jeszcze ciebie tam brakowało. W czym ty mi możesz pomóc? - powiedział trochę niezbyt grzecznie Filip.

- Mogę to dla ciebie zrobić. Mam 300 lat i wiem, co mówię, nawet jeśli przyjaciel czasem jest dość nieuprzejmy, jak ty przed chwilą.

- Przepraszam, skrzacie. Masz 300 lat, a mówiłeś, że 200. Zmyślasz, skrzacie? - dopytywał Filip.

- Oj, wtedy mnie trochę zaskoczyłeś. Po prostu zdenerwowałem się i nie udało mi się policzyć, choć umiem. Tak, raczej umiem - usprawiedliwiał się ludek.

- A ty chodziłeś do jakiegoś przedszkola? - pytał Filip.

- Nie wiem, nie pamiętam. Ale właściwie to ja wszystko umiem i wiem.

- Dobrze, już dobrze skrzacie, możesz ze mną pójść - zgodził się Filip i rano razem poszli do przedszkola. Ludek schował się w jego plecaku między misiem a jabłkiem w specjalnym pudełku, żeby nic mu się nie stało.

***

W nowym przedszkolu wszystko było inne - inna sala, inny korytarz, inne dzieci, no i inna pani. Tamta była starsza i niższa, no i nie miała okularów. Gdy Filip wszedł i na wszelki wypadek spuścił głowę idąc do wskazanej ławki, wszyscy przyglądali mu się z zaciekawieniem. Potem usiadł, wyciągnął swoje rzeczy i małe pudełko ze skrzatem. Znalazł się w ławce z Adasiem. Gdy skrzat go zobaczył, pomachał aprobująco głową, czyli dał znak, że Adaś jest w porządku. Poznał jeszcze innych kolegów. Jeden z nich nawet poczęstował go ciastkami, a inny w okularach powiedział, że zaprosi go na urodziny, jak mu mama pozwoli. Pani też była miła i obiecała Filipowi, że mu pomoże w tym, aby dobrze czuł się w nowym przedszkolu.

- A widzisz, synku. Teraz dużo zależy od ciebie. Jeżeli będziesz koleżeński, będziesz miał wielu kolegów. Koleżeński czyli pomocny, grzeczny i nieprzemądrzały - powiedziała to mama i odetchnęła z ulgą, bo też obawiała się pierwszego dnia w nowym przedszkolu, choć nie mówiła o tym Filipowi, żeby go nie straszyć.

„Strach ma wielkie oczy." - pomyślał Filip i zasnął już znaczniej spokojny niż poprzedniego wieczoru.

Autorka: Celina Zubrycka

# data[].attributes.attachment_link.title
Strach ma wielkie oczy - Celina Zubrycka

# data[].attributes.attachment_link.description
Nowy, ładny dom cieszył Filipa. Nareszcie miał swój pokój - ładne meble i ustawione tylko jego książki i zabawki. No i łóżko - jak prawdziwy wóz strażacki ze światłami, kołami i kierownicą. Wszystko takie jego. Gdyby tylko mógł zaprosić do niego Bartka - przyjaciela z dawnego przedszkola.

# data[].attributes.body
Polecamy bajkę "Elf Trzęsiportek"
Miłego czytania!

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Witajcie kochani. Macie ochotę na nową opowieść, prosto z krainy elfów? Tak? To wskakujcie pod kołdry, poproście mamę albo tatę o kubek gorącej herbaty i rozpoczynamy.

To będzie historia Elfa Trzęsiportka.

Wszystko wydarzyło się pewnego lata, kiedy to wioskę elfów zaczął nawiedzać... pewien niemile widziany gość. Olbrzym Wyrwigruszka. Duży jak drzewo, groźny jak wichura i głupiutki jak bucior z mojej lewej nogi. Czym sobie zasłużył na taką złą sławę? Ach. Tym, że za każdym razem, gdy składał elfom te swoje wizyty, łamał drzewa, zrywał dachy i deptał trawniki. A hałasował przy tym jak zepsuty ciągnik. A kiedy, nie daj Boże, działo się to w porze obiadu, to... potrafił chwycić wielki kocioł pomidorowej, tak jak się chwyta naparstek i siup. Jednym haustem wypijał całą zupę, pozostawiając wszystkich z pustymi brzuchami aż do kolacji. Po jednym z takich wybryków, elfy uznały, że miarka się przebrała i zwołały naradę.

