# data[].attributes.headline
QR Σμύρνη - Ψηφιακό 

# data[].attributes.body
QR Σμύρνη - Ψηφιακό Παιχνίδι

# data[].attributes.headline
Επίσκεψη στο Πνευματικό Κέντρο Δήμου Ασπροπύργου

# data[].attributes.subject
Επίσκεψη στο Πνευματικό Κέντρο Δήμου Ασπροπύργου

# data[].attributes.headline
Επίσκεψη στο Λαογραφικό Μουσείο Δήμου Ασπροπύργου

# data[].attributes.subject
Επίσκεψη στο Λαογραφικό Μουσείο Δήμου Ασπροπύργου

# data[].attributes.attachment_caption
Παρακολούθηση εισήγησης της κας Ελένης Σβορώνου με θέμα "Από το 1821 στο 1922: Από την Επανάσταση στην Καταστροφή"την Τετάρτη στις 23 Φεβρουαρίου 2022 στις 11

# data[].attributes.headline
Συνάντηση με τον Μητροπολίτη Σμύρνης

# data[].attributes.subject
Συνάντηση με τον Μητροπολίτη Σμύρνης

# data[].attributes.headline
Ιδρυτικά μέλη

# data[].attributes.body
Ιδρυτικά μέλη

# data[].attributes.body
Ιδρυτές:
1ο Γυμνάσιο Ασπροπύργου
Εκπαιδευτήρια Ν. Ζαγοριανάκου
Προσκεκλημένα Σχολεία:
Γυμνάσιο Μαγούλας

# data[].attributes.attachment_caption
QR Θριάσιο Πανεπιστήμιo

# data[].attributes.body
Στις 01/03/2022 ,ημέρα Δευτέρα και ώρα 12.00 το μεσημέρι, στο πλαίσιο του προγράμματος για τον εορτασμό μνήμης των 100 ετών από την Μικρασιατική Καταστροφή, υποδεχτήκαμε διαδικτυακά τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Σμύρνης κ.κ.Βαρθολομαίο, τον πρώτο μητροπολίτη, που ενθρονίστηκε 94 χρόνια μετά την μικρασιατική καταστροφή.Ο Μητροπολίτης μας μίλησε για τη ζωή στην  σύγχρονη  Σμύρνη και απάντησε σε ερωτήματα των μαθητών.

# data[].attributes.headline
ΜΕΛΕΤΙΟΥ ΓΙΑΝΝΑΡΙΤΑ 

# data[].attributes.subject
ΜΕΛΕΤΙΟΥ ΓΙΑΝΝΑΡΙΤΑ 

# data[].attributes.body
Οι απόκριες στην Σμύρνη ήταν εκδήλωση χαράς και συμμετείχαν σχεδόν όλοι.

Οι μασκαράδες της Σμύρνης ονομάζονταν «ΚΟΥΔΟΥΝΑΤΟΙ» και πετύχαιναν το στόχο τους μόνο αν δεν τους αναγνώριζαν οι γνωστοί.
Οι άντρες ντυνόντουσαν γυναίκες, οι φτωχοί πλούσιοι, οι γριές νέες και κάποιοι πιο τολμηροί ντυνόντουσαν αγωνιστές της επανάστασης του 1821 μπροστά στους τούρκους!
Οι χοροί και οι γιορτές αυτή την περίοδο έδειχναν το κοσμοπολίτικο πρόσωπο της Σμύρνης.
Αυτή την περίοδο γινόταν ένας φιλανθρωπικός χορός από την Ελληνική Λέσχη της Σμύρνης μας, υπέρ του Νοσοκομείου «Άγιος Χαράλαμπος».
Από την Κυριακή που άρχιζε η αποκριά, άρχιζαν οι διασκεδάσεις στα σπίτια, στις αυλές, στις πλατείες και στους δρόμους.
Κολομπίνες με δαντελωτές φούστες και χειροποίητες στολές, χόρευαν τσιφτετέλια, βάλς και καντρίλιες.
Άλλοι φορούσαν παλιά ρούχα ή μεταμφιεζόντουσαν σε διάφορα ζωάκια (μικρά ή μεγάλα).
Καβαλιέροι, φορώντας φράκο, σμόκιν και μαύρα λουστρίνια παπούτσια, χόρευαν με ντάμες ντυμένες με την Παριζιάνικη μόδα.
Σημαντικές ήταν οι παρελάσεις των μεταμφιεσμένων με τον ανθοπόλεμο και τον σοκολατοπόλεμο που γινόταν στην οδό Τρασών σε μια συνοικία, όπου ζούσαν κυρίως μεγαλοαστοί της Σμύρνης.

Ταυτόχρονα σε άλλη πλευρά της Σμύρνης γινόταν ένα είδος πανηγυριού για τους νέους στο δρόμο που ένωνε δύο συνοικίες, τον Αη-Δημήτρη και τον Αη-Τρύφωνα. Εδώ, αντί για ανθοπόλεμο, γινόταν ο πόλεμος με το «ΝΤΑΡΙ» δηλαδή το καλαμπόκι.
Οι νέοι είχανε διάφορα όργανα που προξενούσαν θόρυβο και πετούσε ο ένας στον άλλο κορδέλες και σερπαντίνες.
Στην οδό Τρασων γινόταν παρέλαση με άμαξες.
Μέσα σε αυτές τις άμαξες, οι νέοι είχαν καλάθια με μπουκετάκια από μενεξέδες και ζουμπούλια όπως και νόστιμα σοκολατάκια, (ειδικά για την περίσταση, δηλ. ελαφριά για να μην τραυματίζουν).
Έριχναν λοιπόν στις κοπέλες αυτά που είχαν στο καλάθι τους και τις «πολεμούσαν», ενώ με τον τρόπο αυτό, έδειχναν και την συμπάθεια τους σε κάποιες από αυτές….., οι δε κοπέλες, απαντούσαν με σερπαντίνες…
Οι άμαξες αυτές, ξεκινούσαν από το Φασουλά και έφταναν στην πλατεία της Καλλιθέας (ΜΠΕΛΑ ΒΙΣΤΑ).
Από εκεί, πήγαιναν αριστερά στον παράλληλο δρόμο της προκυμαίας και επέστρεφαν πάλι πίσω, κάνοντας τον κύκλο των τετραγώνων.
Η παρέλαση αυτή ξεκινούσε στις τρεις το μεσημέρι και σταματούσε όταν βράδιαζε.
Βέβαια το γλέντι συνεχιζόταν στα σπίτια μέχρι το πρωί.
Στις αυλές και στα σπίτια έστηναν χορό και τραπέζια με πάρα πολλές λιχουδιές και
Σμυρναίικα γλυκά, μεταξύ των οποίων και τα υπέροχα γλυκά της αποκριάς τα αυγοκαλάμαρα!
Την Κυριακή της Τυρινής έφτιαχναν τυρόπιτες και γαλακτομπούρεκο.
Την τελευταία μέρα του γλεντιού συνήθιζαν να τρώνε ένα αυγό για να έχουν το στόμα τους κλειστό και να τηρήσουν την νηστεία μέχρι το Πάσχα.
Την Καθαρά Δευτέρα έφτιαχναν ταχινόπιτα, ταραμοσαλάτα, χαβιαροσαλάτα, έβραζαν ρύζι με ζάχαρη και κρόκο ή χοσάφι από ξερά βερίκοκα, δαμάσκηνα , σταφίδες, ξύσμα πορτοκαλιόυ και λίγη ζάχαρη.
Το πρωί της Καθαράς Δευτέρας, άκουγες στους δρόμους τους τσιγγάνους οι οποίοι κρατούσαν διάφορα σκεύη και μάζευαν τα «ΠΑΣΧΑΛΙΝΑ», δηλαδή όλα τα φαγητά που είχαν να κάνουν με κρέας, γιατί η νηστεία την Μεγάλη Εβδομάδα στη Σμύρνη ήταν παραπάνω από υποχρεωτική.
Αυτοί λοιπόν οι τσιγγάνοι φώναζαν «ΜΑΝΤΖΑ ΜΑΚΑΡΟΝΙΑ» δηλαδή μάζευαν μακαρόνια για να τα χρησιμοποιήσουν στα χοιροστάσια τους και κοντά σε αυτά μάζευαν και τα κρεατικά.

# data[].attributes.headline
Αιμιλία Μπεκρή

# data[].attributes.subject
Αιμιλία Μπεκρή

# data[].attributes.body
Τσερκένι ή τσερκένιο ήταν ο σμυρναϊκός χαρταετός. Το αμολάρισμα, δηλαδή το πέταγμα, του τσερκενιού αποτελούσε μία κυρίαρχη στη ζωή της Σμύρνης εκδήλωση, η οποία ξεπερνούσε το απλό παιχνίδι, ενώ συμμετείχαν και ενήλικες. Συνηθιζόταν κυρίως στη διάρκεια την Αποκρεών μέχρι και μετά το Πάσχα, αν και μπορούσε να πραγματοποιηθεί οποιαδήποτε εποχή του έτους. Κυριακές και εορτές, από το πρωί, περισσότερο όμως το απόγευμα, άρχιζε το παιχνίδι και τσερκένια ανυψώνονταν από τα δώματα (τις ταράτσες) των σπιτιών και στόλιζαν το σμυρναϊκό ουρανό. Το παιχνίδι είχε σαφώς αγωνιστικό χαρακτήρα, πολεμικό –θα λέγαμε- αφού ο στόχος ήταν να καταρρίψεις το τσερκένι του αντιπάλου.

