# data[].attributes.attachment_caption
จักรพรรดินีธีโอโดรา พระอัครมเหสีในจักรพรรดิจัสติเนียนที่ 1 ในงานโมเสกของคริสต์ศตวรรษที่ 6 ภายในมหาวิหารซันวีตาเล เมืองราเวนนา

# data[].attributes.body
ค.ศ. 496 — ยุทธการโทลบิแยค, โคลวิสที่ 1 เปลี่ยนไปนับถือโรมันคาทอลิก

ค.ศ. 507 — ยุทธการวุย (Battle of Vouillé) ระหว่างแฟรงค์และวิซิกอธ

ค.ศ. 527-ค.ศ. 565 — จักรพรรดิจัสติเนียนมหาราช

ค.ศ. 535-ค.ศ. 552 — สงครามกอธิค

ค.ศ. 541-ค.ศ. 542 — โรคระบาดจัสติเนียนในคอนสแตนติโนเปิล

ค.ศ. 547 — นักบุญเบเนดิกต์แห่งเนอร์เซียเสียชีวิต

ราว ค.ศ. 570 — มุฮัมมัดเกิด

ค.ศ. 590-ค.ศ. 604 — สมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 1

ค.ศ. 597 — นักบุญโคลัมบาเสียชีวิต

ค.ศ. 602-ค.ศ. 629 — สงครามโรมัน-เปอร์เชียครั้งใหญ่ครั้งสุดท้าย

ค.ศ. 615 — นักบุญโคลัมบานัสเสียชีวิต

ค.ศ. 626 — เปอร์เชีย อวาร์ สลาฟร่วมกันล้อมกรุงคอนสแตนติโนเปิล

ค.ศ. 627 — จักรพรรดิเฮราคลิอัสแห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์ชวนให้เซิร์บเข้ามาตั้งถิ่นฐานในคาบสมุทรบอลข่าน

ค.ศ. 632 — มุฮัมมัดเสียชีวิต

ค.ศ. 634-ค.ศ. 644 — กาหลิปอุมัร

ค.ศ. 636 — นักบุญอีซีโดโรแห่งเซบิยา นักปราชญ์แห่งคริสตจักร เสียชีวิต

# data[].attributes.body
ค.ศ. 644-ค.ศ. 656 — กาหลิปอุษมาน

ค.ศ. 656-ค.ศ. 661 — กาหลิปอะลีย์

ค.ศ. 674-ค.ศ. 678 — การล้อมกรุงคอนสแตนติโนเปิลโดยอาหรับเป็นครั้งแรก

ค.ศ. 681 — จักรวรรดิบัลแกเรียที่ 1 ก่อตั้ง

คริสต์ศตวรรษที 7 — จักรวรรดิคาซาร์ก่อตั้ง

ค.ศ. 711-ค.ศ. 718 — อุมัยยะฮ์พิชิตฮิสปาเนีย(Umayyad conquest of Hispania)

ค.ศ. 717 — การล้อมกรุงคอนสแตนติโนเปิลโดยอาหรับเป็นครั้งที่สอง

ค.ศ. 721 — อาร์โดกษัตริย์องค์สุดท้ายของวิซิกอธเสด็จสวรรคต

ค.ศ. 730 — การทำลายรูปเคารพในไบแซนไทน์(Iconoclasm in Byzantine)

ค.ศ. 732 — ยุทธการปัวติเยร์ระหว่างจักรวรรดิแฟรงค์และจักรวรรดิกาหลิปอุมัยยะฮ์

ค.ศ. 735 — นักบุญบีดเสียชีวิต (นักประวัติศาสตร์อังกฤษ)

ค.ศ. 746 — การประชุมเลือดที่คานน์ชตัท (Blood court at Cannstatt)

# data[].attributes.body
ค.ศ. 815 — การทำลายรูปเคารพในไบแซนไทน์

ค.ศ. 843 — สนธิสัญญาแวร์เดิง (Treaty of Verdun) แบ่งจักรวรรดิแฟรงก์ระหว่างพระราชนัดดาสามพระองค์ของชาร์เลอมาญ

ค.ศ. 871-ค.ศ. 899 — พระเจ้าอัลเฟรดมหาราช

ค.ศ. 872-ค.ศ. 930 — ฮาราลด์ที่ 1 แห่งนอร์เวย์

ค.ศ. 880 — จักรวรรดิคีวานรุสก่อตั้ง

ค.ศ. 911 — สนธิสัญญาแซงต์-แคลร์-เซอร์-แอต (Treaty of Saint-Clair-sur-Epte) ให้ไวกิงตั้งถิ่นฐานในนอร์มังดีได้

ค.ศ. 955 — จักรพรรดิออทโทที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ได้รับชัยชนะต่อชาวฮังการีในยุทธการที่เลคเฟลด์

ค.ศ. 962 — ออทโท รับราชาภิเษกเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์