- Kochani, proszę o ciszę! - rozpoczął elf Mądrutek. - Wyrwigruszka był u nas już drugi raz w tym miesiącu...
- Oj! - jęknęło coś w tłumie.
- .... a szkody jakie robi - ciągnął Mądrutek - musimy naprawiać kilka dni! Przepędźmy go raz na zawsze!
- Tylko jak, skoro Wyrwigruszka...
- Oj! - ponownie coś jęknęło.
- Yyy... skoro Wyrwigruszka jest większy niż my wszyscy razem wzięci? - rzekł elf Ziółko, rozglądając się, co to za tajemnicze "oj!" przerwało mu w pół zdania.
- Musimy wymyślić jakiś podstęp - powiedział Mądrutek - Siłą nie pokonamy Wyrwy...
- Oj!
- Wyrwi...
- Oj!
- Wyrwi..
- Oj!
- Co to ma znaczyć? Wyrwigruszki!
- Oj... Nie, nie. Proszę! - odezwał się znów pojękujący głosik. A był to nikt inny jak elf Trzęsiportek. Najmniejszy i najbardziej lękliwy z całej załogi - Proszę, nie mówcie „Wyrwi..." Oj. Na sam dźwięk tego imienia serce zamiera mi ze strachu!
- Trzęsiportku - odburknął Mądrutek - jak możemy rozmawiać o sposobach na pozbycie się tego... no... wyrośniętego nicponia, nie wspominając o nim? Z resztą, "Wyrwigruszka" to dosyć zabawne imię, przyznaj! Tego było już za wiele. Trzęsiportek zestrachany po uszy, wybiegł z narady i pognał ile sił w nogach. Przed siebie, na oślep, byle dalej...

- Żeby było już po wszystkim. Żeby było już po wszystkim - powtarzał sobie w myślach. Biegł tak dobrych kilka minut mijając zagajniki, polany, wąwozy, strumienie, zdziwione wiewiórki i sarny, aż nagle... potknął się o korzeń i z krzykiem poturlał w dół zbocza. Wstał, otrzepał się z igliwia... Znał las niemal na pamięć, ale nie potrafił rozpoznać miejsca, w którym się znalazł. Jego oczom ukazała się dziwna jaskinia.. z której coś złowieszczo pomrukiwało.
- Żeby było już po wszystkim, żeby było już po wszystkim - mówił do siebie Trzęsiportek, ale było dla niego jasne, że wpakował się w jakieś tarapaty. Mruczenie z jaskini stawało się coraz głośniejsze i głośniejsze, a Trzęsiportek trząsł już nie tylko portkami, ale też kapelusikiem i dziurawą skarpetką. I gdy wreszcie z ciemności wyjrzał krzywy nochal... Wyrwigruszki, elf... Zemdlał.
- Kogo ja tu widzę? - mruknął olbrzym, po czym wygramolił się z jaskini. - Och, akurat śniłem o podwieczorku. Myślę, że odpowiednio posolony elf będzie równie smaczny co fasolka po bretońsku - rzekł, a następnie uniósł nieprzytomnego elfa i rozdziawił paszczę. Na szczęście dla Trzęsiportka, olbrzym nie dbał zbyt o uzębienie i zabójczy zapach z ust otrzeźwił elfa w ostatnim momencie.
- Nie!!!! - krzyknął ledwie przebudzony Trzęsiportek. - Nieee!!! Łami... Łami... - jak ci tam było? - Łamiśliwko!!!

Hihi. Oj, nie śmiejmy się z Trzęsiportka, każdemu mogło się pomylić. Zwłaszcza w sytuacji ogromnego stresu. Wyrwigruszka, Łamiśliwka... Dla mnie to ten olbrzym mógłby się nazywać nawet i Maciuś. Tak czy owak, historia potoczyłaby się zupełnie inaczej, gdyby elf nie przekręcił imienia olbrzyma. Jak to możliwe? Posłuchajcie sami.
Olbrzym zatrzymał się i zamiast połknąć Trzęsiportka, postawił go na swojej dłoni.
- Łamiśliwko? Kim jest Łamiśliwka?
Elfowi szczęki tak drżały że strachu, że ledwie mógł z siebie wydusić słowo.
- Yyy... - zaczął niepewnie. I nagle, w ułamku sekundy doszło do niego, że to przejęzyczenie może uratować mu skórę. Zebrał się w garść i wymyślił naprędce taką odpowiedź:
- Łami.. Łamiśliwka, drogi panie olbrzymie jest Nad-olbrzymem i... i... i... włada tym lasem. Dzi... Dzi... dziwne, że o nim nie słyszałeś.
- Hm - zamyślił się Wyrwigruszka. - Nie słyszałem...

- On... on... - ciągnął Trzęsiportek - Bardzo przyjaźni się z elfami i na pewno nie chciałby, żebyś mnie... zjadł.

- Hm. Jakoś nie mogę ci uwierzyć w tę historyjkę. Za bardzo trzęsiesz portkami, wybija mnie to z rytmu. Możesz przestać?

- Yyyy nie wiem, spróbuję... - odparł Trzęsiportek. - Najlepiej by było, gdybym wrócił do domu..

- Nie ma mowy! - gruchnął Wyrwigruszka nieoczekiwanie i w całym lesie rozległo się dzwonienie zębów elfa. - Myślisz, że jestem głupi? Wymyśliłeś sobie tego Łamiśliwkę, żeby ujść z życiem, co?

