# data[].attributes.body
Najlepiej w ciszy, w naturze.

# data[].attributes.body
Wspólne gry i zabawy z dziećmi

Wygibasy na tapczanie

Byczenie się na tapczanie

Siłowanki

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Anthony T.DeBenedet i Lawrence J.Cohen - lekarz i psycholog, autorzy książki "Siłowanki. Dzikie harce, których potrzebuje każda rodzina" - pokazują jak ważna w życiu jest zabawa. I to nie tylko dla rozwoju psycho-fizycznego dziecka, ale również dla budowania relacji.

Zastanawiający jest fakt, że w naszej codzienności coraz mniej jest zabaw fizycznych. W szkołach, gdzie dzieci spędzają dużo czasu przerwy są stosunkowo krótkie, a ćwiczenia gimnastyczne tracą na znaczeniu. Dzieci częściej uciekają w świat komputerów i telefonów. Autorzy w swojej publikacji przekonują, że warto wyjść z tego schematu i pokazują, jak ogromną wartością są z pozoru chaotyczne zabawy.
"Siłowanki. Dzikie harce, których potrzebuje każda rodzina" - o czym jest książka?
Opisywana tutaj książka "Siłowanki. Dzikie harce, których potrzebuje każda rodzina", która ukazała się nakładem wydawnictwa Mamania jest nowym wydaniem tego bestsellera. Lektura uświadamia, że zabawa:

Autorzy czerpią inspirację z baletu, tradycyjnych dyscyplin sportowych, sportów walki, zachowań zwierząt i gimnastyki. Prezentują w swojej książce mnóstwo zabaw dla dzieci i rodziców wraz z opisem dotyczącym ich znaczenia. Każde działanie jest zilustrowane, co zachęca do aktywności. Warto porzucić komputer i telefon, by włączyć się do radosnej, szalonej zabawy!
"Siłowanki. Dzikie harce, których potrzebuje każda rodzina" - opinie
Książka daje rodzicom duże poczucie ulgi. Nie potrzeba wielkich nakładów finansowych, by dać dziecku, to co najcenniejsze - czas, radość, uwagę. "Siłowanki. Dzikie harce, których potrzebuje cała rodzina" to publikacja, która pokazuje, że zabawa to nie tylko układanie puzzli czy klocków. Tytułowe siłowanki mają ogromne znaczenie. Wystarczą chęci i odrobina dobrego humoru, by dać się porwać szaleństwu. Taka aktywna zabawa, oparta na relacji i dotyku, nie tylko jest źrodłem dużej radości, ale także wspaniale działa na rozwój dziecka i samopoczucie rodzica. W książce znajdziemy propozycje idealne zarówno dla rodziców dzieci trzyletnich, jak i dziewięcioletnich. To wspaniała lektura, która motywuje do zadbania o wzajemną relację w atmosferze pełnej radości.

# data[].attributes.attachment_link.title
Siłowanki. Dzikie harce, których potrzebuje każda rodzina.

# data[].attributes.attachment_link.description
Sprawdź niskie ceny i kup Siłowanki. Dzikie harce, których potrzebuje każda rodzina. w księgarni internetowej tantis.pl ⭐ Szybka wysyłka!

# data[].attributes.body
Drzemka w ciągu dnia (może być na twardej podłodze)

Leżenie metodą Techniki Aleksandra - opis ćwiczenia nagrany przez moją siostrę, Marysię, trenerkę tej metody w załączniku

# data[].attributes.headline
Wyjść z pomieszczenia gdzie jest dziecko

# data[].attributes.subject
Wyjść z pomieszczenia gdzie jest dziecko

# data[].attributes.body
Ostatecznie możesz zawsze zamknąć się w łazience:) Jeśli masz jeszcze na tyle siły, to bardzo dobrze jest powiedzieć dziecku "Jestem zdenerwowana. Potrzebuję paru minut, żeby się uspokoić."

# data[].attributes.body
Cokolwiek wyjdzie Ci z paszczy w stanie złości nie będzie miłe dla otoczenia.

# data[].attributes.body
Poprosić (jak się da) kogoś z domowników o wsparcie, celem wyjścia i uspokojenia sytemu.

# data[].attributes.body
Opisywanie tego co się dzieje: "Acha, to ty teraz leżysz na podłodze i chcesz bardzo..."

O swoich emocjach (z uważnością na to gdzie one są w ciele ) "Jestem teraz zdenerwowana."

# data[].attributes.headline
Śpiewanie  (np. na melodię arii operowych, coś z "impetem") 

# data[].attributes.subject
Śpiewanie  (np. na melodię arii operowych, coś z "impetem") 

# data[].attributes.body
Przykład - Alleluja Haendla

Ale jestem zdenerwowana,

złość ze mnie wychodzi.

Nie chcę krzyczeć, nie chcę wrzeszczeć.

Idź sobie - złości.

Czemu nade mną panujesz?

Czemu ja się tak czuję?

Jeszcze nie wiem, zupełnie nie wiem

Jakie to ciekawe…

# data[].attributes.body
Tabliczka mnożenia

Liczenie od dziesięć do zero - coś co wymaga wysiłku intelektualnego.

# data[].attributes.body
Jak pierwsza złość ujdzie z tym krzykiem, to może być to początek piosenki (patrz kolumna z lewej):

Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaa ale jestem zdenerwowana.