ค.ศ. 969 — จักรวรรดิเคียฟรุสได้รับชัยชนะต่อคาซาร์

ค.ศ. 987-ค.ศ. 996 — พระเจ้าอูก กาแปครองราชย์เป็นกษัตริย์แห่งชนแฟรค์

ค.ศ. 991 — ยุทธการที่มาลดันที่ไวกิงได้รับชัยชนะต่อชาวแองโกล-แซกซัน

# data[].attributes.attachment_caption
เพทราร์ก (ค.ศ. 1304–1374) เป็นผู้ริเริ่มแนวคิด"ยุคมืด"ของยุโรป ภาพจาก ชีวิตบุรุษและสตรีคนสำคัญ, อันเดรอา ดี บาร์โตโล ดี บาร์จิลลา, ป. ค.ศ. 1450

# data[].attributes.headline
ยุคกลาง หรือ ยุคมืด

# data[].attributes.subject
ยุคกลาง หรือ ยุคมืด

# data[].attributes.body
แนวคิด "ยุคมืด" ในฐานะการกำหนดระยะเวลาทางประวัติศาสตร์นิพนธ์มีต้นกำเนิดในคริสต์ทศวรรษ 1330 โดยเพทราร์ก นักวิชาการชาวอิตาลี ผู้มองศตวรรษหลังโรมันเป็น "ความมืด" เมื่อเทียบกับ "แสงสว่าง" ของสมัยคลาสสิก[1][2] คำนี้ใช้กระบวนจินตภาพแสงสว่างปะทะความมืดเพื่อเปรียบเทียบ "ความมืด" (ความไม่รู้และความผิดพลาด) ของยุคก่อนกับ "แสงสว่าง" (ความรู้และความเข้าใจ) ในยุคหลัง[1] วลี Dark Age(s) มาจากภาษาละตินว่า saeculum obscurum เดิมใช้งานโดยไกซาร์ บาโรนีอุสใน ค.ศ. 1602 เมื่อเขาอ้างถึงช่วงเวลาอันวุ่นวายในคริสต์ศตวรรษที่ 10 ถึง 11[3][4] แนวความคิดดังกล่าวจึงกลายมาเป็นลักษณะสมัยกลางทั้งหมดในฐานะช่วงเวลาแห่งความมืดมนทางปัญญาในยุโรประหว่างการล่มสลายของโรมถึงสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา และกลายเป็นที่นิยมอย่างมากในยุคเรืองปัญญาเมื่อช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 18[1] อย่างไรก็ตาม คนอื่นใช้คำนี้เพื่อบ่งบอกถึงความหายากของบันทึกที่เกี่ยวข้องกับช่วงต้นของยุคกลางเป็นอย่างน้อยที่สุด

# data[].attributes.headline
สมัยกลางตอนปลาย

# data[].attributes.subject
สมัยกลางตอนปลาย

# data[].attributes.body
คือช่วงเวลาในประวัติศาสตร์ยุโรปที่กินเวลาระหว่าง ค.ศ. 1250 จนถึง ค.ศ. 1500 โดยเป็นยุคสมัยที่ต่อเนื่องมาจากสมัยกลางตอนกลาง และเป็นยุคสมัยก่อนสมัยใหม่ตอนต้น (ซึ่งในยุโรปส่วนใหญ่นั้นเรียกว่าสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา)

ฝรั่งเศสและอังกฤษประสบกับเหตุความไม่สงบอย่างรุนแรงจากชาวนา เช่น สงคราวชาวนาฝรั่งเศส สงคราวชาวนาอังกฤษ รวมทั้งความไม่สงบสืบเนื่องจากการสงครามต่าง ๆ กินเวลาต่อเนื่องกว่าศตวรรษ (สงครามร้อยปี) นอกจากนี้แล้วคริสตจักรคาทอลิกยังถูกท้าทายด้วยศาสนเภทตะวันตก โดยมักเรียกเหตุการณ์สำคัญต่างๆ นี้รวมกันว่าวิกฤติกาลของปลายสมัยกลางของยุโรป

# data[].attributes.headline
ยุคแห่งการสำรวจทางทะเลและการค้นพบ (Age of Exploration) คริสต์ศตวรรษที่ 15 - 17

# data[].attributes.subject
ยุคแห่งการสำรวจทางทะเลและการค้นพบ (Age of Exploration) คริสต์ศตวรรษที่ 15 - 17

# data[].attributes.body
เป็นยุคที่ชาวยุโรปมองหาเส้นทางการค้าในดินแดนที่ห่างไกลมากขึ้น ส่งผลให้เกิดเส้นทางการเดินเรือใหม่ระหว่างดินแดนต่าง ๆ รอบโลกที่ไม่เคยได้รับการค้นพบมาก่อน ส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทั้งทางด้านเศรษฐกิจ การเมือง สังคม และวัฒนธรรมของโลกไปอย่างถาวร

ปัจจัยที่ทำให้เกิดการสำรวจทางทะเล

1. เส้นทางการค้าผ่านตะวันออกกลางถูกปิดกั้น เป็นผลมาจากการทำสงครามระหว่างชาวคริสต์ในยุโรปและชาวมุสลิมในตะวันออกกลาง หรือที่เรียกว่า “สงครามครูเสด”

