# data[].attributes.body
NAMA: NUR ZAHIRAH HUSNA BINTI MOHD ZAFRIZAN

ANGKA GILIRAN: 2024042310046

NO. KAD PENGENALAN: 061019010598

KUMPULAN: BAHASA MELAYU PENDIDIKAN RENDAH

KELAS: BMSK2

PROGRAM: PPISMP AMBILAN OGOS 2024 / JULAI 2029

KOD KURSUS: BMMB 1074

NAMA KURSUS: SEJARAH PERKEMBANGAN BAHASA MELAYU

NAMA PENSYARAH: PUAN HALIFAH BINTI AHMAD

# data[].attributes.body
Asal-usul dan Penyebaran

Tulisan Pallava berasal dari India dan dibawa oleh penganut agama Hindu ke wilayah Nusantara, termasuk Srivijaya dan Palembang.

Bahasa Sanskrit digunakan dalam sistem tulisan ini, menjadi bahasa pentadbiran dan ilmu, serta berfungsi sebagai lingua franca dalam kalangan istana.

Ciri-ciri Kompleks Tulisan Pallava

Lebih kompleks berbanding tulisan rumi kerana mengandungi simbol gabungan bunyi seperti -au, -ai, pa, ya, kka, dan nca.

Konsonan tidak hanya menandakan huruf tetapi juga mewakili bunyi tertentu, memberi nuansa fonetik yang lebih kaya.

Bukti Sejarah Penggunaan

Penemuan Yupa (tiang batu persembahan) di Muara Kaman, antara Sungai Mahakam dan Kedang Kepala, membuktikan kewujudan awal tulisan Pallava di kawasan tersebut.

Yupa ditemui pada 1879 oleh pekerja Belanda dan kini disimpan di Muzium Nasional Jakarta.

# data[].attributes.body
1. Asal-usul dan Penggunaan Tulisan Kawi

Tulisan Kawi berasal daripada aksara Brahmi Pallava dari India Selatan dan berkembang di Asia Tenggara termasuk Kepulauan Melayu.

Tulisan ini digunakan sekitar abad ke-8 hingga ke-16 untuk menulis bahasa Sanskrit, serta bentuk kuno bahasa Jawa, Sunda, dan Melayu.

Kawi merupakan sistem tulisan terawal di Nusantara, mendahului tulisan seperti:

Aksara Jawa (Hanacaraka)

Aksara Bali

Aksara Rencong

Aksara Sunda Kuno dan Standard

2. Ciri-ciri dan Struktur Tulisan Kawi

Kawi berasal dari perkataan Sanskrit yang bermaksud penyajak atau penyair, menunjukkan kaitannya dengan kesusasteraan dan seni tulisan.

Tulisan Kawi berkembang daripada tulisan Pallava dan mengutamakan suku kata berbanding huruf individu.

Setiap huruf dalam tulisan ini mewakili satu suku kata dengan vokal yang boleh diubah melalui tanda baca tertentu, menjadikannya berbeza daripada sistem seperti tulisan Jawi.

3. Penggunaan dalam Kalangan Masyarakat Melayu Kuno

Tulisan ini digunakan oleh masyarakat Melayu kuno di:

Kulit kayu

Daun lontar

Kepingan logam

Batu bersurat

Penggunaannya juga bertindih dengan permulaan era tulisan Jawi di kalangan orang Melayu, menunjukkan kesinambungan dan peralihan budaya.

4. Bukti Sejarah dan Penemuan Artefak

Tulisan Kawi terdapat pada batu-batu bersurat seperti:

Batu bersurat Joreng (1179M) dan Padang Lawas (1213M) di Tapanuli, Sumatera Utara.

Batu nisan Ahmad Majnun (1463M) di Pengkalan Kempas, Negeri Sembilan, yang memaparkan tulisan Kawi dan Jawi sebagai bukti pengaruh Islam.

# data[].attributes.body
1. Asal-usul dan Pengenalan

Tulisan Jawi muncul sekitar tahun 1300 di Kepulauan Melayu, dibawa oleh pedagang Islam dari Parsi dan Timur Tengah.

Tulisan ini berasaskan abjad Arab, tetapi diubah untuk disesuaikan dengan bahasa Melayu klasik.

