# data[].attributes.headline
Καλλιόπη Αρτεμίου  U234N2805

# data[].attributes.subject
Καλλιόπη Αρτεμίου  U234N2805

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Μαθήματα Ζωής

# data[].attributes.attachment_link.title
Διατροφικές Διαταραχές: Όταν το Φαγητό γίνεται Εμμονή

# data[].attributes.headline
Παπαδημητρίου Ειρήνη Λυδία U254N1802 (Ακροατήριο 03)

# data[].attributes.subject
Παπαδημητρίου Ειρήνη Λυδία U254N1802 (Ακροατήριο 03)

# data[].attributes.attachment_link.title
Webinar #10: Eating Disorders for Pediatricians: Medical Complications and Treatment

# data[].attributes.headline
Γεωργοπούλου Μαρία U261N0336 Ακροατήριο 08

# data[].attributes.subject
Γεωργοπούλου Μαρία U261N0336 Ακροατήριο 08

# data[].attributes.body
Η Θεραπεία Βασισμένη στην Οικογένεια (FBT) είναι η κύρια θεραπεία που συνιστάται για την Νευρική Ανορεξία (ΝΑ) των εφήβων στην Αοτεαρόα της Νέας Ζηλανδίας (NZ) (Lock & Le Grange, 2012). Η θεραπεία βασισμένη στην οικογένεια απαιτεί από τους φροντιστές να συμμετέχουν ενεργά στη θεραπεία, αναλαμβάνοντας πλήρως την ευθύνη για την πρόσληψη τροφής του παιδιού με NΑ υπό τη φροντίδα τους.

Πρόσφατα εθνικά δεδομένα έχουν δείξει μια αύξηση στις εισαγωγές στο νοσοκομείο που σχετίζονται με την NΑ κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19, ευθυγραμμιζόμενη με τις διεθνείς τάσεις που υποδεικνύουν μια σταδιακή, μακροπρόθεσμη αύξηση της συχνότητας εμφάνισης διατροφικών διαταραχών στους εφήβους (Hansen et al., 2024).

Αυτή η αύξηση υπογραμμίζει την ανάγκη για βαθύτερη διερεύνηση των εμπειριών των φροντιστών κατά την πλοήγηση στις απαιτήσεις της θεραπείας βασισμένης στην οικογένεια εν μέσω αυξανόμενων απαιτήσεων θεραπείας.

# data[].attributes.headline
ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΟΦΙΑ- U244N2427- Ακροατήριο 01

# data[].attributes.subject
ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΟΦΙΑ- U244N2427- Ακροατήριο 01

# data[].attributes.attachment_link.title
11. Διαταραχή πρόσληψης τροφής

# data[].attributes.headline
Καραγιώργου Θεανώ- U254N2116(Ακροατήριο 9) 

# data[].attributes.subject
Καραγιώργου Θεανώ- U254N2116(Ακροατήριο 9) 

# data[].attributes.body
Bιβλίο αυτοβοήθειας και αφήγησης εμπειρίας με διατροφική διαταραχή.

«Η συγγραφέας δίνει όνομα στη διατροφική διαταραχή (“Ed”) ώστε να την ξεχωρίσει από τον εαυτό της. Μπορεί η εξωτερίκευση να βοηθήσει θεραπευτικά;»

# data[].attributes.headline
Οι διαταραχές αυτές δε

# data[].attributes.body
Οι διαταραχές αυτές δεν σχετίζονται μόνο με το φαγητό ή την εικόνα σώματος, αλλά αποτελούν σύνθετες ψυχολογικές καταστάσεις που επηρεάζουν τη συναισθηματική, κοινωνική και σωματική ανάπτυξη του ατόμου.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Κων/νος Ν. Φουντουλάκης, Επίκ Καθηγητής Ψυχιατρικής ΑΠΘ

This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
Εισαγωγή
Η λήψη τροφής από τον άνθρωπο αποτελεί ανάγκη για να καλυφθούν οι ανάγκες του τόσο σε ενέργεια όσο και σε δομικά συστατικά, αλλα επίσης αποτελεί πηγή ευχαρίστησης (πιθανότατα στα πλαίσια μιας μεθόδου διαχωρισμού και επιλογής των χρήσιμων τροφών), ευκαιρία για κοινωνική διαντίδραση, ακόμα και αίτιο ενός βαρύτατου αμαρτήματος (λαιμαργία) σύμφωνα με πολλές θρησκευτικές πεποιθήσεις.

Διαφορετικές κοινωνίες αντιμετώπιζαν το αυξημένο βάρος σώματος με διαφορετική διάθεση, από τα υποτιμητικά αστεία του Αριστοφάνη στον "Πλούτο" στην θετική στάση των κοινωνιών της άπω ανατολής, στην περιφρόνηση από τη Βικτωριανή κοινωνία, μέχρι την απόλυτη εξιδανίκευση του χαμηλού σωματικού βάρους με την εμφάνιση του μοντέλου Τουιγκυ την δεκαετία του 1960.

Οι διαταραχές πρόσληψης τροφής (eating disorders) στις οποίες κυρίως περιλαμβάνονται η ψυχογενής (νευρογενής) ανορεξία (anorexia nervosa) και η βουλιμία (bulimia nervosa) καθώς και παραλλαγές τους είναι μια ιδιαίτερη ομάδα ψυχικών διαταραχών που έχουν περιγραφεί πολλές φορές στα ιστορικά χρονικά εδώ και σχεδόν 2,000 χρόνια, με πρώτες πιθανές αναφορές στα γραπτά των Aulus Gellius και Sextus Pompeius Festus τον 2 ο και 4 ο αιώνα μ.Χ. Στο Talmud (400-500 μ.Χ.) η λέξη "boolmut" χρησιμοποιείται για να υποδηλώσει ανάμεσα στα άλλα και υπερβολική πείνα που θολώνει την κρίση.

Ενώ κατά το μεσαίωνα και την αναγέννηση υπήρχαν αναφορές κυρίως στη βουλιμία, με επιστημονικό τρόπο, για πρωτη φορά μια σειρά περιστατικών που αφορούσαν νεαρά κορίτσια περιγράφηκε τον 19 ο αιώνα από τον Γάλλο γιατρό Louis-Victor Marce. Λίγο αργότερα οι Sir William Gull και ο Ernest Charles Laseque (1873) περιγράφουν την κατάσταση της "υστερικής ανορεξίας". Κατά τη δεκαετία του 1950 η Hilda Bruch περιέγραψε το τυπικό ψυχολογικό προφίλ της ψυχογενούς ανορεξίας και το 1979 ο Gerald Russell διεχώρησε τη βουλιμία ως ξεχωριστή νοσολογική οντότητα.

Η σύγχρονη έρευνα ανιχνεύει ομοιότητες μεταξύ της νοσογόνου παχυσαρκίας και ψυχολογικών χαρακτηριστικών που σχετίζονται με εξαρτήσεις από ουσίες (Acosta, Manubay, & Levin, 2008; Avena, Rada, & Hoebel, 2008), δεν είναι απίθανο δε, στο προσεχές μέλλον η ίδια η παχυσαρκία στη νοσογόνο της μορφή να συμπεριληφθεί στην ψυχιατρική ταξινόμηση των διαταραχών λήψης τροφής (Devlin, 2007).
Επιδημιολογία
Η συχνότητα εμφάνισης των διαταραχών πρόσληψης τροφής δεν είναι γνωστή με ακρίβεια και αξιοπιστία, εν μέρει επειδή τα διαγνωστικά κριτήρια έχουν τροποποιηθεί πολύ μέσα σε λίγες δεκαετίες αλλά και επειδή η μεθοδολογία ανίχνευσης στο γενικό πληθυσμό παρουσιάζει σημαντικά προβλήματα.

Τα δεδομένα πιθανολογούν μια αύξηση της συχνότητας εμφάνισης όλων των διαταραχών πρόσληψης τροφής κατά τα τελευταία 50 χρόνια διεθνώς.

Η επίπτωση, δηλαδή τα νέα περιστατικά ψυχογενούς ανορεξίας που εμφανίζονται ανά έτος κυμαίνεται μεταξύ 2 και 20 ανά 100.000 κατοίκους, ανάλογα με τη χώρα, το φύλο και την ηλικιακή ομάδα, με τους άνδρες να εμφανίζουν τα μικρότερα ποστοστά (κοντά στο 2/100.000). Κατά μέσο όρο η ετήσια επίπτωση της ψυχογενούς ανορεξίας φαίνεται να είναι γύρω στο 8/100.000 με ετήσιο επιπολασμό, δηλαδή συνολικό ποσοστό του πληθυσμού που πάσχει σε πλαίσιο ενός έτους 0,02%. Ο επιπολασμός ζωής (δηλαδή το ποσοστό του πληθυσμού που θα νοσήσει τουλάχιστον καποια περίοδο της ζωής του) ενδεχομένως να περνάει κατά πολύ το 1-2% (0,5-3,7%), με περίπου το 95% να είναι γυναίκες.

Αντίστοιχα δεδομένα για την βουλιμία δεν είναι διαθέσιμα αλλα η ετήσια επίπτωσή της υπολογίζεται σε περίπου 10/100,000 και ο επιπολασμός στο 1% οσον αφορά τις γυναίκες ενώ οι αριθμοί ειναι 10 φορές χαμηλότεροι για τους άνδρες.

Ενδεχομένως ενα επιπλέον 5-10% του πληθυσμού (κυρίως γυναίκες) εμφανίζουν παραλλαγές των διαταραχών αυτών ή ηπιότερες μορφές τους.

Η βιβλιογραφία ως σήμερα υποστηρίζει ότι οι γυναίκες εμφανίζουν τουλάχιστον 10 φορές συχνότερα διαταραχές πρόσληψης τροφής από τους άνδρες χωρίς η κοινωνικοοικονομική κατάσταση και τάξη να παίζουν ρόλο. Ενδεχομένως οι διαταραχές αυτές είναι για άγνωστους λόγους σχετικά σπάνιες σε μη-δυτικού τύπου κοινωνίες αλλά η συχνότητά τους αυξάνεται με την "δυτικοποίηση" των κοινωνιών αυτών, γεγονός που έχει αποδειχθεί και με μελέτες που εχουν γίνει στην Ελλάδα. Επίσης είναι γεγονός ότι η ψυχογενής ανορεξία εμφανίζεται με μεγαλύτερη συχνότητα σε επαγγέλματα για τα οποία το σώμα έχει ιδιαίτερη σημασία (μοντέλα, αθλήτριες, χορεύτριες κτλ).

Η εξέλιξη των διαταραχών πρόσληψης τροφής ποικίλει και μετά από 25-30 χρόνια νόσησης περίπου μέχρι και το 20% των ασθενών καταλήγει είτε λόγω της διαταραχής αυτής καθαυτής είτε λόγω αυτοκτονίας. Περίπου οι μισοί ασθενείς εμφανίζουν καλή έκβαση με ελάχιστη υπολειμματική συμπτωματολογία και καλή λειτουργικότητα ενώ το υπόλοιπο 30% θα εμφανίσει μια χρόνια νόσηση με σημαντικό βαθμό αναπηρίας.
Αιτιοπαθογένεια
Η ακριβής αιτιοπαθογένεια των διαταραχών αυτών είναι άγνωστη, καθώς τα δεδομένα ανεπαρκή και δε μπορούν να συνδυαστούν (Baranowska, Baranowska-Bik, Bik, & Martynska, 2008; Bulik et al., 2007; Kaye, 2008; Steiger & Bruce, 2007). Με βάση το βιο-ψυχο-κοινωνικό μοντέλο, πιθανόν μια ποικιλία παραγόντων επηρρεάζει τη συμπεριφορά πρόσληψης τροφής οδηγώντας στην εμφάνιση ακραίων καταστάσεων που μπορεί να είναι έως και απειλητικές για τη ζωή. Πιθανότατα στην πορεία εμφανίζονται φαύλοι κύκλοι τόσο συμπεριφοράς, διαταραγμένων διαπροσωπικών σχέσεων όσο και βιολογικών διαταραχών που αν και δευτεροπαθείς επηρεάζουν σημαντικά την έκβαση της νόσου.

Στους πιθανούς κοινωνικούς παράγοντες περιλαμβάνεται η "δυτική" αντίληψη για το λεπτό και αθλητικό σώμα η οποία ασκεί σημαντικά μεγαλύτερη πίεση στις γυναίκες. Το γεγονός ότι διαταραχές πρόσληψης τροφής συναντώνται συχνά σε επαγγελματίες χορευτές, αθλητές κτλ, θέτει το ερώτημα ποιό είναι το αίτιο και ποιο το αποτέλεσμα, το κατά πόσον δηλαδή η διαταραχή αποτελεί αποτέλεσμα ενός αναγκαστικού στυλ ζωής ή απλά διευκολύνει την υιοθέτηση ενός επαγγέλματος.

Οι παλαιότερες ψυχολογικές θεωρίες πρότειναν μια πιθανή φοβική αποφυγή του φαγητού που πηγάζει από κοινωνική και σεξουαλική ένταση ως αποτέλεσμα της εφηβείας. Οι ψυχοδυναμικές θεωρίες τονίζουν τις φαντασίες σύλληψης από το στόμα και επακόλουθης εγκυμοσύνης, σε συνδυασμό με σαγηνευτική συμπεριφορά προς τον πατέρα και επιθετικότητα προς τη μητέρα. Οι γνωσιακές θεωρίες τονίζουν την διαταραχή της εικόνας σώματος καθώς και αδυναμία κατάληλης αντίληψης και επεξεργασίας των σωματικών αισθημάτων (πείνα, κώπωση κτλ).

Η προσωπικότητα των ασθενών στους οποίους η νόσος βρίσκεται σε πλήρη ύφεση εμφανίζει καταναγκαστικά στοιχεία, με τελειοθηρία, ενδοστρέφεια, διαπροσωπική ανασφάλεια και μονωμένο συναίσθημα.

Οι οικογένειες των ασθενών χαρακτηρίζονται (κατά τη διάρκεια της νόσησης) από χαοτικότητα, εχθρότητα καθώς και διαταραγμένη στοργή και φροντίδα με τάσεις ασφυκτικού ελέγχου του ασθενούς. Πολλές φορές η επικοινωνία μεταξύ των μελών χαρακτηρίζεται από αντιφατικά ή αμφίσημα μυνήματα.

Οι γενετικές μελέτες που αφορούν την ψυχογενή ανορεξία δείχνουν μια οικογενή επιβάρυνση με τους μονοωογενείς διδύμους να την εμφανίζουν σε ποσοστό 66% και οι δύο, σε σύγκριση με το 0% των διζυγωτικών. Παρόμοια δεδομένα υπάρχουν και για τις υπόλοιπες διαταραχές πρόσληψης τροφής. Πιθανολογείται ότι η γενετική επιβάρυνση αφορά μια γενική ευαλωτότητα για την εκδήλωση ψυχικής διαταραχής και ειδικότερα διαταραχής της διάθεσης ή ιδεοκαταναγκαστικής διαταραχής. Από πλευράς νευροδιαβιβαστών έχει διερευνηθεί και τεκμηριωθεί η συμμετοχή αρκετών, συμπεριλαμβανομένων των 3 βασικών με πιθανά κεντρικό ρόλο να παίζει η σεροτονίνη.

Στους ασθενείς με διαταραχές πρόσληψης τροφής ανιχνεύεται μια ποικιλία νευροενδοκρινικών διαταραχών κυρίως με κέντρο τον υποθάλαμο, αλλα οι περισσότερες από αυτές είναι πέραν κάθε αμφιβολίας δευτεροπαθείς.
Κλινική Εικόνα
Ο G.F.M. Russell (1979) όρισε την ψυχογενή ανορεξία ως συμπεριφορά που στοχεύει στην απώλεια βάρους, νοσηρό φόβο ότι το άτομο θα παχύνει και σημεία ενδοκρινικής διαταραχής (π.χ. αμηνόρροια). Ταυτόχρονα όρισε την βουλιμία ως μια ακατανίκητη τάση για εκδήλωση επεισοδιακής υπερφαγίας, με συνοδές συμπεριφορές κάθαρσης ώστε αν αποφευχθεί το πάχος.

Οι ορισμοί αυτοί αποτελούν ακόμα τη βάση της σύγχρονης αντίληψης με κάποιες σημαντικές διαφοροποιήσεις. Η σύγχρονη αντίληψη περί ψυχογενούς ανορεξίας αντιλαμβάνεται σαφώς την κατάσταση αυτή ως χαρακτηριζόμενη από συμπεριφορά που αποσκοπεί στην απώλεια βάρους περιλαμβάνοντας ενασχόληση με το βάρος σώματος ανεξάρτητα από το πόσο πραγματικά είναι αυτό και ποια η κατάσταση της υγείας του ατόμου, καθώς και περίπλοκες συμπεριφορές διαχείρησης της τροφής, επίδρασης σε φυσιολογικές λειτουργίες του οργανισμού όπως στο πεπτικό σύστημα, και καύσης θερμίδων. Μπορεί να ακούγεται παράδοξο, αλλά παρά το όνομά της, η ψυχογενής ανορεξία δε χαρακτηρίζεται κατ' αρχήν από ανορεξία ή απώλεια της όρεξης, τουλάχιστον στα αρχικά της στάδια. Πραγματική ανορεξία εμφανίζεται μόνο στα προχωρημένα στάδια της ψυχογενούς ανορεξίας ως συνέπεια του παρατεταμένου υποσιτισμού. Το βάρος στην ψυχογενή ανορεξία πέφτει κάτω από το 85% του φυσιολογικού, δηλαδή ο Δείκτης Μαζας Σώματος (Body Mass Index- BMI) πέφτει κάτω από το 17,5 (ο BMI υπολογίζεται ώς το πηλίκο του βάρους σε κιλά προς το τετράγωνο του ύψους σε μέτρα). Κομβικό σημείο στη συμπεριφορά που χαρακτηρίζει τη διαταραχή αυτή είναι η διαχείρηση των τροφών. Τα άτομα αυτά αποκλείουν πολλές "παχυντικές" τροφές όχι μόνο από το διαιτολόγιό τους αλλά και από το σπίτι. Αυτό γίνεται κατά τρόπο εντελώς υπερβολικό, σχετικά ασυνεπή, και πολλές φορές στη βάση αντισυμβατικών πεποιθήσεων ή απόψεων (για υγιεινή διατροφή και διαβίωση) που μπορεί να προβληματίσουν όσον αφορά τη διάγνωση (κατά πόσον είναι "ψυχωτική" ή ψευδοφιλοσοφική σκέψη). Πολλές φορές μασούν το φαγητό αλλά μετά το φτύνουν, μαγειρεύουν και ασχολούνται με περίπλοκες συνταγές αλλά δεν τρώνε, τεμαχίζουν το φαγητό σε πολύ μικρά κομμάτια, χρειάζονται υπερβολικά πολύ χρόνο για να φάνε και πολλές φορές μασάνε τσίχλα συνέχεια ανάμεσα στα γεύματα. Τα άτομα συνήθως προκαλούν εμετούς, χρησιμοποιούν ανορεκτικούς παράγοντες, καθαρτικά, διουρητικά και υπερβολική άσκηση (συμπεριφορές "κάθαρσης"). Μπορεί να επιδίδονται σε εξαντλητική γυμναστική αλλά επίσης μπορεί απλά να εμπλέκονται σε υπερβολική γενική σωματική δραστηριότητα.

Η διαταραχή της αντίληψης και αυτοαξιολόγησης του σχήματος και του βάρους σώματος δεν αφορά την αντικειμενική τους διάσταση, καθώς οι ασθενείς συνήθως μπορούν να τα εκτιμήσουν αντικειμενικά και να τα συζητήσουν λογικά. Ωστόσο η διαταραχή αφορά τη βαθύτερη στάση απέναντί τους και τη συναισθηματική επεξεργασία τους, καθώς και την ακατάλληλη επίδραση της ενασχόλησης αυτής στην αίσθηση εαυτού. Οι ασθενείς με ανορεξία πολλές φορές παρατηρούν το σώμα τους στον καθρέφτη, και παρότι μπορεί να αποδέχονται ότι το σώμα τους είναι λεπτό, μπορεί να επιμένουν ότι μερικά μέρη του (π.χ. η κοιλιά, οι γλουτοί κτλ.) έχουν απόθεμα λίπους ή το σχήμα τους δεν είναι καλό.

Γενικά φαίνεται ότι υπάρχουν δύο τύποι ψυχογενούς ανορεξίας. Ο ένας τύπος χαρακτηρίζεται από συμπεριφορές περιορισμού της πρόσληψης τροφής (περιοριστικός τύπος) ενώ ο δεύτερος χαρακτηρίζεται από συμπεριφορές επεισοδιακής υπερφαγίας με συνοδές συμπεριφορές κάθαρσης. Ο δεύτερος τύπος συνδυάζεται συχνότερα με ψυχοπαθολογία χαρακτηριστική διαταραχής προσωπικότητας με παρορμητικότητα, αντικοινωνική συμπεριφορά, κατάχρηση αλκοόλ και ουσιών και αυτοκαταστροφική ή αυτοκτονική συμπεριφορά. Η διαφορά του τύπου αυτού από τη βουλιμία βρίσκεται ουσιαστικά αποκλειστικά και μόνο στο χαμηλό σωματικό βάρος.

Οι εμμονή στις σκέψεις που αφορούν τη λήψη τροφής και το βάρος σώματος εμφανίζει χαρακτήρες σύντονους με το εγώ, με αποτέλεσμα την σχετική ή και απόλυτη έλλειψη κινήτρων για θεραπεία. Η ζωή των ασθενών δομείται γύρω από τον έλεγχο του βάρους τους και αυτό καθορίζει τόσο τον εσωτερικό τους κόσμο όσο και τις διαπροσωπικές τους σχέσεις οι οποίες διαταράσσονται ιδιαίτερα επειδή πολλές όψεις της προσωπικής τους ανάπτυξης (π.χ. σεξουαλικότητα) παρουσιάζουν προβλήματα. Η ψυχογενής ανορεξία συχνά συνδυάζεται με ιδεοκαταναγκαστική συμπτωματολογία και ιδιαίτερα με ιδεοκαταναγκασμούς που αφορούν την καθαριότητα.

Η αμηνόρροια είναι χαρακτηριστική συνέπεια στις γυναίκες που διατηρούν πολύ χαμηλό σωματικό βάρος, αν και πιθανολογείται ότι στους ασθενείς με ψυχογενή ανορεξία ενδεχομένως υπάρχει μια πρωτογενής διαταραχή του αξονα Υποθάλαμος-Υπόφυση-Γονάδες (Baranowska et al., 2008) που επιδεινώνεται και από τα αυξημένα επίπεδα στρες που βιώνουν οι ασθενείς αυτοί. Η αμηνόρροια οφείλεται σε μείωση της έκκρισης της GnRH, η οποία με τη σειρά της μειώνει την έκκριση της FSH και της LH από την υπόφυση. Συνέπεια αυτών είναι χαμηλά επίπεδα οιστρογόνων.

Ο όρος βουλιμία περιγράφει υπερβολική και εκτός ελέγχου πρόσληψη μεγάλων ποσοτήτων τροφής μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα (λεπτά ή ώρες) υπό μορφή επεισοδίων υπερφαγίας (binge eating). Τα άτομα που πάσχουν από (ψυχογενή) βουλιμία έχουν συνήθως φυσιολογικό ή αυξημένο σωματικό βάρος και σημαντική ενασχόληση με το σώμα τους, γεγονός που οδηγεί σε συχνή διακύμανση του βάρους τους.

Οι ασθενείς αυτοί δεν τηρούν πρόγραμμα γευμάτων και δεν νιώθουν ικανοποίηση μετά από ενα τακτικό γεύμα. Η εκδήλωση επεισοδίων υπερφαγίας ανάμεσα στα άλλα προκαλεί και εκτόνωση ενός έντονου αισθήματος άγχους.

Τα επεισόδια υπερφαγίας (binge eating) (Striegel-Moore & Franko, 2008) ορίζονται ως κατανάλωση μεγάλων ποσοτήτων φαγητού σε μια μικρή περίοδο χρόνου (π.χ. 1-2 ώρες με μέσο όρο την 1 ώρα περίπου). Η ποσότητα του φαγητού πρέπει να είναι σαφώς μεγαλύτερη απ' όσο θα μπορούσαν να φάνε οι περισσότεροι άνθρωποι στο χρόνο αυτό και υπό παρόμοιες συνθήκες. Η κατανάλωση θα πρέπει να γίνεται παρά το ότι το άτομο δεν αισθάνεται πείνα, με ταχύτητα μεγαλύτερη από το συνηθισμένο. Συνήθως το άτομο τρώει μόνο λόγω αισθημάτων αμηχανίας, η συμπεριφορά συνοδεύεται από δυσάρεστο αίσθημα πληρότητας, και ακολουθούν αισθήματα αυτοεικτιρμού και ενοχής. Τα παραπάνω μερικές φορές είναι δύσκολο να καθοριστούν και να γίνει διάκριση φυσιολογικού-παθολογικού ειδικότερα στη σημερινή κοινωνία που χαρακτηρίζεται από υπερπληροφόρηση όσον αφορά τον υγιεινό τροπο ζωής και γενικευμένη συστηματική ενασχόληση με την εξωτερική εμφάνιση.

Η ψυχογενής βουλιμία (Hay, 2007) χαρακτηρίζεται και από αντιροπιστικές συμπεριφορές ώστε να αποφευχθεί η αύξηση του βάρους. Στα πλαίσια αυτά το άτομο προβαίνει σε "κάθαρση" μέσω προκλητών εμέτων, ή χρήσης καθαρτικών φαρμάκων ή υπερβολικές δίαιτες. Η κατάχρηση αμφεταμινών που έχουν ανορεξιογόνο δράση δεν είναι ασυνήθιστη. Οι ασθενείς με βουλιμία που δεν εμφανίζουν τέτοιες συμπεριφορές τείνουν να έχουν αυξημένο βάρος, όσοι όμως τις εμφανίζουν, ταυτόχρονα χαρακτηρίζονται και από υψηλότερα επίπεδα ψυχοπαθολογίας, και ιδιαίτερα από σοβαρότερη διαταραχή της αυτοεκτίμησης και του σχήματος του σώματος καθώς και της σοβαρότητας και της ενασχόλησης με αυτά. Χαρακτηριστικά ντρέπονται για το πρόβλημά τους και προσπαθούν να το αποκρύψουν από τον περίγυρο. Ζούν χαοτικές ζωές και έχουν προβληματικές διαπροσωπικές σχέσεις, καθώς και παρορμητική συμπεριφορά, (συμπεριλαμβανομένης της κλεπτομανίας), άγχος, κατάθλιψη και καταναγκαστικότητα, με συνοδά συχνή κατάχρηση ουσιών και αλκοόλ (Braun, Sunday, & Halmi, 1994; Godart et al., 2007).

Ένα σημαντικό ποσοστό του γενικού πληθυσμού φαίνεται να εμφανίζει κάποιου είδους διαταραχή πρόσληψης τροφής που όμως δε συμφωνεί απόλυτα με τους κλασσικούς ορισμούς είτε της ανορεξίας είτε της βουλιμίας. Αυτό συμβαίνει είτε επειδή η βαρύτητα είναι αμφίβολη, μόνο μερικά συμπτώματα είναι παρόντα, ή δεν υπάρχουν οι συνοδές ενδοκρινικές διαταραχές (Devlin, 2007; Keel, 2007; Latner & Clyne, 2008; Vinai et al., 2008; Zimmerman, Francione-Witt, Chelminski, Young, & Tortolani, 2008).
Επιπλοκές από τη γενική σωματική υγεία
Οι υπερβολές τόσο από τις εξαντλητικές δίαιτες όσο και από την υπερφαγία και τις συμπεριφορές κάθαρσης μπορεί να προκαλέσουν σοβαρά προβλήματα στην σωματική υγεία των ασθενών με διαταραχές πρόσληψης τροφής. Οι επιπλοκές αυτές είναι κοινές για τους ασθενείς με ανορεξία και βουλιμία, στο βαθμό που υπάρχουν οι συμπεριφορές κάθαρσης, ενώ οι ασθενείς με ανορεξία έχουν το επιπλέον πρόβλημα της γενικής σωματικής καχεξίας, με όλες τις επιπλοκές που αυτή προκαλεί.

Ενδεχομένως από τα λιγότερο σημαντικά προβλήματα, ωστόσο ιδιαίτερα χαρακτηριστικό, είναι η παρουσία ουλών και πληγών στην έξω επιφάνεια του χεριού από την προσπάθεια να προκαλέσουν εμετό με τα δάκτυλά τους. Οι έμετοι προκαλούν επίσης βλάβες στα δόντια.

Σοβαρότερα προβλήματα προκαλούνται στην αιμοποίηση (λευκοπενία, λεμφοκύτωση), στην οξεοβασική ισορροπία (υποκαλιαιμία), στο καρδιαγγειακό και το νευρικό σύστημα λόγω των ηλεκτρολυτικών διαταραχών και μπορεί να εμφανιστεί ως και κώμα ή καρδιακή ανακοπή. Τα ηπατικά ένζυμα μπορεί να αυξηθούν λόγω λιπώδους διήθησης του ήπατος ενώ και η χοληστερόλη μπορεί να είναι αυξημένη ιδιαίτερα σε νεαρούς ασθενείς. Άλλες επικίνδυνες καταστάσεις είναι η αφυδάτωση, διαταραχές του ΗΕΓ, επιληπτικές κρίσεις γνωστικές διαταραχές, αύξηση της ουρίας, αύξηση της αμυλάσης ορού (λόγω αύξησης της παγκρεατικής λειτουργίας), παγκρεατίτις, υπόταση, ΗΚΓ διαταραχές, αρρυθμίες, μικροκαρδία, καρδιομυοπάθεια, αναιμία, υποπλασία του μυελού των οστών, μυοπάθεια, οστεοπώρωση, παθολογικά κατάγματα, δυσκοιλιότητα, γαστρικά και οισοφαγικά έλκη, εύθρυπτο δέρμα, ξηροδερμία, τριχόπτωση, περιστοματική δερματίτις, πνευμονία, αμηνόρροια, σύνδρομο χαμηλής Τ3, δυσανεξία στο κρύο, υποθερμία, παρωτίτις.

Ο εργαστηριακός έλεγχος θα πρέπει να περιλαμβάνει γενική αίματος και βιοχημικό έλεγχο, προσδιορισμό των ορμονων που μπορεί να εμφανίζουν χαμηλά επίπεδα, ΗΕΓ και ΗΚΓ
Διαφορική διάγνωση
Όσον αφορά την ψυχογενή ανορεξία, σημαντικό είναι να αποκλειστεί η ύπαρξη κάποιας σωματικής νόσου η οποία προκαλεί ανορεξία και καχεξία (καρκίνος, φυματίωση, φλεγμονώδεις παθήσεις του εντέρου, ενδοκρινικές παθήσεις, όγκοι του εγκεφάλου, AIDS). Επίσης υπάρχουν και άλλες ψυχικές διαταραχές που άμεσα ή έμμεσα προκαλούν διαταραχές στη λήψη τροφής με συνέπεια τη μείωση του σωματικού βάρους.

Τυπικά διαταραχές της όρεξης και του βάρους εμφανίζονται στις διαταραχές της διάθεσης με τη μελαγχολία να συνδέεται με ανορεξία και απώλεια βάρους ενώ η άτυπη κατάθλιψη συνδέεται με υπερφαγία και αύξησή του. Μια σημαντική διαφορά μεταξύ μελαγχολίας και ψυχογενούς ανορεξίας είναι ότι παρά την ονοματολογία, η μελαγχολία είναι η κατάσταση εκείνη που χαρακτηρίζεται από ανορεξία ενώ η ψυχογενής ανορεξία χαρακτηρίζεται από εμμονές, φόβους και σκέψεις για το σωματικό βάρος. Πραγματική ανορεξία εμφανίζεται μόνο στα προχωρημένα στάδια της ψυχογενούς ανορεξίας ως συνέπεια του παρατεταμένου υποσιτισμού. Έμμετοι, γαστρική δυσφορία και παρόμοιες εκδηλώσεις είναι συχνές σε ασθενείς με σωματοποιητική διαταραχή αλλά δεν υπάρχει υπερβολική απώλεια βάρους. Στις ψυχωτικές διαταραχές, παραληρητικές ιδέες που αφορούν δηλητηρίαση από άλλους ή ψευδοφιλοσοφικές σκέψεις μπορεί να επηρεάσουν την συμπεριφορά διατροφής καθώς και το σωματικό βάρος μερικές φορές, τυπικά όμως απουσιάζει ο φόβος του να γίνει το άτομο παχύ καθώς και οι συμπεριφορές κάθαρσης.

Τέλος, διαταραχές της εμμήνορρησίας υπάρχουν στις περισσότερες ψυχικές διαταραχές, πολλές φορές ως συνέπεια της φαρμακευτικής αγωγής.

Βουλιμικές συμπεριφορές μπορεί να εμφανιστούν σε σπάνιες παθήσεις του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος όπως στα σύνδρομα Kluver-Bucy, Kleine-Levin και Prader-Willi, τα οποία περιλαμβάνουν και άλλα συμπτώματα συναισθηματικών διαταραχών όπως υπερσεξουαλικότητα και υπερυπνία.

Αύξηση σωματικού βάρους μπορεί να παρατηρηθεί τόσο σε ασθενείς με σχιζοφρένεια όσο και με διπολική διαταραχή εν μέρει λόγω του ανθυγυεινού τρόπου ζωής που ακολουθούν όσο και λόγω της λήψης δεύτερης γενεάς αντιψυχωτικών φαρμάκων που ως παρενέργεια εμφανίζουν σημαντική αύξηση του σωματικού βάρους.
Ταξινόμηση
Τα δύο διαγνωστικά συστήματα το ICD-10 της Παγκόσμιας Ψυχιατρικής Εταιρείας (World Health Organization, 1993) και το DSM-IV-TR της Αμερικανικής Ψυχιατρικης Εταιρείας (American Psychiatric Association, 2000) περιλαμβάνουν διαγνωστικά εφαρμοσμένα κριτήρια για τη διάγνωση των κλασσικών μορφών των διαταραχών αυτών και η συζήτηση για την καλύτερη ταξινόμηση στο μέλλον είναι ανοιχτή. Υπάρχουν και άλλες περίπλοκες ταξινομήσεις που αφορούν ειδικές ομάδες πληθυσμού, π.χ. μικρά παιδιά (Bravender et al., 2007). Τα κριτήρια κατά ICD-10 και DSM-IV-TR παρατίθενται παρακάτω:

Διαγνωστικά κριτήρια των διαταραχών Πρόσληψης Τροφής κατά ICD-10
Ψυχογενής Ανορεξία (Anorexia nervosa)
Α. Υπάρχει απώλεια βάρους ή σε παιδιά δεν επιτυγχάνεται η αναμενόμενη αύξηση βάρους, και αυτό οδηγεί σε βάρος σώματος τουλάχιστον 15% χαμηλότερο από το αναμενόμενο με βάση την ηλικία και το ύψος.

Β. Η απώλεια βάρους επιτυγχάνεται από το ίδιο το άτομο με αποφυγή "παχυντικών τροφών".

Γ. Υπάρχει μια αίσθηση εαυτού ότι το άτομο είναι υπερβολικά παχύ, με ένα βαθύ φόβο ότι θα παχύνει τα οποία οδηγούν σε ενα αυτο-επιβαλόμενο χαμηλό επίπεδο βάρους.
Ψυχογενής Βουλιμία (Bulimia nervosa)
Δ. Υπάρχει μια διάχυτη ενδοκρινική διαταραχή που περιλαμβάνει τον άξονα Υποθάλαμος-Υπόφυση-Γονάδες και στις γυναίκες εκδηλώνεται ως αμηνόρροια και στους άνδρες ως απώλεια του σεξουαλικού ενδιαφέροντος και της απόδοσης.

Ε. Η διαταραχή δεν πληρεί τα κριτήρια Α και Β για την ψυχογενή βουλιμία (bulimia nervosa)

Α. Υπάρχουν υποτροπιάζοντα επεισόδια υπερφαγίας (τουλάχιστον δυο φορές την εβδομάδα για μια περίοδο 3 μηνών) κατά την οποία καταναλώνονται μεγάλες ποσότητες τροφής σε σύντομες χρονικές περιόδους.