Το πέταγμα δηλαδή του τσερκενιού, το λεγόμενο «τσάκωμα», ήταν σωστή μάχη, με κανόνες προσυμφωνημένους και πειθαρχίες ιπποτικές, η παραβίαση των οποίων εξέθετε τους συμμετέχοντες ανεπανόρθωτα. Η συμφωνία γινόταν επί των δωμάτων και είχε δύο εκδοχές: «Να τα παίρνωμεεεε!», που σήμαινε ότι ο νικητής κρατούσε ως λάφυρο το τσερκένι του ηττημένου ή «Να τα δίνωμεεεε!», που σήμαινε την επιστροφή του αιχμαλωτισμένου τσερκενιού στον κάτοχό του. Η νίκη ήταν περιφανής και συνοδευόταν με ενθουσιώδεις ιαχές: «Άλλοοο! Άλλοοο! Και πιο μεγάλοοο!» Ο ηττημένος έμπαινε πάραυτα μέσα στο σπίτι, ντροπιασμένος, με μόνη παρηγοριά την ελπίδα της νίκης στην επόμενη αναμέτρηση, που θα ξέπλενε την ντροπή.

Συγκέντρωνε το ενδιαφέρον του ανδρικού πληθυσμού όλων των ηλικιών. Τα νήπια, με το που άρχιζαν να βαδίζουν αποκτούσαν και τη «σαΐτα» τους, απλούστερη μορφή και πρόδρομο του τσερκενιού, και άρχιζαν την εξάσκηση στην τέχνη του αμολαρίσματος, μαθαίνοντας να τυλίγουν τον σπάγκο σε κουβάρι, να τον ξεμπερδεύουν, να δένουν «οριές» (ουρές), να «παίρνουν κεφάλι», δηλαδή να σηκώσουν το τσερκένι στον αέρα. Αλλά και οι ηλικιωμένοι ανέβαιναν στα δώματα και συμμετείχαν στο «τσάκωμα».

Παράγοντες της επιτυχούς έκβασης της μάχης ήταν βεβαίως το μέγεθος του τσερκενιού, η κατάλληλη θέση, ο ευνοϊκός αέρας, αλλά κυρίως η στρατηγική των μαχητών. Αυτή συνίστατο στο ταχύτερο τράβηγμα του σπάγκου ώστε να στριμωχτεί κοντά στο δικό σου δώμα ή έστω πιο κοντά σου το αντίπαλο τσερκένι και να του σπάσεις τον σπάγκο, να το «φάγης». Μεγίστη στρατηγική και η παραπλανητική χαλάρωση της καλούμας, ως υποτιθέμενη υποχώρηση, και στη συνέχεια το μελετημένο στην κατάλληλη στιγμή απότομο τράβηγμα, κόβοντας τον σπάγκο του αντιπάλου και παίρνοντάς του το τσερκένι. Απαραίτητη προϋπόθεση επιτυχίας και ο μονοκόμματος σπάγκος, χωρίς κόμπους -γι’ αυτό επιβαλλόταν και το σχολαστικό κάθε φορά ξεμπέρδεμά του.

Κανόνας της μάχης ήταν να μην «τσακωθεί» τσερκένι δώματος με τσερκένι περαστικό από τον δρόμο. Τα πλανόδια τσερκένια είχαν πλεονέκτημα και αν προκαλούσαν σε μάχη συνήθως κέρδιζαν, απαιτώντας το αιχμάλωτο τσερκένι. Αλλά και όταν έχαναν, εκβίαζαν την επιστροφή τους, απειλώντας να πετροβολήσουν τα τζάμια του σπιτιού, οπότε τον έπαιρναν πίσω με παρέμβαση έντρομων μητέρων. «Ήταν πραγματικοί ληστοπειραταί αυτοί οι πλανώδιοι», γράφει ο Αρ. Σταυρίτσης. Υπήρχε όμως και άλλη «πειρατική» μέθοδος, αυτή της πετονιάς, κατά την οποία εκτοξευόταν πέτρα με σπάγκο σε χαμηλωμένο τσερκένι και το έριχνε.

# data[].attributes.headline
Πετρόγιαννου Αλεξάνδρα- Κυριακή

# data[].attributes.subject
Πετρόγιαννου Αλεξάνδρα- Κυριακή

# data[].attributes.body
Η οικογένεια Μπαλτατζή εμφανίζεται στη Σμύρνη στα μέσα του 18ου αιώνα ως

Βενετσιάνικη με πρώτο μέλος τον Μαρίνο Μπαλτατζή ( Marino Baltazzi).Πολλά μέλη της

βρίσκονται και στη Χίο. Ασχολούνται με εμπορικές ,κτηματικές και τραπεζικές

επιχειρήσεις ,κάποιοι δε κατέχουν διπλωματικές ή διοικητικές θέσεις. Διάφορες επιγαμίες

με αριστοκρατικές και πλούσιες οικογένειες από την Ελλάδα και ειδικότερα από τη Χίο ,την

Κων/πολη και την Ευρώπη ,έδωσαν χρήμα και κύρος στην οικογένεια.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Σαν Σήμερα .gr

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ο διπλωμάτης και πολιτικός Γεώργιος Μπαλτατζής διετέλεσε υπουργός Εξωτερικών κατά την Μικρασιατική Καταστροφή και εξ αυτού του λόγου δικάσθηκε ("Δίκη των Εξ"), καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε στο Γουδή στις 15 Νοεμβρίου 1922.

Γεννήθηκε το 1866 στην Σμύρνη της Μικράς Ασίας και ήταν γιος του έμπορου και αργυραμοιβού Περικλή Μπαλτατζή (1830-1908) και της Αρτεμισίας Μωραϊτίνη. Απόφοιτος της Ευαγγελικής Σχολής της γενέτειράς του, σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του στην Γαλλία.

Μετά την επάνοδό του στην Αθήνα, εντάχθηκε στο διπλωματικό σώμα και υπηρέτησε στην Κωνσταντινούπολη. Δεν άργησε να αναμιχθεί στην πολιτική και στις εκλογές του 1902 εξελέγη βουλευτής Αλμυρού ως οπαδός του Γεωργίου Θεοτόκη και επανεξελέγη το 1905 και 1906. Το 1908 ανέλαβε για πρώτη φορά το υπουργείο Εξωτερικών ( 21 Ιουνίου 1908 - 7 Ιουλίου 1909), στην κυβέρνηση του Γεωργίου Θεοτόκη

Μετά την προσάρτηση της Μακεδονίας πολιτεύθηκε στην Δράμα και εξελέγη βουλευτής στις διπλές εκλογές του 1915 και στις εκλογές του 1920. Το 1915 διετέλεσε υπουργός των Συγκοινωνιών ( 5 Φεβρουαρίου - 10 Αυγούστου 1915), στην κυβέρνηση του Δημητρίου Γούναρη.

Κατά την διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας ανέλαβε το υπουργεία Γεωργίας ( 24 Ιανουαρίου - 26 Μαρτίου 1921) και Εξωτερικών ( 27 Ιανουαρίου - 26 Μαρτίου 1921) στην κυβέρνηση του Νικολάου Καλογερόπουλου. Παρέμεινε επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας (26 Μαρτίου 1921 - 3 Μαΐου 1922), ενώ ανέλαβε προσωρινά και το υπουργείο Ναυτικών ( 2 Μαρτίου - 3 Μαΐου 1922) και στις δύο διαδοχικές κυβερνήσεις του Δημητρίου Γούναρη που ακολούθησαν. Μαζί με τον Γούναρη συμμετείχε στις διασκέψεις Παρισίων και Λονδίνου για τον διακανονισμό τού μικρασιατικού ζητήματος. Στις 9 Μαΐου επανήλθε στο υπουργείο Εξωτερικών στην κυβέρνηση Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη και παρέμεινε στην θέση του μέχρι την παραίτησή της στις 28 Αυγούστου 1922.

Στις 14 Σεπτεμβρίου συνελήφθη με απόφαση της Επαναστατικής Επιτροπής, δικάστηκε ως ένας από τους πρωταιτίους της Μικρασιατικής Καταστροφής και εκτελέστηκε δια τυφεκισμού στο Γουδή στις 15 Νοεμβρίου 1922. Ήταν νυμφευμένος με την Χαρίκλεια Μαυροκορδάτου, κόρη του Νικόλαου Μαυροκορδάτου, με την οποία απέκτησε δύο τέκνα, τον Περικλή Μπαλτατζή και τον Νικόλαο Μπαλτατζή -Μαυροκορδάτο, που συνέχισε την πολιτική παράδοση της οικογένειας.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Σαν Σήμερα .gr

# data[].attributes.attachment_link.title
Γεώργιος Μπαλτατζής

# data[].attributes.attachment_link.description
Ο διπλωμάτης και πολιτικός Γεώργιος Μπαλτατζής διετέλεσε υπουργός Εξωτερικών κατά την Μικρασιατική Καταστροφή και εξ αυτού του λόγου δικάσθηκε ("Δίκη των Εξ"), καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε στο Γουδή στις 15 Νοεμβρίου 1922. Γεννήθηκε το 1866 στην Σμύρνη της Μικράς Ασίας και ήταν γιος του έμπορου και αργυραμοιβού Περικλή Μπαλτατζή (1830-1908) και της Αρτεμισίας Μωραϊτίνη.