2. แรงผลักดันทางการค้า โลกตะวันตกมีความต้องการสินค้าจากตะวันออก เช่น ทองคำ เงิน ผ้าไหม เครื่องเทศ สมุนไพร สีย้อมไม้ ฯลฯ

3. ความเจริญก้าวหน้าทางวิทยาการ การพัฒนาเทคโนโลยีสมัยใหม่ เช่น แผนที่ เข็มทิศ อุปกรณ์การเดินเรือต่าง ๆ ประกอบกับความรู้ทางดาราศาสตร์ ที่ช่วยให้ถึงที่หมายได้แม่นยำขึ้น มีบทบาทสำคัญที่ทำให้การเดินเรือในท้องทะเลเป็นเรื่องง่าย

4. กระแสแนวคิดมนุษยนิยม แนวความคิดมนุษยนิยมได้รับความนิยมอย่างมากในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาการ โดยเป็นแนวคิดที่เชื่อมั่นในการแสวงหาความรู้ความจริงด้วยตัวเอง เป็นการกระตุ้นให้ผู้คนแสวงหาความรู้ และความสนใจในวัฒนธรรมต่างแดน

# data[].attributes.headline
ผลจากการสำรวจทะเล

# data[].attributes.subject
ผลจากการสำรวจทะเล

# data[].attributes.body
ค้นพบดินแดนใหม่ การสำรวจทางทะเลทำให้มนุษย์ค้นพบดินแดนใหม่มากมาย เช่น อเมริกา ออสเตรเลีย และหมู่เกาะแปซิฟิก ซึ่งถือเป็นการขยายขอบเขตความรู้และประสบการณ์ใหม่ ๆ ของมนุษย์ และนำมาสู่การเปลี่ยนแปลงทั้งด้านเศรษฐกิจ สังคม และการเมืองของโลก

เกิดการแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรม การสำรวจทางทะเลส่งผลวัฒนธรรมของชาวยุโรปแพร่หลายไปยังดินแดนต่าง ๆ เกิดการผสมผสานระหว่างวัฒนธรรมชาวยุโรปและวัฒนธรรมท้องถิ่น นำไปสู่การเกิดวัฒนธรรมใหม่ ๆ

ศาสนาคริสต์ อิทธิพลของศาสนาคริสต์แผ่ขยายไปยังดินแดนต่าง ๆ ที่ชาวยุโรปไปติดต่อค้าขายด้วย

การแแพร่ระบาดของโรคระบาด การดินทางไปมาหาสู่กันทำให้เกิดการติดต่อโรคระบาด เช่น โรคหัด โรคฝีดาษ หรือไข้เหลือง

# data[].attributes.headline
การปฏิรูปศาสนา

# data[].attributes.subject
การปฏิรูปศาสนา

# data[].attributes.body
การปฏิรูปทางศาสนาคริสต์ที่สำคัญๆในประวัติศาสตร์ยุโรป ซึ่งมีหลายครั้ง ได้แก่ 111

การปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์ คือขบวนการที่เริ่มโดย มาร์ติน ลูเทอร์ เมื่อปี ค.ศ. 1517 เพื่อแก้ไขความเสื่อมโทรมของนิกายโรมันคาทอลิก และสถาบันสันตะปาปา มาเสร็จสิ้นลงด้วยสนธิสัญญาสันติภาพเวสต์ฟาเลีย ค.ศ. 1648[1] ผลจากการปฏิรูปคือการแยกตัวจากนิกายคาทอลิกมาเป็นนิกายโปรเตสแตนต์

การปฏิรูปคาทอลิก คือการปฏิรูปศาสนาของนิกายโรมันคาทอลิก ที่เป็นปฏิกิริยาต่อการปฏิรูปศาสนาของนิกายโปรเตสแตนต์

การปฏิรูปศาสนาในอังกฤษ (English Reformation) คือเหตุการณ์ที่นำไปสู่การแยกตัวของ ”Church of England” จากนิกายโรมันคาทอลิก นำโดย พระเจ้าเฮนรีที่ 8

การปฏิรูปศาสนาแอนนาแบ็บทิสต์ (Radical Reformation) คือขบวนการปฏิรูปศาสนาที่เกิดพร้อมๆกับการปฏิรูปศาสนาของนิกายโปรเตสแตนต์ เมื่อศตวรรษที่ 16 เริ่มโดยชนชั้นชาวนาที่ประเทศเยอรมันีและประเทศทางตอนเหนือของทวีปยุโรป

การปฏิรูปสถาบันศาสนาคริสต์ หมายถึงการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองและศาสนาที่มีผลกระทบกระเทือนต่อระบบการปกครองและ/หรือ สิ่งก่อสร้างและอสังหาริมทรัพย์ของคริสต์ศาสนจักรเท่านั้น มิใช่ความหมายโดยทั่วไปของคำว่า “Secularization” ซึ่งจะหมายถึงการแยกอาณาจักรออกจากศาสนจักร

