# data[].attributes.body
319926

# data[].attributes.body
Kuchnia Arabska kojarzy nam się głównie z kebabem. W lokalu z tą potrawą poznałem Abdula.  Pewnej nocy wracając z lotniska w późnych godzinach nocnych kiedy wszystko było już zamknięte, wstąpiłem do lokalu z kebabem. Mimo iż było już późno w lokalu było wiele osób, jedyne wolne miejsca były te przy barze. Zamówiłem u Abdula kebaba, mówił trochę po polsku ale szło mu to bardzo ciężko. Postanowiłem więc spróbować po angielsku, rozmowa szła już lepiej i płynniej. Dowiedziałem się od niego że pochodzi z Egiptu, do Polski ściągnął go jego kuzyn który był właścicielem lokalu. Zapytałem go dlaczego tu przyjechał, odpowiedział mi że w Egipcie nie miałby żadnej przyszłości. Wyemigrował przy pierwszej lepszej okazji która się nadarzyła. Powiedział też że Polska nie jest końcem jego emigracji, stwierdził że jest to tylko przystanek który zrobił sobie w podróży do  Europy Zachodniej.  Zapytałem go dlaczego nie chce zostać w Polsce, odpowiedział mi że Niemcy czy Wielka Brytania są to kraje w których zarabia się więcej, oraz żyje tam zdecydowanie więcej muzułmanów niż w Polsce. Temat religii zostawiłem więc na boku, nie chciałem wchodzić na ten cienki lód. Zapytałem jeszcze Abdula czy nie czuje się dyskryminowany rasowo ze względu na to że pochodzi z Afryki Północnej, odparł że zdarzają się przypadki kiedy ktoś go obraża, jednakże są to sporadyczne sytuacje gdyż większość osób jest dla niego miła. Na sam koniec
rozmowy porozmawialiśmy o kuchniach w naszych krajach. Stwierdził że polska kuchnia jest bardzo kwaśna i takie dania jak pierogi smakują mu lecz mają nietypowy dla niego smak. Natomiast ja powiedziałem mu że kuchnia arabska jest bardzo ostra, przyznał mi rację że w porównaniu do polskiej jest ostra, jednak u nich tak się je. Podziękowałem mu za jedzenie, a on zaskoczony zapytał "Zjadłeś kebaba i nie zamówiłaś piwa? Na pewno jesteś Polakiem?" Uśmiechnąłem się tylko i życzyłem miłego wieczoru.
Abdul jest przykładem człowieka który Polskę traktuje j
ako przystanek w swojej podróży. Młody człowiek który na zachodzie Europy widzi swoją przyszłość, wielu jest takich młodych i ambitnych którzy musieli emigrować ze względu na brak perspektyw w ich regionie.

# data[].attributes.body
Numer indeksu: 412284

Z Ahmedem pierwszy raz spotkałem się dwa lata temu na osiedlowym boisku piłkarskim w Pruszkowie. Wraz ze znajomymi w każdy piątek przychodziliśmy pograć w piłkę nożną, i tak pewnego piątku zjawił się Ahmed – postawny mężczyzna pochodzący z Egiptu. Gdy do nas przyszedł zapytał łamaną polszczyzną czy może z nami zagrać. Zgodziliśmy się i już po paru minutach przekonaliśmy się o jego świetnych umiejętnościach, szybkości i dryblingu. Przerastał nasz poziom kilkukrotnie, byliśmy pełni podziwu. Z Ahmedem zostaliśmy kolegami i regularnie się spotykamy.

Na jednym z takich spotkań namówiłem go do podzielenie się ze mną swoją historią. Na początku zapytam jak znalazłeś się w Polsce? – W 2015 roku, gdy mieszkałem jeszcze w Egipcie, pracowałem w hotelu. Byłem recepcjonistą i właśnie w pracy poznałem Kasię, która przyjechała na wakacje z rodziną. Myślę że była to miłość od pierwszego wejrzenia. Kiedy wyjechała, cały czas mieliśmy kontakt, aż pewnego dnia postanowiłem przyjechać do Polski. Nie umiałem żyć bez mojej ukochanej.

Czym się zajmujesz w Polsce? - Gdy przyjechałem do Polski zacząłem pracę w zakładzie produkcyjnym, po pracy poświęcałem czas mojej ogromnej pasji, jaką jest piłka nożna. Cały czas ciężko pracowałem i szlifowałem swoje umiejętności, aby zdobyć uprawnienia trenerskie. Po dwóch latach, udało mi się i teraz pracuje jako trener grup młodzieżowych w klubie piłkarskim. Jestem z tego bardzo dumny i ta praca sprawia mi ogromną przyjemność.

Czy jesteś w Polsce akceptowany? Spotkałeś się z rasizmem? – Jestem człowiekiem, który ma ogromny dystans do siebie. Na początku zdarzały się głupie żarty, ale teraz gdy ludzie mnie lepiej poznali to zostałem zaakceptowany.

Jak odnajdujesz się w moim kraju? - Po trzech latach pobytu, uważam ze Polska to również mój kraj, uwielbiam tu mieszkać i pomimo rodziny w Egipcie, za która bardzo tęsknię (zostawiłem tam rodziców i siostrę) to tutaj jest mój prawdziwy dom.