# data[].attributes.attachment_caption
Η Αγία Φωτεινή ήταν το σύμβολο της Σμύρνης που ανατίναξαν οι Τούρκοι το ’22.

# data[].attributes.headline
Αναστασία-Μαρία Ντάρα

# data[].attributes.subject
Αναστασία-Μαρία Ντάρα

# data[].attributes.body
Το καμπαναριό είχε 30 μέτρα ύψος και εξακολουθεί να «επιβιώνει» σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας. Η εκκλησία της  Αγίας Φωτεινής καταστράφηκε ολοσχερώς στη Σμύρνη, το ’22. Ωστόσο, το εντυπωσιακό καμπαναριό της επιβιώνει μέχρι σήμερα σε πολλές πόλεις της Ελλάδας, καθώς οι Σμυρνιοί πρόσφυγες θέλησαν να φέρουν μαζί τους το πιο ένδοξο κομμάτι της πατρίδας τους.
Η Σμύρνη ήταν ένα από τα πιο κοσμοπολίτικα κέντρα της Μεσογείου. Στις  γειτονιές της συμβίωναν αρμονικά φυλές και θρησκείες από όλον τον κόσμο. Η ελληνορθόδοξη κοινότητα ήταν από τις πιο πολυπληθείς και σημαντικές. Γι' αυτό και σε ολόκληρη την πόλη των 350.000 κατοίκων υπήρχαν συνολικά 16 ορθόδοξες εκκλησίες. Η μεγαλύτερη ήταν φυσικά η Μητρόπολη με το διάσημο καμπαναριό.
Ο μητροπολιτικός ναός της Αγίας Φωτεινής ήταν το σήμα κατατεθέν της πόλης. Το πανύψηλο καμπαναριό ήταν ορατό από κάθε σημείο της και αποτελούσε έναν άτυπο φάρο για τα πλοία που προσέγγιζαν το λιμάνι.
Κτισμένη τον 17ο αιώνα και αναστυλωμένη  ήδη δύο φορές μέχρι την οριστική της καταστροφή, η περίτεχνη εκκλησία ήταν ένα πραγματικό στολίδι της ορθόδοξης αρχιτεκτονικής. Ήταν χαμηλή, όπως όλες οι χριστιανικές εκκλησίες της περιόδου για να μην προκαλούν τον φανατισμό των Τούρκων. Στην Σμύρνη όπου ήδη δέσποζε η Αγία Φωτεινή, δεν οικοδομήθηκε νέος μεγαλοπρεπής ναός, αλλά αποφασίστηκε η προσθήκη ενός πελώριου καμπαναριού ύψους 30 μέτρων. Το σχεδίασε ο Σμυρνιός αρχιτέκτονας Ξενοφώντας  Λάτρης, η ανοικοδόμηση ξεκίνησε το 1856 και ολοκληρώθηκε με την άφιξη της εντυπωσιακής, της οποία δώρισε η αυτοκράτειρα της Ρωσίας, Μεγάλη Αικατερίνη στους Έλληνες.
Δυστυχώς έμελλε να συμπληρώσει μόλις 65 χρόνια ζωής. Τον Σεπτέμβριο του 1922, οι καμπάνες της Αγίας Φωτεινής για ήχησαν για τελευταία φορά. Η επιδρομή των Τούρκων άφησε πίσω της συντρίμμια, στάχτες και πτώματα. Ανάμεσα στα ισοπεδωμένα κτίσματα ήταν κι ο ιστορικός ναός, ο οποίος ανατινάχθηκε.

# data[].attributes.headline
ΜΕΛΕΤΙΟΥ ΓΙΑΝΝΑΡΙΤΑ

# data[].attributes.subject
ΜΕΛΕΤΙΟΥ ΓΙΑΝΝΑΡΙΤΑ

# data[].attributes.body
•Ελευθέριος Βενιζέλος, ένα όνομα που έχει στιγματίσει θετικά την ελληνική ιστορία. Ο Βενιζέλος υπήρξε ένα άτομο με φιλοδοξίες, οράματα, θάρρος και αποφασιστικότητα , γεγονός που τον βοήθησε να δώσει νέα πνοή στον ελλαδικό χώρο. Υπήρξε ένας πολιτικός-πρότυπο που νοιαζόταν για το κοινό κάλο ενώ παράλληλα ξεχνούσε ή καλύτερα αμελούσε το προσωπικό του συμφέρον μπροστά στο όνομα της πατρίδας. Ένα πρόσωπο-σταθμός για την ιστορία μας. Ένα διαχρονικό «φαινόμενο» για την Ελλάδα.

# data[].attributes.headline
Το λεξιλόγιο των Μικρασιατών για τις γυναίκες της Σμύρνης

# data[].attributes.subject
Το λεξιλόγιο των Μικρασιατών για τις γυναίκες της Σμύρνης

# data[].attributes.body
Η θέση της γυναίκας ήταν σημαντική στην κοινωνία της Σμύρνης και οι Μικρασιάτες είχαν εφεύρει δικές τους λέξεις για να χαρακτηρίζουν κάθε μια ξεχωριστά ανάλογα με την προσωπικότητά της…. «Αμακατζού», «χαραμοφάισσα» κι «αρπάχτρα» ήταν η γυναίκα που ζούσε εις βάρος των άλλων και «άσιαχτη» η απεριποίητη. Η γυναίκα που ήταν πολύ θρησκευόμενη ονομαζόταν «αγιούσα», «ψευτοπαπαδιά» και «κολλυβοδιακίτσα». Η χριστιανή που είχε ταξιδέψει στους Αγίους τόπους «χατζήδαινα» και η αντίχριστη «θεομάχα». Η ασεβής ονομαζόταν «ασαΐντιστη» και όσες έκαναν φιλανθρωπίες «μερχαμετλούδες». Τις παρηγορήτρες τις αποκαλούσαν «ξαγκουσεύτρες» και όσες ήταν γενναιόδωρες «χαρίστρες»,  «γαλαντόμες» και «κιμπάρισσες»….Οι Μικρασιάτες χρησιμοποιούσαν λέξεις που χαρακτήριζαν τις γυναίκες ανάλογα με την εμφάνιση και τα χαρακτηριστικά του προσώπου. «Βερεμιάρα», «ζαμπούνισσα» ήταν η γυναίκα που έμοιαζε με πορσελάνη και «ντελικάτη» και «ζουριάρα» η  φιλάσθενη. «Ασπροκαλιασμένη» ήταν η αναιμική και «πασόρα» η καμαρωτή. Η ψηλή γυναίκα ονομαζόταν «μπογλού» και η περιποιημένη «τουρνεμένη». «Αγγελικάτες» ήταν οι όμορφες και «μπαμπατζάνες» οι  στρουμπουλές. Αντίθετα τις αδύνατες τις αποκαλούσαν «λιμιγκέρισσες» και «γλαντιά»,  και «αχαμνές» τις μικροκαμωμένες. «Αρδαχτοπόδαρες» ήταν οι πολύ ψηλές και «λαμπούρδες» οι κοντόχοντρες. «Περδικομάτα», «αστερομάτα», «σκιζαμυγδαλάτη» χαρακτηριζόταν η γυναίκα που είχε ωραία μάτια και «σουμερλούδες» και «τσιμπλούδες» οι γυναίκες με μικρά μάτια. Με τη λέξη «βεργετόστομη» περιέγραφαν τη γυναίκα που είχε ωραίο στόμα και γλυκιά φωνή. «Σουρμαδού», «φτιασιδού» ήταν αυτή που περιποιόταν τον εαυτό της και  «ασιστάριστη» και «λεχρίτισσα» η απεριποίητη. «Τσελεμπίνες» ήταν οι αρχοντικές γυναίκες και «τσακίστρες» οι ναζιάρες. «Καψοκαρδούσες» και «ποθορεχτικιές» ήταν οι ελκυστικές και ποθητές γυναίκες και «καλαντρούσες» εκείνες που πρόσεχαν τους άντρες τους. «Πολλοπαιδούσα» ή «καλογαλούσα», ήταν η γυναίκα που αποκτούσε πολλά και υγιή παιδιά και «ντερμπεντέρισσα» η ανέμελη. «Μερακλού» και ‘κεφλού’, ήταν η εύθυμη γυναίκα και «μπεσαλού» η έμπιστη. «Τζιτζικώλα» ήταν η άθλια και «τσίφτισσα» και «αλεπουδιάρα» η πανέξυπνη.

