# data[].attributes.headline
Stworzenie świata i człowieka, przypowieść o siewcy, o talentach, o pannach roztropnych, o miłosiernym Samarytaninie

# data[].attributes.subject
Stworzenie świata i człowieka, przypowieść o siewcy, o talentach, o pannach roztropnych, o miłosiernym Samarytaninie

# data[].attributes.attachment_link.title
Mit o Orfeuszu i Eurydyce - streszczenie

# data[].attributes.body
motyw: szkoły, przyjaźni, dojrzewania

# data[].attributes.attachment_link.title
Lektura szkolna. Edmund Niziurski "Sposób na Alcybiadesa" audiobook. Całość w linku w opisie

# data[].attributes.headline
"Felix, Net, Nika i gang niewidzialnym ludzi"

# data[].attributes.subject
"Felix, Net, Nika i gang niewidzialnym ludzi"

# data[].attributes.body
motyw: przyjaźni, lojalności, moralności, dobra i zła

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
1 Rafał Kosik Felix, Net i Nika oraz Gang Niewidzialnych Ludzi dla Jasia Przez szklane drzwi banku wyszedł ostatni klient. Znudzony strażnik zamknął drzwi na klucz, ziewnął, leniwie podciągnął obwieszony bronią pas i sprawdził, czy wszystkie komputery zostały wyłączone oraz czy nikt niepowołany nie pozostał w budynku. Potem poczłapał w kierunku korytarza prowadzącego na zaplecze. Jak co dzień, o tej porze otwierano skarbiec i chowano do niego wszystkie pieniądze ze wszystkich kas. -- Dzień dobry, pani Lucynko -- pozdrowił sprzątaczkę, która teraz dopiero zaczynała pracę, i zniknął za drzwiami w drugim końcu korytarza. -- Dzień dobry, panie Stefanie -- odpowiedziała z właściwym sobie opóźnieniem pani Lucynka. Była już starszą kobietą i wszystko co robiła, zazwyczaj było opóźnione. Pracowała w banku od trzydziestu lat. Jakieś trzy, może cztery lata temu przestała nadążać odpowiadać dzień dobry" na czas. Ciągle również myliła imiona - pan Stefan tak naprawdę nazywał się zupełnie inaczej. Otworzyła drzwi niewielkiego schowka, przecisnęła się między dużym odkurzaczem a froterką do podłogi i wyciągnęła na zewnątrz wózek z kubłami i mopami. Pani Lucynka nie miała już najlepszej pamięci. Po przejściu połowy korytarza zatrzymała się i pal- 7 r nęła otwartą dłonią w czoło, aż klasnęło. Narzekając na swoje roztargnienie, zawróciła po butelkę płynu do podłóg. Codziennie zapominała o płynie i codziennie po niego wracała. Zwykle musiała wracać po różne rzeczy dwu- albo i trzykrotnie, za każdym razem akcentując moment olśnienia klaśnięciem w głowę. Wieczorem zastanawiała się, dlaczego boli ją czoło. Otworzyła ponownie schowek i wytrzeszczyła oczy. W ciasnym pomieszczeniu stało trzech rosłych mężczyzn w niebieskoszarych kombinezonach. Wyszli na korytarz i otoczyli osłupiałą sprzątaczkę. Pierwszy z nich rozwinął szeroką taśmę klejącą z rolki i przy-kleił jej koniec do rękawa pani Lucynki. Przekazał rolkę drugiemu, drugi - trzeciemu, a trzeci znów pierwszemu. W kilka sekund trzy pary rąk,

2 współdziałając jak ramiona jakiegoś wielkiego pająka, ob-kleiły kobietę tak, że nie mogła się poruszyć. -- Przepraszam, chyba pomyliłam drzwi -- powiedziała dopiero teraz pani Lucynka. Pierwszy mężczyzna uniósł rolkę na wysokość jej twarzy, drugi odwinął kawałek taśmy, a trzeci odciął nożykiem. Używając trzech rąk zakłeili jej usta, przyklepali z dwóch stron, żeby było równiej, i wyjęli z kieszeni jej fartucha kartę magnetyczną, otwierającą wszystkie drzwi. Wreszcie wstawili nieszczęsną staruszkę do schowka i zamknęli na klucz. Poprawili kombinezony, odwrócili się i równym krokiem pomaszerowali w kierunku końca korytarza, skąd właśnie rozległ się szczęk otwieranych drzwi skarbca. Przed wejściem do banku zatrzymała się z piskiem opon biała furgonetka. Wysiadło z niej kolejnych trzech mężczyzn w niebieskoszarych kombinezonach. 1. Pierwszy dzień w szkole -- Muszę lecieć -- powiedziała smutno mama, poprawiając Felixowi klapy marynarki. -- Mam w firmie mały kryzys i nikt sobie nie poradzi beze mnie. Bądź grzeczny i słuchaj pani. Pocałowała go jeszcze w czoło, wsiadła do swojego czerwonego Alfa Romeo i szybko odjechała. Zdaniem Felixa mama jeździła zdecydowanie za szybko. Felix Polon był trzynastoletnim, szczupłym, jasnowłosym chłopcem o piwnych oczach. Wyglądał w zasadzie przeciętnie. Może za wyjątkiem ubrania - dziś, z okazji rozpoczęcia roku szkolnego, miał na sobie elegancki, ciemny garnitur i białą koszulę. Samochód mamy zniknął za zakrętem. Felix odwrócił się i spojrzał na swoją nową szkołę. Budynek wydał mu się zbyt duży. Podstawówka, do której chodził przez sześć lat, mieściła się w parterowym dworku otoczonym dużym ogrodem z piaskownicami, zjeżdżalniami i drewnianymi domkami do zabaw. Przypominała przedszkole. Ta szkoła wyglądała zupełnie inaczej. Szary, czterokondygnacyjny budynek miał chyba ze sto lat. Sprawiał ponure wrażenie i nieco przypominał zamek. Niewielkie podwyższenia dachu w każdym rogu budynku, przy odrobinie wyobraźni, można 9 było uznać za baszty. Dwie topole rosnące po obu stronach wejścia poruszały gałęziami na wietrze. Gimnazjum imienia profesora Stefana Kuszmińskiego - miejsce, gdzie będzie przychodził codziennie przez następne 3 lata. Wzruszył ramionami i wszedł po szerokich schodach prowadzących do olbrzymich drzwi. Klamka znajdowała się na wysokości jego czoła. Otworzył skrzypiące drzwi i wszedł do środka. W hallu było już trochę uczniów, choć do rozpoczęcia uroczystości zostało jeszcze ponad dwadzieścia minut. Niemal

3 wszyscy przyszli z rodzicami. Tata Felixa nie mógł z nim przyjść. Był wynalazcą i właśnie dziś zaplanowano pokaz jednej z jego maszyn przed ważnym ministrem. Mama znalazła tylko tyle czasu, by odwieźć Felixa pod szkołę, nawet nie mogła odprowadzić go do drzwi. Babcia Lusia z chęcią by z nim przyjechała autobusem, ale Felix grzecznie odmówił. Tylko tego brakowało, żeby pierwszego dnia w nowej szkole wszyscy zobaczyli go z babcią. Rozejrzał się wokoło. Wszystko było tu duże. Pod wysokim sufitem wisiał wielki ozdobny żyrandol, teraz zgaszony. Na wprost wejścia, za portiernią, znajdowały się przeszklone drzwi prowadzące na patio zarośnięte starymi, karłowatymi drzewami. W prawo i w lewo prowadziły szerokie korytarze. Felix podszedł do wiszącego na ścianie planu pomieszczeń. Plan wisiał tam po to, by każdy w razie pożaru wiedział, którędy ma uciekać. Budynek widziany z góry miał kształt kwadratu, z patio wewnątrz. Pierwsze i drugie piętro można było obejść dookoła korytarzem. Trzeciego piętra obejść się nie dawało, bo całą szerokość frontowego skrzydła zajmowała sala gimnastyczna wraz z szatniami. Z kolei parter, w połowie tylnego skrzydła, przedzielony był przejściem łączącym patio z ogrodem. Nad trzecim piętrem znajdował się strych, którego nie umieszczono na planie. Felix, zanin\wszedł do budynku, widział małe półokrągłe okienka w dachu, więc przecież strych musiał tam być. Po drugiej stronie hallu stała nieduża rudowłosa dziewczyna w jeansowej kurtce i przenikliwymi zielonymi oczami przyglądała się Felixowi. Niesforne miedziane loki wyłaziły na wszystkie strony spod gumki próbującej okiełznać jej fryzurę. Gdy Felix na nią spoj- 10 rzał, odwróciła wzrok udając, że wcale na niego nie patrzyła. Pomyślał, że śmiesznie wyglądają jej chude nóżki w ciężkich martensach. Kobieta z charakterem", podsumował ją. Uczniów przybywało i zaczynało już robić się ciasno. Ktoś dał sygnał, żeby iść na górę, bo tam, w sali gimnastycznej, ma się odbyć powitanie pierwszaków. Tłum ruszył więc schodami na trzecie piętro. -- Proszę państwa! -- W sali gimnastycznej rozległ się donośny głos, ale nie było widać do kogo należy. -- Proszę państwa! Nazywam się magister Juliusz Stokrotka i jestem dyrektorem szkoły. Miło mi przywitać naszych nowych uczniów wraz z rodzicami. Proponuję, aby rodzice przeszli na prawo i usiedli na przygotowanych tam krzesłach. Dzieci zapraszam na krzesła po lewej stronie. Po minucie zapanował jaki taki porządek. Felix, wraz z innymi dziećmi, usiadł po lewej stronie. Właścicielem donośnego głosu okazał się być niski, pulchny mężczyzna, w za ciasnym granatowym garniturze, ze starannie zawiązaną pod szyją muszką w radosnym zielonym kolorze. Na głowie miał elegancką łysinkę. Dyrektor szkoły, magister Stokrotka. Trzeba to zapamiętać, pomyślał Felix. -- Teraz lepiej -- powiedział dyrektor. -- Nie weźmiemy już żadnego rodzica za ucznia. Kilka cichych chichotów z tyłu było jedyną reakcją na dowcip. Dyrektor zaczął opowiadać o historii szkoły, o osiągnięciach pedagogicznych, o regulaminie, ale Felix stracił zainteresowanie jego słowami po

