# data[].attributes.body
https://youtu.be/GlDgpjT6bEM

# data[].attributes.attachment_link.title
คุณพระประชันโชว์ ลิเกฮูลู เรื่องวัฒนธรรมไทยกับคนรุ่นใหม่ | คุณพระช่วย

# data[].attributes.body
ประเพณีตักบาตรน้ำผึ้ง

# data[].attributes.attachment_link.title
‘ตักบาตรน้ำผึ้ง’ ของชาวมอญในพระนครศรีอยุธยา

# data[].attributes.attachment_caption
การแสดงลำตัดคณะหวังเต๊ะ

# data[].attributes.body
ลำตัด

# data[].attributes.attachment_link.title
การแสดงลำตัดคณะหวังเต๊ะ

# data[].attributes.headline
คำชี้แจงการทำงาน

# data[].attributes.subject
คำชี้แจงการทำงาน

# data[].attributes.body
1️⃣สืบค้นข้อมูลเกี่ยวกับวัฒนธรรม ตามที่มอบหมายให้ นศ แต่ละบุคคลในตาราง มอบหมายงาน
2️⃣ ข้อมูลที่สืบค้นประกอบ 1  clip และ 1 บทความ จัดวางไว้ในกล่องข้อความ  _กล่องเขียว
3️⃣ ใส่รหัส ชื่อ นศ ไว้ในกล่องข้อความ

# data[].attributes.headline
ตารางมอบหมายงาน

# data[].attributes.subject
ตารางมอบหมายงาน

# data[].attributes.headline
ประเพณีตักบาตรน้ำผึ้ง

# data[].attributes.subject
ประเพณีตักบาตรน้ำผึ้ง

# data[].attributes.body
6402561 รินรดา โสสุด

# data[].attributes.attachment_caption
ประเพณีแห่หงส์ธงตะขาบ จังหวัดปทุมธานี

# data[].attributes.headline
ประเพณีแห่หงส์ธงตะขาบ จังหวัดปทุมธานี

# data[].attributes.subject
ประเพณีแห่หงส์ธงตะขาบ จังหวัดปทุมธานี

# data[].attributes.body
6402239หฤทัย ชาวด่าน

# data[].attributes.attachment_link.title
ประเพณีแห่หงส์ธงตะขาบ จังหวัดปทุมธานี

# data[].attributes.attachment_link.description
ประวัติความเป็นมาประเพณีถวายธงตะขาบ ประเพณีถวายธงตะขาบ การถวายธงตะขาบเป็นประเพณีที่ชาวไทยรามัญเมืองปทุมธานี ถือปฏิบัติกันในเทศกาลวันสงกรานต์ กระทำกันที่เสาหงส์หน้าเจดีย์ หรือ โบสถ์ วิหารอันเป็นสัญลักษณ์ของชาวรามัญแห่งหงสาวดีเสาหงส์ทำด้วยไม้กลมหรือเหลี่ยมมีเสาประกบคู่ประดับด้…

# data[].attributes.headline
วัฒนธรรมประเพณีวันคริสต์มาส

# data[].attributes.subject
วัฒนธรรมประเพณีวันคริสต์มาส

# data[].attributes.body
วันคริสต์มาส คือ การฉลองวันประสูติของพระเยซูผู้เป็นศาสดาสูงสุดของชาวคริสต์ทั่วโลก เป็นวันฉลองที่มีความสำคัญ และมีความหมายมากที่สุดวันหนึ่ง เพราะชาวคริสต์ถือว่า พระเยซูมิใช่เป็นแต่เพียงมนุษย์ธรรดาๆ ที่มาเกิดเหมือนเด็กทั่วไป แต่พระองค์เป็นบุตรของพระเจ้าผู้สูงสุด และมีพระธรรมชาติเป็นพระเจ้า และเป็นมนุษย์ในพระองค์เอง การบังเกิดของพระองค์ จึงเป็นเหตุการณ์พิเศษ ที่ไม่เหมือนใครและไม่มีใครเหมือนด้วย

ความสำคัญของวันคริสต์มาส

คริสต์มาส เป็นวันที่มีความสำคัญอย่างยิ่งวันหนึ่งในศาสนาคริสต์ มิใช่เป็นวันสำคัญฝ่ายร่างกายจัดงาน รื่นเริงภายนอกเท่านั้น ซึ่งเป็นแต่เพียงเปลือกนอกของการฉลองคริสต์มาส แต่แก่นแท้อยู่ที่ความรัก ของพระเจ้าที่ มีต่อโลกมนุษย์ นั่นคือ พระเจ้าทรงรักมนุษย์ มากจน ถึงกับยอมส่งพระบุตรแต่องค์เดียว ของพระองค์ ให้มาเกิดเป็น มนุษย์ มีเนื้อหนังมังสา ชื่อว่า "เยซู"

การที่พระเจ้าได้ถ่อมองค์ และเกียรติ ลงมาเกิดเป็นมนุษย์ เพื่อช่วยมนุษย์ให้รอดพ้นจากการเป็นทาส ของความชั่ว และบาปต่างๆ นั่นเอง ดังนั้นความสำคัญของวันคริสต์มาสจึงอยู่ที่การฉลองความรักที่พระเจ้ามีต่อโลกมนุษย์ อย่างเป็นจริง เป็นจัง และเห็นตัวตนในพระเยซูคริสต์ที่มาเกิดเป็นมนุษย์ มากกว่าสิ่งอื่นใดทั้งสิ้น

ประวัติวันคริสต์มาส

คริสต์มาส คือการฉลองการบังเกิดของพระเยซูเจ้า เราเฉลิมฉลองกันในวันที่ 25 ธันวาคม คำว่า คริสต์มาส เป็นคำทับศัพท์ภาษาอังกฤษ Christmas ซึ่งมาจากภาษาอังกฤษ โบราณว่า Christes Maesse ที่แปลว่า บูชามิสซาของพระคริสตเจ้า เพราะการร่วมพิธีมิสซาเป็นประเพณีสำคัญที่สุดที่ชาวคริสต์ ถือปฎิบัติกันในวันคริสต์มาสคำว่า Christes Maesse พบครั้งแรก ในเอกสารโบราณ เป็นภาษาอังกฤษ ในปี ค.ศ. 1038 และคำนี้ก็แปรเปลี่ยนมาเป็นคำว่า Christmas คำทักทายที่เราได้ฟังบ่อย ๆ ในเทศกาลนี้คือ Merry Christmas คำว่า Merry ในภาษาอังกฤษโบราณ แปลว่า สันติสุข และความสงบทางใจMerry Christmas เป็นคำที่ใช้อวยพรคนอื่นขอให้เขาได้รับสันติสุขและความสงบ ทางใจส่วนภาษาไทยใช้อวยพรด้วยประโยคว่า "สุขสันต์วันคริสต์มาส Merry Christmas"

6403725เกษมณี เพชรา

# data[].attributes.headline
วัฒนธรรม ประเพณีมอญร้องไห้

# data[].attributes.subject
วัฒนธรรม ประเพณีมอญร้องไห้

# data[].attributes.body
“มอญร้องไห้” เป็นพิธีกรรมอย่างหนึ่ง ของชาวมอญ ซึ่งถือปฏิบัติสืบต่อกันมาในงานศพ เป็นการแสดงความอาลัยรักของลูกหลานต่อผู้ตาย อีกทั้งยังเป็นการรำพันคุณงามความดีของผู้ตาย ที่กระทำไว้เมื่อครั้งยังมีลมหายใจ ผู้ร้องจะใช้ปฏิภาณกวี เนื้อหาที่ร้องนั้นไม่ตายตัว และเป็นภาษามอญทั้งสิ้น

ประวัติความเป็นมาของ "มอญร้องไห้" นั้น มีผู้กล่าวไว้หลายแห่ง เช่น เสถียรโกเศศ กล่าวถึงในหนังสือประเพณีที่เกี่ยวกับชีวิต ในตอนที่เกี่ยวกับความตายไว้ว่า ต้นเหตุมาแต่ครั้งพุทธกาล เมื่อพระพุทธเจ้าเสด็จดับขันธ์ปรินิพพาน ทรงปาฏิหาริย์ให้พระบาททะลุออกมานอกโลง เพื่อให้พระมหากัสสปบูชา ฝ่ายพุทธบริษัทที่ยังไม่บรรลุอรหันต์ผลต่างร้องไห้กันระงม จึงเป็นประเพณีสืบต่อมา บ้างก็ว่า เป็นการสืบเนื่องมาจากนางมัลลิกา ทรงกันแสงคร่ำครวญ ต่อพระบรมศพสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า อีกทั้งชาวมอญนั้นนับถือพุทธศาสนาอย่างเคร่งครัด จึงได้ยึดถือปฏิบัติเป็นประเพณีสืบต่อ ๆ มากับภิกษุสงฆ์ จนถึงฆราวาส ที่มาอีกประการคือ เป็นเรื่องกุศโลบายในการสงครามสมัยพระเจ้าราชาธิราช กษัตริย์มอญที่ขับเคี่ยวกับพม่าในอดีต ราชบุตรของพระเจ้าราชาธิราช คือพระยาเกียรติถูกพม่าเข้าล้อมเมืองโดยไม่รู้ตัว กำลังทหารรักษาเมืองก็น้อย ไม่สามารถสู้รบกับทหารพม่าที่มีกำลังมากกว่า ได้พยายามส่งข่าวไปให้พระราชบิดามาช่วยก็ไม่สามารถทำได้ ยังมีนายทหารชื่อสมิงอายมนทยา อาสาออกไปส่งข่าวด้วยการนำอุบาย “นอนตาย” ไปบนแพหยวกกล้วย ตามร่างการทาด้วยน้ำผึ้ง ข้างกายมีหม้อปลาเน่า ส่งกลิ่นเหม็นทำให้มีแมลงวันมาตอมเหมือนตายจริง ๆ ขณะเดียวกัน ในระหว่างที่เดินออกมา ก็ให้หญิงสาวชาวมอญโกนหัวเดินร้องไห้โหยหวน พลางรำพึงรำพันถึงคุณงามความดีของสามี ที่นอนตายบนแพหยวกกล้วยนั้น ฝ่ายทหารพม่าไม่ได้เฉลียวใจว่าถูกกลลวง ปล่อยให้ขบวนศพที่มีมอญร้องไห้ผ่านไป จนสามารถนำทัพหลวงมาช่วยได้สำเร็จ จึงเป็นประเพณีมอญร้องไห้ไว้อาลัยสืบต่อกันมา

"มอญร้องไห้" แบบดั้งเดิมของมอญนั้น นิยมทำกันในช่วงดึกสงัด ระหว่างการตั้งศพบำเพ็ญกุศลและช่วงเช้ามืด อีกช่วงก็คือช่วงชักศพขึ้นเมรุเตรียมฌาปนกิจ แต่เดิมผู้ร้องไห้จะเป็นหญิงสูงอายุซึ่งเป็นญาติกับผู้ตาย การร้องไห้นี้เป็นการร้องที่ไม่มีน้ำตา ได้แต่พรรณนาคุณความดีของผู้ตาย พลางสะอื้นน้อย ๆ เป็นระยะ มิได้ฟูมฟายตีอกชกหัว อย่างที่คนยุคหลังนำมาดัดแปลง บางแห่งถึงกับใช้กะเทยแต่งกายเป็นหญิง ร้องพลางกลิ้งตัวลงมาจากเมรุชั้นสูงสุด เพื่อเรียกอารมณ์สะเทือนใจจากแขกที่ร่วมงาน และสิ่งที่ไม่น่าดูอย่างยิ่งก็คือ เมื่อผ้าผ่อนท่อนสไบของกะเทยเปิดเปิง (หากเป็นหญิงยังน่าอภิรมณ์)

กรณีที่ผู้ตายมีฐานะดี ลูกหลานผู้ตายมักหาปี่พาทย์มอญมาบรรเลง และมีการร้อง “มอญร้องไห้” ประกอบ ร้องพรรณนาคุณงามความดีของผู้ตาย ด้วยความอาลัยรัก เสียงร้องโหยหวนเข้าบรรยากาศ ยิ่งในสมัยก่อนที่ยังไม่มีเครื่องขยายเสียงนั้น เสียงร้องไห้อาจสะเทือนใจพลอยทำให้ผู้ที่ได้ยิน ที่แม้ไม่ใช่ญาติผู้ตายก็อดสะเทือนใจจนร้องไห้ตามไม่ได้

ธรรมเนียม “มอญร้องไห้” ได้มีอิทธิพลแพร่เข้าไปยังราชสำนักไทย จะต้องมีนางร้องไห้ทุกครั้งที่สูญเสียบุคคลในราชตระกูล ธรรมเนียมนางร้องไห้ในวังนี้ คาดว่ามีมาแต่ครั้งต้นสมัยรัตนโกสินทร์ มาเลิกไปสมัยรัชกาลที่ ๖ เพราะไม่โปรดฯ ด้วยเห็นว่าน่ารำคาญ ร้องไปคนตายก็ไม่ฟื้นมาได้ แต่ในหมู่สามัญชนนั้นก็ยังมีความนิยมไม่เปลี่ยน

มาระยะหลังชาวไทยได้ประยุกต์"มอญร้องไห้" ใส่บทร้อง และบรรเลงด้วยวงปี่พาทย์มอญ  เรียกว่าแบบตลาด ส่วนเนื้อเพลงนำมาจากเรื่อง “ราชาธิราช” จับตอนสมิงพระรามหนีเมีย โดยก่อนจะหนีก็เขียนจดหมายสอดไว้ใต้หมอน เข้าไปมองหน้าลูกเมียเป็นครั้งสุดท้าย ผู้ที่ร้องเพลงนี้เอาไว้เป็นท่านแรก คือ ครูเหนี่ยว ดุริยพันธ์ ร้องได้สะเทือนอารมณ์ผู้ฟัง และถือเป็นแม่แบบของเพลงมอญร้องไห้มาจนปัจจุบัน

6404013 วริศรา เจริญชัยวัฒนกุล

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
คณะมอญร้องไห้ พรรณาสดุดีเทิดพระเกียรติ ในงานพระบรมศพสมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี
๒ ธันวาคม ๒๕๒๗ ณ พระที่นั่งดุสิตมหาปราสาท พระบรมมหาราชวัง

โดย องค์ บรรจุน

"มอญร้องไห้" เป็นพิธีกรรมอย่างหนึ่ง ของชาวมอญ ซึ่งถือปฏิบัติสืบต่อกันมาในงานศพ เป็นการแสดงความอาลัยรักของลูกหลานต่อผู้ตาย อีกทั้งยังเป็นการรำพันคุณงามความดีของผู้ตาย ที่กระทำไว้เมื่อครั้งยังมีลมหายใจ ผู้ร้องจะใช้ปฏิภาณกวี เนื้อหาที่ร้องนั้นไม่ตายตัว และเป็นภาษามอญทั้งสิ้น

ประวัติความเป็นมาของ "มอญร้องไห้" นั้น มีผู้กล่าวไว้หลายแห่ง เช่น เสถียรโกเศศ กล่าวถึงในหนังสือประเพณีที่เกี่ยวกับชีวิต ในตอนที่เกี่ยวกับความตายไว้ว่า ต้นเหตุมาแต่ครั้งพุทธกาล เมื่อพระพุทธเจ้าเสด็จดับขันธ์ปรินิพพาน ทรงปาฏิหาริย์ให้พระบาททะลุออกมานอกโลง เพื่อให้พระมหากัสสปบูชา ฝ่ายพุทธบริษัทที่ยังไม่บรรลุอรหันต์ผลต่างร้องไห้กันระงม จึงเป็นประเพณีสืบต่อมา บ้างก็ว่า เป็นการสืบเนื่องมาจากนางมัลลิกา ทรงกันแสงคร่ำครวญ ต่อพระบรมศพสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า อีกทั้งชาวมอญนั้นนับถือพุทธศาสนาอย่างเคร่งครัด จึงได้ยึดถือปฏิบัติเป็นประเพณีสืบต่อ ๆ มากับภิกษุสงฆ์ จนถึงฆราวาส ที่มาอีกประการคือ เป็นเรื่องกุศโลบายในการสงครามสมัยพระเจ้าราชาธิราช กษัตริย์มอญที่ขับเคี่ยวกับพม่าในอดีต ราชบุตรของพระเจ้าราชาธิราช คือพระยาเกียรติถูกพม่าเข้าล้อมเมืองโดยไม่รู้ตัว กำลังทหารรักษาเมืองก็น้อย ไม่สามารถสู้รบกับทหารพม่าที่มีกำลังมากกว่า ได้พยายามส่งข่าวไปให้พระราชบิดามาช่วยก็ไม่สามารถทำได้ ยังมีนายทหารชื่อสมิงอายมนทยา อาสาออกไปส่งข่าวด้วยการนำอุบาย "นอนตาย" ไปบนแพหยวกกล้วย ตามร่างการทาด้วยน้ำผึ้ง ข้างกายมีหม้อปลาเน่า ส่งกลิ่นเหม็นทำให้มีแมลงวันมาตอมเหมือนตายจริง ๆ ขณะเดียวกัน ในระหว่างที่เดินออกมา ก็ให้หญิงสาวชาวมอญโกนหัวเดินร้องไห้โหยหวน พลางรำพึงรำพันถึงคุณงามความดีของสามี ที่นอนตายบนแพหยวกกล้วยนั้น ฝ่ายทหารพม่าไม่ได้เฉลียวใจว่าถูกกลลวง ปล่อยให้ขบวนศพที่มีมอญร้องไห้ผ่านไป จนสามารถนำทัพหลวงมาช่วยได้สำเร็จ จึงเป็นประเพณีมอญร้องไห้ไว้อาลัยสืบต่อกันมา

"มอญร้องไห้" แบบดั้งเดิมของมอญนั้นนิยมทำกันในช่วงดึกสงัด ระหว่างการตั้งศพบำเพ็ญกุศลและช่วงเช้ามืด อีกช่วงก็คือช่วงชักศพขึ้นเมรุเตรียมฌาปนกิจ แต่เดิมผู้ร้องไห้จะเป็นหญิงสูงอายุซึ่งเป็นญาติกับผู้ตาย การร้องไห้นี้เป็นการร้องที่ไม่มีน้ำตา ได้แต่พรรณนาคุณความดีของผู้ตาย พลางสะอื้นน้อย ๆ เป็นระยะ มิได้ฟูมฟายตีอกชกหัว อย่างที่คนยุคหลังนำมาดัดแปลง บางแห่งถึงกับใช้กะเทยแต่งกายเป็นหญิง ร้องพลางกลิ้งตัวลงมาจากเมรุชั้นสูงสุด เพื่อเรียกอารมณ์สะเทือนใจจากแขกที่ร่วมงาน และสิ่งที่ไม่น่าดูอย่างยิ่งก็คือ เมื่อผ้าผ่อนท่อนสไบของกะเทยเปิดเปิง (หากเป็นหญิงยังน่าอภิรมณ์)

กรณีที่ผู้ตายมีฐานะดี ลูกหลานผู้ตายมักหาปี่พาทย์มอญมาบรรเลง และมีการร้อง "มอญร้องไห้" ประกอบ ร้องพรรณนาคุณงามความดีของผู้ตาย ด้วยความอาลัยรัก เสียงร้องโหยหวนเข้าบรรยากาศ ยิ่งในสมัยก่อนที่ยังไม่มีเครื่องขยายเสียงนั้น เสียงร้องไห้อาจสะเทือนใจพลอยทำให้ผู้ที่ได้ยิน ที่แม้ไม่ใช่ญาติผู้ตายก็อดสะเทือนใจจนร้องไห้ตามไม่ได้

ธรรมเนียม "มอญร้องไห้" ได้มีอิทธิพลแพร่เข้าไปยังราชสำนักไทย จะต้องมีนางร้องไห้ทุกครั้งที่สูญเสียบุคคลในราชตระกูล ธรรมเนียมนางร้องไห้ในวังนี้ คาดว่ามีมาแต่ครั้งต้นสมัยรัตนโกสินทร์ มาเลิกไปสมัยรัชกาลที่ ๖ เพราะไม่โปรดฯ ด้วยเห็นว่าน่ารำคาญ ร้องไปคนตายก็ไม่ฟื้นมาได้ แต่ในหมู่สามัญชนนั้นก็ยังมีความนิยมไม่เปลี่ยน

มาระยะหลังชาวไทยได้ประยุกต์"มอญร้องไห้" ใส่บทร้อง และบรรเลงด้วยวงปี่พาทย์มอญ เรียกว่าแบบตลาด ส่วนเนื้อเพลงนำมาจากเรื่อง "ราชาธิราช" จับตอนสมิงพระรามหนีเมีย โดยก่อนจะหนีก็เขียนจดหมายสอดไว้ใต้หมอน เข้าไปมองหน้าลูกเมียเป็นครั้งสุดท้าย ผู้ที่ร้องเพลงนี้เอาไว้เป็นท่านแรก คือ ครูเหนี่ยว ดุริยพันธ์ ร้องได้สะเทือนอารมณ์ผู้ฟัง และถือเป็นแม่แบบของเพลงมอญร้องไห้มาจนปัจจุบัน เนื้อความมีดังนี้

"--------------------
หยิบกระดาษวาดอักษรชะอ้อนสั่ง
น้ำตาหลั่งไหลหยดรดอักษร
แล้วสอดไว้ใต้เขนยที่เคยนอน
พิศพักตร์ทอดถอนหฤทัย
ค่อยตระโบมโลมลูบจูบสั่งลา
นางจะรู้ก็ยาก็หาไม่
หักจิตออกนอกห้องทันใด
ขึ้นม้าควบหนีไปมิได้ช้า
--------------------"

# data[].attributes.attachment_link.description
คณะมอญร้องไห้ พรรณาสดุดีเทิดพระเกียรติ ในงานพระบรมศพสมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี ๒ ธันวาคม ๒๕๒๗ ณ พระที่นั่งดุสิตมหาปราสาท พระบรมมหาราชวัง โดย องค์ บรรจุน "มอญร้องไห้" เป็นพิธีกรรมอย่างหนึ่ง ของชาวมอญ

# data[].attributes.attachment_caption
ประเพณีแห่หางหงส์ชาวมอญ ปทุมธานี

# data[].attributes.body
6402239หฤทัย ชาวด่าน

# data[].attributes.attachment_link.title
ประเพณีแห่หางหงส์ชาวมอญ ปทุมธานี

# data[].attributes.headline
ประเพณีล้างเท้าพระ

# data[].attributes.subject
ประเพณีล้างเท้าพระ

# data[].attributes.body
จัดขึ้นในวันเพ็ญ 15 ค่ำ เดือน 11 ประเพณีของชาวรามัญ ที่สืบทอดกันมายาวนาน เรื่องเล่าตั้งแต่สมัยพุทธกาล สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ได้เสด็จขึ้นไปเทศน์โปรดพระมารดาบนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ และเมื่อเสด็จกลับลงมาในวันออกพรรษา บรรดาเทพยดาบนชั้นฟ้า และมนุษย์ ต่างยินดีมาเข้าเฝ้า กราบรับเสด็จด้วยความปลื้มปิติ ต่างนำดอกไม้ ธูปเทียนไปถวายเป็นพุทธบูชา และล้างพระบาท เป็นการแสดงความนอบน้อม เคารพบูชาสูงสุดต่อพระผู้มีพระภาคเจ้า เมื่อพระพุทธเจ้าดับขันธ์ปรินิพพาน ชาวมอญจึงจัดประเพณีล้างเท้าพระ ตักบาตรดอกไม้ ถวายแด่พระสงฆ์ ซึ่งถือเป็นสาวกของพระพุทธเจ้า
ประเพณีจะเริ่มในช่วงประมาณบ่ายสามโมง เมื่อเสียงระฆังของวัดลั่นบอกสัญญาณ ชาวรามัญ ในชุดงานบุญประจำชาติ ผู้หญิงใส่เสื้อแขนกระบอกสามส่วน นุ่งผ้าถุง ผมเกล้ามวย ห่มสไบมอญ ผู้ชายชาวมอญสวมเสื้อคอกลม แขนยาวแขนสั้นก็ได้ นุ่งผ้าลอยชายพาดผ้าขาวม้า หรือสไบ ก็จะมาพร้อมกันที่วัด ในมือถือโถน้ำบริสุทธิ์ และ ดอกไม้สดหลากสี นั่งเรียงรายไปตามทาง ปูผ้าขาว หรือผ้าเช็ดหน้ากับพื้น เมื่อพระสงฆ์เดินย่ำลงที่ผ้าตรงหน้า ก็กล่าวนิมนต์ ให้หยุดเพื่อล้างเท้าพระภิกษุสงฆ์ และถวายดอกไม้สด จากนั้นก็จะพากันขึ้นไปฟังเทศน์มหาชาติ บนศาลาวัด เพื่อกล่อมเกลาจิตใจให้สะอาดบริสุทธิ์ การล้างเท้าพระมีความเชื่ออีกนัยยะหนึ่งว่า เป็นการชำระล้างความไม่ดี สิ่งเลวร้ายออกไปให้หมดสิ้น เพื่อชีวิตจะมีแต่ความสุข ความเจริญ

6403566 สุชาวดี  เทียนอร่าม

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
มาหาสมุทรสาคร

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
จัดขึ้นในวันเพ็ญ 15 ค่ำ เดือน 11 ประเพณีของชาวรามัญ ที่สืบทอดกันมายาวนาน เรื่องเล่าตั้งแต่สมัยพุทธกาล สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ได้เสด็จขึ้นไปเทศน์โปรดพระมารดาบนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ และเมื่อเสด็จกลับลงมาในวันออกพรรษา บรรดาเทพยดาบนชั้นฟ้า และมนุษย์ ต่างยินดีมาเข้าเฝ้า กราบรับเสด็จด้วยความปลื้มปิติ ต่างนำดอกไม้ ธูปเทียนไปถวายเป็นพุทธบูชา และล้างพระบาท เป็นการแสดงความนอบน้อม เคารพบูชาสูงสุดต่อพระผู้มีพระภาคเจ้า เมื่อพระพุทธเจ้าดับขันธ์ปรินิพพาน ชาวมอญจึงจัดประเพณีล้างเท้าพระ ตักบาตรดอกไม้ ถวายแด่พระสงฆ์ ซึ่งถือเป็นสาวกของพระพุทธเจ้า
ประเพณีจะเริ่มในช่วงประมาณบ่ายสามโมง เมื่อเสียงระฆังของวัดลั่นบอกสัญญาณ ชาวรามัญ ในชุดงานบุญประจำชาติ ผู้หญิงใส่เสื้อแขนกระบอกสามส่วน นุ่งผ้าถุง ผมเกล้ามวย ห่มสไบมอญ ผู้ชายชาวมอญสวมเสื้อคอกลม แขนยาวแขนสั้นก็ได้ นุ่งผ้าลอยชายพาดผ้าขาวม้า หรือสไบ ก็จะมาพร้อมกันที่วัด ในมือถือโถน้ำบริสุทธิ์ และ ดอกไม้สดหลากสี นั่งเรียงรายไปตามทาง ปูผ้าขาว หรือผ้าเช็ดหน้ากับพื้น เมื่อพระสงฆ์เดินย่ำลงที่ผ้าตรงหน้า ก็กล่าวนิมนต์ ให้หยุดเพื่อล้างเท้าพระภิกษุสงฆ์ และถวายดอกไม้สด จากนั้นก็จะพากันขึ้นไปฟังเทศน์มหาชาติ บนศาลาวัด เพื่อกล่อมเกลาจิตใจให้สะอาดบริสุทธิ์ การล้างเท้าพระมีความเชื่ออีกนัยยะหนึ่งว่า เป็นการชำระล้างความไม่ดี สิ่งเลวร้ายออกไปให้หมดสิ้น เพื่อชีวิตจะมีแต่ความสุข ความเจริญ

# data[].attributes.attachment_link.title
ประเพณีล้างเท้าพระ ตักบาตรดอกไม้

# data[].attributes.attachment_link.description
จัดขึ้นในวันเพ็ญ 15 ค่ำ เดือน 11 ประเพณีของชาวรามัญ ที่สืบทอดกันมายาวนาน เรื่องเล่าตั้งแต่สมัยพุทธกาล สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ได้เสด็จขึ้นไปเทศน์โปรดพระมารดาบนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ และเมื่อเสด็จกลับลงมาในวันออกพรรษา บรรดาเทพยดาบนชั้นฟ้า และมนุษย์ ต่างยินดีมาเข้าเฝ้า กราบรับเสด็จด้วยความปลื้มปิติ ต่างนำดอกไม้ ธูปเทียนไปถวายเป็นพุทธบูชา และล้างพระบาท เป็นการแสดงความนอบน้อม เคารพบูชาสูงสุดต่อพระผู้มีพระภาคเจ้า เมื่อพระพุทธเจ้าดับขันธ์ปรินิพพาน ชาวมอญจึงจัดประเพณีล้างเท้าพระ ตักบาตรดอกไม้ ถวายแด่พระสงฆ์ ซึ่งถือเป็นสาวกของพระพุทธเจ้า ประเพณีจะเริ่มในช่วงประมาณบ่ายสามโมง เมื่อเสียงระฆังของวัดลั่นบอกสัญญาณ ชาวรามัญ ในชุดงานบุญประจำชาติ ผู้หญิงใส่เสื้อแขนกระบอกสามส่วน นุ่งผ้าถุง ผมเกล้ามวย ห่มสไบมอญ ผู้ชายชาวมอญสวมเสื้อคอกลม แขนยาวแขนสั้นก็ได้ นุ่งผ้าลอยชายพาดผ้าขาวม้า หรือสไบ ก็จะมาพร้อมกันที่วัด ในมือถือโถน้ำบริสุทธิ์ และ ดอกไม้สดหลากสี นั่งเรียงรายไปตามทาง ปูผ้าขาว หรือผ้าเช็ดหน้ากับพื้น เมื่อพระสงฆ์เดินย่ำลงที่ผ้าตรงหน้า ก็กล่าวนิมนต์ ให้หยุดเพื่อล้างเท้าพระภิกษุสงฆ์ และถวายดอกไม้สด จากนั้นก็จะพากันขึ้นไปฟังเทศน์มหาชาติ บนศาลาวัด เพื่อกล่อมเกลาจิตใจให้สะอาดบริสุทธิ์ การล้างเท้าพระมีความเชื่ออีกนัยยะหนึ่งว่า เป็นการชำระล้างความไม่ดี สิ่งเลวร้ายออกไปให้หมดสิ้น เพื่อชีวิตจะมีแต่ความสุข ความเจริญ

