# data[].attributes.body
Mijn proces

Het proces duurde langer dan ik had gedacht. In het begin verliep het naar mijn idee stroef, het ging niet snel, maar werk had ik wel. In de zomervakantie ben ik gaan kijken vanuit de ‘handjes’, hier gingen mijn gedachtes vooral naar ledematen en hoe ik die interessant op papier kon krijgen. Hier ontstonden dan ook de eerste vrije gedachten naast dat ik met deze opdracht bezig was. Uit het niets kwamen ideeën op, ik zag de tekening als het ware voor mij. De tekeningen waren minimalistisch, geen titel en zeiden soms niks of juist heel veel. Ik merkte dat ik het fijn vond om los te kunnen tekeningen zonder een soort verantwoording te moeten afleggen. Op Terschelling kwam er nog een element bij als het ware. In mijn vrije tijd koos ik voor plekken als het strand om inspiratie op te doen, alleen te zijn en gevoelens los te laten. Hier werd ik vooral geïnspireerd door de activiteiten die om mij heen gebeurden. Dit kon van alles zijn, als er maar mensen in de omgeving waren. Dit verwerkte ik minimalistisch, een klein beetje abstract en met verschillende tinten inkt. Na het maken van deze werken ging ik thuis twijfelen aan hoe goed het was, was ik goed bezig? Was het niveau goed genoeg? Vooral het idee dat ik ging tekenen op gevoel/intuïtie; uit het niks en gewoon doen, had ik wel de druk om te moeten tekenen. Dit was erg tegenstrijdig en vond ik lastig. Na een gesprek (Josien en Jan) had ik door de bevestiging een goed gevoel; ik was wel degelijk goed bezig en kon door blijven gaan. Hier heb ik ook inspiratie opgedaan en een overzicht gemaakt van verschillende kunstenaars.

Eenmaal in de gaten dat ik de goede weg op ging kabbelde ik verder in het proces, het verliep gestaag, maar ik was tijdens de ‘doorlopende’ weken wel alert en keek ik om mij heen, de dingen die ik zag of waar ik aan dacht sloeg ik op en zette ik later op papier. Ook hier werkte het als ik mij liet inspireren op de gemaakte tekeningen, mijn omgeving en emoties die in mij opkwamen. Dit bleef ik op papier zetten en werd steeds minder ‘bang’ voor het idee dat tekeningen niet goed waren. De resultaten hebben mij doen verrassen, ik zat zo anders in dit proces vergeleken Gist. Bij Gist ‘moest’ ik als het ware elke dag werk leveren, in dit proces heb ik geluisterd naar gevoel en momenten om aan het werk te gaan. Dit werkt voor mij veel beter, door de druk van het proces te halen, maar wel alert te blijven door gedachtes te laten gaan en naar de omgeving te kijken.

# data[].attributes.body
Voorheen wist ik niet goed wat ik moest denken van deze opdracht, ik wist niet goed hoe en wat. Eenmaal begonnen voelde ik dat ik niet zeker was van mijn gemaakte werken, of dat ik het gevoel had dat ik ‘onder de maat’ werk maakte. Was het wel goed genoeg, ging ik de goede kant op? Na een gesprek kwam het er op neer dat ik goed op weg was, dit heeft mij een positief beeld opgeleverd. Ik durfde meer ‘gewoon’ te doen en te tekenen wat ik had gezien, gedachtes of wat ik op papier wilde zetten. In mijn tekeningen komen de begrippen minimalistisch, figuratief? En contrast terug. Ik vind het fijn om de kijker de tekening zelf te laten onderzoeken of er een eigen verhaal achter te laten verzinnen. Door als het ware niet de hele situatie (gedachtes of waarnemingen) op papier te zetten laat ik daar ruimte voor over en vind ik tekeningen spannend worden. Het fijne aan het materiaal inkt vind ik dat ik kan spelen met inkt en water en dat ik de tekening ‘kleur’ kan geven door water bij de inkt te voegen. Hierdoor krijgen sommige tekeningen voor mij meer diepgang en doe ik het omdat het goed voelt. Ik heb gemerkt dat ik dit een fijn proces vond, dat ik dit op mijn gemak kon doen en daardoor ideeën in mij opkwamen die ik niet verwacht had. Het heeft mij in dat opzicht verast dat ik niet had gedacht dat ik dit kon, zo’n vrije opdracht. Op sommige momenten heb ik dit als vervelend ervaren, achteraf kan ik zeggen dat ik het fijn vond en een hele verbetering heb laten zien. Ik durf te zeggen dat ik vanuit gevoel/intuïtie kan tekenen en dit heb laten zien.

# data[].attributes.body
https://www.instagram.com/tunamunaluna/

# data[].attributes.body
Deze werken spreken mij erg aan omdat ze minimalistisch zijn, omdat de tekeningen zo ‘keurig’ zijn. Het zijn tekeningen die fijn zijn om naar te kijken, weinig context (titel), herkenbare elementen/objecten of gevoelens en als kijker kan je eigen invulling geven aan het werk.

