# data[].attributes.attachment_link.title
ABD'de Columbia Üniversitesi Rektörü, Filistin destekçilerinin oturma eylemini dağıttırdı. | ABD'de Columbia Üniversitesi Rektörü, Filistin destekçilerinin oturma eylemini dağıttırdı. 

Büyük bir öğrenci grubu protestoculara desteklerini... | By SabahFacebook

# data[].attributes.attachment_link.description
ABD'de Columbia Üniversitesi Rektörü, Filistin destekçilerinin oturma eylemini dağıttırdı. 

Büyük bir öğrenci grubu protestoculara desteklerini...

# data[].attributes.attachment_link.title
 The People's Forum on Instagram: "🚨HAPPENING NOW! Massive crowd of faculty walk out in solidarity with students and their right to stand with Palestine at @Columbia University."

# data[].attributes.attachment_link.description
137K likes, 3,144 comments - peoplesforumnyc on April 22, 2024: "🚨HAPPENING NOW! Massive crowd of faculty walk out in solidarity with students and their right to stand with Palestine at @Columbia Uni...". 

# data[].attributes.attachment_link.embed_code
View this post on Instagram

A post shared by The People's Forum (@peoplesforumnyc)

# data[].attributes.attachment_link.title
 PYM NYC on Instagram: "NEW YORK UNIVERSITY: NYPD has entered the liberation encampment at Gould Plaza and has begun to mass arrest students. We stand with the youth refusing to leave until their demands are met. This movement will not dim with the violence of the NYPD. All power to the student movement! We won’t back down, we won’t surrender! Faculty have formed a wall to protect students, hundreds of students and community members link arms to protect the protesters and the encampment. 

Jail support shifts will start soon at 1 Police Plaza. We’ll see you soon! No Rest!"

# data[].attributes.attachment_link.description
62K likes, 1,233 comments - nycpym on April 22, 2024: "NEW YORK UNIVERSITY: NYPD has entered the liberation encampment at Gould Plaza and has begun to mass arrest students. We stand with the y...". 

# data[].attributes.attachment_link.title
 Hani Amra on Instagram: "Following the arrest of over 100 students from Barnard College and Columbia University during an encampment protesting for the school’s divestment from Israel due to the deadly assault on Gaza, solidarity protests have spread nationwide. Similar encampments have emerged at MIT, Tufts, Emerson College, NYU, The New School, the University of Michigan, Washington University in St. Louis, Vanderbilt University, and the University of North Carolina at Chapel Hill.

Columbia University has canceled in-person classes as protests over the war in Gaza continue for a sixth day, transitioning to online classes while the campus remains largely locked down. As a result of the protests, at least 50 students from Barnard and 35 from Columbia have been suspended. The protests have also garnered a reaction from Columbia and Barnard alumni, employees, and guest speakers, with many publicly condemning the institutions or announcing boycotts.

At Yale University, police arrested at least 45 students while clearing an encampment set up on Friday night, with ongoing protests on campus.  Via @democracynow"

# data[].attributes.attachment_link.description
24K likes, 295 comments - hani.amra on April 22, 2024: "Following the arrest of over 100 students from Barnard College and Columbia University during an encampment protesting for the school’s...". 

# data[].attributes.attachment_link.embed_code
View this post on Instagram

A post shared by Hani Amra (@hani.amra)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Filistin yanlısı göstericiler, bugün de üniversite binası önünde eylem yaptı. New York polisi, üniversite civarında geniş güvenlik önlemi alırken, ellerinde Filistin bayrağı ve pankartlarla bina önüne gelen göstericiler, attıkları sloganlar ve yaptıkları konuşmalarla üniversite yönetiminin tutumunu protesto etti.

AA muhabirine konuşan ve ismini sadece "D" olarak veren bir gösterici, "Eğer yanılmıyorsam rektör Mısırlı bir Arap. New York polisini, Arap halkına yönelik soykırımı protesto eden öğrencilere yöneltmek aslında gerçekten iğrenç" dedi.

Göstericiler, üniversite yönetimine yönelik eleştirilerin yanında İsrail'in Gazze'deki saldırılarına da "İşgal ve soykırıma son", "İnsanlık Gazze'nin yanında", "Filistin sonsuza kadar var olacak" şeklinde sloganlar atarak tepkilerini dile getirdi. Protesto sırasında bir kişi, polis tarafından gözaltına alındı.

Columbia Üniversitesi yönetimi, Filistin konusunda, ülkede anayasal bir hak olan öğrencilerin "ifade özgürlüğüne" karşı çıkmakla eleştiriliyor.

Columbia Üniversitesi'ndeki neler yaşanıyor?

ABD'nin New York kentindeki Columbia Üniversitesinde Filistin yanlısı öğrenciler, okulun, Filistin işgalini ve Gazze'deki soykırımı destekleyen şirketlere devam eden finansal yatırımlarını protesto amacıyla kampüsün bahçesinde oturma eylemi başlatmıştı.

Rektör Minouche Shafik, eylemin üniversitenin işleyişi için "tehdit oluşturduğunu" s avunarak, New York polisinden göstericilerin dağıtılması için yardım talebinde bulunmuştu.

Kampüse girerek oturma eylemine müdahale eden polis, 108 civarında öğrenciyi gözaltına almıştı. Okul yönetimi de eyleme karışan bazı öğrencileri okuldan uzaklaştırmıştı.

Rektör Shafik'in tutumu, 7 Ekim 2023'ten sonra ABD'deki üniversitelerde Filistinli öğrencilere karşı başlayan "ifade özgürlüğü" engellemeleri tartışmalarını tekrar gündeme getirmişti.

# data[].attributes.attachment_link.title
Columbia Üniversitesi'nde gerilim büyüyor: Filistin'i destekleyen öğrencilere polis engeli

# data[].attributes.attachment_link.description
dunya.com * Okuma süresi 1 dk 30 sn * ABD'nin New York kentindeki Columbia Üniversitesi'nde rektörlüğün, Filistin'i desteklemek amacıyla kampüs bahçesinde düzenlenen oturma eylemini New York polisini çağırarak dağıtmasıyla başlayan gerginlik devam ediyor.

# data[].attributes.headline
Columbia University - Rektöre gösterilen tepki

# data[].attributes.subject
Columbia University - Rektöre gösterilen tepki

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
The Columbia and Barnard chapters of the American Association of University Professors have issued a joint statement condemning Columbia president Minouche Shafik's crackdowns on student-led pro-Palestinian protests.

In the statement released on Friday, the chapters said: "We are shocked at her failure to mount any defense of the free inquiry central to the educational mission of a university in a democratic society and at her willingness to appease legislators seeking to interfere in university affairs."

"She has demonstrated flagrant disregard of shared governance in her acceptance of partisan charges that anti-war demonstrators are violent and antisemitic and in her unilateral and wildly disproportionate punishment of peacefully protesting students," the statement added.

The chapters' statement comes after Shafik's testimony to Congress earlier this week, in which she was grilled by lawmakers over a reported rise in antisemitism on campus following Israel's war on Gaza. Following Hamas's attack on Israel, which killed approximately 1,200 Israelis, Israel launched a war on Gaza, killing approximately 34,000 Palestinians across the narrow strip while leaving 2 million survivors forcibly displaced amid a famine caused by Israeli aid restrictions.

In response to Shafik's testimony, the chapters said: "President Shafik's testimony ... has profoundly disturbed us. In the face of slanderous assaults on Columbia faculty and students and of gross interference in academic practices by congressional inquisitors, president Shafik not only did not object - she capitulated to their demands."

"President Shafik, the co-chairs of the board of trustees, and the former dean of the law school allowed this freedom for Columbia faculty to be publicly pressed. They effectively pledged, on the congressional record, to end academic freedom at Columbia," the statement continued.

As Shafik testified, students set up approximately 60 tents on the campus's south lawn in the early hours of Wednesday. The encampment was organized by Columbia University Apartheid Divest, Students for Justice in Palestine and Jewish Voice for Peace. The latter two organizations were suspended by the university last November, in turn spurring civil rights groups to file a lawsuit against the university for its "retaliatory" and "targeted" actions.

The tents, many of which were covered in signs that read "Liberated Zone" and "Israel bombs, Columbia pays", were set up to urge the university to divest from its ties to Israel.

In response, Shafik authorized the New York police department to break up the encampments, claiming that they " pose a clear and present danger to the substantial functioning of the university". More than 100 students have been arrested by police.

Meanwhile, NYPD chief of patrol John Chell said that the "clear and present danger" was identified by the university, adding: "To put this in perspective, the students that were arrested were peaceful, offered no resistance whatsoever, and were saying what they wanted to say in a peaceful manner," the Columbia Spectator reported.

The chapters condemned Shafik's summoning of the police, calling it a "grotesque violation of norms of shared governance". Additionally, the chapters pointed to the university statutes, which require "consultation" with the university senate executive committee "before anything so drastic as yesterday's attack would be permitted".

"President Shafik's administration did not consult; they informed the committee of its decision," the committee's executive chair said, according to the statement.

It went on to add: "In Wednesday's hearing, president Shafik repeatedly claimed that she was inaugurating a new era at Columbia. Her actions thus far suggest that this era will be one of repressed speech, political restrictions on academic inquiry, and punitive discipline against the university's own students and faculty."

Since last October, American universities have faced a reckoning surrounding the limits of free speech as tensions over Israel's war on Gaza rise, as well as harassment of both Muslim and Jewish students. Presidents of multiple universities have been questioned by the Republican-majority House over reported rises in antisemitism on college campuses, with Harvard and the University of Pennsylvania's presidents later resigning.

Last October, a Jewish student center at Cornell University was placed under guard after a series of antisemitic comments including death threats were posted on an online message board. In January, New York police announced they were investigating an alleged chemical attack on students who were protesting in solidarity with Palestine on Columbia's campus, with Columbia's SJP chapter saying at least 10 students had been hospitalised.

This week, the University of Southern California faced protests by hundreds of students after the university cancelled the valedictorian speech of Muslim student Asna Tabassum, who had posted on social media in support of Palestine. In northern California, tensions remain high at the University of California, Berkeley, after pro-Palestinian students criticized Israel at a dinner hosted by Berkeley's law school dean, Erwin Chemerinsky, who describes himself as a Zionist and free-speech advocate.

# data[].attributes.attachment_link.title
Professors condemn Columbia crackdown on pro-Palestine students

# data[].attributes.attachment_link.description
Columbia and Barnard chapters of nationwide group issue statement claiming 'flagrant disregard of shared governance'

# data[].attributes.attachment_link.embed_code
View this post on Instagram

A post shared by علاء اللقطه (@alaaallagta)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Larissa Sansour / Søren Lind

As If No Misfortune Had Occurred in the Night

Maschinenhaus M1

The focus of Larissa Sansour and Søren Lind's (* 1973 in East Jerusalem / * 1970 in Denmark, live in London) large- scale installation is the three-channel video work As If No Misfortune Had Occurred in the Night (2022). The featured operatic aria, sung by soprano Nour Darwish, combines the Palestinian traditional song Al Ouf Mash'al with Gustav Mahler's Kindertotenlieder. The work deals with loss, collective trauma, and rituals of mourning.

Curator: Kathrin Becker

29.3., 19:00Politiken der Trauer
Conversation with Çiğdem Inan (Sociologist and publisher, Berlin), Lydia Röder (Palliative care expert and bereavement counsellor, Berlin) and Senthuran Varatharajah (Writer, philosopher and theologian, Berlin), moderated by Katja Kynast (KINDL)

The evening will illuminate the themes of loss, mourning and traumata from various perspectives. What are the political dimensions of mourning, and what meaning do feeling, remembering and reflecting have within them? The conversation is dedicated to the requiem and forms of the poetics of bereavement, the trauma experience of racialised and minoritized people and the experienced disacknowledgement of mourning and loss, as well as to approaches to individual grief counselling in various life situations involving mourning.
In German
Free admission

7.6., 19:00
Arabic Opera Event
Performance by Nour Darwish (Soprano, Tel Aviv), Film screening In Vitro (2019), Q&A with Larissa Sansour (Artist, London) and Søren Lind (Author and artist, London)

The evening offers a multifaceted look into the artistic work of Larissa Sansour and Søren Lind.
The two artists will present their work In Vitro, conceived for the Danish pavilion of the Biennale di Venezia 2019, for the first time in Germany. The 28-minute science fiction work revolves around the dialogue of two scientists in a post-apocalyptic world 30 years after an environmental disaster.