Tulisan Jawi berperanan sebagai pemangkin dalam:

Perkembangan bahasa Melayu

Penyebaran agama Islam

2. Pengubahsuaian Huruf untuk Bahasa Melayu

Beberapa huruf tambahan diperkenalkan untuk memenuhi keperluan fonetik bahasa Melayu:

Ca (چ)

Pa (ڤ)

Nga (ڠ)

Va (ۏ)

Nya (ڽ)

Tulisan Jawi digunakan dalam dokumen undang-undang seperti:

Hukum Kanun Melaka

Hukum Kanun Johor

Tulisan Jawi juga memainkan peranan penting dalam surat-menyurat diraja dan komunikasi perdagangan di Melaka dan kawasan sekitarnya.

3. Empat Peringkat Perkembangan Tulisan Jawi

1. Peringkat Pertama:

Mengekalkan ejaan dan tanda baris Arab sepenuhnya.

2. Peringkat Kedua:

Tanda baris Arab mula ditanggalkan untuk kesederhanaan.

3. Peringkat Ketiga:

Huruf saksi (huruf vokal) diperkenalkan pada suku kata pertama untuk memperjelas bacaan.

4. Peringkat Keempat:

Huruf saksi digunakan pada suku kata kedua untuk mengelakkan kekeliruan dalam bacaan dan ejaan.

4. Panduan dan Penyelarasan Tulisan Jawi

Menjelang abad ke-20, beberapa individu dan organisasi mula menyusun panduan rasmi bagi penulisan Jawi:

Pakatan Belajar Mengajar Pengetahuan Bahasa (P.Bm.P.B.) ditubuhkan pada 1888 di Johor Bahru.

Pelbagai sistem ejaan dikembangkan untuk menyeragamkan penulisan:

Ejaan Jawi Za’ba

Sistem Ejaan Dian

Pedoman Ejaan Jawi yang Disempurnakan

# data[].attributes.body
Menurut Kamus Dewan Edisi Ketiga (1996) , perkataan “bahasa” didefinisikan sebagai alat perhubungan dalam suatu kumpulan manusia untuk menzahirkan perasaan dan fikiran melalui sistem lambang bunyi suara yang digunakan. Selain itu, bahasa juga terdiri daripada bunyi-bunyi (Lutfi Abas, 1975). Menurut Lutfi Abas (1975), bunyi yang diucapkan melalui mulut manusia dianggap sebagai simbol bahasa. Walau bagaimanapun, bunyi-bunyi seperti bunyi siulan tidak dikatakan sebagai simbol bahasa kerana tidak semestinya bunyi yang dikeluarkan daripada mulut manusia itu adalah simbol bahasa. Seterusnya, bahasa juga membawa maksud pertuturan. Hal ini dapat dibuktikan dengan penyataan di dalam buku Linguistics and Reading yang ditulis oleh Fries (1963) iaitu, pertuturan merupakan 85 peratus daripada bahasa yang sering digunakan oleh manusia. Malah, menurut Adenan Ayob (2009), bahasa turut menjadi salah satu daripada tiga elemen utama, selain tanah dan rakyat demi perkembangan sesebuah negara.

# data[].attributes.body
Za’ba atau nama sebenar Zainal Abidin Bin Ahmad telah menyusun sistem ejaan rumi Bahasa Melayu pada tahun 1933 dan disiarkan dalam Daftar Ejaan Melayu Jawi-Rumi 1949.

Sistem ejaan rumi Za’ba telah diperkenalkan untuk memantapkan lagi sistem ejaan rumi dalam bahasa Melayu.

Hal ini kerana, sistem ejaan Wilkinson yang digunakan sebelum ini mempunyai beberapa kelemahan.

Ejaan Za’ba membahagikan huruf-huruf bahasa Melayu kepada huruf saksi dan huruf benar.

Huruf saksi merupakan huruf vokal iaitu a,e,e,i,o dan u manakala huruf benar pula, konsonan yang terdiri daripada 21 huruf.

Terdapat 40 peraturan yang telah dikemukakan dalam sistem Ejaan Za’ba. Peraturan 1 hingga 5 menyentuh tentang keserasian vokal dalam suku kata pertama dan kedua jika suku kata kedua itu tertutup.

# data[].attributes.body
Asas 50 merupakan singkatan kepada Angkatan Sasterawan 1950.

Ditubuhkan oleh Angkatan Penulis Muda iaitu Tongkat Warrant ,Keris Mas dan A.Samad Said

Ditubuhkan di Singapura pada 6 Ogos 1950.