# data[].attributes.body
Najbezpieczniejszy sposób na złość. Przyzwyczajamy dzieci (tu modelując) żeby użyły nóg - ruch do podłogi. Podłoga/podłoże jakieś zawsze będzie pod ręką. Poduszka nie zawsze. Poza tym jeśli rączka nauczy się walić w poduszkę, to jak jej nie będzie z automatu może walnąć w kogoś:)

# data[].attributes.body
Przygotowujemy takie pudełko np. po butach i wkładamy tam dokumenty, które i tak musimy zniszczyć - z danymi wrażliwymi. Gdy jest potrzebne, wyciągamy i drzemy.

# data[].attributes.body
Serdecznie polecam wszystkie warsztaty Agi Pietlickiej. Sama przez nie przeszłam:)

# data[].attributes.attachment_link.description
Grupa ćwiczeniowa IFS, części terapeutyczne: Nie widać postępów..

# data[].attributes.headline
Wyciszenie przez działanie nerwu błędnego.

# data[].attributes.subject
Wyciszenie przez działanie nerwu błędnego.

# data[].attributes.body
Głębokie oddechy.
Płukanie gardła (niskie dźwięki, woda nisko w gardle)
OM - wschodnie mantrowanie

# data[].attributes.headline
Drogowskazy: o tłumieniu i rozładowywaniu złości dzieci i dorosłych

# data[].attributes.subject
Drogowskazy: o tłumieniu i rozładowywaniu złości dzieci i dorosłych

# data[].attributes.attachment_link.title
Drogowskazy: o tłumieniu i rozładowywaniu złości dzieci i dorosłych

# data[].attributes.body
Złość - co się pod nią kryje? Dr Agnieszka Kozak i dr Małgorzata Torój - YouTube

# data[].attributes.attachment_link.title
Złość - co się pod nią kryje? Dr Agnieszka Kozak i dr Małgorzata Torój

# data[].attributes.body
Dla wierzących - np rozważanie Pisma Świętego, np. Lectio Divina.

# data[].attributes.headline
Transformacja złości w ujęciu Agnieszki Pietlickiej.

# data[].attributes.subject
Transformacja złości w ujęciu Agnieszki Pietlickiej.

# data[].attributes.body
Anatomia i transformacja Złości w ujęciu Porozumienia bez Przemocy - webinar Agnieszki Pietlickiej

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Cookies to malutkie pliki, które strony internetowe zapisują na urządzeniach wykorzystywanych do przeglądania stron internetowych. Pozwalają one na zachowanie informacji o indywidualnych preferencjach użytkownika (język strony, układ, kolorystyka itp.). Są one również konieczne do właściwego funkcjonowania niektórych serwisów internetowych, np. takich, które wymagają autoryzacji. Ponadto umożliwiają również tworzenie anonimowych statystyk dotyczących odwiedzin serwisów, mogą jednak być wykorzystywane do śledzenia aktywności użytkownika w sieci.

# data[].attributes.attachment_link.description
Cookies to malutkie pliki, które strony internetowe zapisują na urządzeniach wykorzystywanych do przeglądania stron internetowych. Pozwalają one na zachowanie informacji o indywidualnych preferencjach użytkownika (język strony, układ, kolorystyka itp.). Są one również konieczne do właściwego funkcjonowania niektórych serwisów internetowych, np. takich, które wymagają autoryzacji.

# data[].attributes.attachment_link.title
O Zmierzchu #15 Złość - da się ją kochać

# data[].attributes.headline
O złości jako uczuciu wtórnym i inne ciekawostki.

# data[].attributes.subject
O złości jako uczuciu wtórnym i inne ciekawostki.

# data[].attributes.body
l

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Rok: 2001
Czasopismo: Niebieska Linia
Numer: 6

Kiedy strach staje się niepokojem, pragnienie przeradza się w chciwość,
irytacja ustępuje złości, a złość nienawiści, przyjaźń zamienia się w zawiść,
miłość w obsesję, a przyjemność w uzależnienie,
to nasze emocje zaczynają obracać się przeciwko nam.
(J. LeDoux, Mózg emocjonalny)

Ktoś powiedział, że wszystkie emocje są racjonalne. Irracjonalne i niszczące są wyłącznie namiętności. Z tego punktu widzenia emocje zwierząt są zawsze racjonalne (bo służą zachowaniu gatunku, życia itp.). Tylko ludzie mogą być irracjonalni w swoich namiętnościach, czyli emocjach przekształconych w destrukcję.
Złość należy do podstawowych (niektórzy mówią - "pierwotnych") emocji ludzkich, podobnie jak zdziwienie, szczęście, strach, odraza i smutek.

Skąd się biorą emocje?

Nie wiemy zbyt wiele o neurofizjologicznych mechanizmach złości. Eksperymentalna nauka o mózgu emocjonalnym liczy sobie zaledwie około 40 lat. Według niej nie ma jednego "ośrodka emocji", lecz każdy układ emocjonalny rozwinął się oddzielnie. Każdy był potrzebny do innych funkcji życiowych. Strach - do uciekania, pociąg seksualny - do rozmnażania. Najbardziej gruntownie zbadano odpowiedzi organizmu na zagrożenie, nazywane złożoną reakcją "uciekaj albo walcz".
Wiele zjawisk i przemian neurofizjologicznych życia emocjonalnego odbywa się poza kontrolą świadomego umysłu. Dopiero stan ciała (np. wzrost ciśnienia, napięcia mięśniowego, wrogie grymasy twarzy - w przypadku złości) sygnalizuje nam doznania, które rejestrujemy na poziomie świadomym. Pewne konstelacje tych doznań (w odpowiednim kontekście) ostatecznie rozpoznajemy jako emocje - złość, strach czy miłość.

