# data[].attributes.headline
Εξοικείωση με την ελληνική τέχνη

# data[].attributes.subject
Εξοικείωση με την ελληνική τέχνη

# data[].attributes.body
Εργα τέχνης από την Ελληνιστική και ρωμαϊκή εποχή. Στην Ελλάδα συναντούμε τις απαρχές της δυτικής τέχνης, σύμφωνα με την άποψη όλων των επιστημόνων. Συγκεκριμένα, οι γλύπτες αποτυπώνουν την ιδέα του χώρου κι ως την απόδοση του ανθρώπινου σώματος, έχουν εντρυφήσει στην ανατομία. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως τώρα είναι η εποχή που αναπτύσσονται όλες οι επιστήμες. Οι τάσεις του ρεαλισμού και του νατουραλισμού είναι ευδιάκριτες σε όλα τα είδη της καλλιτεχνικής παραγωγής. Αργότερα, επιδίδονται στην αντιγραφή όλων των λεπτομερειών του ανθρώπινου σώματος και ιδιαίτερων ανθρώπινων χαρακτηριστικών καθενός, ακόμα κι αν πρόκειται να εγκαταλειφθεί το πρότυπο της ιδεατής ομορφιάς. Οι αρμονικές , γαλήνιες μορφές και συμβολικές μορφές είναι δηλωτικές της κλασσικής εποχής και μόνον. Το μέτρο, η σεμνότητα, η σοβαρότητα, η φυσικότητα είναι βασικά χαρακτηριστικά των έργων που μας περιγράφονται ή μας σώζονται μέσα απ΄τους ρωμαϊκούς επιγόνους. Η ομορφιά και τα σύμβολα της τέχνης που εκείνοι ανέδειξαν, υπήρξαν τα πρότυπα για την δυτική τέχνη Ο τρόπος σκέψης των αρχαίων Ελλήνων προσθέτουμε πως συμπορευόταν με την καλλιτεχνική δραστηριότητα, την επιστημονική τους παρατήρηση και σίγουρα την τελετουργία τους. Ο εκκολαπτόμενος ορθολογισμός τον χρυσό αιώνα δύσκολα απομακρυνόταν από τη θρησκευτική επιρροή. Το ισοστάθμισμα ανάμεσα στο ολύμπιο και αρχαϊκό και απ’ την άλλη στην νατουραλιστική επαλήθευση του ηρωικού κόσμου, χαρακτηρίζει αυτόν τον πολιτισμό που διαρκώς εξελίσσεται Έχουμε την τύχη και την ευλογία να δεχόμαστε το δώρο της ζωής σ’ έναν τόπο όπου βρίθουν διάσπαρτα τ’ αντικείμενα τέχνης, προερχόμενα από διαφορετικές πτυχές της ιστορίας μας. Εδώ στην ελληνική γη λοιπόν, άλλοτε ξεπροβάλλουν ως μνημεία του παρελθόντος καθώς διαβαίνουμε για τις καθημερινές μας ασχολίες, άλλοτε εκτίθενται σε κάποιο στεγασμένο αρχαιολογικό χώρο. Η τριβή με τον κλασσικό κόσμο της ελληνικής αρχαιότητας, θα οδηγούσε εύκολα έναν μελετητή να παρατηρήσει κάπως περισσότερο, σε μια συγκριτική αντιπαραβολή με τα νεότερα έργα τέχνης, εκείνα που αναφέρονται στη συνέχεια του κειμένου. Στο μουσείο της Ακρόπολης ένα απ΄τ’ αγάλματα που σώθηκε απ΄τους περσικούς πολέμους είναι «Το παιδί του Κριτία» του 480 πΧ. . Ο καλλιτέχνης πρόσεξε καλά την ισορροπημένη ασυμμετρία της χαλαρής φυσικής στάσης. Χαρακτηρίζεται ως προς τον τρόπο στήριξης του ανθρώπινου σώματος με τον ιταλικό όρο κοντραπόστο (contrapposto). Αυτή η ανθρώπινη στάση καθιστά μια σημαντική ανακάλυψη. Καθώς θαυμάζουμε τα δημιουργήματα της πλαστικής τέχνης αντιλαμβανόμαστε πως μόνο όταν μάθει ο καλλιτέχνης ν΄αποδίδει την ηρεμία στο σώμα, τότε θα αποκτήσει την ελευθερία να το αποδώσει σε κίνηση(Janson and Janson,2011:138) . Η επόμενη παρατήρησή μας αγγίζει το μεγαλείο ενός άλλο περίφημου αγάλματος. Άλλοι επισημαίνουν ότι απεικονίζει τον παντοδύναμο θεό του Ολύμπου, άλλοι το θεό των θαλασσών. Πρόκειται για το δοσμένο με τη χαρακτηριστική κίνηση των τεντωμένων χεριών που τείνουν τον κεραυνό ή άραγε την τρίαινα, είναι «Ο Δίας» 460-450 π.Χ Ένα άλλο δείγμα αξεπέραστης ομορφιάς είναι εκείνο του εικονιζόμενου αθλητή «Ο Δισκοβόλος» του Μύρωνα το 450 π.Χ.. Δίνει τη βάση για την καθιέρωση μιας μορφής «φαντασιοκρατίας» ανάλογη με τη δράση των ουμανιστών μετά την Αναγέννηση (Μερτύρη,2017:355). Δε θα μπορούσε απ΄την ενδεικτική περιδιάβασή μας στο πάνθεον των αρχαίων Ελλήνων να απουσιάζει «Η Κνιδία Αφροδίτη». Σ΄εμάς σώζεται όπως γίνεται συνήθως, το ρωμαϊκό αντίγραφο του Πραξιτέλη από το 340-330 π.Χ. στο Βατικανό (Janson and Janson,2011:155). Ένα άλλο έργο πρότυπο ομορφιάς κι αυτό για τους νεότερους που θα διακρίνουμε στοιχεία του είναι εμπνεόμενο απ΄τον κόσμο της ελληνικής μυθολογίας. Μας μιλά με θαυμασμό ο Λουκιανός και ο Πλίνιος. Παραλλαγή της θεωρείται η Αφροδίτη της Φλωρεντίας, η λεγόμενη των Μεδίκων. Οι παραλλαγές της την αποδίδουν στον Κηφισόδοτο, τον πατέρα του Πραξιτέλη. Το αντίγραφο στο μουσείο της Φλωρεντίας αποδίδεται στον Κλεομένη του Απολλόδωρου (Προκοπίου,1967:33). Μέσα στους ανεκτίμητους θησαυρούς που πάντα αναβλύζουν απ΄τον ανεξάντλητο Όμηρο, ερχόμαστε να εναποθέσουμε τον θαυμασμό μας σ΄ένα μοναδικό σύμπλεγμα που φυλάσσεται στο Βατικανό. Πρόκειται για το « Ο Λαοκόων και οι γιοι του», το πρώτο αυθεντικό έργο που γνώρισε η Αναγέννηση. Ο Πλίνιος μας έδωσε τα ονόματα των τριών Ρόδιων που το σμίλευσαν :ο Αγήσανδρος, ο Πολύδωρος, ο Αθηνόδωρος. Τοποθέτηκε στον κήπο του Μπελβεντέρε (ό.π.:19).