The highlight of the evening will be the German premiere of the live performance of the exhibition As If No Misfortune Had Occurred in the Night (2022) with soprano Nour Darwish. The opera aria, composed especially for this work by Anthony Sayhoun, allows Gustav Mahler's Kindertotenlieder to merge with the Palestinian song Al Ouf Mash'al to create a new composition. The live singing will be performed together with a video version created especially for this format and, in combination with Nour Darwish's performance, offers the opportunity for an immersive experience.

This is followed by a Q&A with Larissa Sansour and Søren Lind, hosted by Kathrin Becker.

In Arabic and English
Free admission

With friendly support of Berliner Forsten.
The video work was commissioned by FACT Liverpool and Bildmuseet in Umeå with additional support from Visual Arts Centre of Clarington in Canada, the Danish Arts Foundation and Knud Højgaards Fond.

# data[].attributes.attachment_link.title
2303_Sansour_Lind - KINDL - Centre for Contemporary Art

# data[].attributes.attachment_link.description
Larissa Sansour / Søren Lind As If No Misfortune Had Occurred in the Night Maschinenhaus M1 The focus of Larissa Sansour and Søren Lind's (* 1973 in East Jerusalem / * 1970 in Denmark, live in London) large- scale installation is the three-channel video work As If No Misfortune Had Occurred in the Night (2022).

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
KINDL - Zentrum für zeitgenössische Kunst

# data[].attributes.attachment_link.title
Ausstellungsfilm: "Larissa Sansour / Søren Lind. As If No Misfortune Had Occurred in the Night"

# data[].attributes.attachment_link.title
A Space Exodus  - a film by Larissa Sansour (clip)

# data[].attributes.attachment_link.title
An interview with Larissa Sansour: In the Future, They Ate from the Finest Porcelain

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
KINDL - Zentrum für zeitgenössische Kunst

# data[].attributes.attachment_link.title
Ausstellungsfilm: "Larissa Sansour / Søren Lind. As If No Misfortune Had Occurred in the Night"

# data[].attributes.attachment_link.title
Filistinlilerin derdini geleceğin arkeologları anlayabilir mi? haberi

# data[].attributes.attachment_link.description
Filistinli sanatçı larrissa sansour, bilim kurgu içerikli kısa filmlerinden birinde; seslerini günümüz dünyasına duyuramayan filistinllerin bir zamanlar dünyada yaşadıklarını kanıtlamak için.

# data[].attributes.attachment_link.title
As If No Misfortune Had Occurred in the Night (2022)

# data[].attributes.attachment_link.description
Larissa Sansour and Søren Lind have developed a new film installation featuring an Arabic-language opera, performed by Palestinian soprano Nour Darwish. Presented as a single aria, the opera revolves around loss, mourning and inherited trauma.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Larissa Sansour's visions of a future Palestine are often not optimistic. The opening scene of her latest film, shows a river of oil spilling down Bethlehem's streets, destroying the historic Church of the Nativity. The ecological disaster razes the city.

Below this post-apocalyptic world is a bunker with an orchard of heirloom seeds saved by scientists who wish to replant them in the soil above. At the film's core is a dialogue on loss, memory and exile between two female scientists - Dunia, 70, the founder of the orchard, and her successor Alia, 30, who was born in the bunker. Monochromatic images from the film's production shoots and stills are on view until Thursday at Sansour's After exhibition at Dubai's Lawrie Shabibi gallery .

Like Sansour's more recent films, - on view at the Danish Pavilion of the 58th Venice Biennale until Sunday, November 24 - is rooted in science fiction. But even though sci-fi has become a big part of the Palestinian artist's practice, she says she didn't grow up on it . "I wasn't a sci-fi buff. I've never watched a film ."

Instead, the choice was more a form of resistance. "It came out of a need of not documenting stuff from Palestine and defying expectations of a Middle Eastern artist and a woman ... where I can speak about the Middle East or gender in a particular way.

I think we often associate science fiction with countries that we think of as progressive countries or the West and also very much male and white."

She's right - think renowned filmmakers Stanley Kubrick, Ridley Scott, Steven Spielberg and James Cameron. "Using science fiction is already taking agency, trying to be part of that dialogue and trying to say, 'I am also part of that vocabulary'," she explains.

Sansour didn't always work with sci-fi. Her short documentary-style work from 2003, , shows footage of peace activists blocking an Israeli tank as it makes its way through the occupied territories. Gradually, her videos imbued more fictional elements, and her foray into sci-fi was cemented with her 2009 Kubrickian , an intergalactic commentary on displacement. In it, the first Palestinian astronaut in space, played by the artist, plants a Palestinian flag on the Moon A Space Exodus to claim it for her country.

A Space Exodus was followed by two other films - Nation Estate (2012) and (2016) - In The Future They Ate from the Finest Porcelain that com pose her sci-fi trilogy. For all of these projects, Sansour worked with her partner and artistic collaborator Soren Lind.

"Working with sci-fi is quite liberating because I work with difficult issues ... I like to contextualise these dialogues in a framework that is not really expected," Sansour says .

The genre allows her to escape the contentious political jargon tied to the Palestine-Israel conflict, she says. "I can create my own world and my own vocabulary in which I can address the same issues."

This can be seen in Nation Estate , in which the entirety of the Palestinian population and territories have been contained in a single skyscraper. Each floor houses a city - Ramallah, Nablus, Hebron, Gaza, Jerusalem, to name a few. On the surface, the development appears slick, modern and even convenient. But from a distance we see that it is still surrounded by the Israeli wall.

Residents have a view of the Dome of the Rock shrine from their windows, a scene that mirrors real life. "It's quite emotional for Palestinians that they can actually see the real house that they were kicked out of ... but a lot of Palestinians are being exiled within Palestine itself ," Sansour says. "They can see their house in Jerusalem, but they live outside in a refugee camp ."

Sansour speaks from personal experience. She visits Bethlehem, where she has family, once a year. While there, her movements are often restricted and she has noticed the spread of settlements in the city and beyond. "There are parts where you actually can see the whole city surrounded. It feels like a complete prison, like you're being suffocated," she says.

Despite its futuristic, extra-terrestrial or dystopian elements, sci-fi is never truly distant from our world and time. In the same way, Sansour's films are hardly removed from ongoing Palestinian concerns. "It's quite important for me to discuss the Palestinian identity because it's an identity that's in trauma," she says.

, for example, explores a condition faced by those in the diaspora. "I was raised on nostalgia. The past spoon-fed to me. My own memories replaced by those of others," Alia says in the film. Though she didn't live through the eco-disaster she portrays, she still bears the trauma of those that came before her. "The pain these stories cause are two-fold because the loss I feel was never mine."

She challenges Dunia's intentions to preserve history by passing down such memories to the next generation, resulting in a clouded present that is suspended between past and future. "I despise the idea of the present as nothing but a void. A transition between what was and what's to come," says Alia.

For her, the veneration of the past is merely a "liturgy chronicling our losses", reducing history to "symbols and iconography". The older Dunia responds that these stories are vital to survival . "Entire nations are built on fairy tales ," she says.

Sansour takes no sides here. Instead, she asks what constitutes national identity and what happens when trauma transforms it. "Palestinian identity is linked to resistance and projecting for a future and for a Palestinian state ... once that's gone, it's hard to understand what Palestinian identity becomes," she says.

The idea of mythmaking takes on another shape in the last film of Sansour's sci-fi trilogy, In the Future They Ate from the Finest Porcelain A "narrative resistance " heroine buries keffiyeh-patterned plates underground with the aim of fabricating historical connections for future archaeologists to "uncover ". The film was called anti-Semitic by a Jewish community organisation in the UK, though Sansour responded that it more broadly deals with the malleability of history and a question that arises after conflicts : who gets to tell the story and what will they say?

Sansour's projects continue to evolve. The artist points out that humour plays less of a role in her later works. A Space Exodus , for example, still had a sense of playfulness, while is more ruminative. It also introduces a new theme, the problem of climate change, which the artist says is urgent. She says she is now working on a feature film and her next commission will stay in the realm of science fiction - a sci-fi opera on genetics that will be screened in Liverpool and Toronto next year.
Larissa Sansour's After exhibition is at Lawrie Shabibi, Dubai, until Thursday, November 7.

# data[].attributes.attachment_link.title
Seeing Palestine through the lens of science fiction

# data[].attributes.attachment_link.description
We speak to artist Larissa Sansour about why she uses science fiction to explore identity and conflict

# data[].attributes.attachment_link.title
Edge Of Arabia - Contemporary art and creative movements from the Arab World

# data[].attributes.attachment_link.description
Edge Of Arabia was founded by a small collective of artists who met in the mountains of Aseer, Saudi Arabia, in 2003. What began as a border-crossing collaboration, against the backdrop of the last Gulf War, is now an established platform which has grown bold through the successful realisation of i…

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.text
Kaktüs🌵

Zor ortamlarda yetişmeleriyle bilinen Filistin'e özgü kaktüsler, yalnızca Filistin'in gücünü değil aynı zamanda sabrını da temsil eder.

Arapça da aynı zamanda kaktüs anlamına gelen sabır kelimesinin tam anlamıyla “sabır” anlamına gelmesi tesadüf değildir.

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.original_text
Kaktüs🌵

Zor ortamlarda yetişmeleriyle bilinen Filistin'e özgü kaktüsler, yalnızca Filistin'in gücünü değil aynı zamanda sabrını da temsil eder.

Arapça da aynı zamanda kaktüs anlamına gelen sabır kelimesinin tam anlamıyla “sabır” anlamına gelmesi tesadüf değildir. https://t.co/oTLIp1dmHM

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.referenced_tweets[].text
Hanzala🎨

Hanzala, 1969'da Filistinli siyasi karikatürist Naci el-Ali tarafından yaratılan bir çizgi film karakteridir. 

Karakter, 1948'de henüz 10 yaşındayken İsrailli yerleşimciler tarafından anavatanından kovulan Ali'nin bir temsilidir. Hanzala o zamandan beri.. https://t.co/aEqNJuJFSk

# data[].attributes.attachment_link.embed_code
Kaktüs🌵

Zor ortamlarda yetişmeleriyle bilinen Filistin'e özgü kaktüsler, yalnızca Filistin'in gücünü değil aynı zamanda sabrını da temsil eder.

Arapça da aynı zamanda kaktüs anlamına gelen sabır kelimesinin tam anlamıyla “sabır” anlamına gelmesi tesadüf değildir. pic.twitter.com/oTLIp1dmHM
— Kudüs Araştırmaları (@arastirmakudus) November 22, 2021

# data[].attributes.attachment_link.metadata.attachment_props_source.data.text
Kaktüs🌵

Zor ortamlarda yetişmeleriyle bilinen Filistin'e özgü kaktüsler, yalnızca Filistin'in gücünü değil aynı zamanda sabrını da temsil eder.

Arapça da aynı zamanda kaktüs anlamına gelen sabır kelimesinin tam anlamıyla “sabır” anlamına gelmesi tesadüf değildir. https://t.co/oTLIp1dmHM

# data[].attributes.attachment_link.metadata.attachment_props_source.includes.tweets[].text
Hanzala🎨

Hanzala, 1969'da Filistinli siyasi karikatürist Naci el-Ali tarafından yaratılan bir çizgi film karakteridir. 

Karakter, 1948'de henüz 10 yaşındayken İsrailli yerleşimciler tarafından anavatanından kovulan Ali'nin bir temsilidir. Hanzala o zamandan beri.. https://t.co/aEqNJuJFSk

# data[].attributes.attachment_link.metadata.attachment_props.original_text
Kaktüs🌵

Zor ortamlarda yetişmeleriyle bilinen Filistin'e özgü kaktüsler, yalnızca Filistin'in gücünü değil aynı zamanda sabrını da temsil eder.

Arapça da aynı zamanda kaktüs anlamına gelen sabır kelimesinin tam anlamıyla “sabır” anlamına gelmesi tesadüf değildir. https://t.co/oTLIp1dmHM

# data[].attributes.attachment_link.metadata.attachment_props.text
Kaktüs🌵

Zor ortamlarda yetişmeleriyle bilinen Filistin'e özgü kaktüsler, yalnızca Filistin'in gücünü değil aynı zamanda sabrını da temsil eder.

Arapça da aynı zamanda kaktüs anlamına gelen sabır kelimesinin tam anlamıyla “sabır” anlamına gelmesi tesadüf değildir.

# data[].attributes.attachment_link.metadata.attachment_props.referenced_tweets[].text
Hanzala🎨

Hanzala, 1969'da Filistinli siyasi karikatürist Naci el-Ali tarafından yaratılan bir çizgi film karakteridir. 