Terdiri daripada sekumpulan penulis dan sasterawan

Bertujuan untuk memartabatkan bahasa dan kesusasteraan Melayu melalui karya-karya mereka

# data[].attributes.body
Memartabatkan Bahasa Melayu dengan menggalakkan penggunaan bahasa Melayu yang betul dalam penulisan.

Menghasilkan karya kreatif dengan mendorong penulis untuk mencipta karya sastera yang berkualiti.

Meningkatkan kesedaran sosial dengan menggunakan sastera sebagai alat untuk menyampaikan mesej sosial dan politik

# data[].attributes.body
Menjadi platform penulisan, iaitu menjadi tempat berkumpul dan berkarya bagi penulis muda.

Menggalakkan kerjasama antara penulis dan penggiat seni lain.

Memainkan peranan dalam membentuk budaya dan identiti masyarakat melalui sastera.

# data[].attributes.body
Menghasilkan banyak karya sastera yang menjadi rujukan dalam bidang kesusasteraan.

Membantu membina asas sastera Melayu yang lebih kukuh dan dinamik.

# data[].attributes.body
A. Samad Said: Sasterawan Negara yang terkenal dengan puisi dan novel.

Shahnon Ahmad: Penulis novel yang mengangkat isu kemanusiaan.

Usman Awang: Penyair dan penulis cerpen yang terkenal.

# data[].attributes.body
"Salina" oleh Shahnon Ahmad: Menggambarkan kehidupan pasca-perang.

"Langit Petang" oleh A. Samad Said: Menyentuh tema cinta dan kemanusiaan.

Kumpulan puisi oleh Usman Awang yang mengeksplorasi tema kemanusiaan dan sosial.

# data[].attributes.body
1. Latar Belakang Sistem Ejaan Rumi Kongres

Sistem ini dirumuskan sebagai salah satu hasil perbincangan Jawatankuasa Ejaan dan Bunyi Bahasa Melayu pada 16 hingga 21 September 1956.

Sistem ejaan rumi Kongres menggantikan sistem ejaan rumi Za'ba dan memperkenalkan beberapa perubahan untuk memperbaiki ketepatan dan keseragaman ejaan bahasa Melayu.

2. Prinsip Utama Sistem Ejaan Rumi Kongres

Menggunakan sistem fonologi dan bukan sistem fonetik:

Setiap fonem dalam bahasa Melayu diwakili oleh satu grafem atau huruf sahaja, tanpa variasi simbolik.

Keserasian vokal dalam suku kata awal dan suku kata tertutup disemak dan diselaraskan.

Tanda sempang dihapuskan kecuali dalam kes tertentu, seperti nama atau kata yang memerlukan penekanan khas.

3. Pembaharuan dalam Sistem Ejaan Kongres

Ejaan mengikut sebutan asal:

Perkataan tertentu dieja dengan lebih tepat berdasarkan sebutan sebenar dalam bahasa Melayu.

Penggunaan kata partikel:

Kata partikel seperti si, di, ke, dan penanda seperti se- dipisahkan daripada perkataan berikutnya tanpa tanda sempang.

Contoh:

si Ali (bukan si-Ali)

di rumah (bukan di-rumah)

# data[].attributes.body
1. Sistem Ejaan Jawi

Sistem Jawi terkini berlandaskan Pedoman Ejaan Jawi yang Disempurnakan yang pertama kali diterbitkan oleh Dewan Bahasa dan Pustaka (DBP) pada tahun 1986.

Edisi Kedua: 1987

Edisi Ketiga: 1993

2. Asal Usul dan Pembaharuan

Sistem ini memantapkan kaedah ejaan lama berasaskan Kaedah Ejaan Jawi Za’ba dalam Daftar Ejaan Melayu Jawi-Rumi (1949).

Pembaharuan dibuat berdasarkan rumusan daripada Konvensyen Tulisan Jawi Peringkat Kebangsaan 1984.

3. Penyelarasan Tambahan

Maklumat dalam pedoman ini diperhalusi dan diperkemas melalui:

Konvensyen Tulisan Jawi (Pusat Islam, Jabatan Perdana Menteri, 1991)

Seminar Tulisan Jawi Peringkat Kebangsaan, 1993

4. Pengesahan Sistem Ejaan Terkini

Jawatankuasa Teknikal Ejaan Jawi Pusat Islam dan DBP menyemak dan mengesahkan sistem ini pada tahun 1993-1994.

5. Dokumen Rujukan Penting

Panduan ejaan dalam buku ini disusun berdasarkan:

Pedoman Ejaan Jawi yang Disempurnakan (Edisi Ketiga, 1993).

