# data[].attributes.body
Znajdź informacje dotyczące bitwy stoczonej podczas operacji "Barbarossa". ( data, strony konfliktu, dowódcy, przebieg)

# data[].attributes.attachment_link.title
Barbarossa Visualized: The Battle of Smolensk [July 1941] [Episode 5]

# data[].attributes.body
Wypisz przyczyny i skutki Bitwy o Madagaskar.

# data[].attributes.body
Napisz w zeszycie najważniejsze informacje dotyczące Bitwy o Monte Cassino.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Bitwa o Monte Cassino (11-18 maja 1944) - jedna z czterech bitew toczonych w rejonie klasztoru na wzgórzu Monte Cassino na froncie włoskim II wojny światowej.

W maju 1944 działający w ramach 8 Armii brytyjskiej 2 Korpusu Polskiego (dowódca - generał dywizji Władysław Anders) wziął udział w operacji „Diadem" - czwartej próbie przełamania niemieckich pozycji obronnych (tak zwanej Linii Gustawa) strzegących od południa dostępu do Rzymu i stanowiących fragment systemu umocnień zwanych „linią zimową" (Winterstellung). Kluczowy punkt oporu linii Gustawa znajdował się w rejonie wzgórza 516, Monte Cassino, na którym wznosił się pochodzący z VI wieku klasztor benedyktyński (tak zwane wzgórze klasztorne).

Głównym zadaniem wojsk polskich, rozlokowanych pomiędzy 10 i 13 brytyjskim Korpusem Armijnym, było zajęcie położonych na północny zachód od Monte Cassino: wzgórza 593 oraz rejonu folwarku Masseria Albaneta, atakowanych wzdłuż wąwozu zwanego „Gardzielą" przez 3 Dywizję Strzelców Karpackich (dowódca - generał brygady Bronisław Duch), oraz wzgórz 575 i 601 (Sant Angelo), atakowanych przez 5 Kresową Dywizję Piechoty (dowódca - generał brygady Nikodem Sulik). Rozlokowane tam doborowe oddziały niemieckie wchodzące w skład 1 Dywizji Spadochronowej kontrolowały przebiegającą u podnóża wzgórz strategiczną drogę numer 6 (via Casilina) w dolinie rzeki Liri, której odblokowanie umożliwiłoby jednostkom 8 Armii podjęcie marszu na Rzym.

Po wybudowaniu specjalnej linii komunikacyjnej pomiędzy tyłami a pozycjami wyjściowymi (tak zwanej Drogi Polskich Saperów) pierwszy atak oddziałów polskich został przeprowadzony w nocy z 11 na 12 maja 1944 i mimo ogromnego poświęcenia żołnierzy zakończył się niepowodzeniem. Drugie uderzenie polskie nastąpiło 17 maja i doprowadziło do zdobycia w dniu następnym przez 3 Dywizję Strzelców Karpackich wzgórza 593, opanowania jego południowych stoków zwanych „Balkonem" oraz wyjścia na drogę numer 6 celem nawiązania współdziałania bojowego z nacierającymi od południa jednostkami brytyjskiej 78 Dywizji Piechoty. Jednocześnie 5 Kresowa Dywizja Piechoty zdołała do wieczora 18 maja zdobyć wzgórze San Angelo, następnego zaś ranka opanować wzgórze 575. Działania polskich jednostek wojskowych doprowadziły do przełamania linii Gustawa oraz zajęcia 18 maja przez oddziały 12 Pułku Ułanów Podolskich wzgórza klasztornego. Straty liczącego około 45 tysięcy żołnierzy 2 Korpusu Polskiego wyniosły 924 poległych, 2930 rannych oraz 345 zaginionych.

Autor hasła:

Dr hab. Zdzisław Zblewski - historyk, doktor habilitowany nauk humanistycznych. Wykładowca Instytutu Historii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Specjalista z zakresu dziejów Polski Ludowej i ruchów opozycyjnych tego okresu. Autor takich prac jak „Między wolną Polską a siedemnastą republiką" czy „Utopia nad Wisłą. Historia Peerelu".

Źródło:

Powyższe hasło ukazało się pierwotnie w publikacji książkowej Bitwy polskie. Leksykon (Wydawnictwo Znak 1999) przygotowanej przez wykładowców Uniwersytetu Jagiellońskiego: Tomasza Gąsowskiego, Jerzego Ronikiera, Piotra Wróbla i Zdzisława Zblewskiego. Zdanie wprowadzające pochodzi od redakcji.