Karakter, 1948'de henüz 10 yaşındayken İsrailli yerleşimciler tarafından anavatanından kovulan Ali'nin bir temsilidir. Hanzala o zamandan beri.. https://t.co/aEqNJuJFSk

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
İSTANBUL

TRT Arapça kanalının yayınladığı, Filistinli Ahmet Muhammet Kamil Yasin'in kaktüs yapraklarına resim olarak işlediği "direniş ve sabır" temaları büyük ilgi gördü.

Filistinli genç sanatçı Ahmet Muhammet Kamil Yasin, Filistin halkının yaşadıklarını "direniş ve sabır" temalarında ele alıp, Arapça'da "sabbar" denilen kaktüsün yapraklarına resim olarak işliyor.

TRT Arapça kanalında yayımlanan Filistin programında tanıtılan Yasin'in çalışmaları sosyal medyada büyük ilgi görüyor.

Çizdiği resimlerle Filistin davası ve Filistinliler için çok önemli mesajlar veren genç sanatçı, Filistin'in Nablus kentinde yaşıyor. Najah Alwataniyye Üniversitesi Güzel sanatlar Bölümü 4. sınıf öğrencisi sanatçı, farklı bakış açısı ve yaptığı çalışmalarla dikkat çekiyor.

"Kaktüs, Filistinlilerin İsrail saldırıları karşısındaki duruşunu hatırlatıyor"

Program için yaptığı açıklamada, kaktüs yapraklarına resim çizmeye yönelme fikrinin Filistin halkının yaşadıklarından ve Arap toplumunun içinde bulunduğu durumdan doğduğunu ifade eden Kamil Yasin, her insanın Filistin davasına verdiği katkının yöntem olarak diğerlerinden farklı olduğunu dile getirdi.

Sanatçı, kaktüs üzerine resim çizmeye başlaması sürecini ise şöyle anlattı:

"Başlarda bir kumaş üzerine direnişi ve sabrı ifade etmek için resimler yaptım. Sonra kendi kendime sordum ne gibi yeniliklere imza atarım diye ve sürekli olarak kafamda şu iki kelime yer aldı 'sabır ve direniş'. Aklıma kaktüs, sabbar bitkisi geldi. Bu bitki ülkemizde de çok yaygın olduğu için resim aletlerimi alıp bu bitkilere yöneldim."

Kaktüsün çok dayanıklı bir bitki olmasını göz önünde bulundurarak sabır ve direniş ile ilgili resimleri bu bitkinin yaprakları üzerine çizmeye başladığını anlatan Yasin, "Ayrıca bu bitkiler susuzluğa dayanıklı hiç kurumuyor, her yerde yaşıyor ve diğer bitkilerin tersine köklere ihtiyacı yok." diyerek Filistinlilerin İsrail saldırıları karşısındaki duruşunu hatırlatıyor.

Muhabir: Saliha Özdemir

Anadolu Ajansı web sitesinde, AA Haber Akış Sistemi (HAS) üzerinden abonelere sunulan haberler, özetlenerek yayımlanmaktadır. Abonelik için lütfen iletişime geçiniz.

# data[].attributes.attachment_link.title
Filistin halkının sabrını kaktüslere çizdi

# data[].attributes.attachment_link.description
TRT Arapça kanalının yayınladığı, Filistinli Ahmet Muhammet Kamil Yasin'in kaktüs yapraklarına resim olarak işlediği "direniş ve sabır" temaları büyük ilgi gördü. - Anadolu Ajansı

# data[].attributes.body
Why is this fruit a sign of resistance for Palestinians?

1980 West Bank Wall

“We are not allowed to paint in red, green, black and White, Palestinian flag is forbidden. And the colors of the Palestinian flag are forbidden”

In 1980, Israeli soldiers confiscated Mansour’s paintings from gallery in Ramallah.

“We had a meeting, like with the big (Israeli) officer there in the police station in Ramallah.  He was trying to convince us not to do any political art, like saying to us, ‘why do you do political art? Why don’t you paint flowers, nice flowers or nude figüre?’ It’s nice, I will even buy from you.’

At the end, he was serius an he said: look now I have several orders to tell you. You are not allowed to make an exhibition in the West Bank and Gaza unless you take a permission from the (Israeli Military Censor) I mean, you have to take the paintings to the military offices, and they will stamp each painting that this is good or bad. So artist Issam Badr asked the officer:  ‘Well if I paint a flower with these colors what will you do?’ So the officer said: ‘It would be confiscated’ and then he became little bit more serious.  And the officer raised his voice and said: ‘Even if you do a watermelon, it will be confiscated’

So the idea of watermelon, it came actually from the soldier not from us !

Artist like Khaled Hourani took inspiration from Mansour’s story and began painting watermelons as a sign of resistance. And many others followed süit. In fact, young Palestinians in Gaza were once detained for holding up watermelon slices. Police still crack down on Palestinian flags in Israel and East Jerusalem. Mansour says his paintings are his way of expressing life under occupation.

Mansour said: when you deny the existence of the people, it’s very easy to take their homes, to take their land, to throw them out, to put them in prison. So it’s much easier for the occupation to deny the existence of the Palestinian people. I’m doing my art for my people - the Palestinians- so this my audience. So I don’t care if the Israelis don’t like it.  I don’t care if the Americans don’t like it or the Europeans. Because my audence likes it.

# data[].attributes.attachment_link.title
Khaled Hourani'nin 'Filistin Bayrağının Renkleri' adlı çalışması, Glasgow Çağdaş Sanatlar Merkezi'nde 2014'te sergileniyor

# data[].attributes.attachment_link.title
Sanatçı Khaled Hourani, karpuzu ilk olarak 2007 yılında Filistin Atlası Projesi için yaptığı çalışmasında kullandı. Khaled Hourani

# data[].attributes.headline
Bir Nazi subayı, 2.Dünya Savaşı sırasında Alman işgali altında bulunan Paris’teki ressamın evinde Guernica’nın fotoğrafını görünce, “Bunu siz mi yaptınız?” diye sorar ve Picasso’dan “Hayır, siz yaptınız.” cevabını alır 

# data[].attributes.subject
Bir Nazi subayı, 2.Dünya Savaşı sırasında Alman işgali altında bulunan Paris’teki ressamın evinde Guernica’nın fotoğrafını görünce, “Bunu siz mi yaptınız?” diye sorar ve Picasso’dan “Hayır, siz yaptınız.” cevabını alır 

# data[].attributes.attachment_link.title
Pablo Picasso 26 nisan 1937 Guernica isimli tablosu

# data[].attributes.headline
"Avrupa'nın zorbalarına karşı giriştiğimiz şerefli ayaklanmanın en olağanüstü ve kahramanca hareketlerini fırça darbelerim ile ebedileştirmek istedim" Francisco Goya

# data[].attributes.subject
"Avrupa'nın zorbalarına karşı giriştiğimiz şerefli ayaklanmanın en olağanüstü ve kahramanca hareketlerini fırça darbelerim ile ebedileştirmek istedim" Francisco Goya

# data[].attributes.attachment_link.title
İspanyol ressam Francisco Goya “3 Mayıs 1808” isimli tablosu

# data[].attributes.headline
Sabaaneh's exhibition in Tolouze / France - 2023

# data[].attributes.subject
Sabaaneh's exhibition in Tolouze / France - 2023

# data[].attributes.headline
'I wanted to find life and beauty in the midst of all this death and destruction,' he says of his work

# data[].attributes.subject
'I wanted to find life and beauty in the midst of all this death and destruction,' he says of his work

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"Here, the child and the sheikh die and we do not give up. A mother falls on her dead children and we do not give up."

These words, by Samih Al-Qasim, a luminary poet who talks of the Palestinian resistance, have been painted by Palestinian artist Belal Khaled on to an unexploded missile in Gaza.

They are applied in a thick braiding calligraphy that winds around the weapon - one of hundreds fired into the besieged city during the latest flare-up of violence between Israel and Palestine. More than 250 people were killed in the fighting and almost 2,000 injured.

"It fell on the home of a family in central Gaza," Khaled tells The National . "Thank God it did not explode. The losses would have been devastating if it did."

Hours after the missile fell, Khaled donned a safety helmet and a navy blue vest like those worn by journalists in conflict zones and rushed to the scene.

With a broad, flat brush in one hand and a disposable cup brimming with white paint in the other, he stooped over the weapon , scribing Al-Qasim's verse on its iron husk. Above him, F16 jets tore through the sky and explosions broke nearby ground.

Choosing what to paint on the missile wasn't difficult. The message, Khaled says, had to be forthright and clear, that "in spite of everything, in spite of the missiles that fall on our houses, we will not give up. That as a people of this land, we will not surrender ".

Khaled's work also has an alchemical motive to it. The artist, who prefers painting on cars, walls and everyday objects to canvas, says he wanted to transform the missile, "this device of destruction", into an art piece. To disarm the weapon with calligraphy.

"I wanted to make something beautiful out of this ugliness. I wanted to find life and beauty in the midst of all this death and destruction."

Though the missile has been removed since the May 21 ceasefire , Khaled's work has been immortalised in a number of photographs that have since gone viral.

One picture shows people of all ages huddled around Khaled, watching attentively as he paints on the missile.

"The missile transformed afterwards. it turned into something else," he says. "First it was something scary, something that instilled fear, but then it became an artwork. It lost its scariness. People started posing for photographs beside it. The calligraphy turned it into something natural."

Khaled sees a commonality between what he does as an artist and as a photojournalist. In both those roles, he says he wants the world to see another side of Gaza - one in which its persistence is not only exhibited in its battle for its right of self-determination against the Israeli onslaught, but also in its ability to sprout beauty from amid the ugliness of war.

"In Gaza, we are surrounded by ugliness, blood, death, and destruction," he says. "But we want to show the beauty of Gaza, show the music, the dabke and the art. All the beautiful things that can come out of this city that is suppressed by death."

Khaled's work as a photojournalist is as stirring as it is relevant. One of his images shows a group of schoolgirls huddled behind the open door of a bomb-wrecked car, smiling and holding up peace signs. He shows pupils drawing on blackboards pockmarked and punctured by blasts. In another, he shows a child hanging up clothes on a laundry line, a Gaza devastated by air strikes in the background .

The pictures, published in esteemed publications such as Time, The Wall Street Journal and , show The Guardian not only the struggle Palestinians in Gaza face under constant Israeli threat and siege, but also the perseverance of positivity and daily life.

In every one of his works both as a photojournalist and as an artist, Khaled says he is aware of representing Palestine, the struggles of its people and their persistence.

"I want to tell the world of our country and our art," he says. His work has taken him around the world, including to Kenya, Zimbabwe, Saudi Arabia and Egypt. "I've covered three wars in Gaza," he says. "It is the artists and photographers who are out there to show the world what is happening. It is up to them to document the pain of the people, their resistance and struggle," he says .

"We always wonder whether it's the last time we're out, whether this work is the last in an artist or journalist's life, whether a bullet or missile will stop his work."

Khaled previously covered the 2014 conflict in Gaza, where he superimposed several pictures of bombardments with sketches of horses on the plumes of rising black smoke. Though he now lives in Turkey, he says he is going to continue spending time in Gaza for the foreseeable future to document the post-war landscape.

There has been a noticeable change in the tone of public reaction to the latest events, he says. "The world is more aware who is the assaulter and who is being assaulted; who is the oppressor and who is oppressed."

He says art and photography were instrumental in pulling the curtain back on the daily tragedies unfolding in Palestine.

"We managed to earn the support of the international community through photographs and art from Gaza, Jerusalem and Sheikh Jarrah."

# data[].attributes.attachment_link.title
Why Palestinian artist and photojournalist Belal Khaled turned a missile that fell on a Gaza home into art

# data[].attributes.attachment_link.description
'I wanted to find life and beauty in the midst of all this death and destruction,' he says of his work

# data[].attributes.headline
FİLİSTİN DEVLETİTARAFINDAN KHALED JARRARBugün Khaled Jarrar  , Filistin Devleti projesini Indignados tarafından düzenlenen Özerk Üniversite'de sunuyor | KW Çağdaş Sanat Enstitüsü'nde Bienali İşgal Et. Pasaportlarını getiren ziyaretçiler, pasaportlarını sanatçıya damgalatma imkanına sahip oluyor.

