# data[].attributes.attachment_link.title
Storytelling w ujęciu Vonneguta — Akademia Kreanikacji

# data[].attributes.attachment_link.description
Jak Vonnegut poradziłby sobie w mediach społecznościowych? Na przykład na LinkedIn albo na Instagramie? Szczerze mówiąc, to nie wiem jak poradziłby sobie w sensie marketingowym – czy dużo zdziałałby jako freelancer lub ktoś taki. Z pewnością jednak pisałby świetne posty o dużych zasięgach. Być może…

# data[].attributes.headline
"Najważniejszą ze sztuk jest sztuka opowiadania dobrych historii"

# data[].attributes.subject
"Najważniejszą ze sztuk jest sztuka opowiadania dobrych historii"

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
U miejętność przemawiania do dużej grupy ludzi - bez względu na to, czy będą to uczniowie liceum, tłum na wiecu czy przedsiębiorcy na konferencji - jest trudną sztuką. Niełatwo opanować nerwy, kontrolować słowa, gesty, mimikę i zachowanie, tak by słuchacze mogli skupić się na tym, co chcesz im przekazać, a nie na Twoich negatywnych emocjach. Jednak każdy, kto poważnie myśli o przekonywaniu innych do swoich idei, a także o swojej karierze, powinien doskonalić tę sztukę i korzystać z niej najczęściej, jak się da. Oto książka Jeremeya Donovana, który pisze o przygotowaniach do wystąpienia na konferencji TED. A niej m.in:

Wybór idei wartej upowszechnienia

Opracowanie wystąpienia i opowiadanie historii

Otwarcie, przejścia między częściami i zakończenie wypowiedzi

Wywoływanie emocji, wzbogacanie języka i szczypta humoru

Doskonalenie przekazu werbalnego i kontrolowanie niewerbalnego

Poruszanie się po scenie i korzystanie z mównicy

Skuteczne użycie filmów i innych rekwizytów

Jak Cię widzą, tak Cię piszą

Przygotowanie bez lęku i skuteczna zapowiedź

Popularyzowanie filmu z wystąpieniem na TED

Przedstaw swoją historię jako wyprawę bohatera w trzech aktach

.Jeśli TED istniałby za życia mitologa Josepha Campbella, to jestem pewien, że stałby się on autorem jednego z najcenniejszych wystąpień wszech czasów. W swojej przełomowej książce The Hero with a Thousand Faces[1] wydanej w 1949 roku Campbell przedstawił swoją ideę wartą upowszechnienia poprzez spojrzenie na ważne mity, przekazywane przez tysiąclecia, przez pryzmat nowoczesnej psychologii. Opracował on pojęcie „monomitu", częściej nazywanego wyprawą bohatera, będącego bazowym scenariuszem opowieści o ponadczasowym, ponadregionalnym i ponadkulturowym znaczeniu.

Szkopuł w tym, że książka pana Campbella jest równie hermetyczna co wartościowa. Na szczęście kilku zdolnych scenarzystów podjęło próbę własnej interpretacji tego przełomowego dzieła, by uprzystępnić zawarte w nim koncepcje zwykłym śmiertelnikom. Spośród tych, którzy postanowili zmierzyć się z tym wyzwaniem, korzystając przy tym z dokonań innych, warto wymienić Syda Fielda (Screenplay[2], 1979), Roberta McKee (Story, 1997), Blake'a Snydera (Save the Cat, 2005) i Christophera Voglera (The Writer's Journey[3], 2007). Spośród wymienionych najprzystępniejsze są dwie ostatnie pozycje. Książkę Voglera warto przeczytać, by poznać podstawy idei, a potem zgłębić zawarte w dziele Snydera sprytne sztuczki i techniki, które dodają smaczku całości.

Scenariusze Voglera i Snydera zostały opracowane z myślą o nakręceniu filmu pełnometrażowego, trwającego od 90 do 120 minut bądź nawet dłuższego. W osiemnastu minutach wystąpienia TED po prostu nie sposób zawrzeć takiej ilości informacji. Każda opowieść musi się jednak składać z pewnej minimalnej liczby elementów. „Motyw Pixara", którego orędownikiem jest Matthew Luhn, główny scenarzysta w tym cenionym studio animatorskim, stanowi doskonały szkielet obejmujący minimalną liczbę elementów potrzebną do stworzenia zajmującej historii. Idea motywu Pixara polega na tym, że każdy z trzech aktów musi mieć czytelny początek i zakończenie. W akcie I mamy przedstawienie sytuacji. W akcie II pojawiają się komplikacje. Zaś akt III stanowi ich rozwiązanie. Tabela 3.1 porównuje schematy opowieści Voglera, Snydera i studia Pixar.
Tabela 3.1. Scenariusze opowieści według Christophera Voglera, Blake'a Snydera i studia Pixar
Użyj „zwykłego świata" do przedstawienia bohatera i zarysowania motywu przewodniego.Aby zrozumieć sposób zastosowania struktur tych scenariuszy, najlepiej zdekonstruować jedno z wystąpień TED, wygłoszone przez mówcę potrafiącego sprawnie poprowadzić inspirujący wątek podróży bohatera. Za pozwoleniem Becky Blanton przyjrzyjmy się jej wystąpieniu z konferencji TEDGlobal 2009, zatytułowanemu The year I was homeless[i] („Rok, gdy byłam bezdomna"), przez pryzmat modelu Christophera Voglera. Ponieważ pani Blanton jest dziennikarką i pisarką, możemy dosłownie odnieść Podróż autora do podróży autora! Zacznijmy więc.

Nieważne, czy słuchacze polubią autora, czy nie, muszą potrafić ustosunkować się do niego, by zrozumieć historię i wyciągnąć z niej wnioski. Zwykły świat jest dla słuchaczy szansą na zapoznanie się z podstawowymi informacjami o silnych stronach Becky, jej podejściu do życia, oczekiwaniach, relacjach i wadach.

Ponieważ Becky miała niecałe siedem minut na swoją wypowiedź, zawarła zwykły świat w jednym zdaniu. Choć wprost wymienia tylko dwie zalety charakteru - ciekawość i chęć do nauki - to sztuczka z przypięciem sobie łatki dziennikarki pozwoliła jej uniknąć podawania dalszych szczegółów. Stereotyp nowoczesnego dziennikarza to osoba twarda i niezależna, ale żyjąca skromnym życiem klasy średniej. Pani Blanton zaakcentowała to wyobrażenie przez swój prosty strój, składający się z szarej, zapinanej koszuli z podwiniętymi rękawami, czarnej kamizelki, czarnych luźnych spodni i wygodnych butów.

Gdzież jest więc tragiczny rys? W sylwetkach wielu najwyrazistszych bohaterów największa zaleta jest też ich główną wadą. A jak się wkrótce przekonamy, ciekawość autorki zaprowadziła ją do jądra ciemności. Ten wstęp zwiastuje też zasadniczy motyw przewijający się przez całą wypowiedź: dramatyczne pytanie, czy ciągły głód wiedzy i doświadczania czegoś nowego jest dobrym pomysłem.

Użyj „wezwania do wyprawy" do zburzenia dotychczasowego życia bohatera i nadania mu nowego celu

Wezwanie do wyprawy jest wewnętrznym lub zewnętrznym katalizatorem, który powoduje wstrząs w świecie bohatera. Aby był wiarygodny, ów katalizator powinien bezpośrednio godzić w fundamentalne ludzkie potrzeby, często zaś jest zagrożeniem dla samego istnienia. Zewnętrzne zagrożenia są wymierzone w podstawę hierarchii potrzeb Maslowa; w tym w potrzeby fizjologiczne, potrzebę bezpieczeństwa i więzi społecznych. Aby przeżyć i ochronić tych, których kochają, ludzie są zdolni do sięgania po skrajne środki. Wewnętrzne zagrożenia, burzące szacunek do samego siebie lub uniemożliwiające samorealizację, mogą być równie silne. Zarówno wewnętrzne, jak i zewnętrzne potrzeby wskazują na to, że bohater jest w jakiś sposób niespełniony i może ulegać motywom takim jak chęć przezwyciężenia straty lub zapobieżenia jej bądź udać się w pogoń za pokusami. Na przykład przygniatające niezadowolenie z własnego życia rzuca wielu bohaterów w wir wielkiej przygody.

O ile w typowych historiach katalizatory funkcjonują tylko na jednym poziomie, o tyle wezwanie do wyprawy w znakomitych opowieściach wskazuje bohaterowi ważki cel zewnętrzny i jeszcze ważniejszy cel wewnętrzny. Pod tym względem pani Blanton ponownie nie rozczarowuje. Utrata członka rodziny skłania ją do poszukiwania zastępczej relacji na zewnątrz. Ponadto w słowach „chciałam gromadzić doświadczenia i uporać się z wieloma rzeczami" dają się odczytać wyraźne wewnętrzne siły wpływające na jej poczucie wartości. Choć ta informacja nie pada w przemowie, ojciec Becky był alkoholikiem ze skłonnościami do przemocy fizycznej. Becky pozwoliła mi podzielić się z Tobą jej następującymi słowami, mającymi dodać otuchy innym ofiarom przemocy:

Wybory związane z nikłym ryzykiem, niosące gwarancję nagrody, są nudne. Usłuchanie wezwania do wyprawy nigdy nie powinno być łatwym wyborem. Daj swojemu bohaterowi wybór między dwoma porównywalnymi dobrami albo - jeszcze lepiej - między dwoma porównywalnymi złami. A jeśli przygoda wiąże się z potencjalnie wspaniałą nagrodą, to powinna mieć nikłe szanse powodzenia, zaś porażka musi pociągać za sobą fatalne konsekwencje. W omawianym przypadku pani Blanton mogła zostać w domu z narastającą depresją albo podjąć próbę przezwyciężenia jej w zamian za życie na marginesie społeczeństwa.

Wezwanie do wyprawy zwykle stanowi najlepszą okazję do wprowadzenia czarnego charakteru (albo odkrycia, że pewna postać ze zwykłego świata jest w istocie antagonistą bohatera). Adwersarze nie muszą być źli do szpiku kości; są przecież bohaterami własnych opowieści. Czarny charakter wprowadza konflikt, ponieważ dąży do tego samego zewnętrznego celu i jest przeświadczony, że śmierć, zniszczenie albo pokonanie bohatera jest jedynym sposobem na osiągnięcie tego, czego pragnie.

Zbuduj suspens dzięki „sprzeciwieniu się wezwaniu" przez bohatera

Za chwilę wrócimy do opowieści Becky, ale najpierw chciałem zwrócić Twoją uwagę na dwa elementy scenariusza, na uwzględnienie których w swej krótkiej historii mówczyni po prostu nie miała czasu. Niniejsza wskazówka dotyczy pierwszego z tych elementów, a mianowicie sprzeciwieniu się wezwaniu. Kolejna wskazówka jest poświęcona drugiemu - spotkaniu z mentorem. Nie muszą one występować w konkretnej kolejności, nie trzeba też uwzględniać ich obu, ale jeśli zmienisz kolejność lub wykluczysz któryś z nich, powinieneś mieć świadomość konsekwencji.

Aby uwiarygodnić historię, postaci muszą w każdej chwili zachowywać minimum ostrożności. Minimum niekoniecznie i nie zawsze musi oznaczać mało; ludzie postawieni w wyjątkowych okolicznościach mogą podejmować radykalne decyzje. Na przykład skoczyć pod koła nadjeżdżającego pociągu, by zepchnąć z torów swoje dziecko.

W pierwszym odcinku programu Joseph Campbell and the Power of Myth with Bill Moyers telewizji PBS, nadanego w 1988 roku, Campbell przedstawił trzy typy bohaterów, jakich można wykreować. W swojej opowieści pani Blanton zalicza się do pierwszej kategorii - bohatera celowego (ang. intentional hero). Ten typ protagonisty podejmuje się misji z myślą o osiągnięciu konkretnego celu. Podczas realizacji swego zamierzenia bohater często przechodzi psychologiczną albo duchową transformację, która jest o wiele istotniejsza niż fizyczne doświadczenia. Drugi typ bohatera według Campbella, bohater niechętny (ang. reluctant hero), jest wbrew sobie zmuszony do podjęcia się zadania. Campbell przytacza tutaj przykład żołnierza wciągniętego w zawieruchę wojny. Łagodniejszy przykład, często pojawiający się we współczesnej kinematografii, to dziecko zmuszone do podróżowania przez kraj ze swoimi rodzicami. Trzeci typ, bohater z przypadku (ang. accidental hero), jest kimś pośrednim między bohaterem celowym a niechętnym. Choć postępuje według własnej, wolnej woli, bohater z przypadku nagle wpada w wir przygody. W starożytnych historiach ten wzorzec jest reprezentowany przez osobę, która wchodzi do lasu w ślad za czarodziejskim zwierzęciem. Film Kac Vegas stanowi bardziej nowoczesną, komiczną wersję tego archetypu, którego bohaterowie początkowo chcą się zabawić, ale ich przygoda szybko przybiera dramatyczny obrót.

Wszyscy trzej bohaterowie, ale zwłaszcza ci oporni, mogą się sprzeciwić wezwaniu raz lub nawet kilka razy. W praktyce sprzeciwienie się wezwaniu jest świetnym narzędziem do budowania napięcia. Słuchacze kochają wiedzieć, co powinien uczynić bohater, na długo przed tym, zanim pogodzi się on ze swoim losem. Co więcej, kolejne odmowy mogą sprawić, że zwykły świat staje się coraz mniej przyjaznym miejscem.

Opinia bohatera nie musi być jedyną przeszkodą do podjęcia wyzwania. W wielu opowieściach bohater jest fizycznie albo emocjonalnie powstrzymywany przez jednego lub kilku strażników progu. O ile fizyczne bariery są stosunkowo oczywiste, zewnętrzne, emocjonalne więzy mogą przybierać różne formy. Najpotężniejszą z nich tworzą przyjaciele, a nie wrogowie, którzy zasiewają zwątpienie albo wywierają presję społeczną w celu zachowania dotychczasowego status quo.

Nawet celowi bohaterowie, tacy jak Becky, zanim podejmą się misji, mogą się sprzeciwić wezwaniu do wyprawy. Jednak pani Blanton miała na tyle mało czasu, a jej historia zawierała tak duży ładunek emocjonalny w zupełnie innym miejscu opowieści, że autorka nie musiała sięgać po sprzeciwianie się wezwaniu, choć w rzeczywistości decyzja zapewne nie przyszła jej łatwo.

Zaaranżuj „spotkanie z mentorem", aby bohater nie sprawiał wrażenia kogoś wyjątkowego

Jednym z największych błędów popełnianych przez mówców jest przedstawienie historii wielkiego, osobistego sukcesu bez doceniania pomocy, jaką po drodze otrzymali.

Poprzez opisanie siebie jako wyjątkowo utalentowanych wywyższają się względem swoich słuchaczy. Tymczasem jeśli chcesz, by ludzie mogli odnaleźć się w opowieści i zainspirować się nią, dzięki czemu wykorzystają płynącą z niej mądrość we własnym życiu, muszą czuć, że to proces jest wyjątkowy, a nie mówca.

Pewna mówczyni TED, pisarka, której książka niespodziewanie stała się międzynarodowym bestsellerem, niechcący pogwałciła tę zasadę, wspominając o swoim zaskakującym sukcesie. Choć niewinnie użyła tego stwierdzenia jako sztafażu dla umniejszającego swój talent żartu o tym, że nie ma szans, by kiedykolwiek przyćmić własne osiągnięcie, to mleko się już rozlało. Pisarka chciała dobrze; szczerze zaskoczył ją własny sukces - może nawet bardziej niż kogokolwiek innego na świecie. Problem w tym, że opowiadając o szoku, w jaki wprawił ją własny wyczyn, sama wyniosła się na piedestał. To uchybienie z pewnością nie oznaczało końca świata, bo wystąpienie pisarki jest jednym z popularniejszych na TED i miało pozytywny wpływ na życie milionów ludzi, w tym moje własne. Niemniej unikaj wszelkiego wywyższania się albo nawet jego pozorów.

Rozwiązaniem tego problemu jest wprowadzenie jednego albo kilku mentorów, którzy zapewniają zasoby, ochronę i wiedzę. Każdy z tych darów daje bohaterowi większe możliwości podczas podróży w nieznane. Warto zauważyć, że mentor nie musi być jedną postacią. Może to być przejściowa rola przyjmowana przez kilka osób. Co więcej, mentorzy nie muszą nawet być ludźmi. Role mentorów często odgrywają inne żywe organizmy, nieożywione obiekty, a nawet rzeczy niematerialne, takie jak, odpowiednio, zwierzęta, książki i piosenki.

Słuchając opowieści Becky Blanton, przekonasz się, że na końcu tęczy nie kryje się budząca zazdrość nagroda. Dziennikarka przedstawiła się jako równa swoim słuchaczom; być może jako ich przewodniczka, ale z pewnością nie ktoś lepszy od nich. Becky opowiedziała o swoich wadach, porażkach i słabych stronach, które czynią z niej człowieka. Tym samym w jej historii nie ma wzmianki o mentorze, który by ją poprowadził. Nawet jeśli takowego posiadała, każdy bohater na pewnym etapie musi sam stawić czoło nieznanemu.

Niech Twój bohater poświęci się misji poprzez „przekroczenie pierwszego progu"

Choć podróż bohatera może mieć charakter czysto psychologiczny, większość wypraw wymaga fizycznej zmiany miejsca pobytu, by protagonista mógł przekroczyć pierwszy próg do nieznanego świata. W każdym przypadku bohater musi podjąć decyzję wzmagającą ryzyko, wymagającą poświęcenia i angażującą bohatera w przygodę w sposób, który zauważalnie zwiększa dynamikę opowieści.

Becky wkracza w niezwykły świat przedstawiony w swojej historii z naiwnością, ale nie całkowicie nieprzygotowana. Wzmianka o tym, że jest doświadczoną biwakowiczką, daje słuchaczom nadzieję, że będzie w stanie przetrwać nadchodzącą burzę.

Uzbrój bohatera w wiedzę zdobytą „na sprawdzianach, od sprzymierzeńców i wrogów"

Gdy bohater zaangażuje się w misję bez możliwości odwrotu, poznaje reguły niezwykłego świata poprzez serię sprawdzianów, które są trudne, ale nie zagrażają życiu. Informacje i zdolności, jakie zdobędzie bohater, powinny być konieczne, ale niewystarczające do przeżycia ciężkiej, ostatecznej próby, która go czeka.

Jak podkreśla Becky w swojej historii, te próby budują rosnące emocjonalne napięcie, oscylujące między radością a smutkiem. Dziennikarka zaczyna od pogodnej nuty, opowiadając o wygodach kempingu i czasie na emocjonalne uzdrowienie. Potem opowieść nabiera negatywnego zabarwienia, w miarę jak autorka staje w obliczu emocjonalnych, finansowych i fizjologicznych wyzwań. Mamy łagodny spadek napięcia, gdy znajduje lokum dla swojego psa i odkrywa sposób, choć z tych rozpaczliwych, na utrzymanie higieny. W ostatnich zdaniach autorka znów przywołuje czarne chmury, podkreślając rosnącą desperację.

Na tym etapie większości opowieści bohater zdobywa przyjaciół i napotyka pomniejszych przeciwników, takich jak główny zausznik czarnego charakteru. W przypadku Becky, choć nie dysponowała czasem, by opowiedzieć o tym szerzej, przyjaciółmi były jej zwierzęta. Zaś wrogami - bezdomność i depresja. Jej ataki depresji pogłębiają się, ale nie doprowadzają do obłędu.

Ogranicz możliwości bohatera, stawiając go przed „wejściem do najgłębszej jaskini"

W poprzedniej fazie opowieści pani Blanton opanowała pewne praktyczne umiejętności, których zwykli biwakowicze nigdy nie muszą się uczyć. Ale przed wejściem do najgłębszej jaskini jej możliwości - zarówno w sferze fizycznej, jak i emocjonalnej - uległy ograniczeniu. Mieszkanie w vanie latem może być żałośnie uciążliwe. Ale zimą, przy temperaturach poniżej zera, stawka rośnie. Za sprawą kolejnego wroga w postaci policji pani Blanton coraz bardziej pogrąża się w depresji. Wpadła w pułapkę, z której ma tylko jedno wyjście prowadzące do jaskini - wielkiej niewiadomej.

Poddaj swojego bohatera „ostatecznej próbie" życia i śmierci
W końcu ktoś skierował mnie do szpitala dla bezdomnych. Poszłam tam. Nie kąpałam się od trzech dni. Cuchnęłam tak samo i byłam tak samo zdołowana jak wszyscy czekający w kolejce. Tylko nie byłam pijana ani naćpana. A gdy kilku bezdomnych to zauważyło, w tym pewien były profesor uniwersytetu, powiedzieli: „Nie jesteś bezdomna. Co tutaj robisz?". Inni bezdomni nie uważali mnie za bezdomną, ale ja tak. Ten profesor wysłuchał mojej opowieści i stwierdził: „Masz pracę. Masz nadzieję. Prawdziwie bezdomni nie mają nadziei". Leki na depresję, które dostałam w klinice, wywołały u mnie samobójcze skłonności. Pamiętam, jak myślałam, że „jeślibym się zabiła, nikt by nie zauważył".
W modelu „podróży autora" Christophera Voglera bohaterowie muszą w dwóch podejściach zmierzyć się ze swym największym lękiem. Pierwsze podejście to próba, którą Vogler opisuje jako kryzys, ale nie punkt kulminacyjny. Typowymi przykładami kryzysów są otarcie się bohatera o śmierć, odejście mentora, tragiczny koniec życiodajnej relacji albo kompletne bankructwo. Sytuacja Becky, rozmyślającej o samobójstwie, wpisuje się w pierwszy, najbardziej dramatyczny rodzaj kryzysu.

Próby fizyczne i emocjonalne stawiają bohaterowi wyzwania. Środowisko, które zdaniem Becky wiązało się z największą szansą - szpital dla bezdomnych - okazało się jej największym koszmarem. Jej potencjalni sprzymierzeńcy, pracownicy służby zdrowia i inni bezdomni, nie zaakceptowali jej jako jednej z nich. Ten niespodziewany zwrot, nakierowanie słuchaczy na fałszywy trop, spotęgował skalę impasu i doprowadził do dalszej przemiany poglądów Becky na bezdomność i społeczeństwo.

„Wynagródź" bohatera za przetrwanie pierwszego poważnego kryzysu

Wyczerpani po przejściu próby bohaterowie przynajmniej czasowo wchodzą w posiadanie poszukiwanej nagrody, która często jest ich zewnętrznym celem. To pozwala im pozbierać się i doświadczyć katharsis albo uwolnić emocje, czemu często towarzyszy rozpacz lub śmiech. Becky doświadczyła dramatycznego, kompletnego katharsis. Książka Russerta zawierała jej tekst; to była nagroda, która doprowadziła ją do śmiechu i płaczu.

Poprowadź bohatera do „drogi powrotnej" ku normalnemu życiu
Wkrótce po tym wróciłam do Tennessee. Na przemian pomieszkiwałam w vanie i kątem u przyjaciół. I znów zaczęłam pisać.
Z odnowionymi siłami bohaterowie decydują się na opuszczenie czeluści niezwykłego świata i wracają do swego dawnego domu albo szukają dla siebie nowego miejsca. W dłuższych opowieściach, zwłaszcza tych, w których adwersarzami są inni ludzie, droga powrotna może wymagać ucieczki z siedziby złoczyńcy albo pogoni za uciekającym czarnym charakterem. Ponieważ droga ta jest usiana niebezpieczeństwami, prowadzi do katastrofalnego odwrócenia niedawnej dobrej passy bohatera. Becky dosłownie wybrała się w podróż - powrotną do Tennessee. A pomimo braku dramatycznych szczegółów czujemy, że jako osoba wciąż technicznie bezdomna nadal jest w niebezpieczeństwie.

Zwieńcz historię „odrodzeniem" bohatera

Odrodzenie to określenie Voglera na ostateczne starcie bohatera ze śmiercią, które kończy się jego zwycięstwem. Jest to punkt kulminacyjny opowieści. Pani Blanton zdecydowała się na coś, co pan Vogler nazywa „cichym finałem". Ten zaś jest tak cichy, że słuchacz musi domyślać się długiej drogi Becky do odrodzenia. Gdyby miała więcej czasu, mogłaby dopowiedzieć pewne szczegóły. Zamiast tego opisała jednak pokłosie sytuacji.

Jedna z reguł podawanych przez Christophera Voglera mówi, że nagroda powinna być proporcjonalna do poświęcenia. Autorka zakończyła podróż powrotem do normalnego życia, własnego kąta oraz pracy, w której jest ceniona. Jeśli miałaby zostać milionerką i laureatką Nagrody Nobla w dziedzinie literatury, to punkt kulminacyjny musiałby być nacechowany znacznie większą dramaturgią.

Przekaż ideę wartą upowszechnienia w ostatecznym „powrocie z eliksirem" bohatera

Na koniec bohater wraca ze skarbami takimi jak miłość, wolność, wiedza albo bogactwo. Tymi darami może się dzielić z innymi, by poprawić ich los. W wystąpieniach TED eliksirem z natury rzeczy jest idea warta upowszechnienia. Dzięki wysłuchaniu historii Becky widzowie mieli sposobność poznania osoby bezdomnej - a jest to coś, czego nie doświadcza większość ludzi o nawet skromnym statusie materialnym. W rezultacie dowiadują się oni, by nie oceniać książki po okładce.

Każda historia powinna mieć albo zdecydowanie dobre, albo zdecydowanie złe zakończenie. (Owszem, istnieje też wariant zawieszenia akcji, ale tego rodzaju finał lepiej zostawić dla filmów ze z góry planowaną kontynuacją). Dobrze kończące się opowieści są bardzo skutecznym źródłem inspiracji. Sprawiają, że ludzie nabierają wiary we własne siły. Dla odmiany przestrogi odnoszą lepszy efekt jako narzędzie nauki. Ponieważ przyjemność jest na dłuższą metę skuteczniejszym motywatorem niż cierpienie, w większości przypadków zalecam opowiadanie historii kończących się happy endem. Konkluzja historii jest okazją do przekazania wiedzy. Zakończenie, w którym autor emocjonalnie się odsłania, nadaje opowieści dodatkową głębię.