Β. Υπάρχει επίμονη ενασχόληση με τη διατροφή και μια ισχυρή επιθυμία ή μια παρόρμηση το άτομο να φάει (craving).

Γ. Ο ασθενής επιχειρεί να αντισταθμίσει τα "παχυντικά" αποτελέσματα του φαγητού με ένα ή περισσότερα από τα ακόλουθα:

(1) αυτο-προκαλούμενοι έμμετοι

(2) αυτο-προκαλούμενη κάθαρση
Ψυχογενής Ανορεξία (Anorexia nervosa)
(3) εναλλαγή με περιόδους λιμοκτονίας

(4) χρήση φαρμάκων όπως καταστολείς της όρεξης, θυρεοειδικά σκευάσματα ή διουρητικά. Όταν η βουλιμία εμφανίζεται σε διαβητικούς ασθενείς μπορεί να επιλέξουν να παραμελήσουν τη θεραπεία τους με ινσουλίνη.
Καθορίστε τύπο:
Δ. Υπάρχει μια αίσθηση εαυτού ότι το άτομο είναι υπερβολικά παχύ, με ένα βαθύ φόβο ότι θα παχύνει (συνήθως οδηγούν σε χαμηλό βάρος).

Διαγνωστικά κριτήρια των διαταραχών Πρόσληψης Τροφής κατά DSM-IV-TR
Ψυχογενής Βουλιμία (Bulimia nervosa)
Α. Άρνηση να διατηρήσει το βάρος σώματος στο επίπεδο του ελάχιστου φυσιολογικού βάρους για την ηλικία και το ύψος (π.χ. απώλεια βάρους που οδηγεί σε βάρος σώματος χαμηλότερο από το 85% του αναμενόμενου, ή δεν παίρνει το αναμενόμενο βάρος κατά την περίοδο της ανάπτυξης και αυτό οδηγεί σε βάρος χαμηλότερο από το 85% του αναμενόμενου).

Β. Έντονος φόβος ότι θα πάρει βάρος και θα γίνει παχύς παρά το γεγονός ότι είναι ελιποβαρής.

Γ. Διαταραχή στον τρόπο με τον οποίο βιώνει το βάρος ή το σχήμα του σώματός του. Υπάρχει ακατάλληλη επίδραση του βάρους ή του σχήματος του σώματος στην εκτίμηση εαυτού ή άρνηση της σοβαρότητας του τωρινού χαμηλού βάρους σώματος.

Δ. Σε γυναίκες μετά την εμμηναρχή, αμηνόρροια, δηλαδή απουσία τουλάχιστον τριών στη σειρά κύκλων (μια γυναίκα θεωρείται ότι έχει αμηνόρροια εαν η περίοδός της έρχεται μόνο μετά από θεραπεία με ορμόνες π.χ. οιστρογόνα).

Περιοριστικός τύπος: Κατά το παρόν επεισόδιο ψυχογενούς ανορεξίας, το άτομο δεν εκδηλώνει τακτικά συμπεριφορές επεισοδιακής υπερφαγίας (binge eating) ή κάθαρσης (π.χ. αυτο-προκαλούμενοι εμετοί, κατάχρηση καθαρτικών, διουρητικών ή κλισμάτων)
Καθορίστε τύπο:
Τύπος επεισοδιακής υπερφαγίας/κάθαρσης: Κατά το παρόν επεισόδιο ψυχογενούς ανορεξίας, το άτομο τακτικά εμφανίζει συμπεριφορές επεισοδιακής υπερφαγίας ή κάθαρσης (π.χ. αυτο-προκαλούμενοι εμετοί, κατάχρηση καθαρτικών, διουρητικών ή κλισμάτων)

Α. Υποτροπιάζονται επεισόδια υπερφαγίας. Ένα επεισόδιο υπερφαγίας (binge eating) χαρακτηρίζεται και από τα δύο παρακάτω:
Θεραπευτική αντιμετώπιση
(1) Κατανάλωση σε μια διακριτή χρονική περίοδο (π.χ. μέσα σε 2 ώρες) ποσότητας φαγητού που είναι καταφανώς μεγαλήτερη από όσο οι περισσότεροι άνθρωποι θα μπορούσαν να φάνε σε μια παρόμοια χρονική περίοδο και κάτω από παρόμοιες συνθήκες.

(2) Υπάρχει μια αίσθηση απώλειας του ελέγχου που αφορά τη λήψη τροφής κατά τη διάρκεια του επεισοδίου (π.χ. αίσθημα ότι δε μπορεί να σταματήσει να τρώει ή να ελέγξει το πόσο πολύ τρώει).

Β. Υποτροπιάζουσα αντιρροπιστική συμπεριφορά που στόχο έχει να προλάβει την αύξηση βάρους, όπως αυτοπροκαλούμενοι εμετοι, κατάχρηση καθαρτικών, διουρητικών, κλισμάτων ή άλλων φαρμάκων, δίαιτα ή υπερβολική σωματική άσκηση.

Γ. Τα επεισόδια υπερφαγίας και ακατάλληλης αντιρροπιστικής συμπεριφοράς συμβαίνουν και τα δύο κατά μέσο όρο τουλάχιστον δυο φορές την εβδομάδα σε μια περίοδο 3 μηνών.

Δ. Η αυτοαξιολόγηση αναμφίβολα επηρεάζεται από το σχήμα και το βάρος του σώματος.

D. Self-evaluation is unduly influenced by body shape and weight.

Τύπος κάθαρσης: Κατά το παρόν επεισόδιο ψυχογενούς βουλιμίας, το άτομο τακτικά εμφανίζει αυτο-προκαλούμενους εμετους, κατάχρηση καθαρτικών, διουρητικών ή κλισμάτων

Τύπος μη-κάθαρσης: Κατά το παρόν επεισόδιο ψυχογενούς βουλιμίας, το άτομο χρησιμοποίησε άλλες ακατάλληλες αντιρροπιστικές συμπεριφορές όπως δίαιτα ή υπερβολική σωματική άσκηση αλλα δεν εμφάνισε τακτικά αυτο-προκαλούμενους εμετους, κατάχρηση καθαρτικών, διουρητικών ή κλισμάτων

Η θεραπευτική αντιμετώπιση των ασθενών με διαταραχή πρόσληψης τροφής ποικίλει ανάλογα με τις ανάγκες του συγκεκριμένου ασθενούς (Halmi & Garfinkel, 1995). Δυστυχώς δεν υπάρχουν επαρκή ερευνητικά δεδομένα βασισμένα σε αυστηρή μεθοδολογία, κυρίως λόγω των ιδιαιτεροτήτων που παρουσιάζουν οι ασθενείς αυτοί, και ιδιαίτερα εκείνοι με τη σοβαρότερη συμπτωματολογία (Keel & Haedt, 2008; Ramoz, Versini, & Gorwood, 2007; Sylvester & Forman, 2008; Williams, Goodie, & Motsinger, 2008) οι οποίοι εμφανίζουν και υψηλά ποσοστά σωματικής νοσηρότητας και θνησιμότητας.

Σε επίπεδο εξωτερικού ασθενούς, μπορεί να γίνει θεραπευτική αντιμετώπιση των σχετικά καινούριων ασθενών που έχουν εναισθησία, είναι συνεργάσιμοι, δεν εμφανίζουν συμπεριφορές κάθαρσης και το οικογενειακό περιβάλλον είναι υποστηρικτικό και εκπαιδεύσιμο. Οι ασθενείς που εμφανίζουν συχνές υποτροπές, πολύ χαμηλό σωματικό βάρος που γίνεται επικίνδυνο για την γενική τους υγεία ή ακόμα και τη ζωή τους, συνοσηρότητα ψυχικών διαταραχών και αυτοκτονικό ιδεασμό, χρειάζονται ενδονοσοκομειακή θεραπεία τουλάχιστον μέχρι να αντιμετωπιστούν τα οξέα τους προβλήματα.

Η κλινική εμπειρία διδάσκει ότι είτε σε επίπεδο εξωτερικού ιατρείου είτε ενδονοσοκομειακά, είναι απαραίτητη η γενική ιατρική διαχείρηση και υποστήριξη των ασθενών αυτών καθώς και συνδυασμός φαρμακοθεραπείας και ψυχοθεραπευτικών παρεμβάσεων με στοιχεία ψυχοεκπαίδευσης και γνωστικής-συμπεριφορικής θεραπείας. Σε νεαρότερες ηλικίες μπορεί να είναι απαραίτητη και οικογενειακή θεραπεία.

Η γενική ιατρική διαχείρηση στόχο έχει την αποκατάσταση του σωματικού βάρους εντός φυσιολογικών ορίων και η διόρθωση μεταβολικών, ηλεκτρολυτικών ή αλλων διαταραχών με καθημερινή παρακολούθηση των ισοζυγίων νερού, ηλεκτρολυτών και θερμίδων. Η σίτιση θα πρέπει να γίνεται σχετικά σταδιακά και αρχικά ενδεχομένως να είναι απαραίτητη η πρόσληψη μόνο υδαρών τροφών (πχ κρέμες) ωστόσο θα πρέπει όσο το δυνατόν γρηγορότερα, εντός ημερών, να αρχίζει η χορήγηση κανονικής τροφής με αυξανόμενη θερμιδική αξία. Τα γεύματα θα πρέπει να χορηγούνται προγραμματισμένα σε σταθερές ώρες και με σταθερό περιβάλλον και όρους. Τόσο για εξωτερικούς όσο και για ενδονοσοκομειακούς ασθενείς δε θα πρέπει να επιτρέπεται γενικά η χρήση εξωτερικών υπηρεσιών delivery από τον ασθενή και στην περίπτωση που κρίνεται σκόπιμο για νοσηλευόμενους ασθενείς να εμπλακεί η οικογένεια στην παρασκευή φαγητού (επειδή σε ορισμένες νοσοκομειακές δομές υπάρχει αδυναμία υποστήριξης παρόμοιων προγραμμάτων σίτισης), αυτό θα πρέπει να γίνεται πάλι προγραμματισμένα με προσυνενόηση και σε καμία περίπτωση περιστασιακά ή ευκαιριακά.
Πορεία και πρόγνωση των διαταραχών Πρόσληψης Τροφής
Σε ακραίες περιπτώσεις που είναι επικίνδυνες για τη ζωή και ο ασθενης δε συνεργάζεται, μπορεί να είναι απαραίτητη η καθήλωση και σίτιση με ρινογαστρικό καθετήρα. Φυσικά στις περιπτώσεις αυτές θα πρέπει να τηρείται με κάθε λεπτομέρεια η διαδικασία που προβλέπεται από το νόμο.

Σημαντική είναι η επιτήρηση του ασθενούς ιδιαίτερα τις ώρες αμέσως μετά από τα γεύματα ώστε να αποφευχθούν οι συμπεριφορές κάθαρσης και κυρίως οι προκλητοί έμετοι. Υπό την έννοια αυτή επιτήρηση υπάρχει ακόμα και στη χρήση του μπάνιου. Προοδευτικά σημαντικό είναι να μπορέσει ο ασθενής να προσαρμοστεί στο φαγητό όπως αυτό λαμβάνεται στα πλαίσια μιας συνηθισμένης οικογένειας.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
Ο νοσηλευόμενος ασθενής μπορεί να πάρει εξιτήριο από τη στιγμή που είναι φυσιολογικά σταθεροποιημένος με φυσιολογικό ΗΚΓ και ΗΕΓ, φυσιολογικές εξετάσεις αίματος, βάρος εντός των αποδεκτών ορίων και συμπεριφορά λήψης τροφής που θα οδηγούσε στη διατήρηση του βάρους αυτού. Σημαντική είναι η έλλειψη αυτοκτονικού ιδεασμού.

Παρότι δεν υπάρχουν δεδομένα από μεγάλες ελεγχόμενες μελέτες, η γνωστική-συμπεριφορική θεραπεία χρησιμοποιείται ευρύτατα για την αντιμετώπιση της ψυχογενούς ανορεξίας και θεωρείται ότι έχει σημαντικά θεραπευτικά αποτελέσματα (Bowers & Ansher, 2008). Η προσέγγιση αυτή βασίζεται στην παρακολούθηση και καταγραφή από τον ίδιο τον ασθενή της πρόσληψης τροφής τόσο όσον αφορά την ποσότητα, ποιότητα αλλά και τον τρόπο και τη διαδικασία, των συναισθημάτων που του προκαλεί καθώς και των συμπεριφορών κάθαρσης που εκλύονται καθώς και των διαπροσωπικών προβλημάτων που εμφανίζονται. Ακολούθως οι ασθενείς ενθαρύνονται στην τροποποίηση των σχέσεων μεταξύ των ανωτέρω στοιχείων με τελικό στόχο την τροποποίση της συμπεριφοράς λήψης τροφής και αποφυγή των προβληματικών συμπεριφορών που συνδέονται με αυτήν. Σημαντικό ρόλο μπορεί να παίξει η οικογενειακή θεραπεία και ψυχοεκπαίδευση παρόλο που πολλές φορές δεν είναι εφικτές λόγω της δομής της οικογένειας και της προσωπικότητας των μελών της.

Δεν υπάρχουν δεδομένα που να αφορούν τη χρήση ψυχοφαρμακευτικών παραγόντων στη θεραπεία της ψυχογενούς ανορεξίας. Παραδοσιακά χρησιμοποιούνται παράγοντες που συνδυάζουν την αγχόλυση-καταστολή με αύξηση βάρους ως "ανεπιθύμητη" ενέργεια. Στα πλαίσια αυτά σήμερα θέση στη φαρμακοθεραπεία της ψυχογενούς ανορεξίας έχουν μερικά από τα δεύτερης γενεάς αντιψυχωτικά και κυρίως η ολανζαπίνη (Dunican & DelDotto, 2007), καθώς και αντικαταθλιπτικά τα οποία είτε εμφανίζουν σημαντική δράση στο ψυχαναγκαστικού τύπου σκεπτικό υλικό (πχ φλουοξετίνη) είτε συνδυάζουν την καταστολή με την αύξηση βάρους (πχ μιρταζαπίνη). Πρόβλημα στους ασθενείς αυτούς είναι η αστάθεια της σωματικής κατάστασης που κάνει πολλούς θεράποντες επιφυλακτικούς όοσν αφορά τη δοσολογία των φαρμάκων αυτών, φαίνεται όμως ότι κυρίως υψηλές δόσεις είναι αποτελεσματικές εφ' όσον όμως το επιτρέπει η κατάσταση του ασθενεούς (Fountoulakis, Iacovides, Siamouli, Koumaris, & Kaprinis, 2006).

Όσον αφορά την ψυχογενή βουλιμία, τα ερευνητικά δεδομένα είναι περισσότερα κυρίως κατά τις τελευταίες 2 δεκαετίες, και αφορούν την αποτελεσματικότητα της γνωστικής-συμπεριφορικής θεραπείας η οποία έχει σχετικά τεκμηριωθεί (Agras et al., 1992; Durand & King, 2003; Fairburn et al., 1995; Schmidt et al., 2007; Thompson-Brenner & Westen, 2005; Wilfley et al., 2002) αν και η μετα-ανάλυση των δεδομένων θεωρεί τον όποιο ενθουσιασμό μάλλον υπερβολικό (Bacaltchuk, Hay, & Trefiglio, 2001). Οι αρχές της παρέμβασης αυτής είναι η διακοπή του φαύλου κύκλου επεισοδίων υπερφαγίας και δίαιτας και η διόρθωση των γνωσιακών στρεβλώσεων και πεποιθήσεων που αφορούν το σώμα και την εικόνα εαυτού. Ελάχιστα μελετημένη είναι η Διαπροσωπική ψυχοθεραπεία που στοχεύει στην διόρθωση των διαταραγμένων διαπροσωπικών σχέσεων του ασθενούς.

Η φαρμακοθεραπεία της ψυχογενούς βουλιμίας περιλαμβάνει αντικαταθλιπτικά (Devlin, Goldfein, Petkova, Liu, & Walsh, 2007; Mitchell et al., 1990) και ενδεχομένως τοπιραμάτη (Claudino et al., 2007), και η αποτελεσματικότητά τους έχει επίσης τεκμηριωθεί, ωστόσο δεν είναι ικανοποιητική, πιθανόν εν μέρει διότι ο τρόπος χρήσης των φαρμάκων αυτών (δόση, διάρκεια) είναι ανεπαρκής.

Τουλάχιστον κάποια στοιχεία υπάρχουν που συνηγορούν ότι η συνδυασμένη φαρμακοθεραπεία-γνωστική συμπεριφορική θεραπεία είναι περισσότερο αποτελεσματική και παρότι δεν είναι ακόμα σαφές, αποτελεί τη συνιστώμενη θεραπευτική προσέγγιση σε ασθενείς με ψυχογενή βουλιμία (Bacaltchuk et al., 2001; Claudino et al., 2007; Goldbloom et al., 1997; Walsh et al., 1997).

Παρότι δεν υπάρχουν αρκετά στοιχεία, η διεθνής βιβιογραφία προτείνει ότι η πορεία και η πρόγνωση των διαταραχών αυτών ποικίλει (Berkman, Lohr, & Bulik, 2007). Η ψυχογενής ανορεξία εμφανίζεται συνήθως νωρίς, και οι μακροχρόνιες μελέτες αναφέρουν ότι το 25% των ασθενών εμφανίζει πλήρη ύφεση, το 50% μια χρόνια πορεία με σχετικά καλή λειτουργικότητα ενώ το υπόλοιπο 25% εμφανίζει μια βαριά μορφή της διαταραχής με αυξημένη σωματική νοσηρότητα, θνησιμότητα και αυτοκτονίες (Eckert, Halmi, Marchi, Grove, & Crosby, 1995; Halmi et al., 1991; Signorini et al., 2007; Theander, 1985). Σχεδόν οι μισοί ασθενείς με αρχική διάγνωση ανορεξίας θα αποδειχθούν αργότερα βουλιμικοί.

Η ψυχογενής βουλιμία αντίθετα έχει ηλικία έναρξης αργότερα, περίπου στην ηλικία των 18-19, και χαμηλότερους δείκτες θνησιμότητας. Περίπου το 50% των ασθενών μπορεί να εμφανίσει πλήρη ύφεση ενώ περίπου ενα 20% εμφανίζει μια βαρύτερη μορφή της διαταραχής, η οποία και κυρίως επιπλέκεται κατά χρόνιο τρόπο με άλλες ψυχικές διαταραχές όπως μείζονα κατάθλιψη, ιδεοκαταναγκαστική διαταραχή, αγχώδεις διαταραχές, κατάχρηση ουσιών και αλκοόλ καθώς και διαταραχές προσωπικότητας (Crane, Roberts, & Treasure, 2007; Godart et al., 2007; Keel, Mitchell, Miller, Davis, & Crow, 1999; Theander, 1985).

Acosta MC, Manubay J, Levin FR: Pediatric obesity: parallels with addiction and treatment recommendations. Harv Rev Psychiatry 16:80-96, 2008.

Agras WS, Rossiter EM, Arnow B, et al.: Pharmacologic and cognitive-behavioral treatment for bulimia nervosa: a controlled comparison. Am J Psychiatry 149:82-87, 1992.

American Psychiatric Association: Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, Fourth edition, Text revision. DSM-IV-TR. Washington, DC: American Psychiatric Publishing Inc, 2000.

Avena NM, Rada P, Hoebel BG: Evidence for sugar addiction: behavioral and neurochemical effects of intermittent, excessive sugar intake. Neurosci Biobehav Rev 32:20-39, 2008.

Bacaltchuk J, Hay P, Trefiglio R: Antidepressants versus psychological treatments and their combination for bulimia nervosa. Cochrane Database Syst Rev:CD003385, 2001.

Baranowska B, Baranowska-Bik A, Bik W, et al.: The role of leptin and orexins in the dysfunction of hypothalamo-pituitary-gonadal regulation and in the mechanism of hyperactivity in patients with anorexia nervosa. Neuro Endocrinol Lett 29:37-40, 2008.

Berkman ND, Lohr KN, Bulik CM: Outcomes of eating disorders: a systematic review of the literature. Int J Eat Disord 40:293-309, 2007.

Bowers WA, Ansher LS: The effectiveness of cognitive behavioral therapy on changing eating disorder symptoms and psychopathology of 32 anorexia nervosa patients at hospital discharge and one year follow-up. Ann Clin Psychiatry 20:79-86, 2008.

Braun DL, Sunday SR, Halmi KA: Psychiatric comorbidity in patients with eating disorders. Psychol Med 24:859-867, 1994.

Bravender T, Bryant-Waugh R, Herzog D, et al.: Classification of child and adolescent eating disturbances. Workgroup for Classification of Eating Disorders in Children and Adolescents (WCEDCA). Int J Eat Disord 40 Suppl:S117-122, 2007.

Bulik CM, Hebebrand J, Keski-Rahkonen A, et al.: Genetic epidemiology, endophenotypes, and eating disorder classification. Int J Eat Disord 40 Suppl:S52-60, 2007.

Claudino AM, de Oliveira IR, Appolinario JC, et al.: Double-blind, randomized, placebo-controlled trial of topiramate plus cognitive-behavior therapy in binge-eating disorder. J Clin Psychiatry 68:1324-1332, 2007.

Crane AM, Roberts ME, Treasure J: Are obsessive-compulsive personality traits associated with a poor outcome in anorexia nervosa? A systematic review of randomized controlled trials and naturalistic outcome studies. Int J Eat Disord 40:581-588, 2007.

Devlin MJ: Is there a place for obesity in DSM-V? Int J Eat Disord 40 Suppl:S83-88, 2007.

Devlin MJ, Goldfein JA, Petkova E, et al.: Cognitive behavioral therapy and fluoxetine for binge eating disorder: two-year follow-up. Obesity (Silver Spring) 15:1702-1709, 2007.

Dunican KC, DelDotto D: The role of olanzapine in the treatment of anorexia nervosa. Ann Pharmacother 41:111-115, 2007.

Durand MA, King M: Specialist treatment versus self-help for bulimia nervosa: a randomised controlled trial in general practice. Br J Gen Pract 53:371-377, 2003.

Eckert ED, Halmi KA, Marchi P, et al.: Ten-year follow-up of anorexia nervosa: clinical course and outcome. Psychol Med 25:143-156, 1995.

Fairburn CG, Norman PA, Welch SL, et al.: A prospective study of outcome in bulimia nervosa and the long-term effects of three psychological treatments. Arch Gen Psychiatry 52:304-312, 1995.

Fountoulakis KN, Iacovides A, Siamouli M, et al.: Successful treatment of anorexia with a combination of high-dose olanzapine, fluoxetine and mirtazapine. Int J Clin Pharmacol Ther 44:452-453, 2006.

Godart NT, Perdereau F, Rein Z, et al.: Comorbidity studies of eating disorders and mood disorders. Critical review of the literature. J Affect Disord 97:37-49, 2007.

Goldbloom DS, Olmsted M, Davis R, et al.: A randomized controlled trial of fluoxetine and cognitive behavioral therapy for bulimia nervosa: short-term outcome. Behav Res Ther 35:803-811, 1997.

Halmi KA, Eckert E, Marchi P, et al.: Comorbidity of psychiatric diagnoses in anorexia nervosa. Arch Gen Psychiatry 48:712-718, 1991.

Halmi KA, Garfinkel P: Eating Disorders, in Treatments of psychiatric disorders, Vol. II. Edited by Gabbard G. Washington, DC, American Psychiatric Press, Inc, 1995, pp. 2081-2239.

Hay PJ: Understanding bulimia. Aust Fam Physician 36:708-712, 731, 2007.

Kaye W: Neurobiology of anorexia and bulimia nervosa. Physiol Behav 94:121-135, 2008.

Keel PK, Mitchell JE, Miller KB, et al.: Long-term outcome of bulimia nervosa. Arch Gen Psychiatry 56:63-69, 1999.

Keel PK: Purging disorder: subthreshold variant or full-threshold eating disorder? Int J Eat Disord 40 Suppl:S89-94, 2007.

Keel PK, Haedt A: Evidence-based psychosocial treatments for eating problems and eating disorders. J Clin Child Adolesc Psychol 37:39-61, 2008.

Latner JD, Clyne C: The diagnostic validity of the criteria for binge eating disorder. Int J Eat Disord 41:1-14, 2008.

Mitchell JE, Pyle RL, Eckert ED, et al.: A comparison study of antidepressants and structured intensive group psychotherapy in the treatment of bulimia nervosa. Arch Gen Psychiatry 47:149-157, 1990.

Ramoz N, Versini A, Gorwood P: Eating disorders: an overview of treatment responses and the potential impact of vulnerability genes and endophenotypes. Expert Opin Pharmacother 8:2029-2044, 2007.

Schmidt U, Lee S, Beecham J, et al.: A randomized controlled trial of family therapy and cognitive behavior therapy guided self-care for adolescents with bulimia nervosa and related disorders. Am J Psychiatry 164:591-598, 2007.

Signorini A, De Filippo E, Panico S, et al.: Long-term mortality in anorexia nervosa: a report after an 8-year follow-up and a review of the most recent literature. Eur J Clin Nutr 61:119-122, 2007.

Steiger H, Bruce KR: Phenotypes, endophenotypes, and genotypes in bulimia spectrum eating disorders. Can J Psychiatry 52:220-227, 2007.

Striegel-Moore RH, Franko DL: Should binge eating disorder be included in the DSM-V? A critical review of the state of the evidence. Annu Rev Clin Psychol 4:305-324, 2008.

Sylvester CJ, Forman SF: Clinical practice guidelines for treating restrictive eating disorder patients during medical hospitalization. Curr Opin Pediatr 20:390-397, 2008.

Theander S: Outcome and prognosis in anorexia nervosa and bulimia: some results of previous investigations, compared with those of a Swedish long-term study. J Psychiatr Res 19:493-508, 1985.

Thompson-Brenner H, Westen D: A naturalistic study of psychotherapy for bulimia nervosa, part 2: therapeutic interventions in the community. J Nerv Ment Dis 193:585-595, 2005.

Vinai P, Allison KC, Cardetti S, et al.: Psychopathology and treatment of night eating syndrome: a review. Eat Weight Disord 13:54-63, 2008.

Walsh BT, Wilson GT, Loeb KL, et al.: Medication and psychotherapy in the treatment of bulimia nervosa. Am J Psychiatry 154:523-531, 1997.

Wilfley DE, Welch RR, Stein RI, et al.: A randomized comparison of group cognitive-behavioral therapy and group interpersonal psychotherapy for the treatment of overweight individuals with binge-eating disorder. Arch Gen Psychiatry 59:713-721, 2002.

Williams PM, Goodie J, Motsinger CD: Treating eating disorders in primary care. Am Fam Physician 77:187-195, 2008.

World Health Organization: The ICD-10 classification of Mental and Behavioural disorders. Geneva, 1993.

Zimmerman M, Francione-Witt C, Chelminski I, et al.: Problems applying the DSM-IV eating disorders diagnostic criteria in a general psychiatric outpatient practice. J Clin Psychiatry 69:381-384, 2008.

# data[].attributes.attachment_link.title
Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής

# data[].attributes.attachment_link.description
Κων/νος Ν. Φουντουλάκης, Επίκ Καθηγητής Ψυχιατρικής ΑΠΘ kfount@med.auth.gr Εισαγωγή Η λήψη τροφής από τον άνθρωπο αποτελεί ανάγκη για να καλυφθούν οι ανάγκ...

# data[].attributes.headline
Κωνσταντίνος Αντωνίου U251N0301

# data[].attributes.subject
Κωνσταντίνος Αντωνίου U251N0301

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η φροντίδα για τη λήψη τροφής αποτελεί μια από τις βασικές καθημερινές ασχολίες στην ιστορία του ανθρώπου. Η ώρα του φαγητού αποτελεί πρόσκληση προς τα μέλη της οικογένειας να βρεθούν μαζί και να επικοινωνήσουν. Όσο σημαντική είναι για τον άνθρωπο η τροφή το ίδιο σημαντική είναι η έλλειψη μέτρου στην πρόσληψή της, είτε με τη μορφή της ακατάσχετης κατανάλωσής της, όπως συμβαίνει στην παχυσαρκία, στην επεισοδιακή υπερφαγία και στην ψυχογενή βουλιμία, είτε με τη μορφή της εκούσιας στέρησής της, όπως συμβαίνει στην ψυχογενή ανορεξία.

Παρά τη μεγάλη πρόοδο που έχει σημειωθεί τα τελευταία χρόνια στην αντιμετώπιση διαφόρων σοβαρών ασθενειών, η σύγχρονη κοινωνία φαίνεται να έρχεται σε επαφή με μία δυσεπίλυτη νόσο, αυτή των διαταραχών πρόσληψης τροφής. Παρότι η ανορεξία και η βουλιμία είναι γένους θηλυκού και αφορούν, ως επί το πλείστον, έφηβες, τελευταία παρουσιάζεται αύξηση των περιπτώσεων αφενός μεν σε παιδιά και ενήλικες, αφετέρου δε και στους άρρενες.

Γενετικοί, ψυχολογικοί, περιβαλλοντικοί και ενδοοικογενειακοί παράγοντες συμβάλουν στην εμφάνιση των διαταραχών πρόσληψης τροφής. Οι συγγενείς πρώτου βαθμού ανορεξικών ή βουλιμικών ασθενών, έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να παρουσιάσουν και οι ίδιοι διαταραχή στην πρόσληψη της τροφής. Έρευνες δείχνουν ότι ορμονικοί και νευροβιολογικοί παράγοντες μπορούν να συμβάλλουν στην εξέλιξη των διαταραχών αυτών. Η δομή της οικογένειας, στοιχεία της προσωπικότητας, το στρες, η εφηβεία και κοινωνικοπολιτισμικοί παράγοντες, επίσης, ενοχοποιούνται.
Τι είναι οι Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής
Οι πιο συνηθισμένες διαταραχές πρόσληψης τροφής είναι η ψυχογενής ανορεξία, η ψυχογενής βουλιμία και η επεισοδιακή υπερφαγία. Οι διαταραχές πρόσληψης τροφής χαρακτηρίζονται από ακραία συναισθήματα, σκέψεις και συμπεριφορές, σχετικά με τη λήψη τροφής, το βάρος και την εικόνα του σώματος.
Ψυχογενής Ανορεξία (anorexia nervosa)
Η περιγραφή της ψυχογενούς ανορεξίας έγινε το 19ο αιώνα στη Μ. Βρετανία και τη Γαλλία με αναφορές ήδη από το 17ο αιώνα. Η συστηματική όμως μελέτη της νόσου, ξεκίνησε στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα και η επίπτωσή της φαίνεται να αυξάνεται σταθερά από το 1930.

Η ψυχογενής ανορεξία είναι μια σοβαρή και σε μερικές περιπτώσεις επικίνδυνη για τη ζωή ασθένεια, η οποία χαρακτηρίζεται από σημαντική μείωση της πρόσληψης τροφής. Οι πάσχοντες ασχολούνται υπερβολικά με το τι τρώνε, με τη μέτρηση των θερμίδων και αποστρέφονται καθετί παχυντικό. Έχουν διαταραγμένη εικόνα του σχήματος και βάρους του σώματός τους και έστω και αν είναι σημαντικά ελλιποβαροί επιμένουν ότι πρέπει να χάσουν ακόμα "κάποια λίγα κιλά" για να δείχνουν εντάξει. Η όλη κατάσταση οδηγεί σε επικίνδυνη απώλεια βάρους (περίπου κάτω από το 15% του φυσιολογικού).

Τα κύρια χαρακτηριστικά της νόσου είναι η εκούσια μείωση του σωματικού βάρους, με μείωση του δείκτη μάζας σώματος (BMI) κάτω του 17,5, ο έντονος φόβος για αύξηση του βάρους και παχυσαρκία, η διαταραγμένη εικόνα του σώματος, με αποτέλεσμα το άτομο, παρόλο που παραμένει ελλιποβαρές, να συνεχίζει τις προσπάθειες για απώλεια βάρους, ενώ αρνείται τη σοβαρότητα των επιπτώσεων του χαμηλού σωματικού του βάρους. Σε γυναίκες που βρίσκονται σε αναπαραγωγική ηλικία παρατηρείται συχνά αμηνόρροια, δηλαδή απουσία τουλάχιστον τριών διαδοχικών εμμηνορρυσιακών κύκλων.

Η ψυχογενής ανορεξία μπορεί να παρουσιαστεί σε άτομα οποιασδήποτε εθνικότητας ή κοινωνικοοικονομικής τάξης, συχνότερα δε, αναπτύσσεται σε κορίτσια που ασχολούνται με τη γυμναστική, το μπαλέτο, δραστηριότητες οι οποίες απαιτούν λεπτό σώμα. Στα αρχικά στάδια, το άτομο περιορίζει την πρόσληψη τροφής στις διαιτητικές και επομένως υγιεινές τροφές και αποφεύγει την κατανάλωση λιπών και υδατανθράκων.

Ο/η ασθενής μετράει με ιδιαίτερη επιμέλεια τις θερμίδες που προσλαμβάνει και προσπαθεί η ημερήσια κατανάλωση να είναι η μικρότερη δυνατή. Χαρακτηριστικό γνώρισμα της ψυχογενούς ανορεξίας, είναι η ικανοποίηση του ασθενούς, όταν κατορθώνει να μειώσει το βάρος του. Η ιδιαίτερη σημασία του σωματικού σχήματος και βάρους για την αποτίμηση της προσωπικής αξίας σε συνδυασμό με τη μειωμένη, λόγω του υποσιτισμού, γαστρική κένωση συμμετέχουν στη διαιώνιση της διαταραχής, καθώς ο ασθενής λόγω της δυσπεψίας και του φουσκώματος που νιώθει, περιορίζει περαιτέρω τα γεύματα. Στο βουλιμικό τύπο της ψυχογενούς ανορεξίας, ο περιορισμός της προσλαμβανόμενης τροφής συνδυάζεται με υπερφαγικά επεισόδια. Η υπερφαγία τελειώνει με την πρόκληση εμετού και μπορεί να συνδυάζεται με κατάχρηση καθαρτικών ή διουρητικών, ως μέσων απαλλαγής από το περιττό βάρος. Η πολύωρη γυμναστική και γενικότερα η αυξημένη σωματική δραστηριότητα αποτελεί έναν άλλο τρόπο μείωσης του βάρους.
Ψυχογενής Βουλιμία (bulimia nervosa)
Είναι επίσης μια σοβαρή ασθένεια, που χαρακτηρίζεται από ένα κύκλο συμπεριφορών, που συνήθως ξεκινούν με επεισόδια ανεξέλεγκτης και υπερβολικής πρόσληψης τροφής. Τυπικά, το άτομο "καταβροχθίζει" σε σύντομο χρόνο μεγάλες ποσότητες φαγητού, συνήθως πλούσιες θερμιδικά (π.χ. σοκολάτες, τσιπς, μπισκότα κλπ.). Χαρακτηριστικά, όσο το επεισόδιο είναι σε εξέλιξη, νιώθει ότι είναι αδύνατο να σταματήσει το φαγητό. Αμέσως μετά, κυριεύεται από συναισθήματα ενοχών και δυσανεξίας και ξεκινά ορισμένα μέτρα αντιμετώπισης, όπως εντατική γυμναστική, προκλητός εμετός, χρήση φαρμάκων όπως διουρητικά και καθαρτικά, τα οποία συνήθως προσπαθεί να τα κρατήσει κρυφά. Το βάρος του ατόμου παραμένει κατά κανόνα στα ευρέως φυσιολογικά όρια.