Daftar Ejaan Rumi-Jawi (Cetakan Kedua, 1989).

# data[].attributes.body
Rancangan Jangka Panjang:

Mengeluarkan jurnal bergambar untuk meningkatkan minat membaca.

Menyediakan perpustakaan bergerak yang dibawa ke kampung-kampung.

Membawa dan menjual buku ke kawasan luar bandar.

Menulis, menterjemah, menyunting, dan mencetak novel untuk bacaan umum.

Memperluaskan pengaruh literasi dengan mendirikan khutubkhanah (perpustakaan) di pelbagai tempat.

Melatih penterjemah baru untuk memastikan kesinambungan usaha penterjemahan.

Menterjemahkan bahan penting yang diperlukan oleh Jabatan Kerajaan.

Rancangan Jangka Pendek:

Mengeluarkan buku sekolah Melayu sebanyak mungkin untuk menyokong pendidikan.

Menerbitkan bahan bacaan umum untuk masyarakat bagi meningkatkan ilmu pengetahuan.

# data[].attributes.headline
AKTIVITI UTAMA DAN PERANAN DALAM PENTERJEMAHAN

# data[].attributes.subject
AKTIVITI UTAMA DAN PERANAN DALAM PENTERJEMAHAN

# data[].attributes.body
Aktiviti Utama Pejabat Karang Mengarang

Mengarang dan menulis buku untuk pelbagai golongan.

Menterjemah bahan dan karya penting.

Menyunting dan menerbitkan buku pelajaran serta novel-novel moden.

Mengurus penerbitan buku-buku agar penghasilan dan cetakan berjalan lancar.

Peranan Pejabat Karang Mengarang dalam Penterjemahan

Menterjemahkan bahan atas permintaan jabatan kerajaan untuk pelbagai tujuan.

Melatih penterjemah baru dengan memberi peluang bekerja dan menimba pengalaman di Pejabat Karang Mengarang.

# data[].attributes.body
Mengeluarkan sebanyak mungkin buku-buku sekolah Melayu dan mengeluarkan bahan-bahan bacaan untuk masyarakat Melayu amnya. Pada peringkat awal penubuhannya Pejabat

Karang Mengarang menumpukan perhatian kepada kerja-kerja :

1. Menulis, menterjemah dan menyunting buku-buku pelajaran dan novel-novel moden serta menyelenggarakan percetakkannya.

2. Menterjemah perkara-perkara yang hendak diterjemahkan oleh Jabatan Kerajaan.

3. Melatih penterjemah-penterjemah baru.

# data[].attributes.body
Tahun Penubuhan: 1888

Dikenali Sebagai: Badan Pembinaan dan Perkembangan Bahasa Melayu

Tujuan Penububuhan:

Memperkasakan lagi peranan Bahasa Melayu

Memperjuangkan kedaulatan Bahasa Melayu

Hasil Usaha:

Dato' Seri Amar Diraja Abdul Rahman Andak

Putera Abdullah Munsyi iaitu Muhammad Ibrahim Munsyi

# data[].attributes.body
Mengkaji dan mempelajari Bahasa Melayu

Memudahkan penyebaran pengetahuan Bahasa Melayu kepada orang ramai.

Melahirkan ramai bijak pandai melalui perkembangan pendidikan

Hal ini dapat menggugat kekuasaan dan menimbulkan masalah dalam kalangan pihak Inggeris

# data[].attributes.body
Tujuan Penubuhan Jawatankuasa Barnes

Jawatankuasa ini ditubuhkan untuk mengkaji dan memperbaiki pendidikan orang Melayu, dipengerusikan oleh L.J. Barnes, Pengarah Bahagian Latihan Sosial, Universiti Oxford.

Namun, jawatankuasa gagal memperbaiki sekolah Melayu tanpa melakukan perubahan menyeluruh terhadap sistem pendidikan secara keseluruhan.

Cadangan Radikal Laporan Barnes

Penghapusan sekolah vernakular (yang menggunakan bahasa ibunda seperti Cina dan Tamil) secara berperingkat.

Penubuhan sekolah kebangsaan dwibahasa:

Bahasa Melayu dan Bahasa Inggeris dijadikan bahasa pengantar utama.

Sekolah-sekolah Cina dan Tamil ditukar secara beransur-ansur kepada sekolah kebangsaan melalui aliran kebangsaan.

