# data[].attributes.headline
ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΣΕ ΚΟΜΙΚ

# data[].attributes.body
ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΣΕ ΚΟΜΙΚ!

# data[].attributes.headline
ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΗΣ ΡΕΜΑ

# data[].attributes.body
ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΗΣ ΡΕΜΑΤΙΑΣ της Μαγδαληνής Θωμά

# data[].attributes.headline
ΟΜΑΔΑ ΜΑΧΗΤΕΣ

# data[].attributes.subject
ΟΜΑΔΑ ΜΑΧΗΤΕΣ

# data[].attributes.body
…Τότε ένα κουδούνισμα ακούστηκε από τα μνήματα μέσα. Στην αρχή, σιγανό, ύστερα όλο και δυνατότερο. Κι ύστερα, πάλι, διαπεραστικό, επίμονο και οχληρό, λες και βαρούσε κάποιο κρυσταλλένιο καμπανάκι. Σηκώθηκε η τρίχα τους όρθια. «Α!» έκανε η Διαλεχτή, μοναδική λεπτή φωνή ανάμεσά τους. Ακουγόταν σαν το κουδουνάκι του κυρ Παντελή του συγχωρεμένου, πάντα το κουβαλούσε μαζί του ως μπρελόκ. Μα χθες πήγαμε στη κηδεία του και ο κυρ Στέφανος ο φίλος του πηρέ μαζί το κουδουνάκι, ο ένας κοιτούσε τον άλλον με κομμένη την ανάσα και φόβο στα μάτια. Ένα θηρίο φάνηκε μέσα στα μνήματα μαύρο κι άραχλο. Το θηρίο έβγαλε μια στεντόρεια φωνή που ξεβίδωσε από τον ουρανό τα αστέρια λίγο ακόμα και θα τους έφτανε στο Κεφαλι. Τέτοιο ξάφνιασμα πήρανε. Διότι το εξώπραγμα, που κρατούσε ο κυρ Στέφανος , δεν ήταν παρά ένα  κοράκι που η σκιά του φαινόταν πελώρια σαν κάτι νταβραντισμένο. Το κοράκι είχε ένα μικρό κουδουνάκι πιασμένο με το ράμφος του. «Από χθες γυρεύω το κουδουνακι!» ειπε ο κυρ Στέφανος που ξεχώρισε, στο μισοσκόταδο ,τα μαύρα μάτια της Διαλεχτής πιο μαύρα από τον καημό του κι από τη νύχτα ολάκερη. Του γέλασε αυτή, ύστερα την ακολούθησαν και οι άλλοι. Και πήραν όλοι να γελούν δυνατά

# data[].attributes.body
6. …Ακούστηκε ένα κουδούνισμα μέσα από τους θάμνους. Όλοι τους είχαν αρχίσει να τρέμουν. Τότε ξεπρόβαλλε από τους θάμνους ένα… άγαλμα;! 《Ω Θεέ μου!》φώναξε η Διαλεχτή. Ήταν το άγαλμα της συγχωρεμένης μητέρας της, η Αφροδίτη Βαν Ντάιν…
Η Αφροδίτη Βαν Ντάιν ήταν η δεύτερη γυναίκα του στρατηγού και η μητριά της Διαλεχτής. Την παντρεύτηκε ο στρατηγός μερικά χρόνια μετά τον θάνατο της μητέρας της Διαλεχτής. Η Αφροδίτη ήταν πάρα πολύ γλυκιά, τουλάχιστον αυτό νόμιζε ο στρατηγός. Όταν αυτός έλειπε από το σπίτι, η Αφροδίτη έκανε μαύρη ζωή στη Διαλεχτή και της συμπεριφερόταν σαν μια δούλα. Μια μέρα όμως η Διαλεχτή εξομολογήθηκε στον πατέρα της πως της συμπεριφερόταν η μητριά της. Έτσι ο στρατηγός αποφάσισε να την δικάσει και τελικά καταδικάστηκε σε θάνατο.
…Όλοι κοίταξαν τη Διαλεχτή και μετά το άγαλμα της Αφροδίτης Βαν Ντάιν που είχε πάρει ζωή. Ήταν τρομοκρατημένοι. Τότε το άγαλμα φώναξε: 《Θα μου το πληρώσεις, Διαλεχτή!》 Αμέσως, όλοι τους άρχισαν να τρέχουν, αλλά το άγαλμα πρόλαβε και άρπαξε ένα από τα αγόρια που συνόδευσαν τον Βαλτάκη ενώ όλοι οι υπόλοιποι ξέφυγαν. Ύστερα τα διηγήθηκαν όλα στο υπόλοιπο χωριό και αποφάσισαν να κλείσουν τη ρεματιά. Δε σταμάτησε όμως το άγαλμα της μητρίας της Διαλεχτής να την καλεί κάθε βράδυ κουδουνίζοντας το καμπανάκι ακόμη και αφού αυτή πέθανε. Έτσι όλοι στο χωριό συνήθισαν τους ήχους αν και οι περισσότεροι είχαν μετακομίσει στις πόλεις πια. Έτσι η ιστορία με το φάντασμα της ρεματιάς ξεχάστηκε.