Τα χαρακτηριστικά στοιχεία στη συμπεριφορά του ασθενούς με ψυχογενή βουλιμία είναι τα επανειλημμένα επεισόδια υπερφαγίας και η απώλεια αυτοελέγχου, κατά την κατανάλωση της τροφής. Μεγάλη ποσότητα τροφής καταναλώνεται γρήγορα και το άτομο αισθάνεται ότι δεν μπορεί να σταματήσει να τρώει ή να ελέγξει τι και πόσο τρώει. Προκειμένου να αποτραπεί η αύξηση του βάρους ο ασθενής καταλήγει σε πρόκληση εμέτου, λήψη καθαρτικών, διουρητικών ή άλλων φαρμακευτικών σκευασμάτων, νηστεία ή υπερβολική άσκηση. Μολονότι η ψυχογενής βουλιμία συχνά θεωρείται σύμπτωμα της ψυχογενούς ανορεξίας, αποτελεί ξεχωριστή διαταραχή πρόσληψης τροφής. Παρατηρείται συχνότερα σε νεαρές γυναίκες φυσιολογικού βάρους ή ελαφρά υπέρβαρες και σε συχνότητα 2-4% στους εφήβους. Σε σύγκριση με τα άτομα που πάσχουν από ψυχογενή ανορεξία, οι ασθενείς με ψυχογενή βουλιμία τείνουν να παρουσιάζουν συχνότερα συναισθηματικές διαταραχές, συνυπάρχει δε σε μεγάλο βαθμό με κατάθλιψη και αγχώδεις διαταραχές.
Επεισοδιακή Υπερφαγία (binge eating)
Η κατάσταση αυτή σχετικά πρόσφατα αναγνωρίστηκε ως μια ξεχωριστή κατηγορία Διαταραχών Πρόσληψης Τροφής. Χαρακτηρίζεται από επεισόδια ανεξέλεγκτης και παρορμητικής υπερφαγίας (binge eating), πέρα από το σημείο του να αισθανθείς "ικανοποιητικά χορτάτος". Όχι σπάνια, τα επεισόδια αυτά συνοδεύονται από ενοχές και δυσαρέσκεια για το γεγονός. Διαφέρει όμως από τη ψυχογενή βουλιμία στο ότι δεν υπάρχουν επεισόδια προκλητού εμετού. Υπάρχουν όμως περίοδοι επαναλαμβανόμενων διαιτών, για αυτό και σε κάποιες περιπτώσεις το βάρος αυτών των ανθρώπων μπορεί να κυμαίνεται υπερβολικά. Κατά καιρούς, σε πολλούς ανθρώπους, παρατηρούνται επεισόδια υπερφαγίας.

Συνήθως τα επεισόδια αυτά, εμφανίζονται μετά από μια περίοδο κατά την οποία τα άτομα κάνουν αυστηρή δίαιτα, η οποία μόλις τελειώσει δίνει τη θέση της στην πολυφαγία. Μέχρι στιγμής δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε την ακριβή αιτία για την οποία οι άνθρωποι τρώνε υπερβολικά * έχουν γίνει πολλές εικασίες για τα αίτια του προβλήματος τα οποία έρχονται να προστεθούν στο ιστορικό της αυστηρής δίαιτας που ακολούθησαν κάποιοι άνθρωποι στο παρελθόν.

Κάποια από τα συνήθη αίτια που έχουν ερευνηθεί είναι το άγχος, η ανησυχία για την πορεία μιας σχέσης, τα ενδοοικογενειακά προβλήματα, η κατάθλιψη και η ανία. Έως τώρα η έρευνα δεν έχει δώσει μια ικανοποιητική εξήγηση, μολονότι όπως προαναφέρθηκε οι ψυχοφυσιολογικές αλλαγές που προκύπτουν από μια αυστηρή δίαιτα ή οι ψυχολογικές μεταπτώσεις που συνδέονται με την αρνητική -καταθλιπτική διάθεση, μπορούν να προκαλέσουν την αλλαγή της ισορροπίας των νευροδιαβιβαστών στον εγκέφαλο που καταλήγουν στην επεισοδιακή υπερφαγία. Επειδή στη συντριπτική πλειοψηφία των πασχόντων η υπερφαγία δεν επηρεάζει την ποιότητα της ζωής τους, σπάνια επιδιώκεται η βοήθεια από κάποιον ειδικό.

Ωστόσο σε μερικές περιπτώσεις η ζωή του ατόμου επηρεάζεται, η ψυχική του υγεία αποδιοργανώνεται, η διαταραχή επεισοδιακής υπερφαγίας γίνεται κυρίαρχη στη διατροφική του συμπεριφορά και τότε ο πάσχων ζητά βοήθεια από ειδικούς. Κάποιοι άνθρωποι, θεωρώντας πως αυτό από το οποίο πάσχουν είναι πρωτίστως η παχυσαρκία, και όχι η διαταραχή επεισοδιακής υπερφαγίας, απευθύνονται σε γιατρούς με στόχο την καταπολέμηση της παχυσαρκίας τους. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να διευκρινίσουμε πως οι άνθρωποι που πάσχουν από επεισοδιακή υπερφαγία, δεν έχουν αυστηρά συμπτώματα ψυχογενούς ανορεξίας, καθώς ο Δείκτης Σωματικής Μάζας είναι μεγαλύτερος του 17.5. Ούτε έχουν ψυχογενή βουλιμία, επειδή δεν χρησιμοποιούν αντισταθμιστικές μεθόδους ελέγχου του σωματικού βάρους, όπως ασιτία, εμετό, χρήση καθαρτικών φαρμάκων.

Ποσοστό που κυμαίνεται από το 10-30% των παχύσαρκων ανθρώπων που έχουν αρκετά συχνά επεισόδια πολυφαγίας, θεωρείται ότι πάσχουν από διαταραχή επεισοδιακής υπερφαγίας. Οι περισσότεροι ειδικοί θεωρούν πως η διάγνωση της επεισοδιακής υπερφαγίας, θα πρέπει να γίνεται μόνο όταν ο ασθενής είναι υπέρβαρος (ΔΜΣ>25) ή παχύσαρκος (ΔΜΔ >30). Ωστόσο, κάποιοι άλλοι δεν αποδέχονται ότι πρόκειται για μια διακριτή διαταραχή πρόσληψης τροφής και θεωρούν ότι όλες οι περιπτώσεις θα πρέπει να συμπεριλαμβάνονται στην κατηγορία των Άτυπων Διαταραχών Πρόσληψης Τροφής (EDNOS).

Χαρακτηριστικά γνωρίσματα της Επεισοδιακής Υπερφαγίας

Επαναλαμβανόμενα επεισόδια υπερφαγίας π.χ. καταναλώνεται μια σημαντικά μεγάλη ποσότητα φαγητού, σε σύντομο χρονικό διάστημα, συνήθως μέσα σε 2 ώρες. Η ποσότητα του φαγητού που καταναλώνεται είναι σαφώς περισσότερη από αυτή που θα έτρωγαν οι υπόλοιποι άνθρωποι το ίδιο χρονικό διάστημα.

Κατά τη διάρκεια της επεισοδιακής υπερφαγίας, χάνεται ο έλεγχος του φαγητού π.χ. αισθάνεται ότι δεν μπορεί να σταματήσει να τρώει ή ότι έχει χάσει τον έλεγχο στον πώς και στο τι τρώει. Η επεισοδιακή υπερφαγία συνδέεται με τουλάχιστον τρία από τα παρακάτω χαρακτηριστικά:

Τρώει πιο γρήγορα από ότι συνήθως

Τρώει μέχρι να νιώσει άβολα

Τρώει μεγάλες ποσότητες φαγητού, ακόμη και όταν δεν πεινάει

Τρώει μόνος του επειδή ντρέπεται σχετικά με το πόσο τρώει

Αισθάνεται αηδία για τον εαυτό του, κατάθλιψη και ενοχές για την υπερφαγία

Είναι πολύ αγχωμένος σε σχέση με την επεισοδιακή πολυφαγία

Τα επεισόδια υπερφαγίας συμβαίνουν κατά μέσο όρο 2 μέρες την εβδομάδα, για διάστημα 6 μηνών ή και περισσότερο

Η επεισοδιακή υπερφαγία, δεν συμβαίνει αποκλειστικά κατά τη διάρκεια της Ψυχογενής Ανορεξίας ή της Ψυχογενής Βουλιμίας.

# data[].attributes.attachment_link.title
Τι είναι οι Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής; | Anasa

# data[].attributes.attachment_link.description
Η φροντίδα για τη λήψη τροφής αποτελεί μια από τις βασικές καθημερινές ασχολίες στην ιστορία του ανθρώπου. Η ώρα του φαγητού αποτελεί πρόσκληση προς τα μέλη της οικογένειας να βρεθούν μαζί και να επικοινωνήσουν.

# data[].attributes.attachment_caption
Ένα επιστημονικό βιβλίο για τις Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής

# data[].attributes.headline
Μαρία Κουτεντάκη, U254N2500, ακροατήριο 4

# data[].attributes.subject
Μαρία Κουτεντάκη, U254N2500, ακροατήριο 4

# data[].attributes.headline
ΚΟΥΤΣΟΥΒΕΛΗ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ, U254N2467, ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 4 

# data[].attributes.subject
ΚΟΥΤΣΟΥΒΕΛΗ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ, U254N2467, ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 4 

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Μαθήματα Ζωής

# data[].attributes.attachment_link.title
Διατροφικές Διαταραχές: Όταν το Φαγητό γίνεται Εμμονή

# data[].attributes.headline
Καππάτου Παναγιώτα U251N0861 Ακροατήριο 1

# data[].attributes.subject
Καππάτου Παναγιώτα U251N0861 Ακροατήριο 1

# data[].attributes.body
Καππάτου Παναγιώτα U251N0861

# data[].attributes.headline
ΣΥΜΕΩΝΙΔΗΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 01    U254N2431

# data[].attributes.subject
ΣΥΜΕΩΝΙΔΗΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 01    U254N2431

# data[].attributes.attachment_link.title
Οι Διατροφικές Διαταραχές με τα μάτια ενός ψυχιάτρου και τα αυτιά ενός ψυχοθεραπευτή

# data[].attributes.body
Το άρθρο αφορά τις διαταραχές πρόσληψης τροφής, όπως η ανορεξία, η βουλιμία και η διαταραχή υπερφαγίας, οι οποίες αποτελούν σοβαρές ψυχικές διαταραχές με σημαντικές επιπτώσεις στη σωματική και ψυχική υγεία. Αναλύει τα βασικά χαρακτηριστικά τους, τα αίτια που σχετίζονται με ψυχολογικούς, γενετικούς και κοινωνικούς παράγοντες, καθώς και τις συχνές συννοσηρότητες. Παράλληλα, παρουσιάζει τις κύριες θεραπευτικές προσεγγίσεις, δίνοντας έμφαση στην ψυχοθεραπεία ως βασική μέθοδο αντιμετώπισης, ενώ αναφέρει και τη περιορισμένη αλλά χρήσιμη συμβολή της φαρμακευτικής αγωγής κυρίως σε ενήλικες. Τέλος, υπογραμμίζει τη σημασία της έγκαιρης διάγνωσης και παρέμβασης για την αποτελεσματική αντιμετώπιση των διαταραχών αυτών και τη βελτίωση της ποιότητας ζωής των ασθενών

# data[].attributes.attachment_link.title
ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΠΡΟΣΛΗΨΗΣ ΤΡΟΦΗΣ

# data[].attributes.headline
Γεωργούλα Έλλη, U254N0010

# data[].attributes.subject
Γεωργούλα Έλλη, U254N0010

# data[].attributes.body
Το βιβλίο The Emotional Eating, Chronic Dieting, Binge Eating & Body Image Workbook εστιάζει στη σχέση ανάμεσα στα συναισθήματα, την εικόνα σώματος και τις Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής. Μέσα από μια προσέγγιση βασισμένη στην κατανόηση του ψυχικού τραύματος και στην αποδοχή του σώματος, αναδεικνύει τη σημασία της ψυχικής ενδυνάμωσης, της αυτοφροντίδας και της ανάπτυξης μιας πιο υγιούς σχέσης με το φαγητό και τον εαυτό.

# data[].attributes.headline
σταματη ελενη ακροατηριο 02 U254N2728

# data[].attributes.subject
σταματη ελενη ακροατηριο 02 U254N2728

# data[].attributes.body
Οι διαταραχές πρόσληψης τροφής επηρεάζουν σημαντικά τη σωματική και ψυχική υγεία παιδιών και εφήβων. Τo βιβλίo αυτo βοηθάει στην κατανόηση της σχέσης με το σώμα, την αυτοεικόνα και τα συναισθήματα, προωθώντας την αποδοχή και την ψυχική ενδυνάμωση.»

# data[].attributes.attachment_link.title
Life Without Ed book | Eating Disorder, Anorexic | Jenni Schaefer

# data[].attributes.attachment_link.description
Read Life Without Ed, Jenni Schaefer's bestselling book where she shares how she learned to treat Ed (her eating disorder) as a relationship, not a condition, and how she broke up with Ed for good.

# data[].attributes.headline
Ελένη Κιουτσικτσίδου U254N2010 (Ακροατήριο 09)

# data[].attributes.subject
Ελένη Κιουτσικτσίδου U254N2010 (Ακροατήριο 09)

# data[].attributes.headline
ΚΟΥΤΣΟΥΒΕΛΗ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ, U254N2467, ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 4 

# data[].attributes.subject
ΚΟΥΤΣΟΥΒΕΛΗ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ, U254N2467, ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 4 

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Μαθήματα Ζωής

# data[].attributes.attachment_link.title
Διατροφικές Διαταραχές: Όταν το Φαγητό γίνεται Εμμονή

# data[].attributes.headline
Δεμίρη Παναγιώτα (Ακροατήριο 02) U244N2456

# data[].attributes.subject
Δεμίρη Παναγιώτα (Ακροατήριο 02) U244N2456

# data[].attributes.attachment_link.description
Both Anorexia Nervosa (AN) and Bulimia Nervosa (BN) are marked by a serious course and outcome in many of the afflicted individuals. In AN, there are ...

# data[].attributes.headline
ΜΙΧΑΕΛΛΑ ΚΟΝΤΕΛΛΗ-U261N0179-ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 07

# data[].attributes.subject
ΜΙΧΑΕΛΛΑ ΚΟΝΤΕΛΛΗ-U261N0179-ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 07

# data[].attributes.attachment_link.title
ΔΙΑΤΡΟΦΙΚΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ

# data[].attributes.body
Το Μιλώντας για τις Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής είναι ένα βιβλίο που προσεγγίζει τις διατροφικές διαταραχές με επιστημονικό αλλά ταυτόχρονα προσιτό τρόπο. Εξετάζει φαινόμενα όπως η νευρική ανορεξία, η βουλιμία και η υπερφαγία, προσπαθώντας να δείξει ότι δεν πρόκειται απλώς για «προβλήματα φαγητού», αλλά για σύνθετες ψυχολογικές δυσκολίες που συνδέονται με την αυτοεικόνα, τα συναισθήματα, τις σχέσεις και την ανάγκη ελέγχου.

# data[].attributes.attachment_link.title
Μιλώντας-για-τις ΔΠΤ

# data[].attributes.headline
Κοντογιάννη Χριστίνα U254N1325 (Ακροατήριο 01) 

# data[].attributes.subject
Κοντογιάννη Χριστίνα U254N1325 (Ακροατήριο 01) 

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Μιλώντας για …

# data[].attributes.attachment_link.title
Γονείς και Διαταραχή Πρόσληψης Τροφής: Μιλώντας με τη Βάσω

# data[].attributes.headline
Αγγελική Κανατσάρη U244N2655 (Ακροατήριο 1)

# data[].attributes.subject
Αγγελική Κανατσάρη U244N2655 (Ακροατήριο 1)

# data[].attributes.attachment_link.title
Princess Diana’s eating disorder detailed in new children’s book

# data[].attributes.attachment_link.description
The book is targeted at children 4 years and up.

# data[].attributes.headline
Χαρίκλεια  Ροδοπούλου U244N1721 Aκρ 2

# data[].attributes.subject
Χαρίκλεια  Ροδοπούλου U244N1721 Aκρ 2

# data[].attributes.body
Τα τελευταία χρόνια έχουν αυξηθεί πολύ οι διαταραχές πρόσληψης τροφής, όπως η ανορεξία, η βουλιμία και η υπερφαγία, οι οποίες επηρεάζουν σοβαρά την υγεία κυρίως νεαρών γυναικών. Το βιβλίο εξηγεί πώς ερμηνεύονται και αντιμετωπίζονται αυτές οι διαταραχές μέσα από τη γνωσιακή-συμπεριφοριστική θεραπεία, μια μέθοδο που θεωρείται ιδιαίτερα αποτελεσματική. Περιλαμβάνει τόσο θεωρητικές πληροφορίες όσο και πραγματικά περιστατικά ασθενών, αποτελώντας χρήσιμο βοήθημα για ειδικούς ψυχικής υγείας αλλά και για κάθε ενδιαφερόμενο αναγνώστη.

# data[].attributes.headline
Τζούμα Ελένη -Χριστίνα ΑΦΤ U254N1885-03

# data[].attributes.subject
Τζούμα Ελένη -Χριστίνα ΑΦΤ U254N1885-03

# data[].attributes.headline
U254N1380 ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΜΠΑΝΑΚΑ

# data[].attributes.subject
U254N1380 ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΜΠΑΝΑΚΑ

# data[].attributes.body
Οι διαταραχές πρόσληψης τροφής περιλαμβάνουν κυρίως τη νευρογενή ανορεξία, τη νευρογενή βουλιμία και την καταναγκαστική υπερφαγία. Είναι ψυχικά νοσήματα, τα οποία μπορεί να επιφέρουν σημαντικές σωματικές βλάβες, ακόμα και να απειλήσουν τη ζωή του ασθενή. Συνήθως εμφανίζονται νωρίς στη ζωή του ατόμου και σε πολλές περιπτώσεις απασχολούν το άτομο για όλη του τη ζωή με διαστήματα ύφεσης και επανεμφάνισης. Η παρατήρηση αυτών των διαταραχών αυξάνει σε συχνότητα με την πάροδο του χρόνου και στις πιο σύγχρονες κοινωνίες. Οι διαταραχές πρόσληψης τροφής μπορούν να αποδοθούν ψυχαναλυτικά σε δυσλειτουργία στον τρόπο με τον οποίο το άτομο αντιμετωπίζει, εκλαμβάνει ή κωδικοποιεί τα ερεθίσματα από το περιβάλλον του. Για το λόγο αυτό είναι αποδεκτή η ψυχοθεραπεία ως μέσο αντιμετώπισής τους. Σε αυτό το σύγγραμμα γίνεται σύντομη επισκόπηση των διαταραχών της πρόσληψης τροφής ψυχιατρικά, σωματικά και ψυχαναλυτικά και παρουσίαση των σήμερα παραδεκτών θεραπευτικών φαρμακολογικών σχημάτων. Εν συνεχεία παρουσιάζονται ο ρόλος της ψυχοθεραπείας και τα ζητήματα τα οποία θα αναλάβει να επιλύσει ο ασθενής, υπό την καθοδήγηση του θεραπευτή του.

# data[].attributes.headline
U254N0043 Καλιμαμτζέρου Σταυρούλα

# data[].attributes.subject
U254N0043 Καλιμαμτζέρου Σταυρούλα

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Κων/νος Ν. Φουντουλάκης, Επίκ Καθηγητής Ψυχιατρικής ΑΠΘ

This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
Εισαγωγή
Η λήψη τροφής από τον άνθρωπο αποτελεί ανάγκη για να καλυφθούν οι ανάγκες του τόσο σε ενέργεια όσο και σε δομικά συστατικά, αλλα επίσης αποτελεί πηγή ευχαρίστησης (πιθανότατα στα πλαίσια μιας μεθόδου διαχωρισμού και επιλογής των χρήσιμων τροφών), ευκαιρία για κοινωνική διαντίδραση, ακόμα και αίτιο ενός βαρύτατου αμαρτήματος (λαιμαργία) σύμφωνα με πολλές θρησκευτικές πεποιθήσεις.

Διαφορετικές κοινωνίες αντιμετώπιζαν το αυξημένο βάρος σώματος με διαφορετική διάθεση, από τα υποτιμητικά αστεία του Αριστοφάνη στον "Πλούτο" στην θετική στάση των κοινωνιών της άπω ανατολής, στην περιφρόνηση από τη Βικτωριανή κοινωνία, μέχρι την απόλυτη εξιδανίκευση του χαμηλού σωματικού βάρους με την εμφάνιση του μοντέλου Τουιγκυ την δεκαετία του 1960.

Οι διαταραχές πρόσληψης τροφής (eating disorders) στις οποίες κυρίως περιλαμβάνονται η ψυχογενής (νευρογενής) ανορεξία (anorexia nervosa) και η βουλιμία (bulimia nervosa) καθώς και παραλλαγές τους είναι μια ιδιαίτερη ομάδα ψυχικών διαταραχών που έχουν περιγραφεί πολλές φορές στα ιστορικά χρονικά εδώ και σχεδόν 2,000 χρόνια, με πρώτες πιθανές αναφορές στα γραπτά των Aulus Gellius και Sextus Pompeius Festus τον 2 ο και 4 ο αιώνα μ.Χ. Στο Talmud (400-500 μ.Χ.) η λέξη "boolmut" χρησιμοποιείται για να υποδηλώσει ανάμεσα στα άλλα και υπερβολική πείνα που θολώνει την κρίση.

Ενώ κατά το μεσαίωνα και την αναγέννηση υπήρχαν αναφορές κυρίως στη βουλιμία, με επιστημονικό τρόπο, για πρωτη φορά μια σειρά περιστατικών που αφορούσαν νεαρά κορίτσια περιγράφηκε τον 19 ο αιώνα από τον Γάλλο γιατρό Louis-Victor Marce. Λίγο αργότερα οι Sir William Gull και ο Ernest Charles Laseque (1873) περιγράφουν την κατάσταση της "υστερικής ανορεξίας". Κατά τη δεκαετία του 1950 η Hilda Bruch περιέγραψε το τυπικό ψυχολογικό προφίλ της ψυχογενούς ανορεξίας και το 1979 ο Gerald Russell διεχώρησε τη βουλιμία ως ξεχωριστή νοσολογική οντότητα.

Η σύγχρονη έρευνα ανιχνεύει ομοιότητες μεταξύ της νοσογόνου παχυσαρκίας και ψυχολογικών χαρακτηριστικών που σχετίζονται με εξαρτήσεις από ουσίες (Acosta, Manubay, & Levin, 2008; Avena, Rada, & Hoebel, 2008), δεν είναι απίθανο δε, στο προσεχές μέλλον η ίδια η παχυσαρκία στη νοσογόνο της μορφή να συμπεριληφθεί στην ψυχιατρική ταξινόμηση των διαταραχών λήψης τροφής (Devlin, 2007).
Επιδημιολογία
Η συχνότητα εμφάνισης των διαταραχών πρόσληψης τροφής δεν είναι γνωστή με ακρίβεια και αξιοπιστία, εν μέρει επειδή τα διαγνωστικά κριτήρια έχουν τροποποιηθεί πολύ μέσα σε λίγες δεκαετίες αλλά και επειδή η μεθοδολογία ανίχνευσης στο γενικό πληθυσμό παρουσιάζει σημαντικά προβλήματα.

Τα δεδομένα πιθανολογούν μια αύξηση της συχνότητας εμφάνισης όλων των διαταραχών πρόσληψης τροφής κατά τα τελευταία 50 χρόνια διεθνώς.

Η επίπτωση, δηλαδή τα νέα περιστατικά ψυχογενούς ανορεξίας που εμφανίζονται ανά έτος κυμαίνεται μεταξύ 2 και 20 ανά 100.000 κατοίκους, ανάλογα με τη χώρα, το φύλο και την ηλικιακή ομάδα, με τους άνδρες να εμφανίζουν τα μικρότερα ποστοστά (κοντά στο 2/100.000). Κατά μέσο όρο η ετήσια επίπτωση της ψυχογενούς ανορεξίας φαίνεται να είναι γύρω στο 8/100.000 με ετήσιο επιπολασμό, δηλαδή συνολικό ποσοστό του πληθυσμού που πάσχει σε πλαίσιο ενός έτους 0,02%. Ο επιπολασμός ζωής (δηλαδή το ποσοστό του πληθυσμού που θα νοσήσει τουλάχιστον καποια περίοδο της ζωής του) ενδεχομένως να περνάει κατά πολύ το 1-2% (0,5-3,7%), με περίπου το 95% να είναι γυναίκες.

Αντίστοιχα δεδομένα για την βουλιμία δεν είναι διαθέσιμα αλλα η ετήσια επίπτωσή της υπολογίζεται σε περίπου 10/100,000 και ο επιπολασμός στο 1% οσον αφορά τις γυναίκες ενώ οι αριθμοί ειναι 10 φορές χαμηλότεροι για τους άνδρες.

Ενδεχομένως ενα επιπλέον 5-10% του πληθυσμού (κυρίως γυναίκες) εμφανίζουν παραλλαγές των διαταραχών αυτών ή ηπιότερες μορφές τους.

Η βιβλιογραφία ως σήμερα υποστηρίζει ότι οι γυναίκες εμφανίζουν τουλάχιστον 10 φορές συχνότερα διαταραχές πρόσληψης τροφής από τους άνδρες χωρίς η κοινωνικοοικονομική κατάσταση και τάξη να παίζουν ρόλο. Ενδεχομένως οι διαταραχές αυτές είναι για άγνωστους λόγους σχετικά σπάνιες σε μη-δυτικού τύπου κοινωνίες αλλά η συχνότητά τους αυξάνεται με την "δυτικοποίηση" των κοινωνιών αυτών, γεγονός που έχει αποδειχθεί και με μελέτες που εχουν γίνει στην Ελλάδα. Επίσης είναι γεγονός ότι η ψυχογενής ανορεξία εμφανίζεται με μεγαλύτερη συχνότητα σε επαγγέλματα για τα οποία το σώμα έχει ιδιαίτερη σημασία (μοντέλα, αθλήτριες, χορεύτριες κτλ).

Η εξέλιξη των διαταραχών πρόσληψης τροφής ποικίλει και μετά από 25-30 χρόνια νόσησης περίπου μέχρι και το 20% των ασθενών καταλήγει είτε λόγω της διαταραχής αυτής καθαυτής είτε λόγω αυτοκτονίας. Περίπου οι μισοί ασθενείς εμφανίζουν καλή έκβαση με ελάχιστη υπολειμματική συμπτωματολογία και καλή λειτουργικότητα ενώ το υπόλοιπο 30% θα εμφανίσει μια χρόνια νόσηση με σημαντικό βαθμό αναπηρίας.
Αιτιοπαθογένεια
Η ακριβής αιτιοπαθογένεια των διαταραχών αυτών είναι άγνωστη, καθώς τα δεδομένα ανεπαρκή και δε μπορούν να συνδυαστούν (Baranowska, Baranowska-Bik, Bik, & Martynska, 2008; Bulik et al., 2007; Kaye, 2008; Steiger & Bruce, 2007). Με βάση το βιο-ψυχο-κοινωνικό μοντέλο, πιθανόν μια ποικιλία παραγόντων επηρρεάζει τη συμπεριφορά πρόσληψης τροφής οδηγώντας στην εμφάνιση ακραίων καταστάσεων που μπορεί να είναι έως και απειλητικές για τη ζωή. Πιθανότατα στην πορεία εμφανίζονται φαύλοι κύκλοι τόσο συμπεριφοράς, διαταραγμένων διαπροσωπικών σχέσεων όσο και βιολογικών διαταραχών που αν και δευτεροπαθείς επηρεάζουν σημαντικά την έκβαση της νόσου.

Στους πιθανούς κοινωνικούς παράγοντες περιλαμβάνεται η "δυτική" αντίληψη για το λεπτό και αθλητικό σώμα η οποία ασκεί σημαντικά μεγαλύτερη πίεση στις γυναίκες. Το γεγονός ότι διαταραχές πρόσληψης τροφής συναντώνται συχνά σε επαγγελματίες χορευτές, αθλητές κτλ, θέτει το ερώτημα ποιό είναι το αίτιο και ποιο το αποτέλεσμα, το κατά πόσον δηλαδή η διαταραχή αποτελεί αποτέλεσμα ενός αναγκαστικού στυλ ζωής ή απλά διευκολύνει την υιοθέτηση ενός επαγγέλματος.

Οι παλαιότερες ψυχολογικές θεωρίες πρότειναν μια πιθανή φοβική αποφυγή του φαγητού που πηγάζει από κοινωνική και σεξουαλική ένταση ως αποτέλεσμα της εφηβείας. Οι ψυχοδυναμικές θεωρίες τονίζουν τις φαντασίες σύλληψης από το στόμα και επακόλουθης εγκυμοσύνης, σε συνδυασμό με σαγηνευτική συμπεριφορά προς τον πατέρα και επιθετικότητα προς τη μητέρα. Οι γνωσιακές θεωρίες τονίζουν την διαταραχή της εικόνας σώματος καθώς και αδυναμία κατάληλης αντίληψης και επεξεργασίας των σωματικών αισθημάτων (πείνα, κώπωση κτλ).

Η προσωπικότητα των ασθενών στους οποίους η νόσος βρίσκεται σε πλήρη ύφεση εμφανίζει καταναγκαστικά στοιχεία, με τελειοθηρία, ενδοστρέφεια, διαπροσωπική ανασφάλεια και μονωμένο συναίσθημα.

Οι οικογένειες των ασθενών χαρακτηρίζονται (κατά τη διάρκεια της νόσησης) από χαοτικότητα, εχθρότητα καθώς και διαταραγμένη στοργή και φροντίδα με τάσεις ασφυκτικού ελέγχου του ασθενούς. Πολλές φορές η επικοινωνία μεταξύ των μελών χαρακτηρίζεται από αντιφατικά ή αμφίσημα μυνήματα.

Οι γενετικές μελέτες που αφορούν την ψυχογενή ανορεξία δείχνουν μια οικογενή επιβάρυνση με τους μονοωογενείς διδύμους να την εμφανίζουν σε ποσοστό 66% και οι δύο, σε σύγκριση με το 0% των διζυγωτικών. Παρόμοια δεδομένα υπάρχουν και για τις υπόλοιπες διαταραχές πρόσληψης τροφής. Πιθανολογείται ότι η γενετική επιβάρυνση αφορά μια γενική ευαλωτότητα για την εκδήλωση ψυχικής διαταραχής και ειδικότερα διαταραχής της διάθεσης ή ιδεοκαταναγκαστικής διαταραχής. Από πλευράς νευροδιαβιβαστών έχει διερευνηθεί και τεκμηριωθεί η συμμετοχή αρκετών, συμπεριλαμβανομένων των 3 βασικών με πιθανά κεντρικό ρόλο να παίζει η σεροτονίνη.

Στους ασθενείς με διαταραχές πρόσληψης τροφής ανιχνεύεται μια ποικιλία νευροενδοκρινικών διαταραχών κυρίως με κέντρο τον υποθάλαμο, αλλα οι περισσότερες από αυτές είναι πέραν κάθε αμφιβολίας δευτεροπαθείς.
Κλινική Εικόνα
Ο G.F.M. Russell (1979) όρισε την ψυχογενή ανορεξία ως συμπεριφορά που στοχεύει στην απώλεια βάρους, νοσηρό φόβο ότι το άτομο θα παχύνει και σημεία ενδοκρινικής διαταραχής (π.χ. αμηνόρροια). Ταυτόχρονα όρισε την βουλιμία ως μια ακατανίκητη τάση για εκδήλωση επεισοδιακής υπερφαγίας, με συνοδές συμπεριφορές κάθαρσης ώστε αν αποφευχθεί το πάχος.

Οι ορισμοί αυτοί αποτελούν ακόμα τη βάση της σύγχρονης αντίληψης με κάποιες σημαντικές διαφοροποιήσεις. Η σύγχρονη αντίληψη περί ψυχογενούς ανορεξίας αντιλαμβάνεται σαφώς την κατάσταση αυτή ως χαρακτηριζόμενη από συμπεριφορά που αποσκοπεί στην απώλεια βάρους περιλαμβάνοντας ενασχόληση με το βάρος σώματος ανεξάρτητα από το πόσο πραγματικά είναι αυτό και ποια η κατάσταση της υγείας του ατόμου, καθώς και περίπλοκες συμπεριφορές διαχείρησης της τροφής, επίδρασης σε φυσιολογικές λειτουργίες του οργανισμού όπως στο πεπτικό σύστημα, και καύσης θερμίδων. Μπορεί να ακούγεται παράδοξο, αλλά παρά το όνομά της, η ψυχογενής ανορεξία δε χαρακτηρίζεται κατ' αρχήν από ανορεξία ή απώλεια της όρεξης, τουλάχιστον στα αρχικά της στάδια. Πραγματική ανορεξία εμφανίζεται μόνο στα προχωρημένα στάδια της ψυχογενούς ανορεξίας ως συνέπεια του παρατεταμένου υποσιτισμού. Το βάρος στην ψυχογενή ανορεξία πέφτει κάτω από το 85% του φυσιολογικού, δηλαδή ο Δείκτης Μαζας Σώματος (Body Mass Index- BMI) πέφτει κάτω από το 17,5 (ο BMI υπολογίζεται ώς το πηλίκο του βάρους σε κιλά προς το τετράγωνο του ύψους σε μέτρα). Κομβικό σημείο στη συμπεριφορά που χαρακτηρίζει τη διαταραχή αυτή είναι η διαχείρηση των τροφών. Τα άτομα αυτά αποκλείουν πολλές "παχυντικές" τροφές όχι μόνο από το διαιτολόγιό τους αλλά και από το σπίτι. Αυτό γίνεται κατά τρόπο εντελώς υπερβολικό, σχετικά ασυνεπή, και πολλές φορές στη βάση αντισυμβατικών πεποιθήσεων ή απόψεων (για υγιεινή διατροφή και διαβίωση) που μπορεί να προβληματίσουν όσον αφορά τη διάγνωση (κατά πόσον είναι "ψυχωτική" ή ψευδοφιλοσοφική σκέψη). Πολλές φορές μασούν το φαγητό αλλά μετά το φτύνουν, μαγειρεύουν και ασχολούνται με περίπλοκες συνταγές αλλά δεν τρώνε, τεμαχίζουν το φαγητό σε πολύ μικρά κομμάτια, χρειάζονται υπερβολικά πολύ χρόνο για να φάνε και πολλές φορές μασάνε τσίχλα συνέχεια ανάμεσα στα γεύματα. Τα άτομα συνήθως προκαλούν εμετούς, χρησιμοποιούν ανορεκτικούς παράγοντες, καθαρτικά, διουρητικά και υπερβολική άσκηση (συμπεριφορές "κάθαρσης"). Μπορεί να επιδίδονται σε εξαντλητική γυμναστική αλλά επίσης μπορεί απλά να εμπλέκονται σε υπερβολική γενική σωματική δραστηριότητα.

Η διαταραχή της αντίληψης και αυτοαξιολόγησης του σχήματος και του βάρους σώματος δεν αφορά την αντικειμενική τους διάσταση, καθώς οι ασθενείς συνήθως μπορούν να τα εκτιμήσουν αντικειμενικά και να τα συζητήσουν λογικά. Ωστόσο η διαταραχή αφορά τη βαθύτερη στάση απέναντί τους και τη συναισθηματική επεξεργασία τους, καθώς και την ακατάλληλη επίδραση της ενασχόλησης αυτής στην αίσθηση εαυτού. Οι ασθενείς με ανορεξία πολλές φορές παρατηρούν το σώμα τους στον καθρέφτη, και παρότι μπορεί να αποδέχονται ότι το σώμα τους είναι λεπτό, μπορεί να επιμένουν ότι μερικά μέρη του (π.χ. η κοιλιά, οι γλουτοί κτλ.) έχουν απόθεμα λίπους ή το σχήμα τους δεν είναι καλό.

Γενικά φαίνεται ότι υπάρχουν δύο τύποι ψυχογενούς ανορεξίας. Ο ένας τύπος χαρακτηρίζεται από συμπεριφορές περιορισμού της πρόσληψης τροφής (περιοριστικός τύπος) ενώ ο δεύτερος χαρακτηρίζεται από συμπεριφορές επεισοδιακής υπερφαγίας με συνοδές συμπεριφορές κάθαρσης. Ο δεύτερος τύπος συνδυάζεται συχνότερα με ψυχοπαθολογία χαρακτηριστική διαταραχής προσωπικότητας με παρορμητικότητα, αντικοινωνική συμπεριφορά, κατάχρηση αλκοόλ και ουσιών και αυτοκαταστροφική ή αυτοκτονική συμπεριφορά. Η διαφορά του τύπου αυτού από τη βουλιμία βρίσκεται ουσιαστικά αποκλειστικά και μόνο στο χαμηλό σωματικό βάρος.