Czy to one nami rządzą?

Wiemy, że istnieją dwa rodzaje połączeń mózgowych - tak zwana droga niska i droga wysoka. Pierwszą przebiegają połączenia, które omijają korę mózgową. Droga wysoka wiedzie poprzez określone obszary korowe. To bardzo ważne rozróżnienie, ponieważ o części reakcji emocjonalnych (4-5%) możemy powiedzieć, że są "odruchowe", czyli że nie mamy nad nimi władzy. Cała niebagatelna reszta, a więc dziewięćdziesiąt kilka procent reakcji emocjonalnych (w tym złość, wściekłość itp.) jest związana z procesami poznawczymi i podlega kontroli. Dlatego poza przypadkami choroby psychicznej czy deficytów neurologicznych wyrażanie złości może być kontrolowane rozumem i poddawane panowaniu Najjaśniejszej Królowej, której imię brzmi: Świadomość.

Kłopoty ze złością

Generalnie rzecz biorąc, są ich dwa rodzaje. Pierwszy polega na braku, lub też ograniczonej możliwości kontaktowania się ze swoją złością (co dotyczy raczej osób predysponowanych do przyjęcia roli ofiary). Drugi rodzaj to coś wręcz przeciwnego - owładnięcie złością, które może prowadzić do dramatycznych zdarzeń. U człowieka ma ono głównie charakter psychologiczny, co znaczy, że korzenie kłopotu tkwią w procesie społecznego uczenia się, sposobach radzenia sobie z emocjami i w systemie osobistych przekonań. Wokół tych zjawisk koncentruje się więc praca psychologiczna nad problemem złości. To z kolei oznacza, że radzenie sobie z tą emocją jest możliwe - zależne od naszej woli i pragnienia doskonalenia siebie.

Asertywność i agresja

Sama złość, rozumiana jako odczucie wewnętrzne, nie jest szkodliwa, ma nawet swoje "zasługi" w dziele rozpoznawania zagrożenia dla naszego porządku i dla naszych wartości. Nawet gdy tym porządkiem i wartością są prawa rodziców do odpoczynku po pracy, co tak uwielbiają naruszać nasze dzieci. Rzecz w tym, jak wyrazimy owo odczucie złości. Możemy zrobić to na dwa sposoby: asertywny i agresywny. Różnica pomiędzy jednym a drugim sposobem zamyka się w odpowiedzi na dwa pytania:

Czy wyrażając złość, dokonuję inwazji na cudze terytorium, naruszając cudze granice, własność lub godność?
Czy wyrażając złość deprecjonuję drugą osobę, podważam lub pomniejszam jej wartość oraz złośliwie piętnuję jej słabości?
Gdy odpowiedź brzmi "tak", oznacza to, że wyrażamy swoją złość agresywnie.

Prawda o asertywności

Poprzez spopularyzowanie tematu asertywności ciągle napotykam przekonanie, że jest ona "nauką wyrażania złości" (w łagodniejszej postaci: "nauką mówienia nie"). Nic bardziej błędnego. Wielu ludzi nie musi uczyć się wyrażania złości, której ma w sobie zbyt dużo, a raczej potrzebuje uczyć się jej tłumienia. Osoby takie niezwykle rzadko trafiają na trening asertywności. Jeżeli jednak tak się zdarzy, to mogą - niestety - wyjść stamtąd z triumfalnym poczuciem prawa do folgowania swojej złości, tyle że w sposób teoretyczne uzasadniony i bardziej wyrafinowany.
Asertywność nie jest niczym więcej niż rozwinięciem ewangelicznego pouczenia, które brzmi: "Niech wasza mowa będzie tak, tak; nie, nie. A co nadto jest, od Złego pochodzi" (Mat. 5,37). Oznacza to, że asertywnie mówimy zarówno "tak", jak i "nie". Zawsze wtedy, gdy wyrażamy prawdę. "Tak, potrzebuję ciebie", "Tak, chcę się tobą opiekować", to stwierdzenia równie asertywne jak te, które rozpoczynają się od wszelkiego "nie".
Asertywne podejście uczy nieagresywnego, a więc spokojnego, rzeczowego, nieinwazyjnego i nie deprecjonującego wyrażania złości. Do takiego wyrażania gniewu potrzebny jest jednak tak zwany nieobronny kontakt z tą emocją. Oznacza to umiejętność rozpoznawania złości we wczesnym etapie: rozdrażnienia, irytacji i wewnętrznego protestu wobec tego, co dzieje się wobec mnie. Mamy wtedy większą szansę stanowczo, lecz spokojnie i rzeczowo wyrazić swój sprzeciw, protest lub rozdrażnienie i porozumieć się albo wszcząć rzeczowy spór czy negocjacje.

Co naprawdę nas boli?

Znaczna część psychologów i psychoterapeutów sądzi, że prawie zawsze złość jest emocją wtórną. Człowiek uczy się (poprzez wpływ wychowawczy i wzorce społeczne) przykrywać nią inne, prawdziwe uczucia, takie jak ból, słabość, cierpienie, wstyd czy lęk. Wielu ludziom niezwykle trudno jest świadomie doświadczyć i okazać słabość. Niejako automatycznie dokonują więc "przykrycia" tego uczucia złością, by za jej pomocą kontaktować się z otoczeniem. Reakcja ta, o ile jest silnie wyuczona, dokonuje się nawykowo, więc niejako poza kontrolą świadomości.
Wiele moich doświadczeń w pracy z małżeństwami z problemem alkoholowym potwierdza tę tezę. W treningu komunikacji małżeńskiej jedno z zadań polega na tym, by powiedzieć drugiej osobie (żonie, mężowi) o tym, co rani, boli, co sprawia przykrość. Kobiety mają z tym o wiele mniej kłopotu, o ile już zdecydują się na tego rodzaju wyznanie. Około połowy mężczyzn nie potrafiło jednak poradzić sobie z tym zadaniem. Osoby te mimo wyraźnej instrukcji opowiadały o złości.