4 mniej więcej minucie. Wiedział oczywiście, czym różni się gimnazjum od szkoły podstawowej. Miały być tak samo lekcje, przerwy i dzwonki, ale tutaj obowiązywała sroższa dyscyplina i cięższa nauka. Trzeba się będzie jakoś przyzwyczaić. Na osłodę pozostawało kieszonkowe, które dostał dziś rano po raz pierwszy. Cała uroczystość, z wnoszeniem i prezentowaniem sztandaru szkoły, trwała jakieś dwadzieścia minut. Potem tłum wstał i wolno wylał się na schody. Gdzieś w połowie korytarza na pierwszym piętrze Felix zorientował się, że właściwie to nie wie, gdzie idzie. Rodzice, rozmawiając, schodzili na dół, by wrócić do swoich spraw, a grupki dzieci, prowadzone przez nauczycieli, rozchodziły się do klas. 11 Nie minęły dwie minuty i Felix stwierdził, że jest sam na korytarzu. No tak, gimnazjum oznacza też samodzielność i zaradność. Trzeba było słuchać dyrektora, pomyślał. -- Te, milky! -- Usłyszał za plecami. Odwrócił się i ujrzał dwóch starszych od siebie chłopaków. Musieli chodzić do drugiej lub trzeciej klasy. -- Masz kaskę? -- zapytał wyższy, chudy z jasnorudymi włosami i wystającymi, krzywymi zębami. -- To moje pierwsze kieszonkowe -- odparł niepewnie Felix, sięgając do kieszeni. Chwilę później zrozumiał, że był to błąd. Drugi z chłopaków był niższy, ale za to dosyć gruby. Miał czarne kręcone włosy i za duże spodnie, których krok zwisał gdzieś na wysokości kolan. Uśmiechnął się i z szybkością, o jaką ciężko go było podejrzewać, wyrwał z ręki Felixa banknot. -- Dzięki -- powiedział i odwrócił się, wpychając banknot do kieszeni. Obaj odeszli, jakby nic się nie stało. -- Hej! -- zawołał Felix i zrobił krok za nimi. -- To moje... Tamci zawrócili i podeszli do Felixa, prawie na niego wpadając. Byli wyżsi co najmniej o głowę. Felix pomyślał o Cabanie. Caban był wielkim czarnym, kudłatym psem, który spał pewnie teraz smacznie w jego pokoju. Gdyby tu był, nie pozwoliłby na takie traktowanie swojego pana. -- Coś mówiłeś? -- zapytał rudy. -- Zostawcie go -- powiedział chłopak w szarej bluzie, stając kilka kroków dalej. Spojrzeli na niego, splunęli w jego stronę i odeszli z ociąganiem. Niższy bujał się przy każdym kroku, walcząc z nadwagą. -- Dzięki -- powiedział Felix wyciągając rękę. -- Jestem Felix... z x" na końcu. -- Ernest -- przedstawił się tamten i uścisnął Felixowi dłoń. -- Z t" na końcu. Lepiej na nich uważaj.

5 Rodzą się tacy niedorobie-ni, a potem i tak muszą iść do jakiejś szkoły. Padło na naszą budę, ale wszędzie takich znajdziesz. Ten wyższy, rudy, to Marcel, a grubas nazywa się Ruben. -- Zabrali mi dziesięć złotych Możesz iść do swojej wychowawczyni -- zaproponował Ernest. -- Nie chcę skarżyć No to dyszka odpłynęła w siną dal. Poklepał go po ramieniu, uśmiechnął współczująco i odwrócił się, by odejść. -- Zaczekaj! -- zawołał Felix. -- Dlaczego on nazwał mnie milky"? -- To taki dowcip, że niby masz jeszcze mleczne zęby. Witajcie w szkole, pomyślał Felix. Wrócił na parter do hallu, wciąż próbując znaleźć informacje o swojej klasie. W hallu był tylko wysoki i chudy jak tyczka chłopak w luźnych bojówkach, z łańcuszkiem zwisającym przy pasku i w wytartej brązowej bluzie z kapturem. Jego ciemnoblond fryzura wyglądała, jakby czesał się, odpalając we włosach petardę. -- O, przepraszam -- powiedział Felix. -- Szukam mojej klasy. -- Lista jest w gablocie -- odparł tamten, patrząc na Felixa błękitnymi oczami zza okularów. -- Chodź, pokażę ci. W gablocie, wśród setki innych wywieszek, faktycznie przypięta była lista klas i uczniów. -- Pierwsza a" -- przeczytał Felix. -- To tak jak ja -- ucieszył się drugi chłopiec. -- No to jesteśmy kolegami. Nazywam się Net Bielecki. -- Felix Polon. Felix z x" na końcu. Podali sobie ręce. -- Starzy dali ci tego iksa? -- Sam sobie dałem. Tak jest fajniej. -- Masz rację. Ja całego Neta" sam sobie dałem. Nienawidzę mojego prawdziwego imienia. -- Dlaczego nie jesteś na lekcji? -- Szukałem zasięgu. Transfer się rwie i zeszło mi parę minut.

6 -- Co?... Net otworzył swój plecak i wyciągnął stamtąd czarny minikomputer wielkości średniej książki, stary telefon komórkowy i kilka kabli. -- Często sprawdzam maila, prognozę pogody i takie tam Nie boisz się, że ci ukradną? zapytał Felix. -- To stary grat. Niezintegrowany system. Noszę go właśnie dlatego, żeby nie było szkoda jak zginie. Wszystko zahasłowane, ulega autodestrukcji w przypadku nieautoryzowanego... Felix uniósł dłonie w obronnym geście i powiedział: -- Wytłumaczysz mi kiedy indziej. Gdzie jest nasza sala? Na liście nie ma numeru. -- Faktycznie -- przyznał Net. -- Nauczycielki po przemówieniu dyrektora zebrały uczniów i zaprowadziły do sal. Szedłem na końcu, próbując złapać pole... Masz rację, potem ci wytłumaczę. No i, jak uniosłem wzrok znad ekranu, stałem sam na pustym korytarzu. -- Teraz trzeba znaleźć tę naszą salę -- przypomniał Felix. -- Da się zrobić. -- Net otworzył minikomputer. -- Nie pytaj skąd znam hasło do wewnętrznej sieci -- zastrzegł unosząc palec i zaczął w niesamowitym tempie uderzać w malutkie klawisze. -- Jest! Sala 115. Pierwsze piętro. Schował cały sprzęt z powrotem do plecaka i poszedł w kierunku schodów. Oniemiały Felix dogonił go po kilku krokach. Weszli po schodach i od razu zobaczyli dwóch znajomych" Felixa szarpiących się z rudą dziewczyną w martensach. -- Spotkałem ich już dziś -- powiedział niepewnie Net. -- Ja też -- dodał Felix i przyspieszył kroku, chcąc im wytłumaczyć, co myśli o szarpaniu dziewczyn, jednak Net pociągnął go za plecak. -- Daj spokój -- szepnął ze strachem w oczach. -- Ich jest dwóch, a my sami... Mózgiem ich załatwmy. Przestawię zegar komputera szkoły na ósmą czterdzieści pięć. Przyklęknęli za rogiem. Net wyciągnął swój niezintegrowany" minikomputer i zaczął klepać w klawisze. -- I nikt się nie zorientuje? -- Tu nie ma żadnych zabezpieczeń -- odparł Net. -- Tutejszy informatyk to musi być ameba, a ja nie zostawiam za sobą śladów. -- Ale... po co? I co z nią?...

7 W tym momencie rozległ się dzwonek. Podzwonił chwilę i ucichł, gdy Net wcisnął enter". Felix wytrzeszczył na niego oczy Włączyłeś szkolny dzwonek tym? -- Wskazał na minikomputer i plątaninę kabli. -- Włączył się sam -- wzruszył ramionami Net, robiąc niewinną minę. -- Ja tylko przestawiłem na chwilę czas. -- Nie znam się za dobrze na komputerach. Wyjrzeli zza rogu. Drzwi kilku klas otworzyły się i na korytarz wysypało się kilkunastu uczniów i nauczycieli. Marcel i Ruben pospiesznie oddalali się od zamieszania. Dziewczyna zbierała książki do poprzecieranej torby. Felix i Net podeszli do niej. Korytarz szybko opustoszał. Dziewczyna poprawiła sfatygowaną kurtkę jeansową i plisowaną spódnicę. -- Wszystko OK? -- zapytał Felix. -- OK. Dzięki, że włączyliście dzwonek. -- Odgarnęła rude loki z czoła. Miała duże, zielone oczy, lekko zadarty nos i nieco piegów. Obiektywnie oceniając, była dosyć ładna. -- Drobiazg -- uśmiechnął się Net, ale w chwilę potem zmarszczył brwi. Felix zresztą zrobił to samo. -- Skąd wiesz? -- zapytali jednocześnie. -- Kobieca intuicja -- wyjaśniła, uśmiechając się tajemniczo. Chłopcy wymienili zdziwione spojrzenia. -- Czego od ciebie chcieli? -- zapytał Felix. -- Zabrać mi drugie śniadanie, ale nie dałam. I tak nie mam drugiego śniadania. -- Mnie próbowali zabrać telefon -- powiedział Net -- ale chyba doszli do wniosku, że jest zbyt cenny i będzie zadyma. -- A mnie ZABRALI dziesięć złotych -- dodał Felix. -- Miło było poznać -- powiedział Net -- ale, sorry, musimy iść na pierwszą lekcję. -- Z jakiej jesteście klasy?.-- zapytała dziewczyna, zapinając torbę. -- Pierwsza a" -- powiedział Felix. -- A ty? -- Ja też. -- Uśmiechnęła się szeroko. -- Nika Mickiewicz. Chłopcy również się przedstawili i cała trójka wspólnie pobiegła

8 korytarzem. Znaleźli odpowiednie drzwi, zapukali i weszli do sali. 15 Ledwo przekroczyli próg, zamarli. Wpatrywało się w nich kilkanaście par oczu i nauczycielka stojąca przy tablicy. -- Czy to nasi spóźnialscy? -- zapytała. -- Felix, Net i Nika? Przytaknęli niepewnie. Nauczycielka była młoda i miała długie, jasne włosy. Patrzyła na nich przyjaźnie, może nawet z lekkim rozbawieniem. -- Siadajcie. Są miejsca... niestety w ostatnich ławkach -- powiedziała. -- Będę was uczyć języka polskiego. Nazywam się Jolanta Chaber, ale możecie do mnie mówić pani Jolu" -- Zaczekała aż usiądą i zapytała: Dlaczego przyszliście dopiero teraz? -- Trochę się... e... zgubiliśmy -- wyjaśnił Felix. -- Ale sprawdziliśmy w internecie numer sali i trafiliśmy -- dodał szybko Net. -- Sprawdzaliście w internecie numer sali? -- unosząc brwi, zapytała z niedowierzaniem pani Jola. -- A wystarczyło zapytać portiera albo sekretarki. Uczniowie zaczęli chichotać, a Felix poczuł, jak robi się czerwony. Kątem oka zauważył, że Net ma ten sam problem. -- Numer sali powinien być w gablocie -- mruknął pod nosem Net. -- Rany! Co to? To ostatnie było skierowane do Felixa, który wyjął z kieszeni czarne pióro wieczne, odkręcił skuwkę i zaczął notować. -- Notuję -- Felix wzruszył ramionami. -- Ale... piórem wiecznym? To na maxa niepraktyczne. -- Wcale nie ma być praktyczne. Przez resztę lekcji pani Jola tłumaczyła zasady obowiązujące w szkole i wypisała na tablicy plan zajęć oraz listę potrzebnych i niepotrzebnych rzeczy do kupienia. Przynajmniej wychowawczyni wydawała się być w porządku. Gdy zabrzmiał prawdziwy dzwonek, wszyscy pobiegli do drzwi, jakby ogłoszono ewakuację budynku. -- Farciarze -- powiedział jakiś chłopak, przechodząc obok ostatnich ławek. -- Macie najlepsze miejsca. Pierwsze, co zrobiła, to przesadziła wszystkich do przodu. 16