Kατερίνα Πετρόγιαννου

# data[].attributes.headline
 ο τρόπος ζωής των γυναικών στη Μικρά Ασία

# data[].attributes.subject
 ο τρόπος ζωής των γυναικών στη Μικρά Ασία

# data[].attributes.body
Αξέχαστες παρέμειναν μέχρι και σήμερα οι γυναίκες της Σμύρνης. Οι ίδιες μας απέδειξαν έναν άλλον τρόπο ζωής της γυναίκας που ανέδυε ελευθερία και τόλμη. Φημίζονταν για την ομορφιά και τη καλή τους μόρφωση. Είναι γνωστό πως έδιναν ιδιαίτερα μεγάλη σημασία στο να περιποιούνται τους εαυτούς τους και να ακολουθούν την τάση της μόδας. Κυκλοφορούσαν με κομψά δαντελωτά φορέματα,τα μαλλια τους ήταν καλοχτενισμενα (μπουκλαριστα) που τα στόλιζαν με χρυσά στολίδια,από πάνω φορούσαν εντυπωσιακά καπέλα, επίσης στόλιζαν το λαιμό τους και τα αυτιά τους με φανταχτερά χρυσαφικά, ενώ τα χέρια τους ηταν περικυκλωμενα από δαντελωτά γάντια. Φρόντιζαν να είναι καθαρές και όμορφες ημερησίως, σε μια εποχή που η Ελλάδα δεν γνωρίζε τρόπους υγιεινής. Ο τρόπος περιποίησης τους και η μανία τους με την καθαριότητα είχε ως αποτέλεσμα να φερει στην επιφάνεια πολλα αρνητικά σχόλια από τις γυναίκες της Ελλάδας αφού τις θεωρούσαν "παστρικες".Ωστόσο στην Μικρά Ασία ήταν αποδεκτό και δεν έκανε σε κανέναν αρνητική εντύπωση, καθώς η θέση της γυναίκας ήταν πολύ σημαντική στην κοινωνία της Σμύρνης. Να επισημανθεί πως οι μικρασιάτισες εκτός από όμορφες με πλούσια χάρη ήταν και μορφωμένες, καθώς γνώριζαν δύο - τρεις γλώσσες, είχαν την ικανότητα να παίξουν ένα μουσικό όργανο (π. χ: πιάνο), είχαν ένα εμπλουτισμενο λεξιλόγιο, τέλος πολλοί λένε πως ακόμα και το βάδισμα τους φανέρωσε χάρη και αριστοκρατία. Όσες δεν είχαν την ευκαιρία η την επιθυμία να σπουδάσουν ασχολούνταν με τα οικιακά και τις υποχρεώσεις ενός πολυτελούς σπιτικού.

# data[].attributes.headline
σμυρναίικα και μικρασιάτικα παραδοσιακά τραγούδια

# data[].attributes.subject
σμυρναίικα και μικρασιάτικα παραδοσιακά τραγούδια

# data[].attributes.body
Αυθεντικά σμυρναίικα και μικρασιάτικα παραδοσιακά τραγούδια από δίσκους
γραμμοφώνου 78 στροφών, που φωνογραφήθηκαν μεταξύ 1909 - 1945, με ήχο
μοναδικό, κυκλοφορούν για πρώτη φορά σε CD, σε παραγωγή της EPT 3

«Μέσα στα σκονισμένα και φθαρμένα από τον χρόνο και τα "ερωτικά χάδια" τής
σκληρής βελόνας αυλάκια των παλιών δίσκων γραμμοφώνου είναι αποτυπωμένη μια
μεγάλη τέχνη». Ο μουσικός και μελετητής του σμυρναίικου και ρεμπέτικου
τραγουδιού Πάνος Σαββόπουλος μιλάει στα «NEA» για την έκδοση ενός CD με 24
σπάνια παραδοσιακά κομμάτια της Σμύρνης, που επιμελήθηκε ο ίδιος. Τίτλος: «Τα
"άκαυτα" τραγούδια της Σμύρνης» που κυκλοφορούν από την Ano Kato Records και
την EPT 3.

Οι μεταγραφές σε CD από δίσκους γραμμοφώνου είναι από πολύ παλιές
φωνογραφήσεις σε Σμύρνη, Πόλη, Αμερική και Αθήνα, από το 1909 μέχρι το 1945.

Κατά τον Πάνο Σαββόπουλο, φορείς της μακράς σμυρναίικης μουσικής παράδοσης,
ήταν εκτός από τους τραγουδιστές, οι «παιγνιδιατόροι» (μουσικοί) και τα
«παιγνίδια» (ορχήστρες) που αφθονούσαν στη Σμύρνη. Περίφημες ήταν οι
Εστουδιαντίνες, με κορυφαία «Τα Πολιτάκια».

Ορισμένα από τα τραγούδια που περιλαμβάνει το CD επανακυκλοφορούν, τονίζει ο
Πάνος Σαββόπουλος, αλλά για πρώτη φορά βρίσκονται όλα σε τόσο καλή ηχητική
κατάσταση. Για τη χρονολόγηση αυτών των παλιών ηχογραφήσεων αναφέρεται ότι
είναι πολύ δύσκολο να προσδιοριστεί ακριβής ημερομηνία, αφού οι κατάλογοι των
εταιρειών της εποχής εκείνης δεν ήταν πλήρεις, ούτε αξιόπιστοι. Για παράδειγμα
- αναφέρει ο Πάνος Σαββόπουλος - το τραγούδι «Δεν σε θέλω πια» που
ηχογραφήθηκε στην Πόλη σε δίσκο Odeon με αριθμό 46357, δεν εντοπίστηκε σε
κανέναν κατάλογο. Το ίδιο τραγούδι περιλαμβάνεται στο CD, σε δύο διαφορετικές
εκτελέσεις, που η μία έγινε στη Σμύρνη και η άλλη στην Πόλη, την ίδια χρονιά -
το 1910 - και είναι και οι δύο εξ ίσου υπέροχες. Υπάρχουν επίσης δύο μανέδες
το «Μινόρε» και ο «Ταμπαχανιώτικος» ενώ το τραγούδι «Τσακιτζής» χαρακτηρίζεται
από τον Πάνο Σαββόπουλο ως ηχογράφηση μοναδικής ομορφιάς, στα τούρκικα. Το
ερμηνεύει ο Έλληνας Αχιλλέας Πούλος στην Αμερική και παίζει ούτι ο ίδιος.

Ακούγονται επίσης η θρυλική «Μπουρνοβαλιά» από την ελληνική Εστουδιαντίνα
(Σμύρνη - 1909), το «Τικ Τικ Τακ» με τον Γιάγκο Ψαμαθιανό (Πόλη - 1910), το
«Γκελ γκελ αμάν» με τον Μάρκο Μελκών (Αμερική - 1945) και το «Γιατρός» με τον
Γιώργο Κατσαρό (Αμερική - 1930).

Γιώργος Ραπτοδημος

# data[].attributes.headline
ΟΙ ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΩΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

# data[].attributes.subject
ΟΙ ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΩΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

# data[].attributes.body
Περίπου 400 αστοί πρόσφυγες από τη Σμύρνη ζούσαν το 1930 στη Νέα Σμύρνη. Δική τους πρωτοβουλία ήταν η ίδρυση λέσχης, η οποία αργότερα μετονομάστηκε σε Εστία Νέας Σμύρνης και οι σκοποί της ήταν η συλλογή, η μελέτη και η διάσωση του πλούτου της Μικράς Ασίας. Στο μεγαλοπρεπές μέγαρο στεγάζονται μουσεία και συλλογές, βιβλιοθήκη, μαθήματα, συναντήσεις και δεκάδες εκδηλώσεις κάθε μήνα. Ο Πρόεδρος της Εστίας, κ. Ιωάννης Κ. Παπαδάτος μας λέει: «Μεγάλωσα ακούγοντας ιστορίες για τις αλησμόνητες πατρίδες, Σμύρνη, Κωνσταντινούπολη, Τραπεζούντα. Η επιθυμία για ένα ταξίδι επιστροφής σε εκείνα τα μέρη είναι καθημερινή. Η επιστροφή αυτή μπορεί να γίνει παροδικά μέσα από τη μαγειρική και τις μικρασιατικές συνταγές. Η διατροφή και οι συνταγές στη Μικρά Ασία ήταν αίσθημα, ήταν παράδοση… Με μία λέξη πολιτισμός. Ως πρόεδρος της Εστίας Νέας Σμύρνης, έχω μάθει με βεβαιότητα ότι οι αυθεντικές μνήμες είναι οι μόνες που διατηρούν άσβεστη τη φλόγα της αγαπημένης μας Ιωνίας».

Γιώργος Ραπτοδημος

# data[].attributes.headline
Η ελληνική λαϊκή φορεσιά της Μικράς Ασίας- Ερυθραίας

# data[].attributes.subject
Η ελληνική λαϊκή φορεσιά της Μικράς Ασίας- Ερυθραίας

# data[].attributes.body
Η παραδοσιακή φορεσιά αποτελεί ίσως τη σημαντικότερη έκφανση της λαϊκής τέχνης των κατοίκων μιας συγκεκριμένης περιοχής και έναν από τους κυριότερους τρόπους έκφρασης των ιδιαιτεροτήτων τους. Μέσα από τη μελέτη της μπορούμε να ανιχνεύσουμε νοοτροπίες, κοινωνικές πρακτικές, πολιτιστικές αντιλήψεις, αλλά και ιστορικές μεταβολές, εφόσον το ένδυμα αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ύπαρξης και της καθημερινότητας του ανθρώπου.

Στη χερσόνησο της Ερυθραίας, η οποία κατοικούνταν σε μεγάλο ποσοστό από ελληνικούς πληθυσμούς, οι τοπικές ενδυματολογικές συνήθειες επηρεάστηκαν και διαμορφώθηκαν από τις επικρατούσες ιστορικές και κοινωνικές συγκυρίες. Χαρακτηριστικό είναι ότι στις συγκεκριμένες φορεσιές μπορούν και συνδυάζονται από τη μία η αυστηρότητα και ο συντηρητισμός που επέβαλλαν οι μικρές κοινωνίες και τα ήθη της εποχής, αλλά και μια κοσμοπολίτικη και ανάλαφρη διάθεση, από την άλλη, που προέκυπτε προφανώς από τη γειτνίαση με το μεγάλο αστικό κέντρο της Σμύρνης και τα νησιά του Αιγαίου και από τις καθημερινές ασχολίες των κατοίκων.