# data[].attributes.headline
ΙΣΤΟΡΙΑ Α ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ

# data[].attributes.subject
ΙΣΤΟΡΙΑ Α ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ

# data[].attributes.body
Θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο ν΄αρνηθούμε την απουσία αρχαίων ελληνικών κανόνων στην τέχνη ως σήμερα. Αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος που επέλεξα το συγκεκριμένο θέμα προβληματισμού στο παρόν πόνημα. Η σταχυολόγηση των εκφάνσεων της τέχνης ανά τους αιώνες, αποδεικνύει επιπρόσθετα τις αναδιπλώσεις της σκέψης. Ιδιαίτερα εντυπωσιακό είναι το γεγονός πως η ελληνική τέχνη δεν έμεινε ποτέ στάσιμη κι αναλλοίωτη. Αυτός είναι και ο λόγος που αναρωτήθηκα τον τρόπο που η διττή κλασσική τέχνη – ελληνική και ρωμαϊκή- επηρέασαν τον σύγχρονο κόσμο, απ΄τον 18ο αι κι έπειτα μ΄αφορμή το παράδειγμα του γάλλου ζωγράφου Ζακ-Λουί Νταβίντ κυρίως και του ιταλού γλύπτη Αντόνιο Κανόβα. Οπωσδήποτε η μετάβαση απ΄τη μια εποχή στην άλλη γίνεται oμαλά. Οι συγκρούσεις ακόμα των πολιτικών πρακτικών μοιάζουν σύμφυτοι των ιδεών κάθε εποχής που οριοθετείται όμως μόνο απ΄τα χαρακτηριστικά της τέχνης της κι όχι απ΄το όνομα του σύγχρονου πολιτικού της. Οι ανάγκες και οι σκέψεις είναι πάντα οι ίδιες. Μόνο το υλικό επεξεργασίας του τεχνολογικού πολιτισμού αλλάζει. Το καλλιτεχνικό δημιούργημα λοιπόν έχει τη θέση του στην ανθρώπινη ιστορία κι απ΄την πλευρά της μελέτης του δημιουργού του τη δεδομένη χρονική στιγμή. Επιπλέον όμως, η θέση του κι η δυναμική του στηρίχτηκε χάρη στην αντίδραση που προκάλεσε στο κοινό στην πορεία του μέσα στο χρόνο. Η τέχνη αναπαράστησε θεούς, ανθρώπους, μύθους με συνέχεια και στηρίχτηκε στο επινόημα που προηγήθηκε και στην έκπληξη που φέρνει η επιλογή του καινούργιου. Καμιά ιεραρχία , κανένα πρότυπο δεν επιβάλλεται δια της βίας. Το άτομο είναι ελεύθερο να δημιουργήσει. Καθώς στεκόμαστε ξανά και ξανά μπροστά στ΄αριστουργήματα των λεγόμενων καλών τεχνών, διακρίνουμε ταυτόχρονα την διαμόρφωση μιας συγκεκριμένης φόρμας, τη σύνδεση της τέχνης με τα συμφραζόμενα της εποχής και την κοινωνία κι οπωσδήποτε την παρέμβαση μιας δυναμικής και δημιουργικής προσωπικότητας. Μ΄αυτές τις σκέψεις προσπάθησα να ξετυλίξω τους προβληματισμούς μου καθώς η παράδοση είναι πάντα πρόθυμη ν΄αφηγείται τις ιστορίες της.

# data[].attributes.headline
Γνώση του αντικειμένου

# data[].attributes.subject
Γνώση του αντικειμένου

# data[].attributes.body
...χρωστάμε σ’ όσους πέρασαν Θα ‘ρθουν και θα περάσουν Κριτές θα μας δικάσουν Αγέννητοι νεκροί…. Κ. Παλαμάς