# data[].attributes.body
Medos fóra.

Cando ocorre algo malo,

As bágoas non caen en van.

Rimos noutros momentos

Pensando nun futuro incerto.

Esperanza non nos falta

Dentro da nosa casa.

Imaxinación permanente

E sen medos latentes.

Medos fóra, nunha etapa nova.

# data[].attributes.body
SAÍREMOS

Só na miña habitación.

Afastado de toda a poboación.

Intentado loitar contra a enfermidade.

Rúas sen xente.

Entón imaxina o que se sente.

Moitas ganas de volver saír.

O mundo vai resistir.

Saíremos, xuntos saíremos

# data[].attributes.body
A ESPERANZA

Nos tempos máis difíciles ela apareceu.

O que me restaba, non era nada.

Nas mañás, sen esperanza miraba ao ceo.

Polas noites buscando axuda.

E a luz dos bos momentos, encandéaa.

Recordando os instantes das risas.

Coas bágoas caíndo do anceio.

Agora, o que me resta, é saír na ventá.

Mais a miña esperanza non rematou

O que soaba eran as palmadas

Sen dúbida, marcas a todos deixou

Ah! mais ela apareceu ….

Eu non me renderei, non rematou.

So temos que esperar na casa .

Para sermos así, unhas estrelas.

E poñer o noso gran de area.

Recoñecer o meu deber de na casa ficar

Aínda que veña o vento que sexa.

Nunca a perderemos a ela

Zonas pechadas, parecendo que todo acabou….

Ah! mais ela aparece… a ESPERANZA.

Nos tempos máis difíciles ela apareceu.

O que me restaba non era nada.

Nas mañás sen esperanza miraba ao ceo.

Pero non esquecemos dos protagonistas.

Eles que loitan por dar a vida .

Recuperando e loitando por nosa vivencia.

E aínda por riba deixando a súa casa.

Zapadores facendo o mellor para as persoas.

A nosa disposición, a todas horas.

Mesmo chorando pola súa familia.

O protagonista vai todos os dias traballar.

Sabe e ten esperanza que todo vai pasar.

# data[].attributes.body
Con este confinamento

o día está cheo de aburrimento,

resistiremos en todo momento

os problemas que nos traia o tempo

nestes días o tempo pasa moi lento

algún minuto parece eterno.

Vivir estando encerrado

inhibe o teu mellor lado,

recemos para salir ben parados

unámonos como irmáns,

saíremos desta reforzados.

# data[].attributes.body
Contando os días de espera,

ollando pola xanela.

Rúas completamente baleiras

o COVID chegou sen que o viras.

Ninguén perdería a sua vida,

a xente ao segundo día aburrida.

Vexo que toda a xente envia cartas

imaxinate recibir tantas.

Reintentando con destreza,

unha vacuna perfecta.

Solo penso en sair

e cos meus amigos poder rir

# data[].attributes.body
Estaba eu xogando fútbol, Soamente disfrutando,
Tiña a vista no balón
O sufrimento estaba chegando
Un centro pasoume por diante, xa pensaba na portería
Alí estaba de verdade
TIña pensada unha vaselina
Ai! Escapoume a bóla, corrín moito detrás dela,
Observaba como chegaba
Sabía que pagaba a pena Entón dinlle a bóla,

Non sentía nada
Aínda que eso si,
Rápido cambioume a cara
Intuín que algo pasara
Zafar non podía
Estaba con moita dor
Sentía a man durmida
Viñeron axudarme
Daquela non pensaba
A dor impedíamo o sufrimento non cesaba.
Cheguei o hospital
Oh, a proba confirmouno
Rompera o radio
Estiven 3 meses de baixa
Non podía facer deporte
Tiña os meus amigos
Eles eran o meu soporte
Nada mais quitar o xeso
Atrofiado estaba o meu puslo agora teño mais mobilidade coa recuperación en curso.

# data[].attributes.body
CORONAVIRUS

Unha mañá cando espertei

mirei ao redor,

pensei que todo era un sono

que non se podía saír da casa,

vaia parvada.