Dobrą okazją do przytoczenia opowieści z przestrogą jest wystąpienie przed słuchaczami pracującymi w niebezpiecznych zawodach, takich jak branża budowlana czy siły porządkowe, którym pragnie się unaocznić zalety bezpiecznego postępowania. Nic tak dobrze nie uczy troski o bezpieczeństwo jak „posłuchaj, jeśli nie chcesz być kolejną ofiarą nieuwagi w wypadku, któremu można było zapobiec". Jeśli opowiadasz historię kończącą się katastrofą, na koniec poświęć czas na przedstawienie metod, które pozwoliłyby bohaterom uniknąć swojego losu.

Poza wszystkim zaś optymistyczne opowieści cieszą się większym powodzeniem od tych smutnych. Nawet jeśli chcesz powiedzieć o rozczarowaniu, to jeśli to tylko możliwe, najpierw przedstaw to, co złe, a potem przejdź do korzystnych następstw. Ludzie uwielbiają mówców opowiadających prawdziwe historie, ale także pełne pasji i zabawne.

.D obrą historię można rozpoznać po tym, że pozwala ona słuchaczowi odkrywać mądrość warstwa po warstwie dzięki interpretacji. Tajemnica tej subtelności tkwi w unikaniu nadmiernego skupienia na konsekwencjach. Aby słuchacz mógł obierać opowieść jak cebulę, musisz zawrzeć w niej wiele osobistych, emocjonalnych treści oraz jaskrawych szczegółów będących pożywką dla zmysłów. Opowieści nie muszą być obiektywne albo wyważone. W istocie najbardziej wciągające historie są opowiadane z subiektywnego punktu widzenia. Powinno dać się w nich wyczuć żywe emocje, a to da się osiągnąć tylko wtedy, gdy wyrazisz w nich swoje najgłębsze przekonania.

Jeremey Donovan
Fragment książki "TED. Jak wygłosić mowę życia", wyd.OnePress, 2015. POLECAMY: [LINK]

[1] Joseph Campbell, Bohater o tysiącu twarzy, tłum. Andrzej Jankowski, Zysk i S-ka, Poznań 1997 - przyp. tłum. [2] Syd Field, Wolf Peter Rilla, Pisanie scenariusza filmowego, tłum. Wanda Wertenstein ART-Program, Warszawa 1998 - przyp. tłum. [3] Christopher Vogler, Podróż autora. Struktury mityczne dla scenarzystów i pisarzy, tłum. Karolina Kosińska, Wydawnictwo Wojciech Marzec, Warszawa 2009 - przyp. tłum. [i] Becky Blanton, The year I was homeless. TEDGlobal 2009. TED Conferences LLC. [].

# data[].attributes.attachment_link.title
Jeremey DONOVAN: "Najważniejszą ze sztuk jest sztuka opowiadania dobrych historii"

# data[].attributes.attachment_link.description
Dobrą historię można rozpoznać po tym, że pozwala ona słuchaczowi odkrywać mądrość warstwa po warstwie dzięki interpretacji. Musisz zawrzeć w niej wiele osobistych, emocjonalnych treści oraz jaskrawych szczegółów będących pożywką dla zmysłów. Opowieści nie muszą być obiektywne albo wyważone. W istocie najbardziej wciągające historie są opowiadane z subiektywnego punktu widzenia.

# data[].attributes.headline
O sztuce opowiadania historii.Wykorzystanie storytellingu w kampaniach społecznych i reklamach komercyjnych

# data[].attributes.subject
O sztuce opowiadania historii.Wykorzystanie storytellingu w kampaniach społecznych i reklamach komercyjnych

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Shrek! jest ilustrowaną książką opublikowaną w 1990 roku przez William'a Steig'a. Opowiada historię Shreka-zielonego, młodego ogra. Imię Shrek pochodzi od niemieckiego słowa "Schreck"i słowa w języku jidysz "שרעק" (Shreck), a oznacza ono "strach", "terror", "przerażenie". Książka stała się inspiracją dla filmu o tym samym tytule, wyprodukowanym przez DreamWorks SKG w 2001 roku.

NASZ DZIKI INSTYNKT

Każdy, z natury rzeczy, posiada w sobie część instynktownej i dzikiej natury. W pewnym stopniu należymy do królestwa zwierząt. Ta instynktowna część zawiera w sobie aspekt i męski, i kobiecy. Aspekt męski jest bardzo dobrze wpisany w symbolikę Shreka:
- Shrek jest dorosłym ogrem ... domagamy się niepodległości, niezależności, ale w ogrze, początkowo, widoczna jest obojętność.
- Shrek jest starym kawalerem ...bycie single, model tak bardzo modny w dzisiejszym społeczeństwie, jest tak naprawdę niemożnością, nieumiejetnością stworzenia bliskiego związku miedzyludzkiego, ukrytą pod sztandarem i cnotą bycia "wolnym" i życia w samotności.
- Shrek jest sierotą ... symbol ludzi, którzy rosną, ale nie dojrzewają, więc niedojrzałych na poziomie psychologicznym, pozbawionych dziedzictwa psychologicznego macierzyństwa i ojcostwa, pozbawionych myśli i wartości duchowych.
- Shrek żyje sam jak zwierzę w drewnianym domu na bagnach ... rezygnacja i zaniedbanie jest klasyczną charakterystyką tych, którzy żyją samotnie, stąd brud: bagno, prysznic z błota. Nieład jest nie tylko fizyczny, ale także moralny: błoto jest symbolem ziemi wymieszanej z wodą, czyli umysłu, ktòry nie wie jak oddzielić to, co materialne (ziemia) od tego, co duchowe (woda).
- Shrek straszy wszystkich wchodzących mu w drogę ... symbol surowości i przemocy z jaką wielu z nas stara się stworzyć własną bezludną wyspę fałszywego spokoju: nie ma tu śladu po szacunku dla innych, ale jest obawa będąca źròdłem przemocy.

Lord Farquaad ..."PRAWDZIWY KSIĄŻĘ"!

Wreszcie antagonistyczny obraz księcia z bajki, który odzwierciedla rzeczywistość bez iluzorycznych zakłóceń (a jednak wiele kobiet nadal tego nie rozumie!): Lord Farquaad jest księciem małostkowym, próżnym, myśli, że może kupić wszystko, nawet miłość, przy pomocy swoich bogactw, przebiegłości, okrucieństwa. Nie jest w stanie zdobyć księżniczki samodzielnie, więc poszukuje bohatera (tak jak czynią to od wiekòw przywódcy polityczni i ròżnej kategorii osobistości), swojego reprezentanta gotowego pòjść za niego i dla niego do walki ze smokiem.
Wybiera swoją księżniczkę przy pomocy baśniowego lustra próżności i powierzchowności (tak jak wielu mężczyzn poszukujących towarzyszki w kolorowych magazynach, w nocnych klubach, w miejscach, gdzie króluje tylko oportunizm i monopol ... znajomości powierzchowne - Lord konsultuje się przed ostatecznym wyborem). Lord Farquaad jest człowiekiem niskim (symbol małości jego serca i jego człowieczeństwa).
Nareszcie historia, która kładzie na lustro cień odzwierciedlający fałszywą męską władzę z jej nieświadomą (psychologiczną) kobiecą słabością.

KRÓLESTWO DULOC WOLNE OD BAJEK

Edykt Lorda Farquaada głosi, że z jego królestwa mają zostać wydalone wszystkie "bajkowe stwory", wszystkie zaczarowane istoty, w tym Pinokio, wilk z baśni o "Czerwonym Kapturku" i 3 Małe Świnki ... Oto edykt świata rozumu, który nie chce dać miejsca intuicji psychicznej, ani instynktowi namiętności; jest to chory świat nauki, który gardzi duchowymi spostrzeżeniami, świat zorganizowanej religii, która nie chce zaakceptować świata starożytnych mitów, innych kultur i wierzeń. Ten materialistyczny świat skazuje na wygnanie romantyków, artystów, poetów, mistyków, marzycieli, rewolucjonistów ... są oni wszyscy outsiderami, których Lord Farquaad nie może znieść, są zagrożeniem dla fałszywego spokoju jego panowania.

POZBYCIE SIĘ MARZEŃ ZE SNòW, DUCHOWOŚCI Z DUSZY, INTUICJI Z ROZSĄDKU, DZIECIŃSTWA Z PRZESZŁOŚCI CZŁOWIEKA

Lord Farquaad, symbol naszej niedojrzałej męskiej sfery psychiki (racjonalny, ale nielogiczny, silny, ale bezsensowny, pyszny i niecierpliwy jak materialistyczna "natychmiastowość"), człowiek fizycznie niski lecz niezrównanie okrutny, dyktator, mający w nienawiści świat bajek (pozbywa się bezlitośnie wszystkich bajkowych stworòw). Wydarzenie to często ma miejsce w życiu (w królestwie, w sercu) wielu ludzi: eliminujemy lekturę, unikamy refleksji i zadumy, uznajemy baśnie za bezużyteczne, wysyłamy na wygnanie wszelkie pragnienia lub duchowe przemyślenia, badania nad sensem życia ... Stajemy się zbyt poważni, zaangażowani we własne kariery, by stać się "władcami Duloc" naszej egzystencji ... Konsekwencją będzie utrata spokoju na naszym własnym bagnie ...

NIEŚWIADOMOŚĆ I SPOKòJ ZAGROŻONEGO BAGNA

Często widzimy nieświadomość jako miejsce zabłocone, to znaczy takie, gdzie leżą nasze traumy, frustracje, lęki i fobie, stłumione pragnienia, zapomniane grzechy... A jednak Shrek czuje się tam świetnie, właśnie w niebie swojego bagna. Kiedy jesteśmy wolni (akceptując naszą zwierzęcą stronę, czyli Shreka) okazuje się, że bagno jest naprawdę fascynujące, jest spokojnym, orzeźwiającym miejscem. Ale jeśli nasza męska strona (racjonalna), ofiara władzy (Lord Farquaad) usuwa naszą infantylną, dziecinną stronę (baśnie), to oczywiście bagno staje się zagrożone. Dochodzi tutaj do wielkiego spotkania na poziomie psychicznym: Shrek (nasza dzika natura) musi zmierzyć się z Lordem Farquaardem (naszym męskim wymiarem uciekającym przed własnym cieniem arogancji, chciwości i zaborczości oraz materialistycznej władzy).

OSIOŁ I GŁOS SUMIENIA

Osioł jest dla Shreka tym, czym dla Pinokia był Świerszcz. Jest głosem często irytującym, dowcipkującym, denerwującym głosem świadomości. Osioł może być, symbolicznie mówiąc, metaforą, służącą do wskazania materiału źródłowego, nie oszlifowanego, potrzebującego stopniowego procesu transformacji, "wygładzenia", czyli doprowadzenia do poziomu wyzszego poznania (świadomości) . W skrócie, osioł jest alegorią powłoki czegoś, co czeka na wydobycie na powierzchnię, jak minerały, które kryją się w trzewiach ziemi, jak ukryta mądrość, jako nasz wewnętrzny ogień. Związek między Shrekiem i Osłem jest podobny temu między naszym ego i świadomością siebie, między ego a sumieniem: złe humory, kłòtliwość, ale ostatecznie także czułość i obopòlna zależność, potrzeba siebie nawzajem.

POSZUKIWANA GOSPODYNI-KSIĘŻNICZKI DLA GŁOWY PAŃSTWA

Pewnego dnia Lord Farquaad zdecydował stać się władcą królestwa Duloc. Konsultując się z magicznym lustrem dowiedział się, że aby być prawowitym władcą kròlestwa, musi poślubić księżniczkę. Co to znaczy? Na poziomie psychologicznym nie możemy osiągnąć panowania nad sobą (rządòw nad sobą), dopòki nie nastąpi w nas miłosny związek między duszą a ciałem, między naszą psychiką o charakterze męskim i żeńskim, równowaga pomiędzy dobrem i złem, yin i yang. Ale ludzie (mężczyźni i kobiety), którzy myślą tylko o swoim pragmatyzmie, tylko o swoim wymiarze fizycznym i materialnym, staną się ofiarą chciwości własnego instynktu manipulacji, ulotności, wyzysku zdarzeń, rzeczy i ludzi, będą cieniem Lorda Farquaada, ktòry rządzi w wielu umysłach i sercach... Brak im instynktu, samoświadomości, duchowości, transcendencji, która jest psychiczną księżniczką i wewnętrzną przyjaciòłką.

MIŁOŚĆ Z SUPERMARKETU

Smutna jest scena, w ktòrej Lord Farquaad wybiera swoją kròlewnę zgodnie z publicznymi podszeptami, zachęcony ogòlną opinią bezużytecznego tłumu pochlebców. Przypomina to poszukiwanie towarzyszki (towarzysza) z "ogłoszenia", na podstawie zdjęć i profili pełnych zwięzłych opisów. Dziś uczucia są często towarami znajdującymi się na półkach ekshibicjonizmu każdej kategorii. To smutne, gdy miłość staje się łutem szczęścia, bez racjonalnego osądu, inicjatywy, bez starania. Lord Farquaad jest w każdym z nas tym złem, które przeżywa miłość w sposòb konsumpcyjny i samolubny: "inni istnieją dla mojej wygody!"

WIĘZIENIE WOLNOŚCI I MIŁOŚCI

Farquaad wybiera Fionę, która jest uwięziona na szczycie wieży bardzo wysokiego zamku, ale aby ja mieć, musi być w stanie uwolnić ją z siedziby smoka.
Wierzę, że prędzej czy później każdy z nas przeżywa to uczucie: widzimy miłość w charakterze zniewolenia przez jakieś dziwne siły, w tym przypadku przez smoka - symbolicznie najbardziej złożonego, mitologicznego stwora (może być gadem, ptakiem, ssakiem, 2 lub 4 nożnym, czyli ziemskim i boskim) reprezentującego ziemską i duchową mądrość. Zwycięstwo nad smokiem jest triumfem naszego JA nad siłami regresywnymi nieświadomości, która przemieni się w zdolność do stawienia czoła tragediom i zmianom, których pełne jest życie. Wieża mająca charakter więzienia, przyjmuje w tym przypadku wydźwięk negatywny: (wieża) jest naszą siłą w szponach irracjonalnego instynktu (wieża jest myślą, najwyższą kondygnacją zamku), więc reprezentuje potrzebę wewnętrznej drogi do poznania siebie, separacji, aby uwolnić się od niewłaściwych idei (niezdobytych wież), toksycznych więzi rodzinnych (zamkòw) - frustrujących i kastracyjnych (pamiętajmy, że Fiona znajdowała się w wieży za sprawą decyzji własnych rodziców). Wieża w "Shreku" jest wieżą autorytaryzmu i sztywności moralnej, z której można uwolnić się tylko poprzez miłość i czułość.

MACHISM PRZECIW CZUŁOŚCI

Wszyscy pamiętamy scenę, w ktòrej Ciastek (gingerbread man) jest torturowany przez Lorda Farquaada, ktòry chce dowiedzieć się, gdzie ukryły się niedobitki bajkowych stworòw. Strażnicy Farquaada mieli zająć się ich aresztowaniem.
Znaczenie tych symboli jest naprawdę bardzo poruszające: oznaczają naszą negatywną męską stronę, czyli arogancję, przemoc, zatwardziałość serca, ktòra znajduje upust w działaniach skierowanych wobec osób słabych, w tym przypadku Ciastka - symbolu delikatności, czułości (po prostu słodki herbatniczek). Na pewno zdarzyło wam się zetknąć z ludźmi drwiącymi z romantyczności innych, drwiącymi ze słodyczy i pokory, ludzi, którzy używają przemocy wobec kobiet i dzieci, ponieważ są słabe i kruche...oto cień Farquaada, który wie jak być "wielkim" tylko w stosunku do słabych, mądrym dla głupich, aroganckim dla pokornych.

FARQUAAD PRZECIW SHREKOWI - CIEŃ W CIEMNOŚCI

Spotkanie Lorda Farquaada (negatywny cień męski) ze Shrekiem (męska, prymitywna, ale ròwnocześnie pozytywna strona, która powinna się wyzwolić) jest jak prawdziwe zderzenie naszej świadomości z jej ograniczeniami. Farquaad nie jest w stanie uratować kròlewny (męska strona psychiki nie wie, jak podejść do kobiecych duchowych źródeł), więc organizuje turniej (zwykłe zawody, którymi żyje materialny świat), aby wybrać bohatera (fałszywy ekshibicjonizm), który zajmie się dziełem uwolnienia przyszłej panny młodej (istota służalczości, ktòra panuje dziś w naszym społeczeństwie oraz istota fałszywego wrażenia jakie wywołują na nas społeczni lub religijni przywódcy). Zwycięzcą turnieju okazuje się być Shrek. Ogr zgadza się na podjęcie zadania uwolnienia kròlewny pod warunkiem, że Lord Farquaad wyrzuci z jego bagna wszystkie bajkowe stwory...Oczywiście także Shrek jest bajkowym stworem, nieświadomym realnej sytuacji wywołanej przez Farquaada; jest to nieświadomość w rodzaju dziecięcej niewinności, która doprowadzi go do zwycięstwa.

NALEŻY UWAŻAĆ NA WŁASNE SUMIENIE

W baśni o Shreku pięknym szczegółem jest jego duma z tego, że budzi strach. Nie zdaje sobie jednak sprawy z tego, że znalazł sobie po prostu sposób na przyciągnięcie negatywnej uwagi. Bagno i Ogr nawiązują symbolicznie do naszej świadomości i nieświadomości. Tradycyjnie nauczono nas, że nieświadomość jest niebezpiecznym miejscem... boimy się dostać do tego, co nieświadome, boimy się introspekcji świadomości. Wierzymy, że żyje tam ohydne zwierzę, które z kolei jest pewne swojej władzy nad nami. Nie bójmy się, zròbmy tak jak Osioł, ktòry swoim uporem zmienił gęsty las nieświadomości w cieple, rodzinne królestwo.

SAMOTNY I ODIZOLOWANY

Shrek czuje się odrzucony i dlatego odrzuca innych w swojej samotności. Osioł z kolei czuje się odrzucony, ale ignoruje to i chce za wszelką cenę zyskać uwagę innych: obydwaj cierpią z powodu wewnętrznej samotności, ale stawiają jej czoła w odmienny sposòb. Osioł jest symbolem samotności masy ludzkiej, osòb, ktòre nie potrafią być sam na sam ze sobą. Pragną komplementów, obawiają się wykluczenia, stąd rozgadany sposòb bycia i hałaśliwe przyciąganie uwagi: "wybierz mnie, wybierz mnie!" (krzyk desperacji). Shrek na odwròt: "zostaw mnie w spokoju!", reprezentuje traumatyczną samotność odizolowanych, innymi słowy ucieka przed swoją nieudolnością w nawiązywaniu relacji i konfrontacji z innymi. Jest niepewny, uważa sam siebie za jednostkę antyspołeczną, aby bronić się przed samym sobą. Czuje się gorszy, zły, inny. Shrek nie chce towarzystwa Osła, ponieważ jest on jego "odwròconym lustrem" - Shrek widzi w nim te cechy, ktòrych brak odczuwa boleśnie. I odwrotnie: Osioł podziwia Shreka za jego zdolność do przebywania w samotności, ktòrej to zdolności sam nie posiada. Często w życiu codziennym unikamy podobnych spotkań... po prostu dlatego, że w ludziach kłòtliwych lub godnych podziwu widzimy brakującą cząstkę naszego charakteru lub jego wadę.

INICJACYJNA PODRÓŻ W NIEZNANE NASZEGO WNĘTRZA

Shrek musi odszukać Fionę zamkniętą w samotnym i opuszczonym zamku, strzeżonym przez okrutnego smoka. W tym obrazie zostały zawarte wszystkie archetypy dotyczące drogi inicjacji lub wewnętrznej introspekcji: podróż jest poszukiwaniem, Fiona symbolizuje miłość lub duszę, odległy od siedzib ludzkich zamek to nasza nieświadomość, Smok zaś to drzemiące w nas instynktowne zwierzę, ktòre zawsze będzie miało tendencję do tego, by nas zniszczyć, o ile jest nieświadome (czyli niewinne; stąd to Osioł, symbol infantylnej, dziecięcej beztroski, rozkocha w sobie przerażającego smoka, symbol rozumu).

KSIĄŻĘ NIGDY NIE JEST TAKI, NA JAKIEGO WYGLĄDA

Księżniczka Fiona, która spodziewała się zdecydowanie bardziej romantycznej akcji ratunkowej, a także przystojnego księcia, jakiego zawsze opisywano w bajkach, wykazuje początkową wrogość wobec tej dwójki. Tymczasem tym, co uwalnia nas od zamknięcia mentalnego i sentymentalnego (zaginiony zamek), jest to, o co często dba się najmniej: błędy, proste rzeczy, które bierzemy za pewniki, pogarda, upokorzenia, ignorancja ... wszystkie te działania, które ucieleśniają nasi dwaj bohaterowie - ogr i osioł. Często zdarza się, że wśród tych ludzi, których znamy jako najbardziej skrytych, najmniej atrakcyjnych, najmniej oczywistych, czasem nawet nieistotnych, pozornie nieciekawych, odnajdujemy wspaniałe lekcje życia prowadzące do naszego wyzwolenia. Ale na początku nasze zepsucie "rozkapryszonych księżniczek" nie widzi tego, co esencjalne: przejrzenie na oczy zajmuje nam trochę czasu.

KOCHAĆ NIEMOŻLIWE

Shrek odczuwa pociąg do Fiony, ale jego zdrowy rozsądek podpowiada mu, że tak piękna kobieta nigdy nie zakocha się w ogrze. Wszyscy doświadczamy tego uczucia w życiu: czujemy się niezdolni, nieodpowiedni, nie na miejscu w tak wielu okolicznościach, nie tylko w miłości, ale także w pracy, w karierze, w marzeniach ... Często stawiamy czoła rzeczywistości z punktu widzenia znajdującego się w nas ogra: uważamy, że wykonujemy tylko nałożone na nas zadanie, na ktòre nie zasłużyliśmy. Wiemy, że jest w nas coś pięknego, ale nie wiemy jak to wyciągnąć na światło dzienne. Rzeczywistość w baśni uczy nas, że trzeba to odkryć w środku (Fiona), a nie na zewnątrz, w pozorach, w postaci fałszywej księżniczki Fiony. Pozory ujawniają oszustwo, zaklęcie typowe dla ludzkiej powierzchowności.

CIEKAWOŚĆ STYMULUJE ODKRYCIA

Osioł odkrywa sekret Fiony... dlaczego akurat on?
Osioł jest naszym wymiarem naturalnej ciekawości, zdrowego rozsądku, wątpliwości, inklinacji do badań i dociekań, nieustannego pragnienia pójścia dalej (nie ma nic wspólnego z niezdrową ciekawością wścibskich, którzy nie tylko nie idą dalej, ale wręcz przeciwnie: wynajdują, przypuszczają, krytykują i tworzą bezużyteczne plotki). Osioł wie jak patrzeć w ciemność, tam gdzie objawia się sekret Fiony, jej prawdziwa przemiana. Fiona zdradza mu smutną prawdę: jako dziecko została zaklęta potężnym zaklęciem, które każdej nocy, o zachodzie słońca, transformuje ją w potworne stworzenie; zaklęcie może zostać złamane tylko przez pocałunek prawdziwej miłości, więc jej rodzice zamknęli ją w wieży, aby tam doczekała ratunku z rąk mężczyzny, ktòry złamie zaklęcie.

FIONA - KRòLOWA WSZYSTKICH KSIĘŻNICZEK

Zasługą "Shreka" jest obalenie tradycyjnego schematu baśni. Upadają wszystkie stereotypy, przewracają się do góry nogami wszystkie uprzedzenia. Niezwykła perspektywa z jakiej rozwiązywane są problemy nie przypomina niczego z tego, do czego jesteśmy przyzwyczajeni: zły ogr zostanie dobrym bohaterem; czarujący książę natychmiast okazuje się próżny, narcystyczny, bez serca i umysłu, zaślepiony władzą; straszny smok to smoczyca poszukująca miłości; zwykle powolny i cichy osioł okazuje się mądry, rozmowny, nadpobudliwy. Z tego punktu widzenia możemy zaakceptować niezdarnego kolegę z klasy, który może okazać się cennym przyjacielem ... możemy kochać kobietę, która nie odzwierciedla standardów estetycznych wymaganych przez media, a która może okazać się bezcennym partnerem; możemy nie dać się oczarować czarującemu księciu, który szuka przecież tylko niezliczonych kobiet, w których spojrzeniach będzie mògł się przeglądać; możemy nie dać się złapać w sidła władzy człowiekowi, który ostatecznie szuka tylko jeszcze większej władzy. Esencjalną zmianą w bajce jest Fiona: piękna w dzień i brzydka w nocy, ale ... czy naprawdę jest piękna w dzień? Czy może jednak w nocy? W Fionie odzwierciedla się doskonałe zaklęcie naszej duszy. Jakie...?

PIĘKNO WEWNĘTRZNE JEST OGREM

Zaklęcie Fiony jest tym, czego wszyscy dowiadczamy na poziomie wewnętrznym i psychologicznym: w nocy, to znaczy w nieświadomości, w ciemności, widzimy siebie takimi, jakimi jesteśmy, widzimy naszą instynktowną, zwierzęcą stronę, ogra, podczas gdy w świetle dziennym czyli w codziennym życiu towarzyskim, ofiarujemy innym piękną fasadę, twarz modelki księżniczki, księcia. Fiona uosabia w swojej roli prawdziwy aspekt naszej esencji duchowej: ta postać ogra jest najbardziej naturalna, najbardziej oryginalna, a choć prymitywna jest najpotężniejsza. Ludzie, którzy znają nas w środku, ci, którzy widzą nas rano bez makijażu, ci, którzy z naszej ekspresji wzrokowej odgadują jak się czujemy, to ogry, które nas znoszą, podziwiają i są nam podobne. Shrek znajdzie w prawdziwej Fionie najpiękniejszą księżniczkę, ponieważ realną i niewinną. A kto może złamać zaklęcie? Tylko pocałunek miłości, czyli osoba, która kocha nas za to, czym naprawdę jesteśmy wewnątrz, bez masek, bez udawania, bez tajemnic.