9 -- To wy przyszliście bez rodziców? -- zapytał inny. -- Celowo się spóźniliście, żeby usiąść na końcu. Uczniowie pokręcili z dezaprobatą głowami i wyszli. -- Mieliśmy chyba złe wejście -- powiedziała Nika, gdy zostali sami w klasie. -- Nie da się ukryć -- przyznał Felix. Net machnął ręką. -- Przynajmniej wychowawczyni niezła. W sensie estetycznym, mówię... We trójkę wyszli na korytarz i od razu zobaczyli oddalających się Marcela i Rubena. Po przeciwnej stronie płakała jakaś grubawa dziewczyna. Nika podeszła zapytać co się stało. Wysłuchała, pocieszyła tamtą i wróciła. -- Zabrali jej nowy długopis -- oznajmiła. -- To Celina, z naszej klasy. -- Trzeba będzie naprawdę na nich uważać -- pokiwał głową Net -- i omijać z daleka. -- Są złodziejami! -- oburzył się Felix. -- Złodziei trzeba tępić, a nie omijać. -- Ale jak? -- zapytał Net. -- Są silniejsi. Olać to i obchodzić łukiem. -- Typowa taktyka zastraszania -- pokiwała głową Nika. -- Wstawisz się za kimś, to rzucą się na ciebie. Może powinniśmy działać wspólnie? -- Dobrze ci mówić -- westchnął Net. -- Jesteś dziewczyną i tobie nie przyłożą. -- Ich jest tylko dwóch! -- upierała się Nika. -- Oni liczą na to, że jak zastraszą każdego z osobna, to nikt się już nie wychyli. -- I dlatego powinniśmy działać razem -- powiedział Felix -- ale nie tak. Musimy znaleźć jakiś sposób, żeby dać im nauczkę! Żeby wszyscy zobaczyli, jacy oni są głupi. Inaczej przez resztę szkoły nie dadzą nam żyć. Zastanówmy się, w czym jesteśmy lepsi? -- Patrząc na nich zastanowiła się Nika -- we wszystkim. Za wyjątkiem bezpośredniego starcia. 17 * * * Tata Felixa wieczorem był w fatalnym nastroju. Pokaz jego wynalazku przed ministrem spraw specjalnych nie wyszedł najlepiej. Urządzenie do sklejania przestępcy miało ułatwić pracę policji. Przyklejało buty uciekającego do ziemi, mogło też przykleić do jezdni opony uciekającego samochodu. Urządzenie zadziałało doskonale, ale po użyciu nie udało się go wyłączyć i powstało zamieszanie, w wyniku którego sklejony został również minister wraz z żoną i dwoma doradcami. -- Wszyscy się na mnie poobrażali -- żałośnie westchnął tata, niechętnie jedząc podgrzaną w

10 mikrofalówce zupę. -- Muszę się pospieszyć, bo ostatnio Gang Niewidzialnych Ludzi okradł w naszym mieście kilka banków. -- Nie martw się tato -- próbował pocieszyć go Felix. -- I tak jesteś najlepszy. Tata westchnął ciężko, grzebiąc łyżką w talerzu. Był mężczyzną, który nie emanował na prawo i lewo energią. Jego wewnętrzna siła objawiała się w jego wynalazkach, w genialnych pomysłach i uporze, z jakim parł do celu. Na pierwszy rzut oka wyglądał na zupełnie normalnego, zmęczonego ciężkim dniem człowieka. Był średniego wzrostu, z lekko zaznaczonym brzuszkiem i z odrobinę przerzedzonymi włosami. Dziś wydawał się być jeszcze bardziej oklapły niż zwykle. Mama nie wróciła jeszcze z pracy. Była dyrektorem marketingu w bardzo dużym banku i nie pracowała praktycznie tylko wtedy, kiedy spała. Choć i to nie było pewne. Na domiar złego poprzedniego dnia Gang Niewidzialnych Ludzi napadł właśnie na jej bank i ukradł ze skarbca cała masę pieniędzy. To znaczyło, że dziś wróci jeszcze później. -- Nie wiesz, jak to jest skleić ministra i jego żonę powiedział tata. -- Ale wymyśliłem już bezpieczniejsze rozwiązanie. -- Ożywił się. -- Wycieraczka w wejściu do banku chwytająca złodziei za buty, gdy już uciekają z workami pełnymi pieniędzy. To nawet lepsze niż sklejacz, bo nie jest potrzebny żaden pościg. Ale teraz nikt nie będzie chciał ze mną rozmawiać... Może nawet odsuną 18 mnie od innego, jeszcze ważniejszego, międzynarodowego projektu... Z nim też nie idzie mi najlepiej. Brakuje mi bardzo ważnej rzeczy, bez której cały ten projekt może się załamać. Tego bym chyba nie przeżył... A jak tam w nowej szkole? -- W porządku -- powiedział Felix, nie chcąc dokładać tacie zmartwień. Obiecał sobie, że o zabranym kieszonkowym opowie przy najbliższej okazji. Spojrzał na Cabana. Pies położył mu łeb na nodze i łypał spod kudłów wielkim brązowym okiem, jakby chciał wyczuć, skąd u jego pana ten niepokój. * * * Następnego dnia rano Felix ubrany był już po cywilnemu", w niebieskie jeansy i sweter. Podszedł do czekających na niego przed szatnią Neta i Niki. Zaspany Net był chyba jeszcze bardziej potargany niż wczoraj, a Nika znów miała na nogach martensy. -- Cześć -- powiedział konspiracyjnie Felix. -- Słuchajcie. Mam coś, co powinno ich oduczyć kradzieży. -- Kanapkę z mydłem zamiast masła? -- zapytał Net. -- To ich z pewnością powstrzyma! -- Mój tata skonstruował kiedyś zabezpieczenie przed złodziejami kieszonkowymi -- powiedział Felix i wyciągnął coś z kieszeni. Nachylili się nad tym, co trzymał na dłoni. Było to małe, czarne pudełko i moneta pięciozłotowa.

11 -- W kieszeni będę miał ukryły ten nadajnik -- wyjaśnił Felix, chowając pudełko. -- Gdy oddali się od monety na więcej niż pięć metrów, włączy się alarm. Podał monetę Netowi i gestem pokazał mu, by przeszedł na drugą stronę korytarza. -- Złodziej! Złodziej! -- zaskrzeczała moneta, a Net czym prędzej wrócił do nadajnika. -- Po drodze moneta zaczęła krzyczeć w autobusie szkolnym -- powiedział Felix. -- Przejeżdżaliśmy chyba pod linią wysokiego napięcia i były zakłócenia. Wszyscy patrzyli na mnie, jakbym naprawdę coś ukradł. -- Myślę, że mamy to, o co chodzi. -- Net uśmiechnął się mściwie Masz dla nas kaskę? -- zapytał na przerwie po czwartej lekcji Marcel, stając z szeroko rozstawionymi nogami i groźną miną przed Felixem. Felix udał, że jest zaskoczony tym spotkaniem, choć tak naprawdę celowo niemal wpadł 'na niego. Wyciągnął z kieszeni pięciozłotówkę i z udawanym wahaniem podał chłopakowi. Tamten wyszczerzył żółtawe zęby i odszedł z monetą w kierunku szkolnego sklepiku. -- Złodziej! Złodziej! -- rozległo się na cały korytarz. -- Zostałam skradziona! Felix, Net i Nika z triumfem wymienili spojrzenia. Marcel schował głowę między ramionami i rozejrzał się, nie wiedząc co zrobić z wrzeszczącą monetą. -- Ale jazda! -- krzyknął jakiś chłopak patrząc mu przez ramię. -- Skąd to masz? Zanim Marcel zdążył cokolwiek powiedzieć, powstało zbiegowisko. Nikt nie próbował odbierać złodziejowi monety. Wszyscy byli zachwyceni. Zrezygnowany Felix wycofał się do miejsca, gdzie czekali przyjaciele. -- Czy oni nie słyszą, co ona krzyczy? -- zdenerwowała się Nika. -- Jak jesteś niskim nominałem, to nikt nie traktuje cię poważnie -- stwierdził ponuro Net. Moneta powtarzała swoją kwestię coraz ciszej, aż zaczęła chry-pieć. Po minucie zacharczała ostatni raz i umilkła. Marcel spojrzał na Felixa i podszedł do niego. -- Masz zapasowe baterie? -- zapytał. Felix spojrzał na niego z rezygnacją i pokręcił głową. Marcel przyjrzał się monecie z głupkowatym wyrazem twarzy i odszedł. Gdy zniknął za załomem korytarza, zbiegowisko zaczęło się rozpraszać. -- Rodzice musieli go wychowywać bezstresowo -- mruknął ponuro Felix. -- Kupili sobie w sklepiku dwa pączki -- oznajmiła chwilę później Nika, wychylając się za róg.

12 -- Za fałszywą monetę? -- zdziwił się Net Nie jest fałszywa -- oburzył się Felix. -- To prawdziwa moneta, tylko z wkładką. -- No to jesteś biedniejszy o kolejne pięć peelenów. -- Porażka na całej linii -- podsumowała Nika. -- Trzeba wymyślić coś lepszego. -- Wpadnijcie do mnie po lekcjach -- zaproponował Felix. -- Coś pokombinujemy. Usiadł na podłodze, pokręcił z rezygnacją głową i ukrył twarz w dłoniach. Pomyślał, że chciałby żeby byli tu teraz mama, tata i Caban. Potem wstał i poszedł wykupić ze sklepiku swoją monetę z wkładką. * * * Ostatnią lekcją drugiego dnia szkoły była informatyka. Wszyscy siedzieli przed komputerami wokół stołów zestawionych w wielką wyspę. Niki w ogóle nie interesowała lekcja. Z wypiekami na twarzy czytała pod ławką Angielskiego pacjenta" - pasjonującą książkę o wielkiej, romantycznej i nieszczęśliwej miłości. Net znał przedmiot lepiej od nauczyciela. Jedynie Felix starał się wykonywać ćwiczenia, które demonstrował na wielkim ekranie pan Eftep. Nauczyciel był wysoki i chudy, miał wystające zęby i krótko przycięte czarne włosy na małej głowie. Czerwony polar zupełnie nie pasował do czarnych jeansów i butów trumniaków". Felix zdążył już poznać większość nowych kolegów. Największy z całej klasy był Lucjan i na razie to on wiódł prym. Ciemnowłosy Wiktor był znacznie mniejszy, niemal cały czas się uśmiechał i sprawiał wrażenie zawsze chętnego do pomocy. Mały blondyn, Oskar, od początku wyglądał na niezadowolonego ze wszystkiego. Z tego, co zauważył Felix, Oskar musiał mieć wszystko najlepsze. Najlepsze buty, najlepszy zegarek, tornister, długopis. Ta jego ambicja nie dotyczyła jednak samej jego osóby, więc nie wykazywał większego zainteresowania lekcjami. Horacy, niski i krępy, ciemnowłosy chłopiec dotychczas nie wypowiedział chyba ani jednego słowa. Na końcu siedział Klemens, który był tak gruby, że pod szyją robił mu się dodatkowy podbródek. Zawsze miał pod ręką batonik lub paczkę chipsów i ciągle coś żuł albo chrupał. Był jeszcze drobny Kuba, któ- 21 ry maniakalnie interesował się sportem. Z dziewczyn najlepiej prezentowała się Aurelia. Była dosyć wysoka i miała długie kruczoczarne włosy, skręcone w drobne loczki. Zapewne musiała wkładać w tę fryzurę dużo pracy. Do tego miała nieprawdopodobnie białe zęby. Klaudia, długowłosa blondynka, trzymała się zawsze blisko Aurelii i starała się ją naśladować. Były jeszcze: Celina, niska, pucułowata, ale za to sympatyczniejsza od tamtych dwóch razem wziętych i przygarbiona, drobna Zosia, siedząca na końcu cichutko jak myszka. Również urodą przypominała myszkę. -- Zauważyłem, jak Ruben zabrał jakiemuś chłopcu piłkę i gdzieś z nią poszedł -- odezwał się cicho