- Nie, nie, proszę pana - powiedział elf grzecznie. - Łamiśliwka istnieje. Mieszka nad Srebrnym Jeziorem, pod najtwardszym głazem świata, żywi się tym, co największe i pije wodę z Łagodnego Potoku.

- Skoro tak uważasz, pokaż mi go, ale już - warknął Wyrwigruszka.
- D...d..dobrze proszę pana, ruszajmy.

I poszli. Oj dziwny był to widok. Najbardziej lękliwy ze wszystkich elfów i olbrzym, - wielki jak drzewo, groźny jak wichura... No i głupiutki jak bucior z mojej lewej nogi. Szli wiele godzin, mijając grzybną polanę, brzozowy zagajnik, borsucze ślady, lisie nory, aż wreszcie, pokonawszy las, wyszli na piękną piaszczystą plażę. Ani olbrzyma, ani głazu. Tylko Srebrne Jezioro i piasek. No i dwie kaczki, ale akurat one nie mają w naszej opowieści zbyt ważnej roli.

- Co to ma znaczyć, elfie? Gdzie ten Nad-olbrzym? Gdzie ten głaz? - spytał czerwony ze złości Wyrwigruszka.

- Nie wiem, jeszcze wczoraj tu byli... - jęknął Trzęsiportek. - Och, spójrz olbrzymie! - krzyknął i podniósł garść piasku.
- O... - zdziwił się Wyrwigruszka, który pierwszy raz w życiu widział piasek z bliska - Co to jest?

- Nie wiem olbrzymie, ale przypatrz się dobrze. To wygląda jak drobne drobniutkie kamyczki.

- Rzeczywiście. Skąd się to tutaj wzięło?
- Chyba wiem... ale, ale boję się powiedzieć.
- Nawet nie próbuj mnie zdenerwować - warknął olbrzym. - Mów, co tu się wydarzyło.
- Widzisz olbrzymie... Jeszcze wczoraj stał tu najtwardszy głaz na świecie, ulubione miejsce Nad-olbrzyma. Dziś głaz zniknął, za to wszędzie widzę pełno drobniutkich kamyczków...
- Chcesz powiedzieć, że ktoś rozgniótł najtwardszy głaz na świecie...
- Tak, na miazgę. Na pył, który leży wokół nas.
- Myślisz, że tym kimś był...
- Panie olbrzymie, to na pewno Łamiśliwka. Tylko on byłby w stanie rozgnieść najtwardszy głaz na świecie. Taką ma siłę!

- Hm. Co za dziwna historia... - powiedział do siebie Wyrwigruszka przesypując piasek przez palce.

Zdradzę wam teraz w tajemnicy, że każdy kto kiedykolwiek spacerował po elfickim lesie wie, że nad Srebrnym Jeziorem nigdy nie było żadnego głazu. Zawsze zaś była piękna piaszczysta plaża. Na szczęście Wyrwigruszka nie miał o tym pojęcia.

- Naprawdę bardzo silny musi być Łamiśliwka... - dumał Wyrwigruszka dalej, przyglądając się drobinom piasku.
- Wyrwigruszko, wracajmy lepiej do domu. Boję się, że Nad-olbrzym jest w bardzo złym nastroju, skoro rozgniótł swój ulubiony głaz...
- Bzdura! - wybuchł olbrzyn, aż woda w jeziorze zadrżała. - Póki go nie zobaczę, nie uwierzę w ani jedno twoje słowo.
- D....d....d....dobrze - wyjąkał zestrachany Trzęsiportek.
- Mówiłeś, że Łamiśliwka żywi się tym co największe. Ja wiem co jest największe. To Góra Soli.
- Góra Soli?
- Tak. Jeśli tam nie spotkamy Nad-olbrzyma, a co więcej, jeśli Góra Soli nie będzie nawet nadgryziona, wówczas uznam, że ten cały Łamiśliwka to bujda na resorach.

- D...d...d...dobrze - wydukał Trzęsiportek. Cóż miał robić. Ruszyli przed siebie: zestrachany Elf i... równie przestraszony Wyrwigruszka.

Szli tak, i szli, i szli. A że Góra Soli znajdowała się na samym, samiuśkim, samiusieńkim skraju lasu szli jeszcze trochę, i jeszcze, i jeszcze. Mijali wydmy, jeziora, niedźwiedzie gawry i ptasie gniazda. Gdy byli w połowie drogi zapadł zmierzch. A gdy doszli do Góru Soli... zastała ich noc.

Góra Soli, jak pewnie się domyślacie, jak stała tak stała. Bez żadnego uszczerbku. Bez śladów nadgryzień. I nigdzie wokół niej, jak pewnie się domyślacie, nie było Łamiśliwki.