KIEDY DUSZA I CIAŁO PODRÓŻUJĄ NA RÓŻNYCH WSPÓŁRZĘDNYCH

Czy kiedykolwiek próbowaliście rozmawiać z osobą nieświadomą na temat psychologicznych lub duchowych introspekcji? Cóż, zazwyczaj taka osoba rozumie wszystko do góry nogami, ponieważ nawet jeśli jest mowa o tym samym, zrozumienie zachodzi na dwóch odmiennych długościach fal lub różnych współrzędnych. Najwyraźniejszym tego przykładem jest "Shrek". W bajce obserwujemy ten moment, gdy nieświadomy! Shrek, potajemnie podsłuchuje jak Fiona przyznaje się przed Osłem do swojego problemu: Shrek słucha tylko części rozmowy, w której Fiona mówi źle o SOBIE, potwierdzając potworność JEGO "ogrowego" wyglądu. Shrek, biorąc jej słowa do siebie, popada w smutek i gniew i natychmiast udaje się do Duloc, aby zawiadomić lorda Farquaada o pomyślnym wypełnieniu powierzonego mu zadania. Farquaad przybywa o świcie i ze swą świtą, by odebrać księżniczkę i doprowadzić do zamku. Oto całe qui pro quo...
Ludzie bez wewnętrznego rezonansu myślą, że zawsze jest o nich mowa. Kiedy mówimy im o ich pomyłce, biorą na siebie całą winę; jeśli pokażemy im ich wadę, po prostu czują się potępieni, nie ma w nich zrozumienia między rozumem (Fiona) a świadomością (Shrek). Takie podejście zawsze prowadzi do podjęcia natychmiastowych i błędnych decyzji: służenia przypadkowemu Panu i powrotu do bycia częścią kolejnego zamku, innej ideologii, innej partii politycznej, innej religii, innej miłości ... do życia zawsze w niebezpieczeństwie i przypadkiem.

POWRÓT NA BAGNO, ABY SIĘ OCZYŚCIĆ

Sherk wraca na swoje bagno, do swojego królestwa, wyludnionego, bo nie ma tam już żadnych bajkowych stworòw. Czuje się jak dorosły, nie wierzy już w żadne bzdury: nie ma księżniczek, nie ma wróżek, nie ma nawet miłości. Jest rozczarowanym, ale i twardym, prawdziwym ogrem. Coś jest jednak nie tak ... Jego bagno nie jest takie samo jak przedtem, jest nudne, ciemne, zimne, nawet błoto go nie satysfakcjonuje jak wcześniej. To w takich chwilach musimy zmagać się z własnym sumieniem, z "gadającym świerszczem", w tym przypadku z gadatliwym Osłem! Tu właśnie działa zwierzęcy instynkt, jego węch pojawia się tam, gdzie nasz rozum nie daje sobie rady: Osioł wyjaśnia Shrekowi wszelkie nieporozumienia z Fioną i ostrzega go, że choć niechętnie, zamierza poślubić złego "króla", lorda Farquaada. Obaj lecą do Duloc, gdzie ceremonia zaślubin Fiony z Lordem Farquaadem dobiega końca. Musimy odzyskać duszę, zawsze obleganą "małżeńskimi" pokusami materializmu, władzy i próżności.

ŹLE DOBRANE MAŁŻEŃSTWO

Oto kolejny niezbędny element układanki w bajkach, nieomal archetyp, ponieważ tak fatalnie powraca w naszym życiu, a zwłaszcza w naszym wewnętrznym wymiarze: małżeństwo z niewłaściwą osobą. Dzieje się tak nie tylko w małżeństwie, ale w każdej sytuacji, w której oddajemy życie ideałowi, z którym się utożsamiamy: kapłaństwu bez powołania zakonnego, pracy lekarza tylko dla prestiżu lub zarobkòw, nie mając do tego zawodu serca i tak dalej. Jeszcze częściej poślubiamy ideały, przekonania, wierzenia, a nawet nasze własne marzenia, które są niczym innym jak potępieniem, kulą u nogi. Musimy dotrzeć do momentu, w którym musimy zdecydować, fatalne "tak" lub "nie", aby powiedzieć „akceptuję". Niestety ci, którzy padają ofiarą podobnego małżeństwa, są bierni racjonalnie, są ludźmi, którzy nie potrafią dostrzec tego co oczywiste, nie myślą o tym, ich umysł jest zablokowany: Fiona jest więźniem złośliwości i zaklęcia. Aby opanować cały ten nastrój duszy, będzie nam potrzebna nasza dzika natura: Shrek, Osioł i jego Smok!

ZWIERZĘCY INSTYNKT JEST KOMPASEM NASZEGO NATURALNEGO PRAWA

Jesteśmy rodzajem ludzkim, ale nadal stanowimy część królestwa zwierząt. Jesteśmy gatunkiem, który wyróżnia się cechami wewnętrznego wymiaru nazywanego przez nas duchowym, a są nimi intelekt i wola, głowa i serce, rozum i uczucie, prawda i miłość. Przewodnikiem tego wymiaru jest instynkt, nasza naturalna świadomość, ale niestety najbardziej uśpiona, senna, przykuta zaklęciem, na które cierpi Fiona: skazana na poślubienie świata, materii, "uroczego" księcia, który uczyni z niej niewolnicę. Rodzaj ludzki jest zawsze ofiarą tej wyraźnej tendencji do rozumowania, zachłystywania się inteligencją, do wiary w swą "nieograniczoną" wiedzę i do przekonania, że rozumie i przenika rozumem wszystko. A przecież świat często się rozpada, ludzie przechodzą kryzysy, rodziny ulegają rozpadom, ludzie są coraz bardziej zagubieni bez procesu indywidualizacji i świadomości. Uwolnienie od tego uwięzienia zależy od naszej strony instynktownej, ciemnej, dzikiej: od ogra Shreka, Osła i rozkochanej w nim Smoczycy. To oni wpadną nieproszeni na zaślubiny i przełamią urok Fiony, pozwolą na to, by światło zachodzącego słońca padło na nią, stawiając ją publicznie w obliczu prawdy, bez dotychczasowego ukrywania się: jest to moment, w którym dusza widzi swą prawdziwą naturę. Fiona też jest ogrem, nie należy do tego zaczarowanego świata, nie musi dłużej oddawać się przyjemnościom i konwencjom dla cudzej wygody, odrzuca pozory. Jako ogr Fiona podbija nie tylko serce Shreka, ale także jego umysł, jego racje.
Dzisiejsi ludzie są tak oczarowani, że wolą poślubić księcia i mieszkać w luksusowych zamkach zamiast odkrywać w sobie ogry i przynależność do dzikiego królestwa. Oto spotkanie z bratnią duszą, o której dużo rozmawiamy, ale której introspektywnego znaczenia tak naprawdę nie rozumiemy. Na poziomie psychoanalitycznym możemy śmiało powiedzieć, że wraz z odkryciem naszej wewnętrznej natury musimy spodziewać się ataku ze strony świata. Fiona, ktòra zmienia się w ogra na ślubnym ołtarzu, wyzwala gniew lorda Farquaada, który naprędce koronuje sam siebie oraz nakazuje swoim strażnikom schwytać Shreka i Fionę, grożąc jej ponownym zamknęciem w wieży: wieża samotności, która jest marginalizacją krytyki społecznej, która widzi w nas odmieńcòw nie do zaakceptowania. Na szczęście interwencja Smoczycy, która wpada na scenę wydarzeń i pożera lorda Farquaada, zapobiega najgorszemu. Smoczyca jest właśnie tym wewnętrznym ogniem, który musi spalić te powszechne wierzenia, udaremnić dominację masy i uwolnić się od tego fałszywego władcy. Wróćmy jednak do spotkania Shreka i Fiony, dwòch ogròw ...

FIONA, PRAWDZIWA KSIĘŻNICZKA

Fiona jest doskonałym archetypem samoświadomości. Shrek nigdy nie spodziewałby się, że zobaczy w niej ogra, ale tak po prostu jest: nasza bratnia dusza to nic innego jak ten wewnętrzny wymiar nas samych, którego nie znamy, ten, który by nas dopełnił, ponieważ ròwna się akceptacji tej naszej części, którą często ignorujemy, ktòra jest ofiarą naszego poczucia winy, ignorancji, uprzedzeń, wszelkiego rodzaju uwarunkowań. Shrek może więc pocałować Fionę, która na zawsze pozostaje ogrem przełamującą zaklęcie, ponieważ pozostaje w formie swej prawdziwej miłości. Jest to pocałunek przyjęcia JA, jest to spokòj duszy, która jest wreszcie mile widziana i kochana za to, kim naprawdę jest: pięknym ogrem. Nazywa się to identyfikacją czyli związkiem i prawdziwym małżeństwem duszy z jej wewnętrzną jaźnią lub esencją. Dopiero wtedy Shrek i Fiona wyjeżdżają na miesiąc miodowy, na zawsze przerażający i szczęśliwi. Przerażający w sensie rozumienia i akceptowania własnych ograniczeń; jest to w istocie esencja wewnętrznego szczęścia, stan spokoju ducha, którego nikt nigdy nie może nam odebrać, ponieważ nie jest rzeczą, nie jest materialny, nie może się skończyć: jesteśmy sobą w wizji i świadomości tego, kim jesteśmy i to wszystko.

# data[].attributes.attachment_link.description
Shrek! jest ilustrowaną książką opublikowaną w 1990 roku przez William'a Steig'a. Opowiada historię Shreka-zielonego, młodego ogra. Imię Shrek pochodzi od niemieckiego słowa "Schreck"i słowa w języku jidysz "שרעק" (Shreck), a oznacza ono "strach", "terror", "przerażenie". Książka stała się inspiracją dla filmu o tym samym tytule, wyprodukowanym przez DreamWorks SKG w 2001 roku.

# data[].attributes.headline
Storytelling na stronie WWW – 7 elementów dobrego story

# data[].attributes.subject
Storytelling na stronie WWW – 7 elementów dobrego story

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Storytelling jest wciąż niedocenianym i rzadko używanym narzędziem w digital marketingu. Wielu marketerom kojarzy się z reklamami telewizyjnymi największych marek jak Allegro czy Coca Cola. Tymczasem jest dla niego miejsce również w digitalu, a nawet w B2B.
Specjaliści zajmujący się digital marketingiem często dość intuicyjnie i nieświadomie korzystają z elementów, które składają się na dobre story. Jednakże, dopiero ich świadome połączenie daje piornujący efekt. No właśnie, jaki efekt?

Co daje storytelling marketerom?

Zaangażowanie użytkownika w przekaz reklamowy poprzez ulokowanie jego problemów i produktu w naturalnym dla każdego człowieka medium jakim jest opowieść;

Dobra opowieść to waluta społeczna. Ludzie będą opowiadać o Twoich produktach zupełnie za darmo, jeśli tylko poczują, że wyglądają dzięki temu na ciekawszych, mądrzejszych czy bardziej wtajemniczonych;

Dobre story skłania do zakupu, bo daje użytkownikowi wszystkie informacje niezbędne do podjęcia decyzji zakupowej.

Trochę teorii... i schematów storytellingowych - od Campbella przez Tkaczyka po Donalda Millera

Konstrukcję dobrych opowieści badamy już od XX wieku. W latach 50. Joseph Campbell zauważył podobieństwa między opowieściami zawartymi w mitach wszelkich religii [1] i na podstawie badań nad tymi podobieństwami skonstruował teorię wyprawy bohatera. 30 lat później E. Leach i A. Greimas w pracy "Rytuał i narracja" [2] zaproponowali schemat narracji bajki, który nie odbiega daleko od założeń monomitu Campbella. Dziś w „ Narratologii" Pawła Tkaczyka czy narzędziu „ SyKoMoR" Moniki Górskiej znajdziemy podobne elementy składowe dobrego story.

Jednym z najnowszych schematów budowy opowieści jest "StoryBrand 7 Part Framework" Donalda Millera [3]. Jest to bardzo prosty model, który pomaga w budowaniu angażujących komunikatów. Można go użyć do napisania angażującego artykułu, stworzenia reklamy wideo, landing page'a czy executive summary.

Schemat StoryBrand 7 Part Framework składa się z 7 elementów:

1. Bohater,

2. który ma problem

3. spotyka mędrca,

4. który daje mu plan

5. i wzywa go do działania

6. Bohater odnosi sukces

7. I unika porażki / katastrofy

Ostatnim istotnym elementem w modelu Millera jest transformacja bohatera, który zmienia swoje życie na lepsze.

Modelowa opowieść

Schemat typowego story zaczyna się od bohatera, który wiedzie zwykłe życie, aż w pewnym momencie spotyka mędrca, który wzywa go do zmiany i wskazuje drogę, bohater po drodze do celu natrafia na komplikacje, ale ostatecznie osiąga sukces. Podczas całej historii jesteśmy świadkami niezwykłej transformacji bohatera.

Elementy składowe opowieści na przykładzie Shreka

Znasz historię, którą można włożyć w powyższy schemat? Film? Reklamę? Powieść?

A może... Shrek? Nasz tytułowy bohater (1) wiedzie sobie sielskie, ogrze życie na prywatnym bagienku do czasu aż na jego podwórku zjawia się gromada bajkowych stworów, która zakłóca jego spokój (2). Okazuje się, że żeby odzyskać bagno Shrek musi osobiście porozmawiać z Lordem Farquadem, przez któregobajkowe postaci przybyły na ogrze podwórko. Być może nie zauważyłeś, ale mamy tu już trzeci element story. Bajkowe postaci to tak naprawdę schematyczny mędrzec (3), który daje bohaterowi plan i wzywa do działania (4 i 5). ! Bohater zostaje zmuszony do porzucenia zwykłego życia i wyrusza w drogę! Shrek na swojej drodze trafia na wiele komplikacji. Najpierw musi negocjować z Farquadem, a później uwolnić piękną księżniczkę z wieży. Po długiej wędrówce z towarzyszem Osłem i pokonaniu smoka, ogr wraca do zamku z księżniczką i odzyskuje bagno na własność. Osiąga więc sukces (6). Nieoczekiwanie jednak nasz zielony bohater zauważa, że w jego życiu czegoś brakuje i zdaje sobie sprawę, że zakochał się w księżniczce. To transformacja jaka dokonała się w Shreku. Ostatecznie nasz bohater postanawia nie dopuścić do katastrofy (7) i odzyskać księżniczkę z rąk Lorda Farquada.

Brzmi jak bajka, prawda?

Storytelling to technika tworzenia angażujących komunikatów - wypróbujmy ją na landing page'u

Zobacz jaką historię opowiada landing page asana.com. Poniżej rozbieram ten landing na 7 elementów, które składają się na „StoryBrand 7 Part Framework „.

1 - Bohater,

Kiedy tworzysz landing page lub podstronę prezentującą Twoją ofertę, budują ją z myślą o bohaterze. Bohaterem w historii jest Twój klient.

Klient... a właściwie jak najdokładniej sprecyzowana persona. Pamiętaj, że w B2B komitet zakupowy zazwyczaj składa się z 2-10 osób. Zanim postanowisz budować landing powinieneś zdecydować, do której z tych person chcesz mówić.

Dlaczego ważne jest sprecyzowanie persony? Nawet jeśli wszystkie osoby w komitecie zakupowym szukają rozwiązania głównego problemu, to każda z osób widzi ten problem inaczej. Przykład? Zobacz niżej:

CEO chce możliwie jak najszybciej rozpocząć produkcję i sprzedaż na innym kontynencie, pokazać swoją sprawność zarządowi, a w dłuższej perspektywie doprowadzić do wzrostu przychodów i udziałów w rynku

CTO chce wprowadzić rozwiązanie, które zastąpi stary, mało elastyczny system zarządzania produktami, którego utrzymanie jest drogie. Chce ponadto umożliwić realizację nowych potrzeb biznesowych

E-commerce manager chce rozszerzyć działania marketingowe i sprzedaż online na nowe, zagraniczne rynki oraz zintegrować pracę specjalistów odpowiedzialnych za content marketing na różnych rynkach;

Cele tych osób są częściowo zbieżne, ale wyraźnie widać, że każda z nich ma swoje oczekiwania. W tym przykładzie nasze 3 persony składały się na komitet zakupowy systemu PIM do zarządzania informacją produktową. A co jeśli komitet zakupowy w Twoim przypadku składa się z 10 osób? Czy, aby na pewno zawsze warto kierować komunikację od razu do menadżerów C-level?

Znasz motywację person? Zbadaj to!

2 - który ma problem,

Wybrałeś bohatera opowieści? Konkretną personę? Jeżeli dobrze odrobiłeś lekcję z budowania person, na pewno znasz jej bolączki, cele, potrzeby i aspiracje. Opowiedz o problemie, który klient może rozwiązać z pomocą Twojego produktu.

3 - spotyka mędrca,

Mędrcem w tej opowieści jesteś Ty! A właściwie Twoja marka. Nie pomyl tych ról! Nikt nie chce słuchać opowieści o sukcesach firmy Leroy Merlin. Dużo chętniej obejrzymy minihistorie o klientach firmy Leroy Merlin, którzy zostają bohaterami w swoim domu.

4 - który daje mu plan,

To miejsce, w którym możesz w końcu pochwalić się jak Twój produkt / usługa rozwiązuje problem persony. Pamiętaj, żeby z bogactwa zalet Twojego rozwiązania wybrać akurat te istotne dla persony. Szanuj czas użytkownika - selekcjonuj i upraszczaj komunikaty.

Ten element historii to również miejsce na rozpisanie planu krok po kroku. Możesz, przykładowo, pokazać użytkownikowi jak jego problem zostanie rozwiązany w 3 krokach (np. od analizy, przez ofertę, po wdrożenie) lub jak będzie przebiegać współpraca.

5 - i wzywa go do działania.

Call to action - czyli to co marketingowcy lubią najbardziej. Na tym etapie użytkownik będzie miał już komplet informacji, dzięki czemu będzie mógł wyruszyć w podróż do rozwiązania swojego problemu.

Nieśmiało przypominam, abyś na tym etapie, nadal pamiętał o dobrze sprecyzowanej personie. Jeżeli to możliwe, spróbuj spersonalizować wezwanie do działania. Może zamiast "Napisz do nas", spróbuj "Zamów wdrożenie produktu X" albo "Zarezerwuj darmową konsultację"? Pomyśl o tym!

6 - Bohater odnosi sukces

Istnieją historie bez happy endu, ale zdecydowanie łatwiej będzie Ci przekonać potencjalnego klienta, że warto Ci zaufać jeśli pokażesz, że jego historia może się zakończyć szczęśliwie.
Jako pokazać happy end? Poprzez Case Study!
Użyj studium przypadku lub opinii zadowolonych klientów. Zawrzyj w nich cele i problemy z jakimi zmagali się Twoi poprzedni klienci.Pomyśl o pierwszej zasadzie Pixara - „podziwiamy bohaterów nie za to, że odnoszą sukces, a za to, że się starają". Jeżeli w kejsie zabraknie informacji o problemie klienta, przeszkodach na jego drodze do celu, historia może wydać się miałką, niewiarygodną laurką dla naiwnych.

7 - I unika porażki / katastrofy

Kahneman i Tversky w nagrodzonej noblem teorii perspektywy [4] pokazali, że ludzie w podejmowaniu wyborów często kierują się niechęcią do ponoszenia strat. Chodzi o to, że często bardziej zależy nam na uniknięciu straty niż dążeniu do zysku.

Warto wykorzystać ten efekt i dołożyć do opowieści informację o stracie i katastrofie jakiej bohater unika dzięki skorzystaniu z Twojego produktu. Możesz użyć tego elementu obok poprzedniego lub zamiast niego.
[1] Campbell, Joseph. 1949. The Hero with a Thousand Faces. 1st edition, Bollingen Foundation,
[2] Leach, Edmund. 1976. Culture and communication. Cambridge: Cambridge University Press.
[3] Miller, D. and Malcherek, M., 2018. Model Story Brand. Warszawa: MT Biznes.
[4] Kahneman D., Tversky A. (1979), Prospect Theory: An Analysis of Decision under Risk, „Econometrica", XLVII (1979), s. 263-291

# data[].attributes.attachment_link.title
Storytelling na stronie WWW - 7 elementów dobrego story | Clever Wolves

# data[].attributes.attachment_link.description
Storytelling jest wciąż niedocenianym i rzadko używanym narzędziem w digital marketingu. Wielu marketerom kojarzy się z reklamami telewizyjnymi największych marek jak Allegro czy Coca Cola. Tymczasem jest dla niego miejsce również w digitalu, a nawet w B2B. Specjaliści zajmujący się digital marketingiem często dość intuicyjnie i nieświadomie korzystają z elementów, które składają się na dobre story.

# data[].attributes.headline
Storytelling - o roli emocji podczas opowiadania historii

# data[].attributes.subject
Storytelling - o roli emocji podczas opowiadania historii

# data[].attributes.attachment_link.title
Storytelling - o roli emocji podczas opowiadania historii.

# data[].attributes.headline
Wskaż do jakich emocji odwołuje się reklama

# data[].attributes.subject
Wskaż do jakich emocji odwołuje się reklama

# data[].attributes.attachment_link.title
English for beginners | Czego szukasz w Święta?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
https://www.storyboardthat.com/pl/articles/e/bohaterską-podróż

Czym jest Podróż Bohatera?

Podobnie jak w przypadku schematu fabularnego i rodzajów konfliktów literackich , „Podróż Bohaterów" jest powtarzającym się wzorem etapów, w których wielu bohaterów przechodzi historię. Joseph Campbell, amerykański mitolog, pisarz i wykładowca, wyartykułował ten cykl po zbadaniu i przejrzeniu licznych mitów i opowieści z różnych okresów i regionów świata. Odkrył, że wszystkie one mają podstawowe zasady. To zrodziło Podróż Bohatera, znaną również jako Monomyth, archetyp. Najbardziej podstawowa wersja ma 12 kroków, podczas gdy bardziej szczegółowe wersje mogą mieć do 17 kroków.

Struktura Monomyth

Część pierwsza - Wezwanie do przygody

Podczas ekspozycji bohater znajduje się w zwykłym świecie , zwykle w jego domu lub w naturalnym środowisku. Powstaje konflikt, który wzywa bohatera do przygody , w której wzywa się go do opuszczenia zwykłego świata w poszukiwaniu czegoś. Na początku mogą odmówić połączenia , ale w końcu odchodzą, wiedząc, że coś ważnego wisi na włosku.

Część druga - najwyższa próba lub inicjacja

Gdy bohater oficjalnie rozpocznie swoją podróż, spotka mentora lub pomocnika (pomocnika w niektórych gatunkach) i razem przekroczą próg . Jest to punkt, w którym zawracanie nie jest opcją, i gdzie zwykle napotykają testy, sojuszników i wrogów . Aby kontynuować, należy pokonać przeszkody, takie jak testy i wrogowie. Pomocnicy, pomoc w ich podróży.

Część trzecia - ujednolicenie lub transformacja

Po pokonaniu początkowych przeszkód bohater i ich sojusznicy docierają do celu . Tutaj przygotują się na wielkie wyzwanie w tym nowym lub wyjątkowym świecie. Podczas podejścia bohater przechodzi ciężką próbę , testując go, aby wskazywał na śmierć. Ich największy strach jest czasem odsłonięty, a z tej próby przychodzi nowe życie lub przebudzenie dla bohatera. Za ich wysiłki w przezwyciężeniu próby bohater osiąga nagrodę . Bohater otrzymuje nagrodę za śmierć. Może być święto, ale istnieje również niebezpieczeństwo utraty nagrody.

Część czwarta - Droga powrotna lub powrót bohatera

Po wygraniu nagrody bohater i towarzysze wyruszają w drogę powrotną . Bohater chce ukończyć przygodę i powrócić do swojego zwykłego świata ze skarbem. Ten etap jest często określany jako zmartwychwstanie lub pokuta . Gdy osiągają próg (powrót z nieznanego do zwykłego świata), czytelnik dociera do punktu kulminacyjnego opowieści. Tutaj bohater jest ciężko testowany po raz ostatni. Ten test jest próbą cofnięcia poprzednich osiągnięć. W tym momencie bohater zatoczył koło, a główny konflikt na początku podróży został ostatecznie rozwiązany. Po powrocie do domu bohater wznowił życie w swoim oryginalnym świecie i wszystko wróciło do normy.

Przykłady popularnych bohaterów

Odyseja Homera

Odyseja Homera (uwaga: jest to jedna interpretacja Bohaterskiej podróży z skróconej wersji Odysei z dziewiątej klasy. Oryginalna historia nie jest liniowa, zaczyna się w res res (łac. „W środku rzeczy").

Zwyczajny świat

Król Odyseusz jest w domu w Itace, ze swoją żoną Penelope i nowonarodzonym synem Telemachusem.

Wezwanie do przygody

Odyseusz wyrusza na wojnę w Troi.

Odmowa

Nie chce opuścić rodziny i popłynąć do Troi; wie, że to będzie długa podróż.

Mentor / pomocnik

Atena, bogini mądrości, rzemiosła i walki, jest przewodnikiem Odyseusza. Ona chce pomóc Odyseuszowi, chociaż została pouczona, aby tego nie robić. Współczuje mu, podczas gdy inni bogowie porzucają Odyseusza, nieustannie ratuje go przed śmiercią i udziela mu wskazówek.

Przekrocz próg

Po wojnie bogowie rozgniewali się na Greków za ich pychę. Nadciąga wielka burza i zrzuca ich z kursu.

Test / Sojusznicy / Wrogowie

Odyseusz zostaje udaremniony wieloma próbami, gdy wraca do Itaki:

Polifem

Okręgi

Lotus Eaters

Lastrygonians

Syreny

Scylla i Charybdis

Bydło Słońca Boga

Podejście

Odyseusz prawie dotarł do domu, ale jego załoga otwiera torbę, którą Odyseusz podarował Aeolusowi, bogowi wiatrów. Gdy torba jest otwarta, uwalnia wiatr, który wieje ich daleko od Itaki.

Ciężka próba

Odyseusz zostaje wysłany do podziemia w poszukiwaniu informacji, które poprowadzą go do domu. To zadanie doprowadza go na skraj śmierci.

Nagroda

Król Fajakii daje Odyseuszowi przejście do domu.

Droga powrotna

W przeciwieństwie do innych bohaterów Odyseusz nie szukał skarbu. Zamiast tego desperacko próbował dotrzeć do swojego domu. Po powrocie dowiaduje się, że jego dom został opanowany przez zalotników próbujących ukraść żonę i pałac.

Pokuta

Zamiast wbiegać i zabijać zalotników, Odyseusz jest cierpliwy. Chce się dowiedzieć, czy jego żona jest wierna. Z pomocą syna i lojalnego stada świń opracowuje plan. Atena ukrywa go jako starego żebraka, aby mógł wejść do swojego domu niezauważony. Telemachus kradnie całą broń zalotników i proponowany jest ostateczny test. Penelopa poślubi mężczyznę, który sznuruje łuk Odyseusza i strzela strzałą w linię małych kółek; pozornie niemożliwe zadanie.