13 Net, stukając w klawiaturę, by udawać, że coś robi. -- Musiał ją gdzieś schować, bo potem jej już nie miał. -- Mogliśmy o tym wcześniej pomyśleć -- powiedział Felix. -- Muszą mieć w szkole jakąś kryjówkę. -- Dzięki temu nie można im nic udowodnić -- zauważyła Nika, odrywając się na chwilę od lektury. -- Będzie można, jak znajdziemy tę kryjówkę -- szepnął Net. -- Od tego trzeba zacząć! -- Net jest chyba czymś bardzo zajęty -- powiedział pan Eftep patrząc na niego. -- O czym ja przed chwilą mówiłem? -- O sposobie zapisywania informacji na płycie DVD -- odparł bez zająknięcia Net wstając. -- No więc jaki to jest sposób? Net uśmiechnął się i już otwierał usta, by odpowiedzieć, i to ze wszystkimi szczegółami, ale poczuł kopnięcie w kostkę. -- Udawaj kretyna -- syknął w jego kierunku Felix. Net zmarszczył brwi, jakby się nad czymś zastanawiał i odpowiedział niepewnie: -- Magnetyczny? -- Źle, panie Net -- zatriumfował informatyk. -- Optyczny. Zdecydowanie optyczny. Musisz zrozumieć, że komputery to nasza przyszłość. Jak nie nauczysz się z nimi pracować, to niczego w życiu nie osiągniesz. Siadaj. 22 Kręcąc głową i cmokając, z zatroskaną miną wrócił do swojego wykładu. Felix zauważył, że siedzący na wprost nich Lambert gra w ukrytego za monitorem gameboya, ale jednocześnie przytakuje Eftepowi w odpowiednich momentach. To się dopiero nazywa podzielna uwaga. -- Dlaczego mam udawać kretyna? -- zapytał szeptem Net, poprawiając okulary na nosie. -- Żeby nikt cię nie podejrzewał, jak coś zmalujesz -- odparł Felix. -- Ten facet prawdopodobnie zajmuje się szkolnymi komputerami. -- O! To by wyjaśniało, dlaczego tak łatwo obejść zabezpieczenia Net i Felix -- pan Eftep znów podniósł głos. -- Ostatnie ostrzeżenie. Spuścili głowy i zajęli się ćwiczeniami. Nika była na miejscu pierwsza i czytała książkę siedząc na schodach. Obok leżał poobijany rower, który

14 zapewne wiele już przeszedł. Przednia opona była pomarańczowa, tylna czarna i niemal łysa. Nika nawet na wyprawę rowerową założyła martensy, choć zrezygnowała ze spódniczki na rzecz powycieranych spodni nieokreślonego koloru. Włosy spięła z tyłu starą, srebrną spinką z zielonym oczkiem. Felix i Net przyjechali niemal jednocześnie, kilka minut po czasie. Net miał na nosie jaskrawożółte okulary. -- Oglądałem w telewizji program o UFO nad Tatrami -- usprawiedliwił się Felix. -- A potem trochę pobłądziłem. Wysokie budynki zakłócają mi sygnał z satelity... Net uśmiechnął się, jakby usłyszał dowcip, i powiedział: -- Ja musiałem wrócić po kask. Jak będę jeździł bez, to będę miał szlaban na rower. -- Ty też powinnaś mieć kask -- dodał Felix patrząc na Nikę. -- Zepsułby mi fryzurę -- odparła wzruszając ramionami. Potem spojrzała na rower Felixa i uniosła brwi. Dopiero po chwili Net powiódł wzrokiem w ślad za jej spojrzeniem. Faktycznie, coś się tu nie zgadzało. Felix siedział na stojącym 23 w miejscu rowerze, ale nie podpierał się nogą! Nie mógł już dłużej udawać, że nie widzi ich zdziwionych spojrzeń. -- Mój wynalazek -- powiedział i popukał w niewielkie półokrągłe pudełko pod siodełkiem. -- Czujnik przechyłu, silnik elektryczny i koło zamachowe -- żyrostat. Akumulator ładuje się podczas hamowania. -- Sam to zrobiłeś? -- zapytał z niedowierzaniem Net. -- Jakiego procesora użyłeś? -- Już mówiłem, nie znam się na komputerach. To prosty układ elektryczny. Początkowo używałem wysuwanych automatycznie kółek, ale... głupio to wyglądało. Tak jest znacznie lepiej. Gdy rower zaczyna się minimalnie przechylać, wykrywa to czujnik i uruchamia silnik z kołem zamachowym. To tak, jakbyś stał na linie i machał rękami dla złapania równowagi. -- Bez komputera? -- Net ukucnął obok i przyjrzał się bliżej wynalazkowi. -- Warto było? -- zapytała Nika z niedowierzaniem. -- Tyle roboty, żeby się nie podpierać nogą? -- Zależy jak na to patrzeć -- odparł Felix. -- Ty wkładasz dużo pracy we fryzurę. -- Włosy same mi się tak kręcą! -- zaprotestowała oburzona Nika. I Net, i Nika musieli sami się przekonać, że urządzenie naprawdę działa. Net obejrzał dokładnie cały rower i zwrócił uwagę na małe coś przypięte do kierownicy, obok zestawu przełączników. Wyglądało, jak

15 bardzo stary telefon komórkowy. Wyświetlacz i kilka przycisków. -- To ty poważnie mówiłeś z tym satelitą -- zdziwił się Net. -- To GPS*! -- Wprowadziłem do niego trasę z domu do szkoły -- powiedział Felix -- i dzięki temu się nie gubię. Net był pod wrażeniem, ale nic więcej już nie powiedział. Wsiedli na rowery i ruszyli, starając się omijać bardziej ruchliwe ulice. * GPS - [czyt.: dżi-pi-es] system nawigacji satelitarnej. Urządzenie wielkości telefonu komórkowego odbiera sygnały z satelitów, dzięki czemu potrafi ustalić własną pozycję z dokładnością do kilku metrów. System należy do Departamentu Obrony USA. 24 Podróż zajęła im prawie godzinę. Dom Felixa stał przy ulicy Serdecznej, na przedmieściach, w okolicy, gdzie jest tyle przestrzeni, że budynki nie muszą stykać się bocznymi ścianami. Piętrowy dom był stary, miał spadzisty dach, dziwnie błękitny i błyszczący, oraz małą, obrośniętą dzikim winem werandę od frontu. Do domu przylepiony był spory garaż, a z tyłu znajdował się nieduży, zarośnięty drzewami i krzakami ogród. Za tylnym ogrodzeniem, prześwitującym ledwo między gałęziami, zaczynał się las. Felix nacisnął dzwonek przy furtce. Od strony domu rozległo się donośne szczekanie. Przed sąsiednim domem ubrany w dres facet z brzuszkiem mył gąbką błyszczącego Poloneza. Felix ukłonił mu się. -- To pan Sobolak -- wyjaśnił cicho. -- Kupił nowy samochód i teraz codziennie go myje. Jeszcze chwilę czekali, ale najwyraźniej nikogo nie było w domu. Felix otworzył furtkę kluczem. Wszyscy weszli na wyłożoną kamieniami alejkę i zostawili rowery na trawniku. -- Co to za dachówka? -- Net zadarł głowę. -- Wygląda jak szkło. -- Baterie słoneczne -- wyjaśnił Felix. -- W naszym klimacie nie są zbyt wydajne, ale i tak się opłaciło. Weszli na werandę, a Felix nacisnął przycisk na ścianie. Obok przesunęła się metalowa płytka odsłaniając podświetlaną klawiaturę. Felix, udając, że nie zwraca uwagi na zaskoczone spojrzenia, wpisał kod i zamek otworzył się sam. Znaleźli się w wysokim hallu z lustrem w ozdobnych ramach i kilkoma rzeźbionymi krzesłami. -- Usiądźcie, wypuszczę psa -- powiedział Felix. -- Czy to aby konieczne? -- zaniepokoił się Net, ale szybko usiadł, bo Felix już sięgał do klamki drzwi, za którymi podskakiwał pies. -- Nazywa się Caban -- powiedział Felix i wpuścił do pokoju wielką, czarną i kudłatą bestię. -- To czarny terier rosyjski.

16 Pies szczeknął raz, ale tak, że zatrzęsły się szyby i nieufnie podszedł do Niki i Neta. Obwąchał ich, po czym zaczął machać króciutkim ogonkiem Pierwszy etap za nami -- oznajmił Felix. -- Możecie wstać, ale bez gwałtownych ruchów. -- Ja sobie tu trochę posiedzę -- powiedział Net dziwnie piskliwym głosem. -- On coś w ogóle widzi przez te kudły? -- zapytała Nika nachylając się nad psem i drapiąc go za uchem. Caban sam nadstawiał łeb, podając do pieszczoty najwłaściwsze miejsca. -- Chodźcie do kuchni -- powiedział Felix. -- Tylko... nie przestraszcie się. -- Ja już się boję -- powiedział Net i wstał ostrożnie, obserwując psa. -- Nie jestem pewien, czy on jest do mnie odwrócony gryzącą stroną. Pies ponownie zamachał ogonem. Dzięki temu machaniu widać było przynajmniej, gdzie ma tył. -- Jeszcze nigdy nikogo nie ugryzł. -- Więc nie prowokujmy zmian -- odparł Net, ale wraz z Niką czujnie ruszył za Felixem. Kuchnia wyglądała niezwykle. Przypominała magazyn na wpół rozebranych urządzeń. Goście usiedli przy stole, a Felix włączył zaparzacz herbaty. Zaparzacz miał wielkość przenośnego telewizora i wyglądał jak coś, z czego zdjęto część obudowy i wymontowano połowę części. Z wnętrza dochodziły dźwięki przesuwających się i obracających mechanizmów. Ze szczeliny w dolnej części urządzenia wysunęła się metalowa łapka trzymająca spodeczek. Postawiła go na blacie przed urządzeniem. Druga, podobna łapka sięgnęła po filiżankę i wsunęła ją pod otwór dyszy. Rozległ się szum wrzącej wody i po chwili parujący płyn wypełnił filiżankę. Łapka postawiła filiżankę na spodeczku i przesunęła w bok. Zaparzacz zrobił to samo z kolejnymi dwiema filiżankami. Felix przeniósł naczynia na stół i postawił przed gośćmi. Nika pierwsza elegancko uniosła do ust filiżankę i ostrożnie wypiła łyk. -- Bardzo dobra -- przyznała. -- Ale czy zwykły czajnik nie byłby prostszy? Najbardziej wyczesana kuchnia, jaką widziałem -- ocenił Net, rozglądając się. -- Jak to wszystko działa bez komputerów? Felix postawił na stole miskę z chipsami i usiadł. -- Mój tata jest wynalazcą -- wyjaśnił. -- To, co tu widzicie, to urządzenia, które pewnie nigdy nie wejdą do seryjnej produkcji. Konstruuje je dla własnej przyjemności. Wszystko mechaniczno-- elektryczne. Bez komputerów.