Οι εμμονή στις σκέψεις που αφορούν τη λήψη τροφής και το βάρος σώματος εμφανίζει χαρακτήρες σύντονους με το εγώ, με αποτέλεσμα την σχετική ή και απόλυτη έλλειψη κινήτρων για θεραπεία. Η ζωή των ασθενών δομείται γύρω από τον έλεγχο του βάρους τους και αυτό καθορίζει τόσο τον εσωτερικό τους κόσμο όσο και τις διαπροσωπικές τους σχέσεις οι οποίες διαταράσσονται ιδιαίτερα επειδή πολλές όψεις της προσωπικής τους ανάπτυξης (π.χ. σεξουαλικότητα) παρουσιάζουν προβλήματα. Η ψυχογενής ανορεξία συχνά συνδυάζεται με ιδεοκαταναγκαστική συμπτωματολογία και ιδιαίτερα με ιδεοκαταναγκασμούς που αφορούν την καθαριότητα.

Η αμηνόρροια είναι χαρακτηριστική συνέπεια στις γυναίκες που διατηρούν πολύ χαμηλό σωματικό βάρος, αν και πιθανολογείται ότι στους ασθενείς με ψυχογενή ανορεξία ενδεχομένως υπάρχει μια πρωτογενής διαταραχή του αξονα Υποθάλαμος-Υπόφυση-Γονάδες (Baranowska et al., 2008) που επιδεινώνεται και από τα αυξημένα επίπεδα στρες που βιώνουν οι ασθενείς αυτοί. Η αμηνόρροια οφείλεται σε μείωση της έκκρισης της GnRH, η οποία με τη σειρά της μειώνει την έκκριση της FSH και της LH από την υπόφυση. Συνέπεια αυτών είναι χαμηλά επίπεδα οιστρογόνων.

Ο όρος βουλιμία περιγράφει υπερβολική και εκτός ελέγχου πρόσληψη μεγάλων ποσοτήτων τροφής μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα (λεπτά ή ώρες) υπό μορφή επεισοδίων υπερφαγίας (binge eating). Τα άτομα που πάσχουν από (ψυχογενή) βουλιμία έχουν συνήθως φυσιολογικό ή αυξημένο σωματικό βάρος και σημαντική ενασχόληση με το σώμα τους, γεγονός που οδηγεί σε συχνή διακύμανση του βάρους τους.

Οι ασθενείς αυτοί δεν τηρούν πρόγραμμα γευμάτων και δεν νιώθουν ικανοποίηση μετά από ενα τακτικό γεύμα. Η εκδήλωση επεισοδίων υπερφαγίας ανάμεσα στα άλλα προκαλεί και εκτόνωση ενός έντονου αισθήματος άγχους.

Τα επεισόδια υπερφαγίας (binge eating) (Striegel-Moore & Franko, 2008) ορίζονται ως κατανάλωση μεγάλων ποσοτήτων φαγητού σε μια μικρή περίοδο χρόνου (π.χ. 1-2 ώρες με μέσο όρο την 1 ώρα περίπου). Η ποσότητα του φαγητού πρέπει να είναι σαφώς μεγαλύτερη απ' όσο θα μπορούσαν να φάνε οι περισσότεροι άνθρωποι στο χρόνο αυτό και υπό παρόμοιες συνθήκες. Η κατανάλωση θα πρέπει να γίνεται παρά το ότι το άτομο δεν αισθάνεται πείνα, με ταχύτητα μεγαλύτερη από το συνηθισμένο. Συνήθως το άτομο τρώει μόνο λόγω αισθημάτων αμηχανίας, η συμπεριφορά συνοδεύεται από δυσάρεστο αίσθημα πληρότητας, και ακολουθούν αισθήματα αυτοεικτιρμού και ενοχής. Τα παραπάνω μερικές φορές είναι δύσκολο να καθοριστούν και να γίνει διάκριση φυσιολογικού-παθολογικού ειδικότερα στη σημερινή κοινωνία που χαρακτηρίζεται από υπερπληροφόρηση όσον αφορά τον υγιεινό τροπο ζωής και γενικευμένη συστηματική ενασχόληση με την εξωτερική εμφάνιση.

Η ψυχογενής βουλιμία (Hay, 2007) χαρακτηρίζεται και από αντιροπιστικές συμπεριφορές ώστε να αποφευχθεί η αύξηση του βάρους. Στα πλαίσια αυτά το άτομο προβαίνει σε "κάθαρση" μέσω προκλητών εμέτων, ή χρήσης καθαρτικών φαρμάκων ή υπερβολικές δίαιτες. Η κατάχρηση αμφεταμινών που έχουν ανορεξιογόνο δράση δεν είναι ασυνήθιστη. Οι ασθενείς με βουλιμία που δεν εμφανίζουν τέτοιες συμπεριφορές τείνουν να έχουν αυξημένο βάρος, όσοι όμως τις εμφανίζουν, ταυτόχρονα χαρακτηρίζονται και από υψηλότερα επίπεδα ψυχοπαθολογίας, και ιδιαίτερα από σοβαρότερη διαταραχή της αυτοεκτίμησης και του σχήματος του σώματος καθώς και της σοβαρότητας και της ενασχόλησης με αυτά. Χαρακτηριστικά ντρέπονται για το πρόβλημά τους και προσπαθούν να το αποκρύψουν από τον περίγυρο. Ζούν χαοτικές ζωές και έχουν προβληματικές διαπροσωπικές σχέσεις, καθώς και παρορμητική συμπεριφορά, (συμπεριλαμβανομένης της κλεπτομανίας), άγχος, κατάθλιψη και καταναγκαστικότητα, με συνοδά συχνή κατάχρηση ουσιών και αλκοόλ (Braun, Sunday, & Halmi, 1994; Godart et al., 2007).

Ένα σημαντικό ποσοστό του γενικού πληθυσμού φαίνεται να εμφανίζει κάποιου είδους διαταραχή πρόσληψης τροφής που όμως δε συμφωνεί απόλυτα με τους κλασσικούς ορισμούς είτε της ανορεξίας είτε της βουλιμίας. Αυτό συμβαίνει είτε επειδή η βαρύτητα είναι αμφίβολη, μόνο μερικά συμπτώματα είναι παρόντα, ή δεν υπάρχουν οι συνοδές ενδοκρινικές διαταραχές (Devlin, 2007; Keel, 2007; Latner & Clyne, 2008; Vinai et al., 2008; Zimmerman, Francione-Witt, Chelminski, Young, & Tortolani, 2008).
Επιπλοκές από τη γενική σωματική υγεία
Οι υπερβολές τόσο από τις εξαντλητικές δίαιτες όσο και από την υπερφαγία και τις συμπεριφορές κάθαρσης μπορεί να προκαλέσουν σοβαρά προβλήματα στην σωματική υγεία των ασθενών με διαταραχές πρόσληψης τροφής. Οι επιπλοκές αυτές είναι κοινές για τους ασθενείς με ανορεξία και βουλιμία, στο βαθμό που υπάρχουν οι συμπεριφορές κάθαρσης, ενώ οι ασθενείς με ανορεξία έχουν το επιπλέον πρόβλημα της γενικής σωματικής καχεξίας, με όλες τις επιπλοκές που αυτή προκαλεί.

Ενδεχομένως από τα λιγότερο σημαντικά προβλήματα, ωστόσο ιδιαίτερα χαρακτηριστικό, είναι η παρουσία ουλών και πληγών στην έξω επιφάνεια του χεριού από την προσπάθεια να προκαλέσουν εμετό με τα δάκτυλά τους. Οι έμετοι προκαλούν επίσης βλάβες στα δόντια.

Σοβαρότερα προβλήματα προκαλούνται στην αιμοποίηση (λευκοπενία, λεμφοκύτωση), στην οξεοβασική ισορροπία (υποκαλιαιμία), στο καρδιαγγειακό και το νευρικό σύστημα λόγω των ηλεκτρολυτικών διαταραχών και μπορεί να εμφανιστεί ως και κώμα ή καρδιακή ανακοπή. Τα ηπατικά ένζυμα μπορεί να αυξηθούν λόγω λιπώδους διήθησης του ήπατος ενώ και η χοληστερόλη μπορεί να είναι αυξημένη ιδιαίτερα σε νεαρούς ασθενείς. Άλλες επικίνδυνες καταστάσεις είναι η αφυδάτωση, διαταραχές του ΗΕΓ, επιληπτικές κρίσεις γνωστικές διαταραχές, αύξηση της ουρίας, αύξηση της αμυλάσης ορού (λόγω αύξησης της παγκρεατικής λειτουργίας), παγκρεατίτις, υπόταση, ΗΚΓ διαταραχές, αρρυθμίες, μικροκαρδία, καρδιομυοπάθεια, αναιμία, υποπλασία του μυελού των οστών, μυοπάθεια, οστεοπώρωση, παθολογικά κατάγματα, δυσκοιλιότητα, γαστρικά και οισοφαγικά έλκη, εύθρυπτο δέρμα, ξηροδερμία, τριχόπτωση, περιστοματική δερματίτις, πνευμονία, αμηνόρροια, σύνδρομο χαμηλής Τ3, δυσανεξία στο κρύο, υποθερμία, παρωτίτις.

Ο εργαστηριακός έλεγχος θα πρέπει να περιλαμβάνει γενική αίματος και βιοχημικό έλεγχο, προσδιορισμό των ορμονων που μπορεί να εμφανίζουν χαμηλά επίπεδα, ΗΕΓ και ΗΚΓ
Διαφορική διάγνωση
Όσον αφορά την ψυχογενή ανορεξία, σημαντικό είναι να αποκλειστεί η ύπαρξη κάποιας σωματικής νόσου η οποία προκαλεί ανορεξία και καχεξία (καρκίνος, φυματίωση, φλεγμονώδεις παθήσεις του εντέρου, ενδοκρινικές παθήσεις, όγκοι του εγκεφάλου, AIDS). Επίσης υπάρχουν και άλλες ψυχικές διαταραχές που άμεσα ή έμμεσα προκαλούν διαταραχές στη λήψη τροφής με συνέπεια τη μείωση του σωματικού βάρους.

Τυπικά διαταραχές της όρεξης και του βάρους εμφανίζονται στις διαταραχές της διάθεσης με τη μελαγχολία να συνδέεται με ανορεξία και απώλεια βάρους ενώ η άτυπη κατάθλιψη συνδέεται με υπερφαγία και αύξησή του. Μια σημαντική διαφορά μεταξύ μελαγχολίας και ψυχογενούς ανορεξίας είναι ότι παρά την ονοματολογία, η μελαγχολία είναι η κατάσταση εκείνη που χαρακτηρίζεται από ανορεξία ενώ η ψυχογενής ανορεξία χαρακτηρίζεται από εμμονές, φόβους και σκέψεις για το σωματικό βάρος. Πραγματική ανορεξία εμφανίζεται μόνο στα προχωρημένα στάδια της ψυχογενούς ανορεξίας ως συνέπεια του παρατεταμένου υποσιτισμού. Έμμετοι, γαστρική δυσφορία και παρόμοιες εκδηλώσεις είναι συχνές σε ασθενείς με σωματοποιητική διαταραχή αλλά δεν υπάρχει υπερβολική απώλεια βάρους. Στις ψυχωτικές διαταραχές, παραληρητικές ιδέες που αφορούν δηλητηρίαση από άλλους ή ψευδοφιλοσοφικές σκέψεις μπορεί να επηρεάσουν την συμπεριφορά διατροφής καθώς και το σωματικό βάρος μερικές φορές, τυπικά όμως απουσιάζει ο φόβος του να γίνει το άτομο παχύ καθώς και οι συμπεριφορές κάθαρσης.

Τέλος, διαταραχές της εμμήνορρησίας υπάρχουν στις περισσότερες ψυχικές διαταραχές, πολλές φορές ως συνέπεια της φαρμακευτικής αγωγής.

Βουλιμικές συμπεριφορές μπορεί να εμφανιστούν σε σπάνιες παθήσεις του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος όπως στα σύνδρομα Kluver-Bucy, Kleine-Levin και Prader-Willi, τα οποία περιλαμβάνουν και άλλα συμπτώματα συναισθηματικών διαταραχών όπως υπερσεξουαλικότητα και υπερυπνία.

Αύξηση σωματικού βάρους μπορεί να παρατηρηθεί τόσο σε ασθενείς με σχιζοφρένεια όσο και με διπολική διαταραχή εν μέρει λόγω του ανθυγυεινού τρόπου ζωής που ακολουθούν όσο και λόγω της λήψης δεύτερης γενεάς αντιψυχωτικών φαρμάκων που ως παρενέργεια εμφανίζουν σημαντική αύξηση του σωματικού βάρους.
Ταξινόμηση
Τα δύο διαγνωστικά συστήματα το ICD-10 της Παγκόσμιας Ψυχιατρικής Εταιρείας (World Health Organization, 1993) και το DSM-IV-TR της Αμερικανικής Ψυχιατρικης Εταιρείας (American Psychiatric Association, 2000) περιλαμβάνουν διαγνωστικά εφαρμοσμένα κριτήρια για τη διάγνωση των κλασσικών μορφών των διαταραχών αυτών και η συζήτηση για την καλύτερη ταξινόμηση στο μέλλον είναι ανοιχτή. Υπάρχουν και άλλες περίπλοκες ταξινομήσεις που αφορούν ειδικές ομάδες πληθυσμού, π.χ. μικρά παιδιά (Bravender et al., 2007). Τα κριτήρια κατά ICD-10 και DSM-IV-TR παρατίθενται παρακάτω:

Διαγνωστικά κριτήρια των διαταραχών Πρόσληψης Τροφής κατά ICD-10
Ψυχογενής Ανορεξία (Anorexia nervosa)
Α. Υπάρχει απώλεια βάρους ή σε παιδιά δεν επιτυγχάνεται η αναμενόμενη αύξηση βάρους, και αυτό οδηγεί σε βάρος σώματος τουλάχιστον 15% χαμηλότερο από το αναμενόμενο με βάση την ηλικία και το ύψος.

Β. Η απώλεια βάρους επιτυγχάνεται από το ίδιο το άτομο με αποφυγή "παχυντικών τροφών".

Γ. Υπάρχει μια αίσθηση εαυτού ότι το άτομο είναι υπερβολικά παχύ, με ένα βαθύ φόβο ότι θα παχύνει τα οποία οδηγούν σε ενα αυτο-επιβαλόμενο χαμηλό επίπεδο βάρους.
Ψυχογενής Βουλιμία (Bulimia nervosa)
Δ. Υπάρχει μια διάχυτη ενδοκρινική διαταραχή που περιλαμβάνει τον άξονα Υποθάλαμος-Υπόφυση-Γονάδες και στις γυναίκες εκδηλώνεται ως αμηνόρροια και στους άνδρες ως απώλεια του σεξουαλικού ενδιαφέροντος και της απόδοσης.

Ε. Η διαταραχή δεν πληρεί τα κριτήρια Α και Β για την ψυχογενή βουλιμία (bulimia nervosa)

Α. Υπάρχουν υποτροπιάζοντα επεισόδια υπερφαγίας (τουλάχιστον δυο φορές την εβδομάδα για μια περίοδο 3 μηνών) κατά την οποία καταναλώνονται μεγάλες ποσότητες τροφής σε σύντομες χρονικές περιόδους.

Β. Υπάρχει επίμονη ενασχόληση με τη διατροφή και μια ισχυρή επιθυμία ή μια παρόρμηση το άτομο να φάει (craving).

Γ. Ο ασθενής επιχειρεί να αντισταθμίσει τα "παχυντικά" αποτελέσματα του φαγητού με ένα ή περισσότερα από τα ακόλουθα:

(1) αυτο-προκαλούμενοι έμμετοι

(2) αυτο-προκαλούμενη κάθαρση
Ψυχογενής Ανορεξία (Anorexia nervosa)
(3) εναλλαγή με περιόδους λιμοκτονίας

(4) χρήση φαρμάκων όπως καταστολείς της όρεξης, θυρεοειδικά σκευάσματα ή διουρητικά. Όταν η βουλιμία εμφανίζεται σε διαβητικούς ασθενείς μπορεί να επιλέξουν να παραμελήσουν τη θεραπεία τους με ινσουλίνη.
Καθορίστε τύπο:
Δ. Υπάρχει μια αίσθηση εαυτού ότι το άτομο είναι υπερβολικά παχύ, με ένα βαθύ φόβο ότι θα παχύνει (συνήθως οδηγούν σε χαμηλό βάρος).

Διαγνωστικά κριτήρια των διαταραχών Πρόσληψης Τροφής κατά DSM-IV-TR
Ψυχογενής Βουλιμία (Bulimia nervosa)
Α. Άρνηση να διατηρήσει το βάρος σώματος στο επίπεδο του ελάχιστου φυσιολογικού βάρους για την ηλικία και το ύψος (π.χ. απώλεια βάρους που οδηγεί σε βάρος σώματος χαμηλότερο από το 85% του αναμενόμενου, ή δεν παίρνει το αναμενόμενο βάρος κατά την περίοδο της ανάπτυξης και αυτό οδηγεί σε βάρος χαμηλότερο από το 85% του αναμενόμενου).

Β. Έντονος φόβος ότι θα πάρει βάρος και θα γίνει παχύς παρά το γεγονός ότι είναι ελιποβαρής.

Γ. Διαταραχή στον τρόπο με τον οποίο βιώνει το βάρος ή το σχήμα του σώματός του. Υπάρχει ακατάλληλη επίδραση του βάρους ή του σχήματος του σώματος στην εκτίμηση εαυτού ή άρνηση της σοβαρότητας του τωρινού χαμηλού βάρους σώματος.

Δ. Σε γυναίκες μετά την εμμηναρχή, αμηνόρροια, δηλαδή απουσία τουλάχιστον τριών στη σειρά κύκλων (μια γυναίκα θεωρείται ότι έχει αμηνόρροια εαν η περίοδός της έρχεται μόνο μετά από θεραπεία με ορμόνες π.χ. οιστρογόνα).

Περιοριστικός τύπος: Κατά το παρόν επεισόδιο ψυχογενούς ανορεξίας, το άτομο δεν εκδηλώνει τακτικά συμπεριφορές επεισοδιακής υπερφαγίας (binge eating) ή κάθαρσης (π.χ. αυτο-προκαλούμενοι εμετοί, κατάχρηση καθαρτικών, διουρητικών ή κλισμάτων)
Καθορίστε τύπο:
Τύπος επεισοδιακής υπερφαγίας/κάθαρσης: Κατά το παρόν επεισόδιο ψυχογενούς ανορεξίας, το άτομο τακτικά εμφανίζει συμπεριφορές επεισοδιακής υπερφαγίας ή κάθαρσης (π.χ. αυτο-προκαλούμενοι εμετοί, κατάχρηση καθαρτικών, διουρητικών ή κλισμάτων)

Α. Υποτροπιάζονται επεισόδια υπερφαγίας. Ένα επεισόδιο υπερφαγίας (binge eating) χαρακτηρίζεται και από τα δύο παρακάτω:
Θεραπευτική αντιμετώπιση
(1) Κατανάλωση σε μια διακριτή χρονική περίοδο (π.χ. μέσα σε 2 ώρες) ποσότητας φαγητού που είναι καταφανώς μεγαλήτερη από όσο οι περισσότεροι άνθρωποι θα μπορούσαν να φάνε σε μια παρόμοια χρονική περίοδο και κάτω από παρόμοιες συνθήκες.

(2) Υπάρχει μια αίσθηση απώλειας του ελέγχου που αφορά τη λήψη τροφής κατά τη διάρκεια του επεισοδίου (π.χ. αίσθημα ότι δε μπορεί να σταματήσει να τρώει ή να ελέγξει το πόσο πολύ τρώει).

Β. Υποτροπιάζουσα αντιρροπιστική συμπεριφορά που στόχο έχει να προλάβει την αύξηση βάρους, όπως αυτοπροκαλούμενοι εμετοι, κατάχρηση καθαρτικών, διουρητικών, κλισμάτων ή άλλων φαρμάκων, δίαιτα ή υπερβολική σωματική άσκηση.

Γ. Τα επεισόδια υπερφαγίας και ακατάλληλης αντιρροπιστικής συμπεριφοράς συμβαίνουν και τα δύο κατά μέσο όρο τουλάχιστον δυο φορές την εβδομάδα σε μια περίοδο 3 μηνών.

Δ. Η αυτοαξιολόγηση αναμφίβολα επηρεάζεται από το σχήμα και το βάρος του σώματος.

D. Self-evaluation is unduly influenced by body shape and weight.

Τύπος κάθαρσης: Κατά το παρόν επεισόδιο ψυχογενούς βουλιμίας, το άτομο τακτικά εμφανίζει αυτο-προκαλούμενους εμετους, κατάχρηση καθαρτικών, διουρητικών ή κλισμάτων

Τύπος μη-κάθαρσης: Κατά το παρόν επεισόδιο ψυχογενούς βουλιμίας, το άτομο χρησιμοποίησε άλλες ακατάλληλες αντιρροπιστικές συμπεριφορές όπως δίαιτα ή υπερβολική σωματική άσκηση αλλα δεν εμφάνισε τακτικά αυτο-προκαλούμενους εμετους, κατάχρηση καθαρτικών, διουρητικών ή κλισμάτων

Η θεραπευτική αντιμετώπιση των ασθενών με διαταραχή πρόσληψης τροφής ποικίλει ανάλογα με τις ανάγκες του συγκεκριμένου ασθενούς (Halmi & Garfinkel, 1995). Δυστυχώς δεν υπάρχουν επαρκή ερευνητικά δεδομένα βασισμένα σε αυστηρή μεθοδολογία, κυρίως λόγω των ιδιαιτεροτήτων που παρουσιάζουν οι ασθενείς αυτοί, και ιδιαίτερα εκείνοι με τη σοβαρότερη συμπτωματολογία (Keel & Haedt, 2008; Ramoz, Versini, & Gorwood, 2007; Sylvester & Forman, 2008; Williams, Goodie, & Motsinger, 2008) οι οποίοι εμφανίζουν και υψηλά ποσοστά σωματικής νοσηρότητας και θνησιμότητας.

Σε επίπεδο εξωτερικού ασθενούς, μπορεί να γίνει θεραπευτική αντιμετώπιση των σχετικά καινούριων ασθενών που έχουν εναισθησία, είναι συνεργάσιμοι, δεν εμφανίζουν συμπεριφορές κάθαρσης και το οικογενειακό περιβάλλον είναι υποστηρικτικό και εκπαιδεύσιμο. Οι ασθενείς που εμφανίζουν συχνές υποτροπές, πολύ χαμηλό σωματικό βάρος που γίνεται επικίνδυνο για την γενική τους υγεία ή ακόμα και τη ζωή τους, συνοσηρότητα ψυχικών διαταραχών και αυτοκτονικό ιδεασμό, χρειάζονται ενδονοσοκομειακή θεραπεία τουλάχιστον μέχρι να αντιμετωπιστούν τα οξέα τους προβλήματα.

Η κλινική εμπειρία διδάσκει ότι είτε σε επίπεδο εξωτερικού ιατρείου είτε ενδονοσοκομειακά, είναι απαραίτητη η γενική ιατρική διαχείρηση και υποστήριξη των ασθενών αυτών καθώς και συνδυασμός φαρμακοθεραπείας και ψυχοθεραπευτικών παρεμβάσεων με στοιχεία ψυχοεκπαίδευσης και γνωστικής-συμπεριφορικής θεραπείας. Σε νεαρότερες ηλικίες μπορεί να είναι απαραίτητη και οικογενειακή θεραπεία.

Η γενική ιατρική διαχείρηση στόχο έχει την αποκατάσταση του σωματικού βάρους εντός φυσιολογικών ορίων και η διόρθωση μεταβολικών, ηλεκτρολυτικών ή αλλων διαταραχών με καθημερινή παρακολούθηση των ισοζυγίων νερού, ηλεκτρολυτών και θερμίδων. Η σίτιση θα πρέπει να γίνεται σχετικά σταδιακά και αρχικά ενδεχομένως να είναι απαραίτητη η πρόσληψη μόνο υδαρών τροφών (πχ κρέμες) ωστόσο θα πρέπει όσο το δυνατόν γρηγορότερα, εντός ημερών, να αρχίζει η χορήγηση κανονικής τροφής με αυξανόμενη θερμιδική αξία. Τα γεύματα θα πρέπει να χορηγούνται προγραμματισμένα σε σταθερές ώρες και με σταθερό περιβάλλον και όρους. Τόσο για εξωτερικούς όσο και για ενδονοσοκομειακούς ασθενείς δε θα πρέπει να επιτρέπεται γενικά η χρήση εξωτερικών υπηρεσιών delivery από τον ασθενή και στην περίπτωση που κρίνεται σκόπιμο για νοσηλευόμενους ασθενείς να εμπλακεί η οικογένεια στην παρασκευή φαγητού (επειδή σε ορισμένες νοσοκομειακές δομές υπάρχει αδυναμία υποστήριξης παρόμοιων προγραμμάτων σίτισης), αυτό θα πρέπει να γίνεται πάλι προγραμματισμένα με προσυνενόηση και σε καμία περίπτωση περιστασιακά ή ευκαιριακά.
Πορεία και πρόγνωση των διαταραχών Πρόσληψης Τροφής
Σε ακραίες περιπτώσεις που είναι επικίνδυνες για τη ζωή και ο ασθενης δε συνεργάζεται, μπορεί να είναι απαραίτητη η καθήλωση και σίτιση με ρινογαστρικό καθετήρα. Φυσικά στις περιπτώσεις αυτές θα πρέπει να τηρείται με κάθε λεπτομέρεια η διαδικασία που προβλέπεται από το νόμο.

Σημαντική είναι η επιτήρηση του ασθενούς ιδιαίτερα τις ώρες αμέσως μετά από τα γεύματα ώστε να αποφευχθούν οι συμπεριφορές κάθαρσης και κυρίως οι προκλητοί έμετοι. Υπό την έννοια αυτή επιτήρηση υπάρχει ακόμα και στη χρήση του μπάνιου. Προοδευτικά σημαντικό είναι να μπορέσει ο ασθενής να προσαρμοστεί στο φαγητό όπως αυτό λαμβάνεται στα πλαίσια μιας συνηθισμένης οικογένειας.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
Ο νοσηλευόμενος ασθενής μπορεί να πάρει εξιτήριο από τη στιγμή που είναι φυσιολογικά σταθεροποιημένος με φυσιολογικό ΗΚΓ και ΗΕΓ, φυσιολογικές εξετάσεις αίματος, βάρος εντός των αποδεκτών ορίων και συμπεριφορά λήψης τροφής που θα οδηγούσε στη διατήρηση του βάρους αυτού. Σημαντική είναι η έλλειψη αυτοκτονικού ιδεασμού.

Παρότι δεν υπάρχουν δεδομένα από μεγάλες ελεγχόμενες μελέτες, η γνωστική-συμπεριφορική θεραπεία χρησιμοποιείται ευρύτατα για την αντιμετώπιση της ψυχογενούς ανορεξίας και θεωρείται ότι έχει σημαντικά θεραπευτικά αποτελέσματα (Bowers & Ansher, 2008). Η προσέγγιση αυτή βασίζεται στην παρακολούθηση και καταγραφή από τον ίδιο τον ασθενή της πρόσληψης τροφής τόσο όσον αφορά την ποσότητα, ποιότητα αλλά και τον τρόπο και τη διαδικασία, των συναισθημάτων που του προκαλεί καθώς και των συμπεριφορών κάθαρσης που εκλύονται καθώς και των διαπροσωπικών προβλημάτων που εμφανίζονται. Ακολούθως οι ασθενείς ενθαρύνονται στην τροποποίηση των σχέσεων μεταξύ των ανωτέρω στοιχείων με τελικό στόχο την τροποποίση της συμπεριφοράς λήψης τροφής και αποφυγή των προβληματικών συμπεριφορών που συνδέονται με αυτήν. Σημαντικό ρόλο μπορεί να παίξει η οικογενειακή θεραπεία και ψυχοεκπαίδευση παρόλο που πολλές φορές δεν είναι εφικτές λόγω της δομής της οικογένειας και της προσωπικότητας των μελών της.

Δεν υπάρχουν δεδομένα που να αφορούν τη χρήση ψυχοφαρμακευτικών παραγόντων στη θεραπεία της ψυχογενούς ανορεξίας. Παραδοσιακά χρησιμοποιούνται παράγοντες που συνδυάζουν την αγχόλυση-καταστολή με αύξηση βάρους ως "ανεπιθύμητη" ενέργεια. Στα πλαίσια αυτά σήμερα θέση στη φαρμακοθεραπεία της ψυχογενούς ανορεξίας έχουν μερικά από τα δεύτερης γενεάς αντιψυχωτικά και κυρίως η ολανζαπίνη (Dunican & DelDotto, 2007), καθώς και αντικαταθλιπτικά τα οποία είτε εμφανίζουν σημαντική δράση στο ψυχαναγκαστικού τύπου σκεπτικό υλικό (πχ φλουοξετίνη) είτε συνδυάζουν την καταστολή με την αύξηση βάρους (πχ μιρταζαπίνη). Πρόβλημα στους ασθενείς αυτούς είναι η αστάθεια της σωματικής κατάστασης που κάνει πολλούς θεράποντες επιφυλακτικούς όοσν αφορά τη δοσολογία των φαρμάκων αυτών, φαίνεται όμως ότι κυρίως υψηλές δόσεις είναι αποτελεσματικές εφ' όσον όμως το επιτρέπει η κατάσταση του ασθενεούς (Fountoulakis, Iacovides, Siamouli, Koumaris, & Kaprinis, 2006).

Όσον αφορά την ψυχογενή βουλιμία, τα ερευνητικά δεδομένα είναι περισσότερα κυρίως κατά τις τελευταίες 2 δεκαετίες, και αφορούν την αποτελεσματικότητα της γνωστικής-συμπεριφορικής θεραπείας η οποία έχει σχετικά τεκμηριωθεί (Agras et al., 1992; Durand & King, 2003; Fairburn et al., 1995; Schmidt et al., 2007; Thompson-Brenner & Westen, 2005; Wilfley et al., 2002) αν και η μετα-ανάλυση των δεδομένων θεωρεί τον όποιο ενθουσιασμό μάλλον υπερβολικό (Bacaltchuk, Hay, & Trefiglio, 2001). Οι αρχές της παρέμβασης αυτής είναι η διακοπή του φαύλου κύκλου επεισοδίων υπερφαγίας και δίαιτας και η διόρθωση των γνωσιακών στρεβλώσεων και πεποιθήσεων που αφορούν το σώμα και την εικόνα εαυτού. Ελάχιστα μελετημένη είναι η Διαπροσωπική ψυχοθεραπεία που στοχεύει στην διόρθωση των διαταραγμένων διαπροσωπικών σχέσεων του ασθενούς.

Η φαρμακοθεραπεία της ψυχογενούς βουλιμίας περιλαμβάνει αντικαταθλιπτικά (Devlin, Goldfein, Petkova, Liu, & Walsh, 2007; Mitchell et al., 1990) και ενδεχομένως τοπιραμάτη (Claudino et al., 2007), και η αποτελεσματικότητά τους έχει επίσης τεκμηριωθεί, ωστόσο δεν είναι ικανοποιητική, πιθανόν εν μέρει διότι ο τρόπος χρήσης των φαρμάκων αυτών (δόση, διάρκεια) είναι ανεπαρκής.

Τουλάχιστον κάποια στοιχεία υπάρχουν που συνηγορούν ότι η συνδυασμένη φαρμακοθεραπεία-γνωστική συμπεριφορική θεραπεία είναι περισσότερο αποτελεσματική και παρότι δεν είναι ακόμα σαφές, αποτελεί τη συνιστώμενη θεραπευτική προσέγγιση σε ασθενείς με ψυχογενή βουλιμία (Bacaltchuk et al., 2001; Claudino et al., 2007; Goldbloom et al., 1997; Walsh et al., 1997).

Παρότι δεν υπάρχουν αρκετά στοιχεία, η διεθνής βιβιογραφία προτείνει ότι η πορεία και η πρόγνωση των διαταραχών αυτών ποικίλει (Berkman, Lohr, & Bulik, 2007). Η ψυχογενής ανορεξία εμφανίζεται συνήθως νωρίς, και οι μακροχρόνιες μελέτες αναφέρουν ότι το 25% των ασθενών εμφανίζει πλήρη ύφεση, το 50% μια χρόνια πορεία με σχετικά καλή λειτουργικότητα ενώ το υπόλοιπο 25% εμφανίζει μια βαριά μορφή της διαταραχής με αυξημένη σωματική νοσηρότητα, θνησιμότητα και αυτοκτονίες (Eckert, Halmi, Marchi, Grove, & Crosby, 1995; Halmi et al., 1991; Signorini et al., 2007; Theander, 1985). Σχεδόν οι μισοί ασθενείς με αρχική διάγνωση ανορεξίας θα αποδειχθούν αργότερα βουλιμικοί.

Η ψυχογενής βουλιμία αντίθετα έχει ηλικία έναρξης αργότερα, περίπου στην ηλικία των 18-19, και χαμηλότερους δείκτες θνησιμότητας. Περίπου το 50% των ασθενών μπορεί να εμφανίσει πλήρη ύφεση ενώ περίπου ενα 20% εμφανίζει μια βαρύτερη μορφή της διαταραχής, η οποία και κυρίως επιπλέκεται κατά χρόνιο τρόπο με άλλες ψυχικές διαταραχές όπως μείζονα κατάθλιψη, ιδεοκαταναγκαστική διαταραχή, αγχώδεις διαταραχές, κατάχρηση ουσιών και αλκοόλ καθώς και διαταραχές προσωπικότητας (Crane, Roberts, & Treasure, 2007; Godart et al., 2007; Keel, Mitchell, Miller, Davis, & Crow, 1999; Theander, 1985).

Acosta MC, Manubay J, Levin FR: Pediatric obesity: parallels with addiction and treatment recommendations. Harv Rev Psychiatry 16:80-96, 2008.

Agras WS, Rossiter EM, Arnow B, et al.: Pharmacologic and cognitive-behavioral treatment for bulimia nervosa: a controlled comparison. Am J Psychiatry 149:82-87, 1992.

American Psychiatric Association: Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, Fourth edition, Text revision. DSM-IV-TR. Washington, DC: American Psychiatric Publishing Inc, 2000.

Avena NM, Rada P, Hoebel BG: Evidence for sugar addiction: behavioral and neurochemical effects of intermittent, excessive sugar intake. Neurosci Biobehav Rev 32:20-39, 2008.

Bacaltchuk J, Hay P, Trefiglio R: Antidepressants versus psychological treatments and their combination for bulimia nervosa. Cochrane Database Syst Rev:CD003385, 2001.

Baranowska B, Baranowska-Bik A, Bik W, et al.: The role of leptin and orexins in the dysfunction of hypothalamo-pituitary-gonadal regulation and in the mechanism of hyperactivity in patients with anorexia nervosa. Neuro Endocrinol Lett 29:37-40, 2008.

Berkman ND, Lohr KN, Bulik CM: Outcomes of eating disorders: a systematic review of the literature. Int J Eat Disord 40:293-309, 2007.

Bowers WA, Ansher LS: The effectiveness of cognitive behavioral therapy on changing eating disorder symptoms and psychopathology of 32 anorexia nervosa patients at hospital discharge and one year follow-up. Ann Clin Psychiatry 20:79-86, 2008.

Braun DL, Sunday SR, Halmi KA: Psychiatric comorbidity in patients with eating disorders. Psychol Med 24:859-867, 1994.

Bravender T, Bryant-Waugh R, Herzog D, et al.: Classification of child and adolescent eating disturbances. Workgroup for Classification of Eating Disorders in Children and Adolescents (WCEDCA). Int J Eat Disord 40 Suppl:S117-122, 2007.

Bulik CM, Hebebrand J, Keski-Rahkonen A, et al.: Genetic epidemiology, endophenotypes, and eating disorder classification. Int J Eat Disord 40 Suppl:S52-60, 2007.

Claudino AM, de Oliveira IR, Appolinario JC, et al.: Double-blind, randomized, placebo-controlled trial of topiramate plus cognitive-behavior therapy in binge-eating disorder. J Clin Psychiatry 68:1324-1332, 2007.

Crane AM, Roberts ME, Treasure J: Are obsessive-compulsive personality traits associated with a poor outcome in anorexia nervosa? A systematic review of randomized controlled trials and naturalistic outcome studies. Int J Eat Disord 40:581-588, 2007.