Cadangan dan Perubahan Lain

Pengajaran jawi di sekolah digantikan dengan pengajaran agama.

Pendidikan percuma disediakan kepada semua murid di sekolah kebangsaan.

Sekolah rendah kebangsaan menggunakan satu bahasa pengantar, iaitu sama ada Bahasa Melayu atau Bahasa Inggeris.

Sekolah menengah menggunakan Bahasa Inggeris sebagai satu-satunya bahasa pengantar.

Pentadbiran dan pembiayaan sekolah kebangsaan diletakkan di bawah Penguasa Pelajaran Tempatan.

Secara keseluruhan, Laporan Barnes bertujuan untuk mewujudkan sistem pendidikan yang bersatu dengan identiti kebangsaan melalui penghapusan sekolah-sekolah vernakular. Namun, cadangan ini mendapat tentangan daripada masyarakat Cina dan India, yang bimbang akan kehilangan warisan budaya dan bahasa mereka. Akhirnya, Laporan Barnes menjadi pencetus kepada perbincangan lanjut tentang sistem pendidikan nasional, tetapi banyak cadangan radikalnya tidak dilaksanakan sepenuhnya.

# data[].attributes.body
Latar Belakang Laporan Fenn-Wu

Jawatankuasa Fenn-Wu ditubuhkan di bawah pimpinan Dr. William P. Fenn dan Dr. Wu Teh Yao bagi mengatasi kebimbangan masyarakat Cina yang menentang Laporan Barnes.

Masyarakat Cina berpendapat Laporan Barnes ingin menghapuskan bahasa dan budaya mereka melalui penutupan sekolah vernakular Cina.

Cadangan Utama Laporan Fenn-Wu (1951)

1. Mempertahankan dan Menambah Baik Sekolah Cina:

Laporan mengesyorkan agar sekolah-sekolah Cina tidak dihapuskan dan dibantu secara kewangan oleh kerajaan.

Cadangan ini bertujuan membina kesedaran kebangsaan dalam kalangan komuniti Cina dan mewujudkan perpaduan bangsa.

2. Sokongan kepada Penggunaan Pelbagai Bahasa Pengantar:

Laporan mencadangkan tiga jenis bahasa (Melayu, Cina, Tamil) digunakan sebagai bahasa pengantar.

Sekolah kebangsaan aliran Inggeris juga perlu dikekalkan.

3. Pembangunan Pendidikan Vokasional:

Sekolah-sekolah vokasional perlu diperluaskan untuk memenuhi keperluan tenaga mahir dalam pembangunan negara.

4. Penubuhan Maktab Perguruan Cina:

Untuk menyokong komuniti Cina yang berminat menjadi pendidik, sebuah maktab perguruan khusus bagi guru-guru Cina perlu dibina.

Tiga Usul Penting dalam Laporan Fenn-Wu

1. Menjamin Kelangsungan Sekolah Cina:

Sekolah Cina tidak boleh dihapuskan selagi masyarakat Cina merasakan ia masih diperlukan.

2. Pengiktirafan Bahasa Cina sebagai Bahasa Utama Dunia:

Bahasa Cina diiktiraf sebagai salah satu bahasa utama di dunia, dan harus diberikan kedudukan sewajarnya.

3. Latihan Guru untuk Komuniti Cina:

Penubuhan maktab perguruan bagi menyediakan tenaga pengajar untuk sekolah-sekolah Cina.

Kesimpulan dan Implikasi

Laporan Fenn-Wu memperlihatkan penekanan terhadap pendidikan vernakular Cina untuk memelihara identiti bahasa dan budaya masyarakat Cina.

Cadangan ini bertentangan dengan Laporan Barnes dan memburukkan lagi pertikaian pendidikan di Tanah Melayu.

Walau bagaimanapun, laporan ini memainkan peranan penting dalam memastikan pendekatan pendidikan berbilang bahasa diterima dalam perbincangan masa depan mengenai sistem pendidikan nasional.

# data[].attributes.body
Latar Belakang dan Tujuan Ordinan Pelajaran 1952

Kerajaan British menubuhkan Jawatankuasa Pendidikan 1952 untuk mengimbangi perbezaan yang timbul antara Laporan Barnes dan Laporan Fenn-Wu.

Ordinan Pelajaran 1952 digubal untuk menggantikan laporan-laporan terdahulu, dengan menumpukan kepada bahasa pengantar di sekolah kebangsaan sama ada Bahasa Melayu atau Bahasa Inggeris.