Όπως συμβαίνει στις περισσότερες περιοχές, έτσι και στην Ερυθραία παρατηρούμε ότι η ανδρική ενδυμασία παρουσιάζει έναν σχεδόν ενιαίο τύπο με ελάχιστες διαφοροποιήσεις. Αντιθέτως, στην περίπτωση των γυναικών οι διαφορές είναι μεγαλύτερες, προφανώς λόγω του περιορισμού της γυναίκας κυρίως στα στενά όρια της πόλης ή του χωριού όπου ζούσε, κάτι που δεν συνέβαινε με την πλειοψηφία των ανδρών, οι οποίοι μετακινούνταν συχνά λόγω των ασχολιών τους.

Γιώργος Ραπτοδημος

# data[].attributes.headline
Μπεκρή Αιμιλία

# data[].attributes.subject
Μπεκρή Αιμιλία

# data[].attributes.body
«Η Αξιοποίηση της Κουλτούρας του Προσφυγικού Ελληνισμού στην Αναπτυξιακή Πολιτική της Περιοχής. Το Παράδειγμα της Ευαγγελικής Σχολής Σμύρνης»
Φωτογραφίες από την Ευαγγελική σχολή

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Communication Media and Culture Panteion

# data[].attributes.attachment_link.title
Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης: Φωτογραφικό Οδοιπορικό

# data[].attributes.headline
Μπεκρή Αιμιλία

# data[].attributes.subject
Μπεκρή Αιμιλία

# data[].attributes.body
Η Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης είναι ένα από τα παλαιότερα σχολεία του ελληνικού χώρου αφού ιδρύθηκε το 1733 (κατ’ άλλους το 1717) στη Σμύρνη και αναδείχθηκε στο σημαντικότερο σχολείο της πόλης και ολόκληρης της Μικράς Ασίας.

To 1747 αυτονομήθηκε από την κοινότητα Σμύρνης και τέθηκε υπό βρετανική προστασία. Το Σχολείο διοικούνταν από πολυμελή Εφορεία και τα έξοδα της λειτουργίας του καλύπτονταν από δωρεές, εράνους και αξιοποίηση των περιουσιακών του στοιχείων.

Από το 1862 οι απόφοιτοι της Σχολής εγγράφονταν χωρίς εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο Αθηνών ενώ η σχολή συνέχισε να λειτουργεί μέχρι το 1922 με αξιόλογους και προβεβλημένους διευθυντές και καθηγητές. Η Σχολή απέκτησε δικό της τυπογραφείο, βιβλιοδετείο, Βιβλιοθήκη, και Μουσείο ενώ το 1894 ίδρυσε ανεξάρτητη Εμπορική σχολή και σχολή ξένων γλωσσών (γαλλικής, αγγλικής ή γερμανικής, τουρκικής) και τo 1910 ίδρυσε Διδασκαλείο.

Το 1922, με τη Μικρασιατική Καταστροφή, έπαψε να λειτουργεί και επανιδρύθηκε στη Νέα Σμύρνη, το 1934. Το 1935 με Βασιλικό Διάταγμα έλαβε την επωνυμία «Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης». Μέχρι το 1946-1947, το σχολείο παρέμενε μεικτό ενώ τo 1947 ιδρύθηκε γυμνάσιο θηλέων και η Ευαγγελική Σχολή συνέχισε την πορεία της ως Γυμνάσιο Αρρένων. Το 1964 το σχολείο χωρίστηκε σε Γυμνάσιο και Λύκειο και το 1965 εγκαταστάθηκε σε νεόδμητο κτήριο στην οδό Κοραή. Από το 1967 μέχρι το 1976 λειτούργησε εκ νέου ως εξατάξιο Γυμνάσιο.

Το 1971 αναγνωρίστηκε ως Πρότυπος Σχολή και δεχόταν τους μαθητές κατόπιν εισαγωγικών εξετάσεων. Το 1974 το Πρότυπο Γυμνάσιο Ευαγγελικής Σχολής Σμύρνης εγκαταστάθηκε στο σημερινό του κτήριο στη συμβολή των οδών Αγίας Σοφίας και Λέσβου 4. Με τη μεταρρύθμιση του 1976-77 το σχολείο χωρίστηκε ξανά σε δύο βαθμίδες τριετούς φοίτησης, το Γυμνάσιο και το Λύκειο. Από το 1979-1980 άρχισε να δέχεται και κορίτσια, πάντα ύστερα από εισαγωγικές εξετάσεις. Το 1982 μετονομάστηκε, όπως όλα τα πρότυπα σχολεία, σε Πειραματικό Γυμνάσιο και Λύκειο και η εισαγωγή των μαθητών γινόταν κατόπιν κλήρωσης στην Α΄ Γυμνασίου.

Το 2011 αναγνωρίστηκε κατόπιν αξιολόγησης ως Πρότυπο Πειραματικό Σχολείο, τρίτο ανάμεσα στα πειραματικά σχολεία όλης της χώρας. Το 2015 ένας νέος νόμος διακρίνει τα Πρότυπα από τα Πειραματικά σχολεία και ορίζει την Ευαγγελική Σχολή ως πρότυπο σχολείο.
Το σχολείο δέχεται τους μαθητές του στην Α΄ Γυμνασίου κατόπιν εξετάσεων.

# data[].attributes.headline
Πηλιχού Μελίτα                      Μελετίου Γιανναρίτα

# data[].attributes.subject
Πηλιχού Μελίτα                      Μελετίου Γιανναρίτα

# data[].attributes.body
ΙΜΑΜ ΜΠΑΛΝΤΙ

Το ιμάμ μπαϊλντί είναι συνταγή της πολίτικης κουζίνας το οποίο επίσης παρασκευάζεται στην Ελληνική, στη Βουλγαρική και την Αλβανική κουζίνα. Η ονομασία σημαίνει «ο Ιμάμης μπαΐλντισε (λιποθύμησε)» επειδή, σύμφωνα με το θρύλο, ένας ιμάμης όταν άκουσε για το κόστος των υλικών και για το ελαιόλαδο που χρειαζόταν για την προετοιμασία του φαγητού, έχασε τις αισθήσεις του.

Άλλο λαικό παραμύθι, αναφέρει ότι ένας ιμάμης παντρεύτηκε την κόρη ενός λαδέμπορου. Η προίκα της αποτελούνταν από δώδεκα βάζα από το καλύτερο ελαιόλαδο, με το οποίο ετοίμαζε κάθε βράδυ ένα πιάτο μελιτζάνες, με ντομάτες και κρεμμύδια. Τη δέκατη τρίτη ημέρα, δεν υπήρχαν μελιτζάνες στο τραπέζι. Όταν πληροφορήθηκε ότι δεν υπήρχε άλλο ελαιόλαδο, ο ιμάμης λιποθύμησε.

Βασικό συστατικό του ιμάμ μπαϊλντί είναι οι μελιτζάνες. Κατά την προετοιμασία, κόβονται κατά μήκος και αφού τηγανιστούν, γεμίζονται με διάφορα λαχανικά, όπως ντομάτα, κρεμμύδι ή μαϊντανό. Έπειτα ψήνονται σε φούρνο. Το πιάτο σερβίρεται ζεστό ή κρύο και συνήθως συνοδεύεται με ρύζι.

# data[].attributes.headline
ΜΕΛΕΤΙΟΥ ΓΙΑΝΝΑΡΙΤΑ

# data[].attributes.subject
ΜΕΛΕΤΙΟΥ ΓΙΑΝΝΑΡΙΤΑ

# data[].attributes.body
Η Μικρά Ασία από μεγάλο μέρος των Ελλήνων θεωρείται ένα χαμένο όνειρο, ενώ το όνομα της συχνά μας "ξυπνά" μαύρες στιγμές της ιστορίας μας. Ωστόσο, η Μικρά Ασία δεν πρέπει να συνδέεται ολοκληρωτικά με τον όλεθρο, αλλά στο άκουσμα της, η πρώτη μας σκέψη να είναι ο αξιοθαύμαστος πολιτισμός της. Η μοναδική κουλτούρα της Μικράς Ασίας ξεδιπλώνεται μέσα από τα διάφορα λαϊκά παραμύθια. Εκείνη την εποχή, ο λαός έγραφε για να μην ξεχάσει τόσα τα καλά όσα και τα κακά και κατά κύριο λόγο  οι άνθρωποι έγραφαν για να υμνήσουν τις παραδόσεις, τα ήθη και τα έθιμα τους αλλά και τους προγόνους τους. Όσο διαβάζεις θυμάσαι, όσο διαβάζεις μαθαίνεις, όταν διαβάζεις ζεις την ιστορία ενός ολόκληρου γένους, αυτή είναι η πεμπτουσία των παραδοσιακών παραμυθιών της Μικράς Ασίας.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Φιλολογικές Προσπελάσεις

# data[].attributes.attachment_link.title
Παραδοσιακό Παραμύθι, Μικράς Ασίας, Παραμύθια Λιβισιού και Μάκρης, Το παραμύθι του Eϊβάχη

# data[].attributes.attachment_caption
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ

# data[].attributes.headline
Πηλιχού Μελετία

# data[].attributes.subject
Πηλιχού Μελετία

# data[].attributes.body
Μεγαλειώδης: καμία άλλη λέξη δεν μπορεί να περιγράψει από μόνη της την πολίτικη κουζίνα. Με αφθονία υλικών, με πάμπολλες επιρροές, με πάντρεμα γεύσεων και πολλή, πολλή δημιουργική φαντασία των μαγείρων των σουλτάνων, στα παλάτια των οποίων εν πολλοίς διαμορφώθηκαν αναρίθμητα πιάτα που ακόμη και σήμερα προκαλούν την ίδια ευφορία που προκάλεσαν σ’ εκείνους που τα πρωτοδοκίμασαν. Η κουζίνα της Πόλης έχει μπαχάρια, έχει κρέας και (λιγότερο) ψάρι, έχει μεγάλη ποικιλία λαχανικών, έχει γιαούρτι και κυρίως έχει μακραίωνη ιστορία, αλλά έχει και δημιουργικό παρόν, αφού εξακολουθεί να εξελίσσεται.

