# data[].attributes.body
Santiago - Anthony Quinn

# data[].attributes.attachment_link.description
Sieci Santiago, najlepszego rybaka w osadzie, od 84 dni są puste. Mieszkańcy mówią, że jest już za stary, że stracił już swoje szczęście. Jego córka twierdzi, że Santiago powinien już skończyć z łowieniem i zamieszkać z nią w Hawanie. Mimo swojego wieku, Santiago nie jest jednak strudzony. Nie zamierza się poddać.

# data[].attributes.body
"Hemingway i Gellhorn"

# data[].attributes.attachment_link.description
10: "Od razu wiemy, że nie skończy się na jednym drinku i na spotkaniu przy barze." Karolina Korwin Piotrowska

# data[].attributes.body
"Biografie niezwykle"

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Pisarz na froncie
Syn śpiewaczki operowej i lekarza-terapeuty swoje pierwsze próby literackie zamieszczał już w redagowanej przez siebie szkolnej gazetce. W czasie I wojny światowej starał się o wysłanie na front włoski. Po odrzuceniu jego kandydatury przez komisję zdrowotną, pojechał tam jako członek Czerwonego Krzyża i był kierowcą karetki. W lipcu 1918 roku został ranny, przeszedł 12 operacji, podczas których wyjęto z jego ciała kilkaset odłamków. Rekonwalescencja w szpitalu trwała kilka miesięcy. Za bohaterstwo na placu boju dwukrotnie odznaczano go orderami.

Po wojnie powrócił na kilka lat do Stanów Zjednoczonych, gdzie zajął się dziennikarstwem. Pod koniec 1921 roku wyjechał jako korespondent do Paryża, podróżował po Europie. Był dziennikarzem informacyjnym oraz reportażystą. Potem przyszła fascynacja Hiszpanią, gdzie w 1937 roku podczas wojny domowej pełnił funkcję korespondenta. Odwiedzał Kubę, Afrykę, wracał do Stanów i znów podróżował.
Reportaż literacki
Hemingway był pierwszym twórcą literackim, który w tak doskonały sposób połączył doświadczenie dziennikarskie z literaturą. Jednym z najlepszych przykładów jego oszczędnego, lapidarnego i bardzo trafnego stylu jest opowiadanie pt. "Stary człowiek i morze", za które pisarz w 1952 roku otrzymał literacką Nagrodę Pulitzera, a dwa lata później literacką Nagrodę Nobla.

Główne miejsce w jego twórczości, opartej w dużej mierze na materiale autobiograficznym, zajmują powieści: "Słońce też wschodzi", "Pożegnanie z bronią", "Mieć i nie mieć", "Komu bije dzwon". Hemingway jest też autorem wielu książek poświęconych polowaniom i pasjonującej go corridzie.
Nad własną legendą pracował wytrwale
Bardzo trudno jest w sposób jednoznaczny przedstawić postać Hemingwaya. Był on przede wszystkim twórcą własnego świata, ale nie w tym sensie w jakim twórcą jest każdy pisarz, tworząc określoną wizję, zawartą we własnym dziele. To był twórca i reżyser własnego życia. W zakresie tej reżyserii był czasami większym artystą, niż w zakresie prozy.

Pragnął, by widziano go jako bohatera, herosa i robił wszystko, by tego rodzaju efekt wywołać. Według krytyka literackiego Wacława Sadkowskiego Hemingway był postacią idealnie nadającą się do plotek. - Sam je tworzył. Bardzo lubił tworzyć wokół siebie pewien nimb i legendę. Nad własną legendą pracował wytrwale - dodał krytyk.

Zmarł w niewyjaśnionych okolicznościach 2 lipca 1961.

# data[].attributes.attachment_link.title
Ernest Hemingway - reżyser własnego życia

# data[].attributes.attachment_link.description
Pisarz na froncie Syn śpiewaczki operowej i lekarza-terapeuty swoje pierwsze próby literackie zamieszczał już w redagowanej przez siebie szkolnej gazetce. W czasie I wojny światowej starał się o wysłanie na front włoski. Po odrzuceniu jego kandydatury przez komisję zdrowotną, pojechał tam jako członek Czerwonego Krzyża i był kierowcą karetki.

# data[].attributes.body
audiobook