# data[].attributes.headline
วันอาชูรออ์ 

# data[].attributes.subject
วันอาชูรออ์ 

# data[].attributes.body
6506652 สุธินี เเซ่ลี

# data[].attributes.attachment_link.title
วันอาซูรออฺคืออะไร มีความสำคัญต่อผู้ศรัทธาอย่างไร? #WhiteSocial #WhiteChannel

# data[].attributes.headline
เทศกาลไหว้บะจ่าง (6205439 ศุภักษร สุรินกาศ)

# data[].attributes.subject
เทศกาลไหว้บะจ่าง (6205439 ศุภักษร สุรินกาศ)

# data[].attributes.body
เทศกาลบะจ่าง มีที่มาจาก 2 ประเพณี คือ การบูชาเทพเจ้ามังกร และ ประเพณีแข่งเรือมังกร  Dragon Boat Festival ชาวไป่เยว่ 百越族 ที่อาศัยในพื้นที่ลุ่มแม่น้ำแยงซีเกียงช่วงกลางลงไปตอนใต้ มีการเดินทางด้วยเรือที่ทำจากไม้ท่อนเดียว และมีการแข่งพายเรือมังกร เพื่อแสดงความเคารพบูชา เทพเจ้ามังกร มีการนำเอาอาหารใส่ลงกระบอกไม้ไผ่หรือห่อด้วยใบไม้แล้วโยนลงน้ำ ให้เทพเจ้ามังกรช่วยปกป้องคุ้มครองลูกหลานในปี 278 ก่อนคริสต์ศักราช กวีตงฉินชวีหยวน ได้ถูกฮ่องเต้ที่หลงเชื่อขุนนางกังฉิน เนรเทศออกนอกเมือง จึงมากระโดดน้ำตายที่แม่น้ำ เล่ยหลัวเจียง ในวันที่ 5 เดือน 5 ชาวบ้านที่รักต่างลงไปงมหาศพ แล้วนำข้าวห่อใบไผ่โยนลงไปในน้ำให้ฝูงปลามากินแทนจะไปกินศพของเขา และเล่าเรื่องราวสืบต่อกันมาเป็น "วันกวีแห่งชาติ" ระลึกถึง “กวีชวีหยวน” ขุนนางตงฉินแห่งแคว้นฉู่ ตั้งแต่ ค.ศ. 2008 เป็นต้นมา รัฐบาลประเทศจีน ได้กำหนดให้วันนี้เป็นวันหยุด ต่อมาปี ค.ศ. 2009 เทศกาลบะจ่าง ก็ได้ขึ้นทะเบียนเป็น มรดกโลกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ (Intangible Cultural Heritage) ของ UNESCO

"บะจ่าง" เป็นภูมิปัญญาท้องถิ่นในการถนอมอาหารให้เก็บไว้ทานได้นาน ด้วยการนำข้าวเหนียวมาห่อใส่ใบไผ่ และนำไปต้ม

ไส้ของบะจ่าง มีความแตกต่างกันไปในแต่ละพื้นที่ของประเทศจีน เช่น ทางเหนือ จะทำไส้ถั่วแดง,  พุทราแดง

ส่วนทางใต้ จะมีส่วนผสมมากมาย ทั้ง เนื้อ, ไข่แดง, เห็ด, แปะก๊วย แต่ลักษณะการห่อจะเหมือนกันคือ รูปทรงสามเหลี่ยม

วิธีตั้งโต๊ะ "ไหว้บะจ่าง"

ในวันที่ 5 เดือน 5 ชาวจีนจะตั้งโต๊ะนำบะจ่างไปไหว้บรรพบุรุษ ไหว้เจ้าที่ ไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์

แนะนำให้ไหว้บะจ่างเป็นเลขคู่ เช่น 2 ลูก, 4 ลูก, 6 ลูก หรือ 8 ลูก

ถ้าไหว้ขอพรเรื่องใหญ่ ๆ ควรไหว้ด้วย บะจ่าง 8 ลูก ผลไม้ 5 อย่าง น้ำชา 5 ถ้วย

ผลไม้มงคล ได้แก่ ส้ม, แอปเปิ้ลแดง, สาลี่, แก้วมังกร, กล้วยหอม

ธูป 3 ดอก หรือ 5 ดอก (ธูป 5 ดอก หมายถึง ครู, อาจารย์, พ่อ, แม่, สิ่งศักดิ์สิทธิ์)
https://www.bangkokbiznews.com/lifestyle/1007219

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
เทศกาลสำคัญของชาวไทยเชื้อสายจีน นอกจากเทศกาล "ตรุษจีน", เทศกาล "ไหว้พระจันทร์", เทศกาล "เชงเม้ง" แล้ว ยังมีเทศกาล "ไหว้บะจ่าง"

วันที่ 5 เดือน 5 ตามปฎิทินจันทรคติของทุกปี เป็นวัน โหงวเว่ยโจ่ว ในปีนี้ ตรงกับ วันศุกร์ที่ 3 มิถุนายน 2565 ตามปฏิทินสากล เป็นเทศกาลวันไหว้ "บะจ่าง" หรือ "เทศกาลตวนอู่เจี๋ย" 端午节 (duānwŭjié)

เทศกาลบะจ่าง มีที่มาจาก 2 ประเพณี คือ การบูชาเทพเจ้ามังกร และ ประเพณีแข่งเรือมังกร Dragon Boat Festival

ชาวไป่เยว่ 百越族 ที่อาศัยในพื้นที่ลุ่มแม่น้ำแยงซีเกียงช่วงกลางลงไปตอนใต้ มีการเดินทางด้วยเรือที่ทำจากไม้ท่อนเดียว และมีการแข่งพายเรือมังกร

เพื่อแสดงความเคารพบูชา เทพเจ้ามังกร มีการนำเอาอาหารใส่ลงกระบอกไม้ไผ่ หรือห่อด้วยใบไม้แล้วโยนลงน้ำ ให้เทพเจ้ามังกรช่วยปกป้องคุ้มครองลูกหลาน

ในปี 278 ก่อนคริสต์ศักราช กวีตงฉิน ชวีหยวน ได้ถูกฮ่องเต้ที่หลงเชื่อขุนนางกังฉิน เนรเทศออกนอกเมือง จึงมากระโดดน้ำตายที่แม่น้ำ เล่ยหลัวเจียง ในวันที่ 5 เดือน 5

ชาวบ้านที่รักต่างลงไปงมหาศพ แล้วนำข้าวห่อใบไผ่โยนลงไปในน้ำให้ฝูงปลามากินแทนจะไปกินศพของเขา และเล่าเรื่องราวสืบต่อกันมาเป็น "วันกวีแห่งชาติ" ระลึกถึง "กวีชวีหยวน" ขุนนางตงฉินแห่งแคว้นฉู่

ตั้งแต่ ค.ศ. 2008 เป็นต้นมา รัฐบาลประเทศจีน ได้กำหนดให้วันนี้เป็นวันหยุด ต่อมาปี ค.ศ. 2009 เทศกาลบะจ่าง ก็ได้ขึ้นทะเบียนเป็น มรดกโลกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ (Intangible Cultural Heritage) ของ UNESCO

"บะจ่าง" เป็นภูมิปัญญาท้องถิ่นในการถนอมอาหารให้เก็บไว้ทานได้นาน ด้วยการนำข้าวเหนียวมาห่อใส่ใบไผ่ และนำไปต้ม

ไส้ของบะจ่าง มีความแตกต่างกันไปในแต่ละพื้นที่ของประเทศจีน เช่น ทางเหนือ จะทำไส้ถั่วแดง, พุทราแดง

ส่วนทางใต้ จะมีส่วนผสมมากมาย ทั้ง เนื้อ, ไข่แดง, เห็ด, แปะก๊วย แต่ลักษณะการห่อจะเหมือนกันคือ รูปทรงสามเหลี่ยม

ในวันที่ 5 เดือน 5 ชาวจีนจะตั้งโต๊ะนำบะจ่างไปไหว้บรรพบุรุษ ไหว้เจ้าที่ ไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์

แนะนำให้ไหว้บะจ่างเป็นเลขคู่ เช่น 2 ลูก, 4 ลูก, 6 ลูก หรือ 8 ลูก

ถ้าไหว้ขอพรเรื่องใหญ่ ๆ ควรไหว้ด้วย บะจ่าง 8 ลูก ผลไม้ 5 อย่าง น้ำชา 5 ถ้วย

ผลไม้มงคล ได้แก่ ส้ม, แอปเปิ้ลแดง, สาลี่, แก้วมังกร, กล้วยหอม

ธูป 3 ดอก หรือ 5 ดอก (ธูป 5 ดอก หมายถึง ครู, อาจารย์, พ่อ, แม่, สิ่งศักดิ์สิทธิ์)

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ชาวไทยเชื้อสายจีน

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
เทศกาลไหว้บะจ่าง

# data[].attributes.attachment_link.title
เปิดตำนาน เทศกาล "ไหว้บะจ่าง" ปีนี้ตรงกับวันที่ 3 มิ.ย.

# data[].attributes.attachment_link.description
เทศกาลสำคัญของชาวไทยเชื้อสายจีน นอกจากเทศกาล "ตรุษจีน", เทศกาล "ไหว้พระจันทร์", เทศกาล "เชงเม้ง" แล้ว ยังมีเทศกาล "ไหว้บะจ่าง" วันที่ 5 เดือน 5 ตามปฎิทินจันทรคติของทุกปี เป็นวัน โหงวเว่ยโจ่ว ในปีนี้ ตรงกับ วันศุกร์ที่ 3 มิถุนายน 2565 ตามปฏิทินสากล เป็นเทศกาลวันไหว้ "บะจ่าง" หรือ "เทศกาลตวนอู่เจี๋ย" 端午节 (duānwŭjié) เทศกาลบะจ่าง มีที่มาจาก 2 ประเพณี คือ การบูชาเทพเจ้ามังกร และ ประเพณีแข่งเรือมังกร Dragon Boat Festival ชาวไป่เยว่ 百越族 ที่อาศัยในพื้นที่ลุ่มแม่น้ำแยงซีเกียงช่วงกลางลงไปตอนใต้ มีการเดินทางด้วยเรือที่ทำจากไม้ท่อนเดียว และมีการแข่งพายเรือมังกร เพื่อแสดงความเคารพบูชา เทพเจ้ามังกร มีการนำเอาอาหารใส่ลงกระบอกไม้ไผ่ หรือห่อด้วยใบไม้แล้วโยนลงน้ำ ให้เทพเจ้ามังกรช่วยปกป้องคุ้มครองลูกหลาน ในปี 278 ก่อนคริสต์ศักราช กวีตงฉิน ชวีหยวน ได้ถูกฮ่องเต้ที่หลงเชื่อขุนนางกังฉิน เนรเทศออกนอกเมือง จึงมากระโดดน้ำตายที่แม่น้ำ เล่ยหลัวเจียง ในวันที่ 5 เดือน 5 ชาวบ้านที่รักต่างลงไปงมหาศพ แล้วนำข้าวห่อใบไผ่โยนลงไปในน้ำให้ฝูงปลามากินแทนจะไปกินศพของเขา และเล่าเรื่องราวสืบต่อกันมาเป็น "วันกวีแห่งชาติ" ระลึกถึง "กวีชวีหยวน" ขุนนางตงฉินแห่งแคว้นฉู่ ตั้งแต่ ค.ศ.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
จดหมายเหตุกรุงศรี (Jod Mai Hed Krungsri)

# data[].attributes.attachment_link.title
วัฒนธรรมอาเซียน "มอญร้องไห้ และรำมอญ"

# data[].attributes.attachment_caption
ชนะเลิศ แตรวงชาวบ้าน

# data[].attributes.headline
แตรวงชาวบ้าน

# data[].attributes.subject
แตรวงชาวบ้าน

# data[].attributes.body
6502123 ภัทรพงษ์ บุญชม

# data[].attributes.attachment_link.title
ชนะเลิศ แตรวงชาวบ้าน

# data[].attributes.headline
6202306 การไหว้ผีของคนมอญ

# data[].attributes.subject
6202306 การไหว้ผีของคนมอญ

# data[].attributes.body
https://youtu.be/Hc_8Cqy9_6Q

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร - SAC

# data[].attributes.attachment_link.title
สารคดีทางมานุษยวิทยา เรื่อง พิธีรำผีมอญ  อ.บ้านแพ้ว จ.สมุทรสาคร

# data[].attributes.body
https://youtu.be/GPgWsNikVn4

# data[].attributes.attachment_link.title
คึกคัก! เทศกาลไหว้บ๊ะจ่างของคนไทยเชื้อสายจีน | 25-06-63 | ตะลอนข่าว

# data[].attributes.attachment_caption
ชาวบ้านร่วมประเพณีโบราณ "บุญกลางบ้าน" | 17-05-65 | ตะลอนข่าว

# data[].attributes.headline
ประเพณีทำบุญกลางบ้าน

# data[].attributes.subject
ประเพณีทำบุญกลางบ้าน

# data[].attributes.body
6403635 ณิชากานต์ รัตน์เจริญ

# data[].attributes.attachment_link.title
ชาวบ้านร่วมประเพณีโบราณ "บุญกลางบ้าน" | 17-05-65 | ตะลอนข่าว

# data[].attributes.body
6502956อารียา เพ็ชรสูงเนิน

# data[].attributes.attachment_link.title
งานประเพณีแข่งเรือพายคลอง4 ปทุมธานี ประจำปี2562 / Boat racing at Khlong 4

# data[].attributes.attachment_link.title
ประเพณีล้างเท้าพระสงฆ์เข้าพรรษา

# data[].attributes.attachment_caption
วงปี่พาทย์มอญ - เพลง ประจำวัด (แบบปกติ)

# data[].attributes.body
ปี่พาทย์มอญ

# data[].attributes.attachment_link.title
วงปี่พาทย์มอญ - เพลง ประจำวัด (แบบปกติ)

# data[].attributes.attachment_caption
โนเน เพลงร้องพื้นบ้านในพื้นที่จังหวัดปทุมธานี   Part 2

# data[].attributes.body
6501031 สุชาดา ปิ่นสุก

# data[].attributes.attachment_link.title
โนเน เพลงร้องพื้นบ้านในพื้นที่จังหวัดปทุมธานี   Part 2

# data[].attributes.attachment_caption
ตลาดเย็นในช่วงเดือนรอมฎอน เทศกาลถือศีลอดของพี่น้องชาวมุสลิม

# data[].attributes.headline
เทศกาลถือศิลลอด-เดือนรอมฏอน

# data[].attributes.subject
เทศกาลถือศิลลอด-เดือนรอมฏอน

# data[].attributes.body
6504149 โอภาส เจริญสุข

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
กินเที่ยวนายโต๋

# data[].attributes.attachment_link.title
ตลาดเย็นในช่วงเดือนรอมฎอน เทศกาลถือศีลอดของพี่น้องชาวมุสลิม

# data[].attributes.body
“เพลงโนเน” คือเพลงที่ร้องเล่น กันระหว่างการโขลกแป้งขนมจีน เพื่อหาเรื่องสนุก ผ่อนคลายความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า เพลงโนเนนี้ มีเล่นกันในหลายแห่ง เช่น ชุมชนแถบเพชรบุรี นครสวรรค์ นครนายก นนทบุรี รวมทั้งปทุมธานี เป็นต้น และเป็นที่น่าสังเกตว่า จะเป็นย่านชุมชนที่มีคนมอญตั้งบ้านเรือนอยู่แทบทั้งสิ้นขนมจีนเป็นอาหารวัฒนธรรมของคนมอญ ยังเห็น ได้จากชุมชนคนรามัญบางแห่งในปัจจุบัน เช่น คนมอญ ที่อำเภอสามโคก ปทุมธานี ยังคงสืบสานประเพณีทำ ขนมจีน เมื่อมีโอกาสแสดงวัฒนธรรมอาหารการกิน แบบมอญ

สิ่งที่ขาดไม่ได้เลยก็คือ สำรับขนมจีนน้ำยา และการสาธิตกรรมวิธีทำขนมจีน การร่วมแรงร่วมใจ ทำขนมจีนเพื่อเลี้ยงในงานบุญแพร่หลายมากจนเกิดการ ร้องเพลงพื้นบ้านตอบโต้กันระหว่างกลุ่มชายและหญิง ระหว่าการโขลกแป้งขนมจีนการละเล่นหรือร้องเพลงระหว่างทำขนมจีนเรียก ว่า “เพลงขนมจีน” และคำว่าไป “โนเน” ก็คือไปช่วย กันทำขนมจีน

6501031สุชาดา ปิ่นสุก

# data[].attributes.headline
6501022 นางสาวนภัสรา นันทวาศ

# data[].attributes.subject
6501022 นางสาวนภัสรา นันทวาศ

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ

# data[].attributes.headline
[ ประเพณีทำขวัญข้าว ] 6504005 นิพาดา กระแจะ

# data[].attributes.subject
[ ประเพณีทำขวัญข้าว ] 6504005 นิพาดา กระแจะ

# data[].attributes.attachment_link.title
อนุรักษ์ประเพณีทำขวัญข้าว (7 ต.ค. 63)

# data[].attributes.headline
ประเพณีเปิงซังกรานต์

# data[].attributes.subject
ประเพณีเปิงซังกรานต์

# data[].attributes.body
6304883 ธันวธิดา สามารถ

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
เปิงซังกราน...ข้าวในเทศกาล
วันสงกรานต์ภาษามอญ เรียกว่า งัวอะต่ะ หรือหากจะกล่าวว่าประเพณีสงกรานต์ เรียกว่า สะแพ่งอะต่ะ อะต่ะ หรือ สงกรานต์นั้น ถือเป็นประเพณีสำคัญยิ่งของชาวมอญ ที่ลูกหลานใกล้ไกลต่างพากันกลับถิ่นฐานมาร่วมงานบุญกับครอบครัวญาติพี่น้อง แม้ในปัจจุบันบางคนอาจย้ายถิ่นฐานไม่สามารถเดินทางมาร่วมงานบุญ ก็จะส่งเงินมาเป็นปัจจัยให้ญาติพี่น้องที่มาร่วมด้วยช่วยตระเตรียมข้าวปลาอาหารนำไปทำบุญ โดยมีอาหารประเพณีที่สำคัญจะขาดเสียมิได้ในเทศกาลสงกรานต์ของชาวมอญ คือ เปิงด้าจ์ก หรือ ข้าวน้ำ ซึ่งแปลตรงตามคำ คือ เปิง-ข้าว ด้าจ์ก-น้ำ อาหารต้นตำรับของชาวมอญที่ไทยเราคุ้นเคยเรียกว่า ข้าวแช่ และนอกจากคำเรียก เปิงด้าจ์ก ยังมีคำว่า เปิงซังกราน หรือ ข้าวสงกรานต์ ซึ่งเป็นคำเรียกที่ดูเจาะจงเฉพาะเทศกาล ด้วยเหตุว่าสำรับอาหารที่ประณีตพิเศษนี้จะทำกันเพียงปีละครั้ง เพื่อบูชาสังเวยเทวดาสงกรานต์ ที่ชาวมอญเรียกว่า เต่วะตาวซังกราน หรือ บางครั้งอาจเรียกว่า ซะเมินซังกราน ด้วยคำว่า ซะเมิน นั้นหมายถึง เจ้านาย ซึ่งหมายเรียกแทนเทวดานั่นเอง

อาหารเทวดา...พี่น้องพร้อมหน้าร่วมบุญ
ข้าวแช่ ซึ่งชาวมอญนับเป็นอาหารของเทวดานี้ นับเป็นเอกลักษณ์ของประเพณีสงกรานต์มอญ ที่ทำให้พี่น้องพร้อมหน้าได้มาร่วมกันทำ ร่วมกันส่งบุญ และร่วมกันรับประทาน แสดงซึ่งความสามัคคีกลมเกลียวในวันครอบครัว การร่วมแรงตั้งแต่การตระเตรียมซึ่งมีหลายขั้นตอน จึงไม่จำกัดเพียงแรงกายของผู้ใหญ่ ด้วยบรรดาลูกเด็กเล็กแดงก็มักเกณฑ์กันมาเป็นลูกมือในงานเล็กงานน้อย อาทิ ช่วยเก็บก้างปลาก่อนจะนำไปตำ ข้าวแช่นั้นนอกจากจัดเป็นสำรับเพื่อบูชาเทวดาสงกรานต์แล้ว ยังมีประเพณีส่งข้าวแช่ไปวัดเพื่อถวายพระสงฆ์ รวมทั้งส่งข้าวแช่ไปให้ญาติผู้ใหญ่ ให้ผู้ที่เคารพนับถือ เป็นการแสดงความเคารพญาติแบบคนมอญ รวมไปถึงแสดงความกตัญญูรุ้คุณผู้หลักผู้ใหญ่ในวงศ์ตระกูล อีกทั้งยังจัดเตรียมไว้ในครัวเรือนเพื่อรับรองแขกไปใครมาซึ่งโดยมากก็มักเป็นญาติพี่น้อง การรับประทานข้าวแช่สำหรับชาวมอญจะรับประทานกันเพียงปีละครั้งเท่านั้น ซึ่งนอกจากจะเป็นธรรมเนียมอาหารที่รับประทานกันตามประเพณีแล้ว ยังแฝงไว้ด้วยภูมิปัญญาของบรรพบุรุษ กล่าวคือเมื่อย่างเข้าเดือนเมษายนซึ่งเป็นช่วงที่อากาศร้อนอบอ้าว คนโบราณจึงมีอุบายคลายร้อนด้วยการรับประทานอาหารที่เย็น นัยว่าเป็นการช่วยปรับธาตุภายในร่างกาย อีกทั้งการอบน้ำข้าวแช่ด้วยดอกมะลิสดยังส่งกลิ่นหอม ใครได้รับประทานก็จะคลายร้อนหอมเย็นชื่นใจ
ตำรับข้าวแช่ชาวมอญนครชุมน์ เนื้อหาและภาพโดย คมสรร จับจุ
ข้าวแช่นครชุมน์...เอกลักษณ์อาหารชาติพันธุ์
การทำข้าวแช่ของชาวมอญในแต่ละท้องที่ อาจมีความเหมือนความต่างในรายละเอียดของเครื่องเคียง ที่เรียกว่า กับข้าวแช่ รวมไปจนถึงการจัดเตรียม กล่าวแต่เฉพาะบ้านนครชุมน์ อ.บ้านโป่ง จ.ราชบุรี นั้น แต่ละบ้านจะต่างครัวต่างทำตามตำรับของตน ไม่มีการรวมกลุ่มกันทำเช่นบางพื้นที่ ในการคัดสรรวัตถุดิบก็จะพิถีพิถันในแบบของชุมชนพื้นถิ่นนี้ กับข้าวแช่มีหลายชนิด คือ

ก๊ะเจีย ในภาษามอญ คือ ปลาผัดหวาน โดยคัดปลาแห้งซึ่งบางบ้านใช้ปลาช่อนนา บางบ้านอาจใช้ปลาทะเล นำมาย่างจนกรอบทั้งเนื้อและก้าง จากนั้นจึงโขลกให้ฟูแล้วนำไปผัดใส่หอมแดง พอจวนจะกรอบจึงเติมน้ำตาลปี๊บและเครื่องปรุงอื่น

ดั๊บร่าย หรือ ไชโป้ผัดหวาน คือการนำหัวไชโป้เค็มหั่นฝอยไปผัดพร้อมเครื่องปรุง คือ หอมแดงเจียว กะทิ น้ำตาลปี๊บ ผัดจนแห้งเหนียว ซึ่งไชโป้เค็มของ อ.โพธาราม จ.ราชบุรี นี้ ขึ้นชื่อว่าอร่อย การผัดหัวไชโป้เค็มบางบ้านนิยมผัดให้กะทิแตกมันคล้ายไชโป้ผัดเค็ม

ชุนเจีย คือ หมูผัดหวาน ที่นำหมูแดดเดียวหั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ ไปผัดจนเหลืองใส่หอมแดงหั่นฝอย น้ำปลา กะทิ เติมน้ำตาลปี๊บ โรยใบมะกรูด

ฮะร็อคฮะแหม่งคะนา คือ ลูกกะปิชุบไข่ทอด กับข้าวแช่ชนิดนี้เชื่อว่าสาวกข้าวแช่ส่วนใหญ่รวมทั้งตัวผู้เขียนต่างหลงไหลในรสชาติยกให้เป็นนางเอกของบรรดาเครื่องเคียงอื่น ๆ ซึ่งปัจจุบันในชุมชนนครชุมน์มีผู้ทำอยู่บ้างแต่น้อย เนื่องจากกระบวนการขั้นตอน นับแต่จัดเตรียมวัตถุดิบและวิธีทำมีหลายขั้นตอนใช้เวลาค่อนข้างมาก บางครัวจึงใช้วิธีสั่งจากชุมชนมอญบ้านใกล้เรือนเคียงอย่างเพชรบุรี ซึ่งเป็นอีกถิ่นที่ขึ้นชื่อเรื่องข้าวแช่เช่นกัน โดยเครื่องปรุงลูกกะปิจะมี กระชาย หอมแดง ตะไคร้ ปลาดุกย่าง โขลกกับกะปิให้ละเอียด แล้วจึงนำเครื่องที่โขลกไว้ลงผัดกับกะทิ ปรุงรสด้วยน้ำตาลปี๊บ ผัดจนแห้ง ตั้งให้เย็น แล้วนำมาปั้นเป็นก้อน กลม ๆ เล็ก ๆ จากนั้นนำไปชุบไข่ ทอดให้เหลืองกรอบ

อะว้อดอะเนาะ คือ ยำขนุนอ่อน เป็นเมนูแต่ครั้งโบราณ ด้วยคติความเชื่อในนามมงคลของคำว่าขนุน จึงเป็นความพิเศษของกับข้าวแช่ที่นครชุมน์ซึ่งต่างจากที่อื่น เตรียมโดยนำขนุนอ่อนมาต้มสุก ใส่มะพร้าวคั่ว ตะไคร้ กระเทียม หอมแดง พริกแห้ง น้ำตาลปี๊บ น้ำปลาร้า โรยด้วยใบมะกรูด

อะว้อดเกร็ก หรือ ยำมะม่วง อีกหนึ่งเมนูยำที่บ้านใดมีมะม่วงก็มักนิยมนำมาทำ โดยนำมะม่วงสับ ผสมเครื่องปรุงคือมะพร้าวคั่ว น้ำตาลปี๊บ หอมแดง พริกแห้ง ปรุงรสชาติให้กลมกล่อม การเพิ่มเครื่องยำเข้ามาในสำรับข้าวแช่นั้นนอกจากจะเป็นของที่มีอยู่ในครัวเรือนแล้ว นัยว่าเพื่อตัดรสกับเครื่องเคียงอื่นที่ออกรสชาติหวาน ๆ เค็ม ๆ อย่างลงตัวอีกด้วย

ก๋วยเตี๋ยวผัดไท เป็นอีกหนึ่งความพิเศษของกับข้าวแช่ที่นครชุมน์ ด้วยความที่ จ.ราชบุรี เป็นเมืองที่รวมชาติพันธุ์หลากหลายและหนึ่งในจำนวนนั้นคือชาวจีน ชาวมอญในละแวกนี้จึงมีเครื่องเคียงรับประทานกับข้าวแช่ที่พิเศษไปกว่าที่อื่น สันนิษฐานว่าอาจเป็นธรรมเนียมอาหารที่ผสมผสานระหว่างมอญและจีนในจังหวัดราชบุรี โดยสมัยโบราณชาวมอญในละแวกนี้มีวิถีชุมชนอยู่ริมแม่น้ำและมักจะเพาะถั่วงอกเป็นหลุม ๆ บริเวณชายหาด เมื่อถึงเทศกาลก็จะนำไปผัดก๋วยเตี๋ยวผัดไทเป็นกับข้าวแช่ ที่เสริมเพิ่มเป็นเอกลักษณ์อีกอย่างหนึ่งในกับข้าวแช่ของชาวมอญนครชุมน์

ส่งข้าวแช่...ธรรมเนียมมอญปีละครั้ง
วันที่ 13-15 เมษายน เป็นช่วงเวลาที่พี่น้องชาวมอญต่างพากันจัดเตรียมสำรับข้าวแช่เพื่อบูชา เซ่นไหว้ และทำบุญไปพร้อมๆ กัน โดยเช้าตรู่วันที่ 13 เมษายน จะจัดสำรับข้าวแช่แบ่งเป็นสำรับเทวดา สำรับถวายพระ และสำรับเซ่นไหว้เสาผี หรือ บรรพบุรุษของตระกูล บริเวณที่วางกระบุงตระกร้าผ้าผีบนเรือน ส่วนการไหว้เทวดาสงกรานต์นั้นจะมีการจัดเตรียมที่กลางแจ้งบริเวณหน้าบ้านปลูกศาลเพียงตา เรียกว่า ฮอยสังกราน แปลว่า บ้านสงกรานต์ หรือ บ้านเทวดาสงกรานต์ และกางร่ม สมมุติให้เป็นหลังคาบ้านเทวดา หรือ นางสงกรานต์ ตบแต่งประดับประดาด้วยดอกไม้ เช่น ดอกสงกรานต์ ดอกคูน หรือ ไม้ดอกอื่น ๆ สุดแต่เจ้าของบ้านจะจัดแต่งความงาม แล้วจึงนำสำรับข้าวแช่ไปวางอัญเชิญเทวดาสงกรานต์ลงมารับเครื่องไหว้ โดยมีการกล่าวคำบูชาเทวดาสงกรานต์ ซึ่งเป็นบทที่สืบทอดกันมาในชุมชนนครชุมน์ว่า
เย่อะซะเมึนเต่เว่ะ ชฺญะโชฺญ่ง ชญิอาว ปะดอยมันวุ่ระ
โปยปะเปาเจ่ย เยอะฮ์ไฟนย์จะนะ ซ๊อปเป่ะโดงปะกาว
เพอโปยปะเปาเจ่ย เกอเกอะโฮน่กโม่อาชฺญิ อาเยิ่กเตึนกา
ซัมเกออิดกิ อะนุ่เตึนจิ เกอโปยเด๊ด กะลุิเกอะ ชฺญิระอาว ซา...ทุ
ครอบครัวใดที่มีสมาชิกจำนวนมากพอขณะที่ญาติพี่น้องส่วนหนึ่งไหว้เทวดาสงกรานต์ และเสาผีอยู่ที่บ้าน บางส่วนก็จะแยกไปทำหน้าที่ส่งสำรับข้าวแช่ถวายพระสงฆ์ที่วัดไปพร้อม ๆ กัน โดยแต่เดิมชาวบ้านจะจัดเตรียมสำรับเซ่นไหว้และถวายพระทั้ง 3 ส่วน เช่นนี้ ตลอดทั้ง 3 วัน นับแต่วันที่ 13-15 เมษายน แต่ปัจจุบันหลาย ๆ แห่งลดจำนวนวันลงเหลือเพียง 13-14 เมษายน โดยชาวมอญมีความเชื่อว่าการจัดสำรับข้าวแช่ไปวัดนั้น ยิ่งส่งได้มากวัดเท่าใดก็จะได้บุญมากยิ่ง ๆ ขึ้น จึงนิยมจัดสำรับซ้อนไปหลายๆ ถาดใส่หาบตามจำนวนวัดที่ตั้งใจจะไปทำบุญ