I co powiesz na to, ty ty ty garbaty korniszonku? - spytał złośliwie Wyrwigruszka. - Twój olbrzym to wymyślona naprędce bujda, hm?

Trzęsiportkowi wydawało się, że to koniec jego przygody. Już zaczął żegnać się w myślach ze swoją wioską, przyjaciółmi, pracą, ulubionym kwiatkiem doniczkowym... Wtem zaświtała mu głowie nowa myśl:

- Ech olbrzymie. Wielki jesteś jak dwa dęby i jak pół Góry Soli, ale oleju w głowie, to chyba nie masz zbyt wiele. Mówiłem, że Łamiśliwka żywi się tym co największe, a ty mi pokazujesz małą górkę?
- Ejże, kolego, trochę grzeczniej - przerwał mu olbrzym.
- Wyrwigruszko, spójrz na niebo, tam jest coś największego, co tylko można tu dostrzec. - to mówiąc, elf zadarł głowę do góry. A tam rozgwieżdżone niebo i księżyc... chudy jak rogalik.
- O mamusiu - przestraszył się olbrzym. - Czy ty mówisz o księżycu?
- Tak, Wyrwygruszko. Łamiśliwka żywi się księżycem.
- Nie może być - Wyrwigruszka przetarł oczy - Jeszcze kilka dni temu, ten księżyc był okrągły jak bułeczka z rodzynkami, a teraz...
- Sam widzisz. Porządnie go nadgryzł, ten nasz Łamiśliwka. Ja na jego miejscu to bym po takim kęsie wypił morze wody... Wyrwigruszko,wracajmy już do domu...
- Nie! - warknął olbrzym tak, że Góra Soli zadrżała w posadach, a trzęsące się portki spadły elfowi do kolan. - Jeszcze nie uwierzyłem, że historia o Łamiśliwce jest prawdziwa. Mówisz, że po takim księżycowym kęsie wypiłbyś morze? Zatem prowadź do miejsca, w którym Łamiśliwka zwykle pije. Tam na pewno go spotkamy.
- D...d...d...dobrze. - odparł posłusznie Trzęsiportek naciągając portki. - Ch..ch.. Chodźmy zatem do Łagodnego Potoku.

I szli. I szli ,i szli, i szli. A, że to było na drugim krańcu lasu szli jeszcze trochę i jeszcze. Mijali tamy na rzekach, przeczyste źródełka, kwitnące leśne kwiaty... Aż wreszcie, tuż przy Łagodnym Potoku Trzęsiportek skręcił... nie w lewo tylko w prawo, nie przez polanę tylko pomiędzy brzozami, nie przez modrzewiowy las tylko przez bukową aleję i tak doprowadził olbrzyma zupełnie w inne miejsce. Do wodospadu. A tak się składało, że Wyrwigruszka nigdy przedtem nie widział wodospadu. Tak jak piasku. I chudego jak rogalik księżyca.

- Jesteś pewien, że zbliżamy się do Łagodnego Potoku? - spytał z niepokojem Wyrwigruszka, słysząc hałas szumiącej wody. A gdy wreszcie, po kilkunastu krokach, olbrzym ujrzał na własne oczy spienioną wodę spadającą z wściekłością i rozpryskującą się o ostre kamienie, cały zbladł.

- O nie! - zawołał elf. - Spójrz olbrzymie!

- Patrzę! Przecież patrzę! - jęknął Wyrwigruszka, przestraszony nie na żarty.

- Jeszcze wczoraj płynął tu Łagodny Potok...
- Co tu się zatem wydarzyło?
- Ktoś musiał wyrwać potok z jego koryta, rozwalić kamienie i proszę... Łagodny Potok, taki piękny a tu... rozerwany na pół. Ojojoj.
- Myślisz, że zrobił to Łamiśliwka...?
- Och, tylko on potrafiłby zetrzeć na pył najtwardszy głaz świata, zjeść pół księżyca i wyrwać potok z jego koryta. Wyrwigruszko, nie chcę, abyśmy go spotkali. Musi być w bardzo złym humorze. Uciekajmy!

Wyrwigruszka drżał na całym ciele.

- D...d...dobrze - zaczął - Chodźmy już do domu...

- Olbrzymie... - wyszeptał Trzęsiportek przerażony.
- Co takiego?
- Widzisz ten cień który na nas pada? - Trzęsiportek wskazał na ziemię. - Obawiam się, że Nad-olbrzym właśnie spogląda na nas z góry.

- Nie! - zapiszczał Wyrwigruszka ze strachu. I gdy rozległ się najokropniejszy grzmot burzowej chmury, Wyrwigruszka, przekonany, że to głos Nad-olbrzyma, skulił się jak mały jeż i wziął nogi za pas krzycząc „Łamiśliwka! Goni mnie Łamiśliwka!". A gnając tak pomiędzy drzewami, nie zauważył ani wiewiórek, ani zajączków ani elfów, które pukały się w głowę.