Planujesz zabrać Kasię do Egiptu, aby przedstawić ją swojej rodzinę? - Tak oczywiście! Muszą ją poznać! W najbliższe wakacje lecimy do Egiptu, niestety tylko na tydzień, ponieważ obowiązki w Polsce nie pozwalają nam na dłuższy wyjazd.

Jakie masz plany na przyszłość? - Muszę Ci się do czegoś przyznać, planuję oświadczyć się Kasi, mam już kupiony pierścionek. Chce założyć rodzinę i żyć szczęśliwie w Polsce. A jeżeli chodzi o plany zawodowe, chciałbym się dalej rozwijać, a w dalszej przyszłości, otworzyć swój klub sportowy.

Dziękuję, że opowiedziałeś mi swoja historię, życzę Ci powodzenia w spełnianiu swoich planów. Podsumowując Ahmed jest przykładem osoby, która zawalczyła o swoje szczęście i osiągnęła sukces.

# data[].attributes.body
wywiad

# data[].attributes.body
WYWIAD
Nr indeksu: 414876
Z Dawidem (imię zmienione) spotykam się pierwszy raz podczas wykładów na uczelni. Akurat miejsce obok mnie było wolne więc usiadł obok mnie i znikąd zaczęliśmy rozmawiać o zajęciach a później rozmowa sama się potoczyła. Po kilku tygodniach spotkaliśmy się w parku, aby wspólnie porozmawiać i przeprowadzić wywiad. Z racji że znaliśmy się już od jakiegoś czasu rozmowa poszła gładko, a ja osobiście nie czułam żadnej bariery, ponieważ oboje byliśmy w podobnym wieku. Jednak widziałam że dla przechodzących mieszkańców jego nietypowy, turecki wygląd wciąż zadziwiał. – Moi rodzice po ślubie przeprowadzili się z Stambułu do Polski. Jako że byli dobrze wykształceni, bo oboje studiowali w Europie znalezienie im pracy nie stanowiło żadnego problemu. I obecnie są pracownikami na wysokim szczeblu.- opowiadał o nich na spokojnie z tęsknotą, ponieważ musiał ich zostawić na okres studiów. –W porównaniu do nich moje życie nigdy nie było takie kolorowe. Od podstawówki pamiętam że inne dzieci ze względu na mój wygląd miały obawę, aby się ze mną zaprzyjaźnić i często kończyło się tak że byłem sam. W późniejszych latach znęcano się nade mną po czym raz musiałem zmienić szkołę. Lecz od tego czasu poczułem że nie mogę wieczne siedzieć sam i w nowej szkole zacząłem się uśmiechać i otwierać w stosunku do innych. Z ubiegiem czasu miałem więcej przyjaciół, szczęśliwych chwil z nimi spędzonych.- Spytałam się czemu nie postanowił zostać w swoim mieście i tam studiować ze znajomymi po czym odpowiedział: - W liceum był taki moment kiedy mieliśmy decydować o naszej przyszłości, prawie wszyscy wiedzieli, co chcą robić. Pewnego dnia wróciłem do domu myśląc o tym spojrzałem na moich ciężko zapracowanych rodziców, którzy mieli wciąż siłę, aby ze mną zjeść obiad i porozmawiać. W moje głowie powstała taka myśl „chciałbym być kiedyś tacy jak oni”. Zrobili dla mnie bardzo dużo kiedy ciepłem, wspierali mnie. Są moim autorytetem i dlatego ja z tą myślą postanowiłem się usamodzielnić, pokazać światu swoją wiedzę, że coś potrafię, że coś znaczę i mogę się do czegoś przydać nawet jeśli nie wszyscy mnie akceptują- mówił to taką pewnością, że wiedziałam jak mu na tym zależy i zrobi wszytko, aby to się stało. Następnie się zapytałam jak mu się podoba w Warszawie, jak mu idą studia i życie tutaj po czym odpowiedział: - Na studiach czasami jest ciężko, ale daję jakoś sobie radę, bo mam kolegów, którzy mnie wspierają. Czasami wychodzimy gdzieś razem, pokazują mi to miasto, a czasami bywa tak, że razem mamy nosy w książkach- śmieje się. –  Rodzice wspomagają mnie finansowo, ale bywa i tak, że radzę sobie sam. No bo nie przyjechałem tutaj, tyle kilometrów, aby uczyć się i dostać papierek. Jak mam wolną chwilę to roznoszę ulotki albo odpowiadam na ankiety. Chociaż ostatnio zapisałem się do samorządu i nie mam na to kompletnie czasu, ale i to mnie uszczęśliwia bo dzięki temu mogę zmienić coś w tym naszym małym studenckim społeczeństwie-. Od kilku chwil męczyło mnie jedno pytanie, które bałam się mu zadać: Podoba Ci się tutaj w Polsce? Czy jednak byś wyjechał do Turcji gdybyś miał taką możliwość? , chwila minęła zanim zaczął odpowiadać, widziałam że to sprawiało mu problem, ale z każdym słowem otwarciej o tym mówił. – Urodziłem się w Polsce, mam polskie obywatelstwo, tutaj mieszkałem a mimo to rodzice opowiadali mi o Turcji i uczyli języka. Kiedyś myślałem, że ten kraj jest wspaniały z tego czego się dowiedziałem od nich. Bo w końcu tam są tacy ludzie jak ja, nie miał bym problemów, że inni mnie nie zaakceptują albo tak samo jeśli chodzi o religię, nieprawdaż. Mimo tego, że przeżyłem tutaj tyle trudnych chwil to dzięki nim jestem teraz tym kim jestem. Polska jest pięknym i cudownym krajem, ma wspaniałą historię i ludzi, którzy jednak potrzebują trochę ośmielenia. Chociaż mam korzenie tureckie to czuję się bardzo związany z tym krajem. Jednak mimo wszystko chciałabym kiedyś odwiedzić kraj moich rodziców i sam się przekonać czy jest dokładnie taki jak mówili. Na razie wystarczy mi to, że mam rodziców, którzy mnie kochają, wspaniałych przyjaciół i spełniam swoje marzenia w stolicy.
Po jego ostatnim słowie życzyłam mu, aby wciąż trzymał się tego marzenia po czym tego śnieżnego dnia rozeszliśmy się w swoje strony, jednak nadal utrzymujemy kontakt, bo chodzimy razem na wykłady. Jego punkt widzenia bardzo mnie zaciekawił i zmienił mój światopogląd. Nie każdy jest taki jak go malują. Każdy może coś zrobić jeśli tylko ma odwagę w sercu. I te myśli towarzyszą mi aż do dziś.