สำรับที่ใช้ในการจัดข้าวแช่ไปวัดนั้นบ้างก็ใช้สำรับเป็นชามชุด บ้างเป็นถ้วยแก้ว เป็นขันทองเหลือง บ้างก็ประดิษฐ์กระทงมอญใช้เป็นสำรับ ด้วยมีน้ำหนักเบาและสะดวกสามารถถวายพระโดยไม่ต้องรอเปลี่ยนถ่ายภาชนะ ทั้งนี้ในสมัยก่อนการส่งข้าวแช่มักจะกระเดียดหาบเดินไปส่งที่วัดจึงไปกันแต่เช้าตรู่ ปัจจุบันแม้จะมียานพาหนะสะดวกขึ้นชาวบ้านก็ยังนิยมไปส่งข้าวแต่เช้าตรู่เพื่อให้ทันพระฉันเช้า และด้วยจำนวนสำรับข้าวแช่ที่ต่างคนต่างทำมาถวายจึงมีมากพอจนถึงมื้อเพล

ทั้งนี้ธรรมเนียมการรับประทานข้าวแช่สำหรับชาวมอญนั้นมีเพียงปีละครั้ง การเตรียมจึงเผื่อไว้ต้อนรับญาติพี่น้องแขกเหรื่อที่จะกลับมาเยือนถิ่นยามสงกรานต์ด้วย อีกทั้งการส่งข้าวแช่เข้าวัดกันทุกบ้านปริมาณจึงมีมากพอถึงฆราวาส โดยผู้เขียนเองจำได้ว่าเคยไปวัดละแวกนี้ช่วงสงกรานต์ ยังได้รับอานิสงส์ข้าวแช่อิ่มบุญมื้อสายไปกับชาวมอญด้วย

กาละแม ข้าวเหนียวแดง ผ้าใหม่ และนานาประเพณี
เอกลักษณ์ในประเพณีสงกรานต์ของชาวมอญมิได้มีเพียงงข้าวแช่ หากยังมีขนมหวานอีก 2 ชนิด คือ กาละแม และข้าวเหนียวแดง ที่เป็นอาหารเนื่องในประเพณี ขณะที่บางบ้านอาจมีขนมสาลี่ ขนมชั้นเพิ่มมา แต่ขนม 2 ชนิดหลังนี้เป็นความนิยมที่เกิดขึ้นภายหลัง ต่างจากกาละแม และข้าวเหนียวแดงซึ่งเป็นขนมเนื่องในประเพณีสงกรานต์มาแต่เดิม

ความเชื่ออันเนื่องด้วยธรรมเนียมสงกรานต์ของชาวมอญ ยังมีเรื่องการใช้ผ้าใหม่ด้วยถือว่าเป็นสิริมงคล อีกทั้งชาวมอญนั้นเป็นผู้ที่รักสวยรักงามจึงให้ความสำคัญกับการแต่งกายสวยงามไปวัด และการแต่งกายวิถีเดิมของชาวมอญในละแวกนี้ ก็ยังคงพบเห็นการนุ่งโสร่งของผู้ชายและผ้าถุงแบบมอญของผู้หญิงเป็นปกติในชีวิตประจำวันอีกด้วย

นอกจากเรื่องอาหาร การแต่งกายแล้ว ประเพณีสงกรานต์ของชาวมอญยังมีความเชื่อเกี่ยวกับวันโดยเชื่อว่า วันที่ 13 คือ งัวอ่ะต่ะ ในภาษามอญ เป็นวันสิ้นปี หรือบางครั้งก็กล่าวว่าเป็น วันเปลี่ยน คือ งัวอ่ะแล และวันรุ่งขึ้นคือ วันที่ 14 เรียกว่า งัวกรั่บสะนาม นับเป็นวันเนาว์ ซึ่งมีธรรมเนียมว่าคนที่เกิดในวันนี้ต้องไปก่อเจดีย์ทราย ค้ำโพธิ์ และโรยทราย โดยตักทรายจากแม่น้ำโรยขึ้นมาตามทางไปทางใดก็ได้ แต่ต้องไม่โรยเข้าบ้านตัวเอง ส่วนวันที่ 15 นั้น เรียกว่า ตอนซะนามอะม้อย ถือเป็นวันขึ้นปีใหม่ และตลอดช่วงสงกรานต์ นับแต่วันที่ 13-15 นั้นชาวมอญจะไม่กระทำพิธีศพหากมีการเสียชีวิตในช่วงนี้ก็จะเก็บไว้รอทำพิธีหลังสงกรานต์

ฮอยซังกราน ศาลเพียงตาปลูกขึ้นเพื่อบูชาเทวดาสงกรานต์ ภาพโดย คมสรร จับจุ

ก่อนถึงวันสงกรานต์จะมีการเตรียมบ้านเรือนนอกจากการปลูกศาลเพียงตาแล้ว ยังมีการปัดกวาดเช็ดถูหิ้งพระ ล้างถ้วยชาม เตรียมสำรับเครื่องข้าวแช่ ส่วนที่วัดนั้นก็จะไปเตรียมทำความสะอาดโกศ ที่บรรจุอัฐิ ชาวมอญจำนวนมากมักนำโกศบรรพบุรุษฝังลงดินใต้ต้นไม้ใหญ่ในบริเวณวัด โดยมีการซื้อที่ 1 สลึง และฝังโกศไว้ใต้ต้นหว้า โดยแต่เดิมมีการฝังข้างโบสถ์ ข้างกำแพง รวมทั้งข้างบันไดโบสถ์ด้วย เมื่อถึงวันสงกรานต์ลูกหลานญาติพี่น้องก็จะนำดอกไม้ ธูปเทียน น้ำอบ ไปบังสุกุลบริเวณที่ฝังบรรพบุรุษ แต่ไม่มีการเตรียมสำรับอาหารไปเซ่นไหว้เหมือนธรรมเนียมของไทย เนื่องจากในช่วงเช้าได้ทำบุญด้วยข้าวแช่แล้ว หลังเพลจึงเพียงบังสุกุลให้บรรพบุรุษ

ส่วนในภาคกลางคืนนั้นสมัยก่อนจะมีการละเล่นต่าง ๆ เช่น สะบ้า รำวง การเล่นทรงผีข้อง ผีกระด้ง ผีสุ่ม ส่วนบ้านไหนแรง ๆ ก็จะเล่นผีลิง ซึ่งปัจจุบันการละเล่นเหล่านี้มีเพียงรื้อฟื้นขึ้นบ้างเป็นครั้งคราวตามโอกาสเพื่อการศึกษาเรียนรู้ และบางขณะก็จะถูกมองว่าเป็นเรื่องโกหกไม่ใช่เป็นการเล่นสนุกสนานอย่างที่คนโบราณเล่นกันมา ในส่วนความเชื่อเรื่องการเล่นทรงผีนั้นสันนิษฐานว่าเมื่อคนสนุกสนานแล้วผีก็อาจอยากมาเล่นบ้างจึงเชิญให้มาเล่น

สัมภาษณ์คุณคมสรร จับจุ ในรายการ SNC Library Podcast ตอน เจี๊ยะโม่งโร่ง ...ซังกรานโม่น (S2 Eps.46) เมื่อวันที่ 10 เมษายน 2564 ณ ศูนย์การเรียนรู้วัฒนธรรม (อาหารมอญ) นครชุมน์ จ.ราชบุรี

สรงน้ำพระ...สาดน้ำคน ประเพณีท้ายกรานต์
ชาวมอญให้ความเคารพพระสงฆ์มากด้วยถือว่ามีศีลสูงกว่าโยมจึงมีธรรมเนียมการสรงน้ำพระ โดยชาวบ้านจะร่วมกันทำห้องน้ำใหม่ทำรางสรงน้ำลงมาในห้องสรงเพื่อให้พระสงฆ์และเณรที่อยู่พรรษาในปีนั้นมาสรงน้ำ เมื่อได้เวลานัดหมายมัคทายกก็จะตีระฆังให้สัญญาณบอกเวลา ชาวบ้านต่างก็เตรียมกระป๋อง ขันน้ำอบบ้าง น้ำลอยมะลิบ้างมารวมตัวกันที่วัด เมื่อพร้อมกันแล้วก็ให้สัญญาณจอ คือ เท ทุกคนก็จะเทน้ำสรงพระสงฆ์และเณร เด็ก ๆ ก็มักจะสนุกสนานโดยการไปมุดรางให้น้ำไหลโดนตัว ชาวบ้านผู้ชายจะไปอยู่ในห้องน้ำช่วยขัดตัวพระสงฆ์และเณร คอยส่งสบงแห้งให้ผลัดผ้า เมื่อพระสงฆ์และเณรถือสบงเปียกออกมา ชาวบ้านที่เหลือและผู้หญิงที่รออยู่ด้านนอกห้องสรง บ้างก็รอล้างเท้า บ้างก็รอรดน้ำอบน้ำหอมลงบนสบงที่เปียกนั้น โดยจะสรงพระพุทธรูปก่อนแล้วจึงสรงน้ำพระสงฆ์และเณร

เมื่อหมดพระสงฆ์และเณรองค์สุดท้ายแล้ว ชาวบ้านที่ยังมีน้ำเหลือต่างก็จะสาดน้ำใส่กันทั่วไป เป็นการเล่นสนุกสนานไม่โกรธเคืองกัน ทั้งนี้ปกติชาวมอญจะไม่เล่นสาดน้ำกันเอง มีแต่สรงน้ำผู้เฒ่าผู้แก่ในตอนสาย ๆ ของวันสรงน้ำก่อนที่จะไปสรงน้ำพระที่วัด โดยทั้งหมู่บ้านต่างก็พากันไปบ้านที่มีผู้เฒ่าถือน้ำและน้ำอบไปสรงน้ำขอพร และหากเป็นบ้านญาติก็จะเตรียมผ้าใหม่และขนมไปไหว้ขอพรกันตลอดวัน การสรงน้ำผู้เฒ่าผู้แก่ของชาวมอญนั้นเป็นการอาบน้ำให้ทั้งตัวมีการสระผมให้ด้วย ไม่ใช่การรดน้ำที่มือเหมือนธรรมเนียมอื่น ๆ ด้วยชาวมอญถือว่าการรดมือเป็นการรดน้ำศพ และเมื่อลูกหลานมาขอพรก็จะมีการให้พร เช่น ปีใหม่เดือนใหม่วันใหม่ให้เป็นคนใหม่ ให้อยู่ดีกินดี มีอายุยืน เป็นเจ้าของเงินทอง อย่าเจ็บอย่าป่วย ผู้เฒ่าผู้แก่บางคนอวยพรเก่งก็จะเหมือนการสวดมนต์ให้ลูกหลานฟัง

ส่วนการสรงน้ำพระนั้นไม่มีวันเวลากำหนดตายตัว ขึ้นกับแต่ละชุมชนจะนัดหมายกันนับตั้งแต่วันที่ 15-19 เมษายน สุดแต่คนในชุมชนจะสมัครใจหลังจากสนุกสนานกับกิจกรรมต่าง ๆ เพียงพอแล้ว จากนั้นจึงไปนัดหมายวันเวลากับพระสงฆ์ที่วัด การสรงน้ำพระนั้นนับเป็นการบุญส่งท้ายสงกรานต์ โดยรุ่งขึ้นก็กลับสู่วิถีการทำมาหากินตามปกติต่อไป สำหรับประเพณีสรงน้ำพระนี้ ปัจจุบันใน จ.ราชบุรี ยังคงมีธรรมเนียมปฏิบัติใน ต.ดอนกระเบื้อง ต.เจ็ดเสมียน ส่วนที่บ้านกล้วยนั้นยังจะมีประเพณีแห่ดอกไม้ท้ายกรานต์อีกด้วย

คมสรร จับจุ. (การสื่อสารส่วนบุคคล, 6 มิถุนายน 2565).
คมสรร จับจุ. (2565, 13 เมษายน).คำบูชาสงกรานต์. [เฟสบุ๊คสถานะอัพเดท]. เฟสบุ๊ค. เข้าถึงได้จาก https://www.facebook.com/profile/100029720088858/search/?q=สวัสดีปีใหม่ประเพณีสงกรานต์ไทย-มอญ%202565
คมสรร จับจุ. (2565, 9 เมษายน). เปิงด้าจ เปิงซังกราน เปิงอ่ะต่ะ ข้าวแช่. [เฟสบุ๊คสถานะอัพเดท]. เฟสบุ๊ค. เข้าถึงได้จาก https://www.facebook.com/profile/100029720088858/search/?q=เปิงด้าจ%20เปิงซังกราน%20เปิงอ่ะต่ะ%20ข้าวแช่
นฤมล บุญญานิตย์. (ผู้จัดรายการ). (2564, เมษายน 10). เจี๊ยะโม่งโร่ง...ซังกรานโม่น (S2 Eps.46) [ออดิโอ พอดแคสต์ ตอน]. ใน SNC Library Podcast. Anchor. https://anchor.fm/snclibrary/episodes/SNC-Library-Podcast-S2-Eps-46-euhkm2
หอสมุดพระราชวังสนามจันทร์. (2564, 10 เมษายน). เปิงซังกราน. [เฟสบุ๊คสถานะอัพเดท]. เฟสบุ๊ค. เข้าถึงได้จาก https://www.facebook.com/suslibrary/photos/a.838110082942613/3970143703072553/

# data[].attributes.attachment_link.title
เปิงด้าจ์ก...ข้าวน้ำ อาหารเทวดา พี่น้องพร้อมหน้าร่วมบุญ

# data[].attributes.attachment_link.description
เปิงซังกราน...ข้าวในเทศกาล วันสงกรานต์ภาษามอญ เรียกว่า งัวอะต่ะ หรือหากจะกล่าวว่าประเพณีสงกรานต์ เรียกว่า สะแพ่งอะต่ะ อะต่ะ หรือ สงกรานต์นั้น ถือเป็นประเพณีสำคัญยิ่งของชาวมอญ ที่ลูกหลานใกล้ไกลต่างพากันกลับถิ่นฐานมาร่วมงานบุญกับครอบครัวญาติพี่น้อง แม้ในปัจจุบันบางคนอาจย้ายถิ่นฐานไม่สามารถเดินทางมาร่วมงานบุญ ก็จะส่งเงินมาเป็นปัจจัยให้ญาติพี่น้องที่มาร่วมด้วยช่วยตระเตรียมข้าวปลาอาหารนำไปทำบุญ โดยมีอาหารประเพณีที่สำคัญจะขาดเสียมิได้ในเทศกาลสงกรานต์ของชาวมอญ คือ เปิงด้าจ์ก หรือ ข้าวน้ำ ซึ่งแปลตรงตามคำ คือ เปิง-ข้าว ด้าจ์ก-น้ำ อาหารต้นตำรับของชาวมอญที่ไทยเราคุ้นเคยเรียกว่า ข้าวแช่ และนอกจากคำเรียก เปิงด้าจ์ก ยังมีคำว่า เปิงซังกราน หรือ ข้าวสงกรานต์ ซึ่งเป็นคำเรียกที่ดูเจาะจงเฉพาะเทศกาล ด้วยเหตุว่าสำรับอาหารที่ประณีตพิเศษนี้จะทำกันเพียงปีละครั้ง เพื่อบูชาสังเวยเทวดาสงกรานต์ ที่ชาวมอญเรียกว่า เต่วะตาวซังกราน หรือ บางครั้งอาจเรียกว่า ซะเมินซังกราน ด้วยคำว่า ซะเมิน นั้นหมายถึง เจ้านาย ซึ่งหมายเรียกแทนเทวดานั่นเอง อาหารเทวดา...พี่น้องพร้อมหน้าร่วมบุญ ข้าวแช่ ซึ่งชาวมอญนับเป็นอาหารของเทวดานี้ นับเป็นเอกลักษณ์ของประเพณีสงกรานต์มอญ ที่ทำให้พี่น้องพร้อมหน้าได้มาร่วมกันทำ ร่วมกันส่งบุญ

# data[].attributes.body
แตรวงชาวบ้านในปัจจุบันนับว่า “แตรวงชาวบ้าน” เป็นการ แสดงพื้นบ้านที่เป็นเอกลักษณ์อย่างหนึ่งของเมือง ปทุมธานี ในหนังสือสาสน์สมเด็จ ซึ่งเป็นการเขียน จดหมายโต้ตอบกันระหว่างสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ  เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ กับสมเด็จ พระบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ เชื่อว่า “แตรวง” เป็นคำที่มีการใช้กันขึ้นแล้วในรัชสมัย พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๕ หรือก่อนหน้านั้นแตรวงในยุคแรกของไทยเป็นของมหาดเล็ก รักษาพระองค์ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๕ ที่มีพัฒนาการมาจากกองแตร สัญญาณ โดยนอกจากการบรรเลงเพลงฝรั่งแล้วยังมีการบรรเลงเพลงไทยด้วย เช่น เพลงคลื่นกระทบฝั่ง เพลงทะเลบ้า เป็นต้น จากแตรวงที่ใช้บรรเลงเพื่อให้ สัญญาณเป่านำขบวน หรือประกอบพิธีต่างๆ

เมื่อถึง รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาล ที่ ๖ แตรวงชาวบ้านก็ได้ถือกำเนิดขึ้น โดยมากมัก เกิดขึ้นในจังหวัดที่มีกองทหารตั้งอยู่ นัยว่าทหารแตรวง ตามกองต่างๆ นี้เองเป็นผู้ถ่ายทอดการเล่นแตรวงมาสู่ชาวบ้าน จนเกิดเป็นอาชีพรับเล่นแตรวงเพื่อความ บันเทิงในงานของชาวบ้านปัจจัยสำคัญประการหนึ่งที่ทำให้แตรวงแพร่หลาย ก็เนื่องจากการเข้ามาของภาพยนตร์ ซึ่งภาพยนตร์ใน ยุคแรกเป็นภาพยนตร์เงียบ ทำให้เจ้าของโรงต้องจัดหา แตรวงมาบรรเลงประกอบ และก่อนจัดฉายจะมีการจัด ขบวนแห่เพื่อประชาสัมพันธ์ภาพยนตร์ของตัวเองไป ตามย่านชุมชน โดยมีคณะแตรวงร่วมแห่ไปด้วย สร้าง ความครื้นเครงและเป็นที่จดจำ ต่อมาบรรดาผู้มีฐานะ เมื่อมีการจัดงานก็มักจะจ้างคณะแตรวงไปเล่นและ แห่ขบวนจนกลายเป็นประเพณีนิยม หากบ้านไหนจัดงาน แล้วมีขบวนแห่แตรวงก็นับได้ว่าเจ้าภาพเป็นผู้มีอันจะกิน  เป็นที่นับหน้าถือตาของคนไปทั่ววงแตรวง (Brass Band) เป็นวงดนตรีที่ผสมด้วย เครื่องดนตรีเพียงสองตระกูลเท่านั้น คือประเภทเครื่องเป่า (Wind Instrument) และประเภทเครื่องตี (Per-cussion Instrument) วงดนตรีในลักษณะนี้เหมาะ สำหรับใช้บรรเลงนำในการเดินแถวในทุกสภาพท้องถิ่น เพราะเครื่องดนตรีประเภทแตรสร้างขึ้นด้วยโลหะ ไม่มี ส่วนประกอบที่กระจุกกระจิกเหมือนเครื่องดนตรีอื่นๆ  ทนทานต่อการโยกย้ายและหอบหิ้วไปได้โดยสะดวกภาษาของนักดนตรีระบุว่า สูตรเครื่องดนตรี แตรวงที่พูดให้จำกันได้ง่ายๆ คือ “แตรสี่ ปี่สอง กลองต่างหาก” คือ แตรสี่ ได้แก่ คอร์เนท บาริโทน ทรัมเป็ต และยูไฟเนียม ปี่สอง ได้แก่ ปี่สั้น (Clarinet Eb) และปี่ยาว (Clarinet Bb) กลองต่างหาก ได้แก่ กลองมะริกัน กลองแตร็ก และฉาบ ๑ คู่ในการบรรเลงแตรวง บางครั้งอาจมีการเพิ่มเติม เครื่องดนตรีบางชิ้นลงไป เพื่อให้เกิดอรรถรสและสุนทรี ในการฟัง จึงพบว่า แตรวงแต่ละวงมีลักษณะการรวมวง ต่างกัน แต่สิ่งที่ทุกวงมีเหมือนกันและเป็นเอกลักษณ์ของ วงแตรวง คือ การรวมกันระหว่างเครื่องดนตรีประเภทเครื่องเป่า กับเครื่องตีและเครื่องกระทบ

ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว  รัชกาลที่ ๖ แตรวงชาวบ้านเฟื่องฟูขึ้นอย่างมาก  พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงได้ทรงบัญญัติ คำว่า “ดุริยางค์” ขึ้น ดังนั้นวงดนตรีทั้งหลายจึงหันมา ใช้คำว่า “ดุริยางค์” แทนคำว่าดนตรี อาทิ วงจุลดุริยางค์ วงดุริยางค์สากล วงดุริยางค์ไทย เป็นต้นวงดุริยางค์ถูกใช้ในความหมายของการนั่งบรรเลง  เช่น วงดุริยางค์กรมศิลปากร วงดุริยางค์ซิมโฟนีกรุงเทพ เป็นต้น สำหรับวงโยธวาทิตนั้น นิยมเรียกดนตรีที่ใช้ในการแสดงสวนสนามของกองดุริยางค์ทหาร กองลูกเสือ นอกจากนั้นวงโยธวาทิตได้แพร่เข้าไปสู่ระบบการศึกษา  เข้าไปอยู่ในโรงเรียนทั่วประเทศทั้งระดับประถมศึกษาและ มัธยมศึกษา ทำหน้าที่บรรเลงเชิญธงชาติขึ้นสู่ยอดเสา นำแถวนักกีฬา และนำแถวลูกเสือ เป็นต้น แม้เครื่องดนตรีที่เห็นล้วนแล้วแต่เป็นเครื่องดนตรี ตะวันตก แต่วงแตรวงดังกล่าวมานี้กลับกลายเป็นการ แสดงพื้นบ้านอันเป็นเอกลักษณ์ของชุมชนต่างจังหวัด  แม้กระทั่งปทุมธานีจังหวัดปริมณฑลของกรุงเทพฯ ขึ้นมา ได้ ด้วยรูปแบบการบรรเลงเพลงที่นิยมใช้เพลงไทยเดิม ซึ่งถูกปรับประยุกต์ท่วงทำนองขึ้นมาเป็นเพลงลูกทุ่ง  นำมาเล่นภายในงานของชาวบ้าน ตั้งแต่งานขึ้น บ้านใหม่ โกนจุก ทำขวัญนาค แห่นาค แห่ขันหมาก ไหว้ครู ทอดกฐิน กระทั่งงานศพ เรียกได้ว่าแตรวงเป็นการแสดงที่มีหน้าที่อยู่ในแทบทุกโอกาสและวาระสำคัญตลอดทุกช่วงชีวิตของชาวบ้านเลยทีเดียว

# data[].attributes.headline
ประเพณีทำบุญวันตรุษ 6302027 นริศรา โพนสาลี

# data[].attributes.subject
ประเพณีทำบุญวันตรุษ 6302027 นริศรา โพนสาลี

# data[].attributes.attachment_link.title
วันตรุษไทย คืออะไร น้อยคนนักจะรู้จักความหมาย | สองยาม

# data[].attributes.headline
ประเพณีส่งข่าวแช่

# data[].attributes.subject
ประเพณีส่งข่าวแช่

# data[].attributes.body
https://www.stou.ac.th/Offices/rdec/nakornnayok/Main/OnlineExhibitions/Phatum/K.html
6503067 เดชพรรดิ์ ณ สงขลา

# data[].attributes.attachment_link.title
ประเพณีการหุงข้าวแช่ (เปิงสงกรานต์ )

# data[].attributes.attachment_link.description
เป็นประเพณีสงกรานต์ข้าวแช่ของชาวไทยรามัญ(มอญ) มีการนำข้าวสุกแช่ลงในน้ำเย็นลอยดอกมะลิพร้อมกับจัดอาหารคาวหวานจัดเป็นสำรับแล้วนำออกขบวนแห่ไปถวายพระและญาติผู้ใหญ่ที่เคารพนับถือในวันสงกรานต์ พอตอนบ่ายก็จะมีการก่อพระทรายและร่วมปล่อยนกปล่อยปลานำน้ำหอมไปสรงน้ำพระขอพรจากพระและยกขบวนไปรดน้ำอวยพรผู้ใหญ่ตามขนบธ…