Powrót

Odyseusz, wciąż ubrany jak żebrak, wykonuje zadanie i zostaje przywrócony do pierwotnego stanu. On i jego syn siłą wypędzają zalotników z domu. Penelopa, widząc, jak Odyseusz się zmienił, testuje go, aby upewnić się, że to rzeczywiście on. Mówi mu, że przeniosła ich łóżko. Prawidłowo odpowiada, że byłoby to niemożliwe, a wszystko wróciło do normy.

Aby zabić Mockingbird Heroic Journey

Oto jedna interpretacja heroicznej podróży Zięby w Zabić drozda .

Zwyczajny świat

Sleepy Maycomb Alabama, 1930s

Wezwanie do przygody

Atticus jest proszony o obronę Toma Robinsona, czarnego mężczyzny oskarżonego o gwałt.

Odmowa

Zdaje sobie sprawę z uwagi, jaką przyniesie ta sprawa i że narazi swoją rodzinę na okrucieństwo społeczeństwa. Psychologiczna podróż Atticusa i jego rodziny rozpoczyna się, gdy walczą oni z moralnością i uprzedzeniami na Południu.

Mentor / pomocnik

Calpurnia jest często pomocnikiem Atticusa. Jest jego czarną kucharką i dyscyplinarną dla dzieci. Działa jako przejście Finchów do czarnej społeczności. Mentorem powieści jest panna Maudie, która podobnie jak Atticus wierzy w Sprawiedliwość i zaprzyjaźnia się z dziećmi.

Przekraczanie progu

Na początku próby rośnie wrogość do Zięby. Chociaż Atticus wie, jaki będzie werdykt, obiecuje zrobić wszystko, co w jego mocy dla Toma.

Test / Sojusznicy / Wrogowie

Wielu mieszkańców miasta staje się wrogami podczas procesu. Pozwalają rasizmowi zatrzeć osąd i moralność:

Bob Ewell

Walter Cunningham Sr.

Walter Cunningham Jr.

Biała społeczność

Podejście

Proces kończy się wyrokiem winy, ale podróż Skauta się nie skończyła. Nadal boryka się z trudnościami wynikającymi z zaangażowania jej ojca w proces.

Ciężka próba

Jakiś czas po procesie Scout i Jem wracają do domu. Bob Ewell ich atakuje. Boo Radley, który jest agorafobiczny, opuszcza swój dom, aby uratować dzieci i zabija Ewella w walce.

Nagroda

Życie Scouta i Jema jest oszczędzone.

Droga powrotna

Harcerka zdobywa wykształcenie moralne, ich życie zostaje uratowane, a jej wiara w dobroć ludzkości zostaje nieco przywrócona przez Boo, który zaryzykował dla nich życie.

Pokuta

Szeryf rządzi śmiercią Ewella, mówiąc, że spadł na własny nóż. „Niech umarli grzebią umarłych".

Powrót

Decyzja szeryfa, by nie skazać Boo, przywraca wiarę Skauta i Jema w sprawiedliwość i ludzkość. Chociaż Atticus nie uważa, że na początku jest to słuszne, Scout wyjaśnia mu, że wysłanie Boo do więzienia byłoby jak zabicie szyderczego ptaka. Te słowa dowodzą, że Scout nauczyła się cennej lekcji i zatoczyła koło podczas swojej podróży.

Zastosowania i zastosowania w klasie

Przykładowe ćwiczenia

Dostosuj poziom szczegółowości i liczbę komórek wymaganych w projektach na podstawie dostępnego czasu i zasobów klasy.

Uczniowie identyfikują etapy heroicznej podróży w literaturze, tworząc jedną komórkę przedstawiającą każdy z dwunastu kroków.

Uczniowie tworzą storyboardy, które pokazują i wyjaśniają każdy etap znaleziony w pracy z literaturą, używając konkretnych cytatów z tekstu, które podkreślają każdą część podróży.

Uczniowie tworzą zarys własnej oryginalnej historii, która podąża za etapami monomitu.

Wspólny rdzeń

ELA-Literacy.RL.9-10.3: Analyze how complex characters (e.g., those with multiple or conflicting motivations) develop over the course of a text, interact with other characters, and advance the plot or develop the theme

ELA-Literacy.RL.9-10.7: Analyze the representation of a subject or a key scene in two different artistic mediums, including what is emphasized or absent in each treatment (e.g., Auden's "Musée des Beaux Arts" and Breughel's Landscape with the Fall of Icarus)

ELA-Literacy.W.9-10.6: Use technology, including the Internet, to produce, publish, and update individual or shared writing products, taking advantage of technology's capacity to link to other information and to display information flexibly and dynamically

ELA-Literacy.SL.9-10.2: Integrate multiple sources of information presented in diverse media or formats (e.g., visually, quantitatively, orally) evaluating the credibility and accuracy of each source

ELA-Literacy.RL.11-12.3: Analyze the impact of the author's choices regarding how to develop and relate elements of a story or drama (e.g., where a story is set, how the action is ordered, how the characters are introduced and developed)

ELA-Literacy.RL.11-12.7: Analyze multiple interpretations of a story, drama, or poem (e.g., recorded or live production of a play or recorded novel or poetry), evaluating how each version interprets the source text. (Include at least one play by Shakespeare and one play by an American dramatist.)

ELA-Literacy.W.11-12.6: Use technology, including the Internet, to produce, publish, and update individual or shared writing products in response to ongoing feedback, including new arguments or information

ELA-Literacy.SL.11-12.2: Integrate multiple sources of information presented in diverse formats and media (e.g., visually, quantitatively, orally) in order to make informed decisions and solve problems, evaluating the credibility and accuracy of each source and noting any discrepancies among the data

Rubryka Storyboard Journey Hero

Znajdź więcej takich zajęć w naszych kategoriach Gimnazjum ELA i Liceum ELA!

*(Rozpocznie się 2-tygodniowy darmowy okres próbny - brak karty kredytowej)

https://www.storyboardthat.com/pl/articles/e/bohaterską-podróż
© 2022 - Clever Prototypes, LLC - Wszelkie prawa zastrzeżone.

# data[].attributes.attachment_link.title
Przykłady Podróży Bohatera | Etapy Cyklu Mononomicznego

# data[].attributes.attachment_link.description
https://www.storyboardthat.com/pl/articles/e/bohaterską-podróż Podobnie jak w przypadku schematu fabularnego i rodzajów konfliktów literackich , „Podróż Bohaterów" jest powtarzającym się wzorem etapów, w których wielu bohaterów przechodzi historię. Joseph Campbell, amerykański mitolog, pisarz i wykładowca, wyartykułował ten cykl po zbadaniu i przejrzeniu licznych mitów i opowieści z różnych okresów i regionów świata.

# data[].attributes.attachment_link.title
Storyboard That: Free Online Storyboard Creator

# data[].attributes.attachment_link.description
Storyboard That: Create free storyboards online with ease. Design visuals, comics, and graphic organizers. Try it now and start creating!

# data[].attributes.headline
Wskaż do jakich emocji odwołuje się reklama

# data[].attributes.subject
Wskaż do jakich emocji odwołuje się reklama

# data[].attributes.attachment_link.title
To czego szukasz, jest bardzo blisko... | Bal

# data[].attributes.headline
The Hero's Journey: Star Wars, The Matrix, Hunger Games, and Rango

# data[].attributes.subject
The Hero's Journey: Star Wars, The Matrix, Hunger Games, and Rango

# data[].attributes.attachment_link.title
The Hero's Journey: Star Wars, The Matrix, Hunger Games, and Rango

# data[].attributes.headline
Strategiczne opowiadanie historii: gdzie biznes i historie spotykają się — Campbell, Vogler i klasyczna podróż bohatera

# data[].attributes.subject
Strategiczne opowiadanie historii: gdzie biznes i historie spotykają się — Campbell, Vogler i klasyczna podróż bohatera

# data[].attributes.attachment_link.title
Storytelling, czyli sztuka opowiadania | Pixar w pigułce | Khan Academy

# data[].attributes.attachment_link.description
W tym rozdziale pokazujemy jak budujemy i opowiadamy historie w (wytwórni) Pixar.

# data[].attributes.headline
Jak wykorzystać storytelling na webinarze? W poszukiwaniu storytellingu

# data[].attributes.subject
Jak wykorzystać storytelling na webinarze? W poszukiwaniu storytellingu

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Blog platformy do webinarów MyOwnConference.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Porozmawiamy dziś o storytellingu. Nie o bajkach o detektywach, nie o trendzie w e-learningu, lecz o storytellingu jako narzędziu do wybudowania własnej marki , czyli biznes-storytellingu. Dostarczymy Ci też kilka wskazówek, jak w efektywny sposób wykorzystać storytelling na webinarze.

Po co nam storytelling na webinarze?

Biznes-storytelling jest strategią pozyskiwania klientów za pomocą opowiadania historii o swoim biznesie, marce, usługach. Dlaczego warto się nią zainteresować? Już wyjaśniamy.

Większość użytkowników jest znudzona tekstami reklamowymi o "najlepszej propozycji", "niskich cenach" i "super jakości". Te słowa są dla nich tak powszednie, że przestają zwracać na nie uwagę, a przede wszystkim nie mają już dla nich znaczenia. Coś, co słyszymy ciągle, traci swoją wartość. Z tego powodu powinieneś zainteresować się biznes-storytellingiem. Zamiast powtarzalnego sloganu, możesz na przykład przedstawić historię o tym, : jak pasja do samolocików pomogła chłopcu zostać pilotem i spełnić swoje marzenie. Brzmi znacznie ciekawiej niż "super jakość", prawda?

Historie pozwalają nam stworzyć indywidualność i zbudować dobre relacje z konsumentami. Opowiadając o sobie, swoich aspiracjach, celach, tworzysz więź ze swoimi słuchaczami. Nie jesteś już tylko biznesmenem. Odbiorcy nie postrzegają Cię jako osobę, która chce na nich tylko zarobić. Widzą Ciebie. Zacznij więc już teraz korzystać ze wszystkich możliwości oferowanych przez biznes-storytelling.

Opowiadając historię, pomagasz uczestnikom webinarów zrozumieć, że to właśnie Twojej usługi potrzebują. Najważniejsze jest to, że nie czują się zmuszani, żeby coś kupili, jeśli nie mają na to ochoty.

Najważniejsze zasady storytellingu

Oczywiste = nudne. Porzuć banalny opis marki, listę zasług oraz inne nieciekawe fakty - o tym wszystkim, oczywiście, możesz napisać na swojej stronie, ale nie jest to historia, która zachwyci klienta. Jeśli powiesz o pewnych obowiązkowych aspektach i cechach Twojej propozycji, słuchacze po prostu nie będą tym zainteresowani, bo słyszą to samo od każdego. Coś odmiennego na pewno przyciągnie ich uwagę.

Celem storytellingu jest przekazać nie treści, a emocje. Nie musisz doprowadzać uczestników webinaru do łez, opowiadając swoją historię w taki sposób, jak to zrobili w EDEKA.

Wystarczy lekki dreszcz, śmiech lub tylko uśmiech, entuzjastyczne okrzyki - to są oznaki, że Twoja historia miała wpływ na odbiorcę.

Stwórz historię wokół głównego bohatera. W tym celu możesz wybrać ciekawą personę znajdującą się w kontrowersyjnej sytuacji lub ekscytujące wydarzenie z życia. Coś, co zainteresowało również Ciebie. W ten sposób łatwiej będzie Ci przekazać treści w taki sposób, by wywoływały emocje u odbiorców.

Mniej konkretów. Podobnie jak w dobrej reklamie, nie warto opowiadać o produkcie w samych superlatywach. Każdy wie, że ideały nie istnieją, dlatego odbiorcy ciężej będzie uwierzyć w historię, gdzie wszystko jest bezproblemowe i wspaniałe. Pokaż, jak czują się ludzie, którzy wybrali Twój produkt, w czym im pomógł, czego nauczył, jakie problemy rozwiązał.

Nacisk na ludzi i atmosferę. Twój wniosek i usługa mają być jedynie tłem dla bohatera. Jego historia ma sprawić, że klient zaufa Ci bardziej, niż gdybyś opowiadał o zaletach swojej propozycji.

Dobry przykład to reklama Lacoste. Wzruszająca historia pary, która jest w centrum uwagi, podczas gdy marka pozostaje jedynie tłem, pięknym, zmysłowym, niezapomnianym.

Jak buduje się storytelling?

Ważne jest, abyś podążał za strukturą, czyli postępował zgodnie z logiką zawartą w opowiadaniu. Nie zapomnij, że historia powinna skłonić odbiorców do pewnych przemyśleń i wniosków - zawsze przy dodawaniu jakiegoś szczegółu pamiętaj, jaki cel postawiłeś wcześniej.

Klasyczny schemat w storytellingu wygląda tak:

Wstęp → Rozwój wydarzeń → Punkt kulminacyjny → Wniosek → Zakończenie

Nigdy nie zapominaj o zakończeniu!

Dopóki nie wiesz, jak chcesz zakończyć swoją historię, nie zaczynaj opowiadania. Historie bez finału w tym przypadku spowodują tylko irytację. Liczy się puenta.

Sprawdź, jakie mamy dla Ciebie wskazówki do prowadzenia webinaru .

Storytelling dla webinarów i sprzedaży

W jaki sposób możemy wykorzystać storytelling na webinarze i jak za pomocą opowiedzianej historii zwiększyć skuteczność spotkania? Mamy dla Ciebie kilka przykładów wykorzystania storytellingu oraz instrukcję, jak wprowadzić je w życie.

Biznes-historia

Kiedy z tego korzystać? Jeśli wymyślisz dobrą historię, umieść ją na swojej stronie i w sieciach społecznościowych.

Po co? Aby wyróżnić się wśród konkurencji i od razu pokazać swoim przyszłym klientom lub studentom, kim jesteś i że jesteś profesjonalistą. Historia pokaże, dlaczego tak jest i udowodni, że wśród podobnych ofert Twoja jest wyjątkowa.

O czym opowiadać? Możesz opowiadać o sobie, firmie, produkcie. O wszystkim, co pokaże odbiorcy Twój profesjonalizm i troskę, by dostarczyć jak najlepszy produkt.

Potrzebujesz pomocy? Rozpocznij zdanie od swojego imienia i wyszczególnienia dwóch osiągnięć. Pierwsze - ze strony profesjonalnej, drugie - osobiste. Może być to coś sentymentalnego, ale w pierwszej kolejności zastanów się, czy Twoja grupa docelowa to doceni. Pisz wszystko w trzeciej osobie. Po napisaniu imienia i osiągnięć dodaj mały prolog, który pokaże, jak to się stało, że zakochałeś się w swojej działalności. Wspomnij też, dlaczego chcesz podzielić się wiedzą z innymi. "Tak to wygląda dzisiaj, ale kilka lat temu... był prawie niezauważalnym studentem w śmiesznych okularach, ale z bardzo poważnym marzeniem".

Podpowiedź: dobrze jest od czasu do czasu ponownie przeczytać tę historię. Zmieniaj coś, śmiało dodawaj detale do swojej historii tak, aby wywołała zachwyt.

Historia zamiast wstępu

Kiedy z tego korzystać? Na początku webinaru. Włącz jako prezentację na wydarzeniu od razu po tradycyjnym pytaniu: Jak mnie słyszycie?

Po co? Oczywiście, możesz zacząć jak zwykle: Mam na imię... tyle lat pracuję w branży... Moje sukcesy to...

Załóżmy jednak, że nie chcesz zanudzić uczestnika suchymi faktami, ale ponad wszystko pragniesz zachwycić go, zdobyć zaufanie i przekonać do swojego profesjonalizmu. Przede wszystkim taka historia od razu przyciągnie uwagę odbiorcy. Zauważy, że zależy Ci na ciekawym przekazaniu wiedzy, że włożyłeś wysiłek w to, aby urozmaicić spotkanie. Z pewnością to docenią.

O czym opowiadać? Na początek webinaru przygotuj historię o tym, jak znalazłeś swoje powołanie, założyłeś biznes. Opisz kiedy zrozumiałeś, że Twoja praca jest ważna. Historia porażki jest również wskazanaa! Zaznacz, czego Cię to nauczyło. Twoi odbiorcy będą wiedzieli, że porażki i popełnianie błędów zdarza się każdemu, nawet (a może szczególnie) tym, którzy osiągnęli sukces. Poczują do Ciebie większą sympatię, a może zachęcisz ich nawet do spełniania ich własnych marzeń. Będą wiedzieli, komu zawdzięczają motywację.

Potrzebujesz pomocy? Nie bój się najpierw skorzystać z gotowych szablonów historii i przekształcić je tak, by pasowały do Twojego opowiadania. Tutaj pomogą ci frazy-haczyki - trzymaj się ich, jeśli nie wiesz, o czym masz mówić dalej.

Do takiej historii można dodać obrazki, własne lub ze .

Podpowiedź: wymyśl zakończenie na samym początku. Dzięki temu będziesz wiedzieć, w jaki sposób poprowadzić swoją historię tak, by miała pożądany przez Ciebie wydźwięk.

Storytelling do zawarcia umowy na webinarze

Kiedy z tego korzystać? Na webinarze, zanim zaprezentujesz swoją ofertę.

Po co? Aby emocjonalnie przygotować uczestników do podjęcia decyzji. Otrzymali już wystarczającą dawkę niezbędnych informacji i najprawdopodobniej nie potrzebują już kolejnych. Daj uczestnikom zrozumieć, dlaczego warto nauczyć się od Ciebie więcej. Kluczem jest odwołanie się do ich emocji i potrzeb, dawanie im poczucia, że doskonale je rozumiesz. Wtedy łatwiej przekonasz ich do wyboru tego, co im oferujesz.

O czym opowiadać? Możesz przedstawić historię klienta, który doszedł do wniosku, że ma dosyć zajęć grupowych i umówił się na indywidualną konsultację.

Potrzebujesz pomocy? Powiedz, dlaczego bohater Twojej historii musiał koniecznie nauczyć się czegoś nowego, dlaczego tak bardzo mu na tym zależało. Co takiego mogło się wydarzyć, gdyby nie zmienił swojego podejścia do konkretnej sytuacji. Pozwól słuchaczom wczuć się w bohatera.

Podpowiedź: zapisz historię i zostaw na godzinę. Następnie przeczytaj ją ponownie i odpowiedz sobie na pytanie: czy ten przykład jest motywujący? Czy Twoich uczestników ten przykład zainteresuje?

Storytelling w newsletterze

Kiedy z tego korzystać? W newsletterze pomiędzy wydarzeniami.

Po co? Aby utrzymać zainteresowanie uczestników i nie pozwolić im, na rezygnację z kolejnego spotkania.

O czym opowiadać? Powiedz o sytuacji bez wyjścia, zaskakujących wnioskach, do których doszedłeś po ostatnim webinarze. O tym, jak jeden z uczestników otworzył Twoje oczy na jakiś problem, o tym, jak znalazłeś swoją inspirację. Możesz opowiedzieć o tym, jak przezwyciężyłeś trudności i z tego powodu chcesz pomóc innym zaoszczędzić czas i pieniądze, aby nie popełniali Twoich błędów z przeszłości.

Jak zbierać i analizować feedback uczestników webinaru lub szkolenia? Przeczytaj .

Potrzebujesz pomocy? Jako przykład może posłużyć ta historia, w której możesz zamienić fragmenty i dopasować do swoich potrzeb.
"Wszystko zmieniło się w jeden dzień. Myślałem, że jestem dość dobrym przedsiębiorcą, aż trafiłem na pewne biznesowe spotkanie i poznałem guru branży... który potrafił rozwinąć i sprzedać każdy biznes".
Tu powinien zacząć się, na przykład krótki dialog, z którego dowiedziałeś się, że tak naprawdę nie rozumiesz, co się liczy najbardziej w zarządzaniu firmą.
"Nic nie rozumiesz, tylko to brzmiało w mojej głowie przez kilka dni. Więc wziąłem się do pracy..."
Podpowiedź: pamiętaj, że storytelling na webinarach to nie tylko modna sztuczka - jest to skuteczne narzędzie do zwiększenia zainteresowania. Jeśli chcesz, by wszystko zadziało, pamiętaj, że musisz złożyć swoją propozycję, dodając odnośniki do landing page'u, sklepu, oraz przyciski CTA .

Polecamy przeczytać wpisy: Pomocy! Dlaczego CTA nie działa?
Jak stworzyć landing page dla webinaru i niczego nie spartaczyć?

Podsumowując. Uczenie się storytellingu

Nie każdy potrafi ładnie opowiadać, ale wszyscy chcą słuchać wyłącznie ciekawych historii - tego możesz być pewien. Uwierz nam, każdy ma coś do powiedzenia. Wszystkie sytuacje, umowy, osiągnięcia oraz porażki można przedstawić w ładnym opakowaniu. Ponadto, historie ze świata biznesu sprzedają usługi lub towary skuteczniej niż jakakolwiek reklama.

Dlatego warto zabrać się do napisania kilka historii o własnym doświadczeniu. Nie ma znaczenia, co dokładnie chcesz pokazać za pomocą storytellingu, pamiętaj, że najważniejsze to prawidłowe zaprezentowanie. Takie, które pomoże Ci wyróżnić się spośród konkurencji, wzbudzi emocje w odbiorcy i skłoni go do skorzystania z Twojej oferty.

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak wykorzystać storytelling na webinarze? W poszukiwaniu storytellingu.

# data[].attributes.attachment_link.description
Porozmawiamy dziś o storytellingu. Nie o bajkach o detektywach, nie o trendzie w e-learningu, lecz o storytellingu jako narzędziu do wybudowania własnej marki , czyli biznes-storytellingu. Dostarczymy Ci też kilka wskazówek, jak w efektywny sposób wykorzystać storytelling na webinarze. Biznes-storytelling jest strategią pozyskiwania klientów za pomocą opowiadania historii o swoim biznesie, marce, usługach.

# data[].attributes.headline
Digital storytelling - podręcznik dla edukatorów 

# data[].attributes.subject
Digital storytelling - podręcznik dla edukatorów 

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Successfully reported this slideshow.

Digital storytelling - podręcznik dla edukatorów

Podręcznik obejmujący aspekty teoretyczne, praktyczne, techniczne i metodyczne wykorzystania cyfrowych narracji, omówienie dobrych praktyk i studia przypadków oraz obszerną bibliografię i odnośniki do zasobów w Internecie.

Podręcznik obejmujący aspekty teoretyczne, praktyczne, techniczne i metodyczne wykorzystania cyfrowych narracji, omówienie dobrych praktyk i studia przypadków oraz obszerną bibliografię i odnośniki do zasobów w Internecie.

More Related Content

Viewers also liked

Featured

Related Books

Free with a 30 day trial from Scribd

See all

Related Audiobooks

Free with a 30 day trial from Scribd

See all

# data[].attributes.attachment_link.title
Digital storytelling - podręcznik dla edukatorów

# data[].attributes.attachment_link.description
Podręcznik obejmujący aspekty teoretyczne, praktyczne, techniczne i metodyczne wykorzystania cyfrowych narracji, omówienie dobrych praktyk i studia przypadków …

# data[].attributes.headline
Przepis na opowieść wedle studia Pixar — ćwiczenie 13

# data[].attributes.subject
Przepis na opowieść wedle studia Pixar — ćwiczenie 13

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
„Dlatego" zamiast „i". Oto jeden z sekretów ciekawych opowieści, które ujawnił Austin Madison, współtwórca takich hitów Ratatuj czy Toy Story 3 podczas prezentacji wygłoszonej w ramach SEVA (Student Educational Video Awards). Poznaj kroki, wedle których rozpisać można opowieści studia Pixar, jak i wszelkie inne porywające historie. Czy Twoja opowieść również rozwija się wedle tego scenariusza?
Oto szkielet opowieści, jaki podczas swojego wystąpienia rozpisał na flipcharcie Austin Madison:
Był sobie...... Każdego dnia..... Aż pewnego dnia.....
Dlatego ...[najistotniejszy krok, który wyróżnia wszystkie ciekawe historie. Wszystko dzieje się w nich po coś, nie są zbiorem przypadkowych wydarzeń. A więc „dlatego" zamiast „i"]

Dlatego...[ kolejne ważne wydarzenie]

Dlatego...[następne ważne wydarzenie, i tak dalej aż do końca opowieści]

Aż wreszcie [punkt kulminacyjny]

Odtąd [morał]

W ten sposób można rozpisać każdą ciekawą opowieść. Zarówno tę rozbudowaną, jak i krótką. Weźmy „Hobbita" Tolkiena:
Był sobie
[Hobbit o imieniu Bilbo]
Każdego dnia
[spędzał czas w swoim domu, paląc fajkę]
Aż pewnego dnia
[w domu hobbita zjawia się Gandalf i zaprasza do udziału w przygodzie]
Dlatego
[Bilbo wyrusza z krasnoludami, by odzyskać skarby ukradzione przez Smauga]
Dlatego
[Bilbo walczy z trollami]
Dlatego
[Bilbo walczy z Gollumem] itd.
Aż wreszcie
[drużyna odzyskuje skarb]
Odtąd
[Bilbo jest już innym hobbitem - takim, który przeżył wielką przygodę]

A teraz krótka opowieść, zaczerpnięta z wystąpienia Steve'a Jobsa wygłoszonego na Uniwersytecie Stanforda:
Był sobie
[niespełna trzydziestoletni Steve Jobs]
Każdego dnia
[pracował w Apple - firmie, którą założył, wartej dwa miliardy dolarów]
Aż pewnego dnia
[został zwolniony z firmy, którą stworzył]
Dlatego
[początkowo załamał się, lecz wkrótce poczuł radość, że może zacząć od nowa]
Dlatego
[założył NeXT]
Dlatego
[założył Pixar]
Dlatego
[ożenił się z Laurene]
Aż wreszcie
[Apple kupiło NeXT]
Odtąd
[Jobs powrócił do swojej firmy, założył rodzinę z Laurene, a technologie stworzone w NeXT stały się motorem rozwoju Apple]

Pora na Ciebie. Sprawdź, czy Twoje historie spełniłyby wymogi studia Pixar:)
Joanna Wrycza - Bekier Joanna Wrycza - Bekier prowadzi kurs "Blog ekspercki - jak pisać profesjonalne, wciągające i barwne artykuły" zobacz program kursu >>
Przeczytaj pozostałe wpisy autorki:
Ćwiczenie pisarskie cz. 1 - język zmysłów Ćwiczenie pisarskie cz. 2 - onomatopeje Ćwiczenie pisarskie cz. 3 - zdania Ćwiczenie pisarskie cz. 4 - rytm wypowiedzi Ćwiczenie pisarskie cz. 5 - czy dialog to tylko słowa? Ćwiczenie pisarskie cz. 6 - imię dla bohatera Ćwiczenie pisarskie cz. 7 - kolory twojej opowieści Ćwiczenie pisarskie cz. 8 - podaj przykład, czyli jak ożywić i uwiarygodnić tekst specjalistyczny Ćwiczenie pisarskie cz. 9 - jak tworzyć świeże porównania, czyli ćwiczenie pisarskie dla ambitnych Ćwiczenie pisarskie cz. 10 - pewna podstępna blokada pisarska, o której nie pomyślałbyś, że jest blokadą Ćwiczenie pisarskie cz. 11 - jak uchronić się przed drętwymi dialogami Ćwiczenie pisarskie cz. 12 - sposoby mistrzów TED na intrygujący wstęp Ćwiczenie pisarskie cz. 14 - zbawienna inkubacja, czyli jak pisać nie pisząc Ćwiczenie pisarskie cz. 15 - storytelling jako sztuka wyjaśniania. Instrukcja nie musi być nudna

# data[].attributes.attachment_link.title
Przepis na opowieść wedle studia Pixar - Maszyna do pisania

# data[].attributes.attachment_link.description
„Dlatego" zamiast „i". Oto jeden z sekretów ciekawych opowieści, które ujawnił Austin Madison, współtwórca takich hitów Ratatuj czy Toy Story 3 podczas prezentacji wygłoszonej w ramach SEVA (Student Educational Video Awards). Poznaj kroki, wedle których rozpisać można opowieści studia Pixar, jak i wszelkie inne porywające historie.