Cadangan Utama Ordinan Pelajaran 1952

1. Dua Sistem Persekolahan:

Sekolah kebangsaan akan menggunakan Bahasa Melayu atau Bahasa Inggeris sebagai bahasa pengantar.

2. Pelajaran Wajib Bahasa Melayu dan Bahasa Inggeris:

Pelajaran Bahasa Melayu diwajibkan di sekolah-sekolah aliran Inggeris.

Pelajaran Bahasa Inggeris diwajibkan di sekolah-sekolah aliran Melayu.

3. Penyediaan Pelajaran Bahasa Cina dan Tamil:

Sekiranya terdapat sekurang-kurangnya 15 orang pelajar yang memerlukan, pelajaran dalam bahasa Cina dan bahasa Tamil perlu disediakan di sekolah.

Reaksi dan Penolakan Komuniti

1. Komuniti Melayu:

Tidak mahu bahasa Inggeris diberi penekanan kerana bimbang ia akan mengancam kedudukan orang Melayu sebagai penduduk asal.

Mereka menuntut supaya Bahasa Melayu diangkat sebagai bahasa pengantar utama di sekolah.

2. Komuniti Cina dan Tamil:

Menolak usul penekanan kepada Bahasa Melayu dan Inggeris kerana bimbang akan gugatan terhadap bahasa dan budaya yang diwarisi oleh komuniti mereka.

Kesimpulan dan Implikasi Ordinan Pelajaran 1952

Ordinan Pelajaran 1952 berusaha untuk mencapai kompromi antara tuntutan masyarakat Melayu, Cina, dan Tamil.

Walau bagaimanapun, pertikaian mengenai bahasa pengantar dan kebimbangan tentang kepentingan budaya setiap kaum terus menjadi isu hangat.

Ordinan ini menunjukkan usaha awal ke arah mewujudkan sistem pendidikan kebangsaan, namun kejayaan untuk mencapai perpaduan pendidikan secara menyeluruh masih jauh dari dicapai.

# data[].attributes.body
Latar Belakang dan Tujuan Laporan Razak (1956)

Laporan Razak diperkenalkan pada April 1956 dan diketuai oleh Tunku Abdul Razak, Menteri Pelajaran ketika itu.

Matlamat utama laporan ini adalah untuk mewujudkan sistem pendidikan yang sama bagi semua kaum di Tanah Melayu, sekali gus menyatupadukan masyarakat pelbagai kaum.

Bahasa Melayu diangkat sebagai bahasa kebangsaan, dan pendidikan diharap dapat menjadi alat perpaduan negara.

Cadangan Utama Laporan Razak (1956)

1. Pendidikan sebagai Tanggungjawab Kerajaan

Dasar pelajaran akan berada di bawah tanggungjawab Menteri Pelajaran.

Sistem pendidikan kebangsaan diwujudkan bagi memastikan pengurusan yang cekap dan berkesan.

2. Penggunaan Bahasa Melayu dan Bahasa Inggeris

Bahasa Melayu dan Bahasa Inggeris diwajibkan sebagai mata pelajaran di semua sekolah.

Sekolah rendah dan menengah kebangsaan diwujudkan dengan bahasa Melayu sebagai bahasa pengantar utama.

3. Peperiksaan Masuk Sekolah Menengah

Pelajar yang ingin melanjutkan pelajaran ke sekolah menengah mesti lulus dalam Peperiksaan Masuk Sekolah Menengah.

4. Kemudahan dan Kesamarataan Pendidikan

Kerajaan akan menyediakan kemudahan pendidikan yang mencukupi untuk semua kaum bagi memastikan akses pendidikan yang adil.

Kesimpulan dan Impak Laporan Razak (1956)

Laporan Razak menjadi batu asas dalam pembentukan pendidikan kebangsaan dan usaha untuk memperkukuh perpaduan dalam kalangan masyarakat berbilang kaum.

Pengiktirafan bahasa Melayu sebagai bahasa kebangsaan serta penekanan kepada mata pelajaran dwibahasa adalah langkah penting dalam pembangunan pendidikan di Tanah Melayu.

Laporan ini juga memberi tumpuan kepada sistem pendidikan yang cekap dan berstruktur, sekaligus merapatkan jurang perbezaan antara kaum.

Laporan Razak menjadi landasan penting bagi pembentukan Akta Pelajaran 1961, yang meneruskan usaha memperkukuhkan sistem pendidikan kebangsaan.