Tymczasem z burzowej chmury, która tak wystraszyła Wyrwigruszkę, spadł ożywczy deszcz. Trzęsiportek przemoczony do suchej nitki wracał do wioski wolnym krokiem. Był szczęśliwy, że pokonał swój strach i, że udało mu się nabić w butelkę wielkiego jak dąb, groźnego jak wichura i głupiutkiego jak bucior z mojej lewej nogi olbrzyma.

- Wiwat Trzęsiportek! Najdzielniejszy z elfów! - tak witano go w wiosce. Aż sam Mądrutek kręcił z niedowierzaniem głową, że taki drobny i płochliwy elfik potrafił rozprawić się z Wyrwi... oj .... Wyrwi.... oj... Wyrwi... oj... z Wyrwigruszką. Koniec!

# data[].attributes.attachment_link.title
Bajki do czytania dla dzieci | Śmieszne Baśnie, Na dobranoc | Elfi Bajka

# data[].attributes.attachment_link.description
Witajcie kochani. Macie ochotę na nową opowieść, prosto z krainy elfów? Tak? To wskakujcie pod kołdry, poproście mamę albo tatę o kubek gorącej herbaty i rozpoczynamy. To będzie historia Elfa Trzęsiportka. Wszystko wydarzyło się pewnego lata, kiedy to wioskę elfów zaczął nawiedzać... pewien niemile widziany gość. Olbrzym Wyrwigruszka.

# data[].attributes.body
A dzisiaj coś do posłuchania :)
"Elf Basibrzuszek"

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Witajcie kochani. Macie ochotę na nową opowieść, prosto z krainy elfów? Tak? To wskakujcie pod kołdry, poproście mamę albo tatę o kubek gorącej herbaty i rozpoczynamy.

To będzie historia Elfa Trzęsiportka.

Wszystko wydarzyło się pewnego lata, kiedy to wioskę elfów zaczął nawiedzać... pewien niemile widziany gość. Olbrzym Wyrwigruszka. Duży jak drzewo, groźny jak wichura i głupiutki jak bucior z mojej lewej nogi. Czym sobie zasłużył na taką złą sławę? Ach. Tym, że za każdym razem, gdy składał elfom te swoje wizyty, łamał drzewa, zrywał dachy i deptał trawniki. A hałasował przy tym jak zepsuty ciągnik. A kiedy, nie daj Boże, działo się to w porze obiadu, to... potrafił chwycić wielki kocioł pomidorowej, tak jak się chwyta naparstek i siup. Jednym haustem wypijał całą zupę, pozostawiając wszystkich z pustymi brzuchami aż do kolacji. Po jednym z takich wybryków, elfy uznały, że miarka się przebrała i zwołały naradę.

- Kochani, proszę o ciszę! - rozpoczął elf Mądrutek. - Wyrwigruszka był u nas już drugi raz w tym miesiącu...
- Oj! - jęknęło coś w tłumie.
- .... a szkody jakie robi - ciągnął Mądrutek - musimy naprawiać kilka dni! Przepędźmy go raz na zawsze!
- Tylko jak, skoro Wyrwigruszka...
- Oj! - ponownie coś jęknęło.
- Yyy... skoro Wyrwigruszka jest większy niż my wszyscy razem wzięci? - rzekł elf Ziółko, rozglądając się, co to za tajemnicze "oj!" przerwało mu w pół zdania.
- Musimy wymyślić jakiś podstęp - powiedział Mądrutek - Siłą nie pokonamy Wyrwy...
- Oj!
- Wyrwi...
- Oj!
- Wyrwi..
- Oj!
- Co to ma znaczyć? Wyrwigruszki!
- Oj... Nie, nie. Proszę! - odezwał się znów pojękujący głosik. A był to nikt inny jak elf Trzęsiportek. Najmniejszy i najbardziej lękliwy z całej załogi - Proszę, nie mówcie „Wyrwi..." Oj. Na sam dźwięk tego imienia serce zamiera mi ze strachu!
- Trzęsiportku - odburknął Mądrutek - jak możemy rozmawiać o sposobach na pozbycie się tego... no... wyrośniętego nicponia, nie wspominając o nim? Z resztą, "Wyrwigruszka" to dosyć zabawne imię, przyznaj! Tego było już za wiele. Trzęsiportek zestrachany po uszy, wybiegł z narady i pognał ile sił w nogach. Przed siebie, na oślep, byle dalej...