Nauczmy się mówić

Praca w tym obszarze oznacza zgłębianie siebie i naukę wyrażania (asertywnego!) emocji innych niż gniew. Oznacza zaglądanie "pod pokrywkę" gniewu i uświadamianie sobie pierwotnych wobec niego emocji. Daje szansę zakomunikowania otoczeniu głębszej prawdy o sobie bez wyrażania złości, w tym szansę powiedzenia: "To, co mówisz, sprawia mi przykrość i myślę, że jest niesprawiedliwe. Jeśli moje uczucia cokolwiek znaczą dla ciebie, chcę, żebyś wiedział(a), że słowa te mnie ranią".
Tak otwarte komunikowanie się jest możliwe w warunkach poczucia bezpieczeństwa, a więc w sytuacji, gdy zwierzenie nie spotka się z napastliwą, złośliwą i raniącą krytyką. Jednak od czegoś trzeba zacząć. Najpierw rozpoznać ukryte pod złością uczucia i umieć wyrażać je, a potem decydować się, lub też nie, na ryzyko powiedzenia o swojej trosce, bólu, lęku czy zmieszaniu. Tak czy inaczej stanowi to inną jakość doświadczenia emocjonalnego niż automatyzm złości.

Co to jest przeniesienie?

Zjawisko przeniesienia rozpoznaje się po tym, że jakaś reakcja (w całości lub części) nie przystaje do sytuacji. Na przykład gdy powiemy coś zgoła niewinnego i nieoczekiwanie otrzymamy ostrą, pełną złości odpowiedź. Czasem sami zareagujemy agresywnie, by po jakimś czasie z niesmakiem stwierdzić, że stało się to właściwie bez racjonalnej przyczyny. Dlaczego?
Jeśli jesteśmy wystarczająco wnikliwi i uczciwi, a do tego mamy pewien trening w poszukiwaniach siebie, możemy odkryć, że nasze dziecko powiedziało właśnie coś, co zwykle mówi teściowa, lub tym nieznośnym tonem, którym zwracał się do mnie ojciec. Może powiedziało coś w chwili, gdy myślałam właśnie o moim szefie, do którego żywię głęboką niechęć. I tak dalej. I że moja reakcja jest odpowiedzią na "tamto", a nie na to, co stało się tu i teraz. Wściekłość została przeniesiona na inną osobę i inną sytuację. Naturalnie musi istnieć jakaś nić podobieństwa, coś na kształt liny, po której ogień złości przeskakuje "stamtąd, wtedy i wobec X-a" na "tu i teraz wobec Y- ka". Jak radzić sobie z tą sytuacją? Remedium stanowi odwieczne: Poznaj siebie.

Odreagować i nie kaleczyć

Blisko przeniesienia leży reakcja, którą nazywamy odreagowaniem. Dotyczy jej wspomniany przykład złoszczenia się w domu z powodu nie wyrażonego w pracy gniewu na szefa. Jak radzić sobie z takim problemem? Czytałam kiedyś spis pomysłów dzieci na to, co można robić, żeby niesprawiedliwie nie wylewać złości na innych.
Rąbać drzewo. Iść na spacer z psem. Liczyć do dziesięciu. Pobiegać. Rzucać kulami z papieru. Powiedzieć komuś. Pójść do lasu i pokrzyczeć. Słuchać muzyki. I tak dalej.
Nie wyrażone emocje, w tym złość - uciskają ciało i duszę. Jeśli z jakiegoś powodu pakujemy je do kotła, który może zostać rozsadzony przez nadmierne ciśnienie, trzeba zadbać o zawór bezpieczeństwa, którego otwarcie nie okaleczy innych. Nad emocjami trzeba panować jak, nie przymierzając, nad układem wydalniczym. "Emocjonalne rozwolnienie" jest stanem kwalifikującym się do leczenia.