# data[].attributes.body
Moim rozmówcą jest Hasan. Spotkaliśmy się przypadkiem gdy w jeden z weekendów spędzonych na warszawskim śródmieściu wraz z koleżanką postanowiłyśmy coś zjeść. Zrezygnowane aurą za oknem postanowiłyśmy skorzystać z zyskującej na popularności aplikacji Uber Eats. Po 20 minutach pojawiło się nasze zamówienie a wraz z nim Hasan. Był to mężczyzna o ciemniejszej karnacji i ciemno brązowych oczach. Widząc go od razu przypomniał mi się ten wywiad a raczej jego brak. Łamaną polszczyzną pożyczył smacznego i już chciał odejść ale zapytałam czy mogę zadać klika pytań. Lekko przestraszony powiedział, że musi jechać dalej. Był w pracy więc zaproponowałam zapłatę. Ku mojej radości zgodził się. Szczerze mówiąc wydawał się bardzo podejrzliwy w stosunku do mnie i koleżanki. Nie dziwie się zupełnie. Zapytałam czym przyjechał. Po chwili zastanowienia odparł, że skuterem. Bardzo chciał rozwinąć odpowiedź ale widziałam jak w głowie szuka słów. Odrobinę zrezygnowana zapytałam czy mówi po angielsku. I w tym momencie nastąpił przełom w tej konwersacji. Muszę przyznać że Hasan posługuje się tym językiem znaczniej swobodnie niż ja. A więc czego udało mi się dowiedzieć od Hasana. Przyjechał do Polski ponad rok temu z Iraku. Jest pochodzenia Kurdyjskiego. Początkowo z uwagi na brak znajomości języka pracował w lokalnym kebabie jako pomoc kuchenna. Tam uczył się języka. Po 3 miesiącach pracy z Polakami był wstanie się na tyle komunikować aby pracować z klientami. I tak rozpoczął prace w Uber Eats.

Zapytany czy ta praca go nie meczy odparł że daje rade utrzymać. Jego rodzeństwo w części zostało w kraju, a najstarszy brat jest w Niemczech. Radzą sobie względnie dobrze. Hasan wynajmuje mieszkanie z 3 studentami w Indonezji. Zaciekawiona zapytałam jak pracuje i mieszka się w Polsce. Jaki dostaje „feedback” od ludzi. Hasan jest wdzięczny, że może żyć w Polsce. Warszawa to piękne miasto tak samo jak Kraków-powiedział przyjaźnie. Chcąc nas trochę pochwalić wspomniał, że W Polsce istnieje Towarzystwo przyjaźni polsko-kurdyjskiej. A co do pracy to zarabia na tyle dobrze żeby coś jeszcze odłożyć. Myśli czy nie iść na studia. Interesuje się sztukami walki. Zapytałam czy nie ma problemów w związku ze swoim pochodzeniem. Odparł, że czasem słyszy wyzwiska na ulicy, kilka razy ktoś odmówił przyjęcia jedzenia. Ale więcej sytuacji jest dobrych. Jak sam powiedział Pracownicy sklepów, i innych instytucji użyteczności publicznej zawsze mu pomagają. To w Polsce czuje się dobrze, ale tutaj jest sam. Tęskni za rodziną ale kiedyś tutaj ich zaprosi.  Cieszy mnie to, ponieważ od jakiegoś czasu mam wrażenie, że Polacy otwierają się na świat. Niestety nasza rozmowa nie należała do najdłuższych. Hasan był w pracy więc nie chciałam go nadmiernie zatrzymywać. Na końcu spotkania uśmiechnął się szeroko i pobiegł dalej. Jakie odniosłam wrażenie po spotkaniu?