# data[].attributes.body
1. Latar Belakang Penubuhan DBP

Dewan Bahasa dan Pustaka (DBP) ditubuhkan pada 1956, setahun sebelum kemerdekaan Tanah Melayu, dengan matlamat untuk memajukan dan mengembangkan bahasa Melayu.

DBP diwujudkan sebagai institusi yang bertanggungjawab memartabatkan bahasa Melayu sebagai bahasa kebangsaan dan alat komunikasi utama untuk menyatupadukan masyarakat pelbagai kaum.

2. Peranan Utama DBP dalam Memartabatkan Bahasa Melayu

2.1 Penerbitan Buku dan Bahan Ilmiah

DBP menerbitkan buku ilmiah, risalah, kamus, dan karya sastera untuk memperkaya persuratan dalam bahasa Melayu.

DBP juga memainkan peranan sebagai institusi penerbitan terbesar di Malaysia, menyediakan bahan bacaan dalam pelbagai bidang untuk masyarakat.

2.2 Pembakuan Ejaan dan Pembentukan Istilah

DBP membakukan ejaan, sebutan, dan tatabahasa bagi memastikan penggunaan bahasa Melayu seragam dan teratur.

Istilah-istilah baharu diperkenalkan supaya bahasa Melayu dapat berkembang sebagai bahasa ilmu dan tidak tercemar oleh penggunaan kata-kata asing.

2.3 Penggalakan Penggunaan Bahasa Kebangsaan

DBP menggalakkan penggunaan bahasa kebangsaan dalam kehidupan seharian, termasuk dalam media sosial, media massa, dan sektor awam.

DBP juga melaksanakan program untuk meningkatkan kesedaran tentang kepentingan bahasa Melayu sebagai bahasa perpaduan di negara ini.

2.4 Pengembangan Bakat Sastera

DBP memainkan peranan dalam membangunkan bakat kesusasteraan melalui penerbitan karya sastera dan pelaksanaan program-program sastera.

Salah satu program penting ialah Minggu Penulis Remaja (MPR), yang bertujuan untuk memupuk minat menulis dalam kalangan generasi muda dan melahirkan penulis-penulis baharu bagi masa depan negara.

3. Kesimpulan

DBP telah menjadi institusi penting dalam memartabatkan bahasa Melayu dan berkembang selari dengan perubahan zaman.

Peranannya yang meliputi penerbitan, pembentukan istilah, promosi bahasa kebangsaan, dan pembangunan kesusasteraan telah memastikan bahasa Melayu terus relevan sebagai bahasa rasmi dan bahasa ilmu.

Dengan usaha berterusan DBP, bahasa Melayu dapat diperkaya dengan kosa kata baharu dan digunakan secara meluas dan berkesan dalam semua bidang kehidupan masyarakat Malaysia.

# data[].attributes.body
Penubuhan MBIM (1972): Malaysia dan Indonesia menubuhkan Majlis Bahasa Indonesia – Malaysia untuk kerjasama kebahasaan serantau.

Perluasan kepada MABBIM (1985): Brunei Darussalam menyertai, mengubah MBIM kepada Majlis Bahasa Brunei Darussalam – Indonesia – Malaysia (MABBIM).

Fungsi Majlis: Merancang dan memantau perkembangan serta penggunaan Bahasa Melayu/Indonesia di rantau ini.

Hasil Kerjasama:

Penyeragaman pedoman ejaan.

Penyeragaman pedoman pembentukan istilah.

Penghasilan istilah-istilah ilmu profesional.

# data[].attributes.body
1. Sejarah Bahasa Melayu dalam Pendidikan

Malaysia merdeka selama 64 tahun.

Pelaksanaan bahasa Melayu sebagai bahasa pengantar telah mencapai 42 tahun.

2. Cabaran Penggunaan Bahasa Melayu

Akta Pendidikan 1996 dan Akta IPTS 1996 membenarkan:

Bahasa Inggeris digunakan sebagai bahasa pengantar di semua IPTS.

Institusi Pendidikan Swasta (IPS) boleh memilih antara amalan sekolah kebangsaan atau sekolah jenis kebangsaan sebagai bahasa pengantar.

3. Penggunaan Bahasa Inggeris dalam Matematik dan Sains

Pada tahun 2003, bahasa Inggeris digunakan secara meluas dalam subjek Matematik dan Sains.