# data[].attributes.headline
•	ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗΣ ΓΡΑΦΗΣ: Να αλλάξετε στο παρακάτω απόσπασμα του κειμένου το «φάντασμα», αφήνοντας τη φαντασία σας να δημιουργήσει.…Τότε ένα κουδούνισμα ακούστηκε από τα μνήματα μέσα. Στην αρχή, σιγανό, ύστερα όλο και δυνατότερο. Κι ύστερα, πάλι, διαπεραστικό, επίμονο και οχληρό, λες και βαρούσε κάποιο κρυσταλλένιο καμπανάκι. Σηκώθηκε η τρίχα τους όρθια. «Α!» έκανε η Διαλεχτή, μοναδική λεπτή φωνή ανάμεσά τους. Μέσα από τους θάμνους, ξεπρόβαλε ο Βαλτάκης και από πίσω τον ακολουθούσε ένας ίσκιος μακρύς σαν το μπόι του. Έκανε λίγα βήματα, στάθηκε. Ένα θηρίο φάνηκε πίσω του μαύρο κι άραχλο. Το θηρίο έβγαλε μια στεντόρεια φωνή που ξεβίδωσε από τον ουρανό τα αστέρια – λίγο ακόμα και θα τους πέφτανε στο κεφάλι. Τέτοιο ξάφνιασμα πήρανε. Διότι το εξώπραμα, που ακολουθούσε τον Βαλτάκη, δεν ήταν παρά ένας γάιδαρος, νταβραντισμένος και μοναχός με ένα μικρό κουδούνι κρεμασμένο στον λαιμό του. «Ο γάιδαρος της μουρλο-Θοδώρας!» είπε ο Βαλτάκης που ξεχώρισε, στο μισοσκόταδο, τα μαύρα μάτια της Διαλεχτής πιο μαύρα από τον καημό του κι από τη νύχτα ολάκερη. Του γέλασε αυτή, ύστερα την ακολούθησαν και οι άλλοι. Και πήραν όλοι να γελούνε δυνατά. Μονάχα μια μουρλή σαν τη Θοδώρα θα μπορούσε να αφήσει τον γάιδαρό της ξαμολητό να περνοδιαβαίνει πλαγιές και ραχούλες τα βράδια… 