# data[].attributes.attachment_link.title
Στα λιμάνια ανάψανε φωτιές - Νατάσα Θεοδωρίδου [Πολίτικη Κουζίνα]

# data[].attributes.headline
Πηλιχού Μελετία

# data[].attributes.subject
Πηλιχού Μελετία

# data[].attributes.attachment_link.title
Με μπάλο, χασάπικο, ζεϊμπέκικο, τσιφτετέλι και καρσιλαμά: Οι πρόσφυγες της Μικράς Ασίας και το τραγούδι τους | LiFO

# data[].attributes.attachment_link.description
Πώς η συγχώνευση του μικρασιατικού τραγουδιού με το τραγούδι του περιθωρίου -που προϋπήρχε από τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα- δημιούργησε το ρεμπέτικο, έναν νέο κώδικα επικοινωνίας που εξέφρασε τους πόθους και τους καημούς των προλεταριακών στρωμάτων των πόλεων.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
ΣΜΥΡΝΗ : ΘΕΣΗ-ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟ 1922- - ΣΥΝΟΙΚΙΕΣ - ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ ΟΝΟΜΑΤΟΣ

Σταύρου Π.Καπλάνογλου:

Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ
Βρίσκεται στον Ανατολικό μυχό του ομώνυμου Κόλπου της Σμύρνης, 90χλμ. ανατολικά της Κρήνης (Τσεσμέ), έναντι της νήσου Χίου, στα κεντρικά παράλια του Αιγαίου πελάγους.
Πρόκειται για μία από τις αρχαιότερες πόλεις και λιμένες της Μεσογείου, της αρχαίας Ιωνίας. Ιδρύθηκε περί το 3000 π.Χ. και επέζησε μέχρι σήμερα
. Στη μακραίωνη ιστορία της έχει αλλάξει δύο θέσεις.
Η πρώτη των προϊστορικών χρόνων που αναφέρει ο Στράβων ως "Παλαιά Σμύρνη" και η δεύτερη που έκτισε ο Μέγας Αλέξανδρος και οι επίγονοι αυτού κατά την ελληνιστική περίοδο.
Την Ρωμαϊκή εποχή απέκτησε αίγλη.Οι Ρωμαίοι την τίμησαν τρεις φορές με τον εγκωμιαστικό τίτλο της "νεωκόρου" λόγω της εκπληκτικής της ευημερίας.

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟ 1922
Εντυπωσιακή ακμή και δραστηριότητα, άρχισε να παρατηρείται από τις αρχές του 18ουαι. σύμφωνα με τις περιγραφές του Άγγλου περιηγητή RitcardPococke, όταν αριθμούσε πληθυσμό 10.000 κατοίκους
Η Πάνω Πόλη, εξακολουθεί να στεγάζει τις τούρκικες συνοικίες και, δύό παλιές Ελληνικές : Πάνω Χαλαλάς και Αγία Βούκλα.
Βορειότερα και δίπλα στον Φραγκομαχαλά εγκαθίστανται από τον 15ο-18οαι. κι
4 άλλες ελληνικές συνοικίες : Νέος Χαλαλάς, Σερβετάδικα, Αγ.Φωτεινή και Αγ.Γεώργιος.
Η Εβραϊκή συνοικία αναπτύσσεται στην παλιά πόλη και δίπλα από την αγορά και η αρμένικη βορείως της αγοράς, σε επαφή με τις ελληνικές συνοικίες

Είναι χαρακτηριστικό ότι, το 1717 η πόλη, αριθμούσε 29000 κατοίκους, από τους οποίους οι 10000 ήταν Έλληνες. Έναν αιώνα αργότερα, ο πληθυσμός της αυξήθηκε στους 150000 κατοίκους, από τους οποίους οι Έλληνες έφταναν τους 60000.Η απότομη αυτή δημογραφική ανάπτυξη της ελληνικής κοινότητας οφείλεται κυρίως σε αθρόες μεταναστεύσεις από την Πελοπόννησο, την Κρήτη, τα νησιά του Αιγαίου και του Ιονίου.
Στην κοινωνική αυτή δυναμική, που δημιουργούν οι παραπάνω παράγοντες, οφείλεται η ευημερία και ο κοσμοπολιτισμός της πόλης τους επόμενους αιώνες.
Ο Γάλλος περιηγητής Descamps, που βρέθηκε στη Σμύρνη μεταξύ 1888-1889 αναφέρει ότι 80.000 Έλληνες κατοικούσαν μέσα στη πόλη.
Σύμφωνα με την απογραφή του αγγλικού προξενείου που έγινε το 1891, η ευρύτερη περιοχή της Σμύρνης (βιλαέτι του Αϊδινίου) τότε
1891 1922

Είχε συνολικό πληθυσμό 207.000. ( μόνο η πόλη) αριθμούσε 370.000
Από αυτούς, οι Έλληνες ήταν 107.000, 165.000
Τούρκοι 52.000, 80.000
Εβραίοι 23.000, 55.000
Αρμένιοι 12.000, 40.000
Ιταλοί 6.500, ,6.000 Λεβαντίνοι
Γάλλοι 2.500, 30.000 διάφοροι
Αυστριακοί 2.200
και Άγγλοι 1.500

.Σύμφωνα με τον Τζορτζ Χόρτον, Αμερικανό πρόξενο της πόλης, η Σμύρνη το 19922 ξεπερνούσε τους 500.000 κατοίκους.
Επικρατούσα γλώσσα ήταν η Ελληνική εκ της οποίας η πόλη είχε ένα καθαρό ελληνικό χρώμα με σχετικά ανεπτυγμένο εμπόριο και πολιτιστικές εκδηλώσεις, έτσι ώστε ν΄ αποκαλείται από τους μεν Τούρκους ως "Γκιαούρ Ιζμίρ" (Gâvur İzmir = Άπιστη Σμύρνη), από τους δε Ευρωπαίους ως Παρίσι του Λεβάντε
Η Σμύρνη σήμερα,είναι μια σύγχρονη πολιτεία, με 2.500.000 κατοίκους. Η εικόνα της είναι αποσπασματική.

Και - Quai,
Παραλιακή και κοσμοπολίτικη συνοικία όπου κατοικούσαν πλούσιοι Ευρωπαίοι αλλά και πολλοί Έλληνες.Η προκυμαία αποτελούσε το καμάρι της Σμύρνης
Το όνομα της Και προέρχεται από την γαλλική λέξη Quai, που σημαίνει αποβάθρα
Ξεκινούσε από τους στρατώνες νότια ,περνούσε από το τελωνείο, το Αγγλικό προξενείο, την Μπέλα Βίστα και έφθανε στην Πούντα βόρεια δίπλα στην οποία βρισκόταν Σιδηροδρομικός σταθμός του Αϊδινίου το μήκος της διαδρομής ξεπερνούσε τα 3,5 χιλιόμετρα και υπήρχαν σιδηροτροχιές που περνούσε ίππήλατο τραμ (τραμβάυ).
Η προκυμαία, "Και", χωριζόταν σε δύο τμήματα :

Συνολικά, 17 ατμοπλοϊκές εταιρείες, εκτελούσαν τακτικά δρομολόγια μέσω Σμύρνης, συνδέοντάς την με τα λιμάνια της βόρειας και δυτικής Ευρώπης, της Αδριατικής, της Νότιας Ρωσίας, αλλά και του Αιγαίου και της Μέσης Ανατολής
Σε νοικιασμένη έκταση κατασκεύασε ο Πανιώνιος το πρώτο του γήπεδο. Στην παραλία αυτή είχαν αναπτυχθεί πολλές ναυταθλητικές δραστηριότητες, κυρίως από τον ναυταθλητικό όμιλο Πέλοπα.

ΜΠΕΛΑΒΙΣΤΑ
Ωραιότατη, ήταν η συνοικία της Μπέλλα Βίστα στο βορεινό μέρος του Και
Στην πλατεία της Μπέλα Βίστα, ήταν το Γαλλικό Νοσοκομείο και το Καρακόλι. Μέγιστο μέρος της συνοικίας αυτής, γλίτωσε από την φωτιά.

ΟΔΟΣ ΤΡΑΣΣΩΝ
Στο βορεινό τμήμα του ''Και '' πριν από την Πούντα υπήρχε η οδός των Τράσσων (προέρχεται από την γερμανική λέξη strasse που θα πει δρόμος), αποτελούσε σημείο εκκίνησης για να εισέλθει κανείς στο εσωτερικό Ελληνικών συνοικιών όπως π.χ. τα Σχοινάδικα και το Κερασοχώρι.