Ramai pelajar mengalami kesukaran memahami pelajaran tersebut kerana:

Lemah dalam penguasaan bahasa Inggeris.

Menyukarkan proses pembelajaran berbanding jika subjek diajar dalam bahasa Melayu.

4. Implikasi kepada Bahasa Melayu

Risiko bahasa Melayu dihadkan penggunaannya dalam bidang tertentu.

Kedudukan bahasa Melayu sebagai bahasa pengantar tergugat.

Generasi akan datang mungkin mempunyai pengetahuan yang kurang tentang bahasa Melayu.

5. Saranan untuk Memartabatkan Bahasa Melayu

Usaha perlu dilakukan oleh pihak berkaitan bagi:

Memajukan bahasa Melayu.

Mengelakkan bahasa Melayu terhapus oleh perkembangan masa dan akta baharu.

# data[].attributes.body
1. Penggunaan Bahasa dalam Pentadbiran Kerajaan Terkini

Kebanyakan pemimpin negara lebih banyak menggunakan bahasa Inggeris dalam:

Urusan pentadbiran negara.

Temubual dan siaran televisyen.

2. Perbandingan dengan Kepimpinan Terdahulu

Pemimpin dahulu jarang menggunakan bahasa Inggeris.

Bahasa Melayu sangat diagungkan pada masa itu.

3. Pengaruh Pemimpin terhadap Rakyat

Rakyat cenderung meniru pemimpin dalam penggunaan bahasa.

Pemimpin merupakan contoh kepada rakyat dalam memartabatkan bahasa kebangsaan.

4. Tanggungjawab Pemimpin dan Pegawai Kerajaan

Pemimpin, pegawai, dan pihak berjawatan perlu:

Menunjukkan contoh yang baik dalam menggunakan bahasa Melayu.

Memartabatkan bahasa kebangsaan agar rakyat turut melakukan perkara yang sama.

# data[].attributes.body
1. Penggunaan Media Sosial dan Alat Digital

Media sosial dan alat digital kini menjadi satu kewajipan bagi semua orang.

Dunia digital membantu masyarakat berkomunikasi dan mendapatkan maklumat.

2. Penggunaan Bahasa yang Tidak Baik di Media Sosial

Ramai pengguna tidak menggunakan bahasa dengan baik di media sosial.

Pengguna kerap menggunakan bahasa ringkas kerana menganggap bahasa yang betul tidak penting di alam maya.

3. Golongan Remaja sebagai Penyumbang Utama Kerancuan Bahasa

Remaja merupakan pengguna media sosial terbanyak.

Kerosakan bahasa melibatkan istilah, ayat, dan aspek lain.

4. Implikasi Masa Depan

Jika tidak dibendung, generasi akan datang mungkin menggunakan bahasa dengan lebih teruk.

Kurangnya kesedaran tentang kepentingan berbudi bahasa di media sosial.

5. Saranan Mengatasi Kerancuan Bahasa

Pihak berkenaan perlu mengambil langkah untuk:

Mengatasi kerancuan bahasa di media sosial.

Memastikan bahasa tidak ‘tercemar’ oleh amalan buruk yang merosakkan bahasa.

# data[].attributes.body
Secara tuntasnya, skop pengembangan bahasa Melayu amat luas, iaitu menjadikan bahasa melayu sebagai bahasa ilmu pengetahuan yang berasaskan sains dan teknologi, bahasa ilmu, bahasa wahana budaya tinggi dan bahasa perhubungan masyarakat moden. Cita-cita ini akan tercapai sekiranya bentuk-bentuk bahasa itu sempurna dan para penuturnya mampu menggunakannya dengan sempurna untuk menghasilkan bahasa yang cekap, jelas, tersusun dan ilmiah sifatnya (Nik Safiah Karim, 2004). Malah menurut Kamal Shukri Abdullah Sani (2007), urusan surat-menyurat antara raja-raja di Kepulauan Melayu dan negara-negara Eropah telah ditulis dalam bahasa Melayu dan ini menjadi bukti-bukti yang tersurat. Za’ba juga pernah berkata bahawa “Menanamkan benih perasaan kasih akan bahasa sendiri dan jangan mereka memikirkan dirinya itu sudah menjadi Orang Putih dan menghinakan bahasa sendiri.” Oleh itu, jelaslah bahawa pengetahuan tentang asal usul bahasa Melayu serta sejarah perkembangannya amat penting demi mengekalkan warisan bahasa kebangsaan