Miły chłopak, trochę zagubiony z powodu nieznajomości języka. Odniosłam wrażenie, że Hasan ucieszył się bo ktoś zapytał co u niego, ja poznałam kogoś miłego. Wymieniliśmy się facebookem. Długo nie zapomnę tego nietypowego spotkania.

# data[].attributes.body
odpowiedz na moje ostatnie pytanie -  czy tęskni za domem nie musiałam czekać długo. Odpowiedział , krótkie "TAK". Dodał równie szybko, że Polska staje się jego drugim domem mimo częstego mierzącego wzroku innych ludzi..

# data[].attributes.body
Nr indeksu 412299

Moją rozmowę przeprowadziłam z Arediuszem. Jest to 30-letni mężczyzna, pochodzący z Afganistanu. Przyjechał do Polski 5 lat temu. Spotkałam się z nim w jego kawiarni.
Powodem, dla którego Arediusz opuścił swoją ojczyznę była sytuacja finansowa jego rodziny.  Nie mógł znaleźć stałej i w miarę dobrze płatnej pracy. Żyli w biedzie. Jego przyjaciel – Kasper opuścił dwa lata wcześniej Afganistan i to, on namówił mojego rozmówcę na przyjazd do Polski.
Po przyjeździe zaczął pracować w kebabie, który prowadzi Kasper. Po trzech latach pracy postanowił otworzyć coś swojego. Postawił na tradycyjną perską kawiarnię.
Na pytanie jak był traktowany ze względu na swoje pochodzenie, odpowiedział, że bardzo obawiał się tego przed przyjazdem, ale jednak niepotrzebnie. Oczywiście trafiały się osoby, które odnosiły się do Arediusza z nienawiścią, lecz nie było to częste zjawisko. Powiedział też, jak sobie radził z uprzedzeniami. Starał się po prostu ignorować takie zachowania i być sobą.

Mój rozmówca płynnie mówi po polsku. Zawdzięcza to swojemu przyjacielowi, który uczył go polskiego po kilka godzin dziennie i starali się rozmawiać tylko w tym języku.

Ciekawiło mnie jak Arediusz poradził sobie z tęsknotą za rodziną. Zostawił w Afganistanie żonę - Amal i rodziców. Amal dołączyła do niego po roku, gdy Arediusz wyprowadził się od Kaspra i wynajął mieszkanie. Mężczyzna tęskni za rodzicami, ale przynajmniej ma przy sobie kobietę swojego życia. Aktualnie oczekują na narodziny córeczki. Podkreślał, że nie żałuje swojej decyzji i jest wdzięczny przyjacielowi, że namówił go na przyjazd do Polski.

Na pytanie skąd pomysł na kawiarnie, mężczyzna odpowiedział, że było to jego marzenie. Bał się, że sobie nie poradzi, ale Amal wspierała go w realizacji swoich celów i ostatecznie zdecydował się na ten krok.
Pomysł okazał się idealny i cieszył się dużym zainteresowaniem. Obecnie mają kilku stałych klientów
i cały czas pojawiają się nowe twarze.

Arediusz bardzo dobrze zaaklimatyzował się w Polsce, jak sam mówi: “Czuję, że to moje miejsce na ziemi.”

# data[].attributes.body
Z Hamza ( imię zmienione) spotykam się małej kawiarence w centrum miasta. Jest to młody i wysportowany mężczyzna, który pochodzi z Iranu. W wieku 20 lat opuścił rodzinny dom  i przyjechał do Polski.  Jak wspomina  –  ‘’Nigdy nie wiązałem swojej przyszłości z rodzinnym krajem’’.

Jego start w Polsce był o tyle łatwy, że przyjechał tutaj do znajomych jego przyjaciół, którzy przyjęli go pod swój dach. Byli oni również właścicielami restauracji z kebabem, gdzie przez jakiś czas pracował Hamza. Nie była to jego wymarzona praca, ale bariera językowa stanowiła dużą przeszkodę w znalezieniu innej. Większość wolnego czasu przeznaczał, więc na naukę języka.

Jak wspomniałam na początku jest to wysportowany mężczyzna. Kocha sport, a w szczególności kulturystykę, dlatego też zrobił kurs i został trenerem personalnym. Bez problemu udało mu się znaleźć pracę na siłowni , gdzie poznał swoją obecną żonę, która jest Polką.  Razem mieszkają w centrum Warszawy.

Z rodziną utrzymuje stały kontakt. Próbuje również sprowadzić ich do Polski. Są oni jednak zbyt przywiązani do rodzinnego kraju. Przynajmniej raz w roku Hamza odwiedza rodzinę albo ona przyjeżdża do niego.

O naszych rodakach wypowiada się dobrze.  Nigdy nie doświadczył  żadnych przykrości z ich strony.