# data[].attributes.headline
การปฏิวัติวิทยาศาสตร์

# data[].attributes.subject
การปฏิวัติวิทยาศาสตร์

# data[].attributes.body
เป็นการกำเนิดของวิทยาศาสตร์สมัยใหม่ระหว่างสมัยใหม่ตอนต้น เมื่อพัฒนาการในวิชาคณิตศาสตร์ ฟิสิกส์ ดาราศาสตร์ ชีววิทยา (รวมกายวิภาคศาสตร์มนุษย์) และเคมีเปลี่ยนมุมมองของสังคมและธรรมชาติ การปฏิวัติวิทยาศาสตร์เริ่มต้นในทวีปยุโรปในช่วงปลายสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาและต่อเนื่องตลอดปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 มีอิทธิพลต่อขบวนการสังคมปัญญาชื่อ ยุคเรืองปัญญา แม้วันที่ยังพิพาทอยู่ แต่มักอ้างการตีพิมพ์ ว่าด้วยการปฏิวัติทรงกลมสวรรค์ (De revolutionibus orbium coelestium, On the Revolutions of the Heavenly Spheres) ของนิโคลัส โคเปอร์นิคัสเป็นจุดเริ่มต้นของการปฏิวัติวิทยาศาสตร์ และการสิ้นสุดถือว่าเป็น "การสังเคราะห์ใหญ่" ของปรินซิเปีย ใน ค.ศ. 1687 ของนิวตัน

# data[].attributes.attachment_caption
จักรทอผ้าแบบโรเบิร์ต ที่กำลังเดินเครื่องอยู่ ในสหราชอาณาจักร ปี ค.ศ.1835

# data[].attributes.body
คือช่วงเวลาตั้งแต่ ค.ศ. 1760 ถึง ค.ศ. 1825 เมื่อการเปลี่ยนแปลงในภาคเกษตรกรรม การผลิต การทำเหมืองแร่ การคมนาคมขนส่ง และเทคโนโลยี ส่งผลกระทบอย่างลึกซึ้งต่อสภาพสังคม เศรษฐกิจ และวัฒนธรรมในขณะนั้น การปฏิวัติเริ่มต้นในสหราชอาณาจักร จากนั้นจึงแพร่ขยายไปยังยุโรปตะวันตก อเมริกาเหนือ ญี่ปุ่น จนขยายไปทั่วทั้งโลกในเวลาต่อมา

การปฏิวัติอุตสาหกรรมเป็นจุดเปลี่ยนครั้งสำคัญในประวัติศาสตร์โลก ซึ่งส่งผลกระทบในเกือบทุกแง่มุมของชีวิตประจำวันไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ที่เห็นเด่นชัดที่สุดคือการที่รายได้และจำนวนประชากรโดยเฉลี่ยเริ่มที่จะขยายตัวอย่างยั่งยืนในแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทำให้สองร้อยปีหลังจาก ค.ศ. 1800 ค่าเฉลี่ยรายได้ต่อหัวของโลกขยายตัวมากกว่าสิบเท่า ในขณะที่จำนวนประชากรขยายตัวมากกว่าหกเท่า[1] ผู้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ โรเบิร์ต อี. ลูคัส จูเนียร์ ให้ข้อสังเกตเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงในยุคอุตสาหกรรมว่า: "เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ ที่มาตรฐานการดำรงชีวิตของประชาชนธรรมดาส่วนมากเริ่มเติบโตอย่างมั่นคง ซึ่งไม่เคยมีพฤติการณ์ทางเศรษฐกิจเช่นนี้เกิดขึ้นมาก่อน"

# data[].attributes.headline
สหราชอาณาจักรได้วางราก

# data[].attributes.body
สหราชอาณาจักรได้วางรากฐานทางกฎหมายและวัฒนธรรมซึ่งเปิดโอกาสให้นายทุนสามารถริเริ่มการปฏิวัติอุตสาหกรรม[3] ตัวแปรหลักที่ก่อให้เกิดสภาพแวดล้อมที่เอื้ออำนวยนี้ได้แก่

ช่วงเวลาแห่งความสงบสุขและมั่นคงจากการรวมกันของราชอาณาจักรอังกฤษและราชอาณาจักรสกอตแลนด์

ไม่มีข้อกีดกันทางการค้าระหว่างอังกฤษและสกอตแลนด์

หลักนิติรัฐ (เคารพความศักดิ์สิทธิ์ของสัญญาการค้า)

ความเถรตรงของระบบกฎหมายซึ่งเปิดโอกาสให้มีการจัดตั้งบริษัทมหาชน

แนวคิดการค้าเสรี (เศรษฐกิจทุนนิยม)

# data[].attributes.headline
แนวคิดเสรีนิยม (liberalism)

# data[].attributes.subject
แนวคิดเสรีนิยม (liberalism)

# data[].attributes.body
เป็นปรัชญาการเมืองหรือมุมมองทางโลกซึ่งตั้งอยู่บนความคิดเสรีภาพและความเสมอภาค นักเสรีนิยมยอมรับมุมมองหลากหลายขึ้นอยู่กับความเข้าใจหลักการเหล่านั้น แต่โดยทั่วไปสนับสนุนความคิดอย่างเสรีภาพในการพูด เสรีภาพสื่อ เสรีภาพทางศาสนา ตลาดเสรี สิทธิพลเมือง รัฐบาลฆราวาส ความเสมอภาคทางเพศ และ การร่วมมือระหว่างประเทศ