# data[].attributes.headline
Storytelling jako sztuka wyjaśniania. Instrukcja nie musi być nudna – ćwiczenie pisarskie 15

# data[].attributes.subject
Storytelling jako sztuka wyjaśniania. Instrukcja nie musi być nudna – ćwiczenie pisarskie 15

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Pytaniem, które zadaje sobie klient nie jest Jak produkt działa? lecz Jak rozwiąże mój problem? Odbiorca nie ma czasu, ani ochoty przedzierać się przez długie instrukcje. Potrzebuje przyjaznych wyjaśnień wyrażonych prostymi słowami. W tej sztuce sprawdzi się storytelling.
Lee LeFever w swojej książce The Art of Explanation[1] opisuje etapy klarownego wyjaśnienia, które wykorzystuje w swoich filmach edukacyjnych z serii Common Craft. Przedstawię je na przykładzie jednego z tych filmów, objaśniającego działanie Dropboxa.
Zacznij od stwierdzenia, które łatwo zaakceptować
Niech to będzie coś, czemu trudno zaprzeczyć, co mogłoby zacząć się słowami: „Wszyscy zgodzimy się że..." Takie rozpoczęcie buduje przyjazną atmosferę, która dobrze nastawia czytelnika wobec tego, co za chwilę nastąpi. W filmie Common Craft na temat Dropboxa wstęp brzmi następująco:

Znasz to: zamierzasz kupić lunch i uświadamiasz sobie, że Twój portfel został w kieszeni innych spodni. A może i kluczyki do samochodu zostawiłeś w domu? Problemem jest organizacja. Potrzebujesz jednego miejsca na wszystko. Magicznej kieszeni. To, co włożysz do magicznej kieszeni, zawsze tam jest. Niezależnie od tego, co masz na sobie lub gdzie jesteś.

Stwórz kontekst
Powiąż stwierdzenie z problemem i wizją jego rozwiązania. Problem przedstaw jako bolesny, a następnie zapytaj, co by było gdyby zniknął. Spraw, by czytelnik chciał wyobrazić sobie świat, w którym problem zostanie rozwiązany. Żeby zachować spójność, nawiąż do poprzedniej myśli, którą czytelnik zaakceptował (w naszym przykładzie będzie to magiczna kieszeń). Oto kolejny fragment z filmu wyjaśniającego działanie Dropboxa:

Ta sama zasada działa w przypadku komputerów. Jeśli masz więcej niż jeden, bycie na bieżąco z wszystkimi Twoimi plikami może być trudne. Rozwiązanie tego problemu jest główną przyczyną, która doprowadziła do powstania Dropboxa. Jest jak magiczna kieszeń. To jedno, bezpieczne miejsce na wszystkie Twoje pliki.

Opowiedz historię
Przedstaw bohatera i powiedz o nim kilka słów. Niech zmaga się z trudnością, którą przedstawiłeś wcześniej. Problem ten bardzo mu doskwiera, dlatego postanawia wypróbować nowy sposób jego rozwiązania.

Poznaj Josha, który przygotowuje się do długiej wyprawy po Afryce. Póki co wszystkie informacje o podróży zapisał w laptopie, na komputerze stacjonarnym i telefonie. Żeby przenieść je w jedno miejsce, musiałby wysyłać maile do siebie lub użyć dysku przenośnego. Josh odkrywa Dropbox, który tworzy nowy rodzaj folderu na jego komputerach.

Objaśniaj najprościej jak się da
Teraz czas na instrukcję. Nawiąż w niej do historii, dzięki czemu nabierze ona obrazowości. Będziesz też musiał używać wielu prostych czasowników, które opisują kolejne czynności, co uchroni Cię przed zawiłościami specjalistycznego języka.

Te foldery są dokładnie takie same. Jeśli Josh zamieści trasę swojej podróży w folderze Dropbox na swoim laptopie, może być pewien że ten sam plik ukaże się na jego komputerze stacjonarnym i w telefonie. To samo stanie się, jeśli zapisze zmiany w dokumencie. Pojawią się one we wszystkich dropboxach. Strona Dropbox działa tak samo. Wszystko, co Josh umieszcza w Dropboxie, jest na niej dostępne. W ten sposób, jeśli jego jeep zanurkuje, a laptop przemoknie, wciąż będzie miał dostęp do swoich plików.

Przedstaw rezultat
Pokaż, w jaki sposób bohater rozwiązał problem i podkreśl, że jest zadowolony z efektów.

Safari Josha okazało się udane, a na jego laptopie znalazło się wiele zdjęć i wideo. Zamiast wysyłać wszystko mailem, dzielił się zdjęciami przez Dropboxa ze swoją mamą. Dzięki temu miała kopie zdjęć, które mogła oprawić. Ponieważ Dropbox tak dobrze się sprawdził, Josh uczynił go miejscem na wszystkie swoje pliki, aby mieć do nich dostęp zawsze i wszędzie.
Wezwij do działania
Zachęć czytelnika, by dowiedział się więcej, wypełnił formularz czy coś zasubskrybował.

Jeśli podróżujesz po świecie, prowadzisz biznes lub po prostu chcesz mieć wszystko pod kontrolą, dzięki Dropboxowi możesz przestać martwić się o swoje pliki i skupić się na kolejnej przygodzie. Ściągnij Dropboxa teraz na getdropbox.com

Teraz pora na Ciebie. Przejrzyj swój blog lub stronę z ofertą i sprawdź, co mógłbyś wyjaśnić prościej, korzystając ze scenariusza filmów Common Craft.

[1] Lee LeFever, The Art of Explanation. Making Your Ideas, Products and Services Easier to Understand, Wiley 2013

Joanna Wrycza - Bekier prowadzi kursy "Blog ekspercki - jak pisać profesjonalne, wciągające i barwne artykuły" zobacz program kursu >>
Przeczytaj pozostałe wpisy autorki: Ćwiczenie pisarskie cz. 1 - język zmysłów Ćwiczenie pisarskie cz. 2 - onomatopeje Ćwiczenie pisarskie cz. 3 - zdania Ćwiczenie pisarskie cz. 4 - rytm wypowiedzi Ćwiczenie pisarskie cz. 5 - czy dialog to tylko słowa? Ćwiczenie pisarskie cz. 6 - imię dla bohatera Ćwiczenie pisarskie cz. 7 - kolory twojej opowieści Ćwiczenie pisarskie cz. 8 - podaj przykład, czyli jak ożywić i uwiarygodnić tekst specjalistyczny Ćwiczenie pisarskie cz. 9 - jak tworzyć świeże porównania, czyli ćwiczenie pisarskie dla ambitnych Ćwiczenie pisarskie cz. 10 - pewna podstępna blokada pisarska, o której nie pomyślałbyś, że jest blokadą Ćwiczenie pisarskie cz. 11 - jak uchronić się przed drętwymi dialogami Ćwiczenie pisarskie cz. 12 - sposoby mistrzów TED na intrygujący wstęp Ćwiczenie pisarskie cz. 13 - przepis na opowieść wedle studia Pixar Ćwiczenie pisarskie cz. 14 - zbawienna inkubacja, czyli jak pisać nie pisząc

# data[].attributes.attachment_link.title
Storytelling jako sztuka wyjaśniania. Instrukcja nie musi być nudna - ćwiczenie pisarskie 15 - Maszyna do Pisania

# data[].attributes.attachment_link.description
Pytaniem, które zadaje sobie klient nie jest Jak produkt działa? lecz Jak rozwiąże mój problem? Odbiorca nie ma czasu, ani ochoty przedzierać się przez długie instrukcje. Potrzebuje przyjaznych wyjaśnień wyrażonych prostymi słowami. W tej sztuce sprawdzi się storytelling. Lee LeFever w swojej książce The Art of Explanation[1] opisuje etapy klarownego wyjaśnienia, które wykorzystuje w swoich...

# data[].attributes.headline
Storytelling – sztuka opowiadania historii

# data[].attributes.subject
Storytelling – sztuka opowiadania historii

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Historie mają wielką moc. Nie tylko pozwalają przekazać emocje, dają klucz do wyobraźni słuchacza, ale także sprawiają, że odbiorcy na długo zapamiętują, co mamy im do przekazania. Założę się, że masz w zanadrzu niejedną opowieść, która poruszyłaby innych. Dlaczego zatem opowiadamy historie tak rzadko? Mnie na przykład zawsze wydawało się, że nikogo nie interesuje, co przeżyłam kilka lat temu. Uznawałam, że zwłaszcza w pracy powinnam wejść, powiedzieć na sucho wszystkie konkrety i szybko skończyć. Jakże się myliłam! Zazwyczaj to właśnie gołe fakty są dla ludzi kompletnie nieinteresujące i zapominają o nich zaraz po opuszczeniu sali. Historie natomiast rozpalają wyobraźnię i zapadają w pamięć na bardzo długo.

Drugą moją obawą było to, że nie umiem opowiadać historii. I wiesz co się okazało? Że wcale nie trzeba mieć do tego nie wiadomo jakich predyspozycji - nie muszę być Meryl Streep czy Marcinem Dańcem, żeby opowiadać! Wystarczy trochę potrenować, a będę w tym lepsza od 95% ludzi, którzy nigdy nie spróbowali. Opowiadanie historii to umiejętność, której można się nauczyć. Dzisiaj czeka tu na Ciebie kilka podpowiedzi na dobry początek. Nie uczynią Cię jednak jeszcze mistrzem storytellingu - od tego dzieli Cię sporo godzin ćwiczeń.

Storytelling lekcja 1: głos

Zacznijmy od przyjrzenia się narzędziom, jakie mamy do dyspozycji, a mamy ich dużo! Pierwsze z brzegu - głos. Zdajesz sobie sprawę jak bardzo jesteś w stanie go zmienić w zależności od intencji? Możesz mówić cicho lub głośno, wyraźnie lub niewyraźnie, wysoko lub nisko, szybko lub wolno, głosem aksamitnym lub szorstkim. Nie trzeba się tego wcale jakoś specjalnie uczyć - to wszystko jest w nas, wystarczy zdać sobie z tego sprawę i zacząć używać świadomie! Każda historia niesamowicie na tym zyska. Żeby udowodnić Ci jakie to łatwe, mam tu dla Ciebie małe ćwiczenie:

W ciągu najbliższej minuty ośmiokrotnie przeczytaj na głos poniższe zdanie:

Siedzę w parku na okrągłym kocu, czytam książkę i myślę o niebieskich migdałach.

Za każdym razem wypowiadaj je jednak w inny sposób: szybko, wolno, głośno, cicho, wyraźnie, niewyraźnie, wysoko, nisko, głosem aksamitnym, głosem szorstkim. Gotowe? Super, prawdziwa z Ciebie Penelope Cruz lub George Clooney:).

Zasłużyliśmy na chwilę odpoczynku i film:

Storytelling lekcja 2: emocje

No dobrze, nie sztuka jednak tylko zmieniać głos - sztuka dostosować go idealnie do przekazywanej treści, tak żeby publiczność poczuła emocje, które chcesz im przekazać. Opowiadanie historii to nic innego jak przekazywanie innym emocji. Za każdym razem zanim zaczniesz mówić, zastanów się przez sekundę, jaką emocję chcesz wywołać w drugiej osobie i dobierz do tego odpowiednie środki wyrazu. Chcesz zmobilizować swój zespół do wzmożonego wysiłku, żeby osiągnąć dobry wynik na koniec miesiąca? Planujesz ich ostrzec, że jeśli organizacja waszej pracy się nie poprawi - wpadniecie w tarapaty? Być może już wydarzyło się coś niepożądanego i chcesz podzielić się swoim niezadowoleniem i frustracją? Oczywiście możesz jedynie odpowiednio zmienić treść, ale wierz mi, że jeśli oprócz tego zmienisz też formę przekazu - wiadomość zapadnie odbiorcom w pamięć na znacznie dłużej.

No to czas na kolejne ćwiczenie - proponuję tym razem poprosić o pomoc żonę, męża, dziecko, koleżankę czy babcię. Będziemy jeszcze raz czytać ośmiokrotnie na głos to samo zdanie:

Siedzę w parku na okrągłym kocu, czytam książkę i myślę o niebieskich migdałach.

Tym razem jednak nie proszę Cię tylko o zmianę techniki, proszę Cię o zmianę intencji. Za każdym razem przeczytaj je tak, żeby partner poczuł od niego inną emocję: smutek, radość, czułość, frustrację, satysfakcję, złość, podekscytowanie, strach. Nie mów jaką emocję chcesz wyrazić - niech partner spróbuje to zgadnąć, oceniając jednocześnie, jak dobrze Ci poszło. Jeśli spodobała Ci się zabawa - możesz poprosić partnera o podrzucenie kolejnych emocji, które spróbujesz przekazać tym samym zdaniem. W opowiadaniu historii chodzi o wywoływanie emocji.

Storytelling lekcja 3: mowa ciała

Masz już świadomość siły jaka drzemie w Twoim głosie - czas zatem poszukać kolejnych narzędzi. Daleko szukać nie musimy - od razu na myśl przychodzą postawa i gesty. Usłyszeć coś to jedno, ale ZOBACZYĆ, to dopiero zapada w pamięć.

Wróćmy do naszego ćwiczenia i tym razem spróbujmy dorzucić trochę mowy ciała. Spójrz najpierw jeszcze raz na poniższe zdanie i zastanów się jakie gesty możesz dodać do niego, żeby zobrazować odbiorcy swój przekaz. Następnie przeczytaj zdanie na głos, wzbogacając je o mowę ciała.

Siedzę w parku na okrągłym kocu, czytam książkę i myślę o niebieskich migdałach.

Pokazujesz rękoma okrągłość koca? Demonstrujesz czytanie książki? Udajesz zamyślenie, a może nawet masz ze sobą migdały? Czy wypowiadając to zdanie przyszło Ci do głowy, żeby usiąść (skoro mówisz że siedzisz)? A może chcesz je ubarwić, żeby było bardziej plastyczne? Proszę bardzo!

Jest zimne kwietniowe popołudnie. Siedzę w parku na okrągłym kocu, czytam grubą książkę i myślę o niebieskich migdałach. Dokoła biegają małe psy, a ptaki siedzą na drzewach i przyśpiewują radośnie. Mam na sobie ciepłą, czerwoną kurtkę i szary szalik.

Teraz mamy więcej do pokazywania! Przy okazji też zmodyfikowaliśmy narrację pod kątem kolejnej lekcji.

Storytelling lekcja 4: stwórz historię

Skoro już mamy narzędzia i wiemy jak opowiadać - czas zająć się treścią. Zanim to zrobimy mam dla Ciebie najważniejsze zadanie - pomyśl o jakiejś historii ze swojego życia, którą możesz niedługo komuś opowiedzieć. Nie musi to być wcale opowieść o tym jak pływasz z rekinami, ani jak wygrywasz maraton - równie dobrze możesz mówić o tym, że siedzisz w parku i czytasz książkę, ważne, żeby wypływał z tego jakiś wniosek dla słuchaczy (np. czytając książkę uzmysłowiłam sobie, że za mało czasu spędzam na świeżym powietrzu i zmieniłam swoje życie, albo spotkałam starą przyjaciółkę i założyłyśmy razem wspólny biznes). Masz już swoją historię?

Teraz najważniejsze: obietnica. Twoja historia powinna rozpoczynać się i nakręcać wokół obietnicy ciekawej puenty. Słuchacze będą na nią czekać, próbować się jej domyślać, odszukiwać podpowiedzi, myśleć nad rozwiązaniem zagadki - to właśnie sekret utrzymania ich uwagi. Jeśli od początku wszystko będzie oczywiste, nie zaciekawisz odbiorcy, dlatego popracuj nad budowaniem napięcia. Kiedy już podasz publiczności puentę na talerzu, zapamiętają ją na bardzo długo.

Czas na kilka trików dobrego opowiadacza:

Używaj czasu teraźniejszego - przenieś słuchaczy w miejsce, o którym opowiadasz

Podaj kilka plastycznych detali (czerwona kurtka, kwietniowe popołudnie, zimno, okrągły koc) - to pomoże słuchaczom wyobrazić sobie scenę

Odnoś się do zmysłów - mów co widzisz, słyszysz, czujesz, jak tam pachnie, jaki smak mają lody o których opowiadasz

Odnoś się do emocji - nazywaj je i pokazuj, daj odczuć

Mów krótkimi zdaniami. To ma być prosta opowieść a nie drugie "Nad Niemnem" (swoją drogą - uwielbiam "Nad Niemnem"!)...

...albo różnicuj tempo - przeplataj zdania krótkie z długimi

Używaj kontrastów, metafor, analogii - to poprowadzi słuchacza

Wyeliminuj niepotrzebne słowa (generalnie, jakoś), stronę bierną, utarte związki frazeologiczne - usztywniają Twoją wypowiedź i sprawiają, że mniej przyjemnie się jej słucha

Używaj narzędzi, o których mówiliśmy w poprzednich lekcjach, aby słuchacz w pełni wczuł się w opowieść

Na koniec podsumuj jaki wniosek wyciągnąłeś z tej historii, daj puentę

I...tyle. To na prawdę takie proste. Nie pozostaje Ci nic innego jak przemyśleć dokładnie historię, którą chcesz opowiedzieć i dopracować jej przebieg (zgodnie z lekcją czwartą), a potem trenować, trenować i jeszcze raz trenować, aż opanujesz użycie wszystkich narzędzi (głosu, emocji, gestów) do perfekcji. Szukasz idealnego połączenia treści z formą, które w efekcie wywołają pożądaną emocję. Ponoć sekret ludzi, którzy świetnie opowiadają jest taki, że nigdy nie robią tego spontanicznie. Mają wyuczone kilka historii, które dostosowują do okazji i korzystają z nich regularnie. Zanim opowiedzą je pierwszy raz publicznie, odbywają wiele prób, żeby dobrać odpowiednie środki wyrazu, które wzmocnią przekaz.

Jeśli to co tu piszę wyda Ci się zbyt teatralne - po prostu spróbuj. Ja też na początku czułam się z tym nieswojo, sztucznie, miałam obawy jak odbiorą to inni. Okazało się, że niesłusznie! Ludzie kochają teatr i emocje. nawet jeśli wiedzą, że są nieco przesadzone - to i tak znacznie lepsze niż klepanie kolejnej nudnej prezentacji. Ostatnio miałam okazję uczestniczyć w dużym spotkaniu, podczas którego prelegent kompletnie zmienił sposób komunikacji z publicznością (z formalnej na emocjonalną) i ...porwał słuchaczy! Uważaj jednak, aby zachować autentyczność - jeśli słuchacze Ci nie uwierzą, to nici z dobrej opowieści.

Zabieram się właśnie do pracy nad moją pierwszą historią. Jeśli temat Cię zainteresował i chcesz dowiedzieć się więcej - polecam książkę "Leadership Presence" Kathy Lubar, Belle Lindy Halpern, aktualnie dostępną tylko po angielsku. Znalazłam także polską książkę "Storytelling" Marka Strączka, ale nie czytałam, więc nie wystawiam referencji. Bardzo pomocna będzie też pozycja "Fast Text" Joanny Wrycza-Bekier, która wprawdzie traktuje o słowie pisanym, ale można się z niej wiele nauczyć na temat układania treści. Zostawiam Cię z filmem, w którym reżyser filmowy Andrew Stanton ("Toy Story," "WALL-E") mówi o opowiadaniu historii.

Spodobał Ci się ten artykuł? Bardzo mi miło! Zostaw koniecznie komentarz i podaj dalej!

# data[].attributes.attachment_link.title
Storytelling - sztuka opowiadania historii

# data[].attributes.attachment_link.description
Historie mają wielką moc. Nie tylko pozwalają przekazać emocje, dają klucz do wyobraźni słuchacza, ale także sprawiają, że odbiorcy na długo zapamiętują, co mamy im do przekazania. Założę się, że masz w zanadrzu niejedną opowieść, która poruszyłaby innych. Dlaczego zatem opowiadamy historie tak rzadko?

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Dave Birss - keynote speaker on creativity & innovation

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
How to use story dice

As you can see above, you get five story dice (or nine dice, if you prefer), each with a random image on it. Your job is quite simply to turn these prompts into a story.

I recommend you try to work with the order they appear on the screen but if you're finding it tough, you can do some swapsies.

You also don't need to take the image literally. You can use the dice metaphorically or as representations of other concepts. For example, a slice of pizza could represent food in general, cutting a slice out of something, Italy, gooiness, a chef and a heap of other more obscure things. The job of the dice is not necessarily to provide you with literal objects to work with but concepts to nudge your thinking in fresh directions.

You may just want to dive in as soon as you see them, working from left to right as you try to incorporate each image into your yarn. Or you may want to be more strategic and work out the ending first, using the dice to work out how you're going to get to your big climax. Try different strategies to see what works best for you.

But let me give you an example. Imagine I was dealt these dice (I don't need to imagine because I just have been):

# data[].attributes.attachment_link.title
Story Dice - a story ideas generator by Dave Birss

# data[].attributes.attachment_link.description
As you can see above, you get five story dice (or nine dice, if you prefer), each with a random image on it. Your job is quite simply to turn these prompts into a story. I recommend you try to work with the order they appear on the screen but if you're finding it tough, you can do some swapsies.

# data[].attributes.attachment_link.title
Tyler Cowen: Nie ulegaj prostym opowieściom

# data[].attributes.attachment_link.description
Jak każdy z nas, ekonomista Tyler Cowen uwielbia dobrą historię. Jednak w swojej intrygującej prelekcji sugeruje, aby cofnąć się o krok i przestać myśleć o naszym niepoukładanym, skomplikowanym, irracjonalnym świecie w kategoriach prostej narracji.

# data[].attributes.headline
W świecie dinozaurów – zajęcia prowadzone metodą Storyline

# data[].attributes.subject
W świecie dinozaurów – zajęcia prowadzone metodą Storyline

# data[].attributes.attachment_link.title
Scenariusz W świecie dinozaurów - zajęcia prowadzone metodą Storyline

# data[].attributes.attachment_link.description
Udostępnij na Facebooku Udostępnij na Twitterze Udostępnij na Pinterest

# data[].attributes.headline
Scenariusz zajęć zintegrowanych z wykorzystaniem metody story-line

# data[].attributes.subject
Scenariusz zajęć zintegrowanych z wykorzystaniem metody story-line

# data[].attributes.attachment_link.title
Scenariusz zajęć zintegrowanych z wykorzystaniem metody story-line

# data[].attributes.attachment_link.description
Informator dla uczniów i przyszłych studentów.

# data[].attributes.headline
Opowiem Ci bajkę, czyli o metodzie storytellingu na lekcjach polskiego

# data[].attributes.subject
Opowiem Ci bajkę, czyli o metodzie storytellingu na lekcjach polskiego

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wszyscy zapewne słyszeliśmy o tym, że przyszłość nauczania to nowoczesne technologie, a lekcje języków obcych wcześniej czy później przeniosą się na stałe do wirtualnego świata. Biorąc pod uwagę fakt, że dzisiejsze społeczeństwo nie wyobraża sobie nawet dnia bez swoich ulubionych elektronicznych gadżetów, to jest to bardzo prawdopodobny scenariusz. Zanim jednak tablice zostaną zastąpione ekranami komórek, a ludzie zapomną jak trzymać w ręce długopis, chciałabym Wam opowiedzieć o metodzie storytytellingu i odwiecznej mocy opowieści.

Storytelling zakłada, że opowiadanie historii jest naturalnym sposobem wymiany doświadczeń między ludźmi. Tworzymy i przekazujemy nowe opowieści już od wieków. Co prawda zmienia się forma samego przekazu. Nikt przecież nie spodziewa się, że w dobie cyfryzacji będziemy snuć opowiadania, siedząc wieczorami wokół ogniska. Ale pomyślcie o ogromnej popularności seriali. Większość naszych uczniów regularnie śledzi losy swoich ulubionych bohaterów. Co więcej mnóstwo ludzi spędza całe weekendy na oglądaniu kolejnych sezonów najpopularniejszych produkcji serialowych. Dowodzi to temu, że ludzie potrzebują opowieści. Choć może niekoniecznie są tego świadomi.

Dla mnie metoda storytellingu jest jednym z najskuteczniejszych sposobów pobudzania wyobraźni moich uczniów, jak również „zmuszania" ich do produkcji językowej. Nawet przy początkowych oporach ze strony kursantów, przynosi ona świetne rezultaty. Zwłaszcza jeżeli chcemy „rozgadać" naszą grupę. Trzeba być przygotowanym na to, że szczególnie umysły ścisłe będą protestować i starać się nas przekonać, że nie mają w sobie ani grama kreatywności. Ich mózgi koncentrują się przecież na faktach, liczbach, statystykach i nie są stworzone do opowiadania jakichś nierealnych historii. Ale możecie mi wierzyć, że nawet najbardziej zagorzali w walce z tą metodą polegli na polu bitwy

Na jakim etapie lekcji korzystać z tej metody?