17 Goście chrupali chipsy, popijali herbatą i oglądając wynalazki próbowali domyśleć się ich przeznaczenia. -- Koszty naszej operacji wzrosły znacząco -- odezwał się w końcu Felix. -- A cierpi na tym mój budżet Dobra -- przyznał Net. -- Zrobimy zrzutkę. Już liczę... Wyjął minikomputer, ale Felix go powstrzymał. -- Chodzi mi o to, że musimy nie tylko wymyślić sposób ich ukarania, ale i odzyskać pieniądze. -- Twoje pieniądze już wydali -- zauważyła Nika. -- Możemy im odebrać tylko pieniądze, które zabrali komuś innemu. -- A czy to ma znaczenie do kogo należała jakaś moneta wcześniej? -- zapytał Net, wpychając w usta kolejnego chipsa. -- To ma znaczenie -- odparła -- bo to nie będą pieniądze Felixa. -- Pieniądze to rzecz umowna -- upierał się Net, wypluwając niechcący kilka okruszków na stół. -- Liczy się suma. Rozległ się dzwonek do drzwi. Caban poderwał się, zaczął merdać krótkim ogonem i popiskiwać, jak szczeniak. -- Babcia -- wyjaśnił Felix, obserwując zachowanie psa. -- Babcia Lusia. Zejdźmy jej z oczu, bo jak nie, to zaraz zacznie nas karmić Nie lubisz swojej babci? -- zdziwiła się Nika. -- Bardzo lubię -- zaprotestował Felix -- ale jest nadopiekuńcza i myśli, że wciąż mam sześć lat. Zerknął na monitor wiszący na ścianie i przyciskiem otworzył furtkę. Caban, szczekając radośnie,'pobiegł wielkimi susami do hallu. -- Poznaj moich przyjaciół, babciu -- powiedział, gdy weszła do domu. -- Nika i Net. Ukłonili się i przywitali. Babcia Lusia wyglądała tak, jak powinna wyglądać wzorcowa babcia. Pełne dobroci spojrzenie, siwiuteń- 27 kie włosy spięte w kok i mocno zaokrąglona sylwetka. Ciągnęła za sobą osobliwej konstrukcji dwukołowy wózek, w którym, w trzech kontenerach, znajdowały się torby z zakupami. -- To my pójdziemy do piwnicy -- powiedział Felix, dając przyjaciołom dyskretne, ponaglające znaki. -- Zaczekajcie skarbeńki -- powiedziała babcia. -- Może coś zjecie? Mam w lodówce pyszniutkie

18 gołąbki. A może wolicie zupkę pomidorową? Jest też kapuśniaczek i kurczak. Ziemniaczki zaraz upiekę Naprawdę dziękujemy. Już jedliśmy. -- Pewnie chipsy -- westchnęła babcia, wieszając płaszcz. Pomogli jej zanieść torby do kuchni i po cichu ulotnili się do hallu. Caban spał już przy ścianie, nie zwracając na nic uwagi, tym samym udowadniając, że uznał Neta i Nikę za przyjaciół domu. Wyglądał teraz jak wielki czarny kłąb włosów zmieciony na kupkę w salonie fryzjerskim. -- Kiedyś mieliśmy sąsiadów, których pies nazywał się Wyziew -- powiedział cicho Net. -- Tak mu jechało z pyska, że zeza można było dostać. Już ze dwa razy miał walizki wystawione przed drzwi, ale szkoda im się robiło. -- Caban dostaje tic-taki -- odparł Felix, już na schodach do piwnicy. -- A tata czasem myje mu zęby. Źle się do tego zabieramy... Mówię już o Marcelu i Rubenie. Zobaczmy najpierw, co mamy do dyspozycji. Sprowadził ich do sporego warsztatu, mieszczącego się w piwnicy. -- Łał! -- krzyknął z podziwem Net. Wyprzedził Nikę i stanął na środku, nie wiedząc od czego zacząć. -- Wygląda, jakby rozbiła się tu ciężarówka wioząca złom z konsternacją stwierdziła Nika. -- Nie czujesz klimatu Net lekceważąco machnął ręką. Pod ścianą, w której znajdowało się kilka małych okienek, stał długi stół z najróżniejszymi narzędziami. Przy pozostałych trzech ścianach stały solidne regały, aż do sufitu zastawione pudłami i fragmentami najróżniejszych mechanizmów. Były tu modele samolotów, małe roboty, telewizor, głowa manekina, ale większość przedmiotów wyglądała jak skrzyżowanie urządzeń kuchennych ze zraszaczami 28 do trawników i częściami samochodowymi. Nieraz były to zupełnie niezidentyfikowane wiązki przewodów, silniki i tryby. Urządzenia wyglądały przeważnie na niedokończone lub uszkodzone. W kącie oparta o ścianę stała zakurzona mechaniczna ręka, a obok niej coś, co mogło być modelem wojskowej amfibii. W cieniu, obok schodów, które musiały prowadzić wprost do garażu, przykryty szmatą stał człekokształtny robot wielkości dorosłego mężczyzny. Nika zerknęła na jedną z półek, pisnęła cicho i cofnęła się. -- Tam jest pająk-gigant -- szepnęła. -- To robot kroczący -- wyjaśnił Felix i zdjął z półki czarny mechanizm wielkości discmana z ośmioma metalowymi odnóżami. -- Przydatny, jak coś wpadnie pod kanapę.

19 Teraz widać było, że to mechanizm, ale dziewczyna i tak nie chciała nawet na niego spojrzeć. Obok pająka" stał mały pojazd gąsienicowy z długą anteną, kulka z wystającymi antenkami, coś co wyglądało jak mechaniczny wąż i para półokrągłych, karbowanych klocków wielkości dłoni. -- Hopsasy -- wyjaśnił Felix. -- Czyli obcasy na sprężynach. -- Tu są też myszy -- pisnęła Nika. Felix zbliżył się do leżących w ciemności nieruchomych białych myszek i oświetlił je latarką. Natychmiast zaczęły popiskiwać i krążyć po półce. Gdy dojeżdżały do krawędzi albo do ściany - zawracały. -- Co jest w tym czarnym pudełku? -- zapytała Nika, odsuwając się od myszy. -- Negatywka. To takie coś, jak pozytywka, ale gra heavy metal. Prezent dla niegrzecznych dzieci. -- A to? -- Mechaniczny pies. Moje dzieło, prawie go skończyłem. -- Twój tata nie ma nic przeciwko temu, że wchodzisz do jego pracowni? -- zapytała Nika. -- Nie ma, o ile nic nie ruszam -- odpadł Felix i wywalił zawartość dużego kartonu wprost na podłogę. -- Ale prawdziwą pracownię ma w instytucie. Tutaj wyżywa się po pracy. -- Musi być maniakiem -- powiedziała Nika Jest -- przyznał Felix. -- Wystarczy, że siedzi w jednym miejscu dłużej niż pięć minut i już zaczyna coś konstruować z tego, co ma pod ręką. Kiedyś musiał spędzić noc na lotnisku pod Paryżem i przerobił dwa rzędy krzesełek na huśtawkę i zjeżdżalnię dla dzieci. Hm... Zresztą, jak się lepiej zastanowić, mógł tę historię zmyślić. Jest trochę zakręcony, czasem nie wiadomo, co jest prawdą, a co żartem. Zdjął z regału tekturowe pudełko. Wyciągnął z niego mały helikopter, który razem ze śmigłem mieścił się na dłoni. -- To mikrohelikopter -- powiedział. -- Zdalnie sterowany szpieg. Z przodu ma kamerę mniejszą od paznokcia. Możemy nim śledzić ruchy wroga. Gdy pomalujemy go na biało, nie będzie się rzucał w oczy na tle sufitu. Sięgnął po kolejne pudełko i wyciągnął z niego długopis z przewodem zakończonym małą słuchawką, jak od walkmana. -- Mikrofon kierunkowy -- wyjaśnił, biorąc następne pudełko. -- Czy twój tata zaopatruje agentów Jej Królewskiej Mości? -- zapytał Net, z każdą chwilą coraz bardziej zafascynowany. -- Nie wszystko nadaje się dla Jamesa Bonda -- uśmiechnął się Felix. -- To tutaj -- wyjął szary

20 podłużny przedmiot z gumowym wałkiem na końcu -- to przyrząd do wyciągania x" przed nawias. Tata zrobił go kiedyś, żeby zdenerwować kilku profesorów, którzy krytykowali jego pracę. Oczywiście nie działa. Wyciągał i pokazywał kolejne wynalazki. Kieszonkowe solarium, klimatyzacja do butów, latarka na baterie słoneczne, aparat do gaszenia zapałek, mikromyśliwiec do zwalczania komarów, samojezdna golarka i tak dalej. Net przyglądał się gadżetom z coraz szerzej otwartymi oczami. -- Aparat do gaszenia zapałek? -- zdziwił się. -- Przecież to idiotyczne. -- Być może -- przyznał Felix. -- Tata często traktuje swoje wynalazki jako ćwiczenie. Najpierw wymyśla czynność, jaka jest do zrobienia, a potem konstruuje urządzenie, które wykonuje ją lepiej. -- Ale gaszenie zapałek? Jeśli gasisz zapałkę machając nią, to może ci się wyślizgnąć i pożar gotowy. Net pokręcił głową. -- A latarka na baterie słoneczne? -- nie dawał za wygraną. -- Po co komu latarka, która może świecić tylko gdy jest słońce? -- To nie tak. Ona się tylko ładuje na słońcu. Potem może świecić w ciemności. -- Dajcie spokój -- przerwała im Nika, znacznie mniej zainteresowana gadżetami. -- Zastanówmy się, co może się nam przydać. -- Po pierwsze będziemy potrzebować centrum dowodzenia -- powiedział Felix. -- Proponuję strych. Stamtąd najlepiej będzie działało zdalne sterowanie. -- Masz już jakiś plan? -- zapytał Net. Felix sięgnął po notes z odrywanymi kartkami, wyciągnął z kieszeni pióro, odkręcił skuwkę i zaczął pisać. -- Pierwszy etap operacji, to przygotowanie naszej kwatery. Punkt drugi, to zlokalizowanie kwatery wroga. Trzeci punkt -- odbicie zakładników... to jest... odzyskanie skradzionych przedmiotów. Czwarty punkt -- danie wrogowi nauczki. Ten punkt wymaga osobnego przemyślenia To już coś -- powiedział Net. -- Od czego zaczniemy? -- Od początku -- trzeźwo zauważyła Nika, której zabawa zaczynała się podobać. -- Zrealizujemy punkt pierwszy w poniedziałek po lekcjach i potem pomyślimy co dalej.