Racjonalna terapia zachowań

Ten kierunek w psychoterapii głosi, że ludzie dręczą i unieszczęśliwiają samych siebie z powodu własnych irracjonalnych przekonań. Zgodnie z takim podejściem trzeba uznać, że fakty są całkowicie obojętne emocjonalnie. Oto ktoś mówi: "To przez ciebie". Tekst ten - jako fakt - jest ani przyjemny, ani nieprzyjemny, nie wywołuje złości, tęsknoty ani strachu. Jeśli jednak pomyślę: "On(a) ma rację, zawsze muszę wszystko zepsuć" - poczuję smutek, lęk, wyrzuty sumienia. Mogę jednak pomyśleć coś innego: "Świetnie! Chciałam(em) ci zepsuć tę słodką chwilę!" Poczuję satysfakcję i coś w rodzaju dumy. Mogę też pomyśleć: "Znowu się mnie czepia!" Poczuję wściekłość. Lecz jeżeli pomyślę: "To naprawdę biedny człowiek. Wiele by zyskał, gdyby zrozumiał, że sam jest odpowiedzialny za tę sytuację", odczuję współczucie, życzliwość, a może nawet chęć pomocy.
Psychologia poznawcza mówi, że pomiędzy faktami a emocjami zawsze stoją nasze przekonania. Dobrze, jeśli przekonania te są racjonalne, ponieważ emocje, które zostają przywołane, służą wtedy naszemu zdrowiu i bezpieczeństwu. Jednak znaczna część naszych przekonań jest irracjonalna. Zostają przywołane wtedy emocje, które nam nie służą. Nie ma to nic wspólnego z tym, czy są to emocje przyjemne, czy też nieprzyjemne.
Jeśli widzę postawnego mężczyznę wymachującego w moją stronę kijem bejsbolowym, to moja szczera myśl oceniająca (czyli przekonanie): "Ten człowiek chce mi zrobić krzywdę", może okazać się zbawienna, ponieważ uruchamia mój strach i każe mi uciekać. Emocje, choć nieprzyjemne, uchronią mnie przed niebezpieczeństwem. Irracjonalne i szkodliwe może okazać się tu inne (zakładam, że złudne) przekonanie: "Ten człowiek chce mnie zaprosić na miłą pogawędkę". Mimo że emocje towarzyszące temu przekonaniu będą przyjemne, rzecz cała może skończyć się nieszczęściem.
Tak więc racjonalność to zdrowy realizm, adekwatna ocena zdarzeń rzeczywistości i samego siebie oraz adekwatne do tego emocje.

Przykład z praktyki terapeutycznej

Pacjentka, złoszcząca się permanentnie na matkę (i doświadczająca jednocześnie poczucia winy oraz wstydu), relacjonuje następującą sytuację: W dzień jej 50. urodzin matka wchodzi rano do pokoju z tortem. Na torcie widnieje wylukrowana cyfra 50 i życzenia. Pacjentka opowiada, jak bardzo się "wściekła" i jak widok ten ją rozstroił. Nie wiedziała, co zrobić z tortem, wzięła go i coś burknęła. Nie bardzo wie, dlaczego. Przecież to był tort na urodziny. Powinna podziękować. Matka jest starą kobietą. Pacjentka czuje się winna.
Odkrywamy przekonanie pacjentki: "Ona zawsze musi mi dopiec! Tymi dużymi cyframi na torcie przypomina, ile mam lat i jak wygląda moje życie".
Nie wiemy z góry, czy przekonanie to jest racjonalne, czy też nie. Możemy jednak poddać je racjonalnej analizie, odpowiadając na pięć pytań:

1. Czy moje przekonanie oparte jest na oczywistych faktach?
2. Czy pozwala mi ono chronić własne życie i zdrowie (również psychiczne)?
3. Czy pomaga mi osiągać krótko- i długoterminowe cele?
4. Czy pozwala unikać niepożądanych konfliktów?
5. Czy umożliwia przeżywanie tych uczuć, które chcę przeżywać?

Warto przymierzyć te pytania do własnych przekonań wywołujących złość. Czasem wymaga to solidnej pracy, ponieważ myśli te są tak automatyczne, że aż nieświadome. Trzeba pamiętać jednak, że nie wszystkie konflikty w życiu są niepożądane. Jeśli ktoś uporczywie krzywdzi moje dziecko, to konflikt z nim jest pożądany, ponieważ broni ważną dla mnie osobę i ważne dla mnie wartości. Także emocje, które chcę odczuwać, nie muszą być zawsze przyjemne. Ważne są te chroniące mnie w danej sytuacji. Chcę odczuwać zdrowy lęk, gdy mam do czynienia z osobą nieodpowiedzialną. Może jednak nie chcę czuć wściekłości i bać się staruszki z tortem.
W.S.

# data[].attributes.attachment_link.description
Rok: 2001 Czasopismo: Niebieska Linia Numer: 6 Kiedy strach staje się niepokojem, pragnienie przeradza się w chciwość, irytacja ustępuje złości, a złość nienawiści, przyjaźń zamienia się w zawiść, miłość w obsesję, a przyjemność w uzależnienie, to nasze emocje zaczynają obracać się przeciwko nam. (J. LeDoux, Mózg emocjonalny) Ktoś powiedział, że wszystkie emocje są racjonalne.

# data[].attributes.body
Robienie porządków

# data[].attributes.headline
Dużo propozycji zebrało wydawnictwo Natuli  - dzieci/dorośli

# data[].attributes.subject
Dużo propozycji zebrało wydawnictwo Natuli  - dzieci/dorośli

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Zebraliśmy dla Was wyjątkowe książki o złości. Znalazło się tu zarówno coś dla młodszych, jak i dużo starszych czytelników.

Złość to jedna z tych najbardziej nielubianych emocji. Złość przecież piękności szkodzi... Jest trudna do zaakceptowania i niełatwo nią zarządzać, przez co sprawia nam wiele problemów. Niektórzy ją tłumią, inni zupełnie nad nią nie panują. Żadna z tych dróg nie jest dobra ani dla naszego zdrowia, ani dla naszych relacji - tej, którą tworzymy z samym sobą, i tych, które tworzymy z innymi ludźmi.

Złość, jak każde inne uczucie, jest naturalna i potrzebna. I wykonuje dla nas bardzo ważne zadanie, informując o sytuacjach, które w jakiś sposób nam zagrażają, na przykład gdy ktoś przekracza nasze granice. Z takim sojusznikiem warto umieć dobrze się komunikować.