Στον δρόμο αυτό υπήρχαν το Παλιό Γαλλικό Προξενείο, το αρχοντόσπιτο Χρουσάκη, το Ορφανοτροφείο με τη εκκλησία του, το Καθολικό Μοναστήρι των DamesdeSion, κ.α. Στην απέναντι πλευρά του δρόμου, ήταν πολλά αρχοντόσπιτα
Μετά την κατασκευή του Και, τα Τράσσα είχαν παρόδους, που οδηγούσαν στις εσωτερικές Ελληνικές συνοικίες, στο σοκάκι της Αλλιάνς Φρανσαίζ,"τση Κουρμαδιάς το σοκάκι", το "Τσιβηλή ντουβάρι" όπου και το Σχολείο Διαμαντόπουλου
Έμειναν όμως στην ιστορία ως το κέντρο των φημισμένων σμυρναίικων Αποκριών.;

ΣΧΟΙΝΑΔΙΚΑ - ΚΕΡΑΣΟΧΩΡΙ'
Συνέχεια της οδού των Τράσων ήταν τα Σχοινάδικα, το Κερασοχώρι, και το βουλεβάρτο Αλιότι προς το σιδηροδρομικό σταθμό Αϊδινίου.
Το "Κερατοχώρι", η συνέχεια των Τράσσων, ήταν παραφρασμένα το Κερασοχώρι, όπου παλιότερα βρισκόταν πολλοί κήποι με κερασιές. Οι κάτοικοί του, ήταν Έλληνες "περιβολάρηδες", ψαράδες, "κονταμπατζήδες"και φημισμένοι "νταήδες".Ωραιότατη, ήταν η συνοικία της Μπέλλα Βίστα και του Αγ.Ιωάννου του Προδόμου στα "Σχοινάδικα".

ΜΠΟΓΙΑΤΖΙΔΙΚΑ
Η ωραία, αρχοντική συνοικία ηταν τα "Μπογιατζήδικα", κληρονόμησε το όνομά της από τα νηματοβαφεία, που υπήρχαν στην περιοχή τον 18οκαι 19οαι., προτού χτιστούν οι ωραίες, διώροφες κατοικίες. Τα νηματοβαφεία αυτά, ήταν πασίγνωστα σε όλη την Ανατολή, διότι χρησιμοποιούσαν "αλιζαρίνη", κόκκινη βαφική ουσία, που καλλιεργείτο με μεγάλη επιτυχία στην Μικρά Ασία -με αποτέλεσμα να κάνουν πολλές δουλειές με όλη την Ευρώπη και ειδικά με την Γερμανία και την Βιέννη. Τα Μπογιατζήδικα, παλιότερα ήτανγνω στά με το όνομα, "Γιοφυράκι του Χατζή Τσύρου". Στα τελευταία χρόνια, πριν την καταστροφή, ήταν μια από τις πιο καλές ελληνικές συνοικίες.

ΧΑΤΖΗΦΡΑΓΚΟΥ
Ήταν μια ελληνική συνοικία στην Σμύρνη με την ονομασία Χατζηφράγκου. Βρισκόταν στο κέντρο της πόλης πιο κάτω από τα Σχοιναδικα
Ήταν φτωχογειτονιά με χωματόδρομους που το χειμώνα η βροχή τους μετατρέπει σε λασπόδρομους . Μια γειτονιά στην οποία ζούσαν απλοί, καθημερινοί άνθρωποι φτωχοί οι περισσότεροι, που δουλεύουν ως εργάτες, μικροέμποροι, υπάλληλοι ή τεχνίτες.

ΦΑΣΟΥΛΑ
Η συνοικία Φασουλάς-παραφθοράς "Παραλλέλι" και μακρύτερα άρχιζε δια της κεντρικής οδού Τράσα (τα), Η εσωτερική παράλληλη προς τη προκυμαία, η αριστοκρατική συνοικία με την πλατεία της Καλλιθέας (Μπέλα Βίστα) και τον παράλληλο δρόμο, το γνωστό εκ παραφθοράς "Παραλλέλι" με τις επαύλεις των εύπορων Σμυρναίων.
Ήταν η συνέχεια των Μαλτέζικων και του Φραγκομαχαλά, προς τον βορά, με την παρεμβολή του δρόμου "Γαλάζιο", Ο κεντρικός δρόμος του Φασουλά, ήταν προς τον βορά η συνέχεια της Ευρωπαϊκής οδού και στα μισά του , είχε μια πλατεία όπου βρισκόταν και το αστυνομικό τμήμα, το "Καρακόλι". Στην πλατεία αυτή , έκαναν πιάτσα οι καρότσες της Σμύρνης.

Στον Φασουλά, βρισκόταν τα "γύφτικα της Σμύρνης" απ' όπου πήρε και την ονομασία του "Σιδεράδικα", ένας από τους ενδιάμεσους δρόμους της συνοικίας. Μέχρι το 1875, στον Φασουλά ήταν το θέατρο της Σμύρνης, οπότε και κάηκε. Έκτοτε, ο συγκεκριμένος δρόμος ονομάστηκε δρόμος "Καμένου Θεάτρου" και ήταν πάροδος, από την συμβολή των οδών: Ευρωπαϊκή οδός και οδός Φασουλά, η οποία κατέληγε ανατολικά στην εξώπορτα της "Καντεράλας", της νέας καθεδρικής (από το 1874) των Καθολικών. Εκεί επίσης βρισκόταν η εκκλησία των Εισοδίων της Θεοτόκου, το Δημοτικό Σχολείο της Ευαγγελικής Σχολής και, στα το τριώροφο, κτίριο ου "Λαϊκού Κέντρου"
ΚΟΠΡΙΕΣ
"Κοπριές" -συνοικία της οδού των Ρόδων βρισκόταν βορειοανατολικά του Φραγκομαχαλά, απομονωμένη και όχι τελείως ενωμένη με το Τετράγωνο, ήταν η συνοικία "Κοπριές", ονομασία παλαιότατη από την εποχή του ρεμπελιού της Σμύρνης το 1797. Η συνοικία λεγόταν και συνοικία της οδού των Ρόδων
ΣΥΝΟΙΚΙΑ ΤΩΝ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΩΝ
Βρισκόταν βορειότερα των Μαλτέζικων η συνοικία καθολικών, η συνοικία των Νοσοκομείων

ΓΙΑΛΑΔΙΚΑ
Στην ελληνική συνοικία με το ναό του Αγίου Γεωργίου, την αγορά "Μεγάλες Ταβέρνες", τη συνοικία "Γυαλάδικα", όπου ήταν και ο περίφημος ναός της Αγίας Φωτεινής....

ΜΑΛΤΕΖΙΚΑ
Τα Μαλτέζικα βρισκόταν ανάμεσα στα Γυαλάδικα και την θάλασσα στο νοτιότερο σημείο του Κάτω Μαχαλά

ΑΓΙΟΣ ΤΡΥΦΩΝΑΣ -ΤΑΜΠΑΚΙΑ -ΜΟΡΤΑΚΙΑ-Α.ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ -ΧΙΩΤΙΚΑ
Οι συνοικίες του Αγίου Τρύφωνα, "Ταμπάκικα" , "Μορτάκια"-"του Αγίου Κωνσταντίνου ΄,"- "Χιώτικα", βρισκόταν στα ενδότερα και ήταν οι λαϊκές , τα "Ταμπάκικα είχαν τα βυρσοδεψεία), , καθώς και η πέρα του σταθμού Κασαμπά η συνοικία του Αγίου Κωνσταντίνου με συνέχεια αυτής τα "Χιώτικα", όπου βρίσκονταν συγκεντρωμένοι οι οίκοι ανοχής.

ΑΓΙΟΣ ΒΟΥΚΟΛΟΣ
Η λαϊκή συνοικία που έλαβε το όνομά της από τον Άγιο Βουκόλο, επίσκοπο Σμύρνης
Ο ομώνυμος ναός , γνωστός και ως Άη Βούκλας βρίσκεται στη λαϊκή συνοικία του Μπασμανέ (Basmane) στη Σμύρνη Οικοδομήθηκε από την Ελληνική κοινότητα του Μπασμανέ το 1886. Ήταν η μοναδική ρωμαίικη εκκλησία που γλίτωσε από Μεγάλη πυρκαγιά της Σμύρνης και τους βανδαλισμούς του τουρκικού όχλου το 1922. Δύο χρόνια μετά, το 1924 η εκκλησία μετατράπηκε σε αρχαιολογικό μουσείο με εντολή του Κεμάλ Ατατούρκ. Το μουσείο στεγάστηκε εκεί από το 1927 μέχρι το 1951, όποτε και ο χώρος δεν επαρκούσε πλέον. Μετά το 1951 ο ναός απέκτησε διάφορες χρήσεις, όπως χώρος για πρόβες σε έργα όπερας αλλά τελικά περιέπεσε στην αφάνεια και εγκαταλείφθηκε.