# data[].attributes.body
Numer albumu :  411978

Z Osmanem po raz pierwszy spotkałam się  rok temu w lokalnej restauracji w której pracował , odwiedzałam to miejsce dosyć często jednak to on za każdym razem przyciągał moją uwagę , zawsze uśmiechnięty , miły a przede wszystkim mężczyzna o zdecydowanie nie tutejszej karnacji.
Nasza znajomość rozwinęła się gdy po jednej z wizyt w restauracji wychodząc  zostawiłam na stole telefon, nie będąc niczego świadoma za plecami usłyszałam wołanie , zauważyłam że ktoś zbliża się do mnie trzymając wysoko mój telefon , to był Osman , wręczył mi telefon promieniejąc przy tym.
W podziękowaniu zaproponowałam wspólną kawę , zgodził się. Opowiedział mi o historii przeprowadzki do Polski ..  Osman urodził się w Stambule , w wieku 18 lat wyjechał do Holandii gdzie pracował w fabryce przy produkcji sprzętu AGD, tam też poznał Polkę- Kasię i to dzięki niej przyjechał do polski , w 2008 roku musiał wrócić do kraju by odbyć obowiązkową służbę wojskową jednak wkrótce po tym zamieszkał na stałe w naszej stolicy  i ożenił się z Kasią , mają córkę Damlę. Byłam zaciekawiona opowieścią Osmana jednak ciekawił mnie również fakt pewnych różnic kulturowych , to jak on postrzega Polskę oraz jak sam czuje się w otoczeniu Polaków, dlatego też postanowiłam poruszyć ten temat. Mój rozmówca odnajduje się w Polskim społeczeństwie bez problemu ludzie są pomocni , przyjmują go z wielką gościnnością  , stwierdza jednak że zawsze trafiają się wyjątki wynikające ze strachu ludzi  przed nieznanym , mówi również o tym że niektórzy znajomi żony obawiali się go ze względu na stereotypy na temat jego narodowości oraz ze względu na poglądy religijne.                                                                                                                Zapytałam mężczyznę również o to czy nie chciałby wrócić do Turcji, czy nie tęskni za rodziną . Osman odparł , że jego rodzice umarli dawno temu a rodzeństwo mieszka obecnie w Londynie i że widują się raz na jakiś czas , to też nie czuje potrzeby powrotu do kraju ,stwierdza iż jest mu dobrze tutaj, jest szczęśliwy  . Jedyne czego mu brakuje w Polsce to słońce  jest go tutaj zdecydowanie za mało ale to dzięki naszemu krajowi  poznał wiele sportów zimowych i pokochał zimę , jest zachwycony Polskimi górami w okresie zimowym.
Zapytałam również o to w jakiej kulturze wychowują wraz z żoną swoją córkę , Osman odparł że opowiada Damli o swojej Ojczyźnie , chce w przyszłości pokazać jej Stambuł , chce by doceniła dziedzictwo jego kraju i wielopokoleniowe tradycje , kulturę jednak wraz z żoną w kwestii religii , wiary pozostawiają wolność decyzji swojej córce.

Po kawie podziękowałam mojemu rozmówcy za tak mile spędzony czas i pożegnaliśmy się ponieważ każde z nas musiało wracać do swoich obowiązków . Jednak widujemy się często w jego miejscu pracy wspominając przy tym okoliczności naszego spotkania.

# data[].attributes.body
Numer albumu: 412025

Mohammed to przystojny brunet z Egiptu. Jak sam mówi, jego historia może wydawać się mało oryginalna. Jako młody człowiek przeprowadził się do Hurghady, żeby po kilku latach otworzyć swoją małą działalność gastronomiczną i spróbować sił jako właściciel. „Przyszłość zapowiadała się pięknie… duży wzrost liczby turystów, duże pieniądze, piękne kobiety – i oczywiście wakacyjna miłość.”
Z Martą poznali się przypadkowo, przyjechała na wakacje z koleżanką. „Czułem od razu, że nie jest to przelotna znajomość. Wymieniliśmy się numerami telefonu, zaprosiłem ją na kolację. Po jej wyjeździe rozmawialiśmy całe noce i namawiałem ją do przyjazdu, ja niestety nie mogłem zostawić swojego interesu. Przyjechała jeszcze w zimę i na wiosnę przyszłego roku. Wtedy postanowiłem zrobić jej niespodziankę i przyjechać do Polski – był to rok 2012. Pokazała mi Warszawę, swoje małe miasteczko, w którym mieszkała wraz z rodzicami – konserwatywnymi rodzicami, którzy mnie nie akceptowali.” Mohammed nie chciał nic więcej mówić o jego przykrych doświadczeniach związanych z jego pochodzeniem. Jego żona po wywiadzie wspomniała, że wiele razy spotkał się z nieprzyjemnościami w Polsce.
Pod koniec 2012 roku Mohammed postanowił się oświadczyć. Następnie wzięli ślub w Egipcie i w Polsce a teraz mają piękną 4-letnią córkę Sarę. Na co dzień żyją w Polsce i raz na kilka miesięcy odwiedzają rodzinę Mohammeda.
Na pytania o sytuacje, które dzieją się na bliskim wschodzie jest pełen obaw. Jako islamista podkreśla, że nie utożsamia się np. z ISIS oraz nie pochwala zamachów w Europie. Dla niego Koran to księga święta i nie ma w niej mowy o zbrodniach, które dokonują zamachowcy. Nie chce, aby wszyscy wyznawcy Allaha byli kojarzeni z terrorystami i przekonuje, że jest to wiara pełna pokoju i dobroci.
Jako że żona Mohammeda jest znajomą mojej rodziny to wiem, że nie jest on złym i niebezpiecznym człowiekiem z jakim może być kojarzony. Jest uczciwy, pracowity i utrzymuje rodzinę na wysokim poziomie. Kocha swoją rodzinę i jest przykładem, że nawet wakacyjna miłość nie zna różnic kulturowych.