# data[].attributes.subject
•	ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗΣ ΓΡΑΦΗΣ: Να αλλάξετε στο παρακάτω απόσπασμα του κειμένου το «φάντασμα», αφήνοντας τη φαντασία σας να δημιουργήσει.…Τότε ένα κουδούνισμα ακούστηκε από τα μνήματα μέσα. Στην αρχή, σιγανό, ύστερα όλο και δυνατότερο. Κι ύστερα, πάλι, διαπεραστικό, επίμονο και οχληρό, λες και βαρούσε κάποιο κρυσταλλένιο καμπανάκι. Σηκώθηκε η τρίχα τους όρθια. «Α!» έκανε η Διαλεχτή, μοναδική λεπτή φωνή ανάμεσά τους. Μέσα από τους θάμνους, ξεπρόβαλε ο Βαλτάκης και από πίσω τον ακολουθούσε ένας ίσκιος μακρύς σαν το μπόι του. Έκανε λίγα βήματα, στάθηκε. Ένα θηρίο φάνηκε πίσω του μαύρο κι άραχλο. Το θηρίο έβγαλε μια στεντόρεια φωνή που ξεβίδωσε από τον ουρανό τα αστέρια – λίγο ακόμα και θα τους πέφτανε στο κεφάλι. Τέτοιο ξάφνιασμα πήρανε. Διότι το εξώπραμα, που ακολουθούσε τον Βαλτάκη, δεν ήταν παρά ένας γάιδαρος, νταβραντισμένος και μοναχός με ένα μικρό κουδούνι κρεμασμένο στον λαιμό του. «Ο γάιδαρος της μουρλο-Θοδώρας!» είπε ο Βαλτάκης που ξεχώρισε, στο μισοσκόταδο, τα μαύρα μάτια της Διαλεχτής πιο μαύρα από τον καημό του κι από τη νύχτα ολάκερη. Του γέλασε αυτή, ύστερα την ακολούθησαν και οι άλλοι. Και πήραν όλοι να γελούνε δυνατά. Μονάχα μια μουρλή σαν τη Θοδώρα θα μπορούσε να αφήσει τον γάιδαρό της ξαμολητό να περνοδιαβαίνει πλαγιές και ραχούλες τα βράδια… 

# data[].attributes.body
• Τότε ακούστηκε ένας θόρυβος από τα μνήματα μέσα. Στην αρχή ήταν σιγανός, ύστερα έμενε για αρκετό διάστημα σταθερός, σαν χοντρή αλυσίδα που την ξεδίπλωνες από κουβάρι. Σηκώθηκε η τρίχα τους όρθια. <<Α!>> έκανε η Διαλεχτή, μοναδική λεπτή φωνή ανάμεσά τους. Προχώρησε και ο Βαλτάκης και έμεινε και αυτός με το στόμα ανοιχτό. Η μουρλό- Θοδώρα έβγαλε μια στεντόρεια φωνή που ξεβίδωσε από τον ουρανό τα αστέρια – λίγο ακόμα και θα τους πέφτανε στο κεφάλι. Τέτοιο ξάφνιασμα πήρανε! Διότι ο θόρυβος που ακουγότανε ήταν τα μπακίρια της μουρλό – Θοδώρας που τα κατέβαζε κάθε βράδυ με τον γάιδαρο
της στο ρέμα για να τα πλένει. Τα έβαζε σε τσουβάλια και τα έδενε πάνω στη ράχη του γαϊδάρου. Ο θόρυβος ήταν από αυτά που χτυπιόντουσαν έτσι στριμωγμένα όπως ήταν μέσα στα τσουβάλια. Της άρεζε να πλένει τα κουζινικά της στο φως του φεγγαριού τα μεσάνυχτα χωρίς να την βλέπουν τα μάτια των συγχωριανών της.

# data[].attributes.headline
ΟΜΑΔΑ ΙΣΧΥΡΟΙ

# data[].attributes.subject
ΟΜΑΔΑ ΙΣΧΥΡΟΙ

# data[].attributes.body
Τότε ένα κουδούνισμα ακούστηκε από τα μνήματα και έτρεξε ο Βαλτάκης και αντίκρισε μπροστά του το ‘‘φάντασμα’’, που στην πραγματικότητα ήταν η Διαλεχτή ντυμένη φάντασμα. Αυτό το έκανε η Διαλεχτή διότι δεν άντεχε άλλο να κρύβει τον έρωτα της για τον Βαλτάκη, και θεώρησε πως έτσι θα λυνόταν το θέμα που είχε όλο το χωριό για τον μεταξύ έρωτά τους. Το χωριό όμως θεώρησε πως αυτό ήταν πολύ παιδικό και η γνώμη όλων συνέχισε να είναι αρνητική προς αυτόν τον έρωτα. Έτσι, μετά από όλο αυτό, τα παιδία άκουσαν την γνώμη όλων των υπόλοιπων κατοίκων, και κάπως έτσι τελείωσε ο έρωτας μεταξύ τους… Αλλά με ένα μυστικό… Πάντα ο ένας αγαπούσε τον άλλον μέχρι που πέθαναν και ο έρωτας τους πλέον τελείωσε. Κανείς όμως δεν ξέρει τι γίνεται πλέον εκεί πάνω….