ΦΡΑΓΚΟΜΑΧΑΛΑΣ
Με τον όρο Φραγκομαχαλάς ήταν γνωστές οι συνοικίες και οικισμοί που υπήρχαν στις παραλιακές πόλεις του του Αιγαίου, όπου υπήρχαν συμπαγείς, μεγάλες ή μικρές κοινότητες ή αποικίες Φράγκων (δηλ. Ευρωπαίων, καθολικών). Ο Φραγκομαχαλάς της Σμύρνης ήταν ο σημαντικότερος, μεγαλύτερος και παγκόσμια γνωστός από τις άλλες φράγκικες συνοικίες της Ανατολής.
Η προϊστορία του Φραγκομαχαλά της Σμύρνης έχει τις αρχές της, στην Φραγκοκρατία και Τουρκοκρατία του Μεσαίωνα και είναι σκοτεινή

ΑΡΜΕΝΟΣΥΝΟΙΚΙΑ
Η Αρμενοσυνοικία, βρισκόταν στην Κάτω πόλη και συνόρευε με την Εβραϊκή συνοικία του Πάνω Μαχαλά έχοντας το ναό του Αγίου Στεφάνου και αμέσως μετά στον Ελληνικό τομέα βρισκόταν η ελληνική συνοικία με το ναό του Αγίου Γεωργίου, την αγορά "Μεγάλες Ταβέρνες", τη συνοικία "Γυαλάδικα", όπου βρισκόταν και ο περίφημος ναός της Αγίας Φωτεινής,
Το 1891 αριθμούσε ένα πληθυσμό Αρμενίων 12.000, που το 1922 είχαν φθάσει στους 40.000

ΕΒΡΑΙΚΗ ΣΥΝΟΙΚΙΑ
Από ιστορικές πηγές προκύπτει ότι ενώ η μετανάστευση των Εβραίων από την Ισπανία προς την Οθωμανική Αυτοκρατορία είχε ήδη ξεκινήσει από το 1492,
Εβραϊκή παρουσία στη Σμύρνη καταγράφεται για πρώτη φορά από τις δημογραφικές έρευνες των Οθωμανών το 1605.
Ο πληθυσμός αυξάνεται ραγδαία τα επόμενα χρόνια, φτάνοντας
Το 1631 ειχε τα 7.000 και το 1675 ειχε 15.000
Το 1856, εκείνη την εποχή υπήρχαν περίπου 17.000 Εβραίοι
. Οι Εβραίοι αρχικά ζούσαν κυρίως στη περιοχή γύρω από το Παζάρι Κεμεραλτί, αλλά οι πιο εύποροι προτίμησαν σταδιακά να μετακομίσουν στην παραθαλάσσια και εξοχική περιοχή της Μελαντίας, όταν αυτή μετατράπηκε επίσημα σε οικιστική περιοχή το 1865.

ΤΟΥΡΚΟΣΥΝΟΙΚΙΑ
Μέχρι το 1922 ο Άνω Μαχαλάς ή Μελαντία ή Μπασμανέ που βρισκόταν προς τον Πάγο και ήταν το αρχαιότερο τμήμα της πόλης, όπου διέμεναν κυρίως Τούρκοι, Εβραίοι και λίγοι Έλληνες.
Άρχιζε από την κορυφή του βουνού Πάγος στα ερείπια του Βυζαντινού φρουρίου που ήταν χτισμένο στα θεμέλια αρχαίου Κάστρου της Ακρόπολης εκεί υπήρχαν τα ερείπια του οχυρού του Λυσίμαχου του οποίου τα τείχη εκτεινόταν από την Ακρόπολη έως τη θάλασσα όπου στους Ρωμαϊκούς χρόνους υπήρχε και η εκκλησιά του

Α. Πολυκαρπου
Η Σμύρνη είχε πέρασε στα χέρια των Μουσουλμάνων Οι Aydinids ή Aydinoglu, Τουρκομάνους εμίρηδες του Αϊδινίου στις αρχές του 14ου αιώνα. κρατούσαν τμήματα του λιμανιού της Σμύρνης (σύγχρονο Σμύρνη ) σε όλη τη διάρκεια της κυριαρχίας τους και σε όλη την πόλη του λιμανιού με διαστήματα

Η Δυναστεία Aydinids ή Aydinid επίσης γνωστή ως το Πριγκιπάτο του Aydin είχε τον έλεγχο της περιοχής (1315-1375)
Και από εκείνη την εποχή εγκαταστάθηκαν στην περιοχή του Κάστρου Οθωμανοί διώχνοντας τον Ελλάνικο πληθυσμό
Αυτοί ήταν οι πρώτοι μουσουλμανικοί πληθυσμοί που εγκαταστάθηκαν στην άνω πόλη της Σμύρνης.

Ωστόσο στη Σμύρνη υπάρχουν και εύποροι Οθωμανοί. Είναι μεγαλογαιοκτήμονες, στρατιωτικοί, ιδιοκτήτες χανιών και ορισμένοι απ' αυτούς διατηρούν προνομιακή σχέση με το Σουλτάνο και την Υψηλή Πύλη.
Οι ευκατάστατοι Οθωμανοί επιλέγουν άλλες συνοικίες για να χτίσουν τα κονάκια τους, μεταφερόμενοι είτε στην προκυμαία και τη Μπέλλα Βίστα, είτε και στα προάστια της Σμύρνης, όπως το Γκιοζ Τεπέ, ο Μπουτζάς και ο Μπουρνόβας, περιοχές που τους δίνουν αφενός άνεση και κύρος, αφετέρου μεγαλύτερη ευελιξία ώστε να διαχειρίζονται τις μεγάλες εκτάσεις γης που κατέχουν.

ΤΟ ΟΝΟΜΑ
Υπάρχουν δύο εκδοχές για την προέλευση του ονόματος της Σμύρνης

1.Η πρώτη έχει αναφορά σε μια από τις Αμαζόνες την μυθική Σμύρνα σύμφωνα με αυτή η Σμύρνα ήταν η Αμαζόνα η οποία αναφέρεται ότι ίδρυσε τη Σμύρνη.
Η εκδοχή που την φέρνει να είναι Αμαζόνα είναι πιθανώς ένδειξη της παλαιάς ανατολικής παράδοσης της πόλης, αφού οι Αμαζόνες τοποθετούνται χωρικά κατά το μύθο στη Μικρά Ασία

2. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, η Σμύρνη ήταν σύζυγος ενός Θεσσαλού, που ονομαζόταν Θησέας ο οποίος ίδρυσε την πόλη Σμύρνη δίνοντάς της το όνομα της συζύγου του. Η Θεσσαλική καταγωγή της Σμύρνας είναι δείγμα πιθανώς της Αιολικής καταγωγής των πρώτων Ελλήνων αποίκων της πόλης. Ο Θησέας αυτός δεν ήταν ο γνωστός βασιλιάς της Αθήνας

Σύμφωνα και με τις 2 εκδοχές εθεωρείτο ότι η Σμύρνα ή Μυρα ήταν κόρη του Θείαντα του βασιλιά των Ασσυρίων ,κατ' άλλους του Κινύρα της Κύπρου και της Νύμφης Ωρείθυιας
Σε νομίσματα που κοπήκαν στην αρχαιότητα με συμμάχους της Σμύρνης απεικονίζετο η Σμύρνα ,σε περιπτώσεις που αφορούσαν την Αμαζόνα Σμύρνα ξεχώριζε από την ύπαρξη ενός ένα διπλού πέλεκυ και μιας ασπίδας

Η ονομασία αυτή ισχύει και μέχρι σήμερα με εκτουρκισμό της λέξης και τοποθέτηση μπροστά από την Σμύρνη το ΕΙΣ μπροστά EIΣ - ΣΜΥΡΝΗ καταληγει Γίνεται = I(S)-ZMIR = IZMIR
Κατά την διάρκεια της Οθωμανικής κατοχής η Σμύρνη λόγω της πολύ μεγάλης παρουσίας των Ελλήνων έφερε από τους Τούρκους την ονομασία " ΓΚΙΑΟΥΡ ΙΖΜΙΡ " = Άπιστη Σμύρνη

Στην επομένη δημοσίευση θα σας παρουσιάσουμε για πρώτη φορά δική μας χαρτογράφηση που κάναμε στις προγονικές εστίες για την Σμύρνη.

1. Για την αρχαία εποχή αλλά και 2 .Για τα πρώτα χρόνια του προηγούμενου αιώνα με τις αναγκαίες επεξηγήσεις

# data[].attributes.attachment_link.title
Σμύρνη: Η ετυμολογία του ονόματος, η θέση της και οι Έλληνες του 1922 - Του Σταύρου Καπλάνογλου

# data[].attributes.attachment_link.description
ΣΜΥΡΝΗ : ΘΕΣΗ-ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟ 1922- - ΣΥΝΟΙΚΙΕΣ - ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ ΟΝΟΜΑΤΟΣ Σταύρου Π.Καπλάνογλου: ΕΙΣΑΓΩΓΗ Η Σμύρνη μέχρι το 1922 ήταν η πιο διάσημη πόλη στην Μ. Ασία δώσαμε στην προηγούμενη δημοσίευση την ιστορία της εν περίληψη. Η δεύτερη πόλη των Ελλήνων πέρα από την παλιά πρωτεύουσα του Βυζαντίου την Κω

# data[].attributes.headline
Μελετίου Γιανναρίτα

# data[].attributes.subject
Μελετίου Γιανναρίτα

# data[].attributes.attachment_link.title
Οι λίρες του Πασά – Γκιουλμπαξιώτικο Παραμύθι | Mikrasiatis

# data[].attributes.attachment_link.title
H Μηχανή του χρόνου S05E06 Το κίνημα στου Γουδή