# data[].attributes.headline
เทศกาลถือศิลลอด-เดือนรอมฏอน

# data[].attributes.subject
เทศกาลถือศิลลอด-เดือนรอมฏอน

# data[].attributes.body
บทความ

ทุกปีในเดือนรอมฎอนซึ่งเป็นเดือนที่ 9 ตามปฏิทินทางจันทรคติของอิสลาม เป็นช่วงเวลาที่มุสลิมทั่วโลกประมาณ 1,500 ล้านคนทั้งชายหญิงที่พ้นวัยแห่งความเป็นเด็กแล้วจะต้องปฏิบัติหน้าที่ทางศาสนาที่สำคัญประการหนึ่งนั่นคือ การถือศีลอด (ภาษาอาหรับเรียกว่า "อัศเซาม์" หรือ "ศิยาม") ตามหลักการอิสลาม การเจตนาหลีกเลี่ยงหน้าที่นี้ถือเป็นบาปการถือศีลอดคืออะไร
การถือศีลอดตามความหมายทางศาสนาของอิสลาม คือการงดเว้นจากการกิน การดื่ม การเสพ และการมีความสัมพันธ์ทางเพศ ตั้งแต่ดวงอาทิตย์ขึ้นจนถึงดวงอาทิตย์ตกตลอดทั้งเดือนรอมฎอนของทุกปีซึ่งอาจจะมีระยะเวลา 29 หรือ 30 วัน โดยมีเจตนาว่าทำเพื่ออัลลอฮฺวัตถุประสงค์ของการถือศีลอดคืออะไร
เมื่อเราศึกษาจากคัมภีร์กุรอาน ซึ่งเป็นคัมภีร์ที่บันทึกวจนะของอัลลอฮฺผู้ทรงกำหนดให้เราถือศีลอด เราได้พบบทบัญญัติเกี่ยวกับเรื่องการถือศีลอดว่า : "โอ้บรรดาผู้ศรัทธา การถือศีลอดได้ถูกกำหนดแก่สูเจ้าเช่นเดียวกับที่ได้ถูกกำหนดแก่บรรดาผู้คนก่อนหน้าสูเจ้า ทั้งนี้เพื่อที่สูเจ้าจะได้รู้จักยับยั้งตนเองและเกรงกลัวพระเจ้า" (กุรอาน 2.183)
จากบทบัญญัติดังกล่าวทำให้เราได้รู้ว่าวัตถุประสงค์สำคัญของการถือศีลอดก็คือ "เพื่อที่สูเจ้าจะได้รู้จักยับยั้งตนเองและเกรงกลัวพระเจ้า"
"การยับยั้งตนเอง" หมายถึงการยับยั้งจากการกิน การดื่มและการมีความสัมพันธ์ทางเพศซึ่งเป็นความต้องการขั้นต่ำของสัตว์ทั้งหลายโดยทั่วไป
ส่วน "ความเกรงกลัวพระเจ้า" นั้นเป็นวัตถุประสงค์สำคัญที่อิสลามต้องการจะปลูกฝังให้แก่ผู้ศรัทธาเกิดความรู้สึกเกรงกลัวพระองค์ เพราะในเดือนรอมฎอน บางสิ่งบางอย่างที่เราเคยกินและเคยทำได้ถูกสั่งห้ามเป็นการชั่วคราวตลอดเวลากลางวันเรายังงดเว้นได้ทั้งๆที่มิใช่ของต้องห้าม เรามีเงินอยู่ในกระเป๋า แต่เราก็ไม่ซื้ออะไรกิน เราสามารถที่จะแอบกินได้ แต่เราก็ไม่ทำ เพราะเรามีความสำนึกว่าพระเจ้าเฝ้ามองเราอยู่ ดังนั้น เมื่อพ้นจากเดือนถือศีลอดไปแล้ว การถือศีลอดจะเป็นบทเรียนสอนให้เราเกรงกลัวพระเจ้าและงดเว้นจากการกินหรือทำในสิ่งที่พระองค์ทรงห้ามเป็นการถาวร เช่น สุรา การพนัน ดอกเบี้ย การผิดประเวณีและอบายมุขอื่นๆซึ่งไม่เกิดประโยชน์อะไรต่อตัวเองและสังคมแต่ประการใด
นอกจากนั้นแล้ว จากบทบัญญัติแห่งคัมภีร์กุรอานดังกล่าวข้างต้นยังบอกให้เราได้ทราบว่าการถือศีลอดมิใช่เพิ่งจะมีขึ้นในสมัยของท่านนบีมุฮัมมัด (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) เมื่อประมาณ 1,400 ก่อน หากแต่ได้มีการก่อนหน้านี้นานแล้ว
การศึกษาประวัติศาสตร์ทำให้เรารู้ว่า ในศาสนาฮินดูซึ่งเป็นศาสนาเก่าแก่ในอินเดียก็มีการถือศีลอดเช่นกันโดยพวกพราหมณ์จะถือศีลอดในวันที่ 11 และ 12 ของทุกเดือน ดังนั้น พวกพราหมณ์จะถือศีลอดปีละ 24 วัน พวกโยคีชาวอินเดียบางคนจะถือศีลอดโดยการงดเว้นจากการกินและดื่มเป็นระยะเวลา 40 วันเช่นเดียวกับผู้ที่นับถือศาสนาเชน ชาวอียิปต์โบราณก็ถือว่าการถือศีลอดเป็นพิธีกรรมทางศาสนาอย่างหนึ่ง ในศาสนาโซโรแอสเตอร์ ถึงแม้ว่าจะไม่มีข้อกำหนดเรื่องการถือศีลอดแก่บุคคลทั่วไป แต่คัมภีร์ของศาสนานี้ก็กำหนดให้นักบวชของตนถือศีลอดด้วยเช่นกัน
สำหรับพวกยิว การถือศีลอด ถูกถือว่าเป็นหน้าที่ทางศาสนาที่ทุกคนจะต้องปฏิบัติ นบีมูซา (หรือโมเสส) ก็ใช้เวลา 40 วันถือศีลอดบนภูเขาซีนายก่อนที่จะได้รับบทบัญญัติกฎหมายจากพระผู้เป็นเจ้า พวกยิวจึงถือว่าเป็นการดีที่จะถือศีลอด 40 วันและถือว่าวันที่ 40 เป็นวันบังคับในการถือศีลอดซึ่งวันสุดท้ายนี้จะตรงกับวันที่ 10 ของเดือน 7 ตามปฏิทินของยิวและวันนี้ถูกเรียกว่าวัน "อาชูรอ" (แปลว่าที่สิบ) และวันนี้เองที่เป็นคัมภีร์เตารอตหรือบัญญัติสิบประการได้ถูกประทานแก่ นบีมูซา
ในศาสนาคริสต์ก็มีการถือศีลอด พระเยซูหรือนบีอีซาก็เคยถือศีลอดเป็นเวลา 40 วันในป่า (ดูไบเบิล มัทธิว 4.2) นบียะฮฺยาหรือยอห์น แบพติสต์ก็เคยถือศีลอดร่วมกับสาวกของท่านเช่นกัน (ดูไบเบิล มาระโก 2.18)
ในแผ่นดินอารเบียก่อนหน้าสมัยท่านนบีมุฮัมมัด (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) พวกชาวอาหรับกุเรชก็เคยถือศีลอดในวัน "อาชูรอ" (วันที่ 10 ของเดือนมุฮัรฺร็อม) เพราะในวันนั้นเป็นวันเปลี่ยนผ้าคลุมก๊ะอฺบ๊ะฮฺผืนใหม่ แต่ในนครมะดีนะฮฺ พวกยิวก็ยังคงถือศีลอดในวันที่ 10 เดือน 7 ตามปฏิทินของพวกตน
สรุปก็คือการถือศีลอดเป็นมาตรการหนึ่ง ซึ่งอิสลามนำมาใช้เพื่อฝึกมนุษย์ให้รู้จักยับยั้งชั่งใจในการกินและรู้จักเกรงกลัวพระเจ้า เพราะถ้าหากมนุษย์ไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจในการกินและไม่เกรงกลัวพระเจ้าแล้ว มนุษย์จะกินทุกอย่างโดยไม่รู้จักพอ และจะกินแม้กระทั่งป่าและภูเขาการปฏิรูปการถือศีลอดโดยอิสลาม
เนื่องจากการถือศีลอด เป็นบทบัญญัติที่พระผู้เป็นเจ้าได้กำหนดไว้ให้มนุษย์ได้ปฏิบัติมาตั้งแต่ดึกดำบรรพ์แล้ว แต่เนื่องจากผู้คนในศาสนาต่างๆเข้าใจและถือศีลอดกันอย่างผิดๆ ดังนั้น พระผู้เป็นเจ้าจึงได้ส่งนบีมุฮัมมัด (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) มาปฏิรูปการถือศีลอดให้เป็นไปตามวัตถุประสงค์ และวิธีการที่พระผู้เป็นเจ้าต้องการดังนี้
1) ก่อนหน้าสมัยอิสลาม ผู้คนในบางศาสนาได้ถือเอาการถือศีลอดเป็นเครื่องมือทรมานร่างกายเพื่อความหลุดพ้นทางด้านจิตวิญญาณ ความเข้าใจผิดเช่นนี้ปัจจุบันยังคงเห็นได้ในหมู่พวกโยคีในอินเดียที่อดอาหารจนร่างกายซูบผอม แต่เมื่ออิสลามมา อิสลามได้บอกให้ผู้ศรัทธาได้รู้เป็นการชัดเจนว่าวัตถุประสงค์ของการถือศีลอดมิใช่เพื่อทรมานร่างกาย แต่เพื่อเป็นการฝึกฝนให้มนุษย์ได้รู้จักยำเกรงพระเจ้าดังที่กล่าวมาข้างต้น
2) ในศาสนาก่อนหน้าอิสลาม การถือศีลอดเป็นข้อบังคับสำหรับคนในบางชนชั้นเท่านั้น เช่น ในศาสนาฮินดู การถือศีลอดมิได้เป็นข้อบังคับสำหรับคนที่มิใช่พราหมณ์ ในหมู่ผู้นับถือศาสนาโซโรแอสเตอร์ การถือศีลอดเป็นข้อบังคับสำหรับพวกพระและนักบวชเท่านั้น ในกรีก ผู้หญิงเท่านั้นที่ต้องถือศีลอด แต่ในอิสลาม การถือศีลอดถือเป็นสิ่งดี ดังนั้น การถือศีลอดจึงได้ถูกกำหนดเป็นข้อบังคับสำหรับมุสลิมทุกคนทั้งชายและหญิงที่พ้นวัยเป็นเด็กแล้ว
3) โดยทั่วไปแล้ว ศาสนาอื่นนอกไปจากอิสลามมักจะใช้ปฏิทินสุรยคติกำหนดเวลาการถือศีลอดซึ่งทำให้ผู้นับถือศาสนานั้นต้องถือศีลอดในฤดูกาลเดียวกันโดยไม่มีการเปลี่ยนแปลง ถ้าหากเดือนถือศีลอดถูกกำหนดในฤดูร้อน ผู้นับถือศาสนานั้นก็จะต้องถือศีลอดในฤดูร้อนตลอดไปซึ่งทำให้ผู้ถือศีลอดต้องทนลำบากอดอาหารในฤดูกาลเดียวกันไปตลอดชีวิต แต่อิสลามได้ใช้ปฏิทินทางจันทรคติเป็นตัวกำหนดเวลาการถือศีลอด ดังนั้น ผู้ถือศีลอดในอิสลามจึงได้ถือศีลอดในทุกฤดูกาล
4) ในคัมภีร์ของศาสนาอื่นมิได้ระบุรายละเอียดการถือศีลอดไว้เป็นการชัดเจน เช่น ข้อยกเว้นจากการถือศีลอดแก่บางคนในบางสถานการณ์ คัมภีร์ไบเบิล ฉบับเลวิติโก 16.29 กล่าวว่าถ้าคนแปลกหน้าที่ถึงแม้จะไม่ใช่ยิว แต่เมื่อมาอยู่กับพวกยิวก็จะต้องถือศีลอดด้วย แต่ในอิสลาม คัมภีร์กุรอานกำหนดไว้เป็นการชัดเจนว่าการถือศีลอดได้รับการยกเว้นสำหรับคนป่วยและคนเดินทาง แต่หลังจากเดือนรอมฎอนแล้วก็ให้ถือศีลอดชดใช้ในวันที่ขาดไป (ดูกุรอาน 2.184) นอกจากนั้นแล้ว หญิงมีครรภ์ก็ได้รับการยกเว้นจากการถือศีลอดถ้าการถือศีลอดจะเป็นอันตรายต่อตัวผู้หญิงเองหรือต่อเด็กในครรภ์ ผู้หญิงที่มีประจำเดือนก็ได้รับการยกเว้น แต่เมื่อหมดประจำเดือนแล้วก็ค่อยถือชดใช้วันที่ขาดไปให้ครบ
5) ศาสนาโบราณบางศาสนามีการถือศีลอดด้วยการอดอาหารต่อเนื่องกันเป็นระยะเวลา 40 วัน บางครั้งก็อนุญาตให้กินทุกอย่างยกเว้นข้าวและเนื้อในระหว่างการถือศีลอด ในหมู่ผู้นับถือศาสนาเชนในอินเดีย การถือศีลอดครั้งหนึ่งจะใช้เวลาหลายอาทิตย์ พวกนักบวชชาวคริสเตียนในอารเบียก่อนหน้าอิสลามก็เคยถือศีลอดต่อเนื่องกันเป็นเวลาหลายวัน ส่วนพวกยิวจะถือศีลอดด้วยการอดอาหารเป็นระยะเวลา 24 ชั่วโมง แต่อิสลามจะถือสายกลางโดยกำหนดให้มุสลิมงดเว้นจากการกินและการดื่มทุกอย่างตั้งแต่ดวงอาทิตย์ขึ้นจนถึงดวงอาทิตย์ตกเท่านั้น
6) ข้อปฏิบัติอย่างหนึ่งในการถือศีลอดของชาวยิวก็คือ หลังจากการละศีลอดแล้ว พวกยิวได้รับอนุญาตให้กินอะไรก็ได้ที่พวกเขากินในตอนละศีลอด หลังจากนั้นแล้ว จะกินอะไรไม่ได้อีก พูดอีกอย่างหนึ่งก็คือ เมื่อละศีลอดเสร็จแล้วก็เริ่มถือศีลอดต่อเลยทันที ธรรมเนียมการถือศีลอดของพวกอาหรับเองก็กำหนดว่าถ้านอนหลับไปในตอนกลางคืนแล้วจะตื่นขึ้นมากินอะไรในตอนดึกไม่ได้อีกต่อไป ดังนั้น จึงมีบางคนที่เพลียจากการถือศีลอดในตอนกลางวันและเผลอหลับไปในตอนกลางคืน แต่เมื่อตื่นขึ้นมากลางดึกแล้วไม่สามารถกินอะไรได้ วันรุ่งขึ้น บางคนจึงหิวจนถึงกับเป็นลมสลบไปก็มี แต่ในอิสลาม หลังจากการละศีลอดแล้ว อิสลามอนุญาตให้ผู้ถือศีลอดกินและดื่มได้เรื่อยไปจนกระทั่งถึงรุ่งอรุณ (ดูกุรอาน 2.187)
7) ในสมัยก่อนหน้าอิสลาม ในช่วงเวลาของการถือศีลอด สามีและภรรยาจะนอนแยกกัน แต่เนื่องจากการทำเช่นนี้เป็นการฝืนธรรมชาติ เมื่อเกิดความต้องการทางเพศขึ้นมา สามีภรรยาชาวอาหรับจึงต้องแอบมีความสัมพันธ์ทางเพศกัน ดังนั้น อิสลามจึงห้ามการมีความสัมพันธ์ทางเพศแต่เฉพาะในช่วงเวลากลางวันระหว่างการถือศีลอดเท่านั้น แต่อนุญาตให้มีความสัมพันธ์ทางเพศได้ในตอนกลางคืน (ดูกุรอาน 2.187)
8) การหลงลืมและการผิดพลาดโดยไม่เจตนาเป็นที่ได้รับการให้อภัยในอิสลาม ดังนั้น ในระหว่างการถือศีลอด ถ้าหากใครกินหรือดื่มเพราะการหลงลืมหรือไม่มีเจตนา การถือศีลอดในวันนั้นก็ยังคงไม่เสีย เมื่อนึกขึ้นได้ก็ให้หยุดกินและถือศีลอดต่อไปจนกระทั่งครบวัน การอาเจียนหรือการมีอสุเคลื่อนออกมาโดยไม่ตั้งใจก็ไม่ทำให้เสียการถือศีลอดเช่นกัน
9) ในหมู่ชาวยิว ถือว่าการถือศีลอดเป็นการรำลึกถึงความทุกข์ยากลำบาก และเป็นสัญลักษณ์ของความโศกเศร้า ดังนั้น ในระหว่างการถือศีลอด พวกยิวจะไม่ล้างหน้าและจะทำตัวให้ดูเป็นผู้ที่เศร้าโศก นบีอีซาหรือพระเยซูจึงได้กล่าวว่า : "เมื่อท่านถืออดอาหาร อย่าทำหน้าเศร้าหมองเหมือนคนหน้าซึ่อใจคดด้วยเขาทำหน้าให้มอมแมมเพื่อจะให้คนเห็นว่าเขาถืออดอาหาร เราบอกความจริงแก่ท่านว่าเขาได้บำเหน็จของเขาแล้ว ฝ่ายท่านเมื่อถืออดอาหาร จงล้างหน้าและเอาน้ำมันใส่ศีรษะเพื่อคนจะไม่ได้รู้ว่าถืออดอาหาร แต่ให้ปรากฏแก่พระบิดาของท่านผู้ทรงเห็นในที่ลี้ลับจะทรงโปรดประทานบำเหน็จแก่ท่าน" (มัทธิว 6.16-18) เช่นเดียวกัน ในอิสลาม การใช้น้ำมันใส่ผม การใช้น้ำหอมของผู้ชายในขณะที่ถือศีลอดไม่เป็นที่ต้องห้าม การล้างหน้า การถูฟันและการอาบน้ำก็เป็นที่อนุมัติ เพราะการถือศีลอดมิได้มีวัตถุประสงค์เพื่อการทนทุกข์ทรมาน จนทำให้ผู้คนเห็นว่าการปฏิบัติตามคำบัญชาของอัลลอฮฺ เป็นเรื่องยากและไม่อยากทำ
10) นอกจากการถือศีลอดภาคบังคับในเดือนรอมฎอนแล้ว ท่านนบีมุฮัมมัด (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) ยังได้ถือศีลอดในบางวันของสัปดาห์เป็นการเฉพาะของท่านด้วย การถือศีลอดประเภทนี้ไม่เป็นการบังคับสำหรับมุสลิม แต่เป็นข้อแนะนำว่าใครทำได้ก็ถือเป็นการดี (หรือที่ในภาษาอาหรับเรียกว่ามุสตะฮับ)ผลดีของการถือศีลอด
1) ประการแรกก็คือเพื่อเป็นการฝึกให้เกิดความรู้สึกยับยั้งตนเองและเกรงกลัวพระเจ้า (หรือที่เรียกกันว่า ตักวา ) โดยปกติแล้ว แรงกระตุ้นให้ทำบาปนั้นมักจะเกิดขึ้นจากการมีความต้องการเยี่ยงสัตว์มากเกินพอดี แต่การถือศีลอดจะช่วยลดความรู้สึกทางด้านนี้ลง ด้วยเหตุนี้ ท่านนบีจึงได้แนะนำชายหนุ่มที่ยังไม่สามารถแต่งงานและไม่สามารถควบคุมความความต้องการทางเพศของตัวเองได้ให้ถือศีลอด เพราะการถือศีลอดจะช่วยลดอารมณ์ทางเพศลง
2) การถือศีลอดทำให้คนร่ำรวยและคนมีอันจะกิน รู้สึกถึงความหิวและความกระหาย ความรู้สึกเช่นนี้ด้วยตัวเองจะทำให้คนเหล่านั้นรู้สึกถึงความทุกข์ยากของคนจนและมีจิตใจที่อยากจะช่วยเหลือคนเหล่านั้น นอกจากนี้แล้ว อิสลามยังได้แนะนำให้ทำทานแก่คนยากจนและคนตกทุกข์ได้ยากในเดือนนี้เป็นพิเศษด้วย และก่อนที่เดือนแห่งการถือศีลอดจะสิ้นสุดลง อิสลามก็วางข้อกำหนดไว้อย่างเข้มงวดให้มุสลิมทุกคนต้องจ่าย "ซะกาตฟิฏเราะฮฺ" (ซึ่งเป็นข้าวสารประมาณ 3 ลิตร)แก่คนยากจนหรือคนไม่มีจะกินเพื่อให้คนเหล่านี้มีอาหารสำหรับฉลองวันเทศกาล "อีดิล ฟิฏริ" หากใครไม่จ่ายซะกาตฟิฏเราะฮฺ อัลลอฮฺก็จะยังไม่รับการถือศีลอดของคนผู้นั้น ดังนั้น การถือศีลอดจึงเป็นมาตรการหนึ่งที่ช่วยดึงคนมีอันจะกินให้หันมารับรู้ความรู้สึกของคนหิวโหยและช่วยเหลือคนเหล่านั้น
3) การถือศีลอดเป็นการฝึกฝนผู้ศรัทธา ให้รู้จักอดทนในการที่จะเผชิญต่อความยากลำบาก ที่อาจจะเกิดขึ้นเป็นบางครั้งบางคราวในชีวิต เช่น การขาดแคลนอาหาร หรือวิกฤตการณ์ต่างๆ
4) การหิวและการอดอาหารนานเกินไปอาจทำให้ร่างกายอ่อนแอ แต่การกินอาหารมากเกินไปนั้นเป็นอันตรายต่อสุขภาพร่างกายของมนุษย์มากกว่า ดังนั้น การถือศีลอดในบางครั้งจึงเป็นผลดีต่อสุขภาพของร่างกาย เป็นการบำบัดโรคบางอย่าง เพราะการอดอาหารจะช่วยลดไขมันที่เกินความต้องการและขับสารพิษบางอย่างออกจากร่างกายของมนุษย์ การทดลองและการสังเกตุของวิทยาศาสตร์ทางการแพทย์ยืนยันถึงเรื่องนี้แล้ว ท่านนบีได้เคยกล่าวว่า "ทุกสิ่งทุกอย่างมีซะกาต และซะกาตของร่างกายคือการถือศีลอด" (ซะกาตหมายถึงการซักฟอกให้สะอาดและความเจริญงอกงาม)
5) การถือศีลอดเป็นการปกป้องผู้ถือศีลอดให้พ้นจากบาปต่างๆ เพราะในขณะถือศีลอด ผู้ถือศีลอดไม่เพียงแต่จะต้องงดเว้นจากการกิน การดื่มเท่านั้น แต่ยังจะต้องงดเว้นจากการนินทาว่าร้าย การพูดจาไร้สาระ การคิดและการทำสิ่งชั่วช้าเลวทรามต่างๆด้วย อิสลามถือว่าคนที่ถือศีลอดแต่ยังไม่งดเว้นจากการนินทาว่าร้ายผู้อื่นนั้นจะไม่ได้อะไรจากการถือศีลอดนอกไปจากความหิว
6) การถือศีลอดเป็นการฝึกจิตใจให้มีสมาธิแน่วแน่ ในสิ่งที่ตัวเองยืนหยัดศรัทธา ประสบการณ์ของบุคคลสำคัญๆบางคนในโลกยืนยันถึงความจริงในเรื่องนี้ได้เป็นอย่างดี
7) ถึงแม้การถือศีลอดจะทำให้ท้องเกิดความหิวกระหาย แต่ขณะเดียวกัน มันก็ทำให้หัวใจเกิดความหิวกระหายที่จะทำดีด้วย
8) การถือศีลอดก่อให้เกิดความเสมอภาคขึ้นในหมู่ประชาชาติมุสลิม เพราะในเดือนรอมฎอน ไม่ว่าใครจะรวยหรือจนขนาดไหน มุสลิมทุกคนต่างก็ต้องอดอาหารตามคำบัญชาของอัลลอฮฺด้วยกันทั้ง

อ้างอิง
http://oknation.nationtv.tv/blog/okislam/2007/09/16/entry-23

6504149 โอภาส เจริญสุข

# data[].attributes.body
27 กรกฎาคม - 28 กรกฎาคม ชูรออ์  แปลว่า วันที่ 10 มุสลิมในประเทศไทย คือวันขอบคุณพระเจ้า มีการทำอาหารชนิดหนึ่ง คือขนมกวนวันที่สิบภาษาอาหรับอาชูรออ์ แปลว่า วันที่ 10 ซึ่งในอิสลามหมายถึงวันที่ 10 แห่งเดือน มุฮัรรอม แห่งปฏิทินอิสลาม ชาวมลายูในภาคใต้จะมีการทำบุญร่วมกันเเละจะทำการถือศีลอด เพื่อเป็นการขอบพระทัยต่ออัลลอฮฺ และให้เกียรติ

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
วันอาชูรออ์ คือ วันแห่งการขอบคุณพระเจ้า

อับดุลวาเฮดสุคนธาเรียบเรียง วันอาชูรออ์คือวันแห่งการขอบคุณพระเจ้า
มุหัรร็อมเป็นเดือนมีความศิริมงคลมีความดีมากมายและเป็นเดือนแรกตามปฏิทินฮิจญ์เราะฮฺศักราชเป็นหนึ่งในบรรดาสี่เดือนต้องห้าม(อัชฮุรอัล-หุรุม)

อิมามอัน-นะวะวีย์กล่าวว่า "อุละมาอ์ส่วนใหญ่ทั้งรุ่นก่อนและรุ่นหลังต่างมีความเห็นพ้องกันว่าวันอาชูรออ์คือวันที่สิบของเดือนมุหัรร็อม"

ท่านรสูลศ็อลลัลลอฮุอลัยฮิวะสัลลัมกล่าวความว่า

أفضل الصّيام بعد رمضان شهرُ الله المحرم"

"การถือศีลอดที่ประเสริฐที่สุดหลังจากเดือนเราะมะฎอนคือการถือศีลอดในเดือนของอัลลอฮฺที่ต้องห้ามที่ชื่อว่าเป็นเดือนอัล-มุหัรร็อม"

มีรายงานจากอิบนิอับบ๊าสร่อฎิยัลลอฮุอันฮุมากล่าวว่า

عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا قَالَ قَدِمَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْمَدِينَةَ فَرَأَى الْيَهُودَ تَصُومُ يَوْمَ عَاشُورَاءَ فَقَالَ مَا هَذَا ؟ قَالُوا : هَذَا يَوْمٌ صَالِحٌ ، هَذَا يَوْمٌ نَجَّى اللَّهُ بَنِي إِسْرَائِيلَ مِنْ عَدُوِّهِمْ فَصَامَهُ مُوسَى، قَالَ فَأَنَا أَحَقُّ بِمُوسَى مِنْكُمْ فَصَامَهُ وَأَمَرَ بِصِيَامِهِ

"เมื่อท่านร่อซูลอพยพมาถึงมะดีนะฮฺท่านได้เห็นพวกยิวถือศีลอดในวันอาชูรอท่านร่อซูลลุลลอฮฺจึงถามพวกยิวว่าวันนี้เป็นวันอะไร ?

พวกยิวตอบว่าวันนี้เป็นวันที่ดีและวันที่อัลลอฮฺทรงให้ชาวอิสรออีลรอดพ้นจากศัตรู (หมายถึงฟิรอูนหรือฟาโรห์) และต่อมาท่านนบีมูซาก็ได้ถือศีลอดในวันนั้น

ท่านร่อซูลจึงกล่าวว่า : ฉันนั้นสมควรสำหรับท่านนบีมูซายิ่งกว่าพวกเจ้า (หมายถึงท่านร่อซูลมีสิทธิที่จะถือศีลอดนี้ยิ่งกว่าพวกชาวอิสรออีลเสียอีก) ดังนั้นท่านนบีก็ถือศีลอดวันอาชูรอและกำชับให้มุสลิมถือศีลอดในวันอาชูรออีกด้วย"

(บันทึกโดยอิมามอัลบุคอรีย์และมุสลิม)
"และแท้จริงพวกเขาทำให้เราเกิดโทสะ" "และแท้จริงพวกเราทั้งหมดอยู่ในสภาพเตรียมพร้อม" "แล้วพวกเขา(ฟิรเอาน์) ได้ติดตามพวกเขา(วงศ์วานอิสรออีล) เมื่อเวลาตะวันขึ้น" "เขา (มูซา)ได้กล่าวว่า "ไม่หรอกแท้จริงพระเจ้าของฉันทรงอยู่กับฉันพระองค์ทรงขี้แนะทางแก่ฉัน" "ดังนั้นเราได้ดลใจมูซาว่า "จงฟาดทะเลด้วยไม้เท้าของเจ้า" แล้วมันก็ได้แยกออกแต่ละข้างมีสภาพเหมือนภูเขาใหญ่" "และเราได้ให้พวกอื่นให้เข้ามาใกล้ณที่นั้น" "และเราได้ให้มูซาและผู้ที่ออยู่ร่วมกับเขาทั้งหมดรอดพ้นไป"
เรื่องราวของท่านนบีมูซาอะลัยฮิสลามตอนข้ามทะเลแดงสูเราะห์อัช-ชุอะรออ์ 52- 67

วันหนึ่งอัลลอฮฺจึงได้ทรงมีบัญชาแก่นนบีมูซาว่าจงพาพวกบนีอิสรออีลออกจากอียิปต์ในตอนกลางคืนเมื่อฟาโรห์รู้เขาได้ระดมผู้คนและกองทหารออกติดตามพวกนบีอิสรออีลทันทีตอนตะวันรุ่งอรุณและตามมาทันขบวนอพยพที่ตรงริมฝั่งทะเลแดง

อิม่ามอัตฏอบรีย์ กล่าวว่าจำนวนพวกนบีอิสรออีลติดตามท่านนบีมูซา 70,600คน

พวกนบีอิสรออีลได้ร้องเอะอะโวยวายด้วยความกลัวเมื่อเห็นฟาโรห์ยกกองทัพติดตามมา

นบีมูซาจึงได้กล่าวว่าพวกท่านไม่ต้องกลัวอัลลอฮทรงอยู่กับฉันพระองค์จะทรงนำทางฉัน

แล้วท่านก็ได้รับบัญชาจากอัลลอฮว่าจงใช้ไม้เท้าฟาดลงไปที่ทะเล

นักอธิบายอัลกุรอานกล่าวว่าในการฟาดไม้เท้าลงในทะเลนั้นมันได้กลายเป็น 12 ทางเดินซึ่งเป็นทางเดินของแต่ละตระกูลของวงศ์วานอิสรออีลเมื่อนบีมูซาพาคนของท่านข้ามทะเลไปหมดแล้วพระองค์จะทรงให้ฟาโรห์และคนของเขาจมน้ำตาย

· จะต้องปฏิบัติตามคำสั่งของอัลลอฮฺ

· จงขอบคุณอัลลอฮฺเมื่อได้รับจากสิ่งที่ดีๆ

· อัลลอฮฺทรงชี้ทางนำให้แก่ผู้ที่ศรัทธา

· จะต้องเชื่อมั่นในการช่วยเหลือของอัลลอฮฺ

· อัลลอฮฺทรงลงโทษผู้ที่ดื้อดึงต่อพระองค์

· นี่คืออุทาหรณ์จุดจบของผู้ที่ปฏิเสธอัลลอฮฺ

# data[].attributes.attachment_link.title
วันอาชูรออ์ คือ วันแห่งการขอบคุณพระเจ้า

# data[].attributes.attachment_link.description
วันอาชูรออ์ คือ วันแห่งการขอบคุณพระเจ้า อับดุลวาเฮดสุคนธาเรียบเรียง วันอาชูรออ์คือวันแห่งการขอบคุณพระเจ้า ...