Devlin MJ: Is there a place for obesity in DSM-V? Int J Eat Disord 40 Suppl:S83-88, 2007.

Devlin MJ, Goldfein JA, Petkova E, et al.: Cognitive behavioral therapy and fluoxetine for binge eating disorder: two-year follow-up. Obesity (Silver Spring) 15:1702-1709, 2007.

Dunican KC, DelDotto D: The role of olanzapine in the treatment of anorexia nervosa. Ann Pharmacother 41:111-115, 2007.

Durand MA, King M: Specialist treatment versus self-help for bulimia nervosa: a randomised controlled trial in general practice. Br J Gen Pract 53:371-377, 2003.

Eckert ED, Halmi KA, Marchi P, et al.: Ten-year follow-up of anorexia nervosa: clinical course and outcome. Psychol Med 25:143-156, 1995.

Fairburn CG, Norman PA, Welch SL, et al.: A prospective study of outcome in bulimia nervosa and the long-term effects of three psychological treatments. Arch Gen Psychiatry 52:304-312, 1995.

Fountoulakis KN, Iacovides A, Siamouli M, et al.: Successful treatment of anorexia with a combination of high-dose olanzapine, fluoxetine and mirtazapine. Int J Clin Pharmacol Ther 44:452-453, 2006.

Godart NT, Perdereau F, Rein Z, et al.: Comorbidity studies of eating disorders and mood disorders. Critical review of the literature. J Affect Disord 97:37-49, 2007.

Goldbloom DS, Olmsted M, Davis R, et al.: A randomized controlled trial of fluoxetine and cognitive behavioral therapy for bulimia nervosa: short-term outcome. Behav Res Ther 35:803-811, 1997.

Halmi KA, Eckert E, Marchi P, et al.: Comorbidity of psychiatric diagnoses in anorexia nervosa. Arch Gen Psychiatry 48:712-718, 1991.

Halmi KA, Garfinkel P: Eating Disorders, in Treatments of psychiatric disorders, Vol. II. Edited by Gabbard G. Washington, DC, American Psychiatric Press, Inc, 1995, pp. 2081-2239.

Hay PJ: Understanding bulimia. Aust Fam Physician 36:708-712, 731, 2007.

Kaye W: Neurobiology of anorexia and bulimia nervosa. Physiol Behav 94:121-135, 2008.

Keel PK, Mitchell JE, Miller KB, et al.: Long-term outcome of bulimia nervosa. Arch Gen Psychiatry 56:63-69, 1999.

Keel PK: Purging disorder: subthreshold variant or full-threshold eating disorder? Int J Eat Disord 40 Suppl:S89-94, 2007.

Keel PK, Haedt A: Evidence-based psychosocial treatments for eating problems and eating disorders. J Clin Child Adolesc Psychol 37:39-61, 2008.

Latner JD, Clyne C: The diagnostic validity of the criteria for binge eating disorder. Int J Eat Disord 41:1-14, 2008.

Mitchell JE, Pyle RL, Eckert ED, et al.: A comparison study of antidepressants and structured intensive group psychotherapy in the treatment of bulimia nervosa. Arch Gen Psychiatry 47:149-157, 1990.

Ramoz N, Versini A, Gorwood P: Eating disorders: an overview of treatment responses and the potential impact of vulnerability genes and endophenotypes. Expert Opin Pharmacother 8:2029-2044, 2007.

Schmidt U, Lee S, Beecham J, et al.: A randomized controlled trial of family therapy and cognitive behavior therapy guided self-care for adolescents with bulimia nervosa and related disorders. Am J Psychiatry 164:591-598, 2007.

Signorini A, De Filippo E, Panico S, et al.: Long-term mortality in anorexia nervosa: a report after an 8-year follow-up and a review of the most recent literature. Eur J Clin Nutr 61:119-122, 2007.

Steiger H, Bruce KR: Phenotypes, endophenotypes, and genotypes in bulimia spectrum eating disorders. Can J Psychiatry 52:220-227, 2007.

Striegel-Moore RH, Franko DL: Should binge eating disorder be included in the DSM-V? A critical review of the state of the evidence. Annu Rev Clin Psychol 4:305-324, 2008.

Sylvester CJ, Forman SF: Clinical practice guidelines for treating restrictive eating disorder patients during medical hospitalization. Curr Opin Pediatr 20:390-397, 2008.

Theander S: Outcome and prognosis in anorexia nervosa and bulimia: some results of previous investigations, compared with those of a Swedish long-term study. J Psychiatr Res 19:493-508, 1985.

Thompson-Brenner H, Westen D: A naturalistic study of psychotherapy for bulimia nervosa, part 2: therapeutic interventions in the community. J Nerv Ment Dis 193:585-595, 2005.

Vinai P, Allison KC, Cardetti S, et al.: Psychopathology and treatment of night eating syndrome: a review. Eat Weight Disord 13:54-63, 2008.

Walsh BT, Wilson GT, Loeb KL, et al.: Medication and psychotherapy in the treatment of bulimia nervosa. Am J Psychiatry 154:523-531, 1997.

Wilfley DE, Welch RR, Stein RI, et al.: A randomized comparison of group cognitive-behavioral therapy and group interpersonal psychotherapy for the treatment of overweight individuals with binge-eating disorder. Arch Gen Psychiatry 59:713-721, 2002.

Williams PM, Goodie J, Motsinger CD: Treating eating disorders in primary care. Am Fam Physician 77:187-195, 2008.

World Health Organization: The ICD-10 classification of Mental and Behavioural disorders. Geneva, 1993.

Zimmerman M, Francione-Witt C, Chelminski I, et al.: Problems applying the DSM-IV eating disorders diagnostic criteria in a general psychiatric outpatient practice. J Clin Psychiatry 69:381-384, 2008.

# data[].attributes.attachment_link.title
Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής

# data[].attributes.attachment_link.description
Κων/νος Ν. Φουντουλάκης, Επίκ Καθηγητής Ψυχιατρικής ΑΠΘ kfount@med.auth.gr Εισαγωγή Η λήψη τροφής από τον άνθρωπο αποτελεί ανάγκη για να καλυφθούν οι ανάγκ...

# data[].attributes.headline
Καμπουράκη Σοφία (U251N0789) ακροατήριο 02

# data[].attributes.subject
Καμπουράκη Σοφία (U251N0789) ακροατήριο 02

# data[].attributes.attachment_link.title
Nutritional Disorders in a Group of Children and Adolescents with Syndromes or Diseases Involving Neurodysfunction - PubMed

# data[].attributes.attachment_link.description
A study of the literature shows the lack of data on a comprehensive analysis of eating disorders in children with neurodysfunction, which constitute a clinical subgroup with an increased risk of abnormalities in this area. Therefore, the aim of this study was to determine the relationship between th …

# data[].attributes.headline
Μυλωνά Παρασκευή Α.Φ.Τ U254N2263 ακροατήριο 3

# data[].attributes.subject
Μυλωνά Παρασκευή Α.Φ.Τ U254N2263 ακροατήριο 3

# data[].attributes.attachment_link.title
#280 - Διατροφικές Διαταραχές - Φραγκίσκος Γονιδάκης

# data[].attributes.attachment_caption
AN ADOLESCENT WITH ANOREXIA NERVOSA – A CASE REPORT

# data[].attributes.headline
Χριστίνα Μωραϊτη U254N0032 (ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 01)

# data[].attributes.subject
Χριστίνα Μωραϊτη U254N0032 (ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 01)

# data[].attributes.body
Η μελέτη παρουσιάζει την περίπτωση ενός εφήβου με Νευρική Ανορεξία, ο οποίος εμφάνισε έντονη απώλεια βάρους και διαταραγμένη εικόνα σώματος. Η αντιμετώπιση βασίστηκε σε διεπιστημονική θεραπεία (ιατρική, ψυχολογική και διατροφική υποστήριξη), αναδεικνύοντας τη σημασία της έγκαιρης παρέμβασης για την αποκατάσταση της υγείας.

# data[].attributes.headline
Rafaela Georgia Daskalaki- u254n2170- Συμπερίληψη εφήβων με διαταραχες πρόσληψης τροφής

# data[].attributes.subject
Rafaela Georgia Daskalaki- u254n2170- Συμπερίληψη εφήβων με διαταραχες πρόσληψης τροφής

# data[].attributes.body
Το άρθρο εξετάζει τη σχέση μεταξύ οικογενειακού περιβάλλοντος και διαταραχών πρόσληψης τροφής σε εφήβους. Αναλυτικότερα, αναδεικνύει ότι οι δυσλειτουργικές οικογενειακές σχέσεις, η υπερπροστασία και η γονική πίεση επηρεάζουν αρνητικά τη συναισθηματική ανάπτυξη και την κοινωνική προσαρμογή των παιδιών στο σχολείο και στην οικογένεια.

Thienemann, M., & Steiner, H. (1993). Family environment of eating disordered and depressed adolescents. International Journal of Eating Disorders, 14(1), 43–48. https://doi.org/10.1002/1098-108X(199307)14:1<43::AID-EAT2260140106>3.0.CO;2-7

# data[].attributes.headline
Γιοφτσίδου Ραφαηλία-Ελευθερία (U261N0295) Ακροατήριο 08

# data[].attributes.subject
Γιοφτσίδου Ραφαηλία-Ελευθερία (U261N0295) Ακροατήριο 08

# data[].attributes.attachment_link.title
ΓΝΩΡΙΖΩ ΤΗΝ ΥΓΙΕΙΝΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ - ΔΙΑΘΕΜΑΤΙΚΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ

# data[].attributes.headline
Γιοφτσίδου Ραφαηλία-Ελευθερία (U261N0295) Ακροατήριο 08

# data[].attributes.subject
Γιοφτσίδου Ραφαηλία-Ελευθερία (U261N0295) Ακροατήριο 08

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Τριανταφυλλιά Γαροφαλάκη

# data[].attributes.attachment_link.title
Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής -Τριανταφυλλιά Γαροφαλάκη

# data[].attributes.headline
Κυβέρη Μαρία-Βασιλεία (Ακροατήριο 01) U254N0552

# data[].attributes.subject
Κυβέρη Μαρία-Βασιλεία (Ακροατήριο 01) U254N0552

# data[].attributes.headline
ΜΑΡΙΝΟΥ ΕΙΡΗΝΗ  U251NO402

# data[].attributes.subject
ΜΑΡΙΝΟΥ ΕΙΡΗΝΗ  U251NO402

# data[].attributes.headline
Φωτεινή Σπυροπούλου A254N1994 Ακροατήριο 03 

# data[].attributes.subject
Φωτεινή Σπυροπούλου A254N1994 Ακροατήριο 03 

# data[].attributes.attachment_link.title
Ενημέρωση για τις διαταραχές πρόσληψης τροφής

# data[].attributes.headline
Παπαβασιλάκης Θοδωρής U251N0436

# data[].attributes.subject
Παπαβασιλάκης Θοδωρής U251N0436

# data[].attributes.body
Οι Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής δεν έχουν να κάνουν μόνο με το φαγητό∙ είναι ο τρόπος που ο πόνος, ο έλεγχος και η εικόνα του εαυτού βρίσκουν φωνή μέσα από το σώμα. Πίσω από κάθε διαταραγμένη σχέση με την τροφή, κρύβεται μια βαθύτερη ανάγκη για αποδοχή, κατανόηση και φροντίδα.

# data[].attributes.attachment_link.title
Διαταραχές-Πρόσληψης-Τροφής

# data[].attributes.headline
Ευαγγελία Καραγεώργου — EDUG-623 (Ακροατήριο 07) — U261N0177

# data[].attributes.subject
Ευαγγελία Καραγεώργου — EDUG-623 (Ακροατήριο 07) — U261N0177

# data[].attributes.body
Το άρθρο παρουσιάζει σχολικά προγράμματα πρόληψης διαταραχών πρόσληψης τροφής και εξετάζει την αποτελεσματικότητά τους στους εφήβους. Δίνεται έμφαση σε ψυχοεκπαιδευτικές παρεμβάσεις που ενισχύουν την αποδοχή σώματος, την αυτοεκτίμηση και την κριτική στάση απέναντι στα κοινωνικά πρότυπα εμφάνισης. Οι παρεμβάσεις αυτές μπορούν να αξιοποιηθούν στο σχολικό πλαίσιο για την πρόληψη διατροφικών διαταραχών και την προαγωγή της ψυχικής υγείας των μαθητών.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Eric Stice, Z Ayotola Onipede, Heather Shaw, Paul Rohde, Jeff M Gau

# data[].attributes.attachment_link.title
Effectiveness of the Body Project Eating Disorder Prevention Program for Different Racial and Ethnic Groups and an Evaluation of the Potential Benefits of Ethnic Matching

# data[].attributes.attachment_link.description
Provide adequately powered tests of whether a group-delivered dissonance-based eating disorder prevention program (Body Project) is similarly effective for different racial and ethnic groups and evaluate whether an improved match between minority…

# data[].attributes.headline
ΚΑΤΣΙΑΔΑ ΝΙΚΗ ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 02 U254N1277

# data[].attributes.subject
ΚΑΤΣΙΑΔΑ ΝΙΚΗ ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 02 U254N1277

# data[].attributes.body
Το άρθρο εξετάζει την ανορεξία στην παιδική και εφηβική ηλικία, εστιάζοντας στους παράγοντες κινδύνου που οδηγούν στην εμφάνισή της. Τονίζει ότι οι διαταραχές πρόσληψης τροφής επηρεάζονται από έναν συνδυασμό βιολογικών, ψυχολογικών και κοινωνικών παραγόντων, ενώ η εφηβεία αποτελεί κρίσιμη περίοδο έναρξης. Επισημαίνεται η σημασία της έγκαιρης αναγνώρισης των πρώιμων ενδείξεων, ώστε να βελτιωθεί η πρόγνωση και να μειωθεί η χρονιότητα της διαταραχής. Επίσης, υπογραμμίζεται η ανάγκη για διεπιστημονική παρέμβαση (ιατρική, ψυχολογική, οικογενειακή υποστήριξη).

# data[].attributes.attachment_link.title
Anorexia nervosa in children and adolescents: an early detection of risk factors - Italian Journal of Pediatrics

# data[].attributes.attachment_link.description
The incidence of eating disorders in children, mainly of anorexia nervosa, is dramatically increased in the last years. A timely identification of the disease is associated with higher rates of recovery. Aim of the work is to underline signs and symptoms that can be used to an early detection of anorexia nervosa in the pediatric age. A scoping review has been conducted by The Italian Pediatric Society Adolescent Study Group according to the PRISMA Extension guidelines for Scoping Reviews, using the search term “anorexia nervosa” and the following filters “review”, “systematic review”, “age 0–18”, “last 4 years”. The strategy search produced 657 studies, of which 52 were included in this revision. Screening and red flags were discussed in 23 reports, genetics in 12, neurological pathways in 11, environmental factors in 10, and gut microbiota in 7. An accurate physiological and pathological anamnesis, physical and psychological examination, including the body perception, should be taken in account as well as the presence of co-morbidities, including chronic functional abdominal pain and autoimmune/autoinflammatory diseases. Evidence suggests the role of familiar predisposition as well as of neurological morphology and pathway in anorexia nervosa development. Gut microbiota has also been included among possible risk factor for developing anorexia nervosa due to a complex direct and indirect interactions between gut and brain. The Italian Pediatric Society Adolescent Study Group suggests performing an accurate familial and personal anamnesis, including psychological evaluation as well as a physical exam including auxological parameters as a screening tool during pediatric checks to better explore the risk of developing anorexia nervosa.

# data[].attributes.headline
Χαρτάλου Σταυρούλα U254N2498 (1)

# data[].attributes.subject
Χαρτάλου Σταυρούλα U254N2498 (1)

# data[].attributes.headline
Χαρτάλου Σταυρούλα U254N2498 (1)

# data[].attributes.subject
Χαρτάλου Σταυρούλα U254N2498 (1)

# data[].attributes.attachment_link.title
Adolescents With Eating Disorders May Benefit From Educational Interventions

# data[].attributes.attachment_link.description
Educational interventions for patients with feeding and eating disorders seem to improve knowledge and health outcomes, but need further evidence.

# data[].attributes.headline
Χαρτάλου Σταυρούλα U254N2498 (1)

# data[].attributes.subject
Χαρτάλου Σταυρούλα U254N2498 (1)

# data[].attributes.headline
Διαταραχές πρόσληψης τροφής, Σνάιντερ Παύλος, U254N1804, Ακροάτηριο 07

# data[].attributes.subject
Διαταραχές πρόσληψης τροφής, Σνάιντερ Παύλος, U254N1804, Ακροάτηριο 07

# data[].attributes.body
Το άρθρο δείχνει ότι ένα σημαντικό ποσοστό εφήβων και νεαρών ενηλίκων εμφανίζει αυξημένο κίνδυνο για διαταραχές πρόσληψης τροφής. Κύριοι παράγοντες κινδύνου είναι το γυναικείο φύλο, η δίαιτα και η δυσαρέσκεια από την εικόνα του σώματος, γεγονός που αναδεικνύει την ανάγκη για έγκαιρη πρόληψη και παρέμβαση στο σχολικό περιβάλλον.

Koushiou, M., Nikolaou, P., & Karekla, M. (2019). Prevalence and correlates of eating disorders in Greek‑Cypriot adolescents and young adults. The European Journal of Counselling Psychology, 8(1), 3–18. https://doi.org/10.5964/ejcop.v8i1.170

# data[].attributes.attachment_link.title
Διαταραχές πρόσληψης τροφής

# data[].attributes.headline
ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 01 U244N1042

# data[].attributes.subject
ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 01 U244N1042

# data[].attributes.attachment_link.title
Διαταραχές πρόσληψης τροφής

# data[].attributes.headline
Ρωμανίδου Χριστίνα U254N1376 Ακροατήριο 06

# data[].attributes.subject
Ρωμανίδου Χριστίνα U254N1376 Ακροατήριο 06

# data[].attributes.body
Είδη Διατροφικών Διαταραχών.

# data[].attributes.headline
Ιωάννα Παράσχη, U254N0822, Ακροατήριο 01

# data[].attributes.subject
Ιωάννα Παράσχη, U254N0822, Ακροατήριο 01

# data[].attributes.body
Το μυθιστόρημα Wintergirls της Laurie Halse Anderson παρουσιάζει τη ζωή της Λία, μια έφηβη που παλεύει με την ανορεξία και τον αυτοτραυματισμό. Μετά τον θάνατο της καλύτερής της φίλης από βουλιμία, βυθίζεται ακόμη περισσότερο στις ενοχές και την ασθένειά της. Μέσα από αυτή τη δύσκολη πορεία, καλείται να αντιμετωπίσει τον εαυτό της και να επιλέξει αν θα παλέψει για να αναρρώσει.

# data[].attributes.headline
Ελένη Μπάμπου ακροατήριο 02 EDUG623 U254N2207

# data[].attributes.subject
Ελένη Μπάμπου ακροατήριο 02 EDUG623 U254N2207

# data[].attributes.attachment_link.title
ΔΙΑΤΡΟΦΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ

# data[].attributes.headline
Ελένη Μπάμπου ακροατήριο 02 EDUG623 U254N2207

# data[].attributes.subject
Ελένη Μπάμπου ακροατήριο 02 EDUG623 U254N2207

# data[].attributes.headline
Ελένη Μπάμπου ακροατήριο 02 U254N2207 EDUG623

# data[].attributes.subject
Ελένη Μπάμπου ακροατήριο 02 U254N2207 EDUG623

# data[].attributes.attachment_link.title
Ενημέρωση για τις διαταραχές πρόσληψης τροφής

# data[].attributes.headline
Ελένη Μπάμπου ακροατήριο 02 U254N2207 EDUG623

# data[].attributes.subject
Ελένη Μπάμπου ακροατήριο 02 U254N2207 EDUG623

# data[].attributes.attachment_link.title
CAMHI | Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής CAMHI |

# data[].attributes.attachment_link.description
Οι πιο κοινές διαταραχές πρόσληψης τροφής είναι η Ψυχογενής Ανορεξία, η Ψυχογενής Βουλιμία, η Διαταραχή Επεισοδιακής Υπερφαγίας και η Αποφευκτική/Περιοριστική Διαταραχή Πρόσληψης Τροφής. Παρ’ όλο που πρόκειται για διακριτές διαταραχές, πολύ συχνά συνδέονται μεταξύ τους.

# data[].attributes.headline
Αλεξάνδρα Ρώσση (U261N0364) (1ο ακροατήριο)

# data[].attributes.subject
Αλεξάνδρα Ρώσση (U261N0364) (1ο ακροατήριο)

# data[].attributes.attachment_link.title
Διατροφικές διαταραχές: Αναζητώντας το “τέλειο” σώμα | 365 Στιγμές | ΕΡΤ

# data[].attributes.headline
ΣΑΚΑΒΑΡΑ ΜΑΡΙΑ U251N0028 EDUG-623 (Ακροατήριο 09) Ψυχοπαθολογία του Παιδιού

# data[].attributes.subject
ΣΑΚΑΒΑΡΑ ΜΑΡΙΑ U251N0028 EDUG-623 (Ακροατήριο 09) Ψυχοπαθολογία του Παιδιού

# data[].attributes.body
Γνωσιακή Συμπεριφορική Θεραπεία και Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής του Christopher G. Fairburn (Εκδόσεις Πατάκη). Αποτελεί το παγκόσμιο εγχειρίδιο "χρυσού κανόνα" (CBT-E) για τη θεραπεία αυτών των διαταραχών.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Δωρεάν Μεταφορικά στην Ελλάδα για αγορές άνω των 30€ | Έως 24 άτοκες δόσεις

/

/

/

/

ΓΝΩΣΙΑΚΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΩΝ ΔΙΑΤΑΡΑΧΩΝ ΠΡΟΣΛΗΨΗΣ ΤΡΟΦΗΣ // ΕΝΑΣ ΠΛΗΡΗΣ ΟΔΗΓΟΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ

Συστήνω το βιβλίο Συστήνω τον συγγραφέα

ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ

Κωδ. Πολιτείας: 0870-0947

Περιορισμένη Διαθεσιμότητα

Αποστέλλεται κατά κανόνα σε 1-5 εργάσιμες μέρες.

Πιθανή θέση του είδους: Είσοδος Δ, Βιβλιοθήκη 1

Παρουσίαση

Οι διαταραχές πρόσληψης τροφής είναι σοβαρές ψυχιατρικές καταστάσεις, χαρακτηριζόμενες από ιδιαίτερες αποκλίσεις στη συμπεριφορά διατροφής. Το ενδιαφέρον των επιστημόνων και της κοινωνίας είναι μεγάλο, εξαιτίας της δραματικής κλινικής εικόνας, του κινδύνου που ενέχουν για τη ζωή, των σοβαρών επιπτώσεων σε διάφορους τομείς της λειτουργικότητας του πάσχοντος και της οικογένειας και της αυξανόμενης συχνότητας σε μειονότητες, αλλά και σε μικρότερες και μεγαλύτερες ηλικίες. Η θεραπευτική αντιμετώπιση των διαταραχών αυτών απαιτεί εξειδικευμένες υπηρεσίες και ειδική γνώση στην αξιολόγηση και την αντιμετώπιση. Το χαμηλό κίνητρο των ασθενών για θεραπεία, η σοβαρότητα, η περιορισμένη αποτελεσματικότητα των εφαρμοζόμενων παρεμβάσεων και η στασιμότητα στον τομέα της θεραπευτικής αντιμετώπισης, που παρατηρείται διεθνώς, καθιστούν μοναδικής αξίας για κλινικούς και ασθενείς την έκδοση του βιβλίου Γνωσιακή Συμπεριφορική Θεραπεία των Διαταραχών Πρόσληψης Τροφής-Ένας πλήρης οδηγός θεραπείας. Το βιβλίο αυτό, αποτέλεσμα στενής συνεργασίας έμπειρων κλινικών, ανταποκρίνεται στην ανάγκη για ανάπτυξη νέων θεραπευτικών παρεμβάσεων για τις διαταραχές πρόσληψης τροφής. Για τα ελληνικά δεδομένα όπου η εξειδίκευση στον τομέα αυτό είναι περιορισμένη, η έκδοση του βιβλίου στην ελληνική γλώσσα αναμένεται ότι θα καλύψει σε σημαντικό βαθμό τις ανάγκες των επαγγελματιών ψυχικής υγείας που φροντίζουν αυτούς τους ασθενείς. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

Λεπτομέρειες

Περιεχόμενα

Αξιολογήσεις

Αποστολές & Αλλαγές

COGNITIVE BEHAVIORAL THERAPY FOR EATING DISORDERS // A COMPREHENSIVE TREATMENT GUIDE

Πρόλογος για την ελληνική έκδοση
Γνωσιακή Συμπεριφορική Θεραπεία των διαταραχών πρόσληψης τροφής
Ευχαριστίες
Μέρος Ι. Εισαγωγή
1. Το φιλοσοφικό και θεωρητικό υπόβαθρο της Γνωσιακής Συμπεριφορικής Θεραπείας (ΓΣΘ)
2. Γενικά στάδια στη ΓΣΘ και σχήμα εφαρμογής
3. Τι πρέπει να διασφαλίσει ο κλινικός πριν ξεκινήσει
Μέρος ΙΙ. Κεντρικές κλινικές δεξιότητες για τη χρήση της Γνωσιακής Συμπεριφορικής Θεραπείας (ΓΣΘ) στις διαταραχές πρόσληψης τροφής
4. Αξιολόγηση
5. Προετοιμασία της ασθενούς για θεραπεία
6. Κινητοποίηση
7. Ένας οδηγός σημαντικών διαιτολογικών και διατροφικών θεμάτων
8. Αναδιατύπωση του περιστατικού
9. Συμπεριφορές που παρεμβαίνουν στη θεραπεία
10. Η ανάθεση εργασίας για το σπίτι
11. Πώς να επιβιώσετε ως αποτελεσματικός κλινικός
12. Οργάνωση και διατήρηση ατζέντας
13. Ψυχοεκπαίδευση
14. Ημερολόγια
15. Ο ρόλος του ζυγίσματος στη ΓΣΘ
Μέρος ΙΙΙ Βασικές Δεξιότητες ΓΣΘ για τις Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής
16. Σωκρατική μέθοδος ερωτήσεων
17. Κατηφορική διερεύνηση
18. Γνωσιακή Αναδόμηση
19. Συνεχής σκέψη
20. Καταγραφή θετικών πληροφοριών
21. Συμπεριφορικά πειράματα
Μέρος IV Αντιμετώπιση των ανησυχιών για το φαγητό, το βάρος και το σχήμα του σώματος στις διαταραχές πρόσληψης τροφής
22. Υπερεκτίμηση του φαγητού, του βάρους και του σχήματος του σώματος
23. Εικόνα του σώματος
Μέρος V Όταν η συνηθισμένη προσέγγιση ΓΣΘ δεν είναι αρκετή
24. Συννοσηρότητα με την παθολογία του Άξονα Ι
25. Συννοσηρότητα με την παθολογία του Άξονα ΙΙ
Μέρος VI
26. ΓΣΘ για παιδιά και εφήβους με διαταραχές πρόσληψης τροφής και τις οικογένειές τους
Μέρος VII Ολοκλήρωσης της θεραπείας
27. Όταν η ΓΣΘ δεν είναι αποτελεσματική
28. Ανάρρωση
29. Διαχείριση της υποτροπής και ολοκλήρωση της θεραπείας
Επίλογος
Γνωσιακή Συμπεριφορική θεραπεία των διαταραχών πρόσληψης τροφής
Βιβλιογραφία
Παράρτημα 1 Πρωτόκολλο ημιδομημένης συνέντευξης
Παράρτημα 2 Πηγές ψυχοεκπαίδευσης
Παράρτημα 3 Ημερολόγιο διατροφής
Παράρτημα 4 Φόρμα συμπεριφορικού πειράματος
Ευρετήριο

Δεν υπάρχουν αξιολογήσεις

ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΤΕ ΤΟ

Χρόνοι αποστολής:
Ελλάδα:

Ο χρόνος αποστολής είναι κατά κανόνα:

"Διαθέσιμα": 1-4 εργάσιμες μέρες

"Περιορισμένη διαθεσιμότητα": 1-6 εργάσιμες μέρες

"Δεν είναι διαθέσιμα αυτή τη στιγμή υπό την προϋπόθεση ύπαρξης αποθέματος στον εκδότη": ο χρόνος αυτός εξαρτάται από το εκάστοτε βιβλίο και εκδότη.

Για τα βιβλία εκδοτών του εξωτερικού τα οποία δεν είναι άμεσα διαθέσιμα, ο αντίστοιχος χρόνος είναι 3-5 εβδομάδες.

Ως εργάσιμες μέρες υπολογιζονται οι καθημερινές μέρες της εβδομάδας (πλην Σαββάτου, Κυριακής και αργιών).

Εκτός Ελλάδας:

Για τις αποστολές προς το εξωτερικό, οι χρόνοι παράδοσης εξαρτώνται από την χώρα προορισμού και τους χρόνους των αντίστοιχων εταιρειών, αλλά και από τους χρόνους των Ταχυδρομείων και τελωνείων της χώρας προορισμού.

Δείτε περισσότερες πληροφορίες στις Συχνές ερωτήσεις
Αλλαγές & Επιστροφές:
Αλλαγές βιβλίων είναι αποδεκτές μόνο στο φυσικό μας κατάστημα.

Εξ' αποστάσεως δεχόμαστε μόνο επιστροφές προϊόντων με τις εταιρείες ICC, CourierCenter, ELTA Courier, ACS για τις οποίες γίνεται υποχρεωτικά μόνο επιστροφή χρημάτων. Αν επιλέξετε άλλη εταιρεία ενδέχεται να υπάρξουν σημαντικές καθυστερήσεις.

Προϋποθέσεις:

1. Τα είδη να είναι στην αρχική τους κατάσταση

2. Η αλλαγή ή επιστροφή να πραγματοποιηθεί εντός 14 ημερών από την ημέρα αγοράς (ή παραλαβής για παραγγελίες)

3. Να έχετε την σχετική απόδειξη, τιμολόγιο ή κάρτα αλλαγής.

Για να είναι αποδεκτή η επιστροφή, θα πρέπει να ελεγχθεί και να εγκριθεί σύμφωνα με τα (1,2,3)

Η παραπάνω επιστροφή επιβαρύνεται με έξοδα παραλαβής & διαχείρισης 3.5€ τα οποία θα συμφωνηθούν με την εκάστοτε από τις παραπάνω επιλογές σας.
Δείτε περισσότερες πληροφορίες στις Συχνές ερωτήσεις

Το είδος αυτό προτείνουν οι:

Τον Συγγραφέα/Δημιουργό προτείνουν οι:

statmil, dionism1972, fotinipoliteia, kkaravassilis, eleutheriakos7, aposdrak, athenodoros, Doukas, 000lenore000, SPUROS38, profkk79, loukaskoutsikos, gtrakakis, astagakis, chamzaosman, Papadaki Maria, spitzenklasse, tamopepa, JOHNBS, marina.hrdu, mkartsona, evagsar, krozakou, ElpidaVogli, jogeodim, NVE8891, nikontag, MelinaD, dikanell, anny2002, naspka, panoslit, babistouloumis, Summerwind, Arampas, tegos, podilatis, diogenissak, kalexia, antpth, matterhorn, fotpeg, wooyann, Σωτήρης, Katerina16, Konchilia, loukanika, Panagiotis Haldaios, soto23, classics, agatzias, Papaleksandros, kakili, CetLot, glauki2003, dimitrakotouza, nemoniko, geoback, spiros57, konstantin.kat, korniliae, Cretan1986, argirpap, raccoon, dorsam88, Irini 3/2, Yiannayiotou, simeonphil, asprado, elena 222, chbarmparousis, Georges$, terpanag, michalis kyranis, sofiamanousaridou, fmavromati, axilleasbmw, ειρηνη93, gl1996, demetpapad, Myrianthi, iceshoweronfire, Μαντώ Γκακνη, halchess2003, thlemaxos, mariatsadiraki1961, angelikimarou1985, elisch, dpapis, kostantinosap, goulgoutis, PolyKo, checkbook, emaladaki, Chris 619, Γιώργος Λουκής, space_diversity, raf12, giorgos_bek, marios maratos, el.kolovos298, Elementstv, landlab, Χρήστος Τσανάκας, nmpoutis, anna kaisari, faylika, eh19889, Anticapri, IfigeneiaTz, sotkil, annoulita, Christoupolitis, earoni51199, axilpat2, konstantinos paloukas, dimfo31927, iNtagkas, lisari.blogspot, Maraki78, annacharoni, Σπυρούλα, KK646646, nikhvoloy, edwqdsa, ANAF, vicocoa, antonis1992, pmanolak, Niki_, Achilles Kokkinidis, peparthe, kparas, teokoym, nstheod, tim8, hibou05, Losky, sotbek, politisx, pandreop, Panosv91, pulsatilla, ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΜΠΙΝΙΑΡΗΣ, thanos2018, Pappakos, Jana_Stefani, EudokiaThomopoulou, Spygos, venifra, blacknarcissus, Natassaki00, Ανδρέας Τζερεφός, Artemis13, aggeliki1985m, ΕΛΕΝΗ ΛΑΜΠΡΟΥ ΝΟΜΙΚΗ, hdagres, askalamaras, paidiabooks, Χρήστ0ς18, mariachristina15, liana1972, Periergos, kdimi, Панаётис, filioenz, mgerogian, ayla, johnko99, thanos2019, EltonDeda, virtouxan, gdpapanicolaou, kostpoll, iordanpap, Στεφανιδου Χριστίνα, K.Vasileios, grigoristselepis1972, GITA, DIMITRIS KAZAKIDIS, ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ ΛΕΒΕΝΤΗ, theoamax, takis ducati, Κυπριανός, San Junipero, Vasileios_1993, Princeps, Γεώργιος Τσόλας, mantzouros, Μανουσοδεποινακη, Eirini135, 235727, Christos Kitsos, sakedimitra, savichat, ANTHONY2020, Ozymandias, ΜΑΡΘΑΑΑ, sissystv183443, Antonio96, Nikoletta Hondou, kiriakos_62, apsathan, xaralabos125, Βεδές Δημήτριος, Deppy_17, Charis9114, christosangelopoulos, μαστρογιωργης, vicpoliteia2, kostasmaria1, anastasios03021974, ΒΟΥΡΤΣ, Μιχαέλα Χασιώτη, Μελικέρτης, Andreas Aslanis, ατασία, Αριστέα Μποτζάκη, CharakopoulosChristos, NikosVn, SOKOLATA73*, Misdanis, Modalpublicheritagelab, hostriac, Yewon Sim, gskourts, taskosnikos25045, hclupatkin95327, elenathanasoula, Coreone, alexvosa, Tzina7, Ηλιάνα7, kiriakos79, kostas0231, ΜΑΛΕΔΑΚΗ, thzarkos, georgedi77, Reni78, LeonMaleinos, Anthonia, ΔήμητραΓκρίνι, Anarchnk_9, pnikolaidis2000, andri_m03, roumtasos, DanEvry, dian1527, melia2907, nikianastasiou, mamoyni, EMMANOUEL N. KOLEZAKIS, kavourask, kostas_ts86, ioannidislazaros

# data[].attributes.attachment_link.title
Γνωσιακη Συμπεριφορικη Θεραπεια Των Διαταραχων Προσληψης Τροφης // Ενας Πληρης Οδηγος Θεραπειας - Συλλογικο - Βιβλιοπωλείο Πολιτεία

# data[].attributes.attachment_link.description
Οι διαταραχές πρόσληψης τροφής είναι σοβαρές ψυχιατρικές καταστάσεις, χαρακτηριζόμενες από ιδιαίτερες αποκλίσεις στη συμπεριφορά διατροφής. Το ενδιαφέρον των επιστημόνων και της κοινωνίας είναι μεγάλο

# data[].attributes.headline
Διατροφικές διαταραχές

# data[].attributes.subject
Διατροφικές διαταραχές

# data[].attributes.body
Κωνσταντίνα Μαράκη U216N0538

# data[].attributes.attachment_link.title
ΔΙΑΤΡΟΦΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ - Healthier with Ektor

# data[].attributes.attachment_link.description
Διατροφικές διαταραχές Σύμφωνα με τα κριτήρια του DSM V οι διαταραχές πρόσληψης τροφής είναι η υπερφαγία/αδηφαγική διαταραχή, η νευρική βουλιμία, η νευρική ανορεξία και οι μη προσδιορισμένες διατροφικές διαταραχές (EDNOS). Οι διαταραχές πρόσληψης τροφής είναι πολυπαραγοντικές διαταραχές συνδυάζοντας γενετικούς, ψυχολογικούς και περιβαλλοντικούς παράγοντες, και εχουν στο επίκεντρό τους τις συμπεριφορές γύρω από το φαγητό. Ακριβώς […]

# data[].attributes.attachment_link.title
Anorexia, Ζωγραφική από Ingrid Joris | ArtMajeur

# data[].attributes.attachment_caption
Το βιβλίο εξετάζει την διατροφή μέσα από τρεις διαφορετικούς παράγοντες: ψυχολογικούς, βιολογικούς και τέλος κοινωνικούς και πολιτισμικούς 

# data[].attributes.headline
Βασιλική Φλωκατούλα U254N3264

# data[].attributes.subject
Βασιλική Φλωκατούλα U254N3264

# data[].attributes.headline
Στιβακτάκη Μαρίνα (ακροατήριο 8)U261N0331

# data[].attributes.subject
Στιβακτάκη Μαρίνα (ακροατήριο 8)U261N0331

# data[].attributes.body
Οι διαταραχές πρόσληψης τροφής, όπως η Νευρική ανορεξία και η Νευρική βουλιμία, είναι σοβαρές ψυχικές διαταραχές που επηρεάζουν τη σχέση του ατόμου με το φαγητό και το σώμα του.