Dlatego dzieci, aby prawidłowo się rozwijać, powinny o złości dowiadywać się jak najwięcej. Nauczyć się ją rozpoznawać, rozumieć i wyrażać. Powinny mieć styczność z książkami, które w żaden sposób jej nie demonizują, zamiast tego - pokazują jako naturalne ludzkie doświadczenie. W naszym przeglądzie przedstawiamy książki, które pomogą dzieciom i dorosłym nauczyć się obchodzenia ze złością. A nawet więcej - polubić ją.

Bestseller wydawnictwa Natuli

Uwaga! Złość - Lektura obowiązkowa, błyskotliwie merytoryczna i niezwykle wyzwalająca. Pokazuje, że nie da się żyć bez złości, a nawet nie warto do tego dążyć. Można ją natomiast zrozumieć. Autorka przekonuje, że złość jest nieodłącznym elementem rodzicielskiego krajobrazu. Ze zrozumieniem opowiada o jej źródłach - wyjaśnia, skąd w nas, rodzicach, tak wiele złości i dlaczego towarzyszy ona rozwojowi dziecka.

[product id="22030"]

„W moim sercu. Księga uczuć"

Ta kartonowa książeczka o emocjach jest przeznaczona dla naprawdę najmłodszych. W pomysłowy i obrazowy sposób przedstawi im świat emocji, w tym złość. „W moim sercu. Księga uczuć" jest przewodnikiem, który pokaże, skąd się biorą uczucia i jakie reakcje wywołują, a także nauczy, jak rozpoznawać i nazywać emocje.

Wiek: 2+

„Doris ma dość"

To opowieść o dziewczynce, której potrzeb nikt nie bierze pod uwagę. Wszystko zaczyna się od tego, że przerwano jej zabawę... Dokąd zaprowadzi Doris ucieczka z domu? Autorka, Pija Lindenbaum - twórczyni między innymi serii o Nusi oraz Tsatsikim, nie tylko doskonale przedstawia świat dziecięcych emocji, ale daje też do myślenia. Książką o Doris przypomni rodzicom, jak ważne jest dostrzeganie potrzeb dziecka. A zarówno najmłodszym, jak i dorosłym pokaże, że naprawdę każdy czasami może mieć dość.

Wiek: 3+

„O Anielce, w którą wstąpił diabeł"

To książka, która uzmysłowi dzieciom, że każdemu zdarza się doświadczyć złości. Tak po prostu. Pewnego dnia Anielka staje się bardzo niegrzeczna i naprawdę trudno z nią wytrzymać - do momentu, gdy w zaskakującym finale, w końcu spotka kogoś, na kim jej wybryki nie zrobią wrażenia... Autorką tej oszczędnej w słowach i ilustracjach książki jest Alona Frankel, która ma na swoim koncie bestsellerową serię „Nocnik nad nocnikami".

Wiek: 3+

„Billy jest zły"

To pierwsza wydana w Polsce część uwielbianej w Szwecji serii o przygodach Billy'ego i jego przyjaciół. Dzieci znajdą tutaj wszystko czego, potrzebują: humor, mądrość i ciepło.

„Billy jest zły" zapozna je ze złością. Co się dzieje z człowiekiem, którego ona ogarnia, jakie są jego reakcje - to pytania, na które najmłodsi znajdą tu odpowiedzi. Ale ta opowieść o chłopcu, który pewnego dnia obudził się w bardzo złym nastroju, skłania też do refleksji, skąd się bierze złość. Warto przeczytać ją z dzieckiem i wspólnie porozmawiać.

Wiek: 3+

„Lotta z ulicy Awanturników"

W tej książeczce autorstwa Astrid Lindgren pięcioletnia Lotta po nieprzyjemnym śnie budzi się w złym nastroju. Gdy w końcu w emocjach niszczy nielubiany sweter, ucieka z domu... „Lotta z ulicy Awanturników" będzie ważną lekturą zarówno dla dzieci, jak i dorosłych. Tym pierwszym pokaże świat ich emocji, tym drugim - sposób na mądre radzenie sobie z trudnymi uczuciami dzieci.

Wiek: 4+

„Książka na złość"

To pozycja niemal terapeutyczna, która pomoże dziecku poradzić sobie z negatywnymi emocjami w sposób kreatywny. Wesprze je w twórczym wyładowaniu złości i odstresowaniu się. „Książkę na złość" można ciąć i rwać, można po niej bazgrać, można ją poplamić - zgodnie z bardzo niepoprawnymi poleceniami. Można w niej zaprojektować własny wymarzony pokój - dokładnie taki, o jakim rodzice nawet nie chcą słyszeć. Ale też zabrać miskę z jedzeniem psu, który cieszy się na jej widok. I zrobić w pokoju nieziemski bałagan, który rozzłości rodziców. Choć ta książka bywa bardzo niestosowna, stwarza dziecku przestrzeń do bycia choć przez chwilę naprawdę „niegrzecznym" i zajęcia się twórczym przepracowaniem własnego napięcia.

Wiek: 5+

„Złość i smok Lubomił"

Ta książka, przygotowana przez Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne, udzieli dzieciom bardzo przystępnych odpowiedzi na bardzo ważne pytania: dlaczego tłumienie złości nie jest dobrym pomysłem oraz co się dzieje, gdy nie panujemy nad tą emocją? „Złość i smok Lubomił" poza bajką zawiera zabawy i ćwiczenia pomagające zrozumieć tytułowe uczucie i nauczyć się, jak sobie z nim radzić.