# data[].attributes.headline
วันอีด(วันอีดิลฟิฎริแลัวันอีดิลอัฏฮา)

# data[].attributes.subject
วันอีด(วันอีดิลฟิฎริแลัวันอีดิลอัฏฮา)

# data[].attributes.headline
ประเพณีทำบุญวันตรุษ 6302027 นริศรา โพนสาลี

# data[].attributes.subject
ประเพณีทำบุญวันตรุษ 6302027 นริศรา โพนสาลี

# data[].attributes.body
https://www.sanook.com/campus/946811/

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
วันตรุษไทย ถือเป็น วันปีใหม่ในสมัยโบราณ ตรงกับวันแรม 13 - 15 ค่ำเดือน 4 และวันขึ้น 1 ค่ำเดือน 5 รวม 3 วัน โดยถือเอาวันแรก คือวันแรม 14 ค่ำเป็นวันจ่าย เพื่อตระเตรียมสิ่งของไว้ทำบุญ วันกลาง คือวันแรม 15 ค่ำ เป็นวันทำบุญตักบาตร และมีการละเล่นสนุกสนานตาม ประเพณีท้องถิ่น ซึ่งจะเล่นกับจนถึงวันที่ 3 คือวันขึ้น 1 ค่ำเดือน 4

ประเพณีทำบุญวันตรุษ

คำว่า "ตรุษ" แปลว่า ตัด หรือ ขาด ซึ่งหมายความ ว่า ตัดปีเก่าที่ล่วงมาแล้วให้ขาดไป ประเพณีตรุษนี้แต่เดิมเป็นของพวกอินเดียฝ่ายใต้ เมื่อพวกทมิฬได้มาครองเมืองลังกา ได้นำพิธี ตรุษซึ่งเป็นลัทธิศาสนาของตนเข้ามาปฎิบั ติ จึงกลายเป็นงานนักขัตฤกษ์ใหญ่ นิมนต์พระสงฆ์ มาเจริญพระพุทธมนต์ในวันแรม 14 ค่ำ วัน แรม 15 ค่ำเดือน 4 และขึ้น 1 ค่ำ เพื่อให้ เป็นสิริมงคลแก่บ้านเมืองของตน ขนมที่จัดทำขึ้นในวันตรุษที่จะขาดไม่ได้คือ ข้าวเหนียวแดง และกะละแม มีการทำบุญตักบาตรเลี้ยงพระตามประเพณี บางวัดก็จัดให้มีสวดภาณยักษ์ ประเพณีตรุษนี้คนในหมู่บ้าน ตามท้องถิ่นต่างๆ ได้ประกอบพิธีทำบุญตักบาตรที่วัด และมีการละเล่นต่าง ๆ ตามความนิยมแต่ละยุคสมัยในท้องถิ่น

ชาวไทย ได้นำแบบแผนประเพณีวันตรุษมาจากลังกา เพราะพระพุทธศาสนาจากลังกาได้เข้าเผยแพร่ในประเทศไทย สมเด็จกรมพระยาดำรงราชนุภาพ ได้ทรงวินิจฉัย ด้วยเหตุผล 3 ประการว่า

อาจได้ หนังสือที่เป็นตำรามา ซึ่งเป็นภาษาสิงหฬ และจารึก ลงในใบลานด้วยอักษรสิงหฬ แล้วมาแปลออก เป็นภาษาไทยเรา

อาจมีพระเถระ ชาวลังกา ซึ่งเป็นที่มีความชำนาญในการพิธี ตรุษ ได้เข้ามาในเมืองไทย แล้วมาบอกเล่า และสอนให้ทำพิธีตรุษกันขึ้น

อาจมีพระสงฆ์ของไทยเรา ได้ไปเห็นชาว ลังกาทำพิธีตรุษ และได้มีโอกาสได้ศึกษาทำ พิธีตรุษนั้น จนมีความสามารถทำได้ แล้วก็ ได้นำเอาตำรานั้นเข้ามาสู่ประเทศไทย

ในเหตุผล 3 ประการดังกล่าว สมเด็จกรมพระยา ดำรงราชานุภาพ ทรงวินิจฉัยว่า " พระสงฆ์ไทย เราไปได้ความรู้ และได้นำเอาตำราตรุษมา จากลังกา น่าถูกต้องกว่าประการอื่น เพราะมีเรื่อง ในพงศาวดารปรากฎไว้เป็นหลักฐาน"

ประวัติประเพณีทำบุญวันตรุษ

พิธีตรุษนี้ เข้ามาในประเทศไทยเป็นเวลานานแล้ว เมื่อครั้งกรุงสุโขทัยเป็นราชธานี ปรากฎว่ามี พิธีทำวันบุญตรุษ ซึ่งนางนพมาศที่เป็น สนมเอกของพระร่วงเจ้ากล่าวไว้ในหนังสือนพมาศว่า ครั้งเดือน 4 ถึงกาลพระราช พิธีพัจฉรฉินท์โลกสมมุติเรียกว่า " ตรุษ" ฝ่าย พุทธศาสนาพนักงานก็ได้ตักบาตรทราย จับด้ายมงคล สูตรใส่บลุ้งไว้ในโรงราชพิธีทั้ง 4 ทิศ พระเนตร และในพระราชนิเวศน์ จึงอัญเชิญพระพุทธป ฎิมากรมาประดิษฐาน อาราธนาพระเถระผลัดเปลี่ยนกัน มาจำเริญพระปริตรในโรงราชพิธีทุกตำบลสิ้น ทิวาราตรี 3 วาระ และด้ายมงคลสูตรในราตรี เหล่า ทหารยิงปืนใหญ่รอบพระนคร ฝ่ายพราหมณ์จารย์ก็ ประมุขกันผูกพรตกระทำพระราชพิธีในเทวสถานหลวง ตั้งเครื่องพิธีกรรมสังเวยบวงสรวงพระเทวรูปทั้งมวล มีพระปรเมศวรเป็นต้น แล้วก็เปลี่ยนเวร กันอ่านอาคมในทิวาราตรีทั้ง 3 ครั้นเวลาพลบค่ำ

สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวก็เสด็จยังหน้าพระลานโรงราชพิธีสว่างไปด้วยแสงโคมประทีปชวาลา ทรงสถิตย์ในมหาฬดัดพิดาน ผ้าขาวเป็นที่นั่ง แล้วก็สมาทานสิน 5 ทรงสดับพระมหาเถระเจ้า ด้วยของรัตนสูตรและอาฎานาฎิยสูตร โดยสัจจเคารพ...ครั้งรุ่งขึ้นเป็นวันสิ้นปี ก็ทรงปรนนิบัติ พระมหาเถระเจ้าด้วยของคาวหวาน อันประณีต ถวายไตรจีวรบริเวณสมณะสิ้นทุกพระองค์ แล้วก็ตั้งกระบวนแห่เป็นปัญจะพยุหะ ประพรมน้ำ พระพุทธมนต์ และโรยทรายรอบพระราชนิเวศน์นั้น กระบวนหนึ่งรอบพระนครท้องสถลมารนั้นสี่กระบวน ดูเป็นสง่างามยิ่งนัก เหล่านักเลงก็เล่น มหรรสพเอิกเกริกสมโภชบ้านเมืองเป็นการนักขัตฤกษ์ บรรดา นิกรมวลราษฎรชายหญิง ก็แต่งตั้งนุ่งห่มประดับ กายโอ่โถง พากันมาเที่ยวดูแห่ ดูงาน นมัสการพระในวันสิ้นปี และ วันขึ้นปีใหม่ และหมู่พระสนมกำนัลในทั้งหลาย ก็ประดับกาย ด้วยเครื่องสรรพาภรณ์ ตามเสด็จพระร่วงเจ้า ออก ทางท้องฉนวนวัดหน้าพระธาตุ ถวายข้าวบิณฑ์ บู ชาพระรัตนตรัย แล้วประโคมดุริยดนตรีขับร้อง ฟ้อน รำสมโภชพระพุทธปฎิมากรโดยนิยม......."

ข้อความนางนพมาศที่ปรากฎนี้ พิธีตรุษได้เข้ามาในประเทศไทยนานนับเป็นร้อยๆ ปี สมัยกรุงสุโขทัยทุกคนที่เข้าร่วมพิธีต้องสวม มงคลพิสมร มือถือกระบองเพชร การนิมนต์พระสงฆ์สวดพระ อาฎานาฎิยสูตรอยู่ตลอดรุ่งก็เพื่อระงับ โรคภัยไข้เจ็บและอันตรายต่างๆ ไม่ให้เกิด แก่ประชาราชอาณาจักร เหมือนกับสมัยหนึ่งในเมือง เวสาลีครั้งพุทธกาล ได้เกิดโรคภัยไข้เจ็บต่างๆ มีพวกมิจฉาชีพเบียดเบียนชาวเมืองทั่วไป พระ พุทธเจ้าได้เสร็จไปถึงทรงประทานบาตรน้ำพระ พุทธมนต์ให้พระอานนท์นำไปประพรมตามกำแพงเมือง พร้อมกับประทานเนื้อสวดพระอาฎานาฎิยสูตร ไปสวดแล้วโรคภัยต่างๆ ก็หายสิ้น

การที่พระสงฆ์สวดบทอาฎานาฎิยสูตรหรือสวดบทภาณยักษ์ภาพนั้น ยังมีผู้เข้าใจกันว่า สวดเพื่อให้ผีตกใจกลัว และผู้ที่มีปืนก็ยิงปืนสนั่นหวั่นไหว เป็นการไล่ผี ผู้เฒ่าผู้แก่จัดเตรียมตำปูนขมิ้นผสมกันวางไว้ข้างที่นอนไว้ให้ พวกผีญาติ ผีเรือน ตกใจกลัววิ่งกันชุลมุน ล้มลุกคลุกคลาน หัวแตก สีข้างเดาะ จะได้หยิบเอา ปูนขมิ้นทาแล้วยังเอากระบอกไม้ใส่อาหารคาว หวาน แขวนไว้ตามกิ่งไม้ โยงมาหัวบันไดที่ เรียกกันว่า " ข้าผอมกระบอกน้ำ" เอาไว้ ให้พวกผีที่กลัวเสียงสวดพระปริตรและเสียงปืน วิ่งหนีเห็นเหนื่อยจะได้หยิบกิน แล้วยังห้ามไม่ให้ผู้ใดถ่ายมูตคูถลงร่องเรือน เกรงจะไปเปรอะเปื้อนพวกผีที่วิ่งหนีชุลมุลใต้ถุน และยังเชื่อถือว่าถ้าผู้ใด ไม่สวดมงคล ผีอาจวิ่งมาชนล้ม หรือมา หลอกหลอน ทำให้เกิดเจ็บไข้ได้ป่วย เกิดการ เพ้อคลั่งมีกริยาต่าง ๆ ถือกันมาจนทุก วันนี้

ประเพณีตรุษนี้ คนในหมู่บ้าน และ ตามท้องถิ่นต่างๆ ได้ประกอบพิธีทำบุญตักบาตรที่วัดและมีการละเล่นต่างๆ ตามความนิยม แต่ละยุคละสมัย ในท้องถิ่นจังหวัดปทุมธานีสมัย ก่อนประมาณ 40-50 ปีที่ผ่านมาแล้ว พอถึงเทศกาลตรุษ หลังจากทำบุญเช้าและตอนเพลที่วัดแล้ว พอตกเวลาบ่าย เขาจะเอา ไม้ไผ่ทั้งลำเอาผ้าแดงผูกปลาย แล้วเอาไปปักไว้ที่ลานนอกบ้านหรือกลางทุ่งนา เรียกว่าปักธงแดง เพื่อเป็นเครื่องหมายนัดพบ ของหนุ่มสาวให้มาพบกันในเวลา 5 โมง เย็น เวียนกันไปตามตำบลต่างๆ เพื่อให้มาร่วมแล่น ไม้หึ่งไม้อี่ เล่นช่วงรำ เล่นสะบ้า และเล่นระบำกันอย่างสนุกสนาน เมื่อสมัยสงครามโลก ครั้งที่สอง สมัยที่จอมพลแปลก พิบูลสงคราม เป็น นายกรัฐมนตรี ก็มีการเล่นรำวงกันเป็น ที่ครึกครื้นของหนุ่มสาวกันมาทำให้เกิดความ สามัคคีกันเป็นอย่างดีเมื่อมีกิจการใด ๆ ก็จะร่วมมือช่วยเหลือกันด้วยน้ำใจที่ เรียกว่า "ลงแขก" การละเล่นในยามตรุษ ยัง มีเนื้อเพลงที่ชาวบ้านแต่งร้องรำกันสนุน สนานรื่นเริงตอนหนึ่งว่า

"..... ตอนเช้า ทำ บุญตักบาตร ทำบุญร่วมญาติ ตักบาตรร่วมญาติ กันเอย ตอนบ่ายเราเริงกีฬา เล่นมอญซ่อนผ้า เล่นสะบ้าเอย....." และยังมีเพลงพื้นเมืองที่ ควรจะบันทึกไว้เป็นประวัติศาสตร์เพราะสมัยนั้นเป็น เวลาที่เกิดสงครามโลกครั้งที่สอง ก็มีเพลง ที่เกี่ยวกับเสียงปืนที่หนุ่มสาวนำมาคิด ประดิษฐ์รองกันขึ้นว่า

" ครืน ครืน ครืน ได้ ยินเสียงปืนกระทุกใจหวัง คิดไปหัวใจ เรายัง คิดถึงความหลังก็ยังเศร้าใจเขต แคว้นในแดนไทยเรา ถูกเขามายื้อแย่ง ไป คิดขึ้นมาน้ำตาหลั่งไหล คิดขึ้นมา น้ำตาหลั่งไหล ขึ้นชื่อว่าไทยไม่วายเขา ลือ"

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
วันปีใหม่ในสมัยโบราณ

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ความรู้รอบตัว

# data[].attributes.attachment_link.title
วันตรุษไทย ประวัติ ประเพณีทำบุญวันตรุษไทย

# data[].attributes.attachment_link.description
วันตรุษไทย ถือเป็น วันปีใหม่ในสมัยโบราณ ตรงกับวันแรม 13 - 15 ค่ำเดือน 4 และวันขึ้น 1 ค่ำเดือน 5 รวม 3 วัน โดยถือเอาวันแรก คือวันแรม 14 ค่ำเป็นวันจ่าย เพื่อตระเตรียมสิ่งของไว้ทำบุญ วันกลาง คือวันแรม 15 ค่ำ เป็นวันทำบุญตักบาตร และมีการละเล่นสนุกสนานตาม ประเพณีท้องถิ่น ซึ่งจะเล่นกับจนถึงวันที่ 3 คือวันขึ้น 1 ค่ำเดือน 4 คำว่า "ตรุษ" แปลว่า ตัด หรือ ขาด ซึ่งหมายความ ว่า ตัดปีเก่าที่ล่วงมาแล้วให้ขาดไป ประเพณีตรุษนี้แต่เดิมเป็นของพวกอินเดียฝ่ายใต้ เมื่อพวกทมิฬได้มาครองเมืองลังกา ได้นำพิธี ตรุษซึ่งเป็นลัทธิศาสนาของตนเข้ามาปฎิบั ติ จึงกลายเป็นงานนักขัตฤกษ์ใหญ่ นิมนต์พระสงฆ์

# data[].attributes.body
เทศกาลถือศิลลอด-เดือนรอมฏอน

# data[].attributes.headline
ประเพณีรำพาข้าวสาร

# data[].attributes.subject
ประเพณีรำพาข้าวสาร

# data[].attributes.body
6403619 ปิยธิดา ยังประโยชน์

# data[].attributes.attachment_link.title
ปทุมธานีสืบสาน "ประเพณีรำพาข้าวสาร" สานต่อวัฒนธรรมไทยแต่โบราญที่นับวันจะเลือนหาย

# data[].attributes.attachment_link.description
ปทุมธานีสืบสาน "ประเพณีรำพาข้าวสาร" สานต่อวัฒนธรรมไทยแต่โบราญที่นับวันจะเลือนหาย เมื่อเวลา 15.30 น. วันที่ 19 ต.ค.2562 ที่ท่าน้ำหัวถนน หมู่ 2 (ท่าลาน) ตำบลกระแชง อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี ...

# data[].attributes.body
ผีมอญ หมายถึง ผีประจาตระกูล ผีต้นตระกูล ที่ชาติพันธุ์มอญเคารพนับถือสืบทอดมาทุกตระกูล ต้องมีการเลี้ยงผีประจาตระกูล ซึ่งเป็นการปลูกฝัง สร้างจิตสานึกความกตัญญูกตเวทีต่อ บรรพบุรุษ และให้เห็นความสาคัญกับผีประจาตระกูล
พิธีเลี้ยงผีมอญ “แบบนั่งกิน” คือ การจัดเตรียมเครื่องเซ่นไหว้ผีบรรพบุรุษของชาวมอญ ในเดือน 6 ยกเว้นวันเสาร์

https://www.m-culture.go.th/ratchaburi/ewt_dl_link.php?nid=593

# data[].attributes.body
6506371 ฐิตินันท์ คิดการ

# data[].attributes.attachment_link.title
วันตรุษอิดิ้ลอัฎฮา

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
ศิลปวัฒนธรรม

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
พบเกมกีฬาหรือการละเล่นสะบ้ามากในชนชาติตระกูลภาษามอญ-เขมร (Mon-Khmer หรือ Austro-Asiatic) รวมทั้งไทย ลาว พม่า ไทใหญ่ กะเหรี่ยง ลาหู่ มลายู ลัวะ ชอง แม้แต่เกาหลี แต่ไม่ทราบเพราะเหตุใด เมื่อสอบถามกับคนเขมรแถบสุรินทร์ บุรีรัมย์ ศรีสะเกษ หลายคนเข้าใจว่ามอญเป็นแม่แบบ อาจเป็นด้วยการละเล่นสะบ้าในเทศกาลสงกรานต์ของชาวมอญพระประแดงออกสื่อบ่อยกว่าใครในยุคนี้ มอญจึงกลายเป็นเจ้าข้าวเจ้าของต้นตำรับสะบ้าของภูมิภาค ทั้งที่การละเล่นทำนองนี้พบเห็นได้ทั่วไปทั้งทวีปเอเชีย

สะบ้า (Saba) ไม่พบชื่อในภาษาอังกฤษ เป็นพืชไม้เลื้อยขึ้นตามป่าดงดิบ อยู่ในวงศ์ Fabaceae ชนชาติต่างๆ ในแถบเอเชียนิยมนำผลแก่สุมไฟบดเข้าเครื่องยา แก้ตัวร้อนเป็นไข้ มะเร็ง คุดทะราด รักษาโรคผิวหนัง ผื่นคัน พยาธิ หืด กลาก เกลื้อน ช่วยให้สตรีคลอดบุตรง่าย ที่สำคัญนิยมนำเมล็ดแก่มาใช้เป็นอุปกรณ์การละเล่น มีชื่อเรียกต่างๆ กันไปในแต่ละท้องถิ่น เช่น มะนิม หมากงิม สะบ้ามอญ สะบ้าช้าง มะบ้า มะบ้าหลวง เป็นต้น

คำเรียกชื่อการละเล่นที่ใช้ลูกสะบ้าของชาติต่างๆ มักเรียกตามผลสะบ้า เช่น ชาวไทใหญ่ ในพม่าและแถบแม่ฮ่องสอนเรียกว่า "หมากนิม"ชาวไทเขินเรียก "หมากวา" ย่านอำเภอนาหมื่น จังหวัดน่านเรียก "หมากบ้า" ชาวลำปางเรียก "หมากนิมคำ" ชาวฉิ่นในพม่าเรียก "กาวี" ชาวลาหู่เรียก "หม่ายี้สื่อต่อดะเว" ชาวอาข่าเรียก "อ๊ะเบอฉ่อเออ" ชาวชองแถบจันทบุรีเรียก "พลีซะบ่า" ชาวลาวเรียก "หมากบ้า" ชาวเกาหลีเรียก "โทลชิ โนริ" ชาวมวงในเวียดนามเรียก "ดันฮ์ มัง" ชาวปากีสถานเรียก "กิลลิ ดานดา" ชาวชวาตะวันตกของอินโดนีเซียเรียก "กาตริก" ชาวมอญเรียก "ฮะนิ" ส่วนชาวเขมรเรียก " ลีงอังกุญจ์"

ไม่มีหลักฐานแน่ชัดว่าชนชาติใดเริ่มเล่นก่อนเป็นชาติแรก และมีมาแต่เมื่อใด ซึ่งเท่าที่พบแต่ละชนชาติก็มีบุคลิกลักษณะการเล่นเป็นของตัวเอง ในส่วนของไทยมีบันทึกอยู่ในกฎมณเฑียรบาลเมื่อต้นกรุงศรีอยุธยากว่า 500 ปีมาแล้วว่า การละเล่นสมัยนั้นมีแข่งวัวควาย แข่งเกวียนเทียมวัวควาย แข่งช้างชนกัน หัวล้านชนกัน ต่อยมวย ตีไก่ กัดปลา รวมทั้งสะบ้า เพียงแต่ปัจจุบันเหลือเล่นกันอยู่มากในกลุ่มมอญ-เขมร และบางกลุ่มในสิบสองปันนา ประเทศจีน

ส. พลายน้อย เล่าไว้ในหนังสือ "เล่าเรื่องพม่ารามัญ" ว่ามีบันทึกอยู่ในจดหมายเหตุเมื่อปี พ.ศ. 2332 ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช รัชกาลที่ 1 ที่กล่าวถึงการละเล่นในเทศกาลสงกรานต์ว่า "ตรุษสงกรานต์ตีเข้าบิณฑ์เล่นสะบ้า ชายหนุ่มร้องเล่นโพลก" ที่แสดงถึงความนิยมเล่นสะบ้าในสมัยนั้น และยังมีนิราศที่แต่งขึ้นเมื่อสมัยรัชกาลที่ 5 กล่าวถึงการเล่นสะบ้าที่วัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม (วัดโพธิ์) ในเทศกาลสงกรานต์ตอนหนึ่งว่า

"พอมาสบพบปะพวกสะบ้า
เสียงเฮฮาเล่นกันลั่นวิหาร
ที่ใครแพ้ต้องรำทำประจาน
สนุกสนานสาวหนุ่มแน่นกลุ้มดู

ข้างละพวกชายหญิงยิงสะบ้า
แพ้ต้องรำทำท่าน่าอดสู
ล้วนสาวสาวน่าประโลมนางโฉมตรู
เที่ยวเดินดูน่าเพลินเจริญใจ"

สะบ้ามอญ มีรูปแบบเฉพาะตัวไม่เหมือนใคร นิยมเล่นและถ่ายทอดสืบต่อกันมาแต่โบราณ โดยมากจะเล่นกันในเทศกาลสงกรานต์ แบ่งออกได้เป็น 2 ประเภท คือ สะบ้าหนุ่มสาว (สะบ้าบ่อน) เป็นการละเล่นที่เน้นความสนุกสนาน และสะบ้าช้าง (สะบ้าทอย) ที่เน้นการแข่งขันรู้แพ้รู้ชนะ ส่วนสะบ้ารำ เป็นเอกลักษณ์เฉพาะถิ่นของชาวมอญบางไส้ไก่ เขตธนบุรี กรุงเทพฯ เท่านั้น ซึ่งจะเน้นการรำโดยมีดนตรีประกอบระหว่างการเล่นสะบ้า

สะบ้าบ่อน (สะบ้าหนุ่มสาว) มักจะใช้ลานดินใต้ถุนบ้านเป็นสนาม สมัยก่อนบ้านคนมอญมักเป็นบ้าน 2 ชั้นใต้ถุนโปร่ง แต่ละหมู่บ้านจะมีการเล่นสะบ้ากันเกือบทุกหลังคาเรือน บ้านที่มีหญิงสาวมักจะมีบ่อนสะบ้าไว้ต้อนรับชายหนุ่มต่างหมู่บ้าน หนุ่มสาวหมู่บ้านเดียวกันจะไม่เล่นด้วยกันเด็ดขาด แต่ปัจจุบันจะมีการเล่นเฉพาะบ้านที่มีความพร้อมและได้รับเลือกไว้ และส่วนใหญ่จะคล้ายกับการแสดงทำนองการสาธิต มิได้เป็นการละเล่นซึ่งชายหนุ่มหญิงสาวรอคอยมาทั้งปีเพื่อโอกาสในการพบปะและสานสัมพันธ์ต่อกันเช่นเมื่ออดีต

การเตรียมบ่อน เริ่มจากเลือกที่โล่งกว้างประมาณกว้างยาว 5 เมตรขึ้นไป แล้วแต่ว่าจะต้องการให้สาวๆ นั่งได้กี่คน เช่น 5-8 คน เป็นต้น หาไม้กระดานมากั้นไว้ทั้ง 4 ด้าน กันลูกสะบ้ากระเด็นออก เตรียมที่นั่ง 2 ฟาก ก่อนถึงวันหนุ่มสาวจะช่วยกันปรับพื้น ทุบดินให้เรียบ ขัดด้วยลูกสะบ้าหรือขวดแก้วจนขึ้นมัน เรียกว่านั่งแล้วผ้าถุงผ้าโสร่งไม่เปรอะเปื้อนดิน ตกแต่งประดับประดาบริเวณบ่อนด้วยต้นกล้วย ทางมะพร้าวผ่าซีก มัดโคนเข้ากับเสาบ้านผูกปลายเข้าไว้ด้วยกันเป็นวงโค้ง ประดับกระดาษสีฉลุลาย พวงมะโหด หรือผ้าแพรที่หาได้

แต่ก่อนหนุ่มสาวนิยมเล่นสะบ้ากันตลอดเทศกาลสงกรานต์ทั้ง 7 วัน 7 คืน บ้านไหนสาวสวย มีดนตรีกล่อมบ่อนดีๆ คนติด แห่แหนกันมาทั้งผู้เล่นและผู้ชมสะบ้า เจ้าของบ้านก็ต้องเตรียมอาหารและเครื่องดื่มสำหรับเลี้ยงแขกเหรื่อ ของที่ยกมาเลี้ยงกันล้วนเป็นขนมที่ทำกันสำหรับเทศกาลสงกรานต์ จำพวกกะละแม ข้าวเหนียวแดง ข้าวแช่ บ่อยครั้งเล่นกันจนสว่างคาตา เพราะหนุ่มบ้านไกลข้ามน้ำข้ามคลองเดินลัดทุ่งกันมากลับบ้านกลับช่องลำบาก เช้าขึ้นก็หุงข้าวต้มเลี้ยงกัน วันต่อมาก็อาจตระเวนไปบ้านอื่น หรือหากพบสาวที่หมายตาจะอยู่บ่อนเดิมต่อทั้ง 7 วันก็ไม่มีใครว่า เจ้าบ้านก็มีหน้าที่หุงหาอาหารเลี้ยงกันไป

หนุ่มที่จะมาเล่นสะบ้าต้องเป็นหนุ่มบ้านอื่น มีหัวหน้าซึ่งอาวุโสกว่าใครนำมา รุ่นน้องต้องเชื่อฟังอย่างเคร่งครัด มาถึงต้องเจรจาขอเล่น โดยวางลูกสะบ้าของตนเป็นประกัน หากฝ่ายสาวยินยอมก็รับสะบ้านั้นไป ถือเป็นการจองบ่อน

อุปกรณ์การเล่น มีเพียงลูกสะบ้าประจำตัวทั้ง ๒ ฝ่าย ลักษณะกลมแบน ลูกสะบ้าของผู้ชายเล็กกว่าของฝ่ายหญิง ในอดีตลูกสะบ้าใช้เม็ดในของฝักสะบ้าจริงๆ แต่ปัจจุบันหายาก จึงมักกลึงจากไม้ประดู่ เขาควาย หรือทองเหลือง แล้วแต่ฐานะเจ้าของ

การแต่งตัวในสมัยก่อน ไม่จำเป็นต้องเหมือนกัน หรือใช้คอนเซ็ปต์เดียวกัน ใครมีเสื้อผ้าเครื่องแต่งตัวเท่าไหนก็ใส่เท่านั้น ที่แน่นอนก็คือ หวีผมเกล้ามวยเรียบแปล้ ประแป้งลงกระแจะ พิถีพิถันกว่าอยู่บ้านหลายเท่าตัว ต่างจากปัจจุบันที่เน้นการแต่งตัวที่ต้องมีอัตลักษณ์มอญมีคอนเซ็ปต์กลุ่ม

กฎกติกาการเล่นในแต่ละหมู่บ้านแต่ละถิ่นก็มีความแตกต่างกันไป อย่างไรก็ตาม ให้ยึดทางฝ่ายหญิงเป็นหลัก การดีดหรือทอยสะบ้าบางหมู่บ้านมีมากถึง 20 ท่า แต่ละท่าจะมีชื่อเรียกเป็นภาษามอญ เช่น อีมายฮะเกริ่ม เถิ่งเติง อีโป่ะฮ์ฮะจ๊อด โซบาเก่ม อีฮะอุบ อีแปะ อีตั่น อีฮะเร็ต อีงาก์จ อีนังตัวปอย อีมายพาด อีโหล่น และอีสื้อ เป็นต้น

ฝ่ายชายและหญิงจะผลัดกันเล่น เล่นไปตามท่าต่างๆ เมื่อฝ่ายใดตกเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ (ดีดหรือทอยสะบ้าไม่ถูกเป้าของอีกฝ่ายหลายครั้ง จนฝ่ายตรงข้ามไม่ให้โอกาสแก้ตัวแล้ว) มอญเรียกว่า "อุย" จะต้องถูกยึดลูกสะบ้า เมื่อต้องการขอคืนก็ต้องยอมทำตามฝ่ายที่ชนะสั่ง เช่น ให้ฟ้อนรำ เต้น หรือทำท่าทำทางตลกขบขัน จนเป็นที่พอใจของฝ่ายชนะ จึงจะได้ลูกสะบ้าคืน แล้วก็สลับกันเล่นไปเรื่อยๆ ตลอดระยะเวลาที่เล่นสะบ้านี้ มักจะมีดนตรีประกอบและมีการร้องเชียร์จากผู้ชมตลอดการเล่น ถึงตอนพักครึ่ง นอกจากจะมีการเลี้ยงอาหารเครื่องดื่มแล้ว บ่อนที่มีมโหรีกล่อมบ่อน พ่อเพลงแม่เพลงจะเล่นทะแยมอญ ด้นเพลงสดโต้ตอบกันเป็นที่สนุกสนาน

ในระหว่างการเล่น ฝ่ายชายมักจะแสร้งเล่นพลาดให้ถูกทำโทษบ่อยๆ เพื่อต่อรองออดอ้อนฝ่ายหญิง หนุ่มสาวจะมีโอกาสใกล้ชิดพูดคุยกัน ก็เฉพาะช่วงเวลาเหล่านี้นี่เอง เกมสะบ้าจึงเป็นสิ่งที่หนุ่มสาวในอดีตทุกคนรอคอย และเมื่อถึงเวลาลงสนาม การเล่นก็เต็มไปด้วยชีวิตชีวาอย่างยิ่ง ทั้งเป็นช่วงเวลาซึ่งผู้ชมและพ่อแม่ผู้ปกครองฝ่ายผู้หญิงจะสังเกตสังกา ลอบดูฝ่ายชายที่อาจจะมาเป็นลูกเขยในอนาคต บางคนมีน้ำใจนักกีฬา บางคนแพ้ชวนตี บางคนมีความเป็นผู้นำ เป็นต้น

สะบ้าช้าง (สะบ้าทอย) การเล่นสะบ้าทอยไกล โดยมากมักเป็นกีฬาของคนหนุ่ม สมัยก่อนนิยมเล่นกัน
ในช่วงหลังฤดูกาลเก็บเกี่ยว เนื่องจากต้องใช้สถานที่กว้างขวางและใช้พละกำลังของผู้เล่นมาก

สนามสะบ้าช้างกว้างราว 6-7 เมตร และยาวไม่ต่ำกว่า 30 เมตร ลูกสะบ้าที่ใช้สำหรับทอย ทำด้วยไม้เนื้อแข็งและแกร่ง เพื่อไม่ให้แตกหักง่าย ลักษณะกลมแบน ลบเหลี่ยม 1 ด้าน จำนวน 6 ลูก เส้นผ่านศูนย์กลาง 12 เซนติเมตร หนา 2 เซนติเมตร หนักประมาณ 250-300 กรัม ส่วนสะบ้าลูกตั้ง (เป้า) ทำด้วยไม้เนื้อแข็ง ลักษณะกลมแบน ไม่ลบเหลี่ยม จำนวน 10 ลูก เส้นผ่านศูนย์กลาง 6 เซนติเมตร หนา 1.5 เซนติเมตร คู่แข่งขันจะวางลูกตั้ง (เป้า) วางตั้งไว้แนวตะแคงฝั่งละ 5 ลูก แถวกลางตั้งแถวเรียงหนึ่งแนวลึก จำนวน 3 ลูก ห่างกันประมาณ 50 เซนติเมตร อันนี้เรียกว่า หัว-ตัว-หาง (ลูกละ 1 คะแนน)
ส่วนอีก 2 ลูก นำไปตั้งทางซ้ายและขวาของแถวกลางด้านละ 1 ลูก ให้ตรงกับลูกที่ 2 ของแถวกลาง ห่างจากแถวกลางประมาณ 50 เซนติเมตร อันนี้เรียกว่า ปีกซ้าย-ปีกขวา (ลูกละ 2 คะแนน) แต่ละฝ่ายจะผลัดกันทอยลูกตั้งของฝั่งตรงข้ามให้ล้มลงตามกติกาที่กำหนดจนกว่าจะรู้ผลแพ้ชนะ

