# data[].attributes.body
İlkbahar, Yeşilova Kasabası’na rengini, kokusunu ve neşesini getirmişti. Her yıl bu mevsimde yapılan “Bahar Şenliği” için köy meydanı rengârenk süslenir, herkes evinden en güzel yemeklerini getirir, çocuklar dallara asılmış kurdeleler arasında koştururdu. Ama bu yılın şenliği biraz farklı olacaktı. Çünkü ormanın derinliklerinde, büyük meşe ağacının tepesindeki eski ağaçevde bir sır saklıydı. Ece, kasabanın en meraklı çocuğuydu. Şenlik sabahı, annesinin yaptığı kurabiyelerle ormana doğru yürürken gökyüzünden geçen parlak bir cisim gördü. Hemen ağaçevin olduğu yere doğru koştu. Ağaçev, kasabanın çocukları arasında “gizemli kulübe” olarak bilinir, ama artık pek kimse uğramazdı. Ece ağacın merdivenlerinden dikkatle tırmanıp kapıyı araladığında, içeride garip bir ses duydu: – "Merhaba, sanırım yanlış gezegene indim." Karşısında gümüş renkli bir kıyafet giymiş, başında kocaman bir kask olan biri duruyordu. Bir astronottu bu! Üstelik uzay gemisi, ağaçevin tam arkasındaki boş alana inmişti. Adı Zeta’ydı ve Satürn’ün uydularından birinde yaşıyordu. Bir hata sonucu Yeşilova'ya iniş yapmıştı. Ece heyecanla Zeta’yı şenliğe davet etti. Başta köylüler biraz tedirgin olsa da, Zeta’nın uzay meyveleriyle yaptığı tatlı ve havada süzülen dansları, şenliğin yıldızı olmasına yetti. Çocuklar Zeta’yı çok sevdi, Zeta da ilkbaharın rengârenk çiçeklerine ve insanların sıcaklığına hayran kaldı. Şenliğin sonunda Zeta, ağaçevin çatısına küçük bir uydu yerleştirdi: “Sizi unutmayacağım,” dedi, “Belki bir gün siz de bizi ziyaret edersiniz.” Ve sonra gökyüzüne doğru yükseldi. O günden sonra, her bahar şenliğinde ağaçevin tepesinde bir ışık yanar ve çocuklar gökyüzüne el sallardı. Kim bilir, belki bir gün Ece ve arkadaşları da başka bir gezegende şenlik yapardı.

# data[].attributes.body
Akşam olmuştu. Güneş, denizin içinde yavaşça kayboluyordu. Sahilde uzun pelerinli bir adam yürüyordu. Bu kişi bir büyücüydü. Elinde parlayan bir asa taşıyordu.

Büyücü, denizin kenarında durdu. Gökyüzüne baktı ve mırıldandı: “Vakit geldi.” Asa birden ışık saçtı. Su üstünde ince bir yol belirdi.

Büyücü bu sihirli yolda yürümeye başladı. O, uzak bir adaya gidiyordu. Orada önemli bir görevi vardı. Yolculuk başlıyordu. Dalgalar sessizdi, rüzgâr hafifti. Sanki hepsi, büyücüyü uğurluyordu.

# data[].attributes.body
Yılbaşında Ağaç Evde Yarışma

Yılbaşı günüydü. Kar yağmış, her yer bembeyaz olmuştu. Küçük bir kasabada yaşayan *Ali* adında bir *çocuk*, çok heyecanlıydı. Çünkü arkadaşlarıyla birlikte her yıl geleneksel hale gelen bir *yarışma* düzenliyorlardı. Yarışmanın bu yılki konusu: "*Ağaç ev süsleme*" idi.

Kasabanın yakınındaki ormanda büyük bir *ağaç ev* vardı. Bu yıl yarışma orada yapılacaktı. Her çocuk yanında süsler, lambalar ve rengârenk kartonlarla gelmişti. Ali, evini en güzel şekilde süslemek için çok çalıştı. Pencerelere ışıklar astı, kapıya "Mutlu Yıllar!" yazılı bir tabela koydu.