Wat mij opvalt aan dit werk is dat de lijnen vrij strakke hoeken hebben. ondanks dat komen de tekeningen voor mij niet hard over.

# data[].attributes.body
Opvallend werk vergeleken de rest wat hij maakt. Fijn om naar te kijken, het heeft een zachte uitstraling (kleuren). Het is een rustgevend tafereel, dat mij doet denken aan een tekening die ik gemaakt heb. Ik kan als het ware mij inleven op de locatie van de tekening.

# data[].attributes.headline
'Around 5.38 a.m. when the sky was still unclear'

# data[].attributes.subject
'Around 5.38 a.m. when the sky was still unclear'

# data[].attributes.headline
'Around 5.38 a.m. when the sky was still unclear'

# data[].attributes.subject
'Around 5.38 a.m. when the sky was still unclear'

# data[].attributes.body
2009-2010 (getekende installatie).

Steeds staat in haar werk iets te gebeuren dat zich ieder moment kan voltrekken. Of er is al iets achter de rug waar je nog geen weet van hebt. Toch is er een teken aan de wand. Meer en meer hebben de menselijke figuren in haar tekeningen, zich al uit de voeten gemaakt of zijn ze onzichtbaar geworden in het dichte, overbelichte stof dat een ontploffing elders door de straten jaagt. Iedereen is blind, doof en stom geworden op dat ogenblik.

# data[].attributes.body
Bij het kijken naar deze tekeningen krijg ik het begrip ‘niks zeggend’ in het hoofd. De figuren die zijn afgebeeld nemen een houding aan of voeren een actie uit. Het gaat hierbij alleen om de figuren, zij zijn belangrijk en staan in de voorgrond. De figuren lijken geen omgeving nodig te hebben om te laten zien wat hun bedoeling is. Kappe tekent realistisch, de figuren zijn uitgewerkt in details. Groot contrast aanwezig; wit papier en zwarte figuren. Ik heb dit werk gekozen omdat ik het fijn vind om naar te kijken; de contrasten, geen verdere informatie, het totaalplaatje van losse tekeningen, betekenissen zoeken, kijken naar details. Er zijn niet zozeer punten die ik mee wil nemen uit dit werk, het is meer een inspiratie afbeelding die mij doet verder dwalen.

# data[].attributes.body
Boven: Forest of synesthesia, 2003

Onder: 666, 2004

# data[].attributes.body
Deze werken hebben voor mij een mysterieuze uitstraling. Ook hier heeft de kunstenaar een belangrijk momentopname vastgelegd, maar niet het complete plaatje. Bij beide werken weet je als kijker dat er nog iets staat te gebeuren, het verhaal is nog niet af. Doordat de jongens in het bovenste werk een wachtende houding tonen, verwacht je iets. Je vult het verhaal zelf in.
Het mooie aan deze werken vind ik de fijne lijnen, het

werken met details en de schaduw. De tekeningen gaan als het ware over donker naar licht. Het belangrijkste moment staat in de voorgrond; donker van kleur, herkenbaar door details en schaduw. Het tafereel verloopt als het ware doordat details, kleur en personen vervagen en oplossen.

# data[].attributes.body
Antartica_halley, Antartica dispatches, 2004-5.
Faithfull: "De tekeningen zijn erg beperkt in hun detail vanwege het kleine scherm met zijn schamele aantal pixels. Maar ik hou van deze discipline om iets zinvols te maken met zulke beperkte middelen, iets dat lijkt op een economie van lijn." (wikipedia)

# data[].attributes.body
Hij maakt deze tekeningen tijdens zijn vele reizen, hij legt bezienswaardigheden en dagelijkse gebeurtenissen vast op een palmpilot; "ten gunste van pure lijn (of op zijn minst pure pixel) als middel om de lijnen van observatieschetsen vrij te laten zweven van hun 'grond'."

Het feit dat hij deze tekeningen maakt tijdens reizen, is een manier waarop ik zelf ook word geïnspireerd. Doordat ik mij op een andere locatie bevind, kan ik de ‘sleur’ beter loslaten en op het moment zelf zijn. De werken spreken mij aan omdat zijn werk minimalistisch is, het lijkt alsof hij per gebeurtenis moet kiezen en alleen de aantrekkelijkste objecten op papier zet. Door minimalistisch te werken, keuzes maken in wat laat ik zien en wat niet krijgt de kijker een klein stukje mee van de locatie. Het lijkt spannend/mysterieus, maar ook kan de kijker de tekening zelf verder gaan invullen. Hij maakt onderscheid in lijndikte om het verschil tussen de voor- en achtergrond te laten zien.

Het maken van keuzes vind ik zelf ook fijn als ik op een locatie ben. Vergeleken Faithfull vind ik het aantrekkelijk om te werken met iets meer inhoud als het gaat om ‘kleur’, het gebruik van schaduw om iets meer details.