สะบ้าเขมร เรียกว่า "ลีงอังกุญจ์" มีรูปแบบแตกต่างไปจากสะบ้าบ่อน (สะบ้าหนุ่มสาว) แต่ละม้ายกับสะบ้าช้าง (สะบ้าทอยไกล) ของมอญ มีลักษณะเป็นเกมกีฬา ที่ต้องใช้พละกำลังและกลเม็ดในการแข่งขัน รวมทั้งออกลีลาข่มขวัญฝ่ายตรงข้ามพอได้หมั่นไส้เล็กๆ แต่ไม่มีการแยกชายหญิงอย่างสะบ้ามอญ สะบ้าของเขมรนี้ไม่ว่าเด็ก ผู้ใหญ่ ผู้หญิงหรือผู้ชายทุกคนสามารถร่วมแข่งขันกันได้ เน้นการแข่งขันเพื่อชัยชนะ โดยการดีดสะบ้าลูกยิง (โกย) ให้โดนสะบ้าลูกเป้า (ดีบ) ใครทำได้ดีกว่ากันก็จะเป็นผู้ชนะในเกมนั้นๆ

นายปราศรัย ปานทอง ชาวเขมรบ้านขาม สมาชิกองค์การบริหารส่วนตำบลเป็นสุข อำเภอจอมพระ จังหวัดสุรินทร์ เป็นผู้ให้ข้อมูลการละเล่นสะบ้าของคนเขมรแถบสุรินทร์ บุรีรัมย์ ศรีสะเกษ ว่ามีลักษณะคล้ายคลึงกัน แตกต่างกันบ้างเฉพาะกติกาปลีกย่อย โดยคนเขมรจะเล่นสะบ้ากันเฉพาะในเดือนสงกรานต์ หรือเดือน 5 ซึ่งเป็นเทศกาลสงกรานต์หรือปีใหม่ของเขมร อันเป็นวาระแห่งการเฉลิมฉลองเท่านั้น ระยะเวลาก่อนหน้านั้นและหลังจากนั้นจะไม่มีการเล่นโดยเด็ดขาด แม้แต่การฝึกซ้อมก็จะไม่มีใครกระทำกัน เนื่องจากชาวบ้านจะมองว่าผิดกาละเทศะ

อุปกรณ์การเล่นสะบ้า มีเพียงลูกสะบ้าที่ได้จากฝักสะบ้าแก่ที่มีอยู่ตามธรรมชาติ หาไม้กระดานปิดหัวท้ายสนาม กันไม่ให้ลูกสะบ้ากระเด็นออกไปไกลจากสนาม ซึ่งสนามหรือสถานที่ก็ใช้ลานใต้ถุนบ้าน หน้าบ้าน ขนาดกว้างตามเหมาะสม ยาวสัก 6-8 เมตร แล้วแต่ตกลงกัน ปรับพื้นสนามให้เรียบ

กติกาการเล่น แบ่งผู้เล่นหรือผู้แข่งขันออกเป็น 2 ฝ่าย แต่ละฝ่ายมีลูกสะบ้าคนละ 20 ลูกเท่ากัน ตั้งเป็นลูกเป้า (ดีบ) บนพื้นสนามฝ่ายตรงข้าม 10 ลูก ลูกยิง (โกย) ในมือของผู้ยิง 10 ลูก ผลัดกันดีดลูกยิงของตนให้โดนลูกเป้าของอีกฝ่าย ใครดีดถูกลูกเป้าฝ่ายตรงข้ามล้มหมดก่อนจะเป็นฝ่ายชนะในเกมนั้นๆ

แม้ในยุคที่เทคโนโลยีสารสนเทศเข้าถึงชุมชน โดยเฉพาะเกมคอมพิวเตอร์ สื่อสังคมออนไลน์ที่มากับสมาร์ทโฟนตลอดจนของเล่นใหม่ๆ ดึงเด็กเยาวชนและผู้คนออกไปจากเกมกีฬาสะบ้า เกมกีฬาสะบ้าในหลายหมู่บ้านจึงสูญหายไป ผิดกับบ้านขามแห่งนี้ที่ยังคงมีให้เห็นได้ทั่วไปในหลายหลังคาเรือน เสียงเชียร์จากผู้ชมรอบสนามดังขึ้นเป็นระยะ แม้ว่าในวันที่ผู้เขียนเดินทางไปถึงยังคงเป็นแค่เพียงวันซ้อมมือ
ปัจจุบันมีการฟื้นฟูให้เกมกีฬาสะบ้ากลับมาเป็นเกมกีฬาของเด็กเยาวชนหนุ่มสาวคนสูงอายุในชุมชนบ้านขาม มีการกระตุ้นให้ชาวบ้านสนใจด้วยการมอบถ้วยและเงินรางวัลสำหรับผู้ชนะ กิจกรรมนี้ได้รับการสนับสนุนงบประมาณจากองค์การบริหารส่วนตำบลเป็นสุข รวมทั้งมีการปรับกติกาให้ง่ายขึ้น หากใครไม่ถนัดดีดก็สามารถใช้การทอยเอาได้ โดยแบ่งการแข่งขันออกเป็นประเภทเดี่ยวและทีม ๓ คน แบ่งรุ่นตามกลุ่มอายุ ได้แก่ เด็ก เยาวชน และทั่วไป เพราะหากปล่อยให้แข่งรวมกันหมด คณะกรรมการเกรงว่าผู้ใหญ่จะสู้เด็กไม่ได้ ทำให้กิจกรรมการฟื้นฟูเกมกีฬาสะบ้าของหมู่บ้านอาจจะกลับไปซบเซาเหมือนเช่นในอดีต SUMMER SALE! ลดราคาพิเศษกลับมาแล้ว สมัครสมาชิกรายปีนิตยสาร ศิลปวัฒนธรรม ลดราคา 40% เฉพาะสมัครวันที่ 1-30 เม.ย. 64 คลิกดูข้อมูลเพิ่มและสมัครที่นี่
เผยแพร่เนื้อหาในระบบออนไลน์ครั้งแรกเมื่อ 20 กรกฎาคม 2560

# data[].attributes.attachment_link.title
สะบ้า  :  เกมกีฬาของมอญ เขมร และอื่นๆ

# data[].attributes.attachment_link.description
พบเกมกีฬาหรือการละเล่นสะบ้ามากในชนชาติตระกูลภาษามอญ-เขมร (Mon-Khmer หรือ Austro-Asiatic) รวมทั้งไทย ลาว พม่า ไทใหญ่ กะเหรี่ยง ลาหู่ มลายู ลัวะ ชอง แม้แต่เกาหลี แต่ไม่ทราบเพราะเหตุใด เมื่อสอบถามกับคนเขมรแถบสุรินทร์ บุรีรัมย์ ศรีสะเกษ หลายคนเข้าใจว่ามอญเป็นแม่แบบ อาจเป็นด้วยการละเล่นสะบ้าในเทศกาลสงกรานต์ของชาวมอญพระประแดงออกสื่อบ่อยกว่าใครในยุคนี้ มอญจึงกลายเป็นเจ้าข้าวเจ้าของต้นตำรับสะบ้าของภูมิภาค ทั้งที่การละเล่นทำนองนี้พบเห็นได้ทั่วไปทั้งทวีปเอเชีย สะบ้า (Saba) ไม่พบชื่อในภาษาอังกฤษ เป็นพืชไม้เลื้อยขึ้นตามป่าดงดิบ อยู่ในวงศ์ Fabaceae ชนชาติต่างๆ ในแถบเอเชียนิยมนำผลแก่สุมไฟบดเข้าเครื่องยา แก้ตัวร้อนเป็นไข้ มะเร็ง คุดทะราด รักษาโรคผิวหนัง ผื่นคัน พยาธิ หืด กลาก เกลื้อน ช่วยให้สตรีคลอดบุตรง่าย ที่สำคัญนิยมนำเมล็ดแก่มาใช้เป็นอุปกรณ์การละเล่น มีชื่อเรียกต่างๆ กันไปในแต่ละท้องถิ่น เช่น มะนิม หมากงิม สะบ้ามอญ สะบ้าช้าง มะบ้า มะบ้าหลวง

# data[].attributes.attachment_link.title
การละเล่น “สะบ้ามอญ”

# data[].attributes.headline
ประเพณีเปิงซังกรานต์

# data[].attributes.subject
ประเพณีเปิงซังกรานต์

# data[].attributes.body
6304883 ธันวธิดา สามารถ

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
สถานีแพรกษา Official

# data[].attributes.attachment_link.title
ภูมิหลังประวัติศาสตร์ชนชาติมอญ ประเพณีสงกรานต์ของชาวรามัญ

# data[].attributes.body
https://th.wikipedia.org/wiki/ฮัจญ์

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
ผู้มีส่วนร่วมกับโครงการวิกิมีเดีย

# data[].attributes.attachment_link.description
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

# data[].attributes.body
6500200 นริศรา น้อยใสย์

# data[].attributes.attachment_link.description
ทะแยมอญ อันชนใดไม่มีดนตรีกาล ในสันดานเป็นคนชอบกลนัก อีกใครฟังดนตรีไม่เห็นเพราะ เขานั้นเหมาะคิดขบถอัปลักษณ์" บทพระราชนิพนธ์ของรัชกาลที่ 6 ที่แสดงให้เห็นว่าดนตรีเป็นสิ่งจรรโลงใจของทุกผู้คน ที่ไม่ว่าจะเป็นผู้คนมาจากชนชาติใด จะเป็นชาติไทย ชาติฝรั่ง หรือชาติไหนๆ ก็ตามแต่ ล้วนแล้วแต่ก็มีดนตรีในหัวใจ รวมไปถึงมีเรื่องของศิลปะดนตรีเป็นสิ่งเกี่ยวเนื่องของประเพณี และวัฒนธรรมความเป็นชนชาติของชาตินั้นๆ ด้วยแทบทั้งสิ้น เฉกเช่นชนชาติ "มอญ" ซึ่งเป็นชนชาติเก่าแก่ที่เคยมีความเจริญรุ่งเรืองทางอารยธรรม ศิลปวัฒนธรร

# data[].attributes.body
https://th.m.wikipedia.org/wiki/%E0%B8%A5%E0%B8%B4%E0%B9%80%E0%B8%81%E0%B8%AE%E0%B8%B9%E0%B8%A5%E0%B8%B9

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
ลิเกฮูลู หรือ ดิเกฮูลู เป็นการละเล่นพื้นบ้านของ ชาวมลายู มุสลิมภาคใต้ของไทย ขึ้นบทเป็นเพลงประกอบดนตรีและจังหวะตบมือ

มีผู้ให้ที่มาของดิเกฮูลูเอาไว้หลายสำนวน ในที่นี้จะขอหยิบยกออกมา 2 สำนวน กล่าวคือ หนึ่ง ตามสำนวนที่รับรู้กันโดยทั่วไป มีผู้รู้บางท่านได้ศึกษาไว้ว่าดิเก (Dikir) มีรากศัพท์มาจากคำว่าซี เกร์ ซึ่งเป็นภาษาอาหรับ หมายถึงการอ่านทำนองเสนาะ ส่วนคำว่าฮูลู แปลว่าใต้หรือทิศใต้ รวมความแล้วหมายถึงการขับบทกลอนเป็นทำนองเสนาะจากทางใต้ ท่านผู้รู้ยังได้กล่าวไว้อีกว่า ลิเกฮูลูน่าจะเกิดขึ้นเริ่มแรกที่ อำเภอรามัน ซึ่งไม่ทราบแน่ว่าผู้ริเริ่มนี้คือใคร ข้อสนับสนุนก็คือชาวปัตตานีเรียกคนในอำเภอรามันว่าคนฮูลู ในขณะที่คนมาเลเซียเรียกศิลปะนี้ว่า "ลิเกปารัต" ซึ่งปารัต แปลว่าเหนือ จึงเป็นที่ยืนยันได้ว่า ดิเกฮูลู หรือดิเกปารัตนี้มาจากทางเหนือของมาเลเซียและทางใต้ของปัตตานี ซึ่งก็คือบริเวณ อำเภอรามัน จังหวัดยะลา

และสำนวนที่สอง จากการศึกษาของประพนธ์ เรืองณรงค์ ในหนังสือ "บุหงาปัตตานี คติชนไทยมุสลิมชายแดนภาคใต้" คำว่าลิเก หรือลิเก ในพจนานุกรม Kamus Dewan พิมพ์โดยสมาคมภาษาและหนังสือประเทศมาเลเซียเรียกลิเกเป็นดิเกร์เป็นศัพท์เปอร์เซีย มีสองความหมายคือ เพลงสวดสรรเสริญพระเจ้า ปกติเป็นการขับร้องเนื่องในเทศกาลวันกำเนิดพระนะบีมุฮัมมัด ชาวมุสลิมเรียก งานเมาลิด เรียกการสวดดังกล่าวนี้ว่า "ดิเกเมาลิด"

นอกจากนี้ดิเกยังหมายถึงกลอนเพลงโต้ตอบ นิยมเล่ากันเป็นกลุ่มหรือเป็นคณะ โดยมีไม้ไผ่มาตัดท่อนสั้นแล้วหุ้มกาบไม้ข้างหนึ่งทำให้เกิดเสียงดัง แล้วร้องรำทำเพลงขับแก้กันตามประสา ชาวป่า (ว่ากันว่าไม้ไผ่หุ้มกาบไม้นี้ได้กลายเป็นบานอ หรือรือปานา หรือรำมะนาที่ใช้กันมาจนทุกวันนี้)

ประพนธ์ เรืองณรงค์ ได้ให้ความเห็นในเรื่องนี้ว่า ดิเกน่าจะมาจากความหมายที่สอง คือกลอนเพลงโต้ตอบ นิยมเล่นกันเป็นหมู่คณะ ซึ่งเป็นการร้องเพลงลำตัดภาษาอาหรับ ที่เรียกว่า "ซีเกร์มีรฮาแบ" การร้องเป็นภาษาอาหรับ ถึงแม้จะไพเราะแต่คนไม่เข้าใจ จึงนำเอาเนื้อเพลงภาษาพื้นเมือง ซึ่งก็คือภาษายาวีตีเข้ากับ รำมะนา จึงกลายเป็นดิเกฮูลูมาตราบเท่าปัจจุบัน

และการแสดงประเภทนี้น่าจะมีขึ้นครั้งแรก ณ ท้องที่เหนือลำน้ำอันเป็นต้นกำเนิดแม่น้ำปัตตานี ซึ่งชาวบ้านเรียกฮูลู หรือทิศฮูลู (ฝ่ายใต้ลำน้ำเรียกฮิเล) ตรงทิศฮูลูเป็นแหล่งกำเนิดฮูลูนั้น เข้าใจว่าคือท้องที่ อำเภอมายอ จังหวัดปัตตานี และอำเภอบันนังสตา อำเภอเบตง จังหวัดยะลา

ดิเกฮูลูคณะหนึ่งๆ จะมีสมาชิกประมาณ 10 กว่าคน เป็นชายล้วน เป็นผู้ขับร้องต้นเสียง 1-3 คน ที่เหลือจะเป็นลูกคู่ และอาจมีนักร้องภายนอกวงมาสมทบร่วมสนุกอีกก็ได้

บทกลอนที่ใช้ขับร้องนั้น เรียกเป็นภาษามลายูท้องถิ่นว่าปันตน หรือปาตง เวลาแสดงใช้ขับกลอนโต้ตอบ ไม่ได้แสดงเป็นเรื่องราวดังเช่นการละเล่นพื้นบ้านอย่างอื่น เช่น มะโย่ง หรือมโนห์รา

การแต่งกายของผู้เล่นดิเกฮูลู สมัยก่อนมักแต่งชุดอย่างชาวบ้านทั่วไปคือ โพกหัว สวมเสื้อคอกลม นุ่งโสร่ง บางครั้งเหน็บขวานไว้ข่มขวัญคู่ต่อสู้ ต่อมามีการแต่งกายแบบเล่นสิละ (ศิลปะการต่อสู้ป้องกันตัวของชาวใต้) คือนอกจากจะนุ่งกางเกงขายาวธรรมดาเหมือนแต่เดิม ก็นุ่งผ้าโสร่งซอเกตลายสวยสดทับข้างนอกสั้นเหนือเข่าเข้าไปอีกชั้นหนึ่ง พร้อมกับมีผ้าลือปักคาดสะเอว นอกนั้นก็สวมเสื้อคอกลมมีผ้าโพกศีรษะเหมือนเดิม ปัจจุบันนิยมแต่งกายแบบสมัยนิยม หรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับการออกแบบของแต่ละคณะให้มีสีสันสดใสสะดุดตา

จะยกพื้นประมาณ 1 เมตร เปิดโล่งไม่มีม่าน ไม่มีฉาก ลูกคู่จะขึ้นไปนั่งล้อมวง ร้องรับและตบมือโยกตัวให้เข้ากับจังหวะดนตรี ส่วนผู้ร้องหรือผู้โต้กลอนจะลุกขึ้นยืนข้างๆ วงลูกคู่ ถ้ากรณีมีการประชันกัน แต่ละคณะจะขึ้นไปอยู่บนเวทีด้วยกัน แต่ล้อมวงแยกกันพอสมควร การแสดงก็ผลัดกันร้องทีละรอบทั้งรุกทั้งรับ เป็นที่ครึกครื้นแก่ผู้ชม

ดนตรีดิเกฮูลูประกอบด้วยรำมะนาอย่างน้อย 2 ใบ ใช้ตีดำเนินจังหวะในการแสดง ฆ้อง 1 วง เป็นเครื่องกำกับจังหวะ ตีสม่ำเสมอประกอบการแสดง นอกจากนี้ยังมีเครื่องดนตรีที่ใช้ประกอบและเป็นที่นิยมกันว่ามีส่วนทำให้สนุกสนานกันมากยิ่งขึ้น เช่น ขลุ่ย ลูกแซก แต่จังหวะที่ใช้เป็นประเพณีในการเล่นคือ การตบมือ

การแสดงจะเริ่มต้นการแสดงด้วยดนตรีโหมโรงเป็นการเรียกผู้ชมและเร้าอารมณ์คนดู สมัยก่อนมีการไหว้ครูในกรณีที่มีการประชันกันระหว่างหมู่บ้าน (หรืออาจมีหมอผีของแต่ละฝ่ายปัดรังควานไล่ผีคู่ต่อสู้ก็มี) ปัจจุบันสู้กันด้วยศิลปะหรือคารมอย่างเดียว เมื่อลูกคู่โหมโรงเสร็จ ต่อจากนั้นนักร้องต้นเสียงจะออกมาวาดลวดลายด้วยเพลงในจังหวะต่างๆ ทีละคน เริ่มต้นเนื้อร้องกล่าวถึงความประสงค์ในการเล่น แล้วจึงเข้าสู่เรื่องราวแสดง ซึ่งอาจจะเป็นเรื่องราวจากเหตุการณ์บ้านเมือง ปัญหาท้องถิ่น ความรักของหนุ่มสาว หรือเรื่องตลกโปกฮา

จากการสัมภาษณ์นายหะมะ แบลือแบ หรือแบมะ หัวหน้าคณะการแสดงดิเกฮูลู "มะ ยะหา" เมื่อวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2547 ที่บ้านในอำเภอยะหา จังหวัดยะลา ผู้ซึ่งเป็นครูภูมิปัญญาไทย ด้านศิลปกรรม สาขาการแสดงลิเกฮูลู4 แบมะสันนิษฐานว่าดิเกฮูลูน่าจะมีส่วนเกี่ยวพันหรือถ่ายทอดซึ่งกันและกันกับการแสดงลำตัดในภาคกลาง เนื่องจากมีการประชันกันทั้งในด้านน้ำเสียงและไหวพริบในการโต้ตอบ

กรณีที่มีการประชัน หรือบางครั้งก็เป็นเรื่องราวกระทบกระแทกเสียดสีกัน หรือหยิบยกปัญหาต่างๆ มากล่าวเพื่อให้ผู้ชมชื่นชอบในการใช้คารมและปฏิภาณของผู้แสดง นับว่าเป็นการให้ความบันเทิง พร้อมทั้งให้ความรู้ สั่งสอนชาวบ้านผู้ชมไปในตัว

ประเพณีการแข่งขันจะมีการประชันระหว่างคณะต่างๆ เพื่อหาคณะที่ชนะเลิศในแต่ละปีที่มีกันมาตั้งแต่ในอดีต การตัดสินแตกต่างจากปัจจุบันเล็กน้อย คือในอดีตจะตัดสินผ่านพลังเสียง ไหวพริบในการโต้ตอบ ในการแสดงลูกคู่จึงนั่งล้อมกันเป็นวงกลม หัวหน้าวงจะอยู่ตรงกลาง การนั่งล้อมวงเพื่อให้เสียงรวมกันจุดเดียว ท่ารำประกอบการแสดงจะไม่หลากหลาย และเนื้อร้องเป็นภาษามลายู ปัจจุบันการแข่งขันจะตัดสินจากท่าทางของลูกคู่ด้วย ดังนั้นจึงต้องปรับรูปแบบในการนั่งเป็นนั่งเรียงหน้ากระดานเพื่อให้ผู้ชมได้เห็นท่ารำของลูกคู่อย่างชัดเจน ในส่วนของเนื้อร้องได้มีการปรับเปลี่ยนเป็นภาษาไทยควบคู่ไปกับการร้องเป็นภาษามลายู

ลักษณะพิเศษของดิเกฮูลู คือหัวหน้าคณะหรือผู้ร้องนำสามารถเดินทางไปแสดงในที่ต่างๆ ในพื้นที่ที่มีคณะดิเกฮูลูได้โดยไม่ต้องมีลูกคู่ไปด้วย เพราะสามารถไปแสดงร่วมกับลูกคู่ของคณะอื่นๆ ได้

แบมะเล่าถึงจุดเริ่มต้นในการเข้ามาแสดงดิเกฮูลูว่า เมื่อสมัยวัยรุ่นได้ไปดูดิเกฮูลูที่มาเล่นในอำเภอยะหา รู้สึกสนใจอยากที่จะเรียนรู้จึงไปขอเรียนจากคณะที่เข้ามาแสดงที่อำเภอ จนกระทั่งมีความรู้เพียงพอที่จะมาแสดงและตั้งวงเป็นของตัวเอง

แบมะได้ปรับรูปแบบการแสดงดิเกฮูลูของตนโดยการนำเพลงลูกทุ่งเข้ามาผสมผสานในการร้อง มิได้มีไว้เพื่อความบันเทิงเท่านั้น หากมีวัตถุประสงค์เพื่อใช้ในการรณรงค์ โดยเนื้อหาในเพลงจะเกี่ยวข้องกับศาสนา สถานการณ์ปัจจุบัน และสอดแทรกข่าวสารจากรัฐบาล เช่น เรื่องคุณธรรมจริยธรรม ความสะอาด โรคเอดส์ ความรักชาติ ความสามัคคี เศรษฐกิจพอเพียง การเลือกตั้ง และภัยร้ายของยาเสพติด เข้าไปในเนื้อหาที่ใช้แสดง

พบว่าการแสดงดิเกฮูลูเป็นอีกสื่อหนึ่งที่สามารถเข้าถึงชาวบ้าน ทั้งยังเป็นตัวช่วยหนึ่งในการเผยแพร่รณรงค์ให้ประชาชนเข้าใจถึงภัยร้ายต่างๆ และข้อปฏิบัติที่ถูกต้องดังที่กล่าวมาได้เป็นอย่างดี

การแสดงดิเกฮูลู แต่เดิมนิยมแสดงในงานพิธีต่างๆ เช่น มาแกปูโล๊ะ (งานแต่งงาน) พิธีเข้าสุหนัต งานเมาลิด งานฮารีรายอ งานบุญ และแสดงเพื่อแก้บน เป็นการขอพรจากพระอัลลอฮฺโดยผ่านการแสดงดิเก ปัจจุบันยังแสดงในงานเทศกาลต่างๆ ร่วมกับมหรสพอื่นๆ เช่น ในงานพิธีถวายพระพรวันเฉลิมพระชนมพรรษา เป็นต้น หรือเป็นการแสดงเพื่อมีวัตถุประสงค์อย่างใดอย่างหนึ่ง

ดังเช่นคณะดิเกฮูลูที่กล่าวถึงในงานโฆษณาชุดสำนึกรักบ้านเกิดข้างต้น หรือที่รู้จักกันในนามของดิเกฮูลูคณะแหลมทราย ของนายเจะปอ สะแม แห่งตำบลบางตาวา อำเภอหนองจิก จังหวัดปัตตานี เป็นคณะเครือข่ายเพื่อปลูกจิตสำนึกในการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมโดยเฉพาะบริเวณรอบอ่าวปัตตานี การแสดงจะมีเนื้อหากล่าวถึงวิถีชีวิตของชุมชนประมงชายฝั่ง เช่น ปัญหาเกี่ยวกับการประกอบอาชีพ การแก้ปัญหาต่างๆ ของประมงพื้นบ้าน และวิถีชีวิตแต่ละวัน

โดยการแสดงออกผ่านท่าทางประกอบและการตบมือ เช่น การใช้มือแสดงท่าทาง โดยการโบกมือกวักมือ หมายถึงเรียกให้กลับบ้านให้มาดูแลทะเลบ้านเรา ท่าทางการตบมือเหมือนปลา เหมือนกับการแสดงให้เห็นถึงการเอาตัวรอดของปลาให้หลุดพ้นจากการตามล่า ทำลายจากระเบิด อวนลาก อวนรุก และท่าทางการตบมือชักเชือก ที่แสดงถึงความร่วมมือ ความสามัคคี โดยใช้เชือก ซึ่งเป็นเครื่องมือจับปลาของชาวประมงพื้นบ้าน เป็นสื่อให้เกิดพลังชุมชน เป็นต้น

ปัจจุบันดิเกฮูลูแสดงกันทั่วไปในพื้นที่ 5 จังหวัดชายแดนภาคใต้ คือ ยะลา นราธิวาส สงขลา สตูล และปัตตานี

# data[].attributes.attachment_link.description
ลิเกฮูลู หรือ ดิเกฮูลู เป็นการละเล่นพื้นบ้านของ ชาวมลายู มุสลิมภาคใต้ของไทย ขึ้นบทเป็นเพลงประกอบดนตรีและจังหวะตบมือ มีผู้ให้ที่มาของดิเกฮูลูเอาไว้หลายสำนวน ในที่นี้จะขอหยิบยกออกมา 2 สำนวน กล่าวคือ หนึ่ง ตามสำนวนที่รับรู้กันโดยทั่วไป มีผู้รู้บางท่านได้ศึกษาไว้ว่าดิเก (Dikir) มีรากศัพท์มาจากคำว่าซี เกร์ ซึ่งเป็นภาษาอาหรับ หมายถึงการอ่านทำนองเสนาะ ส่วนคำว่าฮูลู แปลว่าใต้หรือทิศใต้ รวมความแล้วหมายถึงการขับบทกลอนเป็นทำนองเสนาะจากทางใต้ ท่านผู้รู้ยังได้กล่าวไว้อีกว่า ลิเกฮูลูน่าจะเกิดขึ้นเริ่มแรกที่ อำเภอรามัน ซึ่งไม่ทราบแน่ว่าผู้ริเริ่มนี้คือใคร ข้อสนับสนุนก็คือชาวปัตตานีเรียกคนในอำเภอรามันว่าคนฮูลู ในขณะที่คนมาเลเซียเรียกศิลปะนี้ว่า "ลิเกปารัต" ซึ่งปารัต แปลว่าเหนือ จึงเป็นที่ยืนยันได้ว่า ดิเกฮูลู หรือดิเกปารัตนี้มาจากทางเหนือของมาเลเซียและทางใต้ของปัตตานี ซึ่งก็คือบริเวณ อำเภอรามัน จังหวัดยะลา และสำนวนที่สอง จากการศึกษาของประพนธ์ เรืองณรงค์ ในหนังสือ "บุหงาปัตตานี คติชนไทยมุสลิมชายแดนภาคใต้" คำว่าลิเก หรือลิเก ในพจนานุกรม Kamus Dewan พิมพ์โดยสมาคมภาษาและหนังสือประเทศมาเลเซียเรียกลิเกเป็นดิเกร์เป็นศัพท์เปอร์เซีย มีสองความหมายคือ เพลงสวดสรรเสริญพระเจ้า ปกติเป็นการขับร้องเนื่องในเทศกาลวันกำเนิดพระนะบีมุฮัมมัด ชาวมุสลิมเรียก งานเมาลิด เรียกการสวดดังกล่าวนี้ว่า "ดิเกเมาลิด" นอกจากนี้ดิเกยังหมายถึงกลอนเพลงโต้ตอบ นิยมเล่ากันเป็นกลุ่มหรือเป็นคณะ โดยมีไม้ไผ่มาตัดท่อนสั้นแล้วหุ้มกาบไม้ข้างหนึ่งทำให้เกิดเสียงดัง แล้วร้องรำทำเพลงขับแก้กันตามประสา ชาวป่า (ว่ากันว่าไม้ไผ่หุ้มกาบไม้นี้ได้กลายเป็นบานอ หรือรือปานา หรือรำมะนาที่ใช้กันมาจนทุกวันนี้) ประพนธ์ เรืองณรงค์ ได้ให้ความเห็นในเรื่องนี้ว่า ดิเกน่าจะมาจากความหมายที่สอง คือกลอนเพลงโต้ตอบ นิยมเล่นกันเป็นหมู่คณะ ซึ่งเป็นการร้องเพลงลำตัดภาษาอาหรับ ที่เรียกว่า "ซีเกร์มีรฮาแบ" การร้องเป็นภาษาอาหรับ ถึงแม้จะไพเราะแต่คนไม่เข้าใจ จึงนำเอาเนื้อเพลงภาษาพื้นเมือง ซึ่งก็คือภาษายาวีตีเข้ากับ รำมะนา จึงกลายเป็นดิเกฮูลูมาตราบเท่าปัจจุบัน และการแสดงประเภทนี้น่าจะมีขึ้นครั้งแรก ณ ท้องที่เหนือลำน้ำอันเป็นต้นกำเนิดแม่น้ำปัตตานี ซึ่งชาวบ้านเรียกฮูลู หรือทิศฮูลู (ฝ่ายใต้ลำน้ำเรียกฮิเล) ตรงทิศฮูลูเป็นแหล่งกำเนิดฮูลูนั้น เข้าใจว่าคือท้องที่ อำเภอมายอ