# data[].attributes.body
Nr albumu: 412295
Z Ali ( imię zmienione) spotykam jest w miejscu jego pracy. Mieszka w Polsce już siedem lat. Urodził się w Iranie, jak sam mówi: nikt nie może wybrać miejsca w którym się urodzi. Jednak on od początku wiedział, że stamtąd wyjedzie . Wyprowadził się z domu w wieku 19 lat. Szukając dalszego rozwoju trafił do Polski. Mieszkam tu siedem lat już- powiedział Ali.
Ali na samym początku kiedy przeprowadził się do Polski, nie wiedział co miał ze sobą robić, był w obcym kraju sam bez nikogo. Wiedział jedno, że jak najszybciej musi znaleźć pracę bo musi się sam utrzymać. Znalazł prace w kebabie, pomogło mu to w nauce z polskiego. Później po paru latach pracy otworzył swój biznes. Ale nadal w Polsce nie czuł się jak w domu. W swoim rodzinnym mieście zostawił wszystkie mu bliskie osoby.
Moja rodzina nie zrozumiała mojej emigracji, mimo wielu rozmów i prób wyjaśnienia nie udało się i zerwali ze mną kontakt - mówi Ali. Mam wrażenie że Ali już trochę się z tym pogodził i próbuje ułożyć sobie to wszytko na nowo. Pochwalił mi się nawet że w Polsce znalazł już dziewczynę i wkrótce jego żonę.
Podczas tej rozmowy bardzo trudno było mi poruszać temat rasizmu, wydawało mi się, że to może być  trudny temat dla Ali jednak okazało się inaczej. Na moje pytanie Ali odpowiedział tak: Ludzie w Polsce są bardzo różni nie da się ich ocenić wszystkich razem. Zdarzają się nie miłe sytuacje, czasami słyszę, że ktoś się śmieje jak przechodzę albo wytyka palcem ale jednak to już rzadkość. Siedem lat temu było tego więcej. Teraz jednak jest już inaczej ludzie bardziej są otwarci na osoby z innych kultur.
Zapytałam Ali czy zastanawia się nad wycieczką w swoje rodzinne strony. Na co on powiedział: Chciałbym wrócić do rodziny, spotkać się porozmawiać , zapytać co słychać, ale myślę, że po tej mojej wyprowadzce nie będzie wcale łatwo. Może jeszcze przyjdzie na to czas, dodał.
Moim zdaniem Ali udało się zaaklimatyzować w Polsce. Spotkał parę życzliwych ludzi z którymi było mu łatwiej. Mam wrażenie, że nasz kraj naprawdę mu się podoba. Ali zmienił swoje życie dzięki własnej wierze w siebie.

# data[].attributes.body
Numer albumu: 414901

Z Issem spotkałam się w barze kebab. Od razu można było zauważyć, że ma inną urodę, a zwłaszcza rysy twarzy i cerę. Jest mężczyzną wysokim,         w wieku około 35 lat.
Pochodzi z Egiptu.  – Jestem od 8 lat w Polsce – dodał Issem. Mężczyzna posiada wizę. Do Polski przyleciał samolotem. W Egipcie pracował jako barman.
Po przyjeździe do Polski nie miał problemu ze znalezieniem pracy.               – Obecnie pracuję w barze kebab, mieszkam w Warszawie i tutaj mam żonę Polkę – mówi mężczyzna.
Mój rozmówca jest zadowolony z przeprowadzki, pomimo iż jego rodzina została w Egipcie. W Polsce mieszka z żoną ale jednocześnie podkreślił, że ma bardzo dobry kontakt z rodziną w Egipcie. Często ją odwiedza np. ( 15 dni                        w Egipcie, a 3 miesiące w Polsce). – Do Egiptu podróżuję również, dlatego że jest to kraj, w którym się urodziłem ale miejsce pracy wiążę z Warszawą – tłumaczy Issem.
Po przeprowadzeniu rozmowy wywnioskowałam, że Issem czuje się dobrze w Polsce, ponieważ często używał tego słowa. Rozmówca był bardzo miły, sympatyczny i uśmiechnięty. Chętnie ze mną rozmawiał.

# data[].attributes.body
Numer albumu : 411767

Moim dzisiejszym rozmówcą jest Birkan. Jest to dojrzały, atrakcyjny mężczyzna, który 5 lat temu zamieszkał w Polsce. Ma ciemne włosy i oczy, lekki zadbany zarost. Jest dość wysoki i raczej należy do szczupłych osób. Pochodzi z miejscowości Gebze, gdzie urodził się i dorastał. Ma pięcioro rodzeństwa, z czego on jest środkowym dzieckiem. Jest osobą bardzo otwartą i kontaktową. Poznałam go w firmie, w której pracuję . Przyszedł do nas na szkolenie, więc skorzystałam z wolnej chwili i zadałam mu kilka pytań. Z przyjemnością udzielił mi na nie odpowiedzi.