21 * * * Wieczorem Felix siedział z tatą w salonie i oglądali w telewizji program informacyjny. Automatyczny odkurzacz myszkował pod fotelami, szumiąc cicho. -- Jak wiesz, Gang Niewidzialnych Ludzi obrabował bank, w którym pracuje mama -- odezwał się tata, starając się nie okazywać radości. -- Jedynym świadkiem jest jakaś sprzątaczka, ale ma taką sklerozę, że cudem pamięta własne imię. Powiedziała, że bandyci weszli przez schowek na szczotki, a to przecież niemożliwe. 31 Szefa gangu szuka cała policja, a nawet Interpol. Facet nazywa się Morten i jest niezwykle niebezpieczny. Sytuacja jest niewesoła. -- To dlaczego się cieszysz? -- zapytał Felix. -- Wreszcie, po dwóch dniach, zadzwonili do mnie z Ministerstwa Spraw Specjalnych. Chcą mojej pomocy, pod warunkiem że przeproszę ministra i jego żonę. O tych dwóch doradcach nie wspomnieli. -- Przeprosisz? -- Już przeprosiłem. Oficjalnie i kilka razy nieoficjalnie. -- A jak zamierzasz pomóc ich złapać? -- To nie jest proste. -- Tata podrapał się za uchem. -- Myślę nad tym ciągle. Działają na terenie całego miasta. Pojawiają się w banku dosłownie znikąd, przed otwarciem, po zamknięciu lub w czasie przerwy na lunch i nie starają się nawet wyłączyć alarmu. Nim przyjedzie policja, uciekają furgonetką. Furgonetka nagle, w samym środku policyjnej obławy skręca w boczną uliczkę i... znika. Nikt nawet nie jest w stanie podać ich dokładnych rysopisów. I tak za każdym razem. Dlatego nazwano ich Niewidzialnymi Ludźmi. -- Jak mogą tak po prostu pojawiać się albo znikać? -- zdziwił się Felix. Tata wzruszył ramionami, ale wciąż się uśmiechał. -- Gdyby policja to wiedziała, nie potrzebowaliby mojej pomocy. * * * Lekcje w poniedziałek ciągnęły się niemiłosiernie. Na szczęście pierwszy był raczej przyjemny angielski. Pani od angielskiego, Christina, zamiast kazać im wkuwać gramatykę, próbowała namówić wszystkich do zwykłej rozmowy. Była chyba najlepszą nauczycielką angielskiego, jaką kiedykolwiek mieli. Niemal nie znała polskiego, albo udawała, że nie zna. Tak więc siłą rzeczy najprostsze pytanie o cokolwiek było jednocześnie ćwiczeniem. Była miła i bardzo cierpliwa, co mogło dziwić, bo miała nie więcej niż dwadzieścia lat. Jak można się było zorientować, jej pasją było uczenie najbardziej klasycznego, brytyjskiego akcentu i starannej wymowy. Inną

22 32 jej pasją było hodowanie długich, czarnych włosów, które błyszczały jak jedwab. Większość uczniów nie dokonała jeszcze wyboru dodatkowego języka obcego. Mógł to być niemiecki, francuski, włoski lub hiszpański. -- Założę się, że hiszpańskie dzieci nie muszą się uczyć polskiego -- narzekał Net na przerwie, gdy stali przed tablicą ogłoszeń. -- Nie wiem, co wybrać. Mógłbym się uczyć... eskimoskiego. Pewnie jest bardzo prosty. -- Musimy jeszcze wybrać zajęcia dodatkowe -- przypomniała Nika. -- Wybierzmy coś, na co będziemy mogli chodzić razem. Myślałam o historii Zaśniemy -- skrzywił się Felix. -- Spójrzcie na listę, nic tam nie ma. Kurs kroju i szycia, coś co się nazywa Zostań mistrzem ori-gami", nauka gotowania Pomóż mamie", kurs tańców ludowych. Na szachy chyba się nie zapiszemy, zajęcia ze śpiewu też odpadają. Może fizyka? -- Ja nie wytrzymam -- szybko zaznaczyła Nika. -- Może matma? -- powiedział Net. -- Mam w głowie cały program matematyki dla gimnazjum, aż do końca. -- Po co ci zajęcia dodatkowe z matmy, jak jesteś z niej dobry? -- zdziwiła się Nika. -- Żeby się nie przemęczać. A co innego zostaje? Z informatyki by mnie wyrzucili za wybuchy śmiechu. Jest jeszcze trochę czasu na zastanowienie. Obok stał zrozpaczony Kuba. Zdaje się miał problemy decyzyjne, a taka ilość możliwości wyboru kompletnie go przerosła. * * * Z trudem dobrnęli do ostatniej lekcji -- geografia zapowiadała się interesująco, niestety w połowie pani Konstancja Konstantyno-polska zaczęła wywoływać uczniów do tablicy, by wskazywali na mapie miasta, których nazwy podawała. Celina, wywołana jako trzecia, wygramoliła się z trudem zza swojego stołu, obciągając na okrągłym brzuszku kusy, różowy sweterek. Zawadziła szpiczastym bucikiem o podest przed tablicą i runęła jak długa wprost przed stopy nauczycielki. -- Wygodniej ci będzie odpowiadać na stojąco -- poradziła pani Konstancja, której nie drgnął ani jeden mięsień twarzy. Przez salę przebiegły stłumione chichoty. -- Ale rwie się do odpowiedzi -- skomentowała cicho Aurelia. -- Każdym kilogramem swojego ciała.

23 -- O jeden batonik za daleko -- dramatycznie oznajmił Net. Nika spiorunowała go wzrokiem. Celina wstała i przygnębiona musiała wskazać aż trzy miasta. Na koniec nauczycielka zapowiedziała, że za tydzień będzie test i wszyscy muszą znać na pamięć nazwę stolicy, język urzędowy i liczbę mieszkańców każdego z państw Ameryki Południowej. W całej klasie zapanowała ponura atmosfera. Tylko Felix i Net nie stracili humoru. Wymienili porozumiewawcze spojrzenia i uśmiechnęli się tajemniczo. -- Dyktafon cyfrowy i bezprzewodowe słuchawki -- powiedział Felix po dzwonku, jakby to wszystko wyjaśniało. Nika nie wiedziała co to jest, ale podejrzewała, do czego służy. -- Chcecie ściągać? -- zapytała z niedowierzaniem. -- Czemu nie? -- Net był zdziwiony. -- W jakim celu mam znać liczbę mieszkańców Chile albo Ekwadoru? Wiem, gdzie to sprawdzić w ciągu kilkunastu sekund. -- Może chodzi o ćwiczenie pamięci? -- Znam na to sto lepszych sposobów. Mam w głowie adresy i konfiguracje wszystkich ważniejszych wyszukiwarek internetowych, serwerów pocztowych, pamiętam kody dostępu... Jeśli chodzi o zajęcia dodatkowe, to geografia też odpada. -- Jak nie będziesz się uczył, to zostaniesz kretynem -- podsumowała Nika. Gdy zabrzmiał ostatni dzwonek, trójka przyjaciół po kryjomu przedostała się na wąskie schody prowadzące na strych. Drzwi były zamknięte na solidny zamek No to kapota -- oznajmił Net. -- Odwołujemy akcję i będziemy tamtych dwóch omijać łukiem. -- Niekoniecznie -- powiedział powoli Felix, grzebiąc w plecaku. Wyciągnął stamtąd metalowy przedmiot przypominający bardzo grube pióro wieczne. Zdjął skuwkę i zatknął ją z drugiej strony. -- Chcesz napisać podanie do Stokrotki o udostępnienie nam strychu na tajną siedzibę? -- zapytał Net. -- To klucz uniwersalny -- odpowiedział Felix i nacisnął przycisk z boku przedmiotu. Z wąskiej przedniej części, z cichym szczęknięciem wysunęło się w różnych kierunkach kilkanaście blaszek. Felix uśmiechnął się, schował blaszki, włożył klucz do zamka i naciskając kilkakrotnie przycisk kręcił kluczem, aż dało się słyszeć przesuwające się zapadki. Wtedy wyjął klucz i przyjrzał się układowi blaszek. -- Zapamiętał wzór zamka -- powiedział. -- Wieczorem dorobię dla nas zwykłe klucze.

# data[].attributes.attachment_link.title
Felix, Net i Nika oraz Gang Niewidzialnych Ludzi - PDF Darmowe pobieranie

# data[].attributes.attachment_link.description
1 Rafał Kosik Felix, Net i Nika oraz Gang Niewidzialnych Ludzi dla Jasia Przez szklane drzwi banku wyszedł ostatni klient. Znudzony strażnik zamknął drzwi na klucz, ziewnął, leniwie podciągnął obwieszony bronią pas i sprawdził, czy wszystkie komputery zostały wyłączone oraz czy nikt niepowołany nie pozostał w budynku.

# data[].attributes.body
motyw: wędrówki, pierścienia, domu, przemiany, magii

# data[].attributes.body
motyw: przyjaźni, miłości, natury, wyobraźni

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Lucy Maud Montgomery

Ania z Zielonego Wzgórza

Tytuł oryginału

Anne of Green Gables

Przełożyła

Agnieszka Kuc

Copyright, 1908, by L.C. Page & Company. Entered at Stationer's Hall, London

First British Edition published by Pittman 1908

© David Macdonald, trustee, and Ruth Macdonald 1996

Polish Translation © Wydawnictwo Literackie, Kraków 2003

L.M. Montgomery is a trademark of the Heirs of L.M. Montgomery Inc., used under licence by Wydawnictwo Literackie, Krakow, Poland.

Anne of Green Gables and other indicia of „Anne" are trademarks of the Anne of Green Gables Licensing Authority Inc., which is owned by the heirs of L.M. Montgomery and the Province of Prince Edward Island and located in Charlottetown, P.E.I., Canada, and are used under licence of Wydawnictwo Literackie, Krakow, Poland.

Cover art © Ben Stahl

Wydanie pierwsze w tej edycji

Redaktor prowadzący

Jolanta Korkuć

Redakcja

Marianna Cielecka, Paweł Ciemniewski

Korekta

Henryka Salawa, Anna Rudnicka, Małgorzata Wójcik, Alina Doboszewska, Urszula Srokosz

Opracowanie komputerowe okładki

Marek Pawłowski

Redaktor techniczny

Bożena Korbut

Wydawnictwo Literackie Sp. z o.o., 2008

ul. Długa 1, 31-147 Kraków

bezpłatna linia telefoniczna: 0 800 42 10 40

księgarnia internetowa: www.wydawnictwoliterackie.pl

e-mail: [email protected]

fax: (+48-12) 430 00 96

tel.: (+48-12) 619 27 70

ISBN 978-83-08-04642-5

Konwersja do formatu EPUB:Legimi Sp z o.o.

Same dobre gwiazdy spotkały się na nieba szczycie, Z ducha, ognia i rosy tchnęły w ciebie życie.