- Żeby było już po wszystkim. Żeby było już po wszystkim - powtarzał sobie w myślach. Biegł tak dobrych kilka minut mijając zagajniki, polany, wąwozy, strumienie, zdziwione wiewiórki i sarny, aż nagle... potknął się o korzeń i z krzykiem poturlał w dół zbocza. Wstał, otrzepał się z igliwia... Znał las niemal na pamięć, ale nie potrafił rozpoznać miejsca, w którym się znalazł. Jego oczom ukazała się dziwna jaskinia.. z której coś złowieszczo pomrukiwało.
- Żeby było już po wszystkim, żeby było już po wszystkim - mówił do siebie Trzęsiportek, ale było dla niego jasne, że wpakował się w jakieś tarapaty. Mruczenie z jaskini stawało się coraz głośniejsze i głośniejsze, a Trzęsiportek trząsł już nie tylko portkami, ale też kapelusikiem i dziurawą skarpetką. I gdy wreszcie z ciemności wyjrzał krzywy nochal... Wyrwigruszki, elf... Zemdlał.
- Kogo ja tu widzę? - mruknął olbrzym, po czym wygramolił się z jaskini. - Och, akurat śniłem o podwieczorku. Myślę, że odpowiednio posolony elf będzie równie smaczny co fasolka po bretońsku - rzekł, a następnie uniósł nieprzytomnego elfa i rozdziawił paszczę. Na szczęście dla Trzęsiportka, olbrzym nie dbał zbyt o uzębienie i zabójczy zapach z ust otrzeźwił elfa w ostatnim momencie.
- Nie!!!! - krzyknął ledwie przebudzony Trzęsiportek. - Nieee!!! Łami... Łami... - jak ci tam było? - Łamiśliwko!!!

Hihi. Oj, nie śmiejmy się z Trzęsiportka, każdemu mogło się pomylić. Zwłaszcza w sytuacji ogromnego stresu. Wyrwigruszka, Łamiśliwka... Dla mnie to ten olbrzym mógłby się nazywać nawet i Maciuś. Tak czy owak, historia potoczyłaby się zupełnie inaczej, gdyby elf nie przekręcił imienia olbrzyma. Jak to możliwe? Posłuchajcie sami.
Olbrzym zatrzymał się i zamiast połknąć Trzęsiportka, postawił go na swojej dłoni.
- Łamiśliwko? Kim jest Łamiśliwka?
Elfowi szczęki tak drżały że strachu, że ledwie mógł z siebie wydusić słowo.
- Yyy... - zaczął niepewnie. I nagle, w ułamku sekundy doszło do niego, że to przejęzyczenie może uratować mu skórę. Zebrał się w garść i wymyślił naprędce taką odpowiedź:
- Łami.. Łamiśliwka, drogi panie olbrzymie jest Nad-olbrzymem i... i... i... włada tym lasem. Dzi... Dzi... dziwne, że o nim nie słyszałeś.
- Hm - zamyślił się Wyrwigruszka. - Nie słyszałem...

- On... on... - ciągnął Trzęsiportek - Bardzo przyjaźni się z elfami i na pewno nie chciałby, żebyś mnie... zjadł.

- Hm. Jakoś nie mogę ci uwierzyć w tę historyjkę. Za bardzo trzęsiesz portkami, wybija mnie to z rytmu. Możesz przestać?

- Yyyy nie wiem, spróbuję... - odparł Trzęsiportek. - Najlepiej by było, gdybym wrócił do domu..

- Nie ma mowy! - gruchnął Wyrwigruszka nieoczekiwanie i w całym lesie rozległo się dzwonienie zębów elfa. - Myślisz, że jestem głupi? Wymyśliłeś sobie tego Łamiśliwkę, żeby ujść z życiem, co?

- Nie, nie, proszę pana - powiedział elf grzecznie. - Łamiśliwka istnieje. Mieszka nad Srebrnym Jeziorem, pod najtwardszym głazem świata, żywi się tym, co największe i pije wodę z Łagodnego Potoku.

- Skoro tak uważasz, pokaż mi go, ale już - warknął Wyrwigruszka.
- D...d..dobrze proszę pana, ruszajmy.

I poszli. Oj dziwny był to widok. Najbardziej lękliwy ze wszystkich elfów i olbrzym, - wielki jak drzewo, groźny jak wichura... No i głupiutki jak bucior z mojej lewej nogi. Szli wiele godzin, mijając grzybną polanę, brzozowy zagajnik, borsucze ślady, lisie nory, aż wreszcie, pokonawszy las, wyszli na piękną piaszczystą plażę. Ani olbrzyma, ani głazu. Tylko Srebrne Jezioro i piasek. No i dwie kaczki, ale akurat one nie mają w naszej opowieści zbyt ważnej roli.

- Co to ma znaczyć, elfie? Gdzie ten Nad-olbrzym? Gdzie ten głaz? - spytał czerwony ze złości Wyrwigruszka.

- Nie wiem, jeszcze wczoraj tu byli... - jęknął Trzęsiportek. - Och, spójrz olbrzymie! - krzyknął i podniósł garść piasku.
- O... - zdziwił się Wyrwigruszka, który pierwszy raz w życiu widział piasek z bliska - Co to jest?

- Nie wiem olbrzymie, ale przypatrz się dobrze. To wygląda jak drobne drobniutkie kamyczki.