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
เพลงโนเนเป็นที่รู้กันดีว่า "เพลงโนเน" คือเพลงที่ร้องเล่น กันระหว่างการโขลกแป้งขนมจีน เพื่อหาเรื่องสนุก ผ่อนคลายความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า เพลงโนเนนี้ มีเล่นกันในหลายแห่ง เช่น ชุมชนแถบเพชรบุรี นครสวรรค์ นครนายก นนทบุรี รวมทั้งปทุมธานี เป็นต้น และเป็นที่น่าสังเกตว่า จะเป็นย่านชุมชนที่มีคนมอญตั้งบ้านเรือนอยู่แทบทั้งสิ้นขนมจีนเป็นอาหารวัฒนธรรมของคนมอญ ยังเห็น ได้จากชุมชนคนรามัญบางแห่งในปัจจุบัน เช่น คนมอญ ที่อำเภอสามโคก ปทุมธานี ยังคงสืบสานประเพณีทำ ขนมจีน เมื่อมีโอกาสแสดงวัฒนธรรมอาหารการกิน แบบมอญ

สิ่งที่ขาดไม่ได้เลยก็คือ สำรับขนมจีนน้ำยา และการสาธิตกรรมวิธีทำขนมจีน การร่วมแรงร่วมใจ ทำขนมจีนเพื่อเลี้ยงในงานบุญแพร่หลายมากจนเกิดการ ร้องเพลงพื้นบ้านตอบโต้กันระหว่างกลุ่มชายและหญิง ระหว่าการโขลกแป้งขนมจีนการละเล่นหรือร้องเพลงระหว่างทำขนมจีนเรียก ว่า "เพลงขนมจีน" และคำว่าไป "โนเน" ก็คือไปช่วย กันทำขนมจีน

เพลงโนเนสมัยก่อนใช้วิธีร้องกันด้วย ไหวพริบปฏิภาณกวี มีทำนองง่ายๆ เนื้อร้องไม่ตายตัว แต่จะมีสร้อยตรงคำร้องว่า โนเน ประกอบอยู่ด้วยทุกครั้ง ผู้คนที่ได้ยินได้ฟังจึงนิยมเรียกการละเล่นชนิดนี้ติดปากว่า "โนเน"

# data[].attributes.attachment_link.description
เพลงโนเนเป็นที่รู้กันดีว่า "เพลงโนเน" คือเพลงที่ร้องเล่น กันระหว่างการโขลกแป้งขนมจีน เพื่อหาเรื่องสนุก ผ่อนคลายความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า เพลงโนเนนี้ มีเล่นกันในหลายแห่ง เช่น ชุมชนแถบเพชรบุรี นครสวรรค์ นครนายก นนทบุรี รวมทั้งปทุมธานี เป็นต้น และเป็นที่น่าสังเกตว่า จะเป็นย่านชุมชนที่มีคนมอญตั้งบ้านเรือนอยู่แทบทั้งสิ้นขนมจีนเป็นอาหารวัฒนธรรมของคนมอญ ยังเห็น ได้จากชุมชนคนรามัญบางแห่งในปัจจุบัน เช่น คนมอญ ที่อำเภอสามโคก ปทุมธานี ยังคงสืบสานประเพณีทำ ขนมจีน เมื่อมีโอกาสแสดงวัฒนธรรมอาหารการกิน แบบมอญ สิ่งที่ขาดไม่ได้เลยก็คือ สำรับขนมจีนน้ำยา และการสาธิตกรรมวิธีทำขนมจีน การร่วมแรงร่วมใจ ทำขนมจีนเพื่อเลี้ยงในงานบุญแพร่หลายมากจนเกิดการ ร้องเพลงพื้นบ้านตอบโต้กันระหว่างกลุ่มชายและหญิง ระหว่าการโขลกแป้งขนมจีนการละเล่นหรือร้องเพลงระหว่างทำขนมจีนเรียก ว่า "เพลงขนมจีน" และคำว่าไป "โนเน" ก็คือไปช่วย กันทำขนมจีน เพลงโนเนสมัยก่อนใช้วิธีร้องกันด้วย ไหวพริบปฏิภาณกวี มีทำนองง่ายๆ เนื้อร้องไม่ตายตัว แต่จะมีสร้อยตรงคำร้องว่า โนเน ประกอบอยู่ด้วยทุกครั้ง ผู้คนที่ได้ยินได้ฟังจึงนิยมเรียกการละเล่นชนิดนี้ติดปากว่า "โนเน"

# data[].attributes.attachment_caption
งานบุญกลางบ้าน - วิกิพีเดีย

# data[].attributes.headline
ประเพณีทำบุญกลางบ้าน

# data[].attributes.subject
ประเพณีทำบุญกลางบ้าน

# data[].attributes.body
6403635 ณิชากานต์ รัตน์เจริญ

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
ประเพณีงานบุญกลางบ้าน เป็นประเพณีงานบุญของชาวไทยกลุ่มวัฒนธรรมที่ราบลุ่มภาคกลาง มักจัดขึ้นในราวกลางเดือน 3 ถึงเดือน 6 ตาม ปฏิทินจันทรคติไทย มักจะตกอยู่ในราวเดือน กุมภาพันธ์ ตาม ปฏิทินสุริยคติ

ประเพณีงานบุญกลางบ้านในปัจจุบัน จะจัดขึ้นหลังเสร็จสิ้นจากการเก็บเกี่ยวข้าวของเกษตรกรชาวนา โดยในแต่ละท้องถิ่นมีรายละเอียดการจัดประเพณีแตกต่างกันไป แต่ยังคงสาระหลักในการทำบุญกลางบ้าน เพื่อสร้างเสริมกำลังใจ และสร้างความสามัคคีของคนในชุมชนชนบทเอาไว้สืบมาจนปัจจุบัน

ประเพณีงานบุญกลางบ้าน เป็นประเพณีงานบุญของชาวไทยกลุ่มวัฒนธรรมที่ราบลุ่มภาคกลาง มีมาแต่เมื่อใดไม่ปรากฏ แต่สันนิษฐานว่าอาจจะมีมาตั้งแต่สมัยสุโขทัย ดังการพบหลักฐานตุ๊กตาดินเผาสะเดาะเคราะห์รูปคน หรือที่เรียกว่า "ตุ๊กตาเสียกบาล" ซึ่งเป็นสิ่งประกอบในการกระทำประเพณีงานบุญกลางบ้านมาจนถึงปัจจุบัน[1] [2]

โดยประเพณีงานบุญกลางบ้าน เป็นประเพณีไทยที่จัดภายนอกศาสนสถาน ชาวบ้านจะเลือกวันจัดที่เหมาะสม โดยจัดในบริเวณลานกว้างในหมู่บ้านที่เป็นสถานที่ที่เคยจัดกันมาเป็นประจำทุกปี เพื่อเป็นการชุมนุมชาวหมู่บ้านมาร่วมจัดงานประเพณีร่วมกัน โดยมีรายละเอียดการจัดแตกต่างกันไปในแต่ละท้องที่ โดยบางแห่งมีการก่อพระเจดีย์ทรายไว้เป็นเครื่องหมาย ซึ่งคติการก่อเจดีย์ทรายไว้กลางหมู่บ้านนี้มาจากเรื่องราวในธรรมบทเพื่อเป็นการสร้างกุศลก่อเจดีย์ถวายเป็นพุทธบูชาร่วมกัน[3] และมีการทำกบาลใส่ดินปั้นผู้อาศัยในครัวเรือนของตน ๆ ไปวางไว้ตามทางสามแพร่งเพื่อสะเดาะเคราะห์อีกด้วย โดยมีการนิมนต์พระภิกษุสงฆ์ มาสวดพระปริตรพระพุทธมนต์ในเวลาค่ำ และนิมนต์พระภิกษุสงฆ์มาถวายภัตตาหารเช้าในวันรุ่งขึ้น เพื่อเป็นการบำเพ็ญกุศลเสริมสร้างสิริมงคลแก่หมู่บ้านและชุมชนนั้น ๆ

คติความเชื่อของประเพณีงานบุญกลางบ้าน มาจากการผสานความเชื่อเรื่องบรรพบุรุษของคนโบราณ เข้ากับความเชื่อทางพุทธศาสนา เป็นคติความเชื่อเรื่องผีบรรพบุรุษ ในการขอบคุณบรรพบุรุษที่ประทานความอุดมสมบูรณ์จนสามารถเก็บเกี่ยวได้ และเป็นการสะเดาะห์เคราะห์คนในหมู่บ้านทั้งหมด และสอดคล้องกับวิถีชีวิตทางเกษตรกรรมของคนในชุมชน โดยประสานกับคติทางพุทธศาสนาเถรวาท ด้วยการจัดให้มีการทำบุญเลี้ยงพระภิกษุสงฆ์ เพื่อเป็นอุทิศส่วนกุศลให้บรรพบุรุษ และเสริมสวัสดิมงคลความอุดมสมบูรณ์ของคนในหมู่บ้านหลังฤดูเก็บเกี่ยว[4] และมีความเชื่อว่าหากบรรพบุรุษเคยจัดประเพณีงานบุญกลางบ้านขึ้น ณ สถานที่ใด ต้องมีการกระทำสืบต่อในสถานที่นั้นเป็นประจำทุกปี หากยกเลิกไม่กระทำต่อ จะเกิดภัยพิบัติแก่หมู่บ้านนั้น[5]

1. ท้องถิ่นมีชุมชน. (2557). ↑ บุญกลางบ้าน มีตุ๊กตาเสียกระบาน. [ออน-ไลน์]. เข้าถึงแหล่งข้อมูลได้จาก : www.m-culture.in.th[ลิงก์เสีย] . เข้าถึงเมื่อ 7-3-56

2. ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม. (2556). ↑ ตุ๊กตาเสียกบาล. [ออน-ไลน์]. เข้าถึงแหล่งข้อมูลได้จาก : www.sujitwongthes.com . เข้าถึงเมื่อ 10-1-57

3. พระไตรปิฎก เล่มที่ ๓๓ พระสุตตันตปิฎก เล่มที่ ๒๕ ขุททกนิกาย อปทาน ภาค ๒ ↑ ปุฬินถูปิยเถราปทานที่ ๘. พระไตรปิฎกฉบับสยามรัฐ. [ออน-ไลน์]. เข้าถึงได้จาก [1]. เข้าถึงเมื่อ 14-3-53

4. เทวประภาส มากคล้าย. (2553). คุ้งตะเภา จากอดีตสู่ปัจจุบัน : พัฒนาการทางประวัติศาสตร์ ประเพณีวัฒนธรรม ความเชื่อ และภูมิปัญญาท้องถิ่น. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์แห่งมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. ↑ ISBN 9789743648847

5. สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดเพชรบุรี. (2556). ↑ ประเพณีทำบุญกลางบ้าน. [ออน-ไลน์]. เข้าถึงแหล่งข้อมูลได้จาก : http://province.m-culture.go.th Archived 2012-08-18 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน . เข้าถึงเมื่อ 7-3-56

# data[].attributes.attachment_link.title
งานบุญกลางบ้าน - วิกิพีเดีย

# data[].attributes.attachment_link.description
ประเพณีงานบุญกลางบ้าน เป็นประเพณีงานบุญของชาวไทยกลุ่มวัฒนธรรมที่ราบลุ่มภาคกลาง มักจัดขึ้นในราวกลางเดือน 3 ถึงเดือน 6 ตาม ปฏิทินจันทรคติไทย มักจะตกอยู่ในราวเดือน กุมภาพันธ์ ตาม ปฏิทินสุริยคติ ...

# data[].attributes.body
http://www.pathumthanitourist.com/th/2015-08-02-14-00-29/2015-08-05-10-12-52/item/38-2015-aug-05-02-13-11

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
มอญรำ เป็นการแสดงของชาวมอญมาแต่โบราณ ใช้แสดงในงานมงคลต่าง ๆ เช่น งานบวชนาค งานแต่งงานและงานฉลองอื่น ๆ ชาวมอญได้จัดเป็นประเพณีในราชการด้วยครั้นเมื่อชาวมอญอพยพเข้ามาในประเทศไทย สมัยกรุงศรีอยุธยาในรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์เมื่อประมาณปี พ.ศ. ๒๒๐๒ ได้นำประเพณีการแสดงมอญรำเข้ามาประจำในหมู่มอญด้วยกันและการแสดงดังกล่าวนี้ได้วิวัฒนาการเรื่อยมาจนกระทั่งถึงทุกวันนี้

การแสดงมอญรำ จะต้องใช้ปี่พาทย์มอญประกอบรำและการร้องโดยทั่วไปชาวมอญมีนิสัยรักดนตรี และศิลปะการแสดงเช่น มอญรำ และทะแยมอญ ต่อมาทะแยมอญหาผู้แสดงได้ยาก ยังเหลืออยู่แต่มอญรำเท่านั้นที่ยังพอหาดูได้โดยเฉพาะในจังหวัดปทุมธานีการแสดงมอญรำยังนิยมใช้แสดงในงานต้อนรับแขกและงานศพผู้มีเกียรติซึ่งถือกันว่าเป็นที่เชิดหน้าชูตาของชาวมอญ

เพลงที่ใช้ประกอบการแสดงและรำเพลงแรกได้แก่เพลง ๑๒ภาษามีการรำประกอบ ๑๒ ท่าถ้าจะเทียบกับการรำไทยแล้วก็เท่ากับเป็นเพลงแม่บทต่อจากนั้นยังมีเพลงสมิงพระรามในตับราชาธิราช มีการรำประกอบร้องแสดงท่าประกอบตามเนื้อเพลง เช่น เพลงย่าเหล เพลงมอญดูดาว และเพลงอื่น ๆ อีกมากการร้องจะมีคนร้องเพียงคนเดียว นั่งอยู่กับปี่พาทย์ เมื่อร้องจบปี่พาทย์ก็รับบางเพลงก็คลอด้วยเสียงปี่ตามไปกับคนร้อง ส่วนผู้รำก็จะรำไปตามทำนองและเนื้อเพลงการร้องจะใช้ทำนองเพลงมอญ แต่เนื้อร้องเป็นภาษาไทย

การแสดงมอญรำใช้คนรำที่เป็นหญิงสาวจำนวนไม่น้อยกว่า ๘ ถึง ๑๒ คน ชุดแรกเป็นชุด ๑๒ภาษา จะรำหมดทั้งชุด ส่วนชุดต่อ ๆ ไปแล้วแต่เพลงบางเพลงก็ใช้คนรำเพียงสองคู่สลับกันไปเรื่อย ๆเพื่อรอการแต่งกายในชุดต่อไป

การแต่งกายของมอญรำในงานมงคลทั่ว ๆไปจะแต่งชุดสีสด ๆ ทั้งชุด เว้นแต่งานศพเท่านั้นจะแต่งชุดสีดำ สไบสีขาวส่วนการรำประกอบเพลงท่าอื่น ๆ แต่งกายตามเนื่อเรื่อง การแต่งกายรำชุดแรก ๑๒ ภาษาจะแต่งกายแบบรามัญ (มอญ) นุ่งผ้าซิ่นมีเชิง เสื้อแขนยาวทรงกระบอก คอกลมห่มผ้าสไบเฉียง เกล้าผมมวยรัดด้วยมะลิร้อย ทัดดอกไม้สดที่หูข้างเดียวสวมกำไลที่ข้อเท้า

ปี่พาทย์ที่ใช้ประกอบการรำมอญจะต้องใช้ปี่พาทย์มอญเครื่องคู่เป็นอย่างน้อย เครื่องคู่ได้แก่ ฆ้องมอญวงใหญ่ฆ้องมอญวงเล็ก ระนาดเอก ระนาดทุ้ม ปี่มอญ เปิงมางคอก โหม่งสามใบ ตะโพนมอญ ฉิ่งฉาบใหญ่ ฉาบเล็ก กรับ

ปัจจุบันการแสดงมอญรำไม่นิยมเฉพาะในหมู่ชาวรามัญเท่านั้นยังนิยมทั่วไปในหมู่คนไทยอีกด้วย โดยเฉพาะชาวจังหวัดปทุมธานีและจังหวัดใกล้เคียงก็นิยมจ้างคณะมอญรำไปแสดงในงานศพ และงานต้อนรับแขกต่างเมืองอยู่เสมอ ฉะนั้นการแสดงมอญรำกับปี่พาทย์ที่ใช้ประกอบการรำจึงเป็นอาชีพอย่างหนึ่งที่นิยมกันอย่างออกหน้าออกตาของชาวปทุมธานีและทำรายได้ดีอาชีพหนึ่ง

การรำมอญ ถือว่าเป็นศิลปะการแสดงของมอญ ซึ่งชาวมอญถือว่าเป็นเอกลักษณ์ แสดงออกถึงความอ่อนช้อย งดงามตามลีลาการร่ายรำของชาวมอญ การแสดงมอญรำนี้ เดิมทีนั้น เป็นการรำเพื่อแสดงออกซึ่งความเคารพ ความกตัญญูกตเวที จะนิยมแสดงในโอกาสต่าง ๆ ทั้งงานมงคลและอวมงคล การรำนั้นจะมีปี่พาทย์มอญเป็นเครื่องบรรเลง ผู้รำก็จะรำไปตามจังหวะหน้าทับตะโพนในแต่ละเพลงในแต่ละท่า (ซึ่งปัจจุบันมีความแตกต่างกันในเรื่องของท่ารำ และมักจะเกิดเป็นข้อถกเถียงกันอยู่) ศิลปะการรำของมอญส่วนมากจะนิยมกระเถิบเท้า โดยจะไม่ย่างก้าวไปมา เพราะมอญถือว่าการรำที่ไม่ยกหรือไม่ก้าวเท้าดูแล้วเรียบร้อยและเคารพต่อสถานที่และงานนั้นด้วย การแต่งกายก็จะเรียบร้อย สสวยงาม หญิง นุ่งผ้าถุงยาวถึงข้อเท้า สรวมเสื้อแขนกระบอก พาดผ้าสะไบที่ไหล่ซ้าย เกล้าผมมวยประดับด้วยดอกไม้

การรำมอญ เริ่มจากปี่พาทย์เริ่มบรรเลงด้วยเพลงออก ผู้รำทั้งหมดจะเดินออกมาอย่างเรียบร้อยและอาจจะไหว้หรือกราบพระ ผู้ชม ปี่พาทย์ หรือถ้าเป็นงานศพก็จะกราบที่ศพด้วย แล้วยืนขึ้นเพื่อรอเข้าเพลงที่หนึ่ง ในทุก ๆ เพลง ผู้รำจะย่อตัวไปมาโดยยังไม่ตั้งมือก่อนเสมอ จากนั้นจึงจะตั้งมือไปตามเพลง และเมื่อจบเพลงผู้รำก็จะวางมือลงอย่างช้า ๆ ไว้ที่หน้าตัก เพื่อรอขึ้นเพลงต่อไป รำไปจนจบทั้ง ๑๒ เพลง (ทางปทุมธานี ใช้ท่ารำ ๑๓ ท่ารำ) แล้วผู้รำก็จะนั่งลงไหว้หรือกราบเหมือนตอนก่อนจะรำ

# data[].attributes.attachment_link.title
ประเพณีมอญรำ

# data[].attributes.attachment_link.description
มอญรำ เป็นการแสดงของชาวมอญมาแต่โบราณ ใช้แสดงในงานมงคลต่าง ๆ เช่น งานบวชนาค งานแต่งงานและงานฉลองอื่น ๆ ชาวมอญได้จัดเป็นประเพณีในราชการด้วยครั้นเมื่อชาวมอญอพยพเข้ามาในประเทศไทย สมัยกรุงศรีอยุธยาในรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์เมื่อประมาณปี พ.ศ. ๒๒๐๒ ได้นำประเพณีการแสดงมอญรำเข้ามาประจำในหมู่มอญด้วยกันและการแสดงดังกล่าวนี้ได้วิวัฒนาการเรื่อยมาจนกระทั่งถึงทุกวันนี้ การแสดงมอญรำ จะต้องใช้ปี่พาทย์มอญประกอบรำและการร้องโดยทั่วไปชาวมอญมีนิสัยรักดนตรี และศิลปะการแสดงเช่น มอญรำ และทะแยมอญ ต่อมาทะแยมอญหาผู้แสดงได้ยาก ยังเหลืออยู่แต่มอญรำเท่านั้นที่ยังพอหาดูได้โดยเฉพาะในจังหวัดปทุมธานีการแสดงมอญรำยังนิยมใช้แสดงในงานต้อนรับแขกและงานศพผู้มีเกียรติซึ่งถือกันว่าเป็นที่เชิดหน้าชูตาของชาวมอญ เพลงที่ใช้ประกอบการแสดงและรำเพลงแรกได้แก่เพลง ๑๒ภาษามีการรำประกอบ ๑๒ ท่าถ้าจะเทียบกับการรำไทยแล้วก็เท่ากับเป็นเพลงแม่บทต่อจากนั้นยังมีเพลงสมิงพระรามในตับราชาธิราช มีการรำประกอบร้องแสดงท่าประกอบตามเนื้อเพลง เช่น เพลงย่าเหล เพลงมอญดูดาว และเพลงอื่น ๆ อีกมากการร้องจะมีคนร้องเพียงคนเดียว นั่งอยู่กับปี่พาทย์ เมื่อร้องจบปี่พาทย์ก็รับบางเพลงก็คลอด้วยเสียงปี่ตามไปกับคนร้อง ส่วนผู้รำก็จะรำไปตามทำนองและเนื้อเพลงการร้องจะใช้ทำนองเพลงมอญ แต่เนื้อร้องเป็นภาษาไทย การแสดงมอญรำใช้คนรำที่เป็นหญิงสาวจำนวนไม่น้อยกว่า ๘ ถึง ๑๒ คน ชุดแรกเป็นชุด ๑๒ภาษา จะรำหมดทั้งชุด ส่วนชุดต่อ ๆ ไปแล้วแต่เพลงบางเพลงก็ใช้คนรำเพียงสองคู่สลับกันไปเรื่อย ๆเพื่อรอการแต่งกายในชุดต่อไป การแต่งกายของมอญรำในงานมงคลทั่ว ๆไปจะแต่งชุดสีสด ๆ ทั้งชุด เว้นแต่งานศพเท่านั้นจะแต่งชุดสีดำ สไบสีขาวส่วนการรำประกอบเพลงท่าอื่น ๆ แต่งกายตามเนื่อเรื่อง การแต่งกายรำชุดแรก ๑๒ ภาษาจะแต่งกายแบบรามัญ (มอญ) นุ่งผ้าซิ่นมีเชิง เสื้อแขนยาวทรงกระบอก คอกลมห่มผ้าสไบเฉียง เกล้าผมมวยรัดด้วยมะลิร้อย ทัดดอกไม้สดที่หูข้างเดียวสวมกำไลที่ข้อเท้า ปี่พาทย์ที่ใช้ประกอบการรำมอญจะต้องใช้ปี่พาทย์มอญเครื่องคู่เป็นอย่างน้อย เครื่องคู่ได้แก่ ฆ้องมอญวงใหญ่ฆ้องมอญวงเล็ก ระนาดเอก ระนาดทุ้ม ปี่มอญ เปิงมางคอก โหม่งสามใบ ตะโพนมอญ ฉิ่งฉาบใหญ่ ฉาบเล็ก กรับ ปัจจุบันการแสดงมอญรำไม่นิยมเฉพาะในหมู่ชาวรามัญเท่านั้นยังนิยมทั่วไปในหมู่คนไทยอีกด้วย ...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

ลำตัด เป็นการแสดงที่มาจากการแสดง ลิเกบันตนของ มลายู ลำตัดจะมีลักษณะตัด และเฉือนกันด้วยเพลง (ลำ) การว่าลำตัดจึงเป็นการว่าเพลงรับฝีปากของฝ่ายชาย และฝ่ายหญิงโดยตรง มีทั้งบทเกี้ยวพาราสี ต่อว่า เสียดสี แทรกลูกขัด ลูกหยอด ให้ได้ความบันเทิงกัน สำนวนกลอนมีนัยยะออกเป็นสองแง่ ซึ่งเครื่องดนตรีที่ใช้ คือ กลอง รำมะนา ฉิ่ง วิธีแสดงจะมีต้นเสียงร้องก่อน โดยส่งสร้อยให้ลูกคู่ร้องรับ แล้วจึงด้นกลอนเดินความว่า เมื่อลงลูกคู่ก็จะรับด้วยสร้อยเดิมพร้อมกับตีรำมะนา และฉิ่งเข้าจังหวะการร้องรับนั้นด้วย สามรถพบเห็นได้ในแถบ ภาคกลางโดยเฉพาะจังหวัด สุพรรณบุรี

เพลงลำตัดเป็นเพลงพื้นบ้านภาคกลางชนิดหนึ่งของไทย ซึ่งนิยมร้องกันในเขตภาคกลาง(สุพรรณบุรี) ทั้งนี้ มีต้นตอมาจาก "ลิเกบันตน" ของชาว มลายู ในต้น รัชกาลที่ 5 แห่ง กรุงรัตนโกสินทร์ โดยลิเกบันตนดังกล่าว มีรูปแบบของการการแสดงแยกออกเป็น 2 สาขา สาขาหนึ่ง เรียกว่า "ฮันดาเลาะ" และ "ลากูเยา" และลิเกบันตนลากูเยา มีลักษณะของการแสดงว่ากลอนสดแก้กัน โดยมีลูกคู่คอยรับ เมื่อต้นบทร้องจบ

ต่อมาเมื่อมีการดัดแปลงกลายเป็น ภาษาไทยทั้งหมด จึงเรียกกันว่า "ลิเกลำตัด" ในระยะแรก และเรียกสั้น ๆ ในเวลาต่อมาว่า "ลำตัด" ซึ่งมีลักษณะของเพลง และทำนองเพลงที่นำมาให้ลูกคู่รับโดยมากก็มักตัดมาจากเพลงร้องหรือเพลงดนตรีอีกชั้นหนึ่ง โดยเลือกเอาแต่ตอนที่เหมาะสมแก่การร้องนี้มาเท่านั้น ลำตัดเป็นการตั้งชื่อที่เหมาะสม เรียบง่าย มีความหมายรู้ ได้ดีมาก กล่าวคือ ตามความหมายเดิม "ลำ" แปลว่า เพลง เมื่อนำมารวมกับคำว่า "ตัด" หมายถึง การนำเอาเพลงพื้นบ้านอื่น ๆ อีกหลายชนิดมา ตัดรวมเข้าเป็นบทเพลง เพื่อการแสดงลำตัด เช่น ตัดเอา เพลงเกี่ยวข้าว เพลงฉ่อย เพลงเรือ เพลงพวงมาลัย และ เพลงอีแซว เป็นต้น เข้ามาเป็นการละเล่นที่เรียกว่าลำตัด

การแสดงลำตัด ณ สังคีตศาลา

# data[].attributes.attachment_link.title
ลำตัด - วิกิพีเดีย

# data[].attributes.attachment_link.description
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี ลำตัด เป็นการแสดงที่มาจากการแสดง ลิเกบันตนของ มลายู ลำตัดจะมีลักษณะตัด และเฉือนกันด้วยเพลง (ลำ) การว่าลำตัดจึงเป็นการว่าเพลงรับฝีปากของฝ่ายชาย และฝ่ายหญิงโดยตรง มีทั้งบทเกี้ยวพาราสี ต่อว่า เสียดสี แทรกลูกขัด ลูกหยอด ให้ได้ความบันเทิงกัน สำนวนกลอนมีนัยยะออกเป็นสองแง่ ซึ่งเครื่องดนตรีที่ใช้ คือ กลอง รำมะนา ฉิ่ง วิธีแสดงจะมีต้นเสียงร้องก่อน โดยส่งสร้อยให้ลูกคู่ร้องรับ แล้วจึงด้นกลอนเดินความว่า เมื่อลงลูกคู่ก็จะรับด้วยสร้อยเดิมพร้อมกับตีรำมะนา และฉิ่งเข้าจังหวะการร้องรับนั้นด้วย สามรถพบเห็นได้ในแถบ ภาคกลางโดยเฉพาะจังหวัด สุพรรณบุรี เพลงลำตัดเป็นเพลงพื้นบ้านภาคกลางชนิดหนึ่งของไทย ซึ่งนิยมร้องกันในเขตภาคกลาง(สุพรรณบุรี) ทั้งนี้ มีต้นตอมาจาก "ลิเกบันตน" ของชาว มลายู ในต้น รัชกาลที่ 5 แห่ง กรุงรัตนโกสินทร์ โดยลิเกบันตนดังกล่าว มีรูปแบบของการการแสดงแยกออกเป็น 2 สาขา สาขาหนึ่ง เรียกว่า "ฮันดาเลาะ" และ "ลากูเยา" และลิเกบันตนลากูเยา มีลักษณะของการแสดงว่ากลอนสดแก้กัน โดยมีลูกคู่คอยรับ เมื่อต้นบทร้องจบ ต่อมาเมื่อมีการดัดแปลงกลายเป็น ภาษาไทยทั้งหมด จึงเรียกกันว่า "ลิเกลำตัด" ในระยะแรก และเรียกสั้น ๆ ในเวลาต่อมาว่า "ลำตัด" ซึ่งมีลักษณะของเพลง และทำนองเพลงที่นำมาให้ลูกคู่รับโดยมากก็มักตัดมาจากเพลงร้องหรือเพลงดนตรีอีกชั้นหนึ่ง โดยเลือกเอาแต่ตอนที่เหมาะสมแก่การร้องนี้มาเท่านั้น ลำตัดเป็นการตั้งชื่อที่เหมาะสม เรียบง่าย มีความหมายรู้ ได้ดีมาก กล่าวคือ ตามความหมายเดิม "ลำ" แปลว่า เพลง เมื่อนำมารวมกับคำว่า "ตัด" หมายถึง การนำเอาเพลงพื้นบ้านอื่น ๆ อีกหลายชนิดมา ตัดรวมเข้าเป็นบทเพลง เพื่อการแสดงลำตัด เช่น ตัดเอา เพลงเกี่ยวข้าว เพลงฉ่อย เพลงเรือ เพลงพวงมาลัย และ เพลงอีแซว เป็นต้น เข้ามาเป็นการละเล่นที่เรียกว่าลำตัด การแสดงลำตัด ณ สังคีตศาลา