Gün sonunda jüri geldi. Her ağaç evi gezdiler. Ali’nin evi en çok dikkat çeken oldu. Çünkü hem sadeydi hem de çok özenliydi. Jüri oyunu verdi ve *Ali bu yılki yılbaşı yarışmasını kazandı!*

Mutluluğu yüzünden okunuyordu. O günden sonra, her yılbaşı onun süslediği ağaç evde kutlanmaya başlandı.

---

# data[].attributes.body
Şubat ayıydı. Hava soğuktu, her yer karla kaplıydı.

Küçük bir ormanda, ilginç bir sınav başlamak üzereydi. Bu sınav, sıradan bir sınav değildi. Katılanlar, doğayı ne kadar koruyabildiklerini gösterecekti.

Dedektif Can da sınava katılmıştı. O, doğayı çok seven bir çocuktu. Ağaçlara zarar verenleri bulur, hayvanları korurdu. Bu yüzden herkes ona “orman dedektifi” derdi.

Sınav başladı. Can dikkatle ormanda dolaştı. Kırılan dalları topladı, çöpleri çantasına koydu. Yaralı bir sincabı da veterinere götürdü.

Sınav sonunda jüri kararını verdi. Dedektif Can, ormanı en iyi himaye eden kişi seçildi. Artık o, ormanın gerçek koruyucusuydu.

# data[].attributes.body
---

🤖🎄 Kaybolan Robot ve Yılbaşı Ormanı

Yeni yıl yaklaşıyordu. Ormanın içi bembeyaz karlarla kaplıydı. Ağaçlar ışıklarla süslenmiş, hayvanlar yılbaşı hazırlıklarına başlamıştı. Herkes neşeliydi… Bir kişi hariç: Minik Robot Miro.

Miro, ormana yeni gelmişti. Laboratuvarda yapıldıktan sonra ilk kez dışarı çıkıyordu. Her şeyi çok merak ediyordu: Kar taneleri, kuş sesleri, çam kokuları… Ama ormanda yürürken ne olduğunu anlamadan yolunu kaybetti.

– “Veri kaybı… Konum belirlenemiyor…” dedi Miro’nun iç sesi.

Korkmuştu ama pes etmedi. Yol boyunca sincaplarla konuştu, baykuştan yön sordu, su birikintisinden harita çıkarmaya çalıştı. Her yeni canlı ona yardım etti. Çünkü Miro kibardı, teşekkür ederdi ve hep gülümserdi.

En sonunda büyük bir çam ağacına geldi. Altında tüm orman halkı toplanmıştı. Herkes Miro'yu arıyordu! Onu gördüklerinde alkışladılar.

– “Miro geldi!” diye bağırdı tavşan.

O akşam yılbaşı kutlamasını hep birlikte yaptılar. Miro ormanda kaybolmuştu ama sevgi sayesinde yeniden yolunu buldu. Ve o günden sonra orman onun evi oldu.

# data[].attributes.body
Sonbahar Gecesi ve Sihirli Lunapark

Deniz, bir sonbahar akşamı lunaparka gitti. Hava serindi, yapraklar sararıp yerlere dökülmüştü. Renkli ışıklar parlıyor, müzikler çalıyordu.

Gezerken köşede eski bir çadır gördü. Üzerinde “Büyücü Doria” yazıyordu. Merak edip içeri girdi.

İçerisi sessizdi. Ortada yaşlı bir büyücü duruyordu.

“Bir dilek tut,” dedi büyücü.

Deniz düşündü.

“Dedemi çok özlüyorum,” dedi. “Onu bir kez daha görmek isterim.”

Büyücü gülümsedi, bastonunu yere vurdu. Işıklar döndü, zaman değişti. Deniz kendini küçük bir çocuk olarak buldu. Karşısında dedesi duruyordu, elinde pamuk şekerle.

Beraber güldüler, dönme dolaba bindiler. Rüzgar yaprakları savururken mutlu anlar yaşadılar.

Sonra her şey yavaşça kayboldu. Deniz yeniden büyüktü, lunaparktaydı.

Ama elinde bir fotoğraf vardı: Dedesiyle dönme dolapta gülümsüyorlardı.

Deniz göğe baktı.

“Teşekkür ederim, büyücü,” dedi sessizce.