# data[].attributes.subject
FİLİSTİN DEVLETİTARAFINDAN KHALED JARRARBugün Khaled Jarrar  , Filistin Devleti projesini Indignados tarafından düzenlenen Özerk Üniversite'de sunuyor | KW Çağdaş Sanat Enstitüsü'nde Bienali İşgal Et. Pasaportlarını getiren ziyaretçiler, pasaportlarını sanatçıya damgalatma imkanına sahip oluyor.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
12.05.2012 | 11 am - 7 pm | Checkpoint Charlie

STATE OF PALESTINE

Khaled Jarrar, a Palestinian artist, decided to declare the existence of a non-existent state. He created a passport stamp for the State of Palestine, challenging the Israeli border regime. These stamps represent a sovereign independent country and opposition to the violent fragmentation of the Palestinian territory. Those who agree to have the stamp put into their documents sustain claims for Palestinian sovereignty and perform an individual political coming out which defines one's position.

Get your passport stamped by Khaled Jarrar at Checkpoint Charlie in Berlin on May 12 between 11 am and 7 pm!

# data[].attributes.attachment_link.description
12.05.2012 | 11 am - 7 pm | Checkpoint Charlie Khaled Jarrar, a Palestinian artist, decided to declare the existence of a non-existent state. He created a passport stamp for the State of Palestine, challenging the Israeli border regime. These stamps represent a sovereign independent country and opposition to the violent fragmentation of the Palestinian territory.

# data[].attributes.headline
As If No Misfortune Had Occurred in the Night

# data[].attributes.subject
As If No Misfortune Had Occurred in the Night

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
KINDL - Zentrum für zeitgenössische Kunst

# data[].attributes.attachment_link.title
Ausstellungsfilm: "Larissa Sansour / Søren Lind. As If No Misfortune Had Occurred in the Night"

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wall Street is often esteemed as the nucleus of the international free market - and this week, Palestinian artist Khaled Jarrar has introduced himself as a share. With a performance project in which he sells vials of his own blood, Jarrar has been engaging Wall Street's tourists and traders with the discomfiting reality of human life as a commodity in war-driven capitalism.

"Blood for sale!" he announces to bustling passers-by in expensive suits, most of whom barely even stop to take notice of the odd announcement. On Wall Street, time is money.

Most of the 50 vials' pricing follows the stock rates of America's top 15 defense contractors. The prices began with $19.48 (the cost of Smith & Wesson stock), a haunting parallel to the 1948 Palestinian Exodus (often referred to as "the Nakba" or "Catastrophe"). After these eight vials sold, the remaining prices increased to mirror that of these high-profile defense contractors. Jarrar says the proceeds will be sent to hospitals in Gaza and Yemen.

Far from unfamiliar with the implications and realities of war and violence, the artist works and lives in Ramallah, Palestinian Territories. He grew up during the First Intifada, and in his youth, he worked as Yasser Arafat 's bodyguard and served in the Palestinian Presidential Guard.

The artist says he works with "aesthetics of violence," but hadn't utilized blood in his artwork before. Much of his past work explores the way that governments influence and support militarization and imperialism across the globe. He says when he encountered Eisenhower's ominous warning of the military-industrial complex (in which a nation's military and defense corporations align to formulate pro-war public policy), his first thought was to use blood to paint. Ultimately, he decided to make his own body a commodity in the United States' heralded bastion of capitalism - Wall Street.

Jarrar told me on-site, "I'm here with this content [Wall Street], the content of capitalism - capitalism that benefits from disasters. This is disaster capitalism. These stones are built on the skulls of African Americans who were used as slaves in this market, and on the skulls of Indigenous people who were slaughtered and killed to have this huge monument."

International tourists travel to this place, he says, "just to have selfies with stones, without thinking about the content, without thinking about the violence involved."

Jarrar says he's been asked by multiple interested customers if they could make donations without the blood exchange. To this, he says, they can make the donation themselves. The artist is, in every way, mimicking the rigid structure of capitalism.

"I don't want to walk with blood in my hand," one patron said, hoping to purchase the certificate without the obligation of the vial.

Jarrar gave his response: "As Americans, you pay taxes for this war machine - your government is a war machine. And you pay taxes to them. Believe me, there is some blood on your hands."

He says after five days on Wall Street, selling his biological output Monday through Friday from 9:30 am to 4:30 pm, some of the traders and most of the vendors have started to recognize and befriend him. By early Friday morning, when the vials were reduced to 60% off, 27 of 50 had sold. I witnessed the 28th, right before the price went up to around $67, along with a number of traders and previous customers walking by and asking Jarrar, "How's business today?"

While he hasn't received any notably aggressive or negative feedback, he says there is a certain disparity in reactions when he brings up war crimes in Yemen versus those in Palestine. Regarding Saudi Arabian strikes in Yemen, Jarrar says, "You get some sympathy. But when it comes to Israel, a few of them changed their face and just left."

"I'm doing this performance art because I'm trying to bring attention to the violence happening all over Earth because of the military industrial complex," he says. "USA policy after World War II is just to make and produce more guns and produce violence all over the Earth, wherever they will find a market for their guns. When you make guns and you don't have a market, who will buy these guns? They need to produce violence and war, so the people who are in the Middle East or Africa, or wherever, will buy these guns to kill each other."

In militarized societies, the highest institutional powers are incentivized to propel war forward no matter the human cost. As he wrapped up his week, Jarrar says he's had a number of productive conversations - "Now, you see, people are becoming more aware of what's happening."

Khaled Jarrar will be on Wall Street and Broad Street October 8-12 from 9:30 am-4:30 pm. Artifacts and accompanying documentation from Khaled Jarrar: Blood for Sale, will be on view at Open Source Gallery (306 17th Street, between 5th and 6th Avenues, South Slope, Brooklyn) from October 13-27, 2018. There will be an opening reception from 7-9pm on October 13. This performance will be live-streamed at the Al'Mamal Foundation for Contemporary Art in Ramallah, Palestinian Territories, on October 8 and October 12 (4:30-7pm, GMT +3, Jrs time).

# data[].attributes.attachment_link.title
Artist Critiques Capitalism and War, Sells Vials of His Blood on Wall Street

# data[].attributes.attachment_link.description
Khaled Jarrar is offering vials of his blood on Wall Street, priced to match defense contractors' stock, as a commentary on the military-industrial complex.

# data[].attributes.headline
“No Exist” (2014), Aşağı Doğu Yakası'ndaki kâr amacı gütmeyen alanın çoğunu Filistinlilerin isimleriyle doldurdu.

# data[].attributes.subject
“No Exist” (2014), Aşağı Doğu Yakası'ndaki kâr amacı gütmeyen alanın çoğunu Filistinlilerin isimleriyle doldurdu.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Last night's opening of Khaled Jarrar's two-part exhibition at Whitebox Art Center and the related 10 Days, 10 Ideas workshops at Undercurrent Projects was a window into the art world realities facing Palestinian artists in the midst of the escalating violence in Gaza, the West Bank, and Israel.

After the Ramallah-based artist Khaled Jarrar was denied a visa by Israeli authorities to attend his opening at the New Museum - he has work in the major Here and Elsewhere exhibition that opened earlier this month - the programming for his Whitebox and Undercurrent shows was adapted to reflect the artist's absence. The original show were scheduled to include his "Gently I Pressed The Trigger" installation and related paintings at Whitebox, while video work would be screened at Undercurrent. The symbolism was not intentional, but the show's separation into two parts echoes the Palestinian Authority's own forced division into two unconnected territories - one body, broken apart.

Last night at Whitebox was more solemn than most art openings. A new work, "No Exist" (2014), which was created by Jarrar with the help of Igor Molochevski, who also co-produced the Whitebox exhibition, filled most of the nonprofit space on the Lower East Side with the names of Palestinians who have been killed in the recent violence in Gaza and the West Bank. The names and ages, white letters projected in a dark room, are endlessly read by an electronic voice. The impact is sad and otherworldly, like walking into a mausoleum of some future war.

"Khaled had an idea for what he wanted to see and I helped visualize and see what is possible," Molochevski told Hyperallergic. "One idea was to create a website. But then Khaled, Myriam [Vanneschi, curator], and I, we worked together - me more as a programmer ...[Khaled] wanted to show the totality of the tragedy. The numbers, the sheer numbers of people who were dead."

"The way I program is almost like an open ended system," he said. "The text is being translated into a video feed, but the video feed is actually being fed into a particle transmitter. And why the text is flowing down is basically [because] a bunch of the small weighted particles are basically traveling down at a constant velocity."

The feed, which is coming from Dropbox, will be updated by friends of the artist who work for the Beirut-based news outlet, which is keeping a running tab of the deceased. The work's conceptual reference is to the Jewish Holocaust Memorial in Jerusalem, where the names of the victims are always being read. Molochevski offered Hyperallergic his own interpretation of the piece. "Everyone, Jews, Palestinians are victims of the machine. Israelis are also victims of the machine. It's the entire society becoming extremely consummated in the consumeristic dream. The corporate dream." He explained that the result is an installation that remembers individuals but ultimately transforms them into some kind of un-memorizable entity, like statistics.

The crowd was mostly artists and other art world people, but then a slightly unkept older man walked in with a woman and asked to speak to someone who spoke Arabic. I pointed to a friend who grew up in Lebanon. They spoke for a while but soon after they concluded their conversation I asked my friend what he wanted. She explained he was a Jewish-American writer, who came across as very religious and fanatical. "All of this is happening because it's Biblical," he told her, before explaining that he wanted to speak to local Arabs to hear what is going on so he could match it to Old Testament text. "He seemed convinced," she told me.

The second opening the same evening at Undercurrent Projects in the East Village, 10 Days, 10 Ideas, did not take place as scheduled. Owner Katie Peyton told Hyperallergic's Mostafa Heddaya that she did not approve of a line on the event flyer that read, "Undercurrent Projects and An Incubator for Palestine support Direct Action Front for Palestine and NYC Solidarity with Palestine." She additionally stated that she was not comfortable with the show's sponsor going anonymous when that had not been the case initially.

Curator Myriam Vanneschi, who has contributed to Hyperallergic, explained that the incubator, or what she also describes as a series of workshops, were created after Jarrar could not physically be there and were conceived of with the artist's support. She added that the project scheduled to open last night at Undercurrent "needed to address the more urgent situation in the Palestine."

"The workshops, Khaled, and the curators were and are supportive of Direct Action Front for Palestine and NYC Solidarity with Palestine and decided the space was available to them, should the need arise," Vanneschi said. "It seems to me that Undercurrent Projects didn't want to, or felt unable to, commit to be the platform where such solidarity was obvious. They said to me they feared that action was taking over from art and they wanted to draw the line there. They are entitled to do that."

With controversy brewing over wording, the decision was made to move the discussion down the street to the largely empty The Scratcher bar on East 5th Street.

After the group, which consisted of activists, journalists, artists, and intellectuals convened at the pub, the conversation started with an explanation of what happened, and why the event was taking place in this third venue. Artists and activist Amin Husain was invited to speak and tell Jarrar's story of being denied exit from the West Bank. Husain included details of his own life, his father's death partly from the Israel-imposed restrictions on medical services in the West Bank, the realities of Israeli settler colonialism, and how violence permeates the system that has imprisioned millions of Palestinians in the West Bank and Gaza.

The group of roughly 22 roundtable participants listened intently to Husain for over 12 minutes until the bartender came over and asked Husain to stop. While the bartender said he was sympathetic to the cause, he explained he would not allow him to continue with his "oratory." Husain was stunned. The group, already feeling dejected by Undercurrent, fell into a quiet and confused mood.

The 30-something bartender seemed agitated when I approached him to ask why the group wasn't allowed to continue. I identified myself as a journalist and asked if someone had complained about Husain's remarks. At first he said someone had indeed, though later he changed his story to say many people had, which seemed odd considering there were roughly 12 other people in the bar.

The group looked visibly defeated, and conversations turned sour as some people grumbled about the fascism of America and how New York had changed.

Today, Peyton of Undercurrent remarked in an email to exhibition organizers how her space, along with Whitebox, could not host "political activist meetings or sponsor political agendas." While Whitebox is a nonprofit, at the mercy of funding agencies, which certainly creates a level of anxiety for any organization, it isn't clear how Undercurrent, which is neither a nonprofit nor a commercial gallery, could be impacted by political meetings. The Undercurrent Projects website professes to be a "freethinking art space inspired by the epic myth of the avant garde," and also clearly states that it provides "advisory services" for collectors.

Tonight, the workshop series curators, including Vanneschi, Molochevski, Rhett Jones, and Joseph Audeh, met to decide what to do going forward. They decided to cancel 10 Days, 10 Ideas.

"Perhaps lines are blurred when art becomes Social Practice becomes action," Vanneschi said. "But I believe this is where Social Practice becomes truly relevant and I stand with freedom of speech in an art space, especially when initiated by the curators in collaboration with the artist whose work is being shown."