Birkan studiował w Stambule, gdzie dostał możliwość wzięcia udziału w Programie Erasmus. Uczył się bardzo dobrze i był ciekawy świata. Mówi, że od zawsze marzyły mu się podróże i poznawanie innych kultur. Bez wahania zapisał się i tak rok później znalazł się na pół rocznej wymianie w Polce. Semestr letni spędził na jednej z Warszawskich uczelni, gdzie też poznał Kasię. Zakochał się w dziewczynie jak i w Polsce. Poznał tu nowych znajomych, rozwijał się i kształtował. Niestety, jak to powiedział Birkan, później musiał wrócić do swojego ojczystego kraju. Został mu ostatni rok studiów, podczas którego cały czas miał kontakt z dziewczyną. Zdarzyło im się nawet wspólnie podróżować. Po zakończeniu studiów Birkan zdecydował się na wyjazd z kraju. Przyleciał do Polski, gdzie razem z dziewczyną zaczęli układać sobie życie. Birkan dostał świetną pracę w firmie informatycznej. Powiedział, że nie żałuje decyzji którą podjął, chociaż bał się ryzyka. Nie wiedział czego ma się spodziewać po przyjeździe do Polski. Jednak pozytywne wspomnienia i silne uczucie do dziewczyny przekonały go do podjęcia takiej a nie innej decyzji. Dzisiaj jest spełnionym człowiekiem. Ma żonę i pracę, a w czerwcu ma im się urodzić córeczka. Gdy zapytałam go czy tęskni za domem odpowiedział, że tak, naturalnie. Zostawił tam rodzeństwo i rodziców jednak wraz z żoną starają się jak najczęściej odwiedzać dom rodzinny Birkana. Birkan z uśmiechem na twarzy powiedział, że jego żona jest wręcz zafascynowana Turcją i to ona bardziej chce tam latać. Zapytałam go również czy nie spotkał się z rasizmem i obelgami… Odpowiedział, że owszem. Ludzie potrafią go obrażać, kierować w jego stronę niemiłe słowa jednak on nie bierze ich do siebie. Stara się nie uprzykrzać nikomu życia, jest w stosunku do innych życzliwy i miły o czym sama miałam okazję się przekonać. Ma wokół siebie garstkę przyjaciół i kochającą kobietę, więc to mu wystarczy. Nie oczekuje, że wszyscy będą go lubić. Chciałby, żeby w otoczeniu, w którym się znajduje był tolerowany i szanowany tak jak inni Polacy. Bo czuję się związany z tym krajem, a nie oceniany przez wygląd i kraj z którego pochodzi.

Warto kogoś najpierw poznać zanim zacznie się go oceniać przez pryzmat innych reprezentantów. To doświadczenie zmieniło moje postrzeżenie oraz zwiększyło otwartość na ludzi z innych państw. Cieszę się, że mogłam poznać Birkana i zamienić z nim kilka słów.

# data[].attributes.body
Simę poznałam rok temu poprzez mojego korepetytora od matematyki. Jest to urocza kobieta o ciemnej karnacji oraz czarnych włosach. Obie interesujemy się sztuką, dzięki czemu odrazu znalazłyśmy nić porozumienia.     Jednak nie był to jedyny temat naszych rozmów, Sima opowiadała również o swoich przeżyciach związanych z przeniesieniem się z Turcji do Polski.

-Nigdy nie należałam do najodważniejszych, a dodatkowo ciężko było mi opuszczać rodzinę, jednak czułam, że podejmuję dobrą decyzję. Przyznaję, że początki były dla mnie bardzo trudne. Czułam się samotnie i byłam zagubiona. Po długich poszukiwaniach udało mi się znaleźć pracę w pobliskiej restauracji, gdzie również poznałam wspaniałych ludzi. Dzięki nim życie stało się zdecydowanie łatwiejsze, zawsze miałam do kogo zwrócić się o pomoc.

Zapytałam Simę czy przez wszystkich ludzi była tak pozytywnie odbierana.

-Gdy przyjechałam do Polski byłam przygotowana na wszelkiego rodzaju krytykę, ponieważ wielokrotnie uprzedzali mnie o tym moi bliscy. Postanowiłam nie zwracać na to uwagi, co momentami stawało się niesamowicie ciężkie, zwłaszcza, gdy prześladowcami byli mężczyźni. Mimo to liczba przyjaznych osób, które spotkałam na swojej drodze jest zdecydowanie większa od tych wrogo nastawionych.

Następnie poprosiłam Simę, aby powiedziała mi co przeprowadzka wniosła do jej życia.

-Zdecydowanie największym szczęściem jakie mnie spotkało jest Adam, mój narzeczony, który daje mi poczucie bezpieczeństwa i zawsze mnie wspiera. Poznaliśmy się na koncercie naszego wspólnego, ulubionego wokalisty. W naszych planach na przyszłość figuruje ślub oraz rozkręcenie wspólnego interesu. Natomiast jeśli chodzi o pozostałe plusy mojej decyzji to jest to zdecydowanie większa pewność siebie oraz samodzielność. Przeprowadzka otworzyła mi drzwi do nowego świata i nie żałuję jej ani odrobinę.

Uważam, że Sima jest bardzo silną i ambitną kobietą. Podziwiam ją za determinację do działania i cieszę się, że udało jej się zmienić swoje życie.