Nasze publikacje o bitwie o Monte Cassino (1944):

Zawarcie układu Sikorski-Majski 30 lipca 1941 roku otworzyło nowy rozdział w stosunkach polsko-radzieckich. Jego elementem było utworzenie w ZSRR Polskich Sił Zbrojnych. Już wkrótce formacja pod komendą generała Władysława Andersa musiała jednak opuścić „sojusznicze" ziemie...

# data[].attributes.attachment_link.description
Bitwa o Monte Cassino (11-18 maja 1944) - jedna z czterech bitew toczonych w rejonie klasztoru na wzgórzu Monte Cassino na froncie włoskim II wojny światowej.

# data[].attributes.body
Przeanalizuj kierunki działania wojsk polskich i niemieckich

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Bitwa o Ankonę - jedna z bitew stoczonych przez wojska alianckie na froncie włoskim w czasie walk nad Adriatykiem w 1944 roku.

7 czerwca 1944 roku 3 Dywizja Strzelców Karpackich zluzowała hinduską 4 Dywizję Piechoty. 2 Korpus Polski od 15 czerwca rozpoczął działania pościgowe nad Adriatykiem, powstrzymywany przez niemieckie oddziały opóźniające. Dywizje niemieckie stosowały szeroko system zniszczeń i stawiały opór na kolejnych pozycjach wykorzystując przepływające rokadowo rzeki. 21 czerwca oddziały Korpusu uderzyły z marszu na niemiecką 278 DP nad rzeką Chienti. Polacy nie przełamali obrony, jednak Niemcy wycofali się. Korpus przeszedł ponownie do pościgu. 1 lipca czołowe oddziały 3 DSK współdziałające z 2 Brygadą Pancerną przeszły do pościgu wzdłuż drogi Nr 16. Na jej czele działały oddziały wydzielone. Na lewo od 3 Dywizji Strzelców Karpackich weszła do walki 5 Kresowa Dywizja Piechoty. 3 DSK przeszła nad rz. Musone i zabezpieczyła brody. Rozegrała się bitwa pod Loreto. Polacy zdobyli Loreto, Recanati, Castelfidardo - 1 lipca, Osimo - 5 lipca i wzgórze S. Piero - 6 lipca. 5 KDP po zaciętych walkach sforsowała Musone i nawiązała łączność bojowa z 3 DSK. Opór niemiecki został złamany po zdobyciu przez 5 KDP Montoro i Palazzo del Cannone. Rozpoczęto przygotowania do właściwej bitwy o Ankonę.

Silny opór nieprzyjaciel zorganizował dopiero na przedpolu miasta i portu Ankona. Gen. Władysław Anders postanowił wykonać główne uderzenie siłami 5 Dywizji Piechoty. Miała ona opanować dominujące wzgórza w rejonie Paterniano - Monte della Crescia - Monte Tarto. Działając w pasie nadmorskim 3 Dywizja Strzelców Karpackich z Karpackim Pułkiem Ułanów otrzymała zadanie wiązania nieprzyjaciela walką i prowadzenia działań demonstracyjnych.

17 lipca 0 6.00 ruszyło natarcie w kierunku na Ankonę poprzedzone nawałą artyleryjską. 3 DSK od czoła wykonywała natarcie pozorujące wzdłuż szosy Numana - Ankona. W tym czasie 5 KDP wzmocniona 4 ppanc miała przełamać obronę nieprzyjaciela i opanować Monte del Cresia i S. Stefano, przez co umożliwić 2 BPanc z 15 puł. i 7 pułkiem huzarów brytyjskich i kompanią komandosów wykonanie manewru oskrzydlającego zgrupowania broniącego Ankonę. Osłonę zachodniego skrzydła 2 Korpusu stanowiła włoska 2 Brygada. 14 Wileński Batalion Strzelców, wzmocniony szwadronem czołgów, zdobył Paterniano. 13 Wileński Batalion Strzelców obsadził wzgórza na północ od San Stefana, a następnie wspólnie z 15 Batalionem Strzelców, zdobył Monte delia Crescia. Z rejonu Offagna Niemcy wyprowadzili kontratak. Uderzenie nieprzyjaciela odparto i opanowano miejscowość. Była to doskonała pozycja wyjściowa do bezpośredniego natarcia na miasto. Dzięki zdobyciu wzgórz Monte Tarto i Croce di San Vinzenzo, również na odcinku zachodnim uzyskano głęboki wgląd w obronę niemiecką. Mimo zapadającego zmroku oddziały korpusu kontynuowały natarcie.