นักปฏิวัติผู้โด่งดังในการปฏิวัติอันรุ่งโรจน์ การปฏิวัติอเมริกา และการปฏิวัติฝรั่งเศสใช้ปรัชญาเสรีนิยมเพื่ออ้างความชอบธรรมการโค่นสิ่งที่มองว่าเป็นการปกครองทรราชด้วยอาวุธ เสรีนิยมเริ่มลามอย่างรวดเร็วโดยเฉพาะหลังการปฏิวัติฝรั่งเศส ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 มีการตั้งรัฐบาลเสรีนิยมในประเทศต่าง ๆ ทั้งในทวีปยุโรป อเมริกาใต้และอเมริกาเหนือ ในช่วงนี้คู่แข่งอุดมการณ์หลัก คือ อนุรักษ์นิยม แต่ภายหลังเสรีนิยมรอดการท้าทายทางอุดมการณ์สำคัญจากคู่แข่งใหม่อย่างฟาสซิสต์และลัทธิคอมมิวนิสต์ ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 20 ความคิดเสรีนิยมยิ่งลามอีกเมื่อประชาธิปไตยเสรีนิยมเป็นฝ่ายชนะสงครามโลกทั้งสองครั้ง ในทวีปยุโรปและอเมริกา การสถาปนาเสรีนิยมสังคม (social liberalism) หรือ เสรีนิยมฝ่ายซ้าย เป็นองค์ประกอบสำคัญของการขยายรัฐสวัสดิการ ปัจจุบัน พรรคการเมืองเสรีนิยมสังคมยังครองอำนาจและอิทธิพลทั่วโลก

# data[].attributes.headline
 ลัทธิจักรวรรดินิยม ( Imperialism )

# data[].attributes.subject
 ลัทธิจักรวรรดินิยม ( Imperialism )

# data[].attributes.body
เป็นแนวความคิดของชาติมหาอำนาจในยุโรปที่จะขยายอำนาจ และอิทธิพลของตนเข้าครอบครองดินแดนที่ล้าหลังและด้อยความเจริญในทวีปต่างๆ เพื่อแสวงผลประโยชน์ทั้งทางการเมืองและเศรษฐกิจ เช่น แหล่งวัตถุดิบ และตลาดระบายสินค้า ชาวยุโรปเข้ายึดครองดินแดนของชนชาติต่างๆในรูปของ การล่าอาณานิคม ( Colonization ) จักรวรรดินิยมยุคแรก เริ่มต้นตั้งแต่การสำรวจทางทะเล เมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 15 จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19 มีการค้นพบทวีปอเมริกา และการค้นพบเส้นทางเดินเรือไปทวีปเอเชียเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 15 สเปน และโปรตุเกสเป็นชาติผู้นำการสำรวจและค้นพบดินแดนใหม่ และได้สร้างความมั่งคั่งให้แก่ชาติทั้งสองเป็นอันมาก สเปนเข้ายึดครองดินแดนในอเมริกาใต้ แล้วบรรทุกแร่เงินและทองคำจากโลกใหม่จำนวนมหาศาล ส่วนโปรตุเกสมั่งคั่งจากการผูกขาดการค้าขายกับอินเดียและหมู่เกาะเครื่องเทศ ต่อมาการผูกขาดเส้นทางเดินเรือของสเปนและโปรตุเกสก็ถูกแข่งขันโดยอังกฤษ ฝรั่งเศส และฮอลันดา ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 สเปนและโปรตุเกสก็สูญเสียความยิ่งใหญ่ด้านการค้าและอาณานิคมให้แก่ อังกฤษ ฮอลันดา และฝรั่งเศส และเกิดการขัดผลประโยชน์ระหว่างอังกฤษและฝรั่งเศส

# data[].attributes.body
เป็นความคิดและการเคลื่อนไหวที่ถือได้ว่าประเทศชาติควรจะสอดคล้องกับรัฐ[1][2] เนื่องจากการเคลื่อนไหวนี้ ลัทธิชาตินิยมมีแนวโน้มที่จะส่งเสริมผลประโยชน์ของชาติโดยเจาะจง (เช่น ในกลุ่มคน)[3] โดยเฉพาะอย่างยิ่งโดยมีจุดมุ่งหมายในการได้มาและรักษาอำนาจอธิปไตยของชาติ(การปกครองตนเอง) เหนือบ้านเกิดเพื่อสร้างรัฐชาติลัทธิชาตินิยมถือได้ว่าแต่ละประเทศควรที่จะปกครองตนเองโดยปราศจากการแทรกแซงจากภายนอก (การกำหนดการปกครองด้วยตนเอง) ว่าประเทศชาตินั้นเป็นพื้นฐานทางธรรมชาติและอุดมคติสำหรับการเมือง[4]และประเทศชาติเป็นแหล่งอำนาจทางการเมืองโดยชอบธรรมเท่านั้น[5][6] นอกจากนี้ยังมุ่งเป้าหมายในการสร้างและรักษาเอกลักษณ์ประจำชาติเพียงอย่างเดียว ตามลักษณะทางสังคมที่ใช้ร่วมกันของวัฒนธรรม ชาติพันธุ์ ที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ ภาษา การเมือง (หรือรัฐบาล) ศาสนา ประเพณี และความเชื่อในประวัติศาสตร์ของนามเอกพจน์ที่ใช้ร่วมกัน[7][8] และส่งเสริมความสามัคคีของชาติหรือภราดรภาพ(solidarity)[9] ลัทธิชาตินิยมจึงพยายามปกปักรักษาและอุปถัมภ์วัฒนธรรมอันเก่าแก่ของประเทศชาติ[10] มีคำจำกัดความต่าง ๆ ของคำว่า "ชาติ" ซึ่งนำไปสู่ลัทธิชาตินิยมประเภทต่าง ๆ มีสองรูปแบบที่แตกต่างกันคือ ลัทธิชาตินิยมที่เน้นทางชาติพันธุ์(ethnic nationalism) และลัทธิชาตินิยมแบบพลเมือง(civic nationalism)