Na każdej! Tak naprawdę to od nas zależy, do czego chcemy wykorzystać storytelling i jakie mamy cele językowe. Wspólne opowiadanie historii świetnie sprawdza się jako językowa rozgrzewka. Chociaż muszę tutaj zaznaczyć, że czasami uczniowie tak mocno angażowali się w daną opowieść, że zajmowała nam ona dużo więcej czasu, niż początkowo założyłam. Dokładanie kolejnych wątków opowieści przekładało się jednak na poznawanie nowych słów czy struktur gramatycznych i to w zupełnie bezbolesny sposób. Storytelling może też być dobrym sposobem na zakończenie lekcji, zwłaszcza jeżeli poprosimy uczniów, aby włączali do swoich wypowiedzi nowo poznane słownictwo. Metoda ta może też być dla nas kołem ratunkowym w sytuacji, kiedy poziom zaangażowania i zainteresowania uczniów spada do skandalicznie niskiego poziomu. Nic tak nie wciąga emocjonalnie jak dobra opowieść! Storytelling jest też świetną propozycją na pierwsze zajęcia w nowej grupie. Szybko i skutecznie pomoże bowiem przełamać pierwsze lody

Jak pracować z tą metodą?

Elementem absolutnie niezbędnym do pracy ze storytellingiem jest wyobraźnia. I zapewniam Was, że wszyscy nasi uczniowie ją mają. Jeżeli nawet nie wszyscy są bardzo kreatywni, to w czasie wspólnego tworzenia opowieści będą zapewne wykorzystywać wątki czy postacie znane im właśnie z filmów, seriali czy książek. Storytelling to nie konkurs na najbardziej kreatywnego ucznia, a narzędzie służące do przełamywania barier w mówieniu po polsku.

Na rynku znajdziemy kilka ciekawych pomocy dydaktycznych, które ułatwią nam początki pracy z tą metodą. Większość z Was na pewno przynajmniej raz w życiu zetknęła się z kartami Dixit czy kośćmi opowieści Story Cubes. Od nich warto zacząć swoją przygodę z tworzeniem historyjek na lekcjach polskiego. W przypadku pracy z kartami Dixit należy na początku zaznaczyć, że to uczniowie decydują, jak zinterpretują daną kartę i co tak naprawdę na niej zobaczą. Nie powinni ograniczać się w swoich skojarzeniach, a przedstawione na kartach ilustracje mają być dla nich jedynie bodźcem do tworzenie kolejnych wątków opowieści. Każdy z uczniów losuje kilka kart, które rozkłada przed sobą. Pierwszy uczeń wybiera jedną z nich i rozpoczyna opowieść. W pewnym momencie zatrzymuje się, a opowiadanie kontynuuje kolejny uczeń wybierając kartę, która jego zdaniem pozwoli mu na stworzenie w miarę logicznego dalszego ciągu opowieści. Tak, wspólnie tworzona historia powinna być w miarę logiczna, choć magiczne elementy, takie jak podróże w czasie i przestrzeni są oczywiście mile widziane. Kości opowieści operują znacznie prostszymi symbolami, dlatego też większość uczniów nie ma problemów z odczytaniem znaczenia poszczególnych kostek. Może to być więc łatwiejsza opcja, zwłaszcza dla grup, które dopiero zaczynają pracę z tą metodą. Trzeba jednak zaznaczyć, że historie tworzone z wykorzystaniem kart Dixit są o wiele ciekawsze i uruchamiają najgłębsze pokłady wyobraźni.

W czasie tworzenia opowieści nauczyciel powinien służyć uczniom pomocą, podpowiadając im słowa czy nawet całe zwroty, kiedy tylko tego potrzebują. Możemy też pozwolić naszym kursantom na korzystanie ze słowników w czasie takiej aktywności. Warto też zapisywać wszystkie nowe słowa na tablicy, tak aby po zakończonej lekcji uczniowie wyszli bogatsi o nowe słownictwo. W miarę jak nasi uczniowie nabierają coraz większej wprawy, możemy zacząć wzbogacać zestawy kart i kości o różne rekwizyty czy zestawy słów. Te ostatnie sprawdzą się, kiedy będziemy chcieli utrwalić nowo poznane słowa. Ciekawym wariantem storytellingu są historyjki łańcuchowe, w których uczniowie kolejno dopisują ciąg dalszy opowieści, nie wiedząc przy tym, co napisali ich poprzednicy. W efekcie często powstaje historyjka, która co prawda jest mocno nielogiczna, ale zapewnia ciągłe zwroty akcji i wybuchy śmiechu u słuchających

Zalety storytellingu

Metoda ta oferuje nam cały wachlarz korzyści. Po pierwsze koncentruje się na praktycznej stronie języka, jaką jest oczywiście mówienie. Po drugie dzięki bardzo intensywnej produkcji językowej nasi uczniowie ćwiczą zarówno słownictwo, jak i gramatykę. I to nie będąc tego do końca świadomym. Nie muszą przecież wpisywać słów w luki, czy wypełniać kolejnych tabelek gramatycznych. Co więcej znacznie poszerzają swoją wiedzę, niekiedy wykraczając nawet poza swój poziom. Zapoznają się ze słownictwem czy strukturami, których często nie ma w ich podręcznikach. To, co wydaje się jednak być największą zaletą storytellingu to fakt, że nawet najbardziej milczący uczniowie angażują się we wspólne tworzenie opowieści i dzięki temu nabierają coraz większej pewności i swobody w mówieniu. Poza tym, to naprawdę świetna zabawa! Może warto więc spróbować i zacząć kolejną lekcję od słów Dawno, dawno temu....

Autor: Joanna Pasek

Udostępnij ten post

# data[].attributes.attachment_link.title
Opowiem Ci bajkę, czyli o metodzie storytellingu na lekcjach polskiego

# data[].attributes.attachment_link.description
Wszyscy zapewne słyszeliśmy o tym, że przyszłość nauczania to nowoczesne technologie, a lekcje języków obcych wcześniej czy później przeniosą się na stałe do wirtualnego świata. Biorąc pod uwagę fakt, że dzisiejsze społeczeństwo nie wyobraża sobie nawet dnia bez swoich ulubionych elektronicznych gadżetów, to jest to bardzo prawdopodobny scenariusz.

# data[].attributes.headline
Opowiedz mi historię! – czyli jak wykorzystać Story Cubes na lekcji języka obcego

# data[].attributes.subject
Opowiedz mi historię! – czyli jak wykorzystać Story Cubes na lekcji języka obcego

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jeśli zastanawiasz się, jak urozmaicić lekcję języka obcego dla uczniów na poziomie A2 i wyżej mam dla Ciebie fajny pomysł.
Od razu zaznaczam, że pomysły, które czasami Wam proponuję, takie jak gry, układanie wiersza, lub oglądanie kreskówek nie mogą stanowić podstawy lekcji / kursu. Wynikają one z celu lekcji i urozmaicają ją.
To teraz do rzeczy. Chciałabym zaprezentować Wam Rory's Story Cubes, czyli kostki z obrazkami, z którymi można zdziałać cuda!
Co to jest?
Zestaw Story Cubes składa się z dziewięciu białych kostek, a każda jest unikalna, bo ma inny zestaw symboli. Obrazki są bardzo różne, ale odpowiadają konkretnym zakresom tematycznym.

Gra ma wiele różnych wariantów: podstawowy (pomarańczowe pudełko), akcja (niebieskie), podróże (zielony) i wiele dodatkowych (po 3 kostki w zestawie, na zdjęciach różowy - baśnie), a także edycje specjalne na licencji (np. Muminki, Batman)

Ile rzeczywiście jest symboli w zestawie? Tak jak wspomniałam to 9 kostek - może wydawać się niewiele, każda kostka opatrzona jest symbolami ze wszystkich sześciu stron, zatem symboli jest 54, a to już całkiem sporo.
Jak grać?
Założenie jest takie, że osoba opowiadająca wciela się w rolę bajarza i jego zadaniem jest opowiedzenie historii na podstawie wyrzuconych symboli. Można więc rzucić wszystkimi dziewięcioma kośćmi, rozpocząć opowieść np. od "dawno dawno temu..." i dowolnie połączyć obrazki opowieścią, albo rzucić kilka kości na początek opowieści, na rozwinięcie, później na zakończenie. Można też najpierw rzucić kilkoma kośćmi i na tej podstawie zbudować swojego bohatera, którym w dalszej opowieści poruszamy się w historii.

Chyba najciekawiej jest, gdy historia jest przekazywana następnej osobie, następnemu bajarzowi.

Można również przyjąć konwencję rozwijania innych znanych historii, np. pociągnąć wątek znanego filmu, lub książki. Możliwości jest wiele. Bardzo ważne jest to, żeby nie krytykować innych za ich historie, popełniane błędy.
Dla kogo?
Autorzy gry proponują osoby od szóstego roku życia, w przypadku nauki języka jednak ważniejszy jest poziom, ja proponuję od mocnego A2.
Ok, fajnie. Ale po co?
To gra, która "rozkręca imprezę" i zapewnia rozrywkę całej rodzinie.

Nas interesuje jednak jakie zalety ma zastosowanie StoryCubes na lekcji języka obcego!

Dla mnie kluczowe jest to, do jakiego celu ma doprowadzić nas dane działanie. Każda gra, czy zabawa powinna być kontynuacją, integralną częścią lekcji (chyba, że chcemy dać uczniom na przykład odsapnąć po sprawdzianie i pozwalamy im zagrać).

Taką grą możemy osiągnąć wiele celów językowych i pozajęzykowych, m.in.:

Rozwijanie wyobraźni i umiejętności kreatywnego myślenia

Integracja grupy

Wprowadzanie przyjemnych skojarzeń z nauką języka

Przełamywanie obawy przed mówieniem

Ćwiczenie konkretnych struktur (np. Czasu przeszłego za pomocą niebieskiego zestawu "akcje")

Ćwiczenie narracji

O czym należy pamiętać?
Uczniowie nie będą mówić "z powietrza", należy więc wprowadzić tę grę na odpowiednim poziomie zaawansowania, gdy uczniowie będą mieli odpowiedni zasób słownictwa.

Jeśli chcemy ćwiczyć narrację, opowiadanie historii, lub pisanie warto wprowadzić / przypomnieć odpowiednie struktury, na przykład te:
Co z błędami?
Są dwie szkoły reagowania na błędy uczniów:

1 . Przerywamy i poprawiamy błąd od razu

2. Notujemy błędy i poprawiamy później

Ja zdecydowanie polecam tę drugą. Nie wybijamy ucznia z rytmu wypowiedzi, a na poprawianiu błędów "na spokojnie" może skorzystać więcej osób.

Wyjątkiem jest sytuacja, kiedy błąd się powtarza się wielokrotnie i inni uczestnicy gry również go powtarzają.
Story Cubes na lekcji online?
Przyznaję, że nie próbowałam jeszcze tego robić. Teoretycznie można rzucić kośćmi i pokazać uczniowi co wyszło, jest też aplikacja (płatna 6,70 zł) ale w przypadku Story Cubes moim zdaniem jest lepiej, gdy uczestniczy w tworzeniu historii więcej osób. Jak wypróbuję to dam Wam znać, Wy też dajcie znać, jeśli macie takie doświadczenia 🙂
Tylko Rory's Story Cubes?
Raz w sklepie, z którego nigdy nie udało mi się wyjść z pustymi rękami, czyli "flying tiger" znalazłam zestaw czterech kości obrazkowych, był to okres około świąteczny i obrazki do tego okresu właśnie nawiązują. Również sprawdzają się świetnie.
Ile kosztuje taka przyjemność?
Zestaw (9 kości) kosztuje 35-40 zł

Zestaw (3 kości) kosztuje około 15 zł

Zestawy specjalne - znalazłam różne ceny 40-50 zł.

Te z "tigera" - nie pamiętam dokładnie, ale nie więcej niż 10 zł.

Mam jeden zestaw (akcje), dwa pozostałe pożyczam czasami od brata 😉 No i ten z "tigera". Na pewno nie żałuję tego wydatku.

Korzystaliście kiedyś z podobnych pomocy?

Jakie są Wasze doświadczenia? Dajcie znać w komentarzach!

# data[].attributes.attachment_link.title
Opowiedz mi historię! - czyli jak wykorzystać Story Cubes na lekcji języka obcego. - Majstersztyk Językowy

# data[].attributes.attachment_link.description
Jeśli zastanawiasz się, jak urozmaicić lekcję języka obcego dla uczniów na poziomie A2 i wyżej mam dla Ciebie fajny pomysł. Od razu zaznaczam, że pomysły, które czasami Wam proponuję, takie jak gry, układanie wiersza, lub oglądanie kreskówek nie mogą stanowić podstawy lekcji / kursu. Wynikają one z celu lekcji i urozmaicają ją.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Story cubes, czyli kości opowieści. Genialne sześciany, dzięki którym każda lekcja może być przygodą. Jeśli myślicie, że można je wykorzystać tylko na języku polskim (lub obcym) do tworzenia opowiadań, to... jesteście w błędzie.

Story cubes

Kiedy poznałam kreatywne kości <Story Cubes>, od razu wiedziałam, że na tradycyjnym zastosowaniu się nie skończy. Zanim jeszcze weszłam w posiadanie pierwszego zestawu, już przeczuwalam, że sześciany z obrazkami dadzą się wykorzystać w rozmaity sposób. Takie możliwości wypróbowałam, być może znajdziecie coś dla siebie.

1. Rozwijanie słownictwa.

Przez te kilka lat, które pracuję w szkole, zauważyłam, że jednym z głównych problemów w konstruowaniu wypracowań jest niewystarczające słownictwo. Znacie to? Czytacie charakterystykę, w której wciąż powtarza się słowo : „bohater". A na drugim miejscu w rankingu popularności plasuje się czasownik: „jest". Choćby autor takiej pracy wspinał się na intelektualne wyżyny, to pod względem językowym leży. Jak pomóc? Próbować zaradzić takiej sytuacji? Pobawcie się w szukanie synonimów/ antonimów, zbierajcie określenia do wylosowanych za pomocą kości obrazków. Zawsze to większa atrakcja niż zwyczajne przekopywanie słownika 🙂 I ten element nieprzewidywalności, zaskoczenia. Bezcenne.

2. Na tropie frazeologizmów.

Dobra znajomość związków frazeologicznych, to klucz do sukcesu. Warto znać te metaforyczne określenia również po to, aby nasze wypowiedzi (ustne bądź pisemne) były lepsze, barwniejsze, bardziej obrazowe, pełniejsze (niepotrzebne skreślić). Gdy brakuje nam pomysłu, jak rozpocząć poszukiwania kolejnych związków, rzućmy kośćmi. Niech dzieciaki kombinują, szukają połączeń z wykorzystaniem wskazanych losowo obrazków. Będzie to również dobry moment na omówienie budowy słownika frazeologicznego („Proszę pani! Dziwny jakiś ten słownik!").

3. Z metaforą za pan brat.

Nie wiem, jak sytuacja wygląda u Was, ale u mnie środki artystycznego wyrazu wciąż domagają się powtórzeń. Ok, prawdopodobnie nie jest to najbardziej fascynujący element literatury, ale kiedy już nic nie umiesz powiedzieć o wierszu, wskaż chociaż środki stylistyczne (tak zawsze tłumaczę uczniom). I znów kości wpisują się idealnie w „ćwiczenia praktyczne". Rzućcie dowolną ilością kostek i urządźcie turniej. Kto wymyśli więcej metafor, epitetów, porównań itp., ten zostanie mistrzem analizy. Taka nowa umiejętność (chyba skuszę się w przyszłym roku na gamifikację i do zaliczenia kolejnego poziomu trzeba będzie zdobyć takową, a co?).

4. Kreatywne streszczenie.

Czy Wasi uczniowie potrafią w czterech- pięciu zdaniach opowiedzieć o lekturze (przy założeniu, że ją przeczytali, a nie tylko „przelecieli opracowanie")? Moi miewali kłopot. Zwykle wdawali się w szczegóły, a przecież to nie o to chodzi. Problem zniknął, kiedy zamiast na nadmiernej ilości wydarzeń, skoncentrowali się na konieczności wykorzystania konkretnych słów. Tylko za pierwszym razem marudzili trochę, że to się nie da. Z każdym kolejnym streszczenie z kluczem było coraz większą frajdą (również dla mnie, bo często wylosowane słowa wymuszały niebanalne sformułowania i całkiem nowe spojrzenie na znane powszechnie fakty).

5. Gramatyczne zmagania.

Co zrobić, żeby rozbiór logiczny zdania nie był nudny jak flaki z olejem? Rzucić kośćmi i pozwolić, aby dzieciaki same skomponowały wypowiedzenia z wylosowanych obrazków. Zawsze to przyjemniej zajmować się zdaniem, do którego być może wkradła się jakaś śmieszna myśl, niż kolejnym przykładem z podręcznika. A może najpierw wylosujecie podmiot, później orzeczenie i tak z każdą kolejną częścią? Angażując przy okazji większość dzieciaków (założymy się, że każdy będzie chciał rzucić?). Zapiszcie to, co tworzycie, a później narysujcie wykresy (czy u Was też nazywane są czasem drzewkami?). Nic prostszego 🙂

To tylko garść pomysłów. Ulubionych, przetestowanych, dobrze działających. A może macie jeszcze inne propozycje? Chętnie wypróbuję.

# data[].attributes.attachment_link.description
Story cubes, czyli kości opowieści. Genialne sześciany, dzięki którym każda lekcja może być przygodą. Jeśli myślicie, że można je wykorzystać tylko na języku polskim (lub obcym) do tworzenia opowiadań, to... jesteście w błędzie. Kiedy poznałam kreatywne kości , od razu wiedziałam, że na tradycyjnym zastosowaniu się nie skończy.

# data[].attributes.headline
Rzuć kości na stół, a uczniowie się odezwą, czyli Story Cubes na polskim

# data[].attributes.subject
Rzuć kości na stół, a uczniowie się odezwą, czyli Story Cubes na polskim

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Uncategorized / poniedziałek, luty 15th, 2016

Lubicie gry? Ja lubię! Szczególnie takie gry, które da się wykorzystać na lekcji polskiego. Przyznam szczerze, że ostatnimi czasy jakoś zaniedbałam używanie gier tradycyjnych na rzecz quizów interaktywnych (Kahoot, LearningApps). W sumie to muszę przyznać, że ostatnio w ogóle zaniedbałam gry... No, może w podstawówce nie, ale w gimnazjum na pewno.

Przejdźmy jednak do rzeczy, w tym wypadku - do kostek, a właściwie do Kości Opowieści, czyli Story Cubes. W wersji podstawowej (pomarańczowe pudełko) na SC składa się 9 kości, które na ściankach zamiast cyferek mają różne symbole. Najprostsza instrukcja gry w SC wygląda tak: weź kości, rzuć nimi, popatrz na obrazki i na ich podstawie opowiedz historię.

Do tej pory SC na lekcji wykorzystałam dwukrotnie w klasie VI SP. Zanim jednak przejdę do opisu moich dydaktycznych doświadczeń, opowiem krótko o tym, jak testowałam Kości Opowieści w gronie przyjaciół i znajomych.

Zdjęcie zamieszczone przez użytkownika Lekcje Polskiego (@lekcje_polskiego) 25 Paź, 2015 o 4:01 PDT

Story Cubes na imprezie

W październiku zakupiłam dwa zestawy SC: podstawowy i Akcje (niebieski). Ponieważ moi znajomi to ludzie grający w Scrabble, nie stroniący od kalamburów oraz lubujący się w dowcipach językowych, stanowili doskonałą grupę testową :).

Jak graliśmy?

Ważne przy SC jest to, by na początku ustalić, czy kolejność wykorzystania kolejnych obrazków jest dowolna, czy też nie. Możemy rzucać wszystkimi kośćmi, możemy wybrać kilka. Kolejną wartą podkreślenia rzeczą jest wytłumaczenie, że obrazki z kostek możemy odczytywać dosłownie, np. waga = waga, ale też przenośnie (bądź też tylko dosłownie lub tylko przenośnie). Waga staje się wtedy sklepem, sprawiedliwością, kupowaniem, Sądem Ostatecznym...
Wypróbowane opcje gry:

każda osoba rzuca pełnym zestawem kości i na tej podstawie opowiada historię. Jedna osoba = jeden rzut = jedna historia,

rzucamy kośćmi i każdy kolejny gracz na podstawie tych samych kości opowiada inną historię,

rzucamy tyloma kośćmi, ilu jest graczy i jedna osoba opowiada część historii na podstawie jednego obrazka. Zadaniem graczy jest stworzyć jedną, spójną opowieść.

W gronie znajomych graliśmy raz kośćmi podstawowymi, potem Akcjami, a na koniec pomieszaliśmy zestawy. Zabawa była przednia, zwłaszcza za drugim razem (w Nowy Rok), kiedy to bohaterem opowieści został ślepy chirurg z Bombaju oraz rozpadła się Unia Europejska. Popłakałam się ze śmiechu :D.

Story Cubes na lekcji
1. Opowiadanie
Polecenie (czytaj: długie tłumaczenie zasad zabawy) było przekazane ustnie, na tablicy zapisałam tylko najważniejsze hasła (takie skrócone nacobezu).

Gdybym to miała ładnie ubrać w słowa, brzmiałoby to tak: na podstawie obrazków, które widzisz na kostkach, napisz opowiadanie. Pamiętaj, żeby w opowiadaniu znalazł się dialog oraz przynajmniej jeden opis (przedmiotu, krajobrazu, postaci, uczuć - do wyboru). Pamiętaj, że kostki stanowią inspirację. Musisz wykorzystać wszystkie obrazki, ale niekoniecznie dosłownie (np. strzała może oznaczać łucznictwo, polowanie, miłość itd.). Kolejność wykorzystania obrazków - dowolna. Długość opowiadania: minimum 1 strona A4 (dla osób o drobnym piśmie).

Dla ułatwienia rzucałam tylko pięcioma kośćmi.

Nie ukrywam, że do ustalenia takich zasad zainspirował mnie Ogólnopolski Konkurs Story Cubes.

Uczniowie podczas pisania cały czas mieli kostki przed oczyma dzięki wizualizerowi.

Opowiadania udały się nadzwyczajnie! Oczywiście były w nich błędy językowe (ale drobne), ortograficzne, interpunkcyjne. Jednak wszyscy napisali opowiadanie, znakomita większość zaś (99%) pamiętała o opisie i dialogu. A jakie fantastyczne mieli pomysły! Ich kreatywność przekroczyła moje najśmielsze oczekiwania. Fakt, że uśmiercali swoich bohaterów też był dla mnie nieco zaskakujący...

2. Sprawozdanie

Przyszedł czas na wprowadzenie nowej formy. Prawdę mówiąc, forma wprowadziła się sama: za pomocą próbnego sprawdzianu szóstoklasisty. Uczniowie, rzuceni na głęboką wodę, w większości świetnie poradzili sobie z napisaniem sprawozdania z zawodów sportowych. Wiem jednak, że musimy jeszcze potrenować! Żeby jednak nie umrzeć z nudów podczas czytania sprawozdań z wycieczki, wyjścia do kina, lekcji itd., przyniosłam na lekcję Kości Opowieści: podstawowe i Akcje.

Wcześniej oczywiście powiedzieliśmy sobie, że sprawozdanie to relacja z wydarzeń, których się było świadkiem/uczestnikiem, napisana w czasie przeszłym; wydarzenia trzeba przedstawić po kolei, czyli chronologicznie.

Tym razem napisałam na tablicy pięć pytań, widocznych na zdjęciu poniżej. Następnie do koszyka wrzuciłam najpierw kości podstawowe i prosiłam chętnych uczniów o wylosowanie kolejnych kości. Za każdym razem, gdy uczeń losował kość, rzucałam nią. To, co wypadło, dało na kości dało odpowiedzi do pytań kiedy? gdzie?, jak było?. Następnie w koszyku wylądowały niebieskie Kości Akcji, które pomogły nam odpowiedzieć na pytania co? (czyli jakie wydarzenie) oraz kto brał udział?

Kiedy mieliśmy już wszystkie SC, wspólnie z uczniami ustalaliśmy, co dana kostka może oznaczać. Później te znaczenia zapisałam na tablicy (zdjęcie niżej), zaś uczniowie - przystąpili do pracy!

Wyników jeszcze nie znam. Przeczytałam 4 prace. Trzy z nich to dobre sprawozdania, ostatnia jest dobrym... opowiadaniem :(. Będziemy musieli jeszcze potrenować, ale jesteśmy na dobrej drodze!

W kolejnym wpisie pokażę Wam jedno ze sprawozdań. Jest o zawodach w... piłce krzyknej :D.
Jeśli wykorzystujecie SC na lekcjach, napiszcie, jak. Może stworzymy wspólnie kolejny wpis: dobre praktyki ze SC :).
Po więcej inspiracji zapraszam na blog dla anglistów (warto!): http://hummingbirdels.blogspot.com/2015/07/story-cubes-czyli-jak-wykorzystuje.html

Zdjęcie zamieszczone przez użytkownika Lekcje Polskiego (@lekcje_polskiego) 13 Lut, 2016 o 1:41 PST

# data[].attributes.attachment_link.title
Rzuć kości na stół, a uczniowie się odezwą, czyli Story Cubes na polskim

# data[].attributes.attachment_link.description
Uncategorized / poniedziałek, luty 15th, 2016 Lubicie gry? Ja lubię! Szczególnie takie gry, które da się wykorzystać na lekcji polskiego. Przyznam szczerze, że ostatnimi czasy jakoś zaniedbałam używanie gier tradycyjnych na rzecz quizów interaktywnych (Kahoot, LearningApps). W sumie to muszę przyznać, że ostatnio w ogóle zaniedbałam gry...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Storytelling (z ang. opowiadanie historii) to skuteczna metoda edukacyjna bazująca na wrodzonej predyspozycji człowieka do wymiany myśli, wrażeń i obserwacji za pomocą historii. Stosowanie narracji uczy umiejętnego operowania słownictwem, werbalizowania odczuć, językowego ujmowania zdarzeń, wyrażania myśli i opisywania rzeczywistości, a także perswazyjnej wypowiedzi.