Lotnictwo niemieckie prowadziło nocami bombardowanie głównie terenu nadmorskiego, zapalając m.in. starą bazylikę w Loreto

6 Lwowska Brygada Piechoty i 15 Pułk Ułanów Poznańskich wykonały manewr obejścia i wyszły na tyły Ankony. Zdobyto Torrette a Mare, a piechota wsparta czołgami wyszła nad rzekę Esino pod Chiaravalle.

18 lipca o 14.30, ułani karpaccy i 2 Batalion Strzelców Karpackich wkroczyły do Ankony. Niemiecka 278 Dywizja Piechoty została rozbita. Zdobycie tak ważnego portu ułatwiło aliantom prowadzenie dalszych działań na Rimini i Linię Gotów.

Straty niemieckie w bitwie oszacowano na ok. 800 poległych i 2400 rannych, czyli ok. 30% walczących. 992 pułk grenadierów został zupełnie zniszczony[potrzebny przypis]. Niemiecka 278 DP straciła znaczną część uzbrojenia i pojazdów. Zdobyto 10 czołgów, 16 dział polowych, 25 dział przeciwpancernych. Podczas walk o Ankonę 2 Korpus Polski stracił 39 oficerów i 338 szeregowych zabitych i rannych. W czasie działań nad Adriatykiem 2 KP stracił 496 poległych, 1789 rannych i 139 zaginionych. Żołnierze Polscy zabici i zmarli na skutek ran zostali pochowani na cmentarzu w Loreto.

Upamiętnienie

Walki o Ankonę zostały upamiętnione na Grobie Nieznanego Żołnierza w Warszawie, napisem na jednej z tablic - „ANKONA 17 - 18 VII 1944".

Jerzy Bordziłowski (red.): Mała encyklopedia wojskowa. Tom 1. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1967.

Witold Biegański: Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie. Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1990. ISBN 83-03-02923-1 .

Stanisław Komornicki (red.): Wojsko Polskie 1939-1945. Barwa i broń. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984. ISBN 83-223-2055-8 .

Wojciech Narębski: Działania 5 Wileńskiej Brygady Piechoty podczas kampanii włoskiej 1944-45. Bydgoszcz: Towarzystwo Miłośników Wilna i Ziemi Wileńskiej, 2005. ISBN 83-87865-49-4 .

Krzysztof Komorowski: Boje polskie 1939 - 1945. Warszawa: Bellona. ISBN 978-83-11-10357-3 .

Kazimierz Sobczak (red.): Encyklopedia II wojny światowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1975.

# data[].attributes.attachment_link.description
Bitwa o Ankonę - jedna z bitew stoczonych przez wojska alianckie na froncie włoskim w czasie walk nad Adriatykiem w 1944 roku. 7 czerwca 1944 roku 3 Dywizja Strzelców Karpackich zluzowała hinduską 4 Dywizję Piechoty. 2 Korpus Polski od 15 czerwca rozpoczął działania pościgowe nad Adriatykiem, powstrzymywany przez niemieckie oddziały opóźniające.

# data[].attributes.body
Wymień strony konfliktu.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Bitwa o Bolonię (9-21 kwietnia 1945) - bitwa stoczona przez wojska alianckie na froncie włoskim.

Po okresie trwających od 1 stycznia do 8 kwietnia działań obronnych nad rzeką Senio, przepływającą na południowy wschód od Bolonii, 9 kwietnia 2 Korpus Polski (pełniący obowiązki dowódcy generał dywizji Zygmunt Bohusz-Szyszko) rozpoczął natarcie w kierunku północno-zachodnim, wzdłuż szosy nr 9 (Via Emilia), prowadzącej z miejscowości Faenza do Bolonii. Główną siłę uderzeniową Korpusu stanowiła 3 Dywizja Strzelców Karpackich (dowódca - generał brygady Bronisław Duch), którą na lewym skrzydle wspomagało Zgrupowanie „Rud" (3 i 4 Brygada Piechoty) pod dowództwem pułkownika dyplomowanego Klemensa Rudnickiego.