# data[].attributes.headline
แนวคิดสังคมนิยม  (Socialism)

# data[].attributes.subject
แนวคิดสังคมนิยม  (Socialism)

# data[].attributes.body
เป็นระบบสังคมและเศรษฐกิจซึ่งมีลักษณะคือ สังคมเป็นเจ้าของปัจจัยการผลิตและการจัดการเศรษฐกิจแบบร่วมมือ[1][2] ตลอดจนทฤษฎีและขบวนการทางการเมืองซึ่งมุ่งสถาปนาระบบดังกล่าว[3][4] "สังคมเป็นเจ้าของ" อาจหมายถึง การประกอบการสหกรณ์ การเป็นเจ้าของร่วม รัฐเป็นเจ้าของ พลเมืองเป็นเจ้าของความเสมอภาค พลเมืองเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ หรือที่กล่าวมารวมกัน[5] มีความผันแปรของสังคมนิยมจำนวนมากและไม่มีนิยามใดครอบคลุมทั้งหมด[6] ความผันแปรเหล่านี้แตกต่างกันในประเภทของการเป็นเจ้าของโดยสังคมที่ส่งเสริม ระดับที่พึ่งพาตลาดหรือการวางแผน วิธีการจัดระเบียบการจัดการภายในสถาบันการผลิต และบทบาทของรัฐในการสร้างสังคมนิยม ระบบเศรษฐกิจสังคมนิยมอาศัยลัทธิองค์การการผลิตเพื่อใช้ หมายความว่า การผลิตสินค้าและบริการเพื่อตอบสนองอุปสงค์ทางเศรษฐกิจและความจำเป็นของมนุษย์โดยตรง และระบุคุณค่าวัตถุตามคุณค่าการใช้ประโยชน์หรืออรรถประโยชน์ ซึ่งตรงข้ามกับการผลิตมาเพื่อสะสมทุนและเพื่อกำไร[8] ในแนวคิดดั้งเดิมของเศรษฐกิจสังคมนิยม มีการประสานงาน การทำบัญชีและการประเมินค่าอย่างเดียวกันโดยปริมาณทางกายภาพร่วม (common physical magnitude) หรือโดยการวัดแรงงาน-เวลาแทนการคำนวณทางการเงิน[9][10] มีสองข้อเสนอในการกระจายผลผลิต หนึ่ง ยึดตามหลักที่ว่าให้กระจายแก่แต่ละคนตามการเข้ามีส่วนร่วม และสอง ยึดตามหลักผลิตจากทุกคนตามความสามารถ ให้แก่ทุกคนตามความจำเป็น วิธีการจัดสรรและประเมินคุณค่าทรัพยากรที่แน่ชัดยังเป็นหัวข้อการถกเถียงในการถกเถียงการคำนวณสังคมนิยมที่กว้างกว่า

# data[].attributes.headline
ความขัดแย้งในคริสต์ศตวรรษที่ 20 จนถึงปัจจุบัน

# data[].attributes.subject
ความขัดแย้งในคริสต์ศตวรรษที่ 20 จนถึงปัจจุบัน

# data[].attributes.body
ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ได้เกิดวิกฤตการณ์การเมืองระหว่างประเทศหลายครั้ง ที่เป็นพื้นฐานของความขัดแย้งระหว่างกลุ่มประเทศมหาอำนาจในยุโรปป ทั้ง 2 ค่าย นำไปสู่การเกิดสงครามโลกขึ้น คือ วิกฤตการณ์โมร็อกโก ( ค.ศ.1905 - 1911 ) วิกฤตการณ์บอสเนีย ( ค.ศ.1908 ) และวิกฤตการณ์บอลข่าน( ค.ศ.1912 - 1913 ) สะท้อนให้เห็นปัญหาความขัดแย้งระหว่างประเทศที่มีส่วนคุกคามสันติภาพของยุโรป และประเทศมหาอำนาจที่ไม่ยอมร่วมมือกันแก้ไขข้อพิพาทระหว่างประเทศที่เกิดขึ้น ความขัดแย้งจึงขยายตัวกว้างมากขึ้น เหตุการณ์ดังกล่าวอาจเป็นชนวนทำให้เกิดความขัดแย้ง และชนวนทำให้เกิดเป็นสงครามใหญ่ในเวลาต่อมา