Wiek: 5+

„Garść radości, szczypta złości. Mnóstwo zabawnych ćwiczeń z uczuciami"

Dzięki temu dodatkowi do serii GWP, składającej się z sześciu bajek o emocjach, dzieci będą mogły poznać i zrozumieć uczucia. Co więcej, zdobywanie tej cennej wiedzy będzie połączone z kreatywnymi działaniami, takimi jak kolorowanie czy rysowanie. Każdy rozdział książki „Garść radości, szczypta złości" to gotowy scenariusz zajęć, który można wykorzystać w pracy w przedszkolu czy w młodszych klasach szkolnych.

Wiek: 5+

„Przyjaciele żyrafy. Bajki o empatii"

Choć książka mówi się nie tylko o złości, będzie niezwykle pomocna w nauce radzenia sobie z tą trudną emocją. „Bajki o empatii", wprowadzając najmłodszych w praktykę Porozumienia bez Przemocy, pomogą im nauczyć się rozpoznawania i rozumienia zarówno własnych, jak i cudzych emocji oraz potrzeb. Pokażą również, jak komunikować się z innymi w empatyczny sposób. Na książkę autorstwa Joanny Berendt i Anety Ryfczyńskiej składa się 16 bajek o zwierzętach z Leśnego Zakątka, ukazujących świat emocji z perspektywy dziecka. Do każdej z nich dołączone są pytania, dzięki którym rodzice mogą porozmawiać z dzieckiem o uczuciach i potrzebach.

Wiek: 5/6+

„Grzeczna"

Bohaterką tej niezwykłej książki o złości jest cicha, spokojna i bardzo grzeczna Lusia. Tak grzeczna, że właściwie niezauważalna. Pewnego dnia wtapia się w ścianę i będzie musiała zrobić coś, by się z niej uwolnić. A jedyny sposób to... pożegnać się ze swoją grzecznością i zacząć krzyczeć. „Grzeczna" pokaże dzieciom, że złość jest ważna i czasami po prostu trzeba ją - dla własnego dobra - poczuć. Autorami tej pięknej i wieloznacznej opowieści są Gro Dahle i Svein Nyhus, twórcy kontrowersyjnego „Złego Pana".

Wiek: 6+

„Kiedy twoja złość krzywdzi dziecko. Poradnik dla rodziców"

Z tej napisanej przez zespół psychologów książki rodzice dowiedzą się, dlaczego okazywanie złości wobec dzieci zupełnie się nie opłaca, jakie myśli prowadzą do jej wybuchu, a także co powoduje drażniące rodziców zachowania dzieci. Poradnik „Kiedy twoja złość krzywdzi dziecko" pomoże rodzicom nie tylko nie popsuć relacji z dzieckiem, ale również nie narazić go na problemy emocjonalne. To książka, która może się również przyczynić do lepszego rozumienia zarówno siebie, jak i własnego dziecka.

„Kiedy złość rani. Jak uciszyć wewnętrzne burze?"

Co zrobić, by złość nie działała niszcząco na nas i nasze relacje z innymi? Odpowiedzi na to ważne pytanie udzieli książka „Kiedy złość rani. Jak uciszyć wewnętrzne burze?". Będzie ona pomocna dla osób, które chcą wybrać zdrowsze życie, pozbywając się z niego agresji i wprowadzając w nie asertywność. Jej autorzy, doświadczeni psychologowie, pokazują, jak nauczyć się panować nad złością i jak skutecznie redukować napięcia.

„Agresja - nowe tabu?"

Kultowy duński pedagog Jesper Juul mówi „nie" potępianiu agresywnych zachowań dzieci. W książce „Agresja - nowe tabu?" radzi, jak zrozumieć przekaz kryjący się za dziecięcą agresją. Podpowiada również, jak przekuć tę emocję w pozytywne działanie. To cenna lektura dla wszystkich, którzy chcą wprowadzić nową jakość do radzenia sobie z trudnymi emocjami dziecka.

Poznaj nasze książeczki Niuniuś - o emocjach małego dziecka:

[product id="23455, 23512, 23528, 23591, 23455, 23692" slider="true"]

Poznaj naszą Serię Rodzicielską - tworząc ją myśleliśmy o tym, czego najbardziej potrzebują rodzice.

Wydajemy też barrrdzo niegrzeczne książki dla dzieci:

Oraz książki dla najmłodszych:

# data[].attributes.attachment_link.title
Polubić się ze złością - ważne książki o emocjach

# data[].attributes.attachment_link.description
Jest trudna do zaakceptowania i niełatwo nią zarządzać, przez co sprawia nam wiele problemów. Niektórzy ją tłumią, inni zupełnie nad nią nie panują. Ż

# data[].attributes.body
Sposób na złość (książka pokazuje odroczenie i przeniesienie złości)

# data[].attributes.body
Wbrew skrótowi nie chodzi o oddychanie PO tylko oddychanie PRZED. PO - prewencyjne oddychanie. Jeśli wiem, że np. ton mojego syna mnie bardzo bodźcuje to od rana ŚWIADOMIE głęboko oddycham niejako przygotowując się na kontakt z bodźcem.

# data[].attributes.body
Serdecznie polecam wszystkie warsztaty Agi Pietlickiej. Sama przez nie przeszłam:) Jeśli zrobicie tzw. jedynkę lub dwójkę to możecie pójść na warsztaty o złości. Pierwsze warsztaty Aga uruchamia parę razy do roku.

------------------------------------------------------------

Niesamowicie kompletny kurs NVC ONLINE całoroczny i naprawdę w przystępnej cenie. Startuje co rok w okolicy marca: https://praktykawspolczucia.pl/ Na tym kursie dowiedziałam się wiele o "byciu w uczuciu np. złości".