See more

What does a tipping point look like? Perhaps this: 30,000+ Palestinians marching from the West Bank to Jerusalem. pic.twitter.com/3qn8Fhy1PT

- Mark Gonzales (@wagebeauty) July 24, 2014

Yesterday, during his openings, artist Khaled Jarrar was taking part in the massive protests that traveled from Ramallah towards Jerusalem. He was texting and calling with Vanneschi and others during the ordeal. Throughout the day and night reports of Israeli military forces firing live rounds, rubber bullets, and tear gas into the protesters in the West Bank were popping up on social media and elsewhere.

Today, Vanneschi posted video footage shot by Jarrar during yesterday's protests (posted above). The imagery in the short video is intense and volatile. He is so close to the front line of the protest, and you can sense the dangerous position the artist has thrust himself into, on the edge of life and death, between actor and voyeur. Not surprisingly, Jarrar's work is all about borders and transgression. The boundaries between art and life easily blur in his world, and you can sense why considering the horrific reality he is forced to negotiate daily.

Related

# data[].attributes.attachment_link.title
The Real Life Politics of Palestinian Art in New York

# data[].attributes.attachment_link.description
Last night's opening of Khaled Jarrar's two-part exhibition No Exit at Whitebox Art Center and the related 10 Days, 10 Ideas workshops at Undercurrent Projects was a window into the art world realities facing Palestinian artists in the midst of the escalating violence in Gaza, the West Bank, and Israel.

# data[].attributes.headline
KHALED JARRAR İLE RÖPORTAJحسنا ياصديقي العزيزDANİEL MİLLER'IN RÖPORTAJI

# data[].attributes.subject
KHALED JARRAR İLE RÖPORTAJحسنا ياصديقي العزيزDANİEL MİLLER'IN RÖPORTAJI

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Interview by Daniel Miller
I want to start with some questions about your artistic development...
I didn't grow up as a child. I grew up as a fighter. When the first Intifada started, I was eleven years old. And every morning, instead of going to school, I went to throw stones at the Israeli soldiers. I also used to play with wood and stones to make small sculptures for the map of Palestine.
You were a fighter...
I had to fight for my freedom to be able to do my hobbies that were forbidden by the military occupation.
But also a kind of cartographer...
Yes. I was searching for my stolen right of freedom and looking for my stolen identity, so this was one of my ways to express myself, or at least to deal with my anger.
Are you still a fighter?
I believe most people do not really want freedom, because freedom involves responsibility, and most people are frightened of responsibility. So I am doing what I do nowadays because I feel responsible.
Is your art a way of throwing stones?
There has been always a space to art in my life so I was searching, but the occupation was very cruel and it tried to destroy this space. But they did not succeed. So that's why I am here showing my work at the Berlin Biennale. Talking about my art is a way to be constructive and critical, and trying to do something for the Palestinian cause.
What is the Palestinian cause?
What I am looking for personally is freedom of movement, to have the space to move, and to work, to visit the beach, and to see my friends in Jerusalem, Tel Aviv, and Yafo. What I want is the one-state solution where all of us live together, all of the humans who are in this area, Jewish, Muslim, Christian, Buddhist, or whoever is here. If you want to stay, let's stay, and live together. This is the only logical solution. But this solution is the hardest one.
Do you think there is enough trust between the different sides to make this possible?
No... and this is the problem, and this is what we need to work for. There has been no trust. And the separation wall and settlements produce more hatred. But if we live together and see each other, talk, and discuss, we become neighbors. As I said ... it takes a lot of time. But this should happen after the Israeli government stops the occupation and the apartheid system.
People need to change their attitudes...
Humans are naturally opinionated. We form likes and dislikes almost from the moment we first gain consciousness. Our stances on issues and our attitudes about things are directly linked to our innermost thoughts and feelings. In modern society we are constantly bombarded by advertisements and entertainment which works hard to influence or change these thoughts and feelings. This is how the Israeli government brainwashed the citizens of Israel and makes them paranoid so the Israeli society remains militaristic and obsessed with power as a solution, and through these means keeps controlling the lands and the humans.
How do you think Palestinians and Israelis can contribute to creating more trust?
Trust is not a simple word... and it needs to be interpreted. In a way, I don't want to represent the Palestinian point of view, because I feel it's the time to look to the conflict from outside of this the box, to be human and to find new chances. But I think we need to begin by understanding the facts, and then by establishing a real intention to live together in equality. To give you one example: the Palestinians used to have a lot of water. But now they are not allowed to dig new wells. The Israelis are the ones who control the water system in the West Bank and they sell it to the Palestinians. And still give us less than we need, when at the same time the settlers who live nearby on stolen land don't have any restrictions. There are many examples like this. It is an unfair apartheid system.
Why do you think people outside of Israel and Palestine care about Israel and Palestine?
I think people care more about Jewish people and their history. This was the response of Mahmoud Darwish, during an interview with an Israeli journalist. She asked him the same question. And he said to her, '"I thank God that the Jews were the people that occupied us. People care about Jews, and because they care about Jews, they know about us. If someone else had occupied us, then nobody would notice us.''
I was recently reading about the conflict in Kashmir. It is a very similar situation, except that a lot more people have been killed. But the world doesn't really care about this conflict.
The world cares about power. As you know Israel is strong, and they know how to play the role of victim. Recently you had the example of the poem What should be said by Günter Grass and the reaction which followed it. And this is what happens in Europe if you criticize Israel...
Art and politics seem closely entangled in the Palestinian/Israeli context. Or is this an illusion, manufactured by the export market?
When I was studying in the International Academy of Art Palestine, I met many artists, filmmakers, and researchers who came there. They came to Palestine, and became more famous, and got a lot more notice from galleries and from curators. But many times they came here and did things which were superficial. They spend one month, or two weeks ... and I think that they just wanted something to add to their CV.
Do you resent them?
No, not necessarily ... I am not against them, or with them. But I think that if an artist really wants to relate to this context, then they should live in this situation, they should stay here for longer, and live here ... take time to live in this conflict, and feel it...

Do you know Tintin?
Yes, of course...
Hergé made this comic in the forties called Tintin in Palestine. But you don't know it, because later they changed it into Tintin in the Land of the Black Gold. In the earlier version, all the bad people were Jews, with crooked noses. And the Jewish lobby came to Hergé, and they told him that he had to make some changes. In the earlier edition Tintin is arrested by the English; in the later one he is arrested by the Arabs; in the early book he's kidnapped by the Jews, later he is kidnapped by the Arabs. And it is very funny, when you see the two books side by side. And this will be my next project: about Tintin.
Let's talk some more about conflict tourism. How can we do more?
I am really trying to take my subjects from my own experience. My first exhibition was an exhibition of photography called At the Checkpoint which I decided to make at the checkpoint itself. No institution or gallery was prepared to support it, because nobody knew who I was. But I understood later that doing things this way was much more innovative and I kept working like this, depending on myself to produce my art.
You are talking about your artistic development. But I want to know about responsibility.
This sounds innocent enough, but it's actually quite a difficult task. Once one makes a commitment to create art both as a way to feed the soul and a way to feed the belly, art and commerce become intricately intertwined. With each increasing level of visibility and financial success, it becomes that much harder to not make art with someone's sofa colors in mind. So I am looking around about my responsibility. For example, when I went to Paris last October, I went to the poor areas, where I saw a lot of homeless people and drug dealers. There I felt that I had responsibility, because all of my friends had told me: "Paris, you are so lucky to go to Paris. I love this city, I love Paris ... it's so charming, it's beautiful." So I took some pictures of the neighborhood, put them on my Facebook account and said "I am in Paris," and my friends replied: '"What? This is a refugee camp! This is not Paris!" The stereotype about Paris is that it's charming, Champs-Élysées, Moulin Rouge.

The stereotype about Palestine is: a guy throwing stones, a man with a Kalashnikov, a boy with a scarf, tanks, and conflicts. So we need to break this... we need to destroy these images and to tell the truth. There is the Champs-Élysées in Paris, but there are also poor people in Paris. There is the conflict in Palestine, but we also have human lives in Palestine. I think that this is our responsibility: to talk about reality and not to make propaganda.

# data[].attributes.attachment_link.title
Interview with Khaled Jarrar - Berlin Biennale

# data[].attributes.attachment_link.description
I want to start with some questions about your artistic development... I didn't grow up as a child. I grew up as a fighter. When the first Intifada started, I was eleven years old. And every morning, instead of going to school, I went to throw stones at the Israeli soldiers.

# data[].attributes.body
Jarrar amacını şu şekilde açıklamıştı: “Sanatım aracılığıyla insanlara yaşadığımız trajediyi, her gün maruz kaldığımız aşağılamayı, yaşlılara, kadınlara ve çocuklara kontrol noktalarında nasıl muamele edildiğini göstermeyi amaçlıyorum”. Serginin etkisi yalnızca Filistin halkının yaşadıklarının fotoğrafları sergilenerek insanların acıları aktarılmakla sınırlı kalmamıştır.  Jarrar, sergi esnasında askerlerden biri olan genç bir kadının birden kendini ve arkadaşlarını savunma ihtiyacı hissederek, ülkelerini korumak zorunda olduklarını söylediğini anlatmıştır. Askerlerin bir Filistinli’ye davranışlarını açıklama ihtiyacı hissetmelerine sebep olan sergi aynı zamanda kontrol noktasında uygulanan düzenin kendisine biçtiği rolü üç saatliğine de olsa kabul etmediğini göstermiştir. Farklı bir rolü de üstlenerek kendisinin yalnızca kontrol edilecek bir beden değil, politik etkiye de sahip olabilen, ifade edebilen, hislerini anlatabilen, etki sağlayabilen bir rolü de olabileceğini bu sergi ile anlatmıştır(Faulkner, 2015, s.334 – 336).

# data[].attributes.headline
FİLİSTİN DEVLETİKHALED JARRAR İLE DAMGALAMA EYLEMİ

# data[].attributes.subject
FİLİSTİN DEVLETİKHALED JARRAR İLE DAMGALAMA EYLEMİ

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
12.05.2012 | 11 am - 7 pm | Checkpoint Charlie

STATE OF PALESTINE

Khaled Jarrar, a Palestinian artist, decided to declare the existence of a non-existent state. He created a passport stamp for the State of Palestine, challenging the Israeli border regime. These stamps represent a sovereign independent country and opposition to the violent fragmentation of the Palestinian territory. Those who agree to have the stamp put into their documents sustain claims for Palestinian sovereignty and perform an individual political coming out which defines one's position.

Get your passport stamped by Khaled Jarrar at Checkpoint Charlie in Berlin on May 12 between 11 am and 7 pm!

# data[].attributes.attachment_link.description
12.05.2012 | 11 am - 7 pm | Checkpoint Charlie Khaled Jarrar, a Palestinian artist, decided to declare the existence of a non-existent state. He created a passport stamp for the State of Palestine, challenging the Israeli border regime. These stamps represent a sovereign independent country and opposition to the violent fragmentation of the Palestinian territory.

# data[].attributes.body
İşgal Altında Ayinler , Çalışmada , Filistinlilerin kalabalık bir kararlılıkla yürüdüğü , bir şehit tabutunu taşıyan cenaze töreninin kasvetli bir sahnesini yakalıyor . Şehit tabutunun haça benzeyen şekli , bireyin fedakarlığını ifade eden ve aynı zamanda işgal altında yaşayan Filistinlilerin yaşadığı zorlukları yankılanan daha büyük acı ve direnç anlatımını ima eden görsel bir metafordur .

# data[].attributes.headline
FİLİSTİN DEVLETİTARAFINDAN KHALED JARRARBugün Khaled Jarrar  , Filistin Devleti projesini Indignados tarafından düzenlenen Özerk Üniversite'de sunuyor | KW Çağdaş Sanat Enstitüsü'nde Bienali İşgal Et. Pasaportlarını getiren ziyaretçiler, pasaportlarını sanatçıya damgalatma imkanına sahip oluyor.

# data[].attributes.subject
FİLİSTİN DEVLETİTARAFINDAN KHALED JARRARBugün Khaled Jarrar  , Filistin Devleti projesini Indignados tarafından düzenlenen Özerk Üniversite'de sunuyor | KW Çağdaş Sanat Enstitüsü'nde Bienali İşgal Et. Pasaportlarını getiren ziyaretçiler, pasaportlarını sanatçıya damgalatma imkanına sahip oluyor.