- Rzeczywiście. Skąd się to tutaj wzięło?
- Chyba wiem... ale, ale boję się powiedzieć.
- Nawet nie próbuj mnie zdenerwować - warknął olbrzym. - Mów, co tu się wydarzyło.
- Widzisz olbrzymie... Jeszcze wczoraj stał tu najtwardszy głaz na świecie, ulubione miejsce Nad-olbrzyma. Dziś głaz zniknął, za to wszędzie widzę pełno drobniutkich kamyczków...
- Chcesz powiedzieć, że ktoś rozgniótł najtwardszy głaz na świecie...
- Tak, na miazgę. Na pył, który leży wokół nas.
- Myślisz, że tym kimś był...
- Panie olbrzymie, to na pewno Łamiśliwka. Tylko on byłby w stanie rozgnieść najtwardszy głaz na świecie. Taką ma siłę!

- Hm. Co za dziwna historia... - powiedział do siebie Wyrwigruszka przesypując piasek przez palce.

Zdradzę wam teraz w tajemnicy, że każdy kto kiedykolwiek spacerował po elfickim lesie wie, że nad Srebrnym Jeziorem nigdy nie było żadnego głazu. Zawsze zaś była piękna piaszczysta plaża. Na szczęście Wyrwigruszka nie miał o tym pojęcia.

- Naprawdę bardzo silny musi być Łamiśliwka... - dumał Wyrwigruszka dalej, przyglądając się drobinom piasku.
- Wyrwigruszko, wracajmy lepiej do domu. Boję się, że Nad-olbrzym jest w bardzo złym nastroju, skoro rozgniótł swój ulubiony głaz...
- Bzdura! - wybuchł olbrzyn, aż woda w jeziorze zadrżała. - Póki go nie zobaczę, nie uwierzę w ani jedno twoje słowo.
- D....d....d....dobrze - wyjąkał zestrachany Trzęsiportek.
- Mówiłeś, że Łamiśliwka żywi się tym co największe. Ja wiem co jest największe. To Góra Soli.
- Góra Soli?
- Tak. Jeśli tam nie spotkamy Nad-olbrzyma, a co więcej, jeśli Góra Soli nie będzie nawet nadgryziona, wówczas uznam, że ten cały Łamiśliwka to bujda na resorach.

- D...d...d...dobrze - wydukał Trzęsiportek. Cóż miał robić. Ruszyli przed siebie: zestrachany Elf i... równie przestraszony Wyrwigruszka.

Szli tak, i szli, i szli. A że Góra Soli znajdowała się na samym, samiuśkim, samiusieńkim skraju lasu szli jeszcze trochę, i jeszcze, i jeszcze. Mijali wydmy, jeziora, niedźwiedzie gawry i ptasie gniazda. Gdy byli w połowie drogi zapadł zmierzch. A gdy doszli do Góru Soli... zastała ich noc.

Góra Soli, jak pewnie się domyślacie, jak stała tak stała. Bez żadnego uszczerbku. Bez śladów nadgryzień. I nigdzie wokół niej, jak pewnie się domyślacie, nie było Łamiśliwki.

I co powiesz na to, ty ty ty garbaty korniszonku? - spytał złośliwie Wyrwigruszka. - Twój olbrzym to wymyślona naprędce bujda, hm?

Trzęsiportkowi wydawało się, że to koniec jego przygody. Już zaczął żegnać się w myślach ze swoją wioską, przyjaciółmi, pracą, ulubionym kwiatkiem doniczkowym... Wtem zaświtała mu głowie nowa myśl:

- Ech olbrzymie. Wielki jesteś jak dwa dęby i jak pół Góry Soli, ale oleju w głowie, to chyba nie masz zbyt wiele. Mówiłem, że Łamiśliwka żywi się tym co największe, a ty mi pokazujesz małą górkę?
- Ejże, kolego, trochę grzeczniej - przerwał mu olbrzym.
- Wyrwigruszko, spójrz na niebo, tam jest coś największego, co tylko można tu dostrzec. - to mówiąc, elf zadarł głowę do góry. A tam rozgwieżdżone niebo i księżyc... chudy jak rogalik.
- O mamusiu - przestraszył się olbrzym. - Czy ty mówisz o księżycu?
- Tak, Wyrwygruszko. Łamiśliwka żywi się księżycem.
- Nie może być - Wyrwigruszka przetarł oczy - Jeszcze kilka dni temu, ten księżyc był okrągły jak bułeczka z rodzynkami, a teraz...
- Sam widzisz. Porządnie go nadgryzł, ten nasz Łamiśliwka. Ja na jego miejscu to bym po takim kęsie wypił morze wody... Wyrwigruszko,wracajmy już do domu...
- Nie! - warknął olbrzym tak, że Góra Soli zadrżała w posadach, a trzęsące się portki spadły elfowi do kolan. - Jeszcze nie uwierzyłem, że historia o Łamiśliwce jest prawdziwa. Mówisz, że po takim księżycowym kęsie wypiłbyś morze? Zatem prowadź do miejsca, w którym Łamiśliwka zwykle pije. Tam na pewno go spotkamy.
- D...d...d...dobrze. - odparł posłusznie Trzęsiportek naciągając portki. - Ch..ch.. Chodźmy zatem do Łagodnego Potoku.