# data[].attributes.attachment_link.description
Grupa ćwiczeniowa IFS, części terapeutyczne: Nie widać postępów..

# data[].attributes.body
Praca z ciałem dla rodziców- termometr złości(zaznaczamy co czujemy w ciele przy danym kolorze). Można wykorzystać też z myślami/sytuacjami - co Ciebie najbardziej odpala?

Praca z myślami - termometr złości dla dziecka (i też rodzica)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Przygotowałam dla Ciebie kolejną pomoc, która pomoże w pracy z trudnymi emocjami. Tym razem na warsztat bierzemy złość. Narzędzie jest bardzo proste i w łatwy sposób pomoże określić, w jakich sytuacjach dziecko najsilniej ją odczuwa.

Instrukcja:
Na karcie znajdziesz sytuacje, które mogą powodować pojawianie się złości. Przeczytaj je uważnie. W jednym z dymków znajdziesz puste miejsce - wpisz tam sytuację, w której jeszcze czujesz złość. Po lewej stronie widzisz termometr, na którym, za pomocą kolorów, możesz określić jak duże nasilenie emocji czujesz. Pokolorowany jest na 4 kolory, które oznaczają:

Zielony - czuję spokój

Żółty - czuję lekkie zdenerwowanie

Pomarańczowy- czuję złość

Czerwony- czuję ogromną wściekłość

Postaraj się teraz przypomnieć sobie, jak czułeś się w sytuacjach opisanych w dymku. Następnie pokoloruj odpowiednim kolorem nasilenie emocji, które wydaje Ci się odpowiednie.
Poniżej znajdziesz szablony, w dwóch wersjach, które można pobrać i wydrukować.

Zachęcam do pracy z tym ćwiczeniem w sposób równoległy, czyli jednocześnie zadanie wykonuje dziecko i dorosły. To może dać możliwość oberwacji i być podstawą do rozmowy o tym, że nie każdy odczuwa te same emocje w ten sam sposób.

Życzę dobrej zabawy 🙂

Jeżeli potrzebujesz więcej kart pracy - zajrzyj tutaj.

Jestem psychologiem dziecięcym i specjalistą terapii pedagogicznej. Specjalizuję się w pracy z dziećmi i młodzieżą oraz rodzicami. Dzieciom towarzyszę w przeżywanych trudnościach oraz pomagam w wyrażaniu emocji z nimi związanymi.

więcej o autorze

# data[].attributes.attachment_link.title
Termometr złości - materiały do pracy z dzieckiem (emocje) - Emocje Dziecka

# data[].attributes.attachment_link.description
Przygotowałam dla Ciebie kolejną pomoc, która pomoże w pracy z trudnymi emocjami. Tym razem na warsztat bierzemy złość. Narzędzie jest bardzo proste i w łatwy sposób pomoże określić, w jakich sytuacjach dziecko najsilniej ją odczuwa. Instrukcja: Na karcie znajdziesz sytuacje, które mogą powodować pojawianie się złości. Przeczytaj je uważnie.

# data[].attributes.body
Warto jest regularnie chodzić na takie spotkania.

Znam jedno dostępne online jeśli macie karty Gustawa z Empatify oraz dwa w Poznaniu i jedno w Gliwicach na żywo. Szczegóły w przedostatniej kolumnie na padlecie o NVC.

# data[].attributes.body
Emilia Kulupa-Nowak stworzyła ponad 100 webinarów.

# data[].attributes.attachment_link.title
Poziom Miłości | Wszystko mnie wku*wia! odc.  102

# data[].attributes.attachment_link.description
Dobro i bezpieczeństwo dzieci powinno być priorytetem dla każdej placówki działającej na rzecz dzieci. To nie tylko kwestia odpowiednich przepisów, ale także obowiązek poszczególnych podmiotów mających styczność z dziećmi na różnych poziomach.

# data[].attributes.headline
Konstruowanie programu przeciwdziałania agresji i przemocy w szkole

# data[].attributes.subject
Konstruowanie programu przeciwdziałania agresji i przemocy w szkole

# data[].attributes.headline
Dla dzieci o złości - bajki, piosenki, etc. 

# data[].attributes.subject
Dla dzieci o złości - bajki, piosenki, etc. 

# data[].attributes.body
Piosenki:

Agata Świętoń:

# data[].attributes.attachment_link.title
I co z tą złością zrobić? - opowieść dla dzieci

# data[].attributes.headline
O złości ks. Mieczysław Łusiak i Hołtyniowie

# data[].attributes.subject
O złości ks. Mieczysław Łusiak i Hołtyniowie

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Akademia Szczęśliwego Życia - Mieczysław Łusiak SJ

# data[].attributes.body
Wstyd, złość i poczucie winy.

Ewka, co cię ugryzło?

Granica bólu.

# data[].attributes.body
Podarcie kartek, zgromadzonych w domu w tym celu. Kolorowanki , stare gazety

# data[].attributes.body
Wpisz swój adres e-mail, aby otrzymać PREZENT - PDF "100 pomysłów jak radzić sobie ze złością", w którym znajdziesz strategie na okiełznanie złości do wykorzystania w dziecięcej codzienności. Przydają się także dorosłym i pozwolą na wprowadzenie spokoju do świata tej trudnej emocji

# data[].attributes.attachment_link.title
W krainie emocji - Małgorzata Musiał. Podcast Rodzicem Jestem

# data[].attributes.attachment_link.description
Posłuchaj czym są emocje i do czego są nam potrzebna. Znajdź swój sposób na złość oraz dowiedź się jak wspierać dziecko w przeżywaniu trudnych emocji.