Storytelling bez wątpienia rozwija leksykalnie (słownictwo, wyrażenia językowe, idiomy), gramatycznie (stosowanie poprawnych form gramatycznych, budowanie zdań złożonych oraz łącznie ich w logiczny sposób) oraz stylistycznie (odpowiednie dobieranie i połącznie słownictwa, form gramatycznych i kompozycyji tekstu), co jest nieocenionym ćwiczeniem w nauce zarówno języka ojczystego, jak i obcego. Opowiadanie historii uczy wreszcie inwencji i kreatywności, rozwija naszą wyobraźnię oraz buduje więź pomiędzy opowiadającym i odbiorcą opowiadania.

Nic dziwnego, że ta szczególna forma komunikacji językowej przyjmując się na gruncie gier i zabaw towarzystkich stała się również kanwą wielu gier karcianych do nauki angielskiego i innych języków obcych. Storytelling pozwala przecież opowiadać historie każdemu bez względu na wiek, czy poziom umiejętności językowych, pozostawiając miejsce na swobodę twórczą.

Układanie historii sprawdza się zarówno w przypadku zajęć, w których bierze udział wspólnie cała klasa, jak i ćwiczeń w małych grupach, a także w pracy samodzielnej.

Gry do nauki języka oferują więc całą gamę zabaw z wykorzystaniem storytellingu w formie zespołowej oraz indywidualnej. Co więcej, ich użycie nie jest zawężone do konkretnego stopnia zaawansowania językowego, gdyż to gracze określają go samodzielnie budując historie na takim poziomie trudności, jaki umożliwiają im to ich umiejętności językowe. Uczniowie rozpoczynający naukę języka będą więc układali proste historie z użyciem podstawowego słownictwa, a zawodnicy na wyższych poziomach zaawansowania zbudują opowiadania bogate leksykalnie i z użyciem złożonych form gramatycznych. Jako że minimalna zakładana ilość graczy potrzebnych do przeprowadzenia rozgrywki zazwyczaj nie przekracza kilku osób, gry zespołowe sprawdzają się więc nawet w przypadku niewielkich grup uczniów. Znajdą też zastosowanie w domu lub na wakacjach spędzanych w rodzinnym gronie.

# data[].attributes.attachment_link.title
Gry w storytelling do nauki angielskiego, niemieckiego, hiszpańskiego

# data[].attributes.attachment_link.description
Storytelling (z ang. opowiadanie historii ) to skuteczna metoda edukacyjna bazująca na wrodzonej predyspozycji człowieka do wymiany myśli, wrażeń i obserwacji za pomocą historii. Stosowanie narracji uczy umiejętnego operowania słownictwem, werbalizowania odczuć, językowego ujmowania zdarzeń, wyrażania myśli i opisywania rzeczywistości, a także perswazyjnej wypowiedzi.

# data[].attributes.headline
Stwórz opowieść na podstawie kart metaforycznych

# data[].attributes.subject
Stwórz opowieść na podstawie kart metaforycznych

# data[].attributes.headline
Metaforyczne karty opowieści, czyli moje sposoby na…

# data[].attributes.subject
Metaforyczne karty opowieści, czyli moje sposoby na…

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Podczas pracy online świetnie się sprawdzą wirtualne karty, które znajdziecie na stronie poniżej:
https://f-v.pl/karty/
Po wejściu na stronę zobaczycie osiem zdjęć, a pod nim napis "losuj". Za pomocą tego "przycisku" możecie zmienić zestaw kart.

Stronę tę wykorzystałam podczas lekcji online. Uczniowie podzieleni na grupy tworzyli opowiadania, jednak musiał być spełniony jeden warunek. Każdy budował tylko jedno zdanie do jednej karty, ale w taki sposób, by było zgodne z treścią zdania poprzedniego. W tym zadaniu trzeba było być bardzo uważnym, by "nie pogubić" sensu pracy.

# data[].attributes.attachment_link.title
Metaforyczne karty opowieści, czyli moje sposoby na...

# data[].attributes.attachment_link.description
Podczas pracy online świetnie się sprawdzą wirtualne karty, które znajdziecie na stronie poniżej: https://f-v.pl/karty/ Po wejściu na stronę zobaczycie osiem zdjęć, a pod nim napis "losuj". Za pomocą tego "przycisku" możecie zmienić zestaw kart. Stronę tę wykorzystałam podczas lekcji online. Uczniowie podzieleni na grupy tworzyli opowiadania, jednak musiał być spełniony jeden warunek.

# data[].attributes.headline
Storytelling – Jak opowiadać ciekawe historie słowem i obrazem?

# data[].attributes.subject
Storytelling – Jak opowiadać ciekawe historie słowem i obrazem?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Nawet, jeżeli nie zdajemy sobie z tego sprawy, historie otaczają nas z każdej strony. Storytelling w różnych formach widzimy przeglądając tablice na Facebooku, oglądając, reklamę, włączając film na Netflixie lub czytając kolejną powieść. Każdy z nas codziennie opowiada kolejne historie sprzedając produkty, prezentując się na rozmowie o pracę lub mówiąc w towarzystwie na przyjęciu. Czytając artykuł poznasz monomit i dowiesz się jak opowiadać ciekawe historie zarówno słowem, jak obrazem. Dobrze jest zacząć od takiego planu!

Storytelling - Co to jest?

Storytelling to inaczej opowiadanie historii. Pierwszy raz pisałem o storytellingu na blogu kilka lat temu, gdzie dokładnie przybliżyłem poszczególne rodzaje storytellingu. Obecnie to jedno z najskuteczniejszych narzędzi marketingu, jakie kiedykolwiek powstało. Z biegiem lat jego moc nie słabnie, a wręcz przeciwnie. Ludzie kochają historie i nic nie zapowiada, aby ten trend miał się zmienić.

Monomit - Jak opowiadać historie?

Jeżeli jeszcze nie wiemy, jak opowiadać ciekawe historie lub jesteśmy ciekawi, co odróżnia dobre reklamy, filmy i książki od tych, które nie porywają, powinniśmy zapoznać się z monomitem. Większość dobrych historii jest ułożona według tej struktury. Według Wikipedii monomit to podróż lub zadanie podejmowane przez mitycznego bohatera. Podczas wykonywania wspomnianej misji pokonuje on kilka etapów.

Można powiedzieć, że dzieli się to na:

1. Odejście z domu na wyprawę

2. Przygoda w nieznanym świecie

3. Powrót z nowym zrozumieniem

Jeden z autorów wykonał doskonałą robotę dokładnie opisując monomit w jednej ze swoich książek, jednak o jego pozycji napisałem nieco niżej. Zapoznając się z poniższym materiałem otrzymamy solidną podstawę do tworzenia dobrych historii. Warto pamiętać, że to tylko wygląda na rzecz, która wymaga wielu stron do zastosowania w praktyce. Rzeczywiście nawet reklama, która trwa 15 sekund może zawierać wszystkie elementy!

Monomit

1. Zwykły świat - Nasz bohater zaczyna swoją przygodę w zwykłym świecie. Tutaj zazwyczaj poznajemy go pierwszy raz. Bez względu na to, czy czytamy książkę, czy oglądamy film, reklamę.

2. Wezwanie do przygody - Postać zostaje wezwana do pewnej przygody, wyzwania lub wyprawy w nieznane przez nią miejsce. To może być także zadanie, z którym wcześniej nie miała okazji się zmierzyć.

3. Wahania bohatera - Początkowo bohater przerażony, podekscytowany lub niepewny swoich przyszłych rezultatów ma wahania. Nie wie, czy chciałby uczestniczyć w przygodzie. Może mieć także wątpliwości co do tego, czy da sobie radę podczas mierzenia się z wyzwaniami.

4. Wsparcie mentora - Tutaj pojawia się osoba, która najczęściej drugoplanowo wspiera naszego bohatera podczas przygody. Rozwiewa jego wątpliwości, dodaje wiary w siebie lub podaje rękę i pociąga za sobą ku przygodzie.

5. Przekroczenie progu - Przygoda się zaczyna, a bohaterowie opuszczają znaną im wcześniej sytuację, środowisko. W reklamie może to być natomiast zmiana kolorystyki i innych, mniejszych elementów tła.

6. Próby, sprzymierzeńcy, wrogowie - Etap, w którym bohater przeżywa różnego rodzaju starcia, stawia czoła niepowodzeniom, odnajduje przyjaciół i rozprawia się z wrogami. Dużo się dzieje, jednak najczęściej w tym momencie jeszcze nie wiadomo, czy sobie ze wszystkim poradzi.

7. Najgłębsza jaskinia - Dobre i ciekawe historie zazwyczaj mają moment niepewności. Chwilę, w której bohater staje przed wyjątkowo trudnym problemem, wyzwaniem i nie wiadomo, czy sobie z nim poradzi. Najczęściej odniósł już wtedy psychiczne lub fizyczne obrażenia po poprzednich starciach. Teraz jednak spadło na niego wyjątkowo niebezpieczne lub wymagające zadanie.

8. Kryzys, załamanie - Postać może w tym momencie stracić wiarę w siebie lub sprawiać wrażenie, jakby miała sobie nie poradzić z kolejnymi wyzwaniami. To moment kulminacyjny, bez którego niezmiernie trudno byłoby opowiedzieć ciekawą historię.

9. Nagroda, Święty Graal - Podczas zmagania się z kryzysem i najcięższymi wyzwaniami nasz bohater daje sobie radę i zdobywa jakąś nagrodę, symbol. Może być to kwiat, talizman lub specyficzna wiedza, która zmienia jego światopogląd (jest wartością dodaną).

10. Powrót - Nasza postać pierwszoplanowa wraca do normalnego świata, który zna. Bardzo ważne jest, aby pamiętać, że w tym momencie jest już zupełnie odmieniona. Jej światopogląd zmienił się na skutek doświadczeń, doszła do nowych myśli lub odczuła ulgę, że jest już po wszystkim.

11. Nowe życie - Zdobyta wcześniej wiedza pozwala mu żyć lepiej i pełniej. Jeżeli mamy do czynienia z reklamą, to zazwyczaj produkt danego producenta lub z określonego sklepu.

12. Powrót z eliksirem - Istota, która została nam przedstawiona na początku zatacza koło i wraca do punktu wyjścia. Może być to powrót do starej wioski, mieszkania lub do znajomego, którego opuszczał wyruszając na przygodę. Możemy wyobrazić sobie ten moment na przykładzie reklam, w których akcja zaczyna się, gdy bohater zapada w sen. Wtedy powrót oznacza moment, gdy budzi się na końcu.

Storytelling książki - Co warto przeczytać?

Powstało trochę literatury na ten temat. Książki o storytellingu jeszcze bardziej przybliżą Wam temat technicznej budowy całej struktury i projektowania historii, którą później wykorzystamy w wybranym przez nas kanale przekazu.

Joseph Cambell - Bohater o tysiącu twarzy
Dobry Storytelling może składać się nawet z trzech części!

Storytelling dla każdego

Powyższa pozycja to klasyk, od którego możemy zacząć, jeżeli temat nas ciekawi. Znając powyższą pozycję i podstawowe zagadnienia traktujące o storytellingu, możecie przejść do praktyki. Praktycznie w każdym filmie, powieści, czy reklamie dostrzeżecie teraz elementy monomitu, gdy tylko będziecie patrzeć wystarczająco uważnie.

Podczas konsultacji marketingowych będziemy mogli stworzyć historię Twojej marki, firmy, produktu lub persony.

Jak zaplanować elementy reklamy, stworzyć plan powieści, napisać ciekawą książkę lub opracować scenariusz wideo?

Planowanie reklamy, planu powieści, ciekawej książki lub pisanie scenariusza zaczyna się od określenia, kto będzie naszym bohaterem, jakich będzie miał przyjaciół, wrogów, mentora, a także zadbanie o inne części historii.

Oczywiście, można powiedzieć, że korzystanie z powyższej strategii nie jest konieczne. Istnieje ogromna ilość reklam, które doskonale się sprawdziły, a pominęły monomit. Muszę się z tym zgodzić. Według mnie jednak dobrze jest znać zasady i łamać je w przemyślany sposób ze stylem. Najlepsi artyści tworzyli łamiąc schematy, które znali.

Przykłady dobrego storytellingu - Gdzie szukać? Od kogo warto się uczyć?

Przykłady dobrego storytellingu są wszędzie. Na początku jednak dobrze jest szczególnie przyglądnąć się biografiom. Kilka lat temu opisałem kilka biografii, które zmieniły moje życie. Stanowiły też doskonały przykład Storytellingu.

Storytelling i opowiadanie historii możemy zauważyć wszędzie

Nawet tutaj go zobaczymy:

Jak stworzyć lub odnaleźć swoją historię osobistą?

Storytelling pojawia się często w historiach osobistych. To jedna historia, która kojarzy się z Twoją osobą. Stworzenie jej jest możliwe, gdy tylko zadbamy o to, aby skorzystać z przytoczonych wcześniej informacji.

Określmy, czego nie lubimy, bo to uczyni nas bohaterem innego aspektu. Stwierdzając, że szczególnie nie lubimy zanieczyszczonego powietrza, możemy stać się bohaterami ekologii, zwolennikami idei. Zanieczyszczone powietrze wtedy jest naszym wrogiem. Następnym krokiem będzie wybór sprzymierzeńców i reszty elementów. Do dzieła!

Składania samych ciekawych historii zarówno za pomocą obrazu, jak słów życzę. Jeżeli nasuwają się pytania, zapraszam do komentowania i wysyłania wiadomości!

# data[].attributes.attachment_link.title
Storytelling - Jak opowiadać ciekawe historie słowem i obrazem? | Adrian Prędkiewicz

# data[].attributes.attachment_link.description
Nawet, jeżeli nie zdajemy sobie z tego sprawy, historie otaczają nas z każdej strony. Storytelling w różnych formach widzimy przeglądając tablice na Facebooku, oglądając, reklamę, włączając film na Netflixie lub czytając kolejną powieść. Każdy z nas codziennie opowiada kolejne historie sprzedając produkty, prezentując się na rozmowie o pracę lub mówiąc w towarzystwie na przyjęciu.

# data[].attributes.headline
Remigiusz Maciaszek: Jak opowiadać historie w formie wideo

# data[].attributes.subject
Remigiusz Maciaszek: Jak opowiadać historie w formie wideo

# data[].attributes.attachment_link.title
Remigiusz Maciaszek: Jak opowiadać historie w formie wideo

# data[].attributes.headline
Jak wykorzystać moc opowieści w nauczaniu? 

# data[].attributes.subject
Jak wykorzystać moc opowieści w nauczaniu? 

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak wykorzystać moc opowieści w nauczaniu? - Blog CEO

# data[].attributes.attachment_link.description
Podczas przekazywania uczniom i uczennicom faktów, zawiłych informacji i definicji, warto stosować storytelling, czyli metodę nauczania i uczenia się.

# data[].attributes.headline
Opowiadanie historii – przydatne narzędzie animacji

# data[].attributes.subject
Opowiadanie historii – przydatne narzędzie animacji

# data[].attributes.headline
W poszukiwaniu superbohatera: opowieść o storytellingu

# data[].attributes.subject
W poszukiwaniu superbohatera: opowieść o storytellingu

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Już nawet Facebook sugeruje mi udział w swojej lekcji dotyczącej storytellingu. Algorytm szybko się połapał w moich działaniach w sieci. Nic dziwnego, skoro od jakiegoś czasu skaczę sobie po stronach, na których termin „storytelling" w kontekście marketingowym odmieniany jest przez wszystkie przypadki. A ja chcę zapytać: to rzeczywiście hit, czy może kolejny kit?

Moda na storytelling przypomina nam, że istniejemy kulturowo dzięki opowieściom. To one tworzą naszą historię - jako jednostek, członków rodziny, narodu, mieszkańców obszaru kulturowego. Świat cywilizacji, do której przynależymy jest już ukształtowany przez pismo, jednak to, co pierwsze, stanowiące fundament jest opowiedziane. Od początku życia słyszymy opowieści, a czytać i pisać uczymy się dopiero po jakimś czasie. Dlatego też opowiadanie, nawet w kontekście biznesowym, wzbudza w odbiorcy pierwotną, emocjonalną nutę. Pozwala go uwieść i zostawić w nim ślad, który rezonuje i może dać odpowiedź w postaci kupna produktu/usługi.

Nie jestem marketingowcem i nie będę Wam sprzedawać (bez sprzedawania, oczywiście), jak marketingowo ułożyć dobrą historię (firmy, marki, produktu). Chcę Wam za to pokazać, jak można wykorzystać snucie historii z mojej perspektywy - historyka literatury i słuchacza opowieści tworzonych przez prawdziwych opowiadaczy. Czasem nie trzeba kursów, rozpracowywania struktury i szukania antagonisty. Wystarczy... posłuchać.

Krótka opowieść drogi

Mój stosunek do opowieści jest, rzec można, metafizyczny. Nie utożsamiany z wiarą czy religią, a raczej z pewnym metapoziomem relacji międzyludzkich. Nasze rozumienie świata i wchodzenie w relacje ma strukturę narracyjną. Jest opowieścią, czyli pewną historią. Opowiadamy wszyscy. Mają rację marketingowcy, kiedy podkreślają, że w jakimś sensie każdy z nas jest storytellerem i w codziennym życiu opowiadamy mnóstwo historii. Dlatego gdy po raz pierwszy spotkałam się z tym terminem w kontekście biznesowym, pomyślałam, że to może być bardzo ciekawe. Opowieści wracają do łask, po latach wypierania przez telewizję, i wkroczyły również do branży reklamowej na fali zainteresowania nimi. Zaczęłam więc czytać... Każda kolejna strona prowadziła do następnej, sieć zataczała coraz szersze kręgi. A ja zobaczyłam w pewnym momencie, jak zmienił się mój stosunek do storytellingu marketingowego. Zaciekawienie i pozytywna reakcja zaczęły ustępować irytacji i zmęczeniu. Pisany tekst transformował w niezłe monstrum. Padało coraz więcej ostrzejszych słów. Nadal czytałam, wchodziłam głębiej i głębiej i przekonywałam się, jak to zwykle bywa, ile jeszcze nie wiem. Skakałam między opisami guru marketingowych, a wiedzą specjalistyczną z teorii literatury i językoznawstwa. Irytacja sięgnęła zenitu. W głowie (bo gdzieżby indziej) pojawiła się wizja machiny marketingowej, która pożera pięknie utkane historie, dziadów i dengbeżów, struktury i formy, trawi je, a potem wydala coś, co jest nazywane storytellingiem. Wtedy się zatrzymałam. Zaczęłam się zastanawiać, w którą stronę mam teraz pójść. Dowalić krytyką, która rozrosłaby się do objętości doktoratu humanistycznego* (bo jest co krytykować, oj, jest)? Stworzyć metarefleksję nad opowieścią i tym, czym rzeczywiście jest (takie wzniosłe filozofowanie, które już raz napisałam o opowiadaniu)? A może wyruszyć w poszukiwaniu pozytywów? Wybrałam tę trzecią drogę, a na przewodnika najęłam... opowieść. Postanowiłam przede wszystkim sprawdzić, co takiego sprawia, że te, w większości jednak słabe narracyjnie (i pomysłowo również), opowieści marketingowe działają, jak twierdzą nauczyciele storytellingu i ich uczniowie? Doszłam do ciekawych, choć wcale nie odkrywczych wniosków. Ale w tym wszystkim zachwyciła mnie moc opowieści, która odnosi się nie tylko do tych, którzy słuchają, ale najpierw do tych, którzy je opowiadają. Przerwałam czytanie i podążanie za kolejnymi linkami (ze świadomością, że wiele jeszcze przede mną, wiele nie wiem i że nie dam rady napisać o wszystkim, co bym chciała). Ustaliłam strukturę tego tekstu. Napisałam na nowo. Oczywiście, jak to w dobrej opowieści bywa, nie obyło się bez przeciwności tuż przy końcu drogi. Wrogiem okazał się rotawirus, który zarażał kolejnych członków rodziny, skutecznie uniemożliwiając osiągnięcie celu. W końcu jednak dotarłam do kresu mojej opowieści drogi... Posłuchajcie...

* Doktoraty humanistyczne potrafią być niezłymi kobyłami, na 300, a nawet 600 stron.

Opowieść o DNA: czym jest storytelling?

Storytelling można spokojnie przełożyć na język polski słowem ' opowiadanie '. Opowiadanie zaś, to mówienie pewnej historii. To najkrócej.

Storytelling to również metoda badawcza z zakresu badań jakościowych, która polega na analizie narracji badanej grupy. Co mówią jej członkowie, w jaki sposób mówią, jakich formuł używają, w jakim kontekście, w jakiej strukturze, czemu służą opowieści. Przez opowieści ludzie wymieniają się doświadczeniami, mówią o sobie i o świecie. Bada się je więc po to, żeby w jak najmniej inwazyjny sposób uzyskać odpowiedzi na pytania dotyczące na przykład tożsamości grupy.

Storytellingiem określane jest od lat 80. XX wieku wykorzystywanie historii w działaniach marketingowych. To wszystkie dłuższe niż jedno hasło opowieści, których efektem końcowym ma być zakup produktu lub usługi przez słuchającego/oglądającego/czytającego. Wbrew temu, co twierdzi marketingowcy (a przynajmniej znaczna ich część), pomysł ten wcale nie jest nowy. Ostatnio odkryłam przedwojenne reklamy pasty do butów "Zorza". Piękne 🙂

Ale przede wszystkim storytelling to przebogata historia opowieści, które ludzie snują od wieków, czyniąc to najczęściej ustami prawdziwych opowiadaczy. Opowieści te zachowane są przede wszystkim w pamięci ludzkiej, część zaś została spisana (i pewnie wcale nie większa część). Co istotne, storytelling to tradycja ustna. Opowiadanie dzieje się między opowiadającym a słuchającym, łącząc ich historią. Dzieje się w wyobraźni słuchającego przez wypowiadane słowa, gesty, czasem rekwizyty. Słowa są jednak najważniejsze. Słowa wypowiadane, a nie pisane.

Opowieść o bohaterze

Dobra opowieść jest jak superbohater. Każdy chciałby ją mieć na swoje potrzeby, ale ona nie każdemu chce pomagać. Z czego bierze się jej moc? Specjaliści od storytellingu marketingowego wskazują na trzy elementy niezbędne do tego, by opowieść była dobra i skuteczna (poniższe elementy znalazłam u dr Moniki Górskiej). Popatrzyłam na nie swoimi oczyma literaturoznawcy, jak również badacza kultury i mam takie oto przemyślenia o superopowieści.

AUTENTYCZNOŚĆ

Bynajmniej nie chodzi tu o zwyczajne mówienie prawdy. O kłamanie również nie. Czy należy mówić tylko i wyłącznie o tym, czego się samemu doświadczyło? Jasne, że nie. Czy należy wymyślać historie rzekomych klientów? Oczywiście, że nie. O co chodzi z tą, tak podkreślaną przez wielu, autentycznością? Odpowiedzi należy szukać w... opowieści. Jarek Kaczmarek, jeden z opowiadaczy z Grupy Studnia O. tak definiuje autentyczność:

Opowiadacze pragną „być sobą na pełny etat". Można powiedzieć: jeżeli interesujesz się innymi kulturami, uwielbiasz podróże (i te przeżyte na własnej skórze i te odbyte na skrzydłach literatury), jeśli interesuje cię historia własnego miasta i przodków albo snucie wizji futurystycznej przyszłości, albo jeśli pasjonuje cię fizyka kwantowa, sztuka kulinarna a może życie zwierząt i roślin - zbuduj wokół swojej pasji opowieść i podziel się nią z innymi, a wtedy może się okazać, że otworzy się przed tobą niespodziewana ścieżka, na której będziesz się stawał opowiadaczem - tym, który opowiada „swoją" historię, choć niekoniecznie wprost o samym sobie.

Taki autentyzm nie jest jedynie postulatem, ale wymogiem samej formy opowiadania. Opowiadacze z różnych stron świata, czy to śpiewak eposów Rysbai Isakov z Kirgizji czy nestor francuskiego kręgu opowiadaczy Bruno de La Salle zgodnie powtarzają, że aby dobrze opowiadać historię, trzeba ja widzieć. Ażeby ją dobrze widzieć, musi być ona dla opowiadacza bliska i ważna, musi on mieć silną, osobistą motywację do dzielenia się nią z innymi. Wtedy niejako historia „opowiada się sama" a jej energia kieruje doborem właściwych środków ekspresji (...). (Podkreślenia ode mnie - AS).

Wydaje mi się, że problemem wielu „opowieści" firmowych polega na tym, że to tylko struktura. Forma bez treści. Niby są perypetie, emocje, rozpoznanie (Paweł Tkaczyk używa tu greckich terminów z tragedii antycznej, ale, proszę mi wybaczyć, nie będę okaleczać tradycji sprowadzaniem anagnorisis do „momentu aha"). Często to wszystko złożone do kupy wygląda bardzo efektownie i działa, powodując u odbiory określoną akcję. Tylko to nie znaczy, że jest to opowieść, a firma opowiadaczem. Owszem, pieniądz/zysk/władza/sława potrafią być ważne dla opowiadacza i stanowić silną motywację do mówienia o tym. Nadal - nie jest to opowieść, a sprawny tekst marketingowy.

Gdzie, moim zdaniem, najlepiej działa taki storytelling marketingowy? W biznesach osobistych. Tam, gdzie rzeczywiście opowiadaczem jest jednostka, a nie firma. Wtedy autentyczność ma szansę być autentyczna. W firmach również działa, ale tylko wtedy, gdy mają one pieniądze na to, by zatrudnić cały sztab specjalistów tworzących historie. Wtedy pojawia się na przykład reklama Allegro z dziadkiem. Ale nie łudźmy się, z osobistym przekazem właściciela firmy ma to niewiele wspólnego.

Chcesz być autentyczny, tworząc firmową opowieść? Dziel się swoją pasją. Nawet jeśli sprzedajesz rury PCV. Co Cię napędza? Czym chcesz się podzielić? To są dobre pytania, które stawiają marketingowcy. Trzeba je tylko odczytywać w dobrym kontekście. I nie jest nim dążenie do tego, by tworzyć opowieści na miarę Szekspira.