I szli. I szli ,i szli, i szli. A, że to było na drugim krańcu lasu szli jeszcze trochę i jeszcze. Mijali tamy na rzekach, przeczyste źródełka, kwitnące leśne kwiaty... Aż wreszcie, tuż przy Łagodnym Potoku Trzęsiportek skręcił... nie w lewo tylko w prawo, nie przez polanę tylko pomiędzy brzozami, nie przez modrzewiowy las tylko przez bukową aleję i tak doprowadził olbrzyma zupełnie w inne miejsce. Do wodospadu. A tak się składało, że Wyrwigruszka nigdy przedtem nie widział wodospadu. Tak jak piasku. I chudego jak rogalik księżyca.

- Jesteś pewien, że zbliżamy się do Łagodnego Potoku? - spytał z niepokojem Wyrwigruszka, słysząc hałas szumiącej wody. A gdy wreszcie, po kilkunastu krokach, olbrzym ujrzał na własne oczy spienioną wodę spadającą z wściekłością i rozpryskującą się o ostre kamienie, cały zbladł.

- O nie! - zawołał elf. - Spójrz olbrzymie!

- Patrzę! Przecież patrzę! - jęknął Wyrwigruszka, przestraszony nie na żarty.

- Jeszcze wczoraj płynął tu Łagodny Potok...
- Co tu się zatem wydarzyło?
- Ktoś musiał wyrwać potok z jego koryta, rozwalić kamienie i proszę... Łagodny Potok, taki piękny a tu... rozerwany na pół. Ojojoj.
- Myślisz, że zrobił to Łamiśliwka...?
- Och, tylko on potrafiłby zetrzeć na pył najtwardszy głaz świata, zjeść pół księżyca i wyrwać potok z jego koryta. Wyrwigruszko, nie chcę, abyśmy go spotkali. Musi być w bardzo złym humorze. Uciekajmy!

Wyrwigruszka drżał na całym ciele.

- D...d...dobrze - zaczął - Chodźmy już do domu...

- Olbrzymie... - wyszeptał Trzęsiportek przerażony.
- Co takiego?
- Widzisz ten cień który na nas pada? - Trzęsiportek wskazał na ziemię. - Obawiam się, że Nad-olbrzym właśnie spogląda na nas z góry.

- Nie! - zapiszczał Wyrwigruszka ze strachu. I gdy rozległ się najokropniejszy grzmot burzowej chmury, Wyrwigruszka, przekonany, że to głos Nad-olbrzyma, skulił się jak mały jeż i wziął nogi za pas krzycząc „Łamiśliwka! Goni mnie Łamiśliwka!". A gnając tak pomiędzy drzewami, nie zauważył ani wiewiórek, ani zajączków ani elfów, które pukały się w głowę.

Tymczasem z burzowej chmury, która tak wystraszyła Wyrwigruszkę, spadł ożywczy deszcz. Trzęsiportek przemoczony do suchej nitki wracał do wioski wolnym krokiem. Był szczęśliwy, że pokonał swój strach i, że udało mu się nabić w butelkę wielkiego jak dąb, groźnego jak wichura i głupiutkiego jak bucior z mojej lewej nogi olbrzyma.

- Wiwat Trzęsiportek! Najdzielniejszy z elfów! - tak witano go w wiosce. Aż sam Mądrutek kręcił z niedowierzaniem głową, że taki drobny i płochliwy elfik potrafił rozprawić się z Wyrwi... oj .... Wyrwi.... oj... Wyrwi... oj... z Wyrwigruszką. Koniec!

# data[].attributes.attachment_link.title
Bajki do czytania dla dzieci | Śmieszne Baśnie, Na dobranoc | Elfi Bajka

# data[].attributes.attachment_link.description
Witajcie kochani. Macie ochotę na nową opowieść, prosto z krainy elfów? Tak? To wskakujcie pod kołdry, poproście mamę albo tatę o kubek gorącej herbaty i rozpoczynamy. To będzie historia Elfa Trzęsiportka. Wszystko wydarzyło się pewnego lata, kiedy to wioskę elfów zaczął nawiedzać... pewien niemile widziany gość. Olbrzym Wyrwigruszka.

# data[].attributes.body
Zachęcamy do wysłuchania

Jacek Kałucki - Historia Chrapiącego Niedźwiedzia | Ortografia Śpiewająco

# data[].attributes.attachment_link.title
Jacek Kałucki - Historia Chrapiącego Niedźwiedzia | Ortografia Śpiewająco