# data[].attributes.headline
Παπουτσιδάκη Χρυσούλα

# data[].attributes.subject
Παπουτσιδάκη Χρυσούλα

# data[].attributes.body
Οι γονείς πρέπει να γνωρίζουν ότι το "Good Enough" της Jen Petro-Roy αφορά ένα 12χρονο κορίτσι, τη Riley, που υποβάλλεται σε θεραπεία για ανορεξία. Επειδή το βιβλίο είναι γραμμένο σύμφωνα με τις καταχωρήσεις του ημερολογίου της, οι αναγνώστες έχουν την ευκαιρία να δουν πώς λειτουργεί το μυαλό μιας ασθενούς με διατροφική διαταραχή. Η ιστορία καλύπτει τις 53 ημέρες νοσηλείας της Riley και τη δύσκολη συναισθηματική δουλειά που κάνει όσο βρίσκεται εκεί. Η οικογενειακή δυναμική παίζει τεράστιο ρόλο στη συναισθηματική ζωή της Riley και το βιβλίο δείχνει πώς τα λόγια και οι πράξεις των άλλων μπορούν να εκτροχιάσουν ακούσια τη ζωή ενός ατόμου. Υπάρχουν μερικά περιστατικά λεκτικού εκφοβισμού και σπάνια χρήση σκληρής γλώσσας, αλλά όχι σεξουαλικό περιεχόμενο ή χρήση ουσιών. Το βιβλίο παρέχει πολλά καλά σημεία συζήτησης για τις οικογένειες σχετικά με τις σχέσεις γονέα-παιδιού, την αυτοεκτίμηση, τις υγιεινές συνήθειες και την επικοινωνία.

# data[].attributes.headline
ΛΑΜΠΡΑΚΗ ΦΩΤΕΙΝΗ_U251N0867

# data[].attributes.subject
ΛΑΜΠΡΑΚΗ ΦΩΤΕΙΝΗ_U251N0867

# data[].attributes.body
Στο παρόν άρθρο εξετάζονται οι διαταραχές πρόσληψης τροφής, οι οποίες αποτελούν σύνθετες ψυχικές διαταραχές που επηρεάζουν τόσο τη σωματική υγεία όσο και την ψυχοκοινωνική λειτουργικότητα του ατόμου. Ειδικότερα, παρουσιάζονται οι βασικές μορφές τους, όπως η νευρική ανορεξία, η νευρική βουλιμία και η διαταραχή υπερφαγίας, καθώς και οι σύγχρονες θεραπευτικές προσεγγίσεις που περιλαμβάνουν κυρίως ψυχοθεραπευτικές παρεμβάσεις και, σε ορισμένες περιπτώσεις, φαρμακευτική αγωγή.

# data[].attributes.headline
Πανταζίδου Βασιλική_U254N1159 (Ακροατήριο 05)

# data[].attributes.subject
Πανταζίδου Βασιλική_U254N1159 (Ακροατήριο 05)

# data[].attributes.body
Butterfly Foundation - School Programs (Body Bright)

Ο οργανισμός αυτός παρέχει τεκμηριωμένα (evidence-based) προγράμματα για σχολεία, εστιάζοντας στην αποδόμηση των προτύπων ομορφιάς και την προαγωγή της εικόνας σώματος στην τάξη.

Πηγή: Butterfly in Schools

Το site του Butterfly Foundation προσφέρει μια εξαιρετικά δομημένη σειρά παρουσιάσεων και προγραμμάτων που λειτουργούν ως εργαλεία πρόληψης και πρώιμης παρέμβασης για τις Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής (ΔΠΤ). Το βασικό χαρακτηριστικό τους είναι ότι είναι αναπτυξιακά προσαρμοσμένες, δηλαδή το περιεχόμενο αλλάζει ανάλογα με την ηλικία των μαθητών για να είναι ασφαλές και αποτελεσματικό.

Ακολουθεί μια ανάλυση των παρεμβάσεων ανά ηλικιακή ομάδα:

1. Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση (Δημοτικό)

Στις μικρές ηλικίες, η παρέμβαση δεν εστιάζει στις διαταραχές, αλλά στην οικοδόμηση ανθεκτικότητας.

Θεματολογία: Εστιάζουν στην εκτίμηση του σώματος για τις λειτουργίες του (τι μπορεί να κάνει) και όχι για την εμφάνισή του.

Στόχος: Να μάθουν τα παιδιά ότι τα σώματα έρχονται σε όλα τα σχήματα και μεγέθη και να αναπτύξουν αυτοπεποίθηση, θωρακίζοντάς τα απέναντι στο μελλοντικό bullying.

2. Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση (Γυμνάσιο - Λύκειο)

Εδώ οι παρουσιάσεις γίνονται πιο στοχευμένες, καθώς η εφηβεία είναι η ηλικία υψηλού κινδύνου.

Social Media & Ψηφιακός Γραμματισμός: Διδάσκουν στους εφήβους πώς να "φιλτράρουν" τις μη ρεαλιστικές εικόνες στο Instagram και το TikTok, εξηγώντας πώς η ψηφιακή επεξεργασία διαστρεβλώνει την πραγματικότητα.

Πρότυπα Ομορφιάς: Αναλύουν την κοινωνική πίεση για το "ιδανικό" σώμα και πώς αυτή η πίεση συνδέεται με την εμφάνιση ΔΠΤ.

Αναζήτηση Βοήθειας: Ενθαρρύνουν τους μαθητές να αναγνωρίζουν τα σημάδια στους φίλους τους και να ξέρουν πού να απευθυνθούν (peer-to-peer support).

3. Για Τελειόφοιτους (Λύκειο)

Διαχείριση Στρες: Οι παρουσιάσεις συνδέουν το άγχος των εξετάσεων και των μεταβάσεων με την εικόνα σώματος. Όπως είδαμε στην περίπτωση της Ελένης, η πίεση για αριστεία μπορεί να οδηγήσει σε έλεγχο της τροφής· το Butterfly διδάσκει υγιείς μηχανισμούς αντιμετώπισης (coping mechanisms).

Γιατί αυτές οι παρουσιάσεις θεωρούνται "Best Practice";

Ασφάλεια (Do No Harm): Ακολουθούν αυστηρά πρωτόκολλα ώστε να μην δίνουν "ιδέες" για επικίνδυνες συμπεριφορές (π.χ. δεν αναφέρουν θερμίδες ή συγκεκριμένες μεθόδους εκκαθάρισης).

Ολιστική Προσέγγιση: Δεν απευθύνονται μόνο στους μαθητές, αλλά προσφέρουν παράλληλες παρουσιάσεις για εκπαιδευτικούς και γονείς, ώστε όλο το σύστημα γύρω από τον έφηβο να μιλάει την ίδια "γλώσσα" υποστήριξης.

Οι παρουσιάσεις του Butterfly Foundation αποτελούν ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο παρέμβασης που καλύπτει όλο το φάσμα της σχολικής ζωής. Μέσα από αναπτυξιακά κατάλληλο υλικό, μετατοπίζουν την εστίαση από την εμφάνιση στην εσωτερική αξία και την υγεία, παρέχοντας στους εφήβους τα εργαλεία να αντισταθούν στα τοξικά πρότυπα των social media και να αναζητήσουν έγκαιρα βοήθεια.

# data[].attributes.attachment_link.description
The Butterfly Foundation represents all people affected by eating disorders and negative body image issues. Butterfly National Helpline 1800 ED HOPE provides free phone, email and web support and referral for individuals experiencing an eating disorder, carers and professionals.

# data[].attributes.headline
Πανταζίδου Βασιλική_U254N1159 (Ακροατήριο 05)

# data[].attributes.subject
Πανταζίδου Βασιλική_U254N1159 (Ακροατήριο 05)

# data[].attributes.body
National Eating Disorders Association (NEDA) - Toolkit for Educators

Ο NEDA είναι ο μεγαλύτερος οργανισμός παγκοσμίως για τις ΔΠΤ. Το συγκεκριμένο εγχειρίδιο είναι ειδικά σχεδιασμένο για δασκάλους και καθηγητές, παρέχοντας οδηγίες για το πώς να αναγνωρίζουν τα σημάδια και πώς να μιλούν στους μαθητές.

Πώς να στηρίξετε ουσιαστικά έναν έφηβο: Οδηγός προσέγγισης

Η φροντίδα ενός εφήβου με διαταραχή πρόσληψης τροφής ξεκινά από την κατανόηση και την αποδοχή. Ο συγκεκριμένος οδηγός από τον οργανισμό NEDA (National Eating Disorders Association) προσφέρει πρακτικά εργαλεία για το πώς να προσεγγίσετε τον έφηβο χωρίς να τον κρίνετε, πώς να μιλήσετε για τις ανησυχίες σας και ποια είναι τα κρίσιμα βήματα για την αναζήτηση επαγγελματικής βοήθειας. Η στήριξη του περιβάλλοντος είναι ο σημαντικότερος σύμμαχος στη θεραπευτική πορεία.

# data[].attributes.attachment_link.title
How to Help Someone - National Eating Disorders Association

# data[].attributes.attachment_link.description
Whether you're a loved one, educator, student, coach, or professional learn how to support those with eating disorders.

# data[].attributes.headline
ΚΡΟΜΛΙΔΟΥ ΑΝΘΟΥΛΑ U254N2595(ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ-01)

# data[].attributes.subject
ΚΡΟΜΛΙΔΟΥ ΑΝΘΟΥΛΑ U254N2595(ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ-01)

# data[].attributes.headline
Παπαβασιλάκης Θοδωρής U251N0436

# data[].attributes.subject
Παπαβασιλάκης Θοδωρής U251N0436

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Κων/νος Ν. Φουντουλάκης, Επίκ Καθηγητής Ψυχιατρικής ΑΠΘ

This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
Εισαγωγή
Η λήψη τροφής από τον άνθρωπο αποτελεί ανάγκη για να καλυφθούν οι ανάγκες του τόσο σε ενέργεια όσο και σε δομικά συστατικά, αλλα επίσης αποτελεί πηγή ευχαρίστησης (πιθανότατα στα πλαίσια μιας μεθόδου διαχωρισμού και επιλογής των χρήσιμων τροφών), ευκαιρία για κοινωνική διαντίδραση, ακόμα και αίτιο ενός βαρύτατου αμαρτήματος (λαιμαργία) σύμφωνα με πολλές θρησκευτικές πεποιθήσεις.

Διαφορετικές κοινωνίες αντιμετώπιζαν το αυξημένο βάρος σώματος με διαφορετική διάθεση, από τα υποτιμητικά αστεία του Αριστοφάνη στον "Πλούτο" στην θετική στάση των κοινωνιών της άπω ανατολής, στην περιφρόνηση από τη Βικτωριανή κοινωνία, μέχρι την απόλυτη εξιδανίκευση του χαμηλού σωματικού βάρους με την εμφάνιση του μοντέλου Τουιγκυ την δεκαετία του 1960.

Οι διαταραχές πρόσληψης τροφής (eating disorders) στις οποίες κυρίως περιλαμβάνονται η ψυχογενής (νευρογενής) ανορεξία (anorexia nervosa) και η βουλιμία (bulimia nervosa) καθώς και παραλλαγές τους είναι μια ιδιαίτερη ομάδα ψυχικών διαταραχών που έχουν περιγραφεί πολλές φορές στα ιστορικά χρονικά εδώ και σχεδόν 2,000 χρόνια, με πρώτες πιθανές αναφορές στα γραπτά των Aulus Gellius και Sextus Pompeius Festus τον 2 ο και 4 ο αιώνα μ.Χ. Στο Talmud (400-500 μ.Χ.) η λέξη "boolmut" χρησιμοποιείται για να υποδηλώσει ανάμεσα στα άλλα και υπερβολική πείνα που θολώνει την κρίση.

Ενώ κατά το μεσαίωνα και την αναγέννηση υπήρχαν αναφορές κυρίως στη βουλιμία, με επιστημονικό τρόπο, για πρωτη φορά μια σειρά περιστατικών που αφορούσαν νεαρά κορίτσια περιγράφηκε τον 19 ο αιώνα από τον Γάλλο γιατρό Louis-Victor Marce. Λίγο αργότερα οι Sir William Gull και ο Ernest Charles Laseque (1873) περιγράφουν την κατάσταση της "υστερικής ανορεξίας". Κατά τη δεκαετία του 1950 η Hilda Bruch περιέγραψε το τυπικό ψυχολογικό προφίλ της ψυχογενούς ανορεξίας και το 1979 ο Gerald Russell διεχώρησε τη βουλιμία ως ξεχωριστή νοσολογική οντότητα.

Η σύγχρονη έρευνα ανιχνεύει ομοιότητες μεταξύ της νοσογόνου παχυσαρκίας και ψυχολογικών χαρακτηριστικών που σχετίζονται με εξαρτήσεις από ουσίες (Acosta, Manubay, & Levin, 2008; Avena, Rada, & Hoebel, 2008), δεν είναι απίθανο δε, στο προσεχές μέλλον η ίδια η παχυσαρκία στη νοσογόνο της μορφή να συμπεριληφθεί στην ψυχιατρική ταξινόμηση των διαταραχών λήψης τροφής (Devlin, 2007).
Επιδημιολογία
Η συχνότητα εμφάνισης των διαταραχών πρόσληψης τροφής δεν είναι γνωστή με ακρίβεια και αξιοπιστία, εν μέρει επειδή τα διαγνωστικά κριτήρια έχουν τροποποιηθεί πολύ μέσα σε λίγες δεκαετίες αλλά και επειδή η μεθοδολογία ανίχνευσης στο γενικό πληθυσμό παρουσιάζει σημαντικά προβλήματα.

Τα δεδομένα πιθανολογούν μια αύξηση της συχνότητας εμφάνισης όλων των διαταραχών πρόσληψης τροφής κατά τα τελευταία 50 χρόνια διεθνώς.

Η επίπτωση, δηλαδή τα νέα περιστατικά ψυχογενούς ανορεξίας που εμφανίζονται ανά έτος κυμαίνεται μεταξύ 2 και 20 ανά 100.000 κατοίκους, ανάλογα με τη χώρα, το φύλο και την ηλικιακή ομάδα, με τους άνδρες να εμφανίζουν τα μικρότερα ποστοστά (κοντά στο 2/100.000). Κατά μέσο όρο η ετήσια επίπτωση της ψυχογενούς ανορεξίας φαίνεται να είναι γύρω στο 8/100.000 με ετήσιο επιπολασμό, δηλαδή συνολικό ποσοστό του πληθυσμού που πάσχει σε πλαίσιο ενός έτους 0,02%. Ο επιπολασμός ζωής (δηλαδή το ποσοστό του πληθυσμού που θα νοσήσει τουλάχιστον καποια περίοδο της ζωής του) ενδεχομένως να περνάει κατά πολύ το 1-2% (0,5-3,7%), με περίπου το 95% να είναι γυναίκες.

Αντίστοιχα δεδομένα για την βουλιμία δεν είναι διαθέσιμα αλλα η ετήσια επίπτωσή της υπολογίζεται σε περίπου 10/100,000 και ο επιπολασμός στο 1% οσον αφορά τις γυναίκες ενώ οι αριθμοί ειναι 10 φορές χαμηλότεροι για τους άνδρες.

Ενδεχομένως ενα επιπλέον 5-10% του πληθυσμού (κυρίως γυναίκες) εμφανίζουν παραλλαγές των διαταραχών αυτών ή ηπιότερες μορφές τους.

Η βιβλιογραφία ως σήμερα υποστηρίζει ότι οι γυναίκες εμφανίζουν τουλάχιστον 10 φορές συχνότερα διαταραχές πρόσληψης τροφής από τους άνδρες χωρίς η κοινωνικοοικονομική κατάσταση και τάξη να παίζουν ρόλο. Ενδεχομένως οι διαταραχές αυτές είναι για άγνωστους λόγους σχετικά σπάνιες σε μη-δυτικού τύπου κοινωνίες αλλά η συχνότητά τους αυξάνεται με την "δυτικοποίηση" των κοινωνιών αυτών, γεγονός που έχει αποδειχθεί και με μελέτες που εχουν γίνει στην Ελλάδα. Επίσης είναι γεγονός ότι η ψυχογενής ανορεξία εμφανίζεται με μεγαλύτερη συχνότητα σε επαγγέλματα για τα οποία το σώμα έχει ιδιαίτερη σημασία (μοντέλα, αθλήτριες, χορεύτριες κτλ).

Η εξέλιξη των διαταραχών πρόσληψης τροφής ποικίλει και μετά από 25-30 χρόνια νόσησης περίπου μέχρι και το 20% των ασθενών καταλήγει είτε λόγω της διαταραχής αυτής καθαυτής είτε λόγω αυτοκτονίας. Περίπου οι μισοί ασθενείς εμφανίζουν καλή έκβαση με ελάχιστη υπολειμματική συμπτωματολογία και καλή λειτουργικότητα ενώ το υπόλοιπο 30% θα εμφανίσει μια χρόνια νόσηση με σημαντικό βαθμό αναπηρίας.
Αιτιοπαθογένεια
Η ακριβής αιτιοπαθογένεια των διαταραχών αυτών είναι άγνωστη, καθώς τα δεδομένα ανεπαρκή και δε μπορούν να συνδυαστούν (Baranowska, Baranowska-Bik, Bik, & Martynska, 2008; Bulik et al., 2007; Kaye, 2008; Steiger & Bruce, 2007). Με βάση το βιο-ψυχο-κοινωνικό μοντέλο, πιθανόν μια ποικιλία παραγόντων επηρρεάζει τη συμπεριφορά πρόσληψης τροφής οδηγώντας στην εμφάνιση ακραίων καταστάσεων που μπορεί να είναι έως και απειλητικές για τη ζωή. Πιθανότατα στην πορεία εμφανίζονται φαύλοι κύκλοι τόσο συμπεριφοράς, διαταραγμένων διαπροσωπικών σχέσεων όσο και βιολογικών διαταραχών που αν και δευτεροπαθείς επηρεάζουν σημαντικά την έκβαση της νόσου.

Στους πιθανούς κοινωνικούς παράγοντες περιλαμβάνεται η "δυτική" αντίληψη για το λεπτό και αθλητικό σώμα η οποία ασκεί σημαντικά μεγαλύτερη πίεση στις γυναίκες. Το γεγονός ότι διαταραχές πρόσληψης τροφής συναντώνται συχνά σε επαγγελματίες χορευτές, αθλητές κτλ, θέτει το ερώτημα ποιό είναι το αίτιο και ποιο το αποτέλεσμα, το κατά πόσον δηλαδή η διαταραχή αποτελεί αποτέλεσμα ενός αναγκαστικού στυλ ζωής ή απλά διευκολύνει την υιοθέτηση ενός επαγγέλματος.

Οι παλαιότερες ψυχολογικές θεωρίες πρότειναν μια πιθανή φοβική αποφυγή του φαγητού που πηγάζει από κοινωνική και σεξουαλική ένταση ως αποτέλεσμα της εφηβείας. Οι ψυχοδυναμικές θεωρίες τονίζουν τις φαντασίες σύλληψης από το στόμα και επακόλουθης εγκυμοσύνης, σε συνδυασμό με σαγηνευτική συμπεριφορά προς τον πατέρα και επιθετικότητα προς τη μητέρα. Οι γνωσιακές θεωρίες τονίζουν την διαταραχή της εικόνας σώματος καθώς και αδυναμία κατάληλης αντίληψης και επεξεργασίας των σωματικών αισθημάτων (πείνα, κώπωση κτλ).

Η προσωπικότητα των ασθενών στους οποίους η νόσος βρίσκεται σε πλήρη ύφεση εμφανίζει καταναγκαστικά στοιχεία, με τελειοθηρία, ενδοστρέφεια, διαπροσωπική ανασφάλεια και μονωμένο συναίσθημα.

Οι οικογένειες των ασθενών χαρακτηρίζονται (κατά τη διάρκεια της νόσησης) από χαοτικότητα, εχθρότητα καθώς και διαταραγμένη στοργή και φροντίδα με τάσεις ασφυκτικού ελέγχου του ασθενούς. Πολλές φορές η επικοινωνία μεταξύ των μελών χαρακτηρίζεται από αντιφατικά ή αμφίσημα μυνήματα.

Οι γενετικές μελέτες που αφορούν την ψυχογενή ανορεξία δείχνουν μια οικογενή επιβάρυνση με τους μονοωογενείς διδύμους να την εμφανίζουν σε ποσοστό 66% και οι δύο, σε σύγκριση με το 0% των διζυγωτικών. Παρόμοια δεδομένα υπάρχουν και για τις υπόλοιπες διαταραχές πρόσληψης τροφής. Πιθανολογείται ότι η γενετική επιβάρυνση αφορά μια γενική ευαλωτότητα για την εκδήλωση ψυχικής διαταραχής και ειδικότερα διαταραχής της διάθεσης ή ιδεοκαταναγκαστικής διαταραχής. Από πλευράς νευροδιαβιβαστών έχει διερευνηθεί και τεκμηριωθεί η συμμετοχή αρκετών, συμπεριλαμβανομένων των 3 βασικών με πιθανά κεντρικό ρόλο να παίζει η σεροτονίνη.

Στους ασθενείς με διαταραχές πρόσληψης τροφής ανιχνεύεται μια ποικιλία νευροενδοκρινικών διαταραχών κυρίως με κέντρο τον υποθάλαμο, αλλα οι περισσότερες από αυτές είναι πέραν κάθε αμφιβολίας δευτεροπαθείς.
Κλινική Εικόνα
Ο G.F.M. Russell (1979) όρισε την ψυχογενή ανορεξία ως συμπεριφορά που στοχεύει στην απώλεια βάρους, νοσηρό φόβο ότι το άτομο θα παχύνει και σημεία ενδοκρινικής διαταραχής (π.χ. αμηνόρροια). Ταυτόχρονα όρισε την βουλιμία ως μια ακατανίκητη τάση για εκδήλωση επεισοδιακής υπερφαγίας, με συνοδές συμπεριφορές κάθαρσης ώστε αν αποφευχθεί το πάχος.

Οι ορισμοί αυτοί αποτελούν ακόμα τη βάση της σύγχρονης αντίληψης με κάποιες σημαντικές διαφοροποιήσεις. Η σύγχρονη αντίληψη περί ψυχογενούς ανορεξίας αντιλαμβάνεται σαφώς την κατάσταση αυτή ως χαρακτηριζόμενη από συμπεριφορά που αποσκοπεί στην απώλεια βάρους περιλαμβάνοντας ενασχόληση με το βάρος σώματος ανεξάρτητα από το πόσο πραγματικά είναι αυτό και ποια η κατάσταση της υγείας του ατόμου, καθώς και περίπλοκες συμπεριφορές διαχείρησης της τροφής, επίδρασης σε φυσιολογικές λειτουργίες του οργανισμού όπως στο πεπτικό σύστημα, και καύσης θερμίδων. Μπορεί να ακούγεται παράδοξο, αλλά παρά το όνομά της, η ψυχογενής ανορεξία δε χαρακτηρίζεται κατ' αρχήν από ανορεξία ή απώλεια της όρεξης, τουλάχιστον στα αρχικά της στάδια. Πραγματική ανορεξία εμφανίζεται μόνο στα προχωρημένα στάδια της ψυχογενούς ανορεξίας ως συνέπεια του παρατεταμένου υποσιτισμού. Το βάρος στην ψυχογενή ανορεξία πέφτει κάτω από το 85% του φυσιολογικού, δηλαδή ο Δείκτης Μαζας Σώματος (Body Mass Index- BMI) πέφτει κάτω από το 17,5 (ο BMI υπολογίζεται ώς το πηλίκο του βάρους σε κιλά προς το τετράγωνο του ύψους σε μέτρα). Κομβικό σημείο στη συμπεριφορά που χαρακτηρίζει τη διαταραχή αυτή είναι η διαχείρηση των τροφών. Τα άτομα αυτά αποκλείουν πολλές "παχυντικές" τροφές όχι μόνο από το διαιτολόγιό τους αλλά και από το σπίτι. Αυτό γίνεται κατά τρόπο εντελώς υπερβολικό, σχετικά ασυνεπή, και πολλές φορές στη βάση αντισυμβατικών πεποιθήσεων ή απόψεων (για υγιεινή διατροφή και διαβίωση) που μπορεί να προβληματίσουν όσον αφορά τη διάγνωση (κατά πόσον είναι "ψυχωτική" ή ψευδοφιλοσοφική σκέψη). Πολλές φορές μασούν το φαγητό αλλά μετά το φτύνουν, μαγειρεύουν και ασχολούνται με περίπλοκες συνταγές αλλά δεν τρώνε, τεμαχίζουν το φαγητό σε πολύ μικρά κομμάτια, χρειάζονται υπερβολικά πολύ χρόνο για να φάνε και πολλές φορές μασάνε τσίχλα συνέχεια ανάμεσα στα γεύματα. Τα άτομα συνήθως προκαλούν εμετούς, χρησιμοποιούν ανορεκτικούς παράγοντες, καθαρτικά, διουρητικά και υπερβολική άσκηση (συμπεριφορές "κάθαρσης"). Μπορεί να επιδίδονται σε εξαντλητική γυμναστική αλλά επίσης μπορεί απλά να εμπλέκονται σε υπερβολική γενική σωματική δραστηριότητα.

Η διαταραχή της αντίληψης και αυτοαξιολόγησης του σχήματος και του βάρους σώματος δεν αφορά την αντικειμενική τους διάσταση, καθώς οι ασθενείς συνήθως μπορούν να τα εκτιμήσουν αντικειμενικά και να τα συζητήσουν λογικά. Ωστόσο η διαταραχή αφορά τη βαθύτερη στάση απέναντί τους και τη συναισθηματική επεξεργασία τους, καθώς και την ακατάλληλη επίδραση της ενασχόλησης αυτής στην αίσθηση εαυτού. Οι ασθενείς με ανορεξία πολλές φορές παρατηρούν το σώμα τους στον καθρέφτη, και παρότι μπορεί να αποδέχονται ότι το σώμα τους είναι λεπτό, μπορεί να επιμένουν ότι μερικά μέρη του (π.χ. η κοιλιά, οι γλουτοί κτλ.) έχουν απόθεμα λίπους ή το σχήμα τους δεν είναι καλό.

Γενικά φαίνεται ότι υπάρχουν δύο τύποι ψυχογενούς ανορεξίας. Ο ένας τύπος χαρακτηρίζεται από συμπεριφορές περιορισμού της πρόσληψης τροφής (περιοριστικός τύπος) ενώ ο δεύτερος χαρακτηρίζεται από συμπεριφορές επεισοδιακής υπερφαγίας με συνοδές συμπεριφορές κάθαρσης. Ο δεύτερος τύπος συνδυάζεται συχνότερα με ψυχοπαθολογία χαρακτηριστική διαταραχής προσωπικότητας με παρορμητικότητα, αντικοινωνική συμπεριφορά, κατάχρηση αλκοόλ και ουσιών και αυτοκαταστροφική ή αυτοκτονική συμπεριφορά. Η διαφορά του τύπου αυτού από τη βουλιμία βρίσκεται ουσιαστικά αποκλειστικά και μόνο στο χαμηλό σωματικό βάρος.

Οι εμμονή στις σκέψεις που αφορούν τη λήψη τροφής και το βάρος σώματος εμφανίζει χαρακτήρες σύντονους με το εγώ, με αποτέλεσμα την σχετική ή και απόλυτη έλλειψη κινήτρων για θεραπεία. Η ζωή των ασθενών δομείται γύρω από τον έλεγχο του βάρους τους και αυτό καθορίζει τόσο τον εσωτερικό τους κόσμο όσο και τις διαπροσωπικές τους σχέσεις οι οποίες διαταράσσονται ιδιαίτερα επειδή πολλές όψεις της προσωπικής τους ανάπτυξης (π.χ. σεξουαλικότητα) παρουσιάζουν προβλήματα. Η ψυχογενής ανορεξία συχνά συνδυάζεται με ιδεοκαταναγκαστική συμπτωματολογία και ιδιαίτερα με ιδεοκαταναγκασμούς που αφορούν την καθαριότητα.

Η αμηνόρροια είναι χαρακτηριστική συνέπεια στις γυναίκες που διατηρούν πολύ χαμηλό σωματικό βάρος, αν και πιθανολογείται ότι στους ασθενείς με ψυχογενή ανορεξία ενδεχομένως υπάρχει μια πρωτογενής διαταραχή του αξονα Υποθάλαμος-Υπόφυση-Γονάδες (Baranowska et al., 2008) που επιδεινώνεται και από τα αυξημένα επίπεδα στρες που βιώνουν οι ασθενείς αυτοί. Η αμηνόρροια οφείλεται σε μείωση της έκκρισης της GnRH, η οποία με τη σειρά της μειώνει την έκκριση της FSH και της LH από την υπόφυση. Συνέπεια αυτών είναι χαμηλά επίπεδα οιστρογόνων.

Ο όρος βουλιμία περιγράφει υπερβολική και εκτός ελέγχου πρόσληψη μεγάλων ποσοτήτων τροφής μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα (λεπτά ή ώρες) υπό μορφή επεισοδίων υπερφαγίας (binge eating). Τα άτομα που πάσχουν από (ψυχογενή) βουλιμία έχουν συνήθως φυσιολογικό ή αυξημένο σωματικό βάρος και σημαντική ενασχόληση με το σώμα τους, γεγονός που οδηγεί σε συχνή διακύμανση του βάρους τους.

Οι ασθενείς αυτοί δεν τηρούν πρόγραμμα γευμάτων και δεν νιώθουν ικανοποίηση μετά από ενα τακτικό γεύμα. Η εκδήλωση επεισοδίων υπερφαγίας ανάμεσα στα άλλα προκαλεί και εκτόνωση ενός έντονου αισθήματος άγχους.

Τα επεισόδια υπερφαγίας (binge eating) (Striegel-Moore & Franko, 2008) ορίζονται ως κατανάλωση μεγάλων ποσοτήτων φαγητού σε μια μικρή περίοδο χρόνου (π.χ. 1-2 ώρες με μέσο όρο την 1 ώρα περίπου). Η ποσότητα του φαγητού πρέπει να είναι σαφώς μεγαλύτερη απ' όσο θα μπορούσαν να φάνε οι περισσότεροι άνθρωποι στο χρόνο αυτό και υπό παρόμοιες συνθήκες. Η κατανάλωση θα πρέπει να γίνεται παρά το ότι το άτομο δεν αισθάνεται πείνα, με ταχύτητα μεγαλύτερη από το συνηθισμένο. Συνήθως το άτομο τρώει μόνο λόγω αισθημάτων αμηχανίας, η συμπεριφορά συνοδεύεται από δυσάρεστο αίσθημα πληρότητας, και ακολουθούν αισθήματα αυτοεικτιρμού και ενοχής. Τα παραπάνω μερικές φορές είναι δύσκολο να καθοριστούν και να γίνει διάκριση φυσιολογικού-παθολογικού ειδικότερα στη σημερινή κοινωνία που χαρακτηρίζεται από υπερπληροφόρηση όσον αφορά τον υγιεινό τροπο ζωής και γενικευμένη συστηματική ενασχόληση με την εξωτερική εμφάνιση.

Η ψυχογενής βουλιμία (Hay, 2007) χαρακτηρίζεται και από αντιροπιστικές συμπεριφορές ώστε να αποφευχθεί η αύξηση του βάρους. Στα πλαίσια αυτά το άτομο προβαίνει σε "κάθαρση" μέσω προκλητών εμέτων, ή χρήσης καθαρτικών φαρμάκων ή υπερβολικές δίαιτες. Η κατάχρηση αμφεταμινών που έχουν ανορεξιογόνο δράση δεν είναι ασυνήθιστη. Οι ασθενείς με βουλιμία που δεν εμφανίζουν τέτοιες συμπεριφορές τείνουν να έχουν αυξημένο βάρος, όσοι όμως τις εμφανίζουν, ταυτόχρονα χαρακτηρίζονται και από υψηλότερα επίπεδα ψυχοπαθολογίας, και ιδιαίτερα από σοβαρότερη διαταραχή της αυτοεκτίμησης και του σχήματος του σώματος καθώς και της σοβαρότητας και της ενασχόλησης με αυτά. Χαρακτηριστικά ντρέπονται για το πρόβλημά τους και προσπαθούν να το αποκρύψουν από τον περίγυρο. Ζούν χαοτικές ζωές και έχουν προβληματικές διαπροσωπικές σχέσεις, καθώς και παρορμητική συμπεριφορά, (συμπεριλαμβανομένης της κλεπτομανίας), άγχος, κατάθλιψη και καταναγκαστικότητα, με συνοδά συχνή κατάχρηση ουσιών και αλκοόλ (Braun, Sunday, & Halmi, 1994; Godart et al., 2007).

Ένα σημαντικό ποσοστό του γενικού πληθυσμού φαίνεται να εμφανίζει κάποιου είδους διαταραχή πρόσληψης τροφής που όμως δε συμφωνεί απόλυτα με τους κλασσικούς ορισμούς είτε της ανορεξίας είτε της βουλιμίας. Αυτό συμβαίνει είτε επειδή η βαρύτητα είναι αμφίβολη, μόνο μερικά συμπτώματα είναι παρόντα, ή δεν υπάρχουν οι συνοδές ενδοκρινικές διαταραχές (Devlin, 2007; Keel, 2007; Latner & Clyne, 2008; Vinai et al., 2008; Zimmerman, Francione-Witt, Chelminski, Young, & Tortolani, 2008).
Επιπλοκές από τη γενική σωματική υγεία
Οι υπερβολές τόσο από τις εξαντλητικές δίαιτες όσο και από την υπερφαγία και τις συμπεριφορές κάθαρσης μπορεί να προκαλέσουν σοβαρά προβλήματα στην σωματική υγεία των ασθενών με διαταραχές πρόσληψης τροφής. Οι επιπλοκές αυτές είναι κοινές για τους ασθενείς με ανορεξία και βουλιμία, στο βαθμό που υπάρχουν οι συμπεριφορές κάθαρσης, ενώ οι ασθενείς με ανορεξία έχουν το επιπλέον πρόβλημα της γενικής σωματικής καχεξίας, με όλες τις επιπλοκές που αυτή προκαλεί.

Ενδεχομένως από τα λιγότερο σημαντικά προβλήματα, ωστόσο ιδιαίτερα χαρακτηριστικό, είναι η παρουσία ουλών και πληγών στην έξω επιφάνεια του χεριού από την προσπάθεια να προκαλέσουν εμετό με τα δάκτυλά τους. Οι έμετοι προκαλούν επίσης βλάβες στα δόντια.