As semanas pasaban

e alí seguíamos encerrados,

na casa.

Pero cando xa perdéramos a esperanza

espertei

e ese día souben

que xuntos gañaríamos a batalla.

# data[].attributes.body
A POESÍA CURATIVA
Cando me comunicaron que entrei no conservatorio
A miña cabeza era incapaz de crelo Repasei a lista de admitidos varias veces Pensei quenon o ía conseguir E a miña vida cambiou por completo. Día e noite teño que estudar Ir á Coruña casi todos os días E dicir que non a moitas cousas Merece a pena? Por suposto

# data[].attributes.body
Cando acabou o inverno

O goberno fixo un bloqueo eterno

Rezaba por o verano poder velo

Ou al menos olelo eu non quero perdelo

Na casa quedei atrapado

Ao principio aconsellado

Vimos as noticias e quedei obligado

Illa era miña casa e eu o pirata encallado

Remando eu queria estar pero a marea foume atrapando

Unha noticia boa estaba esperando

Sorprendentemente sigo esperando.

# data[].attributes.body
CORONAVIRUS

Cando nas clases estamos,

O profesor anuncia que nos imos.

Rosmando nos din,

O instituto está pechado.

Nós contentos para a casa,

Ata que unha semana pasa.

Vivimos encerrados,

Isto non o soportamos.

Rescátame desta prisión,

Un século pasará

Sen outra opción.

# data[].attributes.body
XIMNASIA RÍTMICA
Isto non é só un deporte,
é un tipo de vida.
Senón fose por ela,
eu estaría máis que perdida.
Xerar esa emoción,
impósibel de imaxinar.
É capaz de mergullar na miña mente,
nada mais comezar.
As veces non é fácil,
non é só entrenar,
se non sentir iso,
que faiche brillar.
Non sempre sae o que esperas,
nin algo parecido.
Saes chorando do tapiz,
pensando que todo rematou.
Mais ao final deste túnel,
alguén te está a esperar.
É ela, a túa segunda nai,
a que sempre confiará en ti.
Pensando que a súa nena,
volverá volar.
A mellor sensación que tiven na miña vida,
foi grazas a esta familia.
Cando antes de salir a competir,
a túa entrenadora date un bico e te dí,
“faino como so ti sabes”.
Neste momento e cando comezo a sorrir

# data[].attributes.body
Cando espertei
Ollei o meu redor.
Raro estaba todo,
O peor era que os meses desaparecéran
Nun instante.
A pertepción dos nosos planes borrárase.
Vin coma todo se esfumaba,
Insegura estaba.
Respirei profundo
Urguei nos meus pensamentos e iso tranquilizoume.
Sabía que xuntos venceríamos esta guerra

# data[].attributes.body
Coroado sen ser rei

opresor das nosas vidas

represión no lugar da lei

obriga das xentes queridas

náufragos dun mar de xeo

ausencia de estrelas no ceo

vida triste que nos une

ira, soños e pesadume

retorno fráxil e lento

usurpador do noso pensamento

soupésemos nós adiantar o tempo.

# data[].attributes.body
N unca imaxinei

O que está a suceder:

Rúas baleiras,

Meniños na casa,

Anciáns asustados,

Locais pechados...

Imos conseguilo

Debemos quedar na casa

Ata conseguir

Deixar de lado

Esta enfermidade.

# data[].attributes.body
Coronavirus

Con coidadiño pasea o Coronavirus,

infectando a millóns de persoas.

Obrigándoas a permanecer no fogar,

Rezan e rezan pola saúde dos seus queridos.

Ollos esperanzados dos nosos sanitarios e profesionais que,

Nas noites escuras, choran e choran de esgotamento.

A paso pequeno sobrevivimos a esta tortura,

Vivindo como osos nas covas mentres,

Imaxinamos a nosa vida despois do confinamento.

Ruídos e griterío facemos nós en sinal de apoio,

Unidos por deter esta pandemia que

Será recordada e permanecerá nos recorodos

de cada un de nós.