# data[].attributes.attachment_link.title
“State of Palestine” by Khaled Jarrar - Berlin Biennale

# data[].attributes.attachment_link.description
Today Khaled Jarrar presents his project State of Palestine in the Autonomous University organized by Indignados | Occupy Biennale at KW Institute for Contemporary Art. Visitors who bring their passports have the opportunity to have it stamped by the artist.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Palestinian art by Sliman Mansour - Palestinian art prints and posters by Sliman Mansour

# data[].attributes.attachment_link.title
About Sliman Mansour Palestinian Art and Legacy

# data[].attributes.attachment_link.description
Original art prints by Sliman Mansour, browse through our collection of the many colorful and symbolic Palestinian posters and art prints of Sliman Mansour

# data[].attributes.attachment_link.description
Zawyeh Gallery promotes emerging & established artists from Palestine and the region through art fairs, exhibitions, and bespoke art projects

# data[].attributes.body
Al-Tantura is a Palestinian village located south of Haifa. It was built on the remains of the Canaanite village (Dur). In 1948, it was destroyed, its inhabitants were expelled and more than 200 men, women and children were massacred by the Israeli army.

# data[].attributes.headline
"New Visions" Grubu Sanatçılarından Hazır Nesnelerle Sanat Eseri Çalışmaları - Sliman Mansour - 2

# data[].attributes.subject
"New Visions" Grubu Sanatçılarından Hazır Nesnelerle Sanat Eseri Çalışmaları - Sliman Mansour - 2

# data[].attributes.attachment_link.embed_code
View this post on Instagram

A post shared by Sliman Mansour (@sliman.mansour)

# data[].attributes.headline
"New Visions" Grubu Sanatçılarından Hazır Nesnelerle Sanat Eseri Çalışmaları - Sliman Mansour - 1

# data[].attributes.subject
"New Visions" Grubu Sanatçılarından Hazır Nesnelerle Sanat Eseri Çalışmaları - Sliman Mansour - 1

# data[].attributes.body
During the first Intifada (1987 – 1993), Palestinians boycotted Israeli goods as a form of resistance. Artists in their turn boycotted Israeli art supplies. Four Palestinian artists Vera Tamari, Nabil Anani, Tayseer Barakat and myself formed a group and called it the “New Visions” group. Artists turned towards their environment and used materials such as wood, leather, mud, henna, natural dies and found objects. This new approach helped to develop Palestinian art and formed a link between Palestinian art produced for several decades after Alnakbah and the contemporary art produced by young Palestinian artists

# data[].attributes.attachment_link.title
Sliman Mansour revolution was the beginnig1 (1).PNG

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
07 Eylül 2018 - 15:01 - Güncelleme: 07 Eylül 2018 - 15:30
Köşeyi yine resim kaptı.
Filistin, dinmeyen sancılar içindeki Orta Doğu'da kapanmayan bir yara...

Filistin'de yaşayıp da siyasal savaşımın dışında kalan bir sanatçı yok. Olması da güç, çünkü savaşım yaşamın her anında gözle görülüyor, elle tutuluyor. Her adım attığınızda bir denetim noktasından geçiyorsanız ortalık güllük gülistanlıkmış gibi yaşayabilir misiniz?

Filistin'in en ünlü ressamlarından Süleyman Mansur 'dan söz etmek istiyorum bugün. 'ın kuzeyindeki Ramallah 'te 1947'de doğmuş. Babası o küçükken ölünce annesi çok çocuklu ailesini geçindirmek için çalışmaya başlamış. Resme doğuştan yetenekli olan küçük Birzeit , yalnızlığını resimle avutmuş. Önce yatılı okullarda, daha sonra 'teki Mansur nde güzel sanatlar okumuş. 1967 Arap-İsrail Savaşı'nı, ardından gelen İsrail işgalini genç bir sanatçı olarak yaşamış: " Kudüs Bezalel Sanat ve Tasarım Akademisi' " sözleriyle anlatıyor ulusal bilince nasıl eriştiğini. O zamana değin kendimizi Filistinli değil, Ürdünlü sayıyorduk; her yerde Ürdün Kralı'nın fotoğrafları asılıydı. İsrail Başbakanı Golda Meir 'Filistinli diye bir şey yok! Nerede Filistinliler?' d e yince uyandık

Filistinli olduklarını işgalden sonra anlayan sanatçılar Filistin kimliğini oluşturmaya yönelik çalışmaya başlamışlar. Filistinlileri, Filistin kimliğini eritme politikalarına karşı şairler, tiyatrocular, halk sanatçıları, müzisyenler, giderek dansçılar Filistin toprağının, Arap ve İslam kültürünün sahibi olmayı vurgulamışlar çalışmalarında. İslam öncesi kültürü de sahiplenmişler. Süleyman Mansur , böylece sanatın Filistin kimliğinin yeniden canlandırılmasına ve yaşatılmasına katkı yaptığını belirtiyor: " İlk başlarda toprak resimleri, toprakta çalışan insan resimleri yaptık. Bu bir çağrı gibiydi: 'toprağınıza dönün, onu sahiplenin' çağrısı... Aynı zamanda, sanat yoluyla Filistin kimliğinin simgelerini oluşturmaktı amacımız. Bir süre bu resimleri yaptık. Sonra İntifada* başladı. İlk İntifada diye anlatıyor. Kendisi ise çocukken büyükannesiyle ocak yapmak, duvar örmek için kullandıkları malzemeye- toprağa, kuma ve çamura- yönelmiş. sırasında herkese İsrail mallarını boykot çağrısı yapıldı. Biz ressamlar da bu boykota katılmaya karar verdik; İsrail yapımı tual ve boyalar yerine doğal malzemelerden nasıl yararlanabileceğimizi araştırmaya giriştik. Kimi deriye, kimi ahşaba falan yönelirken kimi de sebze ve meyvelerden doğal boya üretmeye başladı" Kına ile saman eklemiş bunlara.

Mansur 'un ilk dönemde ve daha sonra zaman zaman yaptığı resimler, Anadolu'yu ve Anadolu kadınını betimleyen Cumhuriyet'in ilk kuşak ressamlarının işlerini akla getirebilir. Bazı emekçi imgeleri Nedim Günsür'ü, bazı kadınları Nuri İyem'i anımsatabilir. Mekanları ve kadınları "idealize" ederek, olmalarını istediği gibi yaptığını söylüyor ressam. Bu yönüyle de Kayıhan Keskinok'u getirdi aklıma. Bütün bu çağrışımlar bir yana, Süleyman Mansur kendi kişiliği ve sözü olan özgün bir ressam...

İşgalin ilk yıllarında Batı Şeria 'da tarım okulları gibi resim akademisinin de yasaklandığını söylüyor sanatçı: " Böylesi koşullarda yaşayan sanatçının söyleyecek sözünün olmasını kaçınılmaz buluyor. 1980'de bir İsrail subayı onu çağırıp çiçek resmi, çıplak resmi yapmasını; öyle yaparsa kendisinin de ondan resim alacağını, resimlerinin çok satılacağını söylemiş. Nasıl düşündükleri ortaya çıkıyordu bu yasakla: 'Toprağın sahibi değilsiniz!', 'Başınıza gelenleri anlatamazsınız!'"

Mansur 'un resimlerindeki zeytin ağaçları İsrail'in gün be gün kemirdiği Filistin topraklarını simgeliyor. Portakal bahçeleri ise yitirilmiş toprakların, Yafa ile kıyı şeridinin simgesi...

Sanatçının en ünlü resimlerinden biri olan Yük Devesi, sırtında Kudüs'ü taşıyan bir hamalı gösteriyor. 'nın Libya Büyükelçisi'nin satın alıp Londra 'ye armağan ettiği bu resim 'nin 1986'da Kaddafi 'yı bombalaması** sırasında yok olmuş. Bunun üzerine ABD resmi bir daha yapmış. Birkaç yıl önce 'deki Filistin Sanatı Festivali'nde 250 Libya dolara alıcı bulan resmin geliri Filistinli sanatçılara gitmiş. Mansur Dubai

Filistinli sanatçılar sergi açamadıkları dönemde duvar boyamışlar, yaptıkları afişlerle kartpostalları elden dağıtmışlar. İsrail askeri bunları toplamaktan, dağıtanları yakalamaktan geri durmamış. Yine de Mansur 'un afişleri hâlâ Filistin sokaklarında görülüyor.

Bir dönem Filistinli ressamlara Filistin bayrağının renklerini kullanma yasağı gelmiş ama kimse bu yasağa uymamış. Tutuklanan ressamlar olmuş. Birkaç kez Mansur 'u da tutuklamışlar: birinde ailesini alıp arabasıyla bir yerden bir yere giderken yol üstünde fotoğraf çekmek için durduğunda İsrailli askerlerce hiçbir gerekçe gösterilmeden tutuklanmış. Onun tutuklanması büyük olay olunca " ?" demişler, iki hafta sonra serbest bırakmışlar. Kendinin en uzun tutukluluk süresinin 40 gün olduğunu söylerken başka ressamların daha uzun süreler tutuklu kaldıklarını ekliyor. Sen neymişsin ki tutuklandığın için böyle kıyamet koparılıyor

Filistinli sanatçılar 1990'ların başında Oslo süreciyle birlikte sergi açma olanağına kavuşsalar da sergileri zaman zaman İsrail askerlerince basılırmış. " İsrailli askerler solcuysa resimlere dokunmazlardı, sağcı askerlerse sergideki resimlerin yarısından fazlasını alır götürürlerdi " diye anlatıyor. Buna karşın, 1980-2004 arasında Filistinli ve İsrailli sanatçılar pek çok ortak sergi düzenlemişler- işgale son verilmesi için çağrı yapan sergilermiş bunlar. Şimdilerde artık böyle ortak girişimlerin olanaksız olduğunu üzülerek belirtiyor ressam. Filistinlilerle İsrailliler arasında işbirliğine karşı her iki tarafta da bağnaz bir tutum egemen görülüyor artık.

Filistinlilerin, önceleri, işgalin kısa sürede biteceğine inandıklarını söylüyor. Bugünse İsrail Batı Şeria'daki yerleşimlerini genişletirken, El Fetih'le Hamas arasında bölünen Filistin halkı ortak tutum belirleyemezken, sağcı İsrail yönetimi Filistinlilerle uzlaşmaya yanaşmazken Filistin sorununun çözümü pek uzak bir olasılık... Bu durum, bütün Filistinliler gibi Süleyman Mansur 'u da derin bir hayal kırıklığına itiyor. " Artık farklı bir ressamım " diyor, " ..." kahramanlık resimleri, güzel doğa resimleri yapamam. Doğa çirkinleştirildi. İnsanlar karamsar

Şimdi yine en sevdiği malzemenin çamur olduğunu söylüyor. Kuruyan çamurda oluşan çatlakların Filistinliler'in duygularını, yitirdikleri umudu, çaresizliklerini, parçalanmışlıklarını yansıttığını düşünüyor. Artık, eskisi gibi çok üretmese de her gün atelyesinde birkaç saat geçiriyor- biraz okuyarak, biraz kahve içerek, arada bir de resim yaparak...

Süleyman Mansur bugüne dek tablolar; afişler; kartpostallar; dergilere, kitaplara resimler yapmış . Resimlediği kitaplardan başka Filistin kültürü üzerine yazdığı iki kitap var.

urucularından olduğu Filistinli Ressamlar Birliği'nin başkanlığını -aralarında İlk İntifada'nın da olduğu- çeşitli dönemlerde yürütmüş. İşgal altındaki topraklarda bir çok sanat kurumunun, akademi ve müzenin oluşturulmasına katkıda bulunmuş.

Beni Süleyman Mansur üzerine yazmaya heveslendiren 'ın ressamla yaptığı Stephen Sackur Eylül 2018 tarihli söyleşi BBC'nin web sitesinde izlenebilir.
MİNA TANSEL
7 Eylül 2018

* İntifada : Filistinlilerin İsrail işgaline karşı Batı Şeria ve Gazze'deki ilk ayaklanmaları (İlk İntifada) Aralık 1987de başlayıp 1993 Oslo Anlaşması 'nın imzalanmasına dek sürdü. ABD'nin arabuluculuğuyla gerçekleşen Oslo Anlaşması, Batı Şeria ve Gazze'de bir Filistin devleti kurulması için ayrıntılı bir antlaşmayı hedefleyen barış sürecini başlattı. Şiddete dayalı İkinci İntifada ise 2000'de barış sürecinin çökmesi üzerine başladı; iki taraftan 4500 can kaybının ardından 2005'te Ariel Şaron ve Mahmut Abbas'ın Sharm el-Sheik'te ateşkes konusunda anlaşmalarıyla sonlandı.