Σοβαρότερα προβλήματα προκαλούνται στην αιμοποίηση (λευκοπενία, λεμφοκύτωση), στην οξεοβασική ισορροπία (υποκαλιαιμία), στο καρδιαγγειακό και το νευρικό σύστημα λόγω των ηλεκτρολυτικών διαταραχών και μπορεί να εμφανιστεί ως και κώμα ή καρδιακή ανακοπή. Τα ηπατικά ένζυμα μπορεί να αυξηθούν λόγω λιπώδους διήθησης του ήπατος ενώ και η χοληστερόλη μπορεί να είναι αυξημένη ιδιαίτερα σε νεαρούς ασθενείς. Άλλες επικίνδυνες καταστάσεις είναι η αφυδάτωση, διαταραχές του ΗΕΓ, επιληπτικές κρίσεις γνωστικές διαταραχές, αύξηση της ουρίας, αύξηση της αμυλάσης ορού (λόγω αύξησης της παγκρεατικής λειτουργίας), παγκρεατίτις, υπόταση, ΗΚΓ διαταραχές, αρρυθμίες, μικροκαρδία, καρδιομυοπάθεια, αναιμία, υποπλασία του μυελού των οστών, μυοπάθεια, οστεοπώρωση, παθολογικά κατάγματα, δυσκοιλιότητα, γαστρικά και οισοφαγικά έλκη, εύθρυπτο δέρμα, ξηροδερμία, τριχόπτωση, περιστοματική δερματίτις, πνευμονία, αμηνόρροια, σύνδρομο χαμηλής Τ3, δυσανεξία στο κρύο, υποθερμία, παρωτίτις.

Ο εργαστηριακός έλεγχος θα πρέπει να περιλαμβάνει γενική αίματος και βιοχημικό έλεγχο, προσδιορισμό των ορμονων που μπορεί να εμφανίζουν χαμηλά επίπεδα, ΗΕΓ και ΗΚΓ
Διαφορική διάγνωση
Όσον αφορά την ψυχογενή ανορεξία, σημαντικό είναι να αποκλειστεί η ύπαρξη κάποιας σωματικής νόσου η οποία προκαλεί ανορεξία και καχεξία (καρκίνος, φυματίωση, φλεγμονώδεις παθήσεις του εντέρου, ενδοκρινικές παθήσεις, όγκοι του εγκεφάλου, AIDS). Επίσης υπάρχουν και άλλες ψυχικές διαταραχές που άμεσα ή έμμεσα προκαλούν διαταραχές στη λήψη τροφής με συνέπεια τη μείωση του σωματικού βάρους.

Τυπικά διαταραχές της όρεξης και του βάρους εμφανίζονται στις διαταραχές της διάθεσης με τη μελαγχολία να συνδέεται με ανορεξία και απώλεια βάρους ενώ η άτυπη κατάθλιψη συνδέεται με υπερφαγία και αύξησή του. Μια σημαντική διαφορά μεταξύ μελαγχολίας και ψυχογενούς ανορεξίας είναι ότι παρά την ονοματολογία, η μελαγχολία είναι η κατάσταση εκείνη που χαρακτηρίζεται από ανορεξία ενώ η ψυχογενής ανορεξία χαρακτηρίζεται από εμμονές, φόβους και σκέψεις για το σωματικό βάρος. Πραγματική ανορεξία εμφανίζεται μόνο στα προχωρημένα στάδια της ψυχογενούς ανορεξίας ως συνέπεια του παρατεταμένου υποσιτισμού. Έμμετοι, γαστρική δυσφορία και παρόμοιες εκδηλώσεις είναι συχνές σε ασθενείς με σωματοποιητική διαταραχή αλλά δεν υπάρχει υπερβολική απώλεια βάρους. Στις ψυχωτικές διαταραχές, παραληρητικές ιδέες που αφορούν δηλητηρίαση από άλλους ή ψευδοφιλοσοφικές σκέψεις μπορεί να επηρεάσουν την συμπεριφορά διατροφής καθώς και το σωματικό βάρος μερικές φορές, τυπικά όμως απουσιάζει ο φόβος του να γίνει το άτομο παχύ καθώς και οι συμπεριφορές κάθαρσης.

Τέλος, διαταραχές της εμμήνορρησίας υπάρχουν στις περισσότερες ψυχικές διαταραχές, πολλές φορές ως συνέπεια της φαρμακευτικής αγωγής.

Βουλιμικές συμπεριφορές μπορεί να εμφανιστούν σε σπάνιες παθήσεις του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος όπως στα σύνδρομα Kluver-Bucy, Kleine-Levin και Prader-Willi, τα οποία περιλαμβάνουν και άλλα συμπτώματα συναισθηματικών διαταραχών όπως υπερσεξουαλικότητα και υπερυπνία.

Αύξηση σωματικού βάρους μπορεί να παρατηρηθεί τόσο σε ασθενείς με σχιζοφρένεια όσο και με διπολική διαταραχή εν μέρει λόγω του ανθυγυεινού τρόπου ζωής που ακολουθούν όσο και λόγω της λήψης δεύτερης γενεάς αντιψυχωτικών φαρμάκων που ως παρενέργεια εμφανίζουν σημαντική αύξηση του σωματικού βάρους.
Ταξινόμηση
Τα δύο διαγνωστικά συστήματα το ICD-10 της Παγκόσμιας Ψυχιατρικής Εταιρείας (World Health Organization, 1993) και το DSM-IV-TR της Αμερικανικής Ψυχιατρικης Εταιρείας (American Psychiatric Association, 2000) περιλαμβάνουν διαγνωστικά εφαρμοσμένα κριτήρια για τη διάγνωση των κλασσικών μορφών των διαταραχών αυτών και η συζήτηση για την καλύτερη ταξινόμηση στο μέλλον είναι ανοιχτή. Υπάρχουν και άλλες περίπλοκες ταξινομήσεις που αφορούν ειδικές ομάδες πληθυσμού, π.χ. μικρά παιδιά (Bravender et al., 2007). Τα κριτήρια κατά ICD-10 και DSM-IV-TR παρατίθενται παρακάτω:

Διαγνωστικά κριτήρια των διαταραχών Πρόσληψης Τροφής κατά ICD-10
Ψυχογενής Ανορεξία (Anorexia nervosa)
Α. Υπάρχει απώλεια βάρους ή σε παιδιά δεν επιτυγχάνεται η αναμενόμενη αύξηση βάρους, και αυτό οδηγεί σε βάρος σώματος τουλάχιστον 15% χαμηλότερο από το αναμενόμενο με βάση την ηλικία και το ύψος.

Β. Η απώλεια βάρους επιτυγχάνεται από το ίδιο το άτομο με αποφυγή "παχυντικών τροφών".

Γ. Υπάρχει μια αίσθηση εαυτού ότι το άτομο είναι υπερβολικά παχύ, με ένα βαθύ φόβο ότι θα παχύνει τα οποία οδηγούν σε ενα αυτο-επιβαλόμενο χαμηλό επίπεδο βάρους.
Ψυχογενής Βουλιμία (Bulimia nervosa)
Δ. Υπάρχει μια διάχυτη ενδοκρινική διαταραχή που περιλαμβάνει τον άξονα Υποθάλαμος-Υπόφυση-Γονάδες και στις γυναίκες εκδηλώνεται ως αμηνόρροια και στους άνδρες ως απώλεια του σεξουαλικού ενδιαφέροντος και της απόδοσης.

Ε. Η διαταραχή δεν πληρεί τα κριτήρια Α και Β για την ψυχογενή βουλιμία (bulimia nervosa)

Α. Υπάρχουν υποτροπιάζοντα επεισόδια υπερφαγίας (τουλάχιστον δυο φορές την εβδομάδα για μια περίοδο 3 μηνών) κατά την οποία καταναλώνονται μεγάλες ποσότητες τροφής σε σύντομες χρονικές περιόδους.

Β. Υπάρχει επίμονη ενασχόληση με τη διατροφή και μια ισχυρή επιθυμία ή μια παρόρμηση το άτομο να φάει (craving).

Γ. Ο ασθενής επιχειρεί να αντισταθμίσει τα "παχυντικά" αποτελέσματα του φαγητού με ένα ή περισσότερα από τα ακόλουθα:

(1) αυτο-προκαλούμενοι έμμετοι

(2) αυτο-προκαλούμενη κάθαρση
Ψυχογενής Ανορεξία (Anorexia nervosa)
(3) εναλλαγή με περιόδους λιμοκτονίας

(4) χρήση φαρμάκων όπως καταστολείς της όρεξης, θυρεοειδικά σκευάσματα ή διουρητικά. Όταν η βουλιμία εμφανίζεται σε διαβητικούς ασθενείς μπορεί να επιλέξουν να παραμελήσουν τη θεραπεία τους με ινσουλίνη.
Καθορίστε τύπο:
Δ. Υπάρχει μια αίσθηση εαυτού ότι το άτομο είναι υπερβολικά παχύ, με ένα βαθύ φόβο ότι θα παχύνει (συνήθως οδηγούν σε χαμηλό βάρος).

Διαγνωστικά κριτήρια των διαταραχών Πρόσληψης Τροφής κατά DSM-IV-TR
Ψυχογενής Βουλιμία (Bulimia nervosa)
Α. Άρνηση να διατηρήσει το βάρος σώματος στο επίπεδο του ελάχιστου φυσιολογικού βάρους για την ηλικία και το ύψος (π.χ. απώλεια βάρους που οδηγεί σε βάρος σώματος χαμηλότερο από το 85% του αναμενόμενου, ή δεν παίρνει το αναμενόμενο βάρος κατά την περίοδο της ανάπτυξης και αυτό οδηγεί σε βάρος χαμηλότερο από το 85% του αναμενόμενου).

Β. Έντονος φόβος ότι θα πάρει βάρος και θα γίνει παχύς παρά το γεγονός ότι είναι ελιποβαρής.

Γ. Διαταραχή στον τρόπο με τον οποίο βιώνει το βάρος ή το σχήμα του σώματός του. Υπάρχει ακατάλληλη επίδραση του βάρους ή του σχήματος του σώματος στην εκτίμηση εαυτού ή άρνηση της σοβαρότητας του τωρινού χαμηλού βάρους σώματος.

Δ. Σε γυναίκες μετά την εμμηναρχή, αμηνόρροια, δηλαδή απουσία τουλάχιστον τριών στη σειρά κύκλων (μια γυναίκα θεωρείται ότι έχει αμηνόρροια εαν η περίοδός της έρχεται μόνο μετά από θεραπεία με ορμόνες π.χ. οιστρογόνα).

Περιοριστικός τύπος: Κατά το παρόν επεισόδιο ψυχογενούς ανορεξίας, το άτομο δεν εκδηλώνει τακτικά συμπεριφορές επεισοδιακής υπερφαγίας (binge eating) ή κάθαρσης (π.χ. αυτο-προκαλούμενοι εμετοί, κατάχρηση καθαρτικών, διουρητικών ή κλισμάτων)
Καθορίστε τύπο:
Τύπος επεισοδιακής υπερφαγίας/κάθαρσης: Κατά το παρόν επεισόδιο ψυχογενούς ανορεξίας, το άτομο τακτικά εμφανίζει συμπεριφορές επεισοδιακής υπερφαγίας ή κάθαρσης (π.χ. αυτο-προκαλούμενοι εμετοί, κατάχρηση καθαρτικών, διουρητικών ή κλισμάτων)

Α. Υποτροπιάζονται επεισόδια υπερφαγίας. Ένα επεισόδιο υπερφαγίας (binge eating) χαρακτηρίζεται και από τα δύο παρακάτω:
Θεραπευτική αντιμετώπιση
(1) Κατανάλωση σε μια διακριτή χρονική περίοδο (π.χ. μέσα σε 2 ώρες) ποσότητας φαγητού που είναι καταφανώς μεγαλήτερη από όσο οι περισσότεροι άνθρωποι θα μπορούσαν να φάνε σε μια παρόμοια χρονική περίοδο και κάτω από παρόμοιες συνθήκες.

(2) Υπάρχει μια αίσθηση απώλειας του ελέγχου που αφορά τη λήψη τροφής κατά τη διάρκεια του επεισοδίου (π.χ. αίσθημα ότι δε μπορεί να σταματήσει να τρώει ή να ελέγξει το πόσο πολύ τρώει).

Β. Υποτροπιάζουσα αντιρροπιστική συμπεριφορά που στόχο έχει να προλάβει την αύξηση βάρους, όπως αυτοπροκαλούμενοι εμετοι, κατάχρηση καθαρτικών, διουρητικών, κλισμάτων ή άλλων φαρμάκων, δίαιτα ή υπερβολική σωματική άσκηση.

Γ. Τα επεισόδια υπερφαγίας και ακατάλληλης αντιρροπιστικής συμπεριφοράς συμβαίνουν και τα δύο κατά μέσο όρο τουλάχιστον δυο φορές την εβδομάδα σε μια περίοδο 3 μηνών.

Δ. Η αυτοαξιολόγηση αναμφίβολα επηρεάζεται από το σχήμα και το βάρος του σώματος.

D. Self-evaluation is unduly influenced by body shape and weight.

Τύπος κάθαρσης: Κατά το παρόν επεισόδιο ψυχογενούς βουλιμίας, το άτομο τακτικά εμφανίζει αυτο-προκαλούμενους εμετους, κατάχρηση καθαρτικών, διουρητικών ή κλισμάτων

Τύπος μη-κάθαρσης: Κατά το παρόν επεισόδιο ψυχογενούς βουλιμίας, το άτομο χρησιμοποίησε άλλες ακατάλληλες αντιρροπιστικές συμπεριφορές όπως δίαιτα ή υπερβολική σωματική άσκηση αλλα δεν εμφάνισε τακτικά αυτο-προκαλούμενους εμετους, κατάχρηση καθαρτικών, διουρητικών ή κλισμάτων

Η θεραπευτική αντιμετώπιση των ασθενών με διαταραχή πρόσληψης τροφής ποικίλει ανάλογα με τις ανάγκες του συγκεκριμένου ασθενούς (Halmi & Garfinkel, 1995). Δυστυχώς δεν υπάρχουν επαρκή ερευνητικά δεδομένα βασισμένα σε αυστηρή μεθοδολογία, κυρίως λόγω των ιδιαιτεροτήτων που παρουσιάζουν οι ασθενείς αυτοί, και ιδιαίτερα εκείνοι με τη σοβαρότερη συμπτωματολογία (Keel & Haedt, 2008; Ramoz, Versini, & Gorwood, 2007; Sylvester & Forman, 2008; Williams, Goodie, & Motsinger, 2008) οι οποίοι εμφανίζουν και υψηλά ποσοστά σωματικής νοσηρότητας και θνησιμότητας.

Σε επίπεδο εξωτερικού ασθενούς, μπορεί να γίνει θεραπευτική αντιμετώπιση των σχετικά καινούριων ασθενών που έχουν εναισθησία, είναι συνεργάσιμοι, δεν εμφανίζουν συμπεριφορές κάθαρσης και το οικογενειακό περιβάλλον είναι υποστηρικτικό και εκπαιδεύσιμο. Οι ασθενείς που εμφανίζουν συχνές υποτροπές, πολύ χαμηλό σωματικό βάρος που γίνεται επικίνδυνο για την γενική τους υγεία ή ακόμα και τη ζωή τους, συνοσηρότητα ψυχικών διαταραχών και αυτοκτονικό ιδεασμό, χρειάζονται ενδονοσοκομειακή θεραπεία τουλάχιστον μέχρι να αντιμετωπιστούν τα οξέα τους προβλήματα.

Η κλινική εμπειρία διδάσκει ότι είτε σε επίπεδο εξωτερικού ιατρείου είτε ενδονοσοκομειακά, είναι απαραίτητη η γενική ιατρική διαχείρηση και υποστήριξη των ασθενών αυτών καθώς και συνδυασμός φαρμακοθεραπείας και ψυχοθεραπευτικών παρεμβάσεων με στοιχεία ψυχοεκπαίδευσης και γνωστικής-συμπεριφορικής θεραπείας. Σε νεαρότερες ηλικίες μπορεί να είναι απαραίτητη και οικογενειακή θεραπεία.

Η γενική ιατρική διαχείρηση στόχο έχει την αποκατάσταση του σωματικού βάρους εντός φυσιολογικών ορίων και η διόρθωση μεταβολικών, ηλεκτρολυτικών ή αλλων διαταραχών με καθημερινή παρακολούθηση των ισοζυγίων νερού, ηλεκτρολυτών και θερμίδων. Η σίτιση θα πρέπει να γίνεται σχετικά σταδιακά και αρχικά ενδεχομένως να είναι απαραίτητη η πρόσληψη μόνο υδαρών τροφών (πχ κρέμες) ωστόσο θα πρέπει όσο το δυνατόν γρηγορότερα, εντός ημερών, να αρχίζει η χορήγηση κανονικής τροφής με αυξανόμενη θερμιδική αξία. Τα γεύματα θα πρέπει να χορηγούνται προγραμματισμένα σε σταθερές ώρες και με σταθερό περιβάλλον και όρους. Τόσο για εξωτερικούς όσο και για ενδονοσοκομειακούς ασθενείς δε θα πρέπει να επιτρέπεται γενικά η χρήση εξωτερικών υπηρεσιών delivery από τον ασθενή και στην περίπτωση που κρίνεται σκόπιμο για νοσηλευόμενους ασθενείς να εμπλακεί η οικογένεια στην παρασκευή φαγητού (επειδή σε ορισμένες νοσοκομειακές δομές υπάρχει αδυναμία υποστήριξης παρόμοιων προγραμμάτων σίτισης), αυτό θα πρέπει να γίνεται πάλι προγραμματισμένα με προσυνενόηση και σε καμία περίπτωση περιστασιακά ή ευκαιριακά.
Πορεία και πρόγνωση των διαταραχών Πρόσληψης Τροφής
Σε ακραίες περιπτώσεις που είναι επικίνδυνες για τη ζωή και ο ασθενης δε συνεργάζεται, μπορεί να είναι απαραίτητη η καθήλωση και σίτιση με ρινογαστρικό καθετήρα. Φυσικά στις περιπτώσεις αυτές θα πρέπει να τηρείται με κάθε λεπτομέρεια η διαδικασία που προβλέπεται από το νόμο.

Σημαντική είναι η επιτήρηση του ασθενούς ιδιαίτερα τις ώρες αμέσως μετά από τα γεύματα ώστε να αποφευχθούν οι συμπεριφορές κάθαρσης και κυρίως οι προκλητοί έμετοι. Υπό την έννοια αυτή επιτήρηση υπάρχει ακόμα και στη χρήση του μπάνιου. Προοδευτικά σημαντικό είναι να μπορέσει ο ασθενής να προσαρμοστεί στο φαγητό όπως αυτό λαμβάνεται στα πλαίσια μιας συνηθισμένης οικογένειας.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
Ο νοσηλευόμενος ασθενής μπορεί να πάρει εξιτήριο από τη στιγμή που είναι φυσιολογικά σταθεροποιημένος με φυσιολογικό ΗΚΓ και ΗΕΓ, φυσιολογικές εξετάσεις αίματος, βάρος εντός των αποδεκτών ορίων και συμπεριφορά λήψης τροφής που θα οδηγούσε στη διατήρηση του βάρους αυτού. Σημαντική είναι η έλλειψη αυτοκτονικού ιδεασμού.

Παρότι δεν υπάρχουν δεδομένα από μεγάλες ελεγχόμενες μελέτες, η γνωστική-συμπεριφορική θεραπεία χρησιμοποιείται ευρύτατα για την αντιμετώπιση της ψυχογενούς ανορεξίας και θεωρείται ότι έχει σημαντικά θεραπευτικά αποτελέσματα (Bowers & Ansher, 2008). Η προσέγγιση αυτή βασίζεται στην παρακολούθηση και καταγραφή από τον ίδιο τον ασθενή της πρόσληψης τροφής τόσο όσον αφορά την ποσότητα, ποιότητα αλλά και τον τρόπο και τη διαδικασία, των συναισθημάτων που του προκαλεί καθώς και των συμπεριφορών κάθαρσης που εκλύονται καθώς και των διαπροσωπικών προβλημάτων που εμφανίζονται. Ακολούθως οι ασθενείς ενθαρύνονται στην τροποποίηση των σχέσεων μεταξύ των ανωτέρω στοιχείων με τελικό στόχο την τροποποίση της συμπεριφοράς λήψης τροφής και αποφυγή των προβληματικών συμπεριφορών που συνδέονται με αυτήν. Σημαντικό ρόλο μπορεί να παίξει η οικογενειακή θεραπεία και ψυχοεκπαίδευση παρόλο που πολλές φορές δεν είναι εφικτές λόγω της δομής της οικογένειας και της προσωπικότητας των μελών της.

Δεν υπάρχουν δεδομένα που να αφορούν τη χρήση ψυχοφαρμακευτικών παραγόντων στη θεραπεία της ψυχογενούς ανορεξίας. Παραδοσιακά χρησιμοποιούνται παράγοντες που συνδυάζουν την αγχόλυση-καταστολή με αύξηση βάρους ως "ανεπιθύμητη" ενέργεια. Στα πλαίσια αυτά σήμερα θέση στη φαρμακοθεραπεία της ψυχογενούς ανορεξίας έχουν μερικά από τα δεύτερης γενεάς αντιψυχωτικά και κυρίως η ολανζαπίνη (Dunican & DelDotto, 2007), καθώς και αντικαταθλιπτικά τα οποία είτε εμφανίζουν σημαντική δράση στο ψυχαναγκαστικού τύπου σκεπτικό υλικό (πχ φλουοξετίνη) είτε συνδυάζουν την καταστολή με την αύξηση βάρους (πχ μιρταζαπίνη). Πρόβλημα στους ασθενείς αυτούς είναι η αστάθεια της σωματικής κατάστασης που κάνει πολλούς θεράποντες επιφυλακτικούς όοσν αφορά τη δοσολογία των φαρμάκων αυτών, φαίνεται όμως ότι κυρίως υψηλές δόσεις είναι αποτελεσματικές εφ' όσον όμως το επιτρέπει η κατάσταση του ασθενεούς (Fountoulakis, Iacovides, Siamouli, Koumaris, & Kaprinis, 2006).

Όσον αφορά την ψυχογενή βουλιμία, τα ερευνητικά δεδομένα είναι περισσότερα κυρίως κατά τις τελευταίες 2 δεκαετίες, και αφορούν την αποτελεσματικότητα της γνωστικής-συμπεριφορικής θεραπείας η οποία έχει σχετικά τεκμηριωθεί (Agras et al., 1992; Durand & King, 2003; Fairburn et al., 1995; Schmidt et al., 2007; Thompson-Brenner & Westen, 2005; Wilfley et al., 2002) αν και η μετα-ανάλυση των δεδομένων θεωρεί τον όποιο ενθουσιασμό μάλλον υπερβολικό (Bacaltchuk, Hay, & Trefiglio, 2001). Οι αρχές της παρέμβασης αυτής είναι η διακοπή του φαύλου κύκλου επεισοδίων υπερφαγίας και δίαιτας και η διόρθωση των γνωσιακών στρεβλώσεων και πεποιθήσεων που αφορούν το σώμα και την εικόνα εαυτού. Ελάχιστα μελετημένη είναι η Διαπροσωπική ψυχοθεραπεία που στοχεύει στην διόρθωση των διαταραγμένων διαπροσωπικών σχέσεων του ασθενούς.

Η φαρμακοθεραπεία της ψυχογενούς βουλιμίας περιλαμβάνει αντικαταθλιπτικά (Devlin, Goldfein, Petkova, Liu, & Walsh, 2007; Mitchell et al., 1990) και ενδεχομένως τοπιραμάτη (Claudino et al., 2007), και η αποτελεσματικότητά τους έχει επίσης τεκμηριωθεί, ωστόσο δεν είναι ικανοποιητική, πιθανόν εν μέρει διότι ο τρόπος χρήσης των φαρμάκων αυτών (δόση, διάρκεια) είναι ανεπαρκής.

Τουλάχιστον κάποια στοιχεία υπάρχουν που συνηγορούν ότι η συνδυασμένη φαρμακοθεραπεία-γνωστική συμπεριφορική θεραπεία είναι περισσότερο αποτελεσματική και παρότι δεν είναι ακόμα σαφές, αποτελεί τη συνιστώμενη θεραπευτική προσέγγιση σε ασθενείς με ψυχογενή βουλιμία (Bacaltchuk et al., 2001; Claudino et al., 2007; Goldbloom et al., 1997; Walsh et al., 1997).

Παρότι δεν υπάρχουν αρκετά στοιχεία, η διεθνής βιβιογραφία προτείνει ότι η πορεία και η πρόγνωση των διαταραχών αυτών ποικίλει (Berkman, Lohr, & Bulik, 2007). Η ψυχογενής ανορεξία εμφανίζεται συνήθως νωρίς, και οι μακροχρόνιες μελέτες αναφέρουν ότι το 25% των ασθενών εμφανίζει πλήρη ύφεση, το 50% μια χρόνια πορεία με σχετικά καλή λειτουργικότητα ενώ το υπόλοιπο 25% εμφανίζει μια βαριά μορφή της διαταραχής με αυξημένη σωματική νοσηρότητα, θνησιμότητα και αυτοκτονίες (Eckert, Halmi, Marchi, Grove, & Crosby, 1995; Halmi et al., 1991; Signorini et al., 2007; Theander, 1985). Σχεδόν οι μισοί ασθενείς με αρχική διάγνωση ανορεξίας θα αποδειχθούν αργότερα βουλιμικοί.

Η ψυχογενής βουλιμία αντίθετα έχει ηλικία έναρξης αργότερα, περίπου στην ηλικία των 18-19, και χαμηλότερους δείκτες θνησιμότητας. Περίπου το 50% των ασθενών μπορεί να εμφανίσει πλήρη ύφεση ενώ περίπου ενα 20% εμφανίζει μια βαρύτερη μορφή της διαταραχής, η οποία και κυρίως επιπλέκεται κατά χρόνιο τρόπο με άλλες ψυχικές διαταραχές όπως μείζονα κατάθλιψη, ιδεοκαταναγκαστική διαταραχή, αγχώδεις διαταραχές, κατάχρηση ουσιών και αλκοόλ καθώς και διαταραχές προσωπικότητας (Crane, Roberts, & Treasure, 2007; Godart et al., 2007; Keel, Mitchell, Miller, Davis, & Crow, 1999; Theander, 1985).

Acosta MC, Manubay J, Levin FR: Pediatric obesity: parallels with addiction and treatment recommendations. Harv Rev Psychiatry 16:80-96, 2008.

Agras WS, Rossiter EM, Arnow B, et al.: Pharmacologic and cognitive-behavioral treatment for bulimia nervosa: a controlled comparison. Am J Psychiatry 149:82-87, 1992.

American Psychiatric Association: Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, Fourth edition, Text revision. DSM-IV-TR. Washington, DC: American Psychiatric Publishing Inc, 2000.

Avena NM, Rada P, Hoebel BG: Evidence for sugar addiction: behavioral and neurochemical effects of intermittent, excessive sugar intake. Neurosci Biobehav Rev 32:20-39, 2008.

Bacaltchuk J, Hay P, Trefiglio R: Antidepressants versus psychological treatments and their combination for bulimia nervosa. Cochrane Database Syst Rev:CD003385, 2001.

Baranowska B, Baranowska-Bik A, Bik W, et al.: The role of leptin and orexins in the dysfunction of hypothalamo-pituitary-gonadal regulation and in the mechanism of hyperactivity in patients with anorexia nervosa. Neuro Endocrinol Lett 29:37-40, 2008.

Berkman ND, Lohr KN, Bulik CM: Outcomes of eating disorders: a systematic review of the literature. Int J Eat Disord 40:293-309, 2007.

Bowers WA, Ansher LS: The effectiveness of cognitive behavioral therapy on changing eating disorder symptoms and psychopathology of 32 anorexia nervosa patients at hospital discharge and one year follow-up. Ann Clin Psychiatry 20:79-86, 2008.

Braun DL, Sunday SR, Halmi KA: Psychiatric comorbidity in patients with eating disorders. Psychol Med 24:859-867, 1994.

Bravender T, Bryant-Waugh R, Herzog D, et al.: Classification of child and adolescent eating disturbances. Workgroup for Classification of Eating Disorders in Children and Adolescents (WCEDCA). Int J Eat Disord 40 Suppl:S117-122, 2007.

Bulik CM, Hebebrand J, Keski-Rahkonen A, et al.: Genetic epidemiology, endophenotypes, and eating disorder classification. Int J Eat Disord 40 Suppl:S52-60, 2007.

Claudino AM, de Oliveira IR, Appolinario JC, et al.: Double-blind, randomized, placebo-controlled trial of topiramate plus cognitive-behavior therapy in binge-eating disorder. J Clin Psychiatry 68:1324-1332, 2007.

Crane AM, Roberts ME, Treasure J: Are obsessive-compulsive personality traits associated with a poor outcome in anorexia nervosa? A systematic review of randomized controlled trials and naturalistic outcome studies. Int J Eat Disord 40:581-588, 2007.

Devlin MJ: Is there a place for obesity in DSM-V? Int J Eat Disord 40 Suppl:S83-88, 2007.

Devlin MJ, Goldfein JA, Petkova E, et al.: Cognitive behavioral therapy and fluoxetine for binge eating disorder: two-year follow-up. Obesity (Silver Spring) 15:1702-1709, 2007.

Dunican KC, DelDotto D: The role of olanzapine in the treatment of anorexia nervosa. Ann Pharmacother 41:111-115, 2007.

Durand MA, King M: Specialist treatment versus self-help for bulimia nervosa: a randomised controlled trial in general practice. Br J Gen Pract 53:371-377, 2003.

Eckert ED, Halmi KA, Marchi P, et al.: Ten-year follow-up of anorexia nervosa: clinical course and outcome. Psychol Med 25:143-156, 1995.

Fairburn CG, Norman PA, Welch SL, et al.: A prospective study of outcome in bulimia nervosa and the long-term effects of three psychological treatments. Arch Gen Psychiatry 52:304-312, 1995.

Fountoulakis KN, Iacovides A, Siamouli M, et al.: Successful treatment of anorexia with a combination of high-dose olanzapine, fluoxetine and mirtazapine. Int J Clin Pharmacol Ther 44:452-453, 2006.

Godart NT, Perdereau F, Rein Z, et al.: Comorbidity studies of eating disorders and mood disorders. Critical review of the literature. J Affect Disord 97:37-49, 2007.

Goldbloom DS, Olmsted M, Davis R, et al.: A randomized controlled trial of fluoxetine and cognitive behavioral therapy for bulimia nervosa: short-term outcome. Behav Res Ther 35:803-811, 1997.

Halmi KA, Eckert E, Marchi P, et al.: Comorbidity of psychiatric diagnoses in anorexia nervosa. Arch Gen Psychiatry 48:712-718, 1991.

Halmi KA, Garfinkel P: Eating Disorders, in Treatments of psychiatric disorders, Vol. II. Edited by Gabbard G. Washington, DC, American Psychiatric Press, Inc, 1995, pp. 2081-2239.

Hay PJ: Understanding bulimia. Aust Fam Physician 36:708-712, 731, 2007.

Kaye W: Neurobiology of anorexia and bulimia nervosa. Physiol Behav 94:121-135, 2008.

Keel PK, Mitchell JE, Miller KB, et al.: Long-term outcome of bulimia nervosa. Arch Gen Psychiatry 56:63-69, 1999.

Keel PK: Purging disorder: subthreshold variant or full-threshold eating disorder? Int J Eat Disord 40 Suppl:S89-94, 2007.

Keel PK, Haedt A: Evidence-based psychosocial treatments for eating problems and eating disorders. J Clin Child Adolesc Psychol 37:39-61, 2008.

Latner JD, Clyne C: The diagnostic validity of the criteria for binge eating disorder. Int J Eat Disord 41:1-14, 2008.

Mitchell JE, Pyle RL, Eckert ED, et al.: A comparison study of antidepressants and structured intensive group psychotherapy in the treatment of bulimia nervosa. Arch Gen Psychiatry 47:149-157, 1990.

Ramoz N, Versini A, Gorwood P: Eating disorders: an overview of treatment responses and the potential impact of vulnerability genes and endophenotypes. Expert Opin Pharmacother 8:2029-2044, 2007.

Schmidt U, Lee S, Beecham J, et al.: A randomized controlled trial of family therapy and cognitive behavior therapy guided self-care for adolescents with bulimia nervosa and related disorders. Am J Psychiatry 164:591-598, 2007.

Signorini A, De Filippo E, Panico S, et al.: Long-term mortality in anorexia nervosa: a report after an 8-year follow-up and a review of the most recent literature. Eur J Clin Nutr 61:119-122, 2007.

Steiger H, Bruce KR: Phenotypes, endophenotypes, and genotypes in bulimia spectrum eating disorders. Can J Psychiatry 52:220-227, 2007.

Striegel-Moore RH, Franko DL: Should binge eating disorder be included in the DSM-V? A critical review of the state of the evidence. Annu Rev Clin Psychol 4:305-324, 2008.

Sylvester CJ, Forman SF: Clinical practice guidelines for treating restrictive eating disorder patients during medical hospitalization. Curr Opin Pediatr 20:390-397, 2008.

Theander S: Outcome and prognosis in anorexia nervosa and bulimia: some results of previous investigations, compared with those of a Swedish long-term study. J Psychiatr Res 19:493-508, 1985.

Thompson-Brenner H, Westen D: A naturalistic study of psychotherapy for bulimia nervosa, part 2: therapeutic interventions in the community. J Nerv Ment Dis 193:585-595, 2005.

Vinai P, Allison KC, Cardetti S, et al.: Psychopathology and treatment of night eating syndrome: a review. Eat Weight Disord 13:54-63, 2008.

Walsh BT, Wilson GT, Loeb KL, et al.: Medication and psychotherapy in the treatment of bulimia nervosa. Am J Psychiatry 154:523-531, 1997.

Wilfley DE, Welch RR, Stein RI, et al.: A randomized comparison of group cognitive-behavioral therapy and group interpersonal psychotherapy for the treatment of overweight individuals with binge-eating disorder. Arch Gen Psychiatry 59:713-721, 2002.

Williams PM, Goodie J, Motsinger CD: Treating eating disorders in primary care. Am Fam Physician 77:187-195, 2008.

World Health Organization: The ICD-10 classification of Mental and Behavioural disorders. Geneva, 1993.

Zimmerman M, Francione-Witt C, Chelminski I, et al.: Problems applying the DSM-IV eating disorders diagnostic criteria in a general psychiatric outpatient practice. J Clin Psychiatry 69:381-384, 2008.

# data[].attributes.attachment_link.title
Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής

# data[].attributes.attachment_link.description
Κων/νος Ν. Φουντουλάκης, Επίκ Καθηγητής Ψυχιατρικής ΑΠΘ kfount@med.auth.gr Εισαγωγή Η λήψη τροφής από τον άνθρωπο αποτελεί ανάγκη για να καλυφθούν οι ανάγκ...

# data[].attributes.headline
ΓΚΕΡΓΚΕΣ ΑΜΑΛΙΑ U254N2368 ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 06

# data[].attributes.subject
ΓΚΕΡΓΚΕΣ ΑΜΑΛΙΑ U254N2368 ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 06

# data[].attributes.body
Αυτή είναι η ιστορία της δεκαεπτάχρονης Έλενας, της οποίας η πανοπλία ενάντια στο άγχος γίνεται πυροβολικό εναντίον της ίδιας, καθώς μάχεται και στις δύο πλευρές ενός πολέμου που χάνει με την ανορεξία. Αφηγημένη εξ ολοκλήρου από την οπτική γωνία της Έλενας και γραμμένη από κοινού με τη μητέρα της, η αυτοβιογραφία της Έλενας είναι μια συναρπαστική και προσωπική ματιά σε μια θανατηφόρα ασθένεια και ένα βιβλίο που πρέπει οπωσδήποτε να διαβάσει όποιος γνωρίζει κάποιον που πάσχει από διατροφική διαταραχή.

# data[].attributes.body
Όταντο μυαλό εγκλωβίζεται στη γεύση της τροφής

# data[].attributes.attachment_link.title
ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΠΡΟΣΛΗΨΗΣ ΤΡΟΦΗΣ

# data[].attributes.headline
ΑΣΗΜΩΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ U251N0305

# data[].attributes.subject
ΑΣΗΜΩΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ U251N0305

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Ψυχίατρος Θεσσαλονίκη

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ψυχογενής ανορεξία

Στην ψυχογενή ανορεξία υπάρχει:

Απώλεια βάρους σε σημείο που αυτό να είναι κατά τουλάχιστον 15% χαμηλότερο από το αναμενόμενο με βάση την ηλικία και το ύψος.