ซึ่งผลของสงครามก่อให้เกิดความเสียหายแก่ชีวิตมนุษย์และทรัพย์สินเป็นจำนวนมาก ความขัดแย้งระหว่างประเทศ สาเหตุส่วนใหญ่เกิดจากการแข่งขันกันทางเศรษฐกิจและการแย่งชิงทรัพยากรหรือดินแดนที่อุดมสมบูรณ์ นอกจากนี้ก็ยังมีสาเหตุมาจากการแข่งขันทางการ เมืองเพื่อความเป็นใหญ่ในภูมิภาค เช่น นโยบายสร้างฝรั่งเศสในสมัยนโปเลียน นโยบายสร้างเยอรมนีให้ยิ่งใหญ่ เป็นต้น หรืออาจมีสาเหตุมาจากความขัดแย้งทางด้านอุดมการณ์ทางศาสนา และการเมือง ทางด้านศาสนา เช่น สงครามครูเสดระหว่างศาสนาคริสต์และศาสนาอิสลามใน คริสต์ศตวรรษที่ 13 ทางด้านการเมือง เช่น ความขัดแย้งระหว่างอุดมการณ์ประชาธิปไตยกับคอมมิวนิสต์หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 เป็นต้น ทั้งนี้ความขัดแย้งที่สำคัญในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ที่ เกิดขึ้นจากการยึดมั่นในอุดมการณ์ทางการเมืองที่แตกต่างกัน จนทำให้เกิดสงครามขึ้น ได้แก่สงครามโลกครั้งที่ 1 สงครามโลกครั้งที่ 2 และสงครามเย็น

# data[].attributes.headline
1. วิกฤตการณ์โ

# data[].attributes.body
1. วิกฤตการณ์โมร็อกโกครั้งที่ 1 เรียกกันว่า “วิกฤตการณ์แทนเจียร์” มีสาเหตุมาจาก

• ความขัดแย้งทางการเมือง ระหว่างฝรั่งเศสกับเยอรมนีในโมร็อกโก

• จักรพรรดิวิลเลียมที่ 2 แห่งจักรวรรดิเยอรมัน ทรงประกาศว่า เยอรมนีจะปกป้องอานาจ อธิปไตยของโมร็อกโก คาประกาศของ พระองค์นาไปสู่วิกฤตการณ์โมร็อกโกครั้งที่ 1

• วิกฤตการณ์สิ้นสุดลง หลังการลงนามร่วมกัน ในความตกลงบัญญัติแห่งอัลเคซีราส จักรพรรดิวิลเลียมที่ 2 แห่งจักรวรรดิเยอรมัน วิกฤตการณ์ทางการเมือง

2. วิกฤตการณ์โมร็อกโกครั้งที่ 2 เรียกกันว่า “วิกฤตการณ์อากาดีร์” มีสาเหตุมาจาก

• เกิดจากการเคลื่อนไหวล้มล้างอานาจสุลต่าน ฝรั่งเศสส่งกองกาลังเข้าไปควบคุม สถานการณ์ แต่เยอรมนีต่อต้านการ แทรกแซงของฝรั่งเศส และส่งเรือรบเข้าไป ยังเมืองอากาดีร์

• อังกฤษซึ่งเป็นพันธมิตรของฝรั่งเศสเตรียม กาลังทางทะเล เพราะเข้าใจว่าเยอรมนีอาจใช้ อากาดีร์เป็นฐานทัพเรือโจมตีอังกฤษ

• เยอรมนียังไม่พร้อมจะทาสงคราม จึงขอ เจรจากับฝรั่งเศส โดยยอมรับรองให้ โมร็อกโกเป็นรัฐใต้อารักขาของฝรั่งเศส เหตุการณ์จึงยุติลง ภาพการ์ตูน “กาปั้นเหล็กของจักรพรรดิแห่งเยอรมนี ทุบเมืองท่าอาการดีร์” แสดงถึงการต่อต้านฝรั่งเศส ของเยอรมนี ในวิกฤตการณ์อากาดีร์ครั้งที่ 2