# data[].attributes.body
Fatima jest dwudziestodwuletnią kobietą, niskiego wzrostu, z lekko kręconymi ciemnymi włosami opadającymi jej do ramion. Ma piątkę młodszego rodzeństwa. Pochodzi z państwa północno afrykańskiego- Algierii.
Mimo, iż na tym obszarze dominuje islam, a chrześcijaństwo jest religią mniejszości, Fatima otwarcie deklaruje wiarę w Boga Zbawiciela. Od dziecka była uczona szacunku i tolerancji, z której brakiem często sie sama spotykała. Jak sama przyznaje nie jest łatwo żyć w społeczeństwie, gdzie wiara w Allaha jest jedyną słuszną.
Fatima pierwszy raz do Polski przybyła w 2015. Uczestniczyła wtedy w Światowych Dniach Młodzieży. To właśnie wtedy zakochała się w naszej kulturze. Była oczarowana otwartością polskich rodzin i przywiązaniem do wielopokoleniowej tradycji. Z Fatimą poznałyśmy się podczas jednej z mszy. Od razu złapałyśmy dobry kontakt. Obie byłyśmy przyjaźnie nastawione do poznawania nowych osób i dzielenia się z nimi swoimi przemyśleniami odnośnie Boga. Utrzymywałyśmy stały kontakt.
W międzyczasie nauczyła się mówić w języku polskim w stopniu komunikatywnym. W połowie 2018r. postanowiła przenieść się tu i rozpocząć studia teologiczne. W miarę możliwości stara się utrzymywać stały kontakt z rodziną. Jednak jak sama przyznaje jest jej coraz trudniej żyć z dala od bliskich. Łączą ją bardzo bliskie relacje z matką i braćmi, do których jest przywiązana.
W Warszawie dorabia jako opiekunka do dzieci. Początkowo miała problem ze znalezieniem rodziny, która zdecydowałaby się  ją zatrudnić. Odmienny wygląd powodował nieufność.
Fatima bardzo lubi gotować. Z wielką chęcią opowiedziała mi o specjałach takich jak szorba czy pszenne placki, które od zawsze goszczą na jej domowym stole. Fatima mówi, że sekret smaku ich kuchni tkwi właśnie w ostrych przyprawach.
Nie wie czy zostanie w Polsce na stałe. Mimo iż przyzwyczaiła się do życia w Warszawie i jak sama przyznaje zakochała się w naszym mieście i atmosferze tu panującej, pragnie podróżować i prowadzić działalność misyjna. Jest wdzięczna Bogu, że dał jej szanse poznać tylu wspaniałych ludzi, ich historie oraz możliwość edukacji.

# data[].attributes.body
Nr albumu 416929

Blake'a poznałam nad Wisłą w Warszawie, w wakacje. Blake jest to wysoki, dobrze zbudowany chłopak z brązowymi oczami. Rozmowę zaczął on -pytał o miejsca, które warto zobaczyć w Warszawie. Opowiedziałam o atrakcjach, które oferuje Warszawa, lecz moja ciekawość nie pozwoliła nie zadać mojemu nowo  poznanemu koledze paru pytań. Dowiedziałam się, że Blake to nie jest prawdziwe imię. Tak mówią na niego znajomi - tutaj w Polsce. Próbował mnie nauczyć swojego prawdziwego imienia niestety nie podołałam temu zadaniu. Było to imię egipskie. Tam właśnie, w Egipcie, urodził się i dorastał. Zapytałam, co sprowadza go do Polski, odpowiedział, że dzięki rodzicom ma możliwość studiowania w Warszawie. Jego ojciec jest lekarzem i pracuje w Egipcie gdzie żyje z matką, która ma korzenie polskie. Stąd wybór studiów w Warszawie. Blake w tamte wakacje zakończył pomyślnie pierwszy rok architektury po angielsku.  Jeśli chodzi o język polski Blake bardzo dużo rozumiał, starał się również mówić po polsku i całkiem dobrze mu szło. Byłam pod wrażeniem odwagi tego chłopaka. Przecież jego dom jest prawie 3000 kilometrów od Polski..  Ja nie wyobrażam sobie wyprowadzki, rozłąki z rodziną, ojczyzną. W dalszej rozmowie dowiedziałam się, że mamy wspólnego znajomego - co za zbieg okoliczności! Blake gra w koszykówkę - jest to jego pasja stąd znajomość z moim kolegą, który również trenuje ten sport. Z Blake'm dodaliśmy się na portalu społecznościowym i dzięki temu na potrzeby zaliczenia odezwałam się do mojego kolegi. U Blake'a dużo się dzieje. Zaczyna pisać po polsku co jest dużym krokiem w przód. Na studiach wszystko zaliczone a ze względu na wolny czas szuka pracy. Jego marzeniem jest projektowanie hoteli, które zna z części turystycznej swojej ojczyzny. Pięknie mówi o Warszawie, która zachwyca go rónorakim stylem budownictwa. Na odpowiedz na moje ostatnie pytanie -  czy tęskni za domem nie musiałam czekać długo. Odpowiedział , krótkie "TAK". Dodał równie szybko, że Polska staje się jego drugim domem mimo częstego mierzącego wzroku innych ludzi..