Robert Browning

Co zadziwiło panią Małgorzatę

Pani Małgorzata Linde mieszkała tuż przy głównym trakcie wiodącym przez Avonlea, tam gdzie łagodnie opadał on w dół, ku małej kotlinie. Droga biegła wśród olszynowych zarośli i polnych dzwonków. Przecinał ją strumyk, którego źródło biło gdzieś daleko w lasach otaczających stare domostwo Cuthbertów. Przez leśne ostępy strumień płynął zakolami, niezwykle wartko, po drodze rozlewał się, tworząc mroczne stawy i malownicze kaskady, z chwilą jednak gdy dopływał do kotliny, w której mieszkała pani Linde, zmieniał się w cichy i spokojny potoczek, płynący układnie w kierunku jej domu. Nic w tym zresztą nie było dziwnego, wobec pani Małgorzaty bowiem nawet strumień musiał zachowywać się należycie i zgodnie z zasadami. Widocznie doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że pani Małgorzata bacznie wszystko obserwuje z wysokości swojego okna, nie wyłączając strumyka i biegających nieopodal dzieci, i jeśli tylko zauważy coś dziwnego lub niestosownego, nie spocznie, dopóki nie dowie się, co za tym stoi.

W Avonlea i okolicy mieszkała spora grupa ludzi, którzy tak bardzo przyglądali się temu, co robią sąsiedzi, że zaniedbywali przez to własne obowiązki; pani Małgorzata Linde należała jednak do chlubnych wyjątków - nie dosyć, że potrafiła doskonale ze wszystkim się uporać, to jeszcze znajdowała czas, aby mieć wgląd w sprawy innych. Była znakomitą gospodynią, zawsze wszystko było u niej zrobione jak należy i na czas. Mało tego, „zawiadywała" także kółkiem krawieckim, pomagała w prowadzeniu szkółki niedzielnej, kierowała parafialnym oddziałem Koła Pomocy, a także wiodła prym w Stowarzyszeniu Misyjnym. Pomimo swych rozlicznych zajęć, pani Małgorzata znajdowała aż nadto wiele czasu, by przesiadywać całymi godzinami w kuchennym oknie i dziergać z bawełnianych resztek narzuty na tapczan. Zrobiła ich już szesnaście, co z niekłamanym podziwem powtarzały sobie z ust do ust gospodynie w Avonlea. Robienie na drutach nie przeszkadzało jej uważnie śledzić wszystkiego, co działo się na drodze, która przecinała kotlinę i pięła się dalej po stromym zboczu wzgórza rudawoczerwonej barwy. Ponieważ Avonlea leżało na małym trójkątnym półwyspie wrzynającym się w Zatokę św. Wawrzyńca i z obu stron otaczała je woda, każdy, kto chciał tu dotrzeć lub stąd wyjechać, musiał podążać drogą prowadzącą na wzgórze, a tym samym dostawał się pod czujne oko pani Małgorzaty.

Któregoś popołudnia na początku czerwca pani Małgorzata wyglądała właśnie przez okno. Ciepłe, jasne promienie słońca wpadały do wnętrza kuchni; sad położony na zboczu wzgórza poniżej domu wyglądał niczym zarumieniona panna młoda, cały w bladoróżowym kwieciu, huczący od pszczół. Tomasz Linde, niepozorny, cichy mężczyzna, którego mieszkańcy Avonlea określali zawsze mianem „męża pani Małgorzaty", zajęty był akurat pracą w polu - siał późną odmianę rzepy na górce za stodołą. Także Mateusz Cuthbert powinien był właśnie obsiewać rzepą swoje rozległe, rdzaworude pole, które leżało niedaleko, nad strumieniem, nieopodal domu o nazwie Zielone Wzgórze. Pani Małgorzata była o wszystkim dobrze poinformowana, słyszała bowiem, jak poprzedniego wieczoru rozmawiał o tym z Piotrem Morrisonem w sklepie Wilhelma Blaira, w Carmody. Mówił, że zamierza przystąpić do siewu właśnie nazajutrz. Piotr oczywiście musiał wyciągnąć z niego tę informację, gdyż Mateusz Cuthbert słynął z tego, że nie był skory do wynurzeń.

Aż tu proszę, Mateusz Cuthbert we własnej osobie, o wpół do czwartej po południu, gdy wszyscy pochłonięci byli pracą, jechał z wolna drogą wiodącą przez kotlinę i dalej ku wzniesieniu. Jakby tego było mało, założył białą koszulę i swoje najlepsze ubranie. Niewątpliwie wyjeżdżał właśnie z Avonlea. W dodatku do powozu zaprzągł kasztankę, co oznaczało, że udawał się w daleką drogę. Gdzież, na Boga, mógł się wybierać, no i po co?

Gdyby chodziło o jakiegokolwiek innego mieszkańca Avonlea, pani Małgorzata na pewno nie miałaby kłopotu ze znalezieniem odpowiedzi na oba nurtujące ją pytania. Mateusz jednak tak rzadko wyjeżdżał z domu, że musiał to być jakiś naglący i całkiem niezwykły wypadek. Był to przecież najbardziej nieśmiały mężczyzna pod słońcem, w dodatku nie cierpiał przebywać w towarzystwie obcych ludzi, a już szczególnie nie znosił miejsc, gdzie należało zabierać głos. Mateusz w białym kołnierzyku, jadący powozem, stanowił widok zaiste niespotykany. Pani Małgorzata, mimo usilnych starań, nic nie mogła z tego pojąć i ten fakt zupełnie popsuł jej humor.

- Po podwieczorku zajdę na chwilę do domu Cuthbertów i dowiem się od Maryli, dokąd się udał i po co - zdecydowała wreszcie ta wielce szacowna osoba. - Zazwyczaj nie jeździ o tej porze roku do miasta, a już na pewno n i e z w i z y t ą. Gdyby zabrakło mu nasion do obsiania pola, nie wystroiłby się tak, no i nie zaprzągłby kasztanki do powozu; nie udawał się też po doktora, jechał bowiem zbyt wolno. Od ubiegłej nocy musiało jednak wydarzyć się coś, co skłoniło go do wyjazdu. Jestem zdziwiona, ot co, i nie zaznam spokoju, dopóki się nie dowiem, dlaczego Mateusz Cuthbert wybrał się w drogę.

Jak pomyślała, tak zrobiła. Nie miała zresztą daleko, jako że obszerny, pełen zakamarków dom Cuthbertów, otulony rozległym sadem, znajdował się zaledwie o ćwierć mili od posesji pani Małgorzaty. Gwoli ścisłości należałoby dodać, że wąska dróżka, która łączyła obie posiadłości, niepomiernie tę odległość zwiększała. Ojciec Cuthbertów, tak samo cichy i nieśmiały jak Mateusz, wzniósł swoje domostwo na tyle daleko od sąsiadów, na ile się dało, bez zaszywania się w leśne ustronia. Dom Cuthbertów został zbudowany w najodleglejszym zakątku posiadłości, dlatego zawsze był ledwie widoczny od strony głównej drogi, przy której tak zgodnie i przyjaźnie sąsiadowały ze sobą pozostałe zabudowania Avonlea. Dla pani Małgorzaty Linde życie na takim odludziu było nie do pomyślenia.

- To nie życie, tylko zwykłe t r w a n i e, ot co - powiedziała, gdy weszła na zrytą koleinami trawiastą ścieżkę, przy której rosły krzewy dzikiej róży. - Nic dziwnego, że Mateusz i Maryla są nieco zdziwaczali, żyją w końcu na zupełnym pustkowiu, całkiem sami. Przecież drzewa nie mogą zastąpić człowiekowi towarzystwa, chociaż gdyby mogły, to uzbierałaby się wcale liczna kompania. Ja tam wolę przyglądać się ludziom, ale trzeba przyznać, że Mateusz i Maryla czują się tutaj dobrze. Ostatecznie, jak to zgrabnie ujął pewien Irlandczyk, można się przyzwyczaić do wszystkiego, nawet do wiszenia na szubienicy.

Z takimi myślami pani Małgorzata wkroczyła na podwórze domu Cuthbertów. Tonęło w zieleni, a przy tym wszędzie panował idealny ład i porządek. Z jednej strony rosły dostojnie wyglądające rozłożyste wierzby, a z drugiej strzeliste topole. Najmniejsza słomka ani kamień nie psuły doskonałej harmonii; gdyby było inaczej, pani Małgorzata natychmiast by to zauważyła. Skrycie żywiła przeświadczenie, że Maryla Cuthbert zamiata swoje podwórze równie często, jak sprząta dom. Z ziemi można by jeść bez obawy, że zgarnie się choćby odrobinkę brudu.

Pani Małgorzata zapukała delikatnie do kuchennych drzwi i weszła do środka dopiero, gdy usłyszała zaproszenie. Kuchnia była bardzo jasna i przytulna, a właściwie mogłaby za taką uchodzić, gdyby nie owa przesadna czystość, która nadawała jej wygląd nieuczęszczanego salonu. Okna kuchni wychodziły na wschód i na zachód; przez zachodnie, które łapało delikatne czerwcowe promienie, widać było podwórze. Ze wschodniego roztaczał się przede wszystkim widok na obsypane białym kwieciem czereśnie rosnące w sadzie oraz na szpaler wysmukłych brzóz, pochylających się nad strumieniem przecinającym kotlinę. Dopiero po chwili dostrzec można było gąszcz winorośli oplatających okno. To tutaj siadywała Maryla Cuthbert, jeżeli już zdecydowała się przysiąść na chwilę. Zawsze nieufnie traktowała światło słoneczne, którego nieodpowiedzialne pląsy i igraszki zupełnie nie licowały z powagą i surowością świata. To tutaj zastała ją teraz pani Małgorzata. Maryla robiła coś na drutach, a za jej plecami widać było stół nakryty do kolacji.

Pani Małgorzata, zanim zamknęła drzwi, uważnie przyjrzała się wszystkiemu, co stało na stole. Spostrzegła trzy nakrycia i od razu domyśliła się, że Maryla spodziewa się kogoś. Naczynia jednak były codziennego użytku, a obok nich stał tylko zwyczajny mus jabłkowy i jeden rodzaj ciasta, tak że od razu było widać, iż oczekiwany gość nie jest tak znowu niezwykły. No tak, ale czemu Mateusz przywdział biały kołnierzyk, a w zaprzęgu szła kasztanka? Pani Małgorzata była naprawdę podekscytowana całą tą sprawą, która ze spokojnego, zupełnie zwyczajnego domu Cuthbertów uczyniła miejsce nad wyraz tajemnicze.

- Dobry wieczór, Małgorzato - powiedziała żywo Maryla. - Jest naprawdę pięknie. Może zechcesz usiąść? Co u was słychać?

Pomiędzy Marylą Cuthbert i panią Małgorzatą zawsze istniało coś w rodzaju przyjaźni, na przekór - a może właśnie dzięki - wszystkim dzielącym je różnicom.

Maryla była wysoką, szczupłą kobietą, dosyć kościstą i mało kształtną. Jej ciemne włosy poprzetykane były srebrnymi nitkami i jak zawsze upięte wysoko w mały, ciasny kok, z którego sterczały groźnie dwie metalowe szpilki. Maryla wyglądała na kobietę o niewielkim doświadczeniu i nieugiętych zasadach. Taka też i była. Tylko w kącikach jej ust kryło się coś, co zwiastowało poczucie humoru, któremu nigdy jednak nie pozwoliła w pełni rozbłysnąć.

- U nas wszystko dobrze - odparła Małgorzata. - Niepokoiłam się jednak o was, gdy zobaczyłam, że Mateusz dokądś się dzisiaj wybrał. Myślałam, że pojechał po doktora.

