# data[].attributes.headline
De dag dat het levenslange raadsel opgelost werd

# data[].attributes.subject
De dag dat het levenslange raadsel opgelost werd

# data[].attributes.body
op een dag kwam Claire , die er zeer gehaast uitzag , me halen. Ze nam me mee naar één of ander Hôtel de Luxembourg. Ze zei dat ze me kon helpen. Onderweg zeiden we geen woord tegen elkaar. Ik mocht babbelen met meneer La Roche want die kon me wel meer weten te zeggen. Hij vertelde mij namelijk dat mijn vader een gevoelige man was. Hij regelde een afspraak dat ik mijn moeder kon ontmoeten. Ik verlangde, maar aan de ene kant zag ik er serieus tegen op. Die ene dag was aangekomen , de dag dat ik mijn moeder echt zou gaan leren kennen. 'S morgens vroeg zag ik haar staan in de Jardin du Luxembourg. We wandelden samen maar zwegen minutenlang . Ze vertelde dat ze me heeft achtergelaten uit liefde voor mijn vader en voor mijn toekomst. Hij zei dat het beter was zo en dat ik een toekomst van goud zou hebben.

# data[].attributes.body
Ik kreeg een illegale job bij het kerkhof om lichamen te stelen. Deze werden dan later gebruikt voor anatomie lessen. Ik verdiende er veel mee maar toch voelde dit niet als iets wat ik de rest van mijn leven wou doen. Ik kwam erachter dat ik een grote passie had voor schrijven. Ik zag vele schrijvers in Parijs en ging dan ook in de leer bij een oude schrijver. Hij leerde me de kneepjes van het vak en na enkele maanden was ik een echte schrijver... Maar op een dag kreeg ik een rare klant over de vloer, ze vertelde me dat ze op zoek was naar haar zoon. Ik kwam er dan ook achter dat zij mijn echte moeder was.

# data[].attributes.body
Na een lange tijd kwam ook de vrouw bij wie ik inwoonde, Madeleine genaamd erachter dat ik wees was. Ze verplichtte me zowaar om mee te gaan naar het stadhuis. Uiteindelijk ging ik wel mee maar toch tegen mijn zin... Na al die jaren wist ik niet meer of ik wel wou te weten komen wie mijn ouders waren. In het stadhuis konden ze mij niets vertellen, dus sloot ik vrede met dit nieuws en probeerde mijn leven verder op te bouwen in Parijs.

# data[].attributes.body
Na een lange tocht kwam ik aan in Parijs. Het eerste wat me opviel waren niet de opmerkelijke gebouwen of de kleine marktjes. Het was de stank van het kerkhof. Onderdak vinden was niet makkelijk, maar laat in de avond vond ik toch een plaats bij een oude vrouw die samenwoonde met haar vriendin en een nichtje die een jaar ouder dan me was. Ik mocht er slapen omdat de dochter van de oude vrouw, Marie er niet was. Om de huur te betalen deed ik klusjes en verkocht ik kruiden op de markt die groeiden in mijn kamer.

# data[].attributes.body
Op mijn tiende begon ik Méline minder te zien, ze verdween op sommige momenten. Op een nacht bleef ik wakker en zag Méline vertrekken. Ik volgde haar tot ik ze zag op een oud molenhof. Ik zag ze zoenen met gavin, een molenaar. Mijn leven stortte in. Dat ene moment veranderde mijn hele leven. En later kwam ook de moeder van Méline achter het affaire. 2 dagen later troffen we haar dood aan in de rivier. Dat was het moment dat ik besloot te vertrekken naar Parijs.

# data[].attributes.body
Ik, genaamd Dieudonné of godsgeschenk, ben gevonden aan de oevers van de Seine in Parijs met alleen het mysterieuze getal 8 in mijn luier. Toen ik werd gevonden door een koetsier nam hij me mee naar het huis van Anette Marcelot, mijn voedster. Een huis waar meerdere vondelingen werden opgevoed maar die dan later stierven. Alleen ik bleef leven en werd opgevoed samen met de andere kinderen. De ene had ik liever dan de andere, Méline was mijn favoriet. Zij was mijn tweede moeder en mijn beste vriendin tegelijkertijd. Ik hield van haar.