Η απώλεια βάρους επιτυγχάνεται από το ίδιο το άτομο με αποφυγή "παχυντικών τροφών".

Υπάρχει μια αίσθηση εαυτού ότι το άτομο είναι υπερβολικά παχύ, με ένα βαθύ φόβο ότι θα παχύνει τα οποία οδηγούν σε ένα αυτο-επιβαλλόμενο χαμηλό επίπεδο βάρους.

Διαταραχή καταμήνιου κύκλου στις γυναίκες και έλλειψη σεξουαλικού ενδιαφέροντος από τους άνδρες.

Υπάρχουν 2 τύποι ασθενών από ψυχογενή ανορεξία:

Περιοριστικός τύπος: Κατά το παρόν επεισόδιο ψυχογενούς ανορεξίας, το άτομο δεν εκδηλώνει τακτικά συμπεριφορές επεισοδιακής υπερφαγίας (binge eating) ή κάθαρσης (π.χ. αυτο-προκαλούμενοι εμετοί, κατάχρηση καθαρτικών, διουρητικών ή κλυσμάτων).

Τύπος επεισοδιακής υπερφαγίας/κάθαρσης: Κατά το παρόν επεισόδιο ψυχογενούς ανορεξίας, το άτομο τακτικά εμφανίζει συμπεριφορές επεισοδιακής υπερφαγίας ή κάθαρσης (π.χ. αυτο-προκαλούμενοι εμετοί, κατάχρηση καθαρτικών, διουρητικών ή κλυσμάτων).

# data[].attributes.attachment_link.title
Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής | Καρανίκας Ευάγγελος

# data[].attributes.attachment_link.description
Ο Ψυχίατρος - Ψυχοθεραπευτής Καρανίκας Ευάγγελος ασχολείται με ψυχικές διαταραχές που σχετίζονται με τις διαταραχές πρόληψης τροφής, όπως είναι η βουλιμία και η ανορεξία.

# data[].attributes.headline
ΚΟΝΤΙΖΑ ΜΑΡΙΑ ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 9 U254N0973

# data[].attributes.subject
ΚΟΝΤΙΖΑ ΜΑΡΙΑ ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 9 U254N0973

# data[].attributes.headline
ΧΑΤΖΗΕΥΣΤΡΑΤΙΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ-U251N0866-ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 09

# data[].attributes.subject
ΧΑΤΖΗΕΥΣΤΡΑΤΙΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ-U251N0866-ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 09

# data[].attributes.body
Οι διαταραχές πρόσληψης τροφής αποτελούν σοβαρές ψυχικές διαταραχές που επηρεάζουν τη σωματική υγεία, τη συναισθηματική κατάσταση και τη συνολική λειτουργικότητα του ατόμου. Οι πιο συχνές μορφές περιλαμβάνουν τη νευρική ανορεξία, τη νευρική βουλιμία και τη διαταραχή υπερφαγίας, οι οποίες χαρακτηρίζονται από διαταραγμένες συμπεριφορές διατροφής και έντονη ανησυχία για το βάρος και την εικόνα σώματος. Η αιτιολογία τους θεωρείται πολυπαραγοντική, καθώς εμπλέκονται βιολογικοί, ψυχολογικοί και κοινωνικοί παράγοντες, γεγονός που καθιστά απαραίτητη μια ολιστική προσέγγιση στην κατανόηση και αντιμετώπισή τους. Σύμφωνα με τις σύγχρονες κατευθυντήριες οδηγίες, η έγκαιρη διάγνωση και η εφαρμογή τεκμηριωμένων θεραπευτικών παρεμβάσεων, όπως η γνωσιακή-συμπεριφορική θεραπεία και η διεπιστημονική συνεργασία επαγγελματιών υγείας, αποτελούν βασικά στοιχεία για τη βελτίωση της πρόγνωσης. Παράλληλα, δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στη συνεχή παρακολούθηση του ατόμου και στην πρόληψη των υποτροπών, καθώς οι διαταραχές αυτές συνδέονται με αυξημένη νοσηρότητα και, σε ορισμένες περιπτώσεις, θνησιμότητα. Συνολικά, η αντιμετώπιση των διαταραχών πρόσληψης τροφής απαιτεί εξατομικευμένη και πολυδιάστατη παρέμβαση, που λαμβάνει υπόψη τις ιδιαίτερες ανάγκες κάθε ατόμου.

Βιβλιογραφία (APA 7)

National Institute for Health and Care Excellence. (2017). Eating disorders: Recognition and treatment.

# data[].attributes.headline
Άννα Σκαρτσολιά, U244N2571, Ακροατήριο 06

# data[].attributes.subject
Άννα Σκαρτσολιά, U244N2571, Ακροατήριο 06

# data[].attributes.headline
Άννα Σκαρτσολιά, U244N2571, ακροατήριο 06

# data[].attributes.subject
Άννα Σκαρτσολιά, U244N2571, ακροατήριο 06

# data[].attributes.headline
ΜΠΑΝΙΑ ΚΑΛΛΙΟΠΗ-ΧΡΥΣΑΥΓΗ

# data[].attributes.subject
ΜΠΑΝΙΑ ΚΑΛΛΙΟΠΗ-ΧΡΥΣΑΥΓΗ

# data[].attributes.body
ΜΠΑΝΙΑ ΚΑΛΛΙΟΠΗ-ΧΡΥΣΑΥΓΗ. U251N0035. ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 8.

# data[].attributes.attachment_link.title
ΚΑΛΛΙΟΠΗ-ΧΡΥΣΑΥΓΗ ΜΠΑΝΙΑ U251N0035 9

# data[].attributes.headline
ΔΗΜΟΥΛΑ ΒΑΣΙΛΙΚΗ. 

# data[].attributes.subject
ΔΗΜΟΥΛΑ ΒΑΣΙΛΙΚΗ. 

# data[].attributes.body
ΔΗΜΟΥΛΑ ΒΑΣΙΛΙΚΗ, U251N0300, ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 8.

# data[].attributes.attachment_link.title
ΔΗΜΟΥΛΑ ΒΑΣΙΛΙΚΗ U251N0300 9

# data[].attributes.headline
Κωνσταντίνα Τσάκωνα (U254N2740) Ακροατήριο 1)

# data[].attributes.subject
Κωνσταντίνα Τσάκωνα (U254N2740) Ακροατήριο 1)

# data[].attributes.attachment_link.title
Η Ζέτα Δούκα για τις διαταραχές πρόσληψης τροφής που πέρασε | Απλές κουβέντες | OPEN TV

# data[].attributes.headline
ΜΑΝΟΥΣΑΡΙΔΟΥ ΕΙΡΗΝΗ U261N0320(ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 08)

# data[].attributes.subject
ΜΑΝΟΥΣΑΡΙΔΟΥ ΕΙΡΗΝΗ U261N0320(ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 08)

# data[].attributes.body
Οι διαταραχές πρόσληψης τροφής στα παιδιά και στους εφήβους δεν αφορούν μόνο τη σχέση με το φαγητό ή το σωματικό βάρος, αλλά συνδέονται βαθύτερα με την εικόνα σώματος, την αυτοεκτίμηση, τη συναισθηματική δυσκολία και την ανάγκη ελέγχου. Συχνά, το σύμπτωμα γίνεται ένας τρόπος έκφρασης ψυχικής πίεσης που το παιδί ή ο έφηβος δυσκολεύεται να εκφράσει με λόγια. Γι’ αυτό, η έγκαιρη αναγνώριση και η υποστηρικτική, μη επικριτική στάση από την οικογένεια, το σχολείο και τους ειδικούς είναι καθοριστικές για την πρόληψη και την αποκατάσταση.

# data[].attributes.headline
ΜΑΝΟΥΣΑΡΙΔΟΥ ΕΙΡΗΝΗ U261N0320(AKΡΟΑΤΗΡΙΟ 08 )

# data[].attributes.subject
ΜΑΝΟΥΣΑΡΙΔΟΥ ΕΙΡΗΝΗ U261N0320(AKΡΟΑΤΗΡΙΟ 08 )

# data[].attributes.body
Το άρθρο εξετάζει τη συμβολή των δημιουργικών θεραπειών μέσω τέχνης στη θεραπεία εφήβων με διατροφικές διαταραχές. Αναδεικνύει ότι η τέχνη, η κίνηση, η μουσική και το δράμα μπορούν να βοηθήσουν τους εφήβους να εκφράσουν συναισθήματα που δυσκολεύονται να λεκτικοποιήσουν, να επεξεργαστούν ζητήματα ταυτότητας και σχέσεων και να ενισχύσουν την αίσθηση ενδυνάμωσης και ελπίδας μέσα στη θεραπευτική διαδικασία.

# data[].attributes.attachment_link.title
ScienceDirect.com | Science, health and medical journals, full text articles and books.

# data[].attributes.attachment_link.description
ScienceDirect is the world’s leading source for scientific, technical, and medical research. Explore journals, books and articles.

# data[].attributes.headline
ΜΑΝΟΥΣΑΡΙΔΟΥ ΕΙΡΗΝΗ U261N0320(ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 08)

# data[].attributes.subject
ΜΑΝΟΥΣΑΡΙΔΟΥ ΕΙΡΗΝΗ U261N0320(ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 08)

# data[].attributes.body
Επιστημονικό άρθρο ανασκόπησης για την ψυχογενή βουλιμία στην εφηβεία,με έμφαση στον επιπολασμό,τις θεραπευτικές προκλήσεις και τις διαθέσιμες παρεμβάσεις.

# data[].attributes.attachment_link.title
Bulimia nervosa in adolescents: prevalence and treatment challenges

# data[].attributes.attachment_link.description
Bulimia nervosa (BN) is a serious psychiatric illness that typically develops during adolescence or young adulthood, rendering adolescents a target for early intervention. Despite the increasing research devoted to the treatment of youth with…

# data[].attributes.headline
ΤΣΕΡΛΕΝΤΑΚΗ ΕΙΡΗΝΗ  (Ακροατήριο 03)-U254N2090

# data[].attributes.subject
ΤΣΕΡΛΕΝΤΑΚΗ ΕΙΡΗΝΗ  (Ακροατήριο 03)-U254N2090

# data[].attributes.attachment_link.description
AI-generated summary of Anorexia and Eating Disorders. Key points, timestamps, and highlights.

# data[].attributes.headline
Αικατερίνη Καγγελίδου U254N2243 Ακροατήριο 05

# data[].attributes.subject
Αικατερίνη Καγγελίδου U254N2243 Ακροατήριο 05

# data[].attributes.headline
ΛΑΓΚΑΝΗ ΔΗΜΗΤΡΑ U254N0027

# data[].attributes.subject
ΛΑΓΚΑΝΗ ΔΗΜΗΤΡΑ U254N0027

# data[].attributes.attachment_link.title
Effective Treatment Approaches for Eating Disorders in Children and Adolescents: A Review Article

# data[].attributes.attachment_link.description
Eating disorders are serious psychiatric illnesses marked by disordered behaviors toward food and eating due to dissatisfactory body shape and weight, which impact the physical and psychological growth of children and adolescents. This review aims to recognize the effectiveness of psychotherapy and pharmacotherapy in treating eating disorders.

# data[].attributes.headline
ΓΛΥΚΕΡΙΑ ΒΑΣΙΛΙΚΙΑ U254N1233 ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 08

# data[].attributes.subject
ΓΛΥΚΕΡΙΑ ΒΑΣΙΛΙΚΙΑ U254N1233 ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 08

# data[].attributes.body
Η ταινία Starving in Suburbia δείχνει πως μια έφηβη οδηγείται σε διαταραχή πρόσληψησ τροφής επηρεασμένη κυρίως απο τα social media . Η ταινία αυτη παρουσιάζει με εναν πολυ ρεαλιστικό τρόπο την διαταραχή αυτη και παιρνάει πολυ σημαντικά μηνύματα πανω σε αυτο το θέμα , οπως το τι σημαντική επηρροή μπορούν να έχουν τα social media στη ζωή ενος κοριτσιού το οποιο βρίσκεται στην εφηβεία και σε τι κίνδυνους μπορούν να την οδηγήσουν .

# data[].attributes.attachment_link.title
Starving in Suburbia (2024) Drama Trailer by MarVista with Laura Wiggins

# data[].attributes.headline
ΧΑΡΙΚΛΕΙΑ ΧΡΥΣΟΒΑΛΑΝΤΟΥ ΒΙΤΑΛΙΩΤΗ (ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 02)-U251N0160

# data[].attributes.subject
ΧΑΡΙΚΛΕΙΑ ΧΡΥΣΟΒΑΛΑΝΤΟΥ ΒΙΤΑΛΙΩΤΗ (ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 02)-U251N0160

# data[].attributes.body
Η παρούσα μελέτη αφορά ένα κορίτσι ηλικίας 14 ετών, μαθήτρια γυμνασίου που ζει με τους δύο γονείς της και έναν μεγαλύτερο αδερφό. Οι γονείς παρατήρησαν σημαντική απώλεια βάρους και αλλαγές στη συμπεριφορά σχετικά με το φαγητό τους τελευταίους μήνες.

# data[].attributes.attachment_link.title
An Adolescent with Anorexia Nervosa – A Case Report

# data[].attributes.attachment_link.description
This case report illustrates an adolescent with clinical presentation of moderate anorexia nervosa with no significant co-morbidities. It highlights the management of anorexia nervosa in the outpatient setting by a multi-disciplinary health care…

# data[].attributes.headline
ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ U244N1042 ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 01

# data[].attributes.subject
ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ U244N1042 ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 01

# data[].attributes.attachment_link.title
Schema Therapy for Eating Disorders | Libristo.gr

# data[].attributes.attachment_link.description
Αναζητάτε βιβλίο Schema Therapy for Eating Disorders από: Susan Simpson; Κάνετε τις αγορές σας από ένα αξιόπιστο κατάστημα με προσιτές τιμές. Σημεία διανομής σε όλη τη χώρα και 30 ημέρες για επιστροφή!

# data[].attributes.headline
Μπαλάφας Λουκάς ΑΦΤ: U254N1882 Ακροατήριο 03 

# data[].attributes.subject
Μπαλάφας Λουκάς ΑΦΤ: U254N1882 Ακροατήριο 03 

# data[].attributes.body
https://upbility.g

# data[].attributes.attachment_link.title
Οδηγός για την Παιδική Διατροφική Διαταραχή

# data[].attributes.attachment_link.description
Οι παιδικές διατροφικές διαταραχές περιλαμβάνουν ένα φάσμα ψυχιατρικών καταστάσεων που επηρεάζουν τη διατροφική συμπεριφορά και την αντίληψη της εικόνας του σώματος ενός παιδιού

# data[].attributes.headline
ΠΕΡΤΖΙΝΙΔΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ U244N1777 (ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 6) 

# data[].attributes.subject
ΠΕΡΤΖΙΝΙΔΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ U244N1777 (ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 6) 

# data[].attributes.body
Μπορεί η καταγραφή της τροφής να γίνει τέχνη; Η Vanessa Beecroft στο έργο της «Despair» (The Book of Food) παρουσίασε το προσωπικό της ημερολόγιο, όπου για 8 χρόνια κατέγραφε σχολαστικά κάθε γεύμα της, ταξινομώντας το ακόμα και με βάση το χρώμα. Αυτή η «αρχειοθέτηση» της πείνας αποτυπώνει με συγκλονιστικό τρόπο την ανάγκη για απόλυτο έλεγχο που βιώνουν τα άτομα με Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής. Εδώ, η τέχνη δεν ωραιοποιεί, γίνεται ένα κλινικό τεκμήριο που μετατρέπει την εμμονή σε οπτική εμπειρία.

Όταν το φαγητό μετατρέπεται σε έναν στεγνό κατάλογο αριθμών και χρωμάτων, πού σταματά η τροφή ως ανάγκη ζωής και πού αρχίζει η τροφή ως εργαλείο ελέγχου;

# data[].attributes.headline
Στεφανιδέρη Ελένη, U261N0014, Ακροατήριο 04 

# data[].attributes.subject
Στεφανιδέρη Ελένη, U261N0014, Ακροατήριο 04 

# data[].attributes.body
Attachment, Assessment, and Psychological Intervention: A Case Study of Anorexia.

# data[].attributes.attachment_link.title
Attachment, Assessment, and Psychological Intervention A Case Study of Anorexia

# data[].attributes.headline
Ζαφειροπούλου Βασιλική - U251N0384 (Ακροατήριο 09)

# data[].attributes.subject
Ζαφειροπούλου Βασιλική - U251N0384 (Ακροατήριο 09)

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
ΑΝΑΣΑ ΤΡΟΦΗ ΓΙΑ ΣΚΕΨΗ

# data[].attributes.attachment_link.title
Τι πρέπει να ξέρω για τις Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής 01 49

# data[].attributes.headline
ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΦΩΤΙΟΣ U261N0577 (ΑΚΡΟΤΗΡΙΟ 07)

# data[].attributes.subject
ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΦΩΤΙΟΣ U261N0577 (ΑΚΡΟΤΗΡΙΟ 07)

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Ελισάβετ Φωτιάδου

# data[].attributes.attachment_link.title
Τρώγοντας την ανορεξία μου - Key Books

# data[].attributes.attachment_link.description
Βιβλία για ανοιχτά μυαλά

# data[].attributes.body
Οι διαταραχές πρόσληψης τροφής είναι σοβαρές ψυχικές διαταραχές που επηρεάζουν τη σχέση με το φαγητό και το σώμα.
Το βίντεο δείχνει πόσο σημαντική είναι η κατανόηση και η υποστήριξη.

# data[].attributes.attachment_link.title
Διατροφικές διαταραχές: Αναζητώντας το “τέλειο” σώμα | 365 Στιγμές | ΕΡΤ

# data[].attributes.headline
Αφεντούλη Βασιλική U254N0341

# data[].attributes.subject
Αφεντούλη Βασιλική U254N0341

# data[].attributes.body
Η φωτογραφία παρουσιάζει την προσπάθεια των γονέων να στηρίξουν στη θεραπεία το παιδί τους με Νευρική Ανορεξία

# data[].attributes.headline
Αγγελάκη Δέσποινα/U254N1939/Ακροατήριο 07

# data[].attributes.subject
Αγγελάκη Δέσποινα/U254N1939/Ακροατήριο 07

# data[].attributes.body
Ο Fernando Botero είναι γνωστός για τα έργα του με ανθρώπινες μορφές σε υπερβολικές διαστάσεις. Μέσα από την τέχνη του, αμφισβητεί τα στερεότυπα για το «ιδανικό» σώμα και μας καλεί να δούμε την ομορφιά στη διαφορετικότητα. Τα έργα του μπορούν να βοηθήσουν τα παιδιά να κατανοήσουν ότι δεν υπάρχει ένα μόνο σωστό πρότυπο σώματος.

# data[].attributes.headline
Φωτίου Γεωργία Ακροατήριο 4 U251Ν0414

# data[].attributes.subject
Φωτίου Γεωργία Ακροατήριο 4 U251Ν0414

# data[].attributes.body
Διδακτορική διατριβή της οποίας τα ευρήματα δείχνουν ότι η αποτίμηση της ανάρρωσης που βασίζεται στη καθαυτή συμπτωματολογία των ΔΠΤ είναι πολύ σημαντική, αλλά δεν είναι επαρκής για την εκτίμηση της συνολικής αίσθησης βελτίωσης των ασθενών. Οι ψυχολογικοί και κοινωνικοί παράγοντες είναι εξίσου σημαντικοί αν θέλουμε να πετύχουμε την «πλήρη ανάρρωση», που θα οδηγήσει σε πιο ικανοποιημένους και υγιείς θεραπευόμενους και, άρα, καλύτερα θεραπευτικά αποτελέσματα.

# data[].attributes.attachment_link.title
Καραπαύλου Δάφνη-Αλεξάνδρα (2021 Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ)) Διευρεύνηση μη ειδικών θεραπευτικών παραγόντων που σχετίζονται με θετική έκβαση των ψυχοθεραπευτικών παρεμβάσεων σε πάσχουσες από διαταραχή πρόσληψης τροφής

# data[].attributes.attachment_link.description
Καραπαύλου Δάφνη-Αλεξάνδρα (2021 Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ)) Διευρεύνηση μη ειδικών θεραπευτικών παραγόντων που σχετίζονται με θετική έκβαση των ψυχοθεραπευτικών παρεμβάσεων σε πάσχουσες από διαταραχή πρόσληψης τροφής

# data[].attributes.headline
ΘΑΝΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ u244N2795 ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 8 

# data[].attributes.subject
ΘΑΝΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ u244N2795 ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 8 

# data[].attributes.body
Η Αποφευκτική/Περιοριστική Διαταραχή Πρόσληψης Τροφής (ARFID) αποτελεί μια σύνθετη διατροφική διαταραχή της παιδικής ηλικίας που διαφέρει ριζικά από την ανορεξία, καθώς η άρνηση τροφής δεν πηγάζει από την επιθυμία για απώλεια βάρους ή τη δυσαρέσκεια με την εικόνα σώματος, αλλά από βαθύτερα λειτουργικά και βιολογικά αίτια. Τα παιδιά με ARFID μπορεί να εμφανίζουν μια ακραία επιλεκτικότητα βασισμένη σε αισθητηριακά χαρακτηριστικά όπως η υφή, η οσμή ή η εμφάνιση των τροφών, να νιώθουν έναν παραλυτικό φόβο για πιθανό πνιγμό ή εμετό μετά από κάποια τραυματική εμπειρία, ή ακόμα και να παρουσιάζουν μια γενικευμένη έλλειψη ενδιαφέροντος για το φαγητό, ξεχνώντας συστηματικά να φάνε. Αυτή η συμπεριφορά οδηγεί συχνά σε σοβαρές διατροφικές ελλείψεις, εξάρτηση από συμπληρώματα διατροφής και σημαντική καθυστέρηση στην ομαλή ανάπτυξη του παιδιού, ενώ παράλληλα δημιουργεί έντονο στρες στο οικογενειακό περιβάλλον κατά τη διάρκεια των γευμάτων.

Βιβλιογραφία

Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (WHO). ICD-11 (International Classification of Diseases).

Τζαβάρας, Δ. (2008). Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής: Ανορεξία - Βουλιμία - Υπερφαγία - Παχυσαρκία. Εκδόσεις Mediforce.

# data[].attributes.headline
Αγγελάκη Δέσποινα/U254N1939/Ακροατήριο 07

# data[].attributes.subject
Αγγελάκη Δέσποινα/U254N1939/Ακροατήριο 07

# data[].attributes.body
Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης επηρεάζουν σημαντικά την εικόνα που διαμορφώνουν οι έφηβοι για το σώμα τους. Η συνεχής έκθεση σε μη ρεαλιστικά πρότυπα ομορφιάς και «ιδανικά» σώματα μπορεί να οδηγήσει σε αρνητική αυτοεικόνα, χαμηλή αυτοεκτίμηση και αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης διαταραχών πρόσληψης τροφής. Η κριτική σκέψη και η ενίσχυση της αποδοχής της διαφορετικότητας αποτελούν βασικούς παράγοντες πρόληψης.

# data[].attributes.attachment_link.title
Social Media Effects Regarding Eating Disorders and Body Image in Young Adolescents

# data[].attributes.attachment_link.description
The following study investigates how eating problems and young people’s body image are affected by social media. As social media becomes more pervasive, young teenagers are exposed to many pictures, messages, and influencers encouraging unachievable…

# data[].attributes.headline
Παναγιώτα Παναγιώτου, U254N2532

# data[].attributes.subject
Παναγιώτα Παναγιώτου, U254N2532

# data[].attributes.body
Αυτό το βιβλίο αναπτύσσει το θέμα της ισορροπημένης διατροφής των παιδιών και αποτελεί αρωγό για τη σωματική τους ανάπτυξη και την πνευματική τους εξέλιξη.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
ΤΖΙΑΜΠΙΡΗΣ ΠΥΡΑΜΙΔΑ

# data[].attributes.attachment_link.title
Η Κυρά Διατροφή Πρώτη Στην Μαγειρική! - Mosaik | The Source Of Inspiration

# data[].attributes.attachment_link.description
Η ισορροπημένη διατροφή των παιδιών αποτελεί αρωγό για τη σωματική τους ανάπτυξη και την πνευματική τους εξέλιξη. Αυτό το βιβλίο, με χιούμορ και φαντασία, εξηγεί με ευφάνταστο τρόπο τις βασικές αρχές της καλής διατροφής.

# data[].attributes.headline
Μπερρή Θεοδώρα U261N0133 (Ακροατήριο 06)

# data[].attributes.subject
Μπερρή Θεοδώρα U261N0133 (Ακροατήριο 06)

# data[].attributes.body
Μελέτη Περίπτωσης με Νευρική Ανορεξία

# data[].attributes.headline
Φλούδα Αντιγόνη U241N1272(ακροατήριο 04)

# data[].attributes.subject
Φλούδα Αντιγόνη U241N1272(ακροατήριο 04)

# data[].attributes.body
Το παρόν κλινικό εγχειρίδιο παρουσιάζει αναλυτικά τις βασικές διαταραχές πρόσληψης τροφής, όπως η ψυχογενής ανορεξία, η ψυχογενής βουλιμία και η διαταραχή επεισοδιακής υπερφαγίας, καθώς και τα διαγνωστικά τους χαρακτηριστικά. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στους παράγοντες κινδύνου, στην αιτιοπαθογένεια και στη σημασία της ολοκληρωμένης κλινικής αξιολόγησης των ασθενών. Επιπλέον, αναλύονται σύγχρονες θεραπευτικές προσεγγίσεις, με κύρια τη γνωσιακή-συμπεριφορική θεραπεία, καθώς και η ανάγκη για διεπιστημονική συνεργασία μεταξύ επαγγελματιών υγείας. Το εγχειρίδιο αναδεικνύει τον σημαντικό ρόλο της οικογένειας και της έγκαιρης παρέμβασης στη βελτίωση της πορείας των διαταραχών. Τέλος, υπογραμμίζεται η σημασία της πρόληψης και της ενημέρωσης του πληθυσμού για την αντιμετώπιση αυτών των ψυχικών διαταραχών.

# data[].attributes.headline
Μπουρουζίκα Κωνσταντία Άννα U254N1469 (Ακροατήριο 08)

# data[].attributes.subject
Μπουρουζίκα Κωνσταντία Άννα U254N1469 (Ακροατήριο 08)

# data[].attributes.attachment_link.title
ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΤΡΟΦΗΣ

# data[].attributes.attachment_link.title
#280 - Διατροφικές Διαταραχές - Φραγκίσκος Γονιδάκης

# data[].attributes.headline
Περούλη Λουίζα U254N2616

# data[].attributes.subject
Περούλη Λουίζα U254N2616

# data[].attributes.body
πολύτιμο βοήθημα τόσο για τον γνωσιακό θεραπευτή, ο οποίος καλείται να συνδράμει ασθενείς που πάσχουν από κάποια διαταραχή πρόσληψης τροφής, όσο και για κάθε επαγγελματία ψυχικής υγείας, ο οποίος επιθυμεί να διευρύνει τις γνώσεις του στη θεραπευτική προσπέλαση των διαταραχών πρόσληψης τροφής.

# data[].attributes.headline
Τσουκαρέλλα Θεοδώρα , Ακροατήριο 01 , U251N0270

# data[].attributes.subject
Τσουκαρέλλα Θεοδώρα , Ακροατήριο 01 , U251N0270

# data[].attributes.body
Beautiful Me

Το Beautiful Me είναι ένα εικονογραφημένο παιδικό βιβλίο που επικεντρώνεται στην αποδοχή του σώματος και την αυτοεκτίμηση. Σκοπός του είναι να βοηθήσει τα παιδιά να αναγνωρίσουν τη μοναδική τους ομορφιά και να αναπτύξουν θετική εικόνα σώματος από νεαρή ηλικία.

Κύρια στοιχεία

Συγγραφέας: Nabela Noor

Εικονογράφηση: Nabi H. Ali

Έτος έκδοσης: 2021

Εκδότης: Simon & Schuster Books for Young Readers

Είδος: Παιδική εικονογραφημένη λογοτεχνία / Αυτοεκτίμηση

Υπόθεση και θεματική

Το βιβλίο ακολουθεί ένα μικρό κορίτσι που μαθαίνει να αγαπά κάθε πτυχή του εαυτού της, παρά τα κοινωνικά πρότυπα ή τις εξωτερικές πιέσεις. Μέσα από ρυθμικό κείμενο και φωτεινές εικόνες, προωθεί τη διαφορετικότητα, την πολιτισμική υπερηφάνεια και την ενσυναίσθηση. Η αφήγηση ενθαρρύνει τα παιδιά να δουν την ομορφιά τους πέρα από τα στερεότυπα και να αποδεχτούν τη μοναδικότητά τους.

Δημιουργικό υπόβαθρο

Η συγγραφέας Nabela Noor, γνωστή για τη δράση της στην ενδυνάμωση της αυτοεικόνας και της ενσωμάτωσης, βασίζει το βιβλίο στις προσωπικές της εμπειρίες ως γυναίκα νοτιοασιατικής καταγωγής. Με τη συνεργασία του εικονογράφου Nabi H. Ali, δημιούργησαν ένα οπτικά ζωντανό έργο που αντικατοπτρίζει την πολυπολιτισμική πραγματικότητα και ενισχύει θετικά πρότυπα για παιδιά διαφορετικής προέλευσης.

Αντίκτυπος και αποδοχή

Το Beautiful Me έτυχε ευρείας αναγνώρισης για το μήνυμα αποδοχής που προβάλλει και τη συμπεριληπτική εικονογράφησή του. Έχει χρησιμοποιηθεί σε σχολικά προγράμματα και οικογενειακές αναγνώσεις ως εργαλείο για να ενισχύσει συζητήσεις γύρω από την ποικιλομορφία, την αυτοεκτίμηση και την ενδυνάμωση των παιδιών.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Praise for Beautiful:

Truly a beautiful book. -Elizabeth Bird, SLJ 2016 Books with A Message

Celebrated here for their particularity and their diversity, girls are given the space to find beauty in all kinds of ways. -Kirkus Reviews

The illustrations evoke a feeling of uniqueness, independence, and strength, defining beauty through diversity, talents, and passions. - Melissa Smith, School Library Journal

Beautiful breaks barriers by showing girls free to be themselves: splashing in mud, conducting science experiments, and reading books under a flashlight with friends. This book will encourage all girls to embrace who they are and realize their endless potential.

# data[].attributes.attachment_link.description
Truly a beautiful book. -Elizabeth Bird, SLJ 2016 Books with A Message Celebrated here for their particularity and their diversity, girls are given the space to find beauty in all kinds of ways. -Kirkus Reviews The illustrations evoke a feeling of uniqueness, independence, and strength, defining beauty through diversity, talents, and passions.

# data[].attributes.headline
Chondrodimou Loukia U251N0689 (ακροατήριο 04)

# data[].attributes.subject
Chondrodimou Loukia U251N0689 (ακροατήριο 04)

# data[].attributes.attachment_link.title
διαταραχη τροφης

# data[].attributes.headline
Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής: πέρα από το φαγητόΕ

# data[].attributes.subject
Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής: πέρα από το φαγητόΕ

# data[].attributes.headline
Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής: πέρα από το φαγητό Ευθαλία Λιάκου U251N0139 Ακροατήριο 07

# data[].attributes.subject
Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής: πέρα από το φαγητό Ευθαλία Λιάκου U251N0139 Ακροατήριο 07

# data[].attributes.body
Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής: πέρα από το φαγητό

Μελετώντας το θέμα των διαταραχών πρόσληψης τροφής, διαπίστωσα πως πρόκειται για ένα πολυδιάστατο φαινόμενο που δεν περιορίζεται απλώς στη διατροφική συμπεριφορά, αλλά συνδέεται βαθιά με την ψυχική υγεία, την αυτοαντίληψη και τις κοινωνικές επιρροές που δέχεται το άτομο. Πολλές φορές, στην καθημερινότητα τείνουμε  να απλοποιούμε αυτές τις διαταραχές, θεωρώντας ότι σχετίζονται μόνο με την «υπερβολική δίαιτα» ή την «έλλειψη αυτοελέγχου». Συνεπώς, η επιστημονική έρευνα δείχνει ότι η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη.

Σύμφωνα με τη μελέτη των Smith et al. (2025), οι διαταραχές πρόσληψης τροφής χαρακτηρίζονται από έντονη ετερογένεια ως προς τα συμπτώματα και την πορεία τους. Εν παραδείγματι, δύο άτομα με την ίδια διάγνωση μπορεί να εμφανίζουν εντελώς διαφορετικές συμπεριφορές, συναισθήματα και ανάγκες. Αυτό το στοιχείο μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση, καθώς αναδεικνύει την ανάγκη για εξατομικευμένες παρεμβάσεις και όχι για γενικευμένες θεραπευτικές προσεγγίσεις. Όπως διαφαίνεται η μελέτη, τα παραδοσιακά μοντέλα θεραπείας δεν είναι πάντα αποτελεσματικά για όλους, γεγονός που ενισχύει τη σημασία της προσαρμογής της θεραπείας στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του κάθε ατόμου (Smith et al., 2025).

Επιπρόσθετα, οι Treasure et al. (2020) τονίζουν ότι οι διαταραχές αυτές επηρεάζονται από ένα σύνολο παραγόντων, όπως η τελειομανία, το άγχος, οι τραυματικές εμπειρίες και οι κοινωνικές πιέσεις που σχετίζονται με τα πρότυπα ομορφιάς. Ζώντας σε μια εποχή όπου τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης προβάλλουν συχνά μη ρεαλιστικά πρότυπα σώματος, θεωρώ ότι οι πιέσεις αυτές γίνονται ακόμη πιο έντονες, ιδιαίτερα για τους εφήβους και τους νέους ενήλικες.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκλήθηκε από το γεγονός ότι πολλές φορές οι διαταραχές πρόσληψης τροφής δεν γίνονται εύκολα αντιληπτές από το περιβάλλον. Ένα άτομο μπορεί να φαίνεται λειτουργικ» ή ακόμα και να δέχεται θετικά σχόλια για την εμφάνισή του, ενώ στην πραγματικότητα βιώνει έντονη ψυχική δυσφορία. Αυτό αναδεικνύει πόσο σημαντική είναι η ευαισθητοποίηση και η εκπαίδευση τόσο της κοινωνίας όσο και των εκπαιδευτικών.

Στο σχολικό πλαίσιο, θεωρώ ότι οι εκπαιδευτικοί έχουν έναν ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο. Μέσα από ένα υποστηρικτικό και συμπεριληπτικό περιβάλλον, μπορούν να συμβάλουν στην ενίσχυση της αυτοεκτίμησης των μαθητών και στην αποδοχή της διαφορετικότητας, μειώνοντας έτσι παράγοντες κινδύνου που σχετίζονται με την ανάπτυξη τέτοιων διαταραχών. Συνεπακόλουθα, η έγκαιρη αναγνώριση συμπεριφορών που μπορεί να υποδηλώνουν διαταραχή πρόσληψης τροφής είναι καθοριστική για την παραπομπή σε κατάλληλη υποστήριξη.

Καταλήγοντας, αυτό που κρατάω από τη μελέτη και τη γενικότερη ενασχόλησή μου με το θέμα είναι ότι οι διαταραχές πρόσληψης τροφής αποτελούν σοβαρές ψυχικές διαταραχές που απαιτούν κατανόηση, αποδοχή και επιστημονική αντιμετώπιση. Δεν είναι θέμα επιλογής ή δύναμης χαρακτήρα, αλλά μια σύνθετη κατάσταση που επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες και χρειάζεται ολιστική προσέγγιση.

Βιβλιογραφία

Smith, J., Brown, L., & Taylor, K. (2025). Symptom heterogeneity and treatment response in eating disorders. Journal of Eating Disorders, 13(1). https://doi.org/10.1186/s40337-025-01485-7

Treasure, J., Duarte, T. A., & Schmidt, U. (2020). Eating disorders. The Lancet, 395(10227), 899–911. https://doi.org/10.1016/S0140-6736(20)30059-3

# data[].attributes.attachment_link.title
Διαταραχές πρόσληψης τροφής