Po osiągnięciu linii rzeki Santerno ( 13 kwietnia) oraz zdobyciu miejscowości Imola ( 14 kwietnia) oddziały polskie zostały przegrupowane. W miejsce 3 Dywizji Strzelców Karpackich wprowadzono 5 Kresową Dywizję Piechoty (dowódca - generał brygady Nikodem Sulik) oraz tak zwane Zgrupowanie „Rak" (2 Brygada Pancerna pod dowództwem generała brygady Bronisława Rakowskiego). Nowe natarcie Korpusu, rozpoczęte 14 kwietnia, doprowadziło 16 kwietnia do rozbicia oporu jednostek niemieckiej 10 Armii (dowódca - generał H. von Vietinghoff-Schell) na linii rzeki Sillaro oraz uchwycenia 19 kwietnia linii kanału Il Fossatone oraz rzeki Gaiana.

W tym czasie ruszyło natarcie sąsiadującej z 2 Korpusem Polskim od zachodu 5 Armii amerykańskiej, która przełamawszy w rejonie wzgórza 668 (Monte Sole) opór niemieckiej 157 Dywizji Piechoty, rozpoczęła marsz w kierunku północnym - na Bolonię. Wykorzystując tę sytuację, 21 kwietnia jednostki polskie dokonały kolejnego przegrupowania - w miejsce Zgrupowania „Rak" do akcji ponownie weszła 3 Dywizja Strzelców Karpackich - a następnie przełamały ostatnią linię obrony niemieckiej na rzece Idice, zajmując jeszcze tego samego dnia Bolonię oraz miejscowości położone na północ od tego miasta: Corticella, Quarto oraz Granarolo.

Autor hasła:

Dr hab. Zdzisław Zblewski - historyk, doktor habilitowany nauk humanistycznych. Wykładowca Instytutu Historii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Specjalista z zakresu dziejów Polski Ludowej i ruchów opozycyjnych tego okresu. Autor takich prac jak „Między wolną Polską a siedemnastą republiką" czy „Utopia nad Wisłą. Historia Peerelu".

Źródło:

Powyższe hasło ukazało się pierwotnie w publikacji książkowej Bitwy polskie. Leksykon (Wydawnictwo Znak 1999) przygotowanej przez wykładowców Uniwersytetu Jagiellońskiego: Tomasza Gąsowskiego, Jerzego Ronikiera, Piotra Wróbla i Zdzisława Zblewskiego. Zdanie wprowadzające pochodzi od redakcji.

Nasze publikacje o bitwie o Bolonię (1945):

Zawarcie układu Sikorski-Majski 30 lipca 1941 roku otworzyło nowy rozdział w stosunkach polsko-radzieckich. Jego elementem było utworzenie w ZSRR Polskich Sił Zbrojnych. Już wkrótce formacja pod komendą generała Władysława Andersa musiała jednak opuścić „sojusznicze" ziemie...

Losy Polski były już przypieczętowane. Nasi żołnierze nie zamierzali jednak składać broni. W ostatnich dniach wojny zadali Niemcom dotkliwą klęskę. I to oni wkroczyli jako wyzwoliciele do jednego z najważniejszych miast Włoch.

Maki czerwieniły się nie tylko pod Monte Cassino. Podczas zażartych walk we Włoszech poległo 2301 polskich żołnierzy. Przypominamy bitwy, które dla wielu kolumbów okazały się ostatnimi. I bez których 8 maja nie świętowalibyśmy zakończenia wojny.

# data[].attributes.attachment_link.description
Bitwa o Bolonię (9-21 kwietnia 1945) - bitwa stoczona przez wojska alianckie na froncie włoskim. Po okresie trwających od 1 stycznia do 8 kwietnia działań obronnych nad rzeką Senio, przepływającą na południowy wschód od Bolonii, 9 kwietnia 2 Korpus Polski (pełniący obowiązki dowódcy generał dywizji Zygmunt Bohusz-Szyszko) rozpoczął natarcie w kierunku północno-zachodnim, wzdłuż szosy nr 9 (Via Emilia), prowadzącej z miejscowości Faenza do Bolonii.