** Kaddafi'nin emriyle Almanya'da düzenlenen terörist saldırıda Amerikan askerleri yaşamlarını yitirmiş; bunun üzerine ABD Libyalıları cezalandırmak için Nisan 1986'da Libya'yı bombalamıştı.

# data[].attributes.attachment_link.description
07 Eylül 2018 - 15:01 - Güncelleme: 07 Eylül 2018 - 15:30 Köşeyi yine resim kaptı. Filistin, dinmeyen sancılar içindeki Orta Doğu'da kapanmayan bir yara... Filistin'de yaşayıp da siyasal savaşımın dışında kalan bir sanatçı yok. Olması da güç, çünkü savaşım yaşamın her anında gözle görülüyor, elle tutuluyor.

# data[].attributes.headline
Süleyman Mansur Revolution was the Begining 1

# data[].attributes.subject
Süleyman Mansur Revolution was the Begining 1

# data[].attributes.headline
Süleyman Mansur Revolution was the Begining 2

# data[].attributes.subject
Süleyman Mansur Revolution was the Begining 2

# data[].attributes.attachment_link.title
Sliman Mansour revolution was the beginnig1.PNG

# data[].attributes.attachment_link.description
Sokak sanatçısı Banksy'nin Gazze ve Batı Şeria'nın farklı noktalarına yaptığı duvar resimleri

# data[].attributes.attachment_link.title
Banksy’den Filistin’e destek: Walled Off Oteli

# data[].attributes.attachment_link.description
Banksy 2017’de, Filistin’deki Batı Şeria Duvarı’nın sınırına bir otel açtı. Walled Off adı verilen otel, Filistinlilerin uzun yıllardır bir duvarın arkasında yaşadıkları mahkum hayatını ziyaretçilerin deneyimine sunuyor. Kamuoyunda farkındalık oluşturmayı amaçlayan Banksy, Walled Off’u “dünyanın en…

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Kaynak, AFP

Fotoğraf altı yazısı,

Banksy'nin dünyanın en kötü manzaralı oteli dediği The Walled Off Hotel İsrail'in güvenlik gerekçesiyle inşa ettiği beton duvara bakıyor

Filistinliler, dünyaca ünlü gizemli İngiliz sokak sanatçısı ressamı Banksy'ye bölgede turizmin gelişmesine katkılarından dolayı şükranlarını sunmak amacıyla sürpriz bir etkinlik düzenledi.

Kimliğini gizli tutan sanatçının 20 eserinin Filistinli fotoğrafçılar tarafından çekilen fotoğrafları, Batı Şeria'da Beytüllahim'in merkezindeki Manger (Yemlik) Meydanı'nda sergilendi.

İngiliz Guardian gazetesinin haberine göre, Beytüllahim'deki sergiyle eş zamanlı olarak, Banksy'nin dört duvar resmi yaptığı Gazze Şeridi'nde bir araya gelen sanatçılar ise sahildeki kumsala "Teşekkürler Banksy" yazdılar.

Etkinliğin düzenleyicisi turizm rehberi Yamen Elabed, Banksy'ye mesaj niteliğindeki video klibinde "Banksy hep bize sürpriz yapar, ben de bugün ona sürpriz yapmak istedim" dedi.

Elabed, sergiyi "Banksy'ye desteği için şükran duyduğumuzu göstermek için" düzenlediğini söyledi ve Banksy'nin eserlerinin "alternatif turizmi" teşvik ederek Filistin ekonomisine katkıda bulunduğunu kaydetti.

Salgın dolayısıyla çok az sayıda turistin bulunduğu kentteki açık hava sergisini hemen tümü yerli halktan 300 civarında kişi gezdi.

Gelen herkese üzerinde bir Banksy resminin baskısı olan maskeler dağıtıldı.

Koronavirüs salgınının kentin ve bölgenin turizme dayalı ekonomisi üzerinde yıkıcı bir etkisi olduğunu anlatan sergi düzenleyicisi Elabed, "Bu şehir turizmle ayakta duruyor. Otellerin, hediyelik eşya dükkanlarının, lokantaların, tur şirketlerinin kapanmasıyla, rehberlik yapan ben de dahil çok kişi işsiz kaldı. Turizmin yeniden başlamasını bekliyoruz" diyor.

Sergiyi izleyen Eyüb Ali adındaki bir taksi şoförü Banksy'nin eserlerinin esasen İsa peygamberin doğum yeri olarak kabul edilmesi itibarıyla Hristiyanlar için önemli bir hac bölgesi olan Beytüllahim'deki turizme yeni bir boyut kattığını söyledi.

"Turistler Beytüllahim'i sadece İsa'nın doğduğu yer, Nativity (Doğuş) Kilisesi ile tanıyor. Bunlarla gurur duyuyorum ama Banksy 3 milyon Filistinlinin yaşadığı Batı Şeria'nın da görünür olmasını istiyor" dedi.

Banksy'nin Filistinle ilişkisi

Banksy geçen ay üç resmini Londra'da açık artırmayla satmış ve elde ettiği 2 milyon 200 bin sterlini (2 milyon 882 bin dolar) Beytüllahim'deki bir hastaneye bağışlamıştı.

Bundan 15 yıl önce Filistin topraklarındaki ilk eserini yaptığından bu yana Banksy'nin resimleri Beytüllahim'in turistik çekim noktaları haline geldi

Banksy'yi İsrail-Filistin meselesini "basite indirgemekle" ya da yerel sanatçıları gölgelemekle suçlayanlar da oldu. Sanatçı ve eserleri farklı açılardan gerek Filistinli gerekse İsraillilerden eleştiriler aldı.

Beytüllahim'deki Aida mülteci kampındaki sanat kuruluşu Alrowwad Kültür ve Sanat Merkezi'nin yöneticisi Abdülfettah Abusrur, "Banksy'yi bir sanatçı olarak çok beğeniyorum ve eserlerini seviyorum. Ama bazı resimlerini naif buluyorum" diyor.

Banksy'nin Beytüllahim'deki The Walled Off Hotel'de bir duvara yaptığı, bir İsrail askeriyle bir Filistinli sivili yastıklarla dövüşürken gösteren tablosunu örnek vererek, meselenin bireyler arasında bir savaş değil işgal sürdükçe devam edecek bir adaletsizlik olduğunu vurguluyor.

# data[].attributes.attachment_link.title
Filistinliler gizemli sokak sanatçısı Banksy'ye Beytüllahim'de sergi açarak teşekkür etti - BBC News Türkçe

# data[].attributes.attachment_link.description
Banksy'nin hep kendilerini şaşırttığını söyleyen Filistinliler eserlerinin fotoğraflarından bir sergi açtıkları sanatçıya bir de sürpriz mesaj yollayıp, bölgeye desteği için teşekkür ettiler.

# data[].attributes.attachment_link.title
Banksy Filistin'de ortaya çıktı ... (Dünyanın Haberi 23 Aralık 2019)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Gazze'de bir grup ressam, sokak ve okul duvarlarına Filistin kültürünü temsil eden resimler yapıyor. Filistin kültürünü yaşatmak isteyen ressamlar, bir araya gelerek duvarlara Mescid-i Aksa gibi önemli mekanların yanı sıra tarihi köy ve kasabaları ayrıca halk kültürünü yansıtan sembolleri resmediyor. ( Ali Jadallah - Anadolu Ajansı )

Türkiye'den, dünyadan, havadan, karadan, hayatın tam merkezinden en güçlü kareler Instagram hesabımızda. Takip edin.

# data[].attributes.attachment_link.description
Güvenilir haberin kaynağı. Anadolu Ajansı, Türkiye, dünya, ekonomi, spor, sağlık ve teknoloji alanlarındaki haberleri, fotoğraf ve videoları okurlara sunuyor.

# data[].attributes.headline
Khaled Hourani'nin 'Filistin Bayrağının Renkleri' adlı çalışması, Glasgow Çağdaş Sanatlar Merkezi'nde 2014'te sergileniyor

# data[].attributes.subject
Khaled Hourani'nin 'Filistin Bayrağının Renkleri' adlı çalışması, Glasgow Çağdaş Sanatlar Merkezi'nde 2014'te sergileniyor

# data[].attributes.headline
İngiltere'de yaşayan Filistinli-Ürdünlü bir sanatçı olan Beesan Arafat (@beesanarafat Instagram'da), Hebron tabağında bir dilim karpuz tasvir ediyor.

# data[].attributes.subject
İngiltere'de yaşayan Filistinli-Ürdünlü bir sanatçı olan Beesan Arafat (@beesanarafat Instagram'da), Hebron tabağında bir dilim karpuz tasvir ediyor.

# data[].attributes.headline
Sanatçı Khaled Hourani, karpuzu ilk olarak 2007 yılında Filistin Atlası Projesi için yaptığı çalışmasında kullandı. Khaled Hourani

# data[].attributes.subject
Sanatçı Khaled Hourani, karpuzu ilk olarak 2007 yılında Filistin Atlası Projesi için yaptığı çalışmasında kullandı. Khaled Hourani

# data[].attributes.headline
Jaffa doğumlu sanatçı Sami Boukhari (@sammhary Instagram'da) Khaled Hourani'nin çalışmalarından ilham aldı. 

# data[].attributes.subject
Jaffa doğumlu sanatçı Sami Boukhari (@sammhary Instagram'da) Khaled Hourani'nin çalışmalarından ilham aldı. 

# data[].attributes.headline
Ürdünlü sanatçı Sarah Hatahet'in 'Karpuz Direnişi'.

# data[].attributes.subject
Ürdünlü sanatçı Sarah Hatahet'in 'Karpuz Direnişi'.

# data[].attributes.attachment_link.embed_code
View this post on Instagram

A post shared by Khaled Hourani (@khaledhourani6)

# data[].attributes.body
Ürdün Nehri yanında yer alan “Eriha” şehrinin girişinde büyük bir anahtar sembolü vardır. Şimdilik temsil olmaktan öte geçemese de, “We will return” yani "Biz Döneceğiz" yazısı bütün heybetiyle dosta güven, düşmana korku salar. Osmanlı döneminde yapılan "minare" şeklindeki büyük anahtarın anlamı işte bu dönme ümidi olduğu için büyüktür Filistinlilerde. Sadece Filistinliler değil, oraya giden herkesin içi titrer bu ‘dönüş’ ümidi için.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
GAZZE

Paslı anahtarlarını dikkatle muhafaza eden Filistinli mülteciler, bir gün atalarının göç ettirildiği topraklarına dönme ümidini hep diri tutuyor. Filistinli kadınlar, dönüş ümitlerinin sembolü olan bu anahtarları kaybetme korkusuyla boyunlarında taşıyor.

Cibaliya Mülteci Kampı'nda yaşayan Emin Ebu el-Iyş, AA muhabirine yaptığı açıklamada, "dünyadaki cennet" olarak isimlendirdiği atalarının göç ettirildiği Gazze Şeridi'ne 18 kilometre uzaklıktaki Huc köyüne dönme ümidiyle yaşadığını belirtti.

Osmanlı döneminde yapılan "minare" şeklindeki büyük anahtarın en az 100 yıllık olduğunu ve bu şeklin Osmanlı dönemi anahtarları nın genel özelliğini yansıttığını ifade eden Ebu Iyş, akrabalarından kalan ve Osmanlı dönemine kadar uzanan en az 120 yıllık bir gelin sandığını da evinin baş köşesinde bulundurduğunu aktardı.

Ebu Iyş ayrıca atalarının kahve öğütmek için kullandığı Osmanlı zamanından kalma tahta dibeği de sakladıklarını belirtti.

Her ailede dibek bulunduğunu ve kahve öğütmenin güç gerektiren bir iş olduğu için genellikle erkekler tarafından yapıldığını ifade eden Ebu Iyş, dibekte dövülen kahve ile şu an kullanılan teknolojik elektrikli aletlerle yapılan kahvenin tadının farklı olduğunu dile getirdi.

Ebu Iyş ayrıca geçmişte dibeğin yalnızca kahve öğütmek için değil düğünlerde de vurmalı bir çalgı olarak müzik aleti gibi kullanıldığını anlattı.

Evindeki dibeğin yanı sıra eski zamanlarda kullanılan taştan yapılmış bir buğday değirmeninin de bulunduğunu söyleyen Ebu Iyş, bu değirmenin un yapmak için kullanıldığını aktardı. Ebu Iyş, bakırdan yapılan dedelerinden kalan Osmanlı kabı ile birlikte küçük kumaşları ve bazı değerli taşları hala koruyor.