# data[].attributes.headline
วิกฤตการณ์สงคร

# data[].attributes.body
วิกฤตการณ์สงครามบอลข่านค.ศ.1912 – 1913

ค.ศ. 1911 อิตาลีทำสงครามกับตุรกีกรณียึดทริโปลี พร้อมกันนั้นรุสเซียก็ได้เข้าไปเกลี่ยวกล่อมบัลแกเรียประเทศซึ่งถือเป็นศัตรูโดยตรงของเซอร์เบียให้หันมาจับมือร่วมกันกับเซอร์เบียจนก่อเกิดสัญญาลับขึ้นมาเพื่อร่วมกันโจมตีตุรกีในปี 1912 ซึ่งมีข้อตกลงในสัญญาลับนั้นว่า หากทำสงครามกับตุรกีจนได้รับชัยชนะแล้วบัลแกเรียจะได้ดินแดนส่วนใหญ่ของมาซิโดเนียซึ่งขณะนั้นเป็นของตุรกีอยู่ ฝ่ายเซอร์เบียก็จะได้ดินแดนมาซิโดเนียส่วนที่เหลือจากบัลแกเรียรวมถึงได้อัลเบเนียตอนที่ติดกับฝั่งทะเลอาเดรียติกผลของการรวมกลุ่มกันครั้งนี้ยังทำให้กรีซและมอนเตเนโกรกระโดดมาเข้าร่วมจับมือด้วย กลายเป็นกลุ่มประเทศแถบคาบสมุทรบอลข่าน เรียกกันว่ากลุ่มสันนิบาตบอลข่าน โดยชาวประเทศกลุ่มนี้มีเป้าหมายคือปลดปล่อยชาวสลาฟซึ่งถือว่าเป็นพวกเดียวกันกับตนเองให้หลุดพ้นจากอำนาจการปกครองของมุสลิมของตุรกี

สงครามบอลข่านครั้งที่ 1 เกิดจากการที่ สันนิบาตบอลข่าน มุ่งยึดครองแคว้นมาซิโดเนีย แคว้นคอโซโว และเกาะครีตจากตุรกี • ตุรกีเป็นฝ่ายแพ้และต้องสูญเสียดินแดน ในคาบสมุทรบอลข่านเกือบทั้งหมดให้แก่ สันนิบาตบอลข่าน

สงครามบอลข่านครั้งที่2 เกิดจากการที่บัลแกเรีย ไม่พอใจที่เซอร์เบียและกรีซได้ครอบครอง ดินแดนในมาซิโดเนียมากกว่าตนจึงประกาศ สงคราม • บัลแกเรียเป็นฝ่ายแพ้ทำให้สูญเสียอิทธิพลใน คาบสมุทรบอลข่าน • เซอร์เบียกลายเป็นมหาอำนาจสำคัญของภูมิภาค แผนที่แสดงที่ตั้งประเทศในคาบสมุทรบอลข่าน ค.ศ. 1914

# data[].attributes.headline
ความร่วมมือในคริสต์ศตวรรษที่ 20 จนถึงปัจจุบัน

# data[].attributes.subject
ความร่วมมือในคริสต์ศตวรรษที่ 20 จนถึงปัจจุบัน

# data[].attributes.body
ความร่วมมือระหว่างประเทศต่าง ๆ มีทั้งความร่วมมือในระดับนานาชาติ เช่น องค์การสหประชาชาติ และระดับภูมิภาค เช่น สหภาพยุโรป เพื่อแก้ไขปัญหาความขัดแย้งหรือเพื่อป้องกันความขัดแย้งที่เกิดขึ้น

1. ความร่วมมือระหว่างประเทศทางด้านการเมือง เป็นความร่วมมือของประเทศต่างๆ ที่ปกครองในระบอบประชาธิปไตย

2. ความร่วมมือระหว่างประเทศทางด้านทหาร ในการให้ความช่วยเหลือทางด้านการทหารต่อกัน เช่น องค์การสนธิสัญญาแอตแลนติกเหนือหรือนาโต เป็นต้น

3. ความร่วมมือระหว่างประเทศทางด้านเศรษฐกิจ เป็นการร่วมมือเพื่อให้เกิดความเข้มแข็งทางเศรษฐกิจร่วมกัน ซึ่งหลายประเทศจะร่วมมือกันจัดตั้งเป็นกลุ่มเศรษฐกิจ เช่น สหภาพยุโรป เอเปก องค์การการค้าโลก เป็นต้น

4. ความร่วมมือระหว่างประเทศทางด้านการศึกษา วัฒนธรรม และอื่นๆ ในการให้ความช่วยเหลือ แลกเปลี่ยนความรู้และอื่นๆ เพื่อเกิดความเข้าใจอันดี ความก้าวหน้า การพิทักษ์คุ้มครองในแต่ละด้านที่มีการตกลงร่วมมือกัน ความร่วมมือด้านนี้ เช่น องค์การยูเนสโก อาเซียน เป็นต้น

5. ความร่วมมือระหว่างประเทศที่เป็นการให้ความช่วยเหลือแก่ผู้อื่นที่ได้รับความ เดือดร้อน เช่น ผู้ได้รับภัยพิบัติ ผู้ที่ไม่สามารถช่วยเหลือตนเองไม่ได้ ผู้อพยพจากภัยสงคราม เป็นต้น ความร่วมมือลักษณะนี้ เช่น กองทุนเด็กแห่งสหประชาชาติหรือยูนิเซฟ เป็นต้น

องค์การความร่วมมือระดับภูมิภาค

ปัจจุบัน นอกจากองค์การสหประชาชาติซึ่งเป็นองค์การสากลที่ใหญ่ที่สุดในโลกแล้ว ภูมิภาคต่างๆ ของโลกยังมีการรวมกลุ่มในระดับภูมิภาคตามสภาพภูมิศาสตร์และสภาพเศรษฐกิจการรวมกลุ่มตามสภาพภูมิศาสตร์