Maryla poruszyła ustami ze zrozumieniem. Spodziewała się wizyty Małgorzaty. Wiedziała, że na widok jej brata wyruszającego w drogę pani Linde nie będzie mogła powściągnąć swej ciekawości.

- Ach, nie, czuję się całkiem dobrze, tyle że wczoraj bolała mnie głowa - powiedziała. - Mateusz pojechał do Bright River. Zdecydowaliśmy się wziąć na wychowanie małego chłopca z sierocińca w Nowej Szkocji. Przyjedzie wieczornym pociągiem.

Gdyby Maryla powiedziała, że Mateusz pojechał do Bright River, żeby odebrać ze stacji australijskiego kangura, konsternacja pani Małgorzaty byłaby zapewne mniejsza. Po prostu oniemiała na pięć sekund. Niemożliwe, żeby Maryla chciała z niej sobie zadrwić, ale w tej chwili pani Małgorzata była skłonna w to uwierzyć.

- Mówisz poważnie, Marylo? - zapytała, gdy już w pełni odzyskała głos.

- Naturalnie, że tak - odpowiedziała spokojnie Maryla, jak gdyby przygarnianie chłopców z sierocińca w Nowej Szkocji nie było żadną niesłychaną fanaberią, lecz zwykłą, rutynową czynnością, taką jak wiosenne prace polowe na farmach w Avonlea.

Pani Małgorzata poczuła, że przeżywa szok. W głowie huczało jej od wykrzykników. Chłopak! Maryla i Mateusz Cuthbert, akurat oni, adoptują chłopca! Z sierocińca! Świat chyba stanął na głowie! Teraz nic nie jest w stanie jej zaskoczyć! Absolutnie nic!

- Skąd taka myśl przyszła wam do głowy? - zapytała z przyganą w głosie.

W końcu nie poprosili jej nawet o radę, siłą rzeczy należało więc wyrazić swoje niezadowolenie.

- No cóż, zastanawialiśmy się nad tym już od dłuższego czasu, właściwie przez całą zimę - odpowiedziała Maryla. - Aleksandra Spencer odwiedziła nas któregoś dnia przed Bożym Narodzeniem i oświadczyła, że na wiosnę planuje sprowadzić z sierocińca w Hopetown pewną małą dziewczynkę. Powzięła ten zamiar w trakcie wizyty u kuzynki, która mieszka w Hopetown. Tak więc Mateusz i ja niejednokrotnie o całej sprawie rozmawialiśmy. Umyśliliśmy sobie wziąć chłopca. Mateusz coraz bardziej posuwa się w latach, wiesz, ma już sześćdziesiątkę - i nie jest tak żwawy jak dawniej. Serce odmawia mu posłuszeństwa. A sama wiesz, jak trudno jest znaleźć dobrych pomocników. Do wzięcia są tylko te głupie francuskie chłopaki, zupełne niedorostki jeszcze. Ledwo zdążysz takiego przyuczyć do tego czy tamtego, a już ci czmychnie pracować w fabryce konserw albo ucieknie do Ameryki. Z początku Mateusz proponował, żeby wziąć jakiegoś chłopca z przytułku dla angielskich sierot. Ja jednak byłam zdecydowanie przeciwna. Może oni są i w porządku, nie mówię, że nie, ale nie potrzeba mi tutaj żadnych londyńskich uliczników. Jeżeli mam kogoś przygarnąć, to niech to będzie jakiś chłopiec stąd. Ryzyka i tak nie da się wykluczyć. Na pewno będę się czuła bezpieczniej i lepiej będę w nocy spać, gdy dostaniemy Kanadyjczyka. Tak więc koniec końców zdecydowaliśmy się poprosić panią Spencer, ażeby wybrała dla nas jakiegoś, gdy pojedzie po swoją dziewczynkę. W ubiegłym tygodniu dowiedzieliśmy się, że właśnie wybiera się w drogę, i poprzez krewnych Ryszarda Spencera mieszkających w Carmody poprosiliśmy, aby przywiozła nam jakiegoś bystrego, odpowiedniego dla nas chłopca w wieku dziesięciu lub jedenastu lat. Uznaliśmy, że to najlepszy wiek - dziecko jest już na tyle duże, że może nam trochę pomóc w domowych zajęciach, a jednocześnie na tyle jeszcze małe, że można je będzie odpowiednio wychować. Planujemy stworzyć dla niego dom i zadbać o stosowne wykształcenie. Listonosz przywiózł dziś ze stacji telegram od pani Spencer, z którego wynikało, że przyjadą wieczornym pociągiem o wpół do szóstej. Dlatego Mateusz udał się do Bright River, aby odebrać chłopca. Pani Spencer wysadzi go na stacji. Sama pojedzie oczywiście dalej, do Białych Piasków.

Pani Małgorzata szczyciła się tym, że zawsze mówiła to, co myśli. Także i tym razem zdecydowała się wyrazić swoje zdanie, gdy tylko zdążyła oswoić się nieco z niezwykłą nowiną.

- No cóż, Marylo, muszę ci szczerze wyznać, że popełniasz straszne głupstwo - wiele ryzykujesz, ot co. Nie wiesz, co sobie ściągasz na głowę. Wpuszczasz obce dziecko do własnego domu, a nic o nim nie wiesz, nie znasz jego charakteru, nie wiesz, kim byli jego rodzice, nie możesz też przewidzieć, co z niego wyrośnie. Dopiero co czytałam w gazecie, bodajże w ubiegłym tygodniu, jak pewien mężczyzna i jego żona, mieszkający na północny zachód od Wyspy, przygarnęli chłopca z sierocińca, a ten podłożył nocą ogień pod ich dom. Zrobił to s p e c j a l n i e, Marylo, mało brakowało, a upiekliby się we własnych łóżkach. Słyszałam też o innym chłopcu, także wziętym z sierocińca, który ciągle podkradał i wypijał jajka, w żaden sposób nie można go było tego oduczyć. Jeżeli chcesz znać moje zdanie, to szkoda, żeś się wcześniej nie spytała, na pewno bym ci wybiła ten szaleńczy pomysł z głowy, ot co.

Wszystkie te uwagi nie zrobiły większego wrażenia na Maryli, nie poczuła się też nimi dotknięta. Dalej spokojnie robiła na drutach.

- Nie przeczę, Małgorzato, że w tym, co mówisz, tkwi sporo racji. Sama też miałam wiele wątpliwości. Mateusz bardzo jednak nalegał. Nietrudno mi było zauważyć, jak strasznie mu zależy, toteż w końcu ustąpiłam. Mateusz tak rzadko się przy czymś upiera, że gdy już coś postanowi, czuję się w obowiązku mu ulec. Jeżeli chodzi o ryzyko, to nieodłącznie towarzyszy nam ono w każdej chwili życia. Ci, którzy decydują się na dzieci, także ponoszą ryzyko - w końcu nie wszystkim udaje się wychować własne potomstwo tak, jak by chcieli. A poza tym Nowa Szkocja leży bardzo blisko Wyspy. Co innego, gdyby chłopiec pochodził z Anglii lub ze Stanów - ale skoro jest stąd, nie powinien specjalnie różnić się od nas.

- No cóż, miejmy nadzieję, że martwię się na wyrost - odrzekła pani Małgorzata tonem pełnym wątpliwości. - Tylko żebyś potem nie miała żalu, że cię nie ostrzega łam, gdy on podpali wasz dom lub wrzuci strychninę do studni. Słyszałam o takim przypadku, który zdarzył się w Nowym Brunszwiku; dziecko z sierocińca zatruło studnię i cała rodzina skończyła życie w strasznych męczarniach. Tyle że wówczas chodziło o dziewczynkę.

- Ale my nie staramy się o dziewczynkę - odpowiedziała Maryla, jakby zatruwanie studni było wyłącznie damską specjalnością i nie dotyczyło małych chłopców. - Nigdy nie odważyłabym się wziąć dziewczynki na wychowanie. Podziwiam panią Spencer, że zechciała się podjąć takiego zadania. No, ale pani Spencer, gdyby tylko mogła, zaadoptowałaby cały sierociniec.

Pani Małgorzata najchętniej zaczekałaby, aż Mateusz wróci ze stacji razem z małym podopiecznym. Ponieważ jednak musiałaby czekać jeszcze dobre dwie godziny, postanowiła wstąpić do domu Roberta Bella i czym prędzej podzielić się nowiną. Niewątpliwie zanosiło się na sensację, jakiej dotąd w Avonlea jeszcze nie było, a pani Małgorzata wprost uwielbiała rozgłaszać takie historie. Toteż szybko podniosła się i wyszła, co sprawiło Maryli ulgę, jako że pod wpływem uwag Małgorzaty jej spokój zaczął ustępować miejsca dawnym wątpliwościom i obawom.

- Mój Boże, tego jeszcze u nas nie było! - wykrzyknęła pani Małgorzata, gdy szła już polną drogą. - Ja chyba śnię. Ten biedny mały nie będzie miał łatwego życia, oj nie. Mateusz i Maryla nie mają pojęcia o wychowywaniu dzieci, więc pewnie będą oczekiwać, że ten chłopiec okaże się mądrzejszy i bardziej poważny od własnego dziadka, którego zresztą pewnie wcale nie znał. Jakoś trudno się przyzwyczaić do myśli, że w domu rodzeństwa Cuthbertów pojawi się dziecko. Nigdy wcześniej nie było tam dzieci, bo Mateusz i Maryla byli już dorośli, gdy wprowadzili się do nowego domu. Patrząc na nich, można wątpić, czy w ogóle kiedykolwiek byli dziećmi. Za nic nie chciałabym się znaleźć na miejscu tego chłopca. Szkoda go, bez dwóch zdań, ot co.

Tak z głębi swego serca przemawiała pani Małgorzata do krzaków dzikiej róży. Gdyby jednak wiedziała, jakie dziecko czeka cierpliwie na stacji w Bright River, jej smutek byłby jeszcze większy i bardziej dojmujący.

# data[].attributes.attachment_link.title
Ania z Zielonego Wzgórza - Lucy Maud Montgomery - ebook + audiobook

# data[].attributes.attachment_link.description
Ania z Zielonego Wzgórza to początek liczącego aż 10 tomów cyklu powieściowego pióra Lucy Maud Montgomery. Rudowłosa, piegowata Ania, błąka się po domach dziecka i kolejnych rodzinach zastępczych, by w końcu, przez pomyłkę, trafić na Zielone Wzgórze, pod skrzydła rodzeństwa Cuthbert - Maryli i...

# data[].attributes.attachment_link.title
Lektura szkolna "Ania z Zielonego Wzgórza" audiobook

# data[].attributes.body
motyw: przyjaźni, podróży,  wędrówki, afrykańskiej przyrody, rodzicielskiej miłości

# data[].attributes.attachment_link.title
W pustyni i w puszczy - Henryk Sienkiewicz

# data[].attributes.attachment_link.description
Najsłynniejsza powieść przygodowa Henryka Sienkiewicza skierowana do młodzieży. Czternastoletni Staś Tarkowski i ośmioletnia Nel Rawlinson zostają uprowadzeni przez beduinów.

# data[].attributes.attachment_link.title
W pustyni i w puszczy - Henryk Sienkiewicz ( audiobook pl )