Göç sırasında yapılan katliamlar

1948 yılında evlerinden zorla göç ettirilen Filistinliler, yaşadıkları acı, ölüm ve katliamları hala hatırlıyor. Safiye Ebu Iyş (78) nine de bunlardan biri.

Nekbe'nin yaşandığı yıl 8 yaşında olan Safiye nine, İsrail askerlerinin köylerine baskın düzenlediği anda yaşadığı korkuyu halen hatırladığını belirtti.

Ebu Iyş, "İşgalcilerin, zırhlı araçlarla köye geldiğinde köyü terk etmeleri için bize 2 saat verdiği ve göç etmeyenlerin öldürüleceğini söyledikleri seslerini hala hatırlıyorum. Bütün köyü korku salmıştı. Köy ahalisi en önemli ihtiyaçlarını alıp evini terk etmeye ve köye yakın olduğu için Gazze'nin kuzey kesimindeki Beyt Hanun kentine doğru göç etmeye başladı." dedi.

Kardeşiyle birlikte hayvanlardan birinin üzerine babası tarafından bindirilerek göç ettiklerini anlatan Safiye nine, "İsrail askerleri, göç etmeyip evinde kalan ya da zorla çıkarıldıktan sonra tekrar dönen herkesi öldürdü. Bir komşumuz evinden çıkmak istemediği için eşinin gözü önünde katledilmişti." diye konuştu.

Ebu Iyş, "Göç eden bir komşumuz da hızla çıkarken alamadığı bazı ihtiyaçlarını almak için evine döndüğü sırada askerler tarafından yakalanarak gözleri bağlı şekilde köydeki kuyuya atılmıştı." ifadelerini kullandı.

Bolluk bereket içindeki köye geri dönmeyi temenni ettiğini belirten Safiye nine, "Köyümüzde meyve ve sebzeler boldu. Bütün köye yetecek kadar ürün vardı. Ama şimdi abluka altındaki Gazze'de ekonomik sıkıntılar nedeniyle aileler bir iki kilodan fazla meyve satın alamıyor." ifadelerine yer verdi.

İsrail askerleri, ABD Büyükelçiliğinin Kudüs'e taşınmasını ve İsrail'in kuruluş yıl dönümü olan Nekbe'nin (Büyük Felaket) 70. yılını protesto etmek için pazartesi günü Gazze sınırında düzenlenen gösterilere katılan 62 Filistinliyi şehit etmiş, binlerce Filistinliyi de yaralamıştı.

Muhabir: Nour Mahd Ali Abu Aisha,Safiye Karabacak,Zeynep Hilal Karyağdı

Anadolu Ajansı web sitesinde, AA Haber Akış Sistemi (HAS) üzerinden abonelere sunulan haberler, özetlenerek yayımlanmaktadır. Abonelik için lütfen iletişime geçiniz.

# data[].attributes.attachment_link.description
GAZZE Paslı anahtarlarını dikkatle muhafaza eden Filistinli mülteciler, bir gün atalarının göç ettirildiği topraklarına dönme ümidini hep diri tutuyor. Filistinli kadınlar, dönüş ümitlerinin sembolü olan bu anahtarları kaybetme korkusuyla boyunlarında taşıyor. Cibaliya Mülteci Kampı'nda yaşayan Emin Ebu el-Iyş, AA muhabirine yaptığı açıklamada, "dünyadaki cennet" olarak isimlendirdiği atalarının göç ettirildiği Gazze Şeridi'ne 18 kilometre uzaklıktaki Huc köyüne dönme ümidiyle yaşadığını belirtti.

# data[].attributes.body
Gazze'de bir grup ressam, sokak ve okul duvarlarına Filistin kültürünü temsil eden resimler yapıyor. Filistin kültürünü yaşatmak isteyen ressamlar, bir araya gelerek duvarlara Mescid-i Aksa gibi önemli mekanların yanı sıra tarihi köy ve kasabaları ayrıca halk kültürünü yansıtan sembolleri resmediyor. ( Ali Jadallah - Anadolu Ajansı )
Fotoğraf: Ali Jadallah

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Abone ol

Filistin'e giden bilir; Ürdün Nehri yanında yer alan "Eriha" şehrinin girişinde büyük bir anahtar sembolü vardır. Şimdilik temsil olmaktan öte geçemese de, "We will return" yani "Biz Döneceğiz" yazısı bütün heybetiyle dosta güven, düşmana korku salar. Osmanlı döneminde yapılan "minare" şeklindeki büyük anahtarın anlamı işte bu dönme ümidi olduğu için büyüktür Filistinlilerde. Sadece Filistinliler değil, oraya giden herkesin içi titrer bu 'dönüş' ümidi için.

Bir yanda 30 yıla yakındır işgal altında bulunan Karabağ, diğer yanda 72 yıldır işgal altındaki Filistin... Dağlık Karabağ'ın dağlarından kıvrılarak ilerleyen Ermenilerin sürdüğü araçları görünce, "Siyonistlerin de Filistin'i bu şekil terk etme görüntülerini görmeyi nasip et" duası döküldü Müslümanların dilinden. Tıpkı Ermeni işgaliyle köylerini terk eden Şuşalıların tapularını sakladıkları gibi, Filistinliler de geri dönmek umuduyla evlerinin paslı anahtarlarını boyunlarında saklıyor.

Dağlık Karabağ'ın sembol şehirlerinden Şuşalılar, 28 yıldan fazla işgal altında bulunan vatanlarının artık esir değil, özgür bir şehir olmasının sevincini yaşıyor bugünlerde. Bir zamanlar terk etmek zorunda kaldıkları köylerinde üç renkli Azerbaycan bayrağının dalgalanmasını kutluyorlar. Şuşa'da doğmuş, büyümüş, evlenmiş, ama çocuklarını Bakü'de yetiştirmek zorunda kalmış aileler var. Her ne kadar Bakü onlara ev sahipliği yapmış olsa da, yıllarca memleket hasreti yaşayıp, çocuklarını hiç görmedikleri Şuşa'nın sevdalısı olarak yetiştirmekten geri durmadılar.

İşte bu günlerde Şuşalılar Şuşa'daki evlerinin tapusunu ve anahtarlarını sakladıkları sandıklardan çıkarttı. Öz vatanlarına dönecekleri ana sayılı günler kala, sevinç içinde torunlarına, eşe dosta işgal günlerinden beri hazine gibi sakladıkları evraklarını gösteriyor. Şuşalılardan biri olan Hamlet Meherremov, "Bir gün geri döneceğimizi biliyorduk. Artık gerçeğe dönüştü. Oraya yalın ayak, emekleyerek bile giderim. Mutlaka döneceğiz" diyor AA muhabirine yaptığı açıklamada.

Azerbaycan tarih ve kültürünün simgelerinden olmasının yanı sıra hem bölgeye hakim coğrafi konumu hem de Dağlık Karabağ'ın en büyük şehri Hankendi'ye giden yolun üzerinde bulunması nedeniyle stratejik önem taşıyan Şuşa, 8 Mayıs 1992'de Ermenistan güçlerince işgal edilmişti. Azerbaycan ordusu, Şuşa'yı 8 Kasım 2020'de işgalden kurtardı.

Azerbaycan'da, yıllardır işgal altında bulunan toprakların Azerbaycan ordusunca kurtarılmasının sevinci yaşanıyor. Dağlık Karabağ'ın sembol şehirlerinden Şuşa'nın yeniden gerçek sahiplerine dönmesi Azerbaycanlıların sevincini kat kat artırmış durumda. Şuşalılar şimdi yıllardır ayrı kaldıkları, her gece rüyalarında gördükleri vatanlarına kavuşacakları için gün sayıyor.

Bugüne kadar vatanlarına dönme ümidini bir gün bile kaybetmemişler. İnanmasalardı tapuları ve anahtarları saklamazlardı. Tıpkı paslı anahtarlarını boyunlarında kolye gibi gezdiren Filistinli kadınlar misali. Dünyanın dört bir tarafına dağılmış Filistinli mülteciler, bir gün atalarının göç ettirildiği topraklarına dönme ümidini hep diri tutuyor. Bir mermi gibi göğüslerinde saklıyorlar dönüş anahtarlarını.

Filistin'e giden bilir; Ürdün Nehri yanında yer alan "Eriha" şehrinin girişinde büyük bir anahtar sembolü vardır. Şimdilik temsil olmaktan öte geçemese de, "We will return" yani "Biz Döneceğiz" yazısı bütün heybetiyle dosta güven, düşmana korku salar. Osmanlı döneminde yapılan "minare" şeklindeki büyük anahtarın anlamı işte bu dönme ümidi olduğu için büyüktür Filistinlilerde. Sadece Filistinliler değil, oraya giden herkesin içi titrer bu 'dönüş' ümidi için.

1948'de, hemen yarın dönecekmiş gibi evlerinin kapısını kilitleyen ve apar topar topraklarını terk eden Filistinliler, aradan geçen 70 yıla rağmen nesilden nesile aktarılan anahtarlarını muhafaza ediyor. "Bir gün mutlaka döneceğiz" diyorlar.

Filistin için şafak vakti

Filistinliler, 14 Mayıs 1948'de İsrail'in işgal ettiği Filistin topraklarında bağımsızlığını ilan etmesi ve Filistinlilerin zorunlu göçe tabi tutulması nedeniyle 15 Mayıs'ı Nekbe olarak anıyor. Bu tarihte siyonist çeteler yaklaşık 800 bin Filistinliyi yerinden etmişti. İşgalciler, zırhlı araçlarla köye geldiğinde köyü terk etmeleri için 2 saat verdiklerini anlatıyor o günlerin şahitleri. Verdikleri süre zarfında köyü terk etmeyenleri bir an bile düşünmeden öldürdü işgalci İsrail askerleri.

Dünya genelinde 13 milyondan fazla Filistinli yaşıyor. Her ne kadar Filistinliler için uzak bir hayal gibi görünse de, dünyadaki bütün Müslümanlar bir gün Filistin'i fethetme ümidini taşıyor. İşte bu yüzden Eriha girişindeki o anahtarın müjde gibi orada durması, siyonistleri rahatsız etmeye yetiyor. Bugünlerde tarih bize şunu söylüyor; Bir gün Şuşa'ya geri dönüldüyse, Filistin için şafak vakti yakındır.

# data[].attributes.attachment_link.description
Filistin'e giden bilir; Ürdün Nehri yanında yer alan "Eriha" şehrinin girişinde büyük bir anahtar sembolü vardır. Şimdilik temsil olmaktan öte geçemese de, "We will return" yani "Biz Döneceğiz" yazısı bütün heybetiyle dosta güven, düşmana korku salar. Osmanlı döneminde yapılan "minare" şeklindeki büyük anahtarın anlamı işte bu dönme ümidi olduğu için büyüktür Filistinlilerde.

# data[].attributes.body
Emin Ebu el-Iyş; Osmanlı döneminde yapılan "minare" şeklindeki büyük anahtarın en az 100 yıllık olduğunu ve bu şeklin Osmanlı dönemi anahtarlarının genel özelliğini yansıttığını ifade eden

# data[].attributes.body
Gazze’de ressamlar, 6 Eylül’de İsrail hapishanesinden kaçan ve dün itibarıyla tamamı yakalanan 6 Filistinliye destek amacıyla duvar resimleri çizdi.

# data[].attributes.attachment_link.description
Gazze’de ressamlar, 6 Eylül’de İsrail hapishanesinden kaçan ve dün itibarıyla tamamı yakalanan 6 Filistinliye destek amacıyla duvar resimleri çizdi. İslami Cihad Hareketi’nin liderlerinden Muhammed Şellah, kaçışın zaferinin Filistin halkının hafızasına kazınacağını söyledi.

# data[].attributes.attachment_link.title
Eugene Cotran - The Palestinian Exodus 1948-1998 -Ithaca Press (1999) (1)

# data[].attributes.attachment_link.title
Simha Flapan - The Palestinian Exodus of 1948

# data[].attributes.attachment_link.title
Murat Köylü - İsrail’in Kudüs ve Filistin’e Yerleşim Faaliyetleri ve Filistin Halkının Geleceği - Murat Köylü

# data[].attributes.attachment_link.title
Sedat Kızıloğlu - israil devleti’nin kuruluşuna kadar geçen süreçte yahudiler ve siyonizmin gelişimi

# data[].attributes.attachment_link.title
Thomas Rics Jerusalem City of Dreams City of Sorrows kaynak bilgileri 2.PNG

# data[].attributes.attachment_link.title
savaş kurtuluş çevik - sanatsal intifada bir işgalin anatomisi

# data[].attributes.attachment_link.description
Log into Facebook to start sharing and connecting with your friends, family, and people you know.