EMOCJE

Oksytocyna, kortyzol, mózg, reakcje chemiczne, przyjemność, działanie - to wszystko wyłania się z badań przeprowadzanych przez Paula J. Zaka. Jeśli interesuje Was, jak działa mózg odbierającego opowieść, przeczytajcie ten tekst: Why Inspiring Stories Make Us React: The Neuroscience of Narrative. Specjaliści od storytellingu marketingowego również go przeczytali (jak i inne tego dotyczące) i teraz doradzają, jak za pomocą słów spowodować wydzielanie się w mózgu klienta oksytocyny i kortyzolu, które to razem powodują u człowieka impuls do działania, w tym przypadku związania się z naszą firmą. A w konsekwencji kupno produktu. Ja akurat wiem, kiedy te dwa związki wydzielają się w nadprogramowych ilościach. Podczas porodu. Proszę wybaczyć, ale przeżycie tego doświadczenia trzy razy mi wystarczy. Nie potrzebuję storytellingu do tego, żeby je powtarzać...

Oczywistą oczywistością jest mówienie o tym, jak emocje wpływają na powstawanie relacji, podejmowanie decyzji, zapamiętywanie. Odkrycia w dziedzinie neurologii służą zarówno w terapii, jak i w edukacji, polityce czy w końcu w reklamie. Dobrze mieć świadomość, że w ten sposób działają nasze mózgi i wspomagać osiąganie celów przez sięganie do zdobyczy nauk neurobiologicznych czy neurochemicznych. Dobrze jest też mieć świadomość, że inni chcą tę wiedzę wykorzystać w relacji z nami. Zwłaszcza jeśli chodzi o władzę i pieniądze.

A co z naszymi opowieściami? Tak, dobra opowieść i dobry opowiadacz potrafią w słuchających wyzwolić wiele emocji. Pozytywnych i negatywnych. Co ciekawe, dzieje się to pozarozumieniowo. Niedawno miałam okazję uczestniczyć online w wydarzeniu Contes d'un soir. Opowieści jednej nocy. Wśród kilkorga opowiadaczy gwiazdą była francuska opowiadaczka Malika Halbaoui. Nie znam francuskiego. Opowieści słuchałam w domu, na słuchawkach. Tłumaczka co jakiś czas przekładała treść. Ale ja właściwie tego nie potrzebowałam. Malika opowiadała tak sugestywnie, całą sobą, że, znając zarys historii, nie musiałam znać poszczególnych słów, żeby zrozumieć, o co chodzi. I wcale nie chodziło tu o kunszt aktorski, a o autentyczność: opowieści, opowiadania i opowiadaczki. To właśnie docierało do mnie i wywoływało określone emocje. Pamiętam je nawet teraz.

Czy możliwe jest takie wywołanie reakcji w opowieści o firmie, marce czy produkcie? To zależy. A dokładniej, zależy to od autentyczności, no i oczywiście od odbiorcy. Konkretne emocje są wyrazicielami równie konkretnych potrzeb. Może się zatem okazać, że nasz wywołujący emocje przekaz wcale nie dotrze do wszystkich, a nawet większości. W pogoni za emocjami warto zatem zapytać o potrzeby odbiorcy, na co też zwracają uwagę marketingowcy. Chcesz wywołać swoją opowieścią konkretne emocje? Zastanów się najpierw nad potrzebami i do nich dostosowuj przekaz. W tradycyjnych opowieściach strach, radość, zaskoczenie to podstawowe emocje, które pojawiają się jako znaki potrzeb: porządku, bezpieczeństwa, autentyczności, wolności. Na przykład strach pokazuje nam, czego boimy się utracić. Co jest dla nas tak ważne, że zagrożenie tego wywołuje w nas lęk. A wszystkie trudne emocje najlepiej doświadczać w bezpiecznym otoczeniu. Tym są właśnie wszystkie historie: czy to opowiadane, czy czytane, czy oglądane - to bezpieczne otoczenie, w którym możemy przeżyć to, od czego w życiu realnym najczęściej uciekamy. Na tym polega między innymi siła bajek w życiu dzieci.

Znajomość działania emocji to potężna broń. Może ona służyć dobrym i złym celom. Można również tym mieczem króla Artura zabijać muchy. Zależy od nas, do czego go wykorzystamy. Warto jednak nie trąbić wszem i wobec, że używając potężnego miecza do zabijania much, ratujemy przez to ludzkość.

Polecam zapoznanie się z tekstami, książkami o emocjach i potrzebach (na przykład wszystkich z nurtu Porozumienia bez przemocy). To dopiero otwiera nas na innych, a co za tym idzie, wspiera nas w relacji z klientami również.

BUDOWANIE WIĘZI

Emocje służą nam do budowania więzi. To one są sensem opowiadania. Opowiadacz nigdy nie mówi sam do siebie. Zawsze do kogoś. Nawet jeśli nikogo obok nie ma.

W filmie The Imaginarium of doctor Parnassus pojawia się motyw świata, który istnieje dlatego, że jest opowiadany. Gdzieś w klasztorze na krańcu świata mnisi nieustająco snują nić opowieści. Kiedy diabeł doprowadza do przerywania czynności opowiadania, świat powinien przestać istnieć. Ale nic się nie dzieje... Diabeł tryumfuje - opowieść jest tylko ułudą, dziecinną legendą, niepotrzebną nikomu. Ale Parnassus zauważa, że skoro świat istnieje mimo przerwania opowieści w klasztorze, to znaczy, że ktoś, w innym miejscu, snuje ją dalej.

Najważniejsze jest to, by opowiadana historia spotkała się i splotła z ukrytymi historiami, które noszą w sobie wszyscy (co jest ideałem) słuchacze. Opowiadanie jest właśnie takim niewypowiedzianym, ukrytym dialogiem i splataniem opowieści, których ukryte sedno i zdolność do poruszania wrażliwości innych jest zawsze ważniejsze od samej formy prezentacji. (J. Kaczmarek)

W opowieści i przez nią ujawnia się najwyraźniej chyba to, co pisał o odbiorze dzieła literackiego Roman Ingarden. W skrócie i właściwie podsumowując jego rozważania, można powiedzieć, że odbiorca jest w jakimś sensie również twórcą dzieła, nadając miejscom niedookreślonym utworu swoje znaczenie. Opowieść staje się pełna (choć nigdy nie zakończona), gdy rezonuje w odbiorcy.

To sprawia, że świat łączy się w jedną wielką opowieść. Wiem, brzmi górnolotnie. Jak to się ma do storytellingu marketingowego? Na pierwszy rzut oka mamy te same terminy: budowanie więzi, rezonowanie w odbiorcy, nadawanie sensu, odpowiadanie na potrzeby. A jednak czujemy podskórnie, że nie o to samo chodzi w tekście marketingowym i w opowieści. Choćby nie wiem jak zarzekali się mistrzowie marketingu, że na zbudowaniu tej duchowej więzi im zależy.

Na pewno w kontekście biznesowym ważna jest więź emocjonalna, związana z potrzebami. I tego nie należy gubić z oczu pod wzniosłymi określeniami o bliskiej relacji sprzedającego i kupującego. Sprzedający chce, żeby kupujący go polubił, by zawiązała się między nimi nić sympatii, by emocje związane z firmą były ostatecznie pozytywne. To wszystko sprawia, że firma ma oddanych klientów. I znów - nie ma w tym niczego złego. A w świecie, w którym zalewani jesteśmy wieloma różnymi produktami i usługami, często równorzędnymi, o ich wartości dla nas decyduje ta pozytywna więź ze sprzedającym. Jak najbardziej w biznesie należy ją budować. Ale znów - nie nazywajmy tego Opowieścią, która zmienia świat.

Testem dla naszej opowieści, odpowiedzią na pytanie o to, do czego tak naprawdę nam służy, będzie nasza reakcja, gdy storytelling przestanie być modny i ubędzie nam słuchaczy. Czy gdy za pięć lat marketingowym krzykiem mody będzie np. piosenka, my nadal będziemy opowiadać, wierząc w moc opowieści i jej rolę w budowaniu relacji?

Czy jeśli my przestaniemy opowiadać swoją firmową opowieść, będzie ona kontynuowana gdzieś indziej?

Może więc nie ma sensu szukanie metafizycznych uzasadnień storytellingu marketingowego, tylko zwyczajne korzystanie z narzędzi, które daje tradycja opowiadania?

OPOWIEŚĆ O OPOWIEŚCI

Struktura to modne słowo często pojawiające się w kontekście storytellingu. Całkiem słusznie, zresztą, bo znajomość zasad formalnych wspiera w tworzeniu dobrych historii. W tekstach marketingowych pojawiają się odniesienia do struktury bajek magicznych według Proppa czy piramidy Freytaga. Sens tych odniesień sprowadza się to tego, by pokazać, że stworzenie dobrej opowieści to nie wiedza tajemna. Wystarczy znać triki formalne i jesteśmy w stanie, po odpowiedniej praktyce (najlepiej pod okiem mistrza... marketingu oczywiście), zaczarować naszego rozmówcę swoimi słowami. Bardzo często przywołuje się w tym kontekście greckich tragików czy Szekspira. Dobrze jest jednak pamiętać o tym, że greckich tragików było zaledwie kilku, Szekspir był jeden. Nie o samą formę bowiem chodzi.

Gdy czytam te wszystkie opisy zabiegów formalnych mających na celu zbudowanie dobrej opowieści, przypomina mi się pièce bien faite - sztuka dobrze skrojona. Jej zasady stworzył w XIX wieku Eugène Scribe. A sama sztuka dobrze skrojona stała się wyznacznikiem „dobrej sztuki" we francuskim, a potem w europejskim teatrze owego czasu. Scribe również mówił o zawiązaniu akcji, komplikacjach, bohaterze, antagoniście itp. Nawet jeśli nic z tego nie czytaliście, Sofokles, Eurypides, Szekspir gdzieś Wam się obili o uszy. A znacie jakiegoś twórcę sztuki dobrze skrojonej? To były naprawdę bardzo popularne sztuki w XIX wieku. Ludzie chodzili na nie tłumnie. Przypomniało się Wam coś? No właśnie... To że ze znanej i opisanej później struktury korzystali najwięksi naprawdę nie znaczy, że ona sama wystarcza. Mam wrażenie natomiast, po przeczytaniu wielu, wielu stron, że marketingowo roztacza się przed firmami i markami wizję, jaką stworzył Scribe. Postępuj zgodnie ze wskazówkami, a stworzysz coś wyjątkowego. Niewątpliwie tłumy mogą walić na tę sztukę. Tu i teraz. A za dwa lata?

Subskrybuję kilkanaście newsletterów. Obserwuję kilkadziesiąt chyba różnych firm i marek. Coraz częściej raczona jestem „opowieściami". Przypomina mi się pewna kościelna moda z końca lat 90., gdy kiedy jakiś ksiądz chciał być oryginalny w swoim kazaniu, zawsze na początku przytaczał jedną z opowieści/bajek jezuity Anthony'ego de Mello. I gdy teraz czytam zamieszczane w e-mailach lub na stronach historie, wiem, że ta strzelba też wystrzeli. Dlaczego strzelba? To jeden z przykładów z pièce bien faite - gdy to, co znajdowało się na scenie, miało znaczenie dla akcji. Jeśli na ścianie wisiała strzelba, można było mieć pewność, że wystrzeli ona w którymś momencie sztuki. Coraz częściej łapię się więc na tym, że omijam te historie. Nie ciekawią mnie one. Są przeszkodą w dotarciu do tego, co dla mnie istotne.

Sama forma w opowieści jest bardzo ważna. Tak ważna, że mistrzowie opowiadania przekazywali ją swoim uczniom i ganili za każde od niej odstępstwo. Sztuka opowiadania polegała między innymi (teraz już mniej) na trzymaniu się tej znanej formuły. Nie dość, że sama historia była znana słuchającym, to jeszcze sposób jej przedstawienia również. Powtarzalność, przewidywalność to te cechy opowiadania, które sprawiały, że słuchający czuł się bezpiecznie. Opowieści wyjaśniały mu świat. Co, wobec niezmiennego chaosu rzeczywistości, jest bardzo ważne dla całej ludzkiej egzystencji. Dobrze znany świat opowieści to nie wynik tego, że opowiadacze, po kursie u mistrza, tworzyli swoje „sprzedające bez sprzedawania opowieści", dzieląc się ideami, myślami, produktami. Powtarzalność form w bajkach, mitach, opowieściach, sztukach, powieściach to próba poradzenia sobie z chaosem rzeczywistości. To chęć dotarcia do prawideł rządzących światem. Bo, jeśli nic nie jest stałe, pewne, człowiek zaczyna wariować. Po prostu. Tu skrywa się sens formy. Porządek, a nie sprawność w sprzedawaniu.

CODA

Tym, co najbardziej mierzi mnie w opowieści storytellingowej, jaką snują specjaliści od marketingu, jest przekonywanie, że oto stawiamy na relacje, komunikację, kontakt bezpośredni, emocje itp. związane z wielką tradycją opowiadania. Podczas gdy formułę opowieści wykorzystuje się po prostu do sprzedawania. I nie, nie uważam, żeby było w tym coś złego. Zawsze fajniej jest obejrzeć czy przeczytać o danym produkcie lub usłudze w ciekawej historyjce, niż słuchać nudzących zestawień cech wyróżniających to, co się reklamuje. Tylko nie nazywajmy tego opowieścią. W reklamach od dawna stosuje się środki stylistyczne znane np. z poezji. Metafory, porównania, synekdochy i wiele innych. Czy to sprawia, że reklama staje się wierszem? Nikt nawet nie pomyśli, by w ten sposób o niej mówić. Tu natomiast przekonuje się nas, że oto case study (czyli studium przypadku - klienta lub formy) staje się kontynuatorem wielkiej tradycji opowiadania... I opisywanie tychże case studies nazywa się narratologią. Mam na to jedną odpowiedź:

Stworzona przez marketingowców opowieść o storytellingu sprzedaje się lepiej, gdy odpowiada na potrzebę wyróżniania się, poczucia bycia wyjątkowym. "Jestem storytellerem" brzmi po prostu lepiej niż "jestem sprzedawcą", prawda?

Korzystajmy z opowieści. Tak jak korzystamy z poezji, dramatu, powieści, filmu. Czytajmy, słuchajmy, oglądajmy. Zawsze mnie zadziwia, jak wielki wpływ na codzienne życie może mieć sztuka. Również gdy jej elementy wykorzystuje się w celach marketingowych. Oddzielajmy jednak to, co sztuką jest od tego, co tylko korzysta z jej narzędzi. I nie obiecujmy sobie, że po kursach storytellingowych zostaniemy Szekspirem reklamy. Nie zostaniemy. To znaczy może ktoś zostanie, ale nie należy na to się nastawiać, patrząc na to, ilu autorów rzeczywiście możemy porównywać z mistrzem ze Stradford.

Da się bez opowieści sprzedać produkt. Zamiast więc ślęczeć nad budowaniem charakteru bohatera i szukaniem antagonisty, proponuję posłuchać prawdziwych opowiadaczy. Na przykład na Międzynarodowym Festiwalu Sztuki Opowiadania, który co roku w listopadzie odbywa się w Warszawie. Gorąco zachęcam! Myślę, że z tego może być o wiele więcej pożytku niż z kolejnego kursu storytellingowego.

Jeśli zaś ktoś z Was ma wolną godzinę i zna angielski, może posłuchać Jan Blake, jednej z najlepszych europejskich opowiadaczek, o tym, kim jest opowiadacz.

Na koniec chciałam jeszcze podziękować dr Kamili Tuszyńskiej (oprócz naprawdę wielu aktywności prowadzi ona świetny blog o sztuce Wernisażeria), która potwierdziła pewne moje intuicje dotyczące obecnej mody na storytelling w biznesie.

Zdjęcia: pixabay.com

# data[].attributes.attachment_link.title
W poszukiwaniu superbohatera: opowieść o storytellingu -

# data[].attributes.attachment_link.description
Już nawet Facebook sugeruje mi udział w swojej lekcji dotyczącej storytellingu. Algorytm szybko się połapał w moich działaniach w sieci. Nic dziwnego, skoro od jakiegoś czasu skaczę sobie po stronach, na których termin „storytelling" w kontekście marketingowym odmieniany jest przez wszystkie przypadki. A ja chcę zapytać: to rzeczywiście hit, czy może kolejny kit?

# data[].attributes.headline
Storytelling. Co to jest storytelling? Jakie są zasady storytellingu?

# data[].attributes.subject
Storytelling. Co to jest storytelling? Jakie są zasady storytellingu?

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Trening i coaching wystąpień publicznych - Sztuka Wystąpień Publicznych

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Co to jest storytelling?

Storytelling, czyli dosłownie opowiadanie historii. Kluczowe jest w niej JAK. Cała magia tej metody opiera się na kilku podstawowych założeniach, które powodują, że nasi odbiorcy słuchają nas z otwartymi ustami i pytają: i co dalej? Co ciekawe, storytelling to nie jest wymysł XXI wieku i nowość w biznesie. Korzenie sięgają pierwotnych plemion, które za pomocą rysunków w jaskiniach przekazywały historię ich rodów i wydarzeń. Później byli filozofowie, Biblia, bajki i wreszcie docieramy do współczesności oraz spektakularnych wystąpień takich jak np. prezentacja nowego urządzenia przez Steva Jobsa.

W tym artykule dowiesz się czym jest storytelling, podróż bohatera, gdzie to wykorzystywać, czy każdy może być storytellerem, a także zobaczysz przykłady, w których użyto dobrej opowieści.

Gdzie można go wykorzystać?

Praktycznie wszędzie. W pracy do motywowania pracowników, w rozmowach z dziećmi kiedy chcemy je przekonać, że szpinak jest ich największym przyjacielem, do tłumaczenia zagadnień korelacji ze statystyki, która dla studentów jest z założenie nudna (z całym szacunkiem dla statystyki), w opowiadaniu o sobie nowo poznanemu człowiekowi, do stworzenia ciekawej treści na stronę internetową lub reklamy chwytającej za serce (i portfel) czy wreszcie napisania książki.

Jakie są zasady storytellingu?

Najważniejsze elementy to:

Bohater

Czas, miejsce i kontekst sytuacji

Pojawienie się problemu, przeciwnika lub przeszkody

Zwrot akcji

Puenta, rozwiązanie, wygranie z wrogiem

12 etapów podróży bohatera wg. Josepha Campbella

Joseph Cambpell w książce „The Power of Myth" opisuje 12 etapów, przez które przechodzi bohater opowieści. Można z tego korzystać jak z gotowej ściągi co poklei powinno się znaleźć w naszej opowieści. Oczywiście część można pominąć.
1. Zwyczajny świat
Poznajemy bohatera, jego codzienne życie, problemy. Możemy się z nim zidentyfikować, jeśli jest podobny do nas. Na tym etapie dowiadujemy się jaki jest kontekst- miejsce, czas akcji oraz postacie. Widzimy naszego bohatera, niech mu będzie Jaś, w codziennych sytuacjach.
2. Zew przygody
Pojawia się problem lub wyzwanie. Status quo bohatera zostaje zaburzony i jego świat się zmienia. Jaś może np. dostać telefon z tragiczną wiadomością, coś stracić lub dostać propozycję awansu, która wiąże się z dużym wyzwaniem np. nieustannym przemawianiem publicznym, czego Jaś nie znosi.
3. Opór bohatera
Jaś się zastanawia, waha, dzwoni do mamy, pyta przypadkowych ludzi na ulicy. Pojawia się opór na zmianę.
4. Spotkanie mentora/mędrca
Na drodze pojawia się ktoś przeważnie starszy, bardziej doświadczony, który inspiruje Jasia do podjęcia wyzwania. Pomaga mu zobaczyć różne perspektywy i dodaje siły do działania.
5. Podjęcie wyzwania
Jaś decyduje się do wyruszenia w metaforyczną drogę, chyba że decyduje się na udział w maratonie, to wtedy trzeba to traktować dosłownie.
6. Poddanie próbie lub walka z wrogiem
Nie może być oczywiście tak łatwo, że się decyduje, podejmuje wyzwanie i bach, efekt gwarantowany. W związku z tym Jaś jest poddawany różnym próbom, zniechęceniom, musi się mierzyć z wrogiem np. jeśli chce zrzucić 20 kg to tym wrogiem może być czekolada i własna słaba-silna wola.
7. Jaskinia mroku
Jaś zaczyna wątpić. Po co mi to? Dlaczego ja sobie to robię? Czekolada jest taka miła... A tak na serio to w coachingu czy psychoterapii ten moment często występuje po kilku sesjach, kiedy wychodzimy z dawnych schematów i musimy na nowo przearanżować nasze wnętrze. Wtedy często też klienci rezygnują i nie kontynuują terapii.
8. Wystawienie na ciężką próbę i cierpienie
To już tak zwane dotknięcie dna. Bohater jest konfrontowany z przeciwnikiem i ponosi porażkę. Dla naszego Jasia mogłoby to być zakupienie 10 tabliczek czekolady czy kompletnie nieudane wystąpienie publiczne.
9. Poszukiwanie siły
Naszemu bohaterowi się nie powiodło, ale odnajduje w sobie siłę, podnosi się jak Feniks z popiołu i staje do walki. To jest też moment, w którym może pozyskać tajemną wiedzę, sekret czy cokolwiek innego co go przybliża do celu.
10. Droga powrotna
Jaś ponownie staje w szranki z przeciwnościami losu. Uzbrojony w nową wiedzę lub umiejętności wraca na drogę ostatecznej przemiany.
11. Odrodzenie
Ostateczne starcie z wrogiem. To punkt kulminacyjny. Przeważnie w tym miejscu odbiorcom płyną łzy wzruszenia.
12. Powrót z nagrodą
Tutaj pojawia się puenta, splendor dla bohatera i wielkie zwycięstwo. Kurtyna opada.

Czy rodzimy się jako storytellerzy?

Niektórzy mają naturalny talent do opowiadania historii i brylują tym samym na przyjęciach towarzyskich. Chwała im za to! Dobra wiadomość jest taka, że można się tego nauczyć. Uważam, że każdy może być świetnym mówcą. Jak to zrobić? Poprzez poznanie zasad, przyswojenie ich i ćwiczenie, ćwiczenie, ćwiczenie... .

Przykłady storytellingu

Dużo mówimy o zasadach, podróży, przemianie, ale jak to wygląda w praktyce? Poniżej zbiór kilku przykładów, które w piękny sposób wykorzystują storytelling. Wiadomo, zawsze łatwiej coś zrozumieć, kiedy bazujemy na konkretnych przykładach:)

Hair Love- zdobywca Oskara 2020

Filmy i książki:

Stowarzyszenie Umarłych Poetów

Zapach Kobiety

Jak zostać królem (to z naszej „działki" wystąpień publicznych)

Nietykalni

Zwierzogród

Niedobrani

Kwiat pustyni

Narodziny gwiazdy

Piękna i Bestia

I wiele innych. Jakie są Wasze ulubione filmy i książki zawierające elementy dobrze skonstruowanej historii?

LITERATURA
Marek, S. (2014). Storeytelling. Wydawnictwo EdisonTeam.pl.

Marek, S. (2016). Sześć atutów storeytellingu. Wydawnictwo EdisonTeam.pl.

Nossal, M. (2018). Powered by Storytelling: Excavate, Craft, and Present Stories to Transform Business Communication. Wydawnictwo Mcgraw Hill Book Co.

Jak Anna Delvay z serialu Netflix „Kim jest Ana" zyskała sobie przychylność ludzi? Analiza psychologiczna Anny Sorokin: techniki manipulacji i autoprezentacji

Anna Sorokin stała się niedawno bardzo popularna za sprawą serialu Netflix „Kim jest Ana". Film pokazuje bohaterkę- Anna Delvey graną przez Julię Garner i jej losy stawania się częścią nowojorskiej elity. Jak to możliwe, że 25-latka oszukała tylu wpływowych ludzi i wyłudziła duże sumy pieniędzy? W artykule znajduje się odpowiedź na to pytanie.

Jak się przygotować do wystąpienia publicznego lub prezentacji? 7 zasad skutecznego przygotowywania prezentacji

Wystąpienie może być niezapomnianym doświadczeniem dla słuchaczy lub kolejną, nudną prezentacją, o której szybo zapomną. Jednym z aspektów różnicujących te dwie sytuacja jest przygotowanie. Plan wypowiedzi, nauczenie się pewnych elementów na pamięć i dużo treningu dadzą nam pewność siebie na scenie, a także dadzą szans na przemyślenie i zaprojektowanie tego, co chcemy powiedzieć.

Jak wirtualnie ćwiczyć wystąpienia publiczne? VR jako metoda radzenia sobie ze stresem przed wystąpieniami publicznymi.

Badanie Gallupa wykazało, że w Stanach Zjednoczonych na glossofobię (lęk przed wystąpieniami publicznymi) cierpią cztery na dziesięć osób. Stres przed wystąpieniami publicznymi może wynikać z obawy przed oceną innych, utratą poważania w swoim środowisku zawodowym, koniecznością ekspozycji czy wreszcie wielkość publiczności. Czy technologia VR może nam pomóc w radzeniu sobie ze stresem?

Cześć. Witaj na moim blogu:) Jestem trenerem wystąpień publicznych, head of speakers TEDxZurich i mentorem mówców TEDxWarsaw oraz certyfikowanym coachem ICF na poziomie PCC. Pomagam m.in. prawnikom, wokalistom, aktorom, wykładowcom i ludziom z biznesu w przygotowaniu się do ich przemówień przed setkami ludzi na publiczności, a także w prowadzeniu spotkań czy prezentacji.

Moja ścieżka do miejsca, w którym jestem prowadziła mnie przez wiele lat edukacji muzycznej, ale również SGH i studia psychologiczne. Jako jedyna Polka występowałam w musicalu kubańskim „Conoce mi Cuba". Przez wiele lat pracowałam nad opanowaniem tremy, która spędzała mi sen z powiek. Zawsze też zastanawiałam się jak pracować z wewnętrznym krytykiem, nie przejmować się opinią innych i jak budować prawdziwe poczucie pewności siebie na scenie. Teraz już znam odpowiedź. W ostatnim czasie udzieliłam niezliczonej ilości wywiadów, co tylko jeszcze bardziej mi uświadomiło, jak dużo daje pewność siebie przez kamerami i umiejętności autoprezentacji.

# data[].attributes.attachment_link.title
Storytelling. Co to jest storytelling? Jakie są zasady storytellingu? - Trening i coaching wystąpień publicznych - Sztuka Wystąpień Publicznych

# data[].attributes.attachment_link.description
Storytelling, czyli dosłownie opowiadanie historii. Kluczowe jest tutaj jak. Cała magia tej metody opiera się na kilku podstawowych założeniach, które powodują, że nasi odbiorcy słuchają nas z otwartymi ustami i pytają: i co dalej? Co ciekawe, storytelling to nie jest wymysł XXI wieku i nowość w biznesie.