# data[].attributes.body
https://www.google.co.th/url?sa=t&source=web&cd=&ved=2ahUKEwj9k9TwnaX6AhUu-DgGHWZkBqgQFnoECAoQBQ&url=http%3A%2F%2Fich.culture.go.th%2Findex.php%2Fth%2Fich%2Fperforming-arts%2F236-performance%2F345-----m-s&usg=AOvVaw0c8BvspG3-seJAD-d9xK1-

# data[].attributes.body
https://www.sanook.com/news/1688585/

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
ผู้ว่าฯ ปทุมธานี เปิดงานแข่งขันเรือพาย ประเพณีสืบสานวิถีชีวิตชาวคลองรังสิต ชิงถ้วยพระราชทาน สมเด็จพระเทพฯ

นายพงศธร สัจจชลพันธ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดปทุมธานี พร้อมด้วย นายธีรวุฒิ กลิ่นกุสุม นายกเทศมนตรีนครรังสิต เปิดงานแข่งขันเรือพายประเพณีชิงถ้วยพระราชทาน สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ที่ คลองรังสิตประยูรศักดิ์ ริมเขื่อนสะพานแดง คลองหนึ่ง ต.ประชาธิปัตย์ อ.ธัญบุรี จ.ปทุมธานี

การแข่งขันเรือพายประเพณีของเทศบาลนครรังสิต ในอดีต เกษตรกรชาวสวนส้มนำเรือขนส้มออกมาแข่งขันในช่วงฤดูน้ำหลากหรือในเทศกาลออกพรรษา เพื่อเป็นการสร้างความรักความสามัคคีสมาฉันท์ในหมู่ชาวบ้านด้วยกัน จนเป็นที่แพร่หลายไปยังทุกอำเภอและบริเวณใกล้เคียง และได้จัดแข่งขันเรือขึ้นทุกปี แบ่งเป็นประเภทเรือยาว 30 ฝีพาย 40 ฝีพาย และ 50 ฝีพาย แข่งเรือพายสแตนเลสหรือเรือขนส้ม เรือพายพลาสติก และการแข่งขันมวยทะเล

นายธีรวุฒิ กล่าวว่า ประเพณีการแข่งเรือพาย เนื่องในเทศกาล วันออกพรรษา ซึ่งเทศบาลนครรังสิต ได้จัดขึ้นเป็นประจำทุกปี ถือเป็นการอนุรักษ์วัฒนธรรมขนบธรรมเนียมประเพณีไทย สืบสานความเป็นไทยให้คงอยู่คู่วิถีวัฒนธรรมขนบธรรมเนียมประเพณีไทย สืบสานความเป็นไทยให้คงอยู่คู่วิถีชีวิตชาวคลองรังสิต สร้างจิตสำนึกในคุณค่า และความงดงามของสายน้ำ อีกทั้งเป็นการร่วมฟื้นฟูอนุรักษ์และสืบสานมรดกวัฒนธรรมท้องถิ่น ตลอดจนเป็นการสนับสนุนการท่องเที่ยวของจังหวัดปทุมธานี

# data[].attributes.attachment_link.title
ปทุมธานีจัดแข่งเรือสืบสานวิถีชีวิตชาวคลองรังสิต

# data[].attributes.attachment_link.description
ผู้ว่าฯ ปทุมธานี เปิดงานแข่งขันเรือพาย ประเพณีสืบสานวิถีชีวิตชาวคลองรังสิต ชิงถ้วยพระราชทาน สมเด็จพระเทพฯ นายพงศธร สัจจชลพันธ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดปทุมธานี พร้อมด้วย นายธีรวุฒิ กลิ่นกุสุม นายกเทศมนตรีนครรังสิต เปิดงานแข่งขันเรือพายประเพณีชิงถ้วยพระราชทาน สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ที่ คลองรังสิตประยูรศักดิ์ ริมเขื่อนสะพานแดง คลองหนึ่ง ต.ประชาธิปัตย์ อ.ธัญบุรี จ.ปทุมธานี การแข่งขันเรือพายประเพณีของเทศบาลนครรังสิต ในอดีต เกษตรกรชาวสวนส้มนำเรือขนส้มออกมาแข่งขันในช่วงฤดูน้ำหลากหรือในเทศกาลออกพรรษา เพื่อเป็นการสร้างความรักความสามัคคีสมาฉันท์ในหมู่ชาวบ้านด้วยกัน จนเป็นที่แพร่หลายไปยังทุกอำเภอและบริเวณใกล้เคียง และได้จัดแข่งขันเรือขึ้นทุกปี แบ่งเป็นประเภทเรือยาว 30 ฝีพาย 40 ฝีพาย และ 50 ฝีพาย แข่งเรือพายสแตนเลสหรือเรือขนส้ม เรือพายพลาสติก และการแข่งขันมวยทะเล นายธีรวุฒิ กล่าวว่า ประเพณีการแข่งเรือพาย เนื่องในเทศกาล วันออกพรรษา ซึ่งเทศบาลนครรังสิต ได้จัดขึ้นเป็นประจำทุกปี ถือเป็นการอนุรักษ์วัฒนธรรมขนบธรรมเนียมประเพณีไทย สืบสานความเป็นไทยให้คงอยู่คู่วิถีวัฒนธรรมขนบธรรมเนียมประเพณีไทย สืบสานความเป็นไทยให้คงอยู่คู่วิถีชีวิตชาวคลองรังสิต สร้างจิตสำนึกในคุณค่า และความงดงามของสายน้ำ อีกทั้งเป็นการร่วมฟื้นฟูอนุรักษ์และสืบสานมรดกวัฒนธรรมท้องถิ่น ตลอดจนเป็นการสนับสนุนการท่องเที่ยวของจังหวัดปทุมธานี

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
ทีมภาพมุมสูง

# data[].attributes.attachment_link.title
ประเพณี"ลำพาข้าวสาร"จังหวัดปทุมธานี

# data[].attributes.body
https://youtu.be/mYNQtk_nayc

# data[].attributes.attachment_link.title
ประวัติวันตรุษจีน สรุปสั้นๆ ภายใน 100 วินาที!

# data[].attributes.body
https://www.google.co.th/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=&ved=2ahUKEwja4NKonqX6AhWh9zgGHaWOD1EQFnoECB8QAQ&url=https%3A%2F%2Fwww.tnews.co.th%2Fregion%2F461056&usg=AOvVaw3-eiE-Xlm8fddF3U34uy1O

# data[].attributes.attachment_caption
แตรวงชาวบ้าน

# data[].attributes.attachment_link.title
แตรวงชาวบ้าน

# data[].attributes.attachment_link.description
แตรวงชาวบ้านในปัจจุบันนับว่า “แตรวงชาวบ้าน” เป็นการ แสดงพื้นบ้านที่เป็นเอกลักษณ์อย่างหนึ่งของเมือง ปทุมธานี ในหนังสือสาสน์สมเด็จ ซึ่งเป็นการเขียน จดหมายโต้ตอบกันระหว่างสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ กับสมเด็จ พระบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ เชื่อว่า “แตรวง” เป็นคำที่มี…

# data[].attributes.body
https://youtu.be/tyDNP_hyZ6k

# data[].attributes.attachment_link.title
ข้าวแช่ชาวมอญ ปทุมธานี

# data[].attributes.headline
6401340 ประเพณีก่อพระเจดีย์ทราย

# data[].attributes.subject
6401340 ประเพณีก่อพระเจดีย์ทราย

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
มิติรัตติกาล

# data[].attributes.attachment_link.title
"ประวัติและอานิสงส์การก่อเจดีย์ทราย" [เล่าให้ฟัง EP18]

# data[].attributes.headline
เทศกาล วันตรุษจีน

# data[].attributes.subject
เทศกาล วันตรุษจีน

# data[].attributes.body
เป็นหนึ่งในเทศกาลที่สำคัญที่สุดของชาวจีน ถือเป็นวันขึ้นปีใหม่ตามปฎิทินจีน มีการทำความสะอาดบ้านเรือนผ่านปีใหม่อย่างสะอาดสดใส ร้านค้า ห้างสรรพสินค้า ต่างเต็มไปด้วยผู้คนมาจับจ่ายใช้สอย ซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้แก่เด็กๆ ซื้อของขวัญให้แก่ญาติสนิทมิตรสหาย ซื้อบัตรอวยพรในโอกาสมงคล ในตลาดคราคล่ำไปด้วยผู้คน ที่มาซื้อปลา เนื้อสัตว์ เป็ดไก่ ฯลฯ
ทุกคนต่างดูแจ่มใสมีความสุข เด็กๆ สวมเสื้อใหม่ ทานลูกกวาด ขนมหวาน เล่นพลุประทัด อย่างรื่นเริง
การจัดของไหว้วันตรุษจีน
ถ้าจัดใหญ่ นิยมเป็นตัวเลข 5 คือ มีของคาว 5 อย่าง เรียกว่า “โหงวแซ” ประกอบด้วย หมู ไก่ ตับ ปลา และกุ้งมังกร แต่เนื่องจากกุ้งมังกรนั้นแพง และหาไม่ง่าย จึงนิยมไหว้เป็ดหรือปลาหมึกแห้งแทน ของหวาน 5 อย่าง เรียกว่า “โหงวเปี้ย” อาจเป็นซาลาเปาไส้หวาน ขนมไข่ ขนมถ้วยฟู ขนมกุยช่าย และขนมจันอับ ผลไม้ 5 อย่าง เรียกว่า “โหงวก้วย”
อั่งเปา
สัญลักษณ์อีกอย่างของเทศกาลนี้ คือ อั่งเปา (ซองแดง) คือ ซองแดงใส่เงินที่ผู้ใหญ่แล้วจะมอบให้ผู้น้อย และมีการแลกเปลี่ยนกันเอง หรือจะใช้คำว่า แต๊ะเอีย (ผูกเอว) ที่มาคือในสมัยก่อน เหรียญจะมีรูตรงกลาง ผู้ใหญ่จะร้อยด้วยเชือกสีแดงเป็นพวงๆ และนำมามอบให้เด็กๆ เด็กๆ ก็จะนำมาผูกเก็บไว้ที่เอว
ประทัด
การจุดประทัด  ธรรมเนียมจุดประทัด เกิดจากในอดีตมีคนหัวใสนำดินระเบิดไปบรรจุในบ้องไม้ไผ่เล็กๆ แล้วจุด เสียงไม้ไผ่ระเบิดก็ดังสนั่นหู เด็กเล็กได้ยินก็ร้องจ้า บรรดาสุนัข และสัตว์เลี้ยงทั้งหลายต่างพากันกลัวเสียงประทัดวิ่งหนีกันได้ ทำให้มีคนคิดว่าเสียงดังโป้งป้างของประทัด น่าจะไล่เจ้าตัวเหนียนได้ ซึ่งเหนียนคำนี้เป็นเสียงจีนกลาง จีนแต้จิ๋วออกเสียงว่า นี้ แปลว่า ปี คนจีนโบราณเชื่อว่าช่วงสิ้นปีที่อากาศหนาวเย็นจัดคนไม่สบายกันมาก เพราะเจ้าตัวเหนียนออกมาอาละวาด การจุดประทัดเสียงดังน่าจะไล่เจ้าตัวเหนียนและโรคภัยไข้เจ็บให้ตกใจกลัวหนีไปได้ แล้วต่อมาธรรมเนียมนี้ก็ปรับไปว่า จุดประทัดให้เสียงดังๆ นี้จะเรียกโชคดีให้มาหา บ้างก็ว่า เพื่อให้สะดุดหูเทพเจ้า ท่านจะได้มาช่วยคุ้มครอง
การเชิดสิงโต
เชิดสิงโต เป็นการละเล่นของชาวจีนเหนือ และจีนใต้ ทางเหนือนิยมเล่นกันในช่วงตรุษจีน ส่วนทางจีนใต้นิยมการเชิดสิงโตมากกว่า นอกจากจะเล่นกันในช่วงมีงานแห่เจ้าแล้ว แม้แต่พิธีเซ่นสังเวยเพื่อขอฝนหลังงานเทศกาลงานชุนนุมใหญ่ ก็จะต้องมีรายการเชิดสิงโตด้วยการเชิดสิงโตของชาวจีนใต้ครึกครื้นและโลดโผนกว่าทางเหนือมากนัก เมื่อใกล้ถึงวันตรุษจีน ก็จะมีชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งจัดให้มีการเชิดสิงโต ซึ่งเรียกว่า “ ซิ่งฮุ่ย” โดยไปขอเงินบริจาคจากพวกคหบดี และก็จะมีอีก กลุ่มหนึ่งจัดเครื่องดนตรีและเตรียมทำตัวสิงโตสำหรับวันงานเมื่อเตรียมงานแล้วผู้จัดงานก็จะประกาศเส้นทางที่ขบวนสิงโตจะผ่านให้ชาวบ้านทราบ พอวันงานมาถึงหัวหน้าทีมจะนำเอาสิงโตไปแสดงความเคารพต่อคหบดี และมือกลองก็เริ่มตีกลอง จากนั้นก็เริ่มแสดงการเชิดสิงโต เมื่อมีบ้านใดนำเอาซองรางวัลไปแขวนไว้บนยอดไม้ ยิ่งสูงเท่าใดผู้แสดงก็ต้องต่อตัวกันขึ้นไปเพื่อเอาซองรางวัลนั้น การเชิดสิงโตแบบนี้เรียกว่า “ ซิ่งจือไชชิง” สิงโตที่เชิดนี้มักทำด้วนแกนไม้ไผ่ปะด้วยกระดาษสี แล้วใช้ผ้าปักไหมทำเป็นตัวสิงโตมีการเชิดอีกแบบหนึ่งที่น่าตื่นเต้นยิ่งกว่าเรียกว่าชุดสิงโตกินประทัด เนื่องจากการเชิดชุดนี้สิงโตต้องกินประทัดตลอดเวลา

****ในระหว่างงานตรุษจีนคนจีนส่วนใหญ่จะสวมเสื้อสีแดง****

https://kalyanamitra.org/th/article_detail.php?i=13930

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
วันตรุษจีน

ตรุษจีน เป็นวันหยุดตามประเพณีของจีนที่สำคัญที่สุด ในประเทศจีน ยังมีอีกชื่อหนึ่งว่า "เทศกาลฤดูใบไม้ผลิ" เพราะฤดูใบไม้ผลิตามปฏิทินจีนเริ่มต้นด้วยวันลีชุน ซึ่งเป็นวันแรกในทางสุริยคติของปีปฏิทินจีน วันดังกล่าวยังเป็นวันสิ้นสุดฤดูหนาว ซึ่งคล้ายกันกับงานเทศกาลของตะวันตก เทศกาลนี้เริ่มต้นในวันที่ 1 เดือน 1 ในปฏิทินจีนโบราณและสิ้นสุดลงในวันที่ 15 ด้วยเทศกาลโคมไฟ คืนก่อนตรุษจีนเป็นวันซึ่งครอบครัวจีนมารวมญาติเพื่อรับประทานอาหารเย็นเป็นประจำทุกปี ซึ่งเรียกว่า ฉูซี่ หรือ "การผลัดเปลี่ยนยามค่ำคืน" เนื่องจากปฏิทินจีนเป็นแบบสุริยจันทรคติ ตรุษจีนจึงมักเรียกว่า "วันขึ้นปีใหม่จันทรคติ"

ชาวไทยเชื้อสายจีนจะถือประเพณีปฏิบัติอยู่ 3 วัน คือวันจ่าย วันไหว้ และวันเที่ยว

- วันจ่าย
คือวันก่อนวันสิ้นปี เป็นวันที่ชาวไทยเชื้อสายจีนจะต้องไปซื้ออาหารผลไม้และเครื่องเซ่นไหว้ต่างๆ ก่อนที่ร้านค้าทั้งหลายจะปิดร้านหยุดพักผ่อนยาว ไม่จำเป็นจะต้องมีการจุดธูปอัญเชิญเจ้าที่ (ตี่จู้เอี๊ย) ให้ลงมาจากสวรรค์เพื่อรับการสักการบูชาของเจ้าบ้าน หลังจากที่ได้ไหว้อัญเชิญขึ้นสวรรค์เมื่อ 4 วันที่แล้วเพราะว่าเจ้าที่ไม่ได้ไปไหนเมื่อสี่วันที่แล้ว ตัวเราส่งแต่ เจ้าซิ้ง หรือเจ้าเตา

- วันไหว้
- ตอนเช้ามืดจะไหว้ "ป้ายเล่าเอี๊ย" เป็นการไหว้เทพเจ้าต่างๆ เครื่องไหว้คือ เนื้อสัตว์สามอย่าง (ซาแซ ซำเช้ง) ได้แก่ หมู เป็ด ไก่ หรือเพิ่มตับ ปลา เป็นเนื้อสัตว์ห้าอย่าง (โหงวแซ) เหล้า น้ำชา และกระดาษเงินกระดาษทอง
- ตอนสาย จะไหว้ "ป้ายแป๋บ้อ" คือการไหว้บรรพบุรุษ พ่อแม่ญาติพี่น้องที่ถึงแก่กรรมไปแล้ว เป็นการแสดงความกตัญญูตามคติจีน การไหว้ครั้งนี้จะไหว้ไม่เกินเที่ยง เครื่องไหว้จะประกอบด้วย ซาแซ อาหารคาวหวาน (ส่วนมากจะทำตามที่ผู้ที่ล่วงลับเคยชอบ) รวมทั้งการเผากระดาษเงินกระดาษทอง เสื้อผ้ากระดาษเพื่ออุทิศแก่ผู้ล่วงลับ หลังจากนั้น ญาติพี่น้องจะมารวมกันรับประทานอาหารที่ได้เซ่นไหว้ไปเป็นสิริมงคล และถือเป็นเวลาที่ครอบครัวหรือวงศ์ตระกูลจะรวมตัวกันได้มากที่สุด จะแลกเปลี่ยนอั่งเปาหลังจากรับประทานอาหารร่วมกันแล้ว
- ตอนบ่าย จะไหว้ "ป้ายฮ่อเฮียตี๋" เป็นการไหว้ผีพี่น้องที่ล่วงลับไปแล้ว เครื่องไหว้จะเป็นพวกขนมเข่ง ขนมเทียน เผือกเชื่อมน้ำตาล กระดาษเงินกระดาษทอง พร้อมทั้งมีการจุดประทัดเพื่อไล่สิ่งชั่วร้ายและเพื่อเป็นสิริมงคล

- วันเที่ยว หรือ วันถือ คือวันขึ้นปีใหม่ เป็นวันที่หนึ่ง (ชิวอิก) ของเดือนที่หนึ่งของปี วันนี้ชาวจีนจะถือธรรมเนียมโบราณที่ยังปฏิบัติสืบต่อกันมาถึงปัจจุบันคือ "ป้ายเจีย" เป็นการไหว้ขอพรและอวยพรจากญาติผู้ใหญ่และผู้ที่เคารพรัก โดยนำส้มสีทองไปมอบให้ เหตุที่ให้ส้มก็เพราะส้มออกเสียงภาษาแต้จิ๋วว่า "กิก" ไปพ้องกับคำว่าความสุขหรือโชคลาภ แปลว่า โชคลาภ หรือ ภาษาฮกเกี้ยน และ ภาษากวางตุ้ง ส้มเรียกว่า "ก้าม" ซึ่งไปพ้องกับคำว่าทอง เพราะฉะนั้นการให้ส้มจึงเหมือนนำความสุขหรือโชคลาภไปให้ จะมอบส้มจำนวน 4 ผล ห่อด้วยผ้าเช็ดหน้าของผู้ชาย เหตุที่เรียกวันนี้ว่าวันถือคือ เป็นวันที่ชาวจีนถือว่าเป็นสิริมงคล งดการทำบาป จะมีคติถือบางอย่าง เช่น ไม่พูดจาไม่ดีต่อกัน ไม่ทวงหนี้กัน ไม่จับไม้กวาด และจะแต่งกายด้วยเสื้อผ้าใหม่แล้วออกเยี่ยมอวยพรและพักผ่อนนอกบ้าน เป็นต้น

การไหว้เจ้า
เป็นธรรมเนียมประเพณีที่ลูกหลานจีนปฏิบัติสืบทอดกันมา ตามความเชื่อที่จะต้องไหว้เจ้าที่ และไหว้บรรพบุรุษเพื่อให้เป็นสิริมงคล และนำมาซึ่งความสุขความเจริญแก่ครอบครัว ในปีหนึ่งจะมีการไหว้เจ้า 8 ครั้ง คือ

- ไหว้ครั้งแรกของปี ไหว้เดือน 1 วันที่ 1 คือ ตรุษจีน เรียกว่า "ง่วงตั้งโจ่ย"

- ไหว้ครั้งที่สอง ไหว้เดือน 1 วันที่ 15 เรียกว่า "ง่วงเซียวโจ่ย"

- ไหว้ครั้งที่สาม ไหว้เดือน 3 วันที่ 4 เรียกว่า "ไหว้เช็งเม้ง" เป็นประเพณีที่ลูกหลานไปไหว้บรรพบุรุษที่ฮวงซุ้ย

- ไหว้ครั้งที่สี่ ไหว้เดือน 5 วันที่ 5 เรียกว่า "โหงวเหว่ยโจ่ย" เป็นเทศกาลไหว้ขนมจ้าง

- ไหว้ครั้งที่ห้า ไหว้เดือน 7 วันที่ 15 คือ ไหว้สารทจีนเรียกว่า "ตงง้วงโจ่ย"

- ไหว้ครั้งที่หก ไหว้เดือน 8 วันที่ 15 เรียกว่า "ตงชิวโจ่ย" ที่คนทั่วไปรู้จักกันดีว่า ไหว้พระจันทร์

- ไหว้ครั้งที่เจ็ด ไหว้เดือน 11 ไม่กำหนดวันแน่นอน เรียกว่า "ไหว้ตังโจ่ย"

- ไหว้ครั้งที่แปด ไหว้เดือน 12 วันสิ้นปี เรียกว่า ไหว้สิ้นปี หรือ "ก๊วยนี้โจ่ย"

ประเพณีการไหว้เจ้าทั้ง 8 ครั้งนี้ มีคำจีนเฉพาะเรียกว่า "โป๊ยโจ่ย" โป๊ย คือ 8 โจ่ย แปลว่า เทศกาล โป๊ยโจ่ย จึงหมายความว่า การไหว้เจ้า 8 เทศกาล ซึ่งนอกจากการไหว้เจ้า 8 เทศกาลนี้แล้ว บางบ้านอาจมีวันไหว้พิเศษกับเจ้าบางองค์ที่นับถือศรัทธา คือ

- ไหว้เทพยดาฟ้าดิน เช่น การไหว้วันเกิดเทพยดาฟ้าดิน เรียกว่า "ทีกงแซ" หรือ "ทีตี่แซ" ก็ได้ ตรงกับวันที่ 9 เ เดือน 1 ของจีน

- ไหว้อาเนี้ยแซ คือ ไหว้วันเกิดเจ้าแม่กวนอิม ปีหนึ่งมี 3 ครั้ง คือ วันที่ 19 เดือน 2, วันที่ 19 เดือน 6 และวันที่ 19 เดือน 9

- ไหว้แป๊ะกงแซ ตรงกับวันที่ 14 เดือน 3

- ไหว้เทพยดาผืนดิน คือ ไหว้โท้วตี่ซิ้ง ตรงกับวันที่ 29 เดือน 3

- ไหว้อาพั้ว "อาพั้ว" คือ พ่อซื้อแม่ซื้อผู้คุ้มครองเด็ก วันเกิดอาพั้ว หรือ "อาพั้วแซ" ตรงกับวันที่ 7 เดือน 7 ของทุกปี

ไหว้เจ้าเตา ไหว้วันที่ 24 เดือน 12 เรียกว่า "ไหว้เจ๊าซิ้ง"

การไหว้เจ้าพิเศษนี้ แล้วแต่ศรัทธาของแต่ละบ้านและแล้วแต่ความจำเป็น เช่น ถ้าที่บ้านไม่มีเด็ก ก็ไม่จำเป็นต้องไปไหว้อาพั้ว หรือถ้าที่บ้านไม่ได้ทำนาทำไร่ก็ไม่มีที่ และไม่มีความจำเป็นต้องไหว้โท้วตี่วิ้ง หรือเทพยดาผืนดินเมื่อพูดถึงการไหว้เจ้า จะหมายถึงการไหว้เจ้าที่กับไหว้บรรพบุรุษ เครื่องเซ่นสำหรับไหว้เจ้าที่จะจัดเป็น 1 ชุด เครื่องเซ่นสำหรับบรรพบุรุษจะจัดเป็นอีกชุดต่างหาก การไหว้จะไหว้ในตอนเช้า โดยไหว้เจ้าที่ก่อน พอสายหน่อยจึงจะตั้งโต๊ะ ไหว้บรรพบุรุษ ซึ่งของไหว้จะมีของคาว ของหวาน ผลไม้ และเครื่องดื่ม โดยมีกับข้าวคาวเพิ่มเข้ามาสำหรับการไหว้บรรพบุรุษ ซึ่งมีธรรมเนียมว่าต้องให้มีของน้ำ 1 อย่าง เช่น แกงจืด

นอกจากนี้ยังมีธรรมเนียมการไหว้ที่เรียกว่า"ไป๊เจีย "คือ การไปไหว้ขอพรและอวยพรจากญาติผู้ใหญ่และผู้ที่เคารพรัก โดยนำส้มสีทองไปมอบให้ เหตุที่ให้ส้มก็เพราะออกเสียงภาษาจีนแต้จิ๋วว่า "กา" ซึ่งไปพ้องกับคำว่าทอง เพราะฉะนั้นการให้ส้มจึงเหมือนนำโชคดีไปให้ จะมอบส้มจำนวน 4 ผล ห่อด้วยผ้าเช็ดหน้าของผู้ชาย เหตุที่เรียกวันนี้ว่าวันถือคือเป็นวันที่ชาวจีนถือว่าเป็นสิริมงคล งดการทำบาป จะมีคติถือบางอย่าง เช่น ไม่พูดจาไม่ดีต่อกัน ไม่ทวงหนี้กัน ไม่จับไม้กวาด และจะแต่งกายด้วยเสื้อผ้าใหม่แล้วออกเยี่ยมอวยพรและพักผ่อนนอกบ้าน เป็นต้น

ถ้าจัดใหญ่ นิยมเป็นตัวเลข 5 คือ มีของคาว 5 อย่าง เรียกว่า "โหงวแซ" ประกอบด้วย หมู ไก่ ตับ ปลา และกุ้งมังกร แต่เนื่องจากกุ้งมังกรนั้นแพง และหาไม่ง่าย จึงนิยมไหว้เป็ดหรือปลาหมึกแห้งแทน ของหวาน 5 อย่าง เรียกว่า "โหงวเปี้ย" อาจเป็นซาลาเปาไส้หวาน ขนมไข่ ขนมถ้วยฟู ขนมกุยช่าย และขนมจันอับ ผลไม้ 5 อย่าง เรียกว่า "โหงวก้วย"

หมู มีความหมายถึงความมั่งคั่ง ด้วยความอ้วนของตัวหมู สะท้อนถึงความกินดีอยู่ดี

- หงอนไก่สื่อถึงหมวกขุนนาง ความหมายมงคลจึงเป็นความก้าวหน้าในงาน
- ไก่ขันตรงเวลาทุกเช้า สะท้อนถึงการรู้งาน
- ตับ คำจีนเรียกว่า กัว พ้องเสียงกับคำว่า กัว ที่แปลว่าขุนนาง
- ปลา คนจีนแต้จิ๋วเรียกว่า ฮื้อ โดยมีวลีมงคล อู่-ฮื้อ-อู่-ชื้ง แปลว่า ให้เหลือกินเหลือใช้ ไหว้ปลาเพื่อให้มีเงินเหลือกินเหลือใช้มาก ๆ
- กุ้งมังกร ไหว้ด้วยรูปลักษณ์ของกุ้งที่หัวใหญ่ มีก้ามให้ความรู้สึกถึงอำนาจวาสนา

ถ้าจัดเล็ก ก็เป็นชุดละ 3 อย่าง มีของคาว 3 อย่างเรียกว่า "ซาแซ" ของหวาน 3 อย่าง เรียกว่า "ซาเปี้ย"ผลไม้ 3 อย่าง เรียกว่า "ซาก้วย" หรือจะมีแค่อย่างเดียวก็ได้ ผลไม้ที่ใช้ไหว้ จะนิยมเลือกชนิดที่มีอะไรที่เป็นมงคลอยู่ในตัว

- ส้ม เรียกว่า "ไต้กิก" แปลว่า โชคดี
- องุ่น เรียกว่า "พู่ท้อ" แปลว่า งอกงาม
- สับปะรด เรียกว่า "อั้งไล้" แปลว่า มีโชคมาหา
- กล้วย มีความหมายถึง การมีลูกหลานสืบสกุล

ชุดกับข้าว หลากหลายอย่าง บางบ้านเหมือน บางบ้านต่าง ซึ่งก็ไม่เป็นไร

- ลูกชิ้นปลา จีนแต่จิ๋วออกเสียงว่า ฮื้อ-อี๊ แปลว่า ลูกปลากลมๆ ฮื้อหรือปลา คือให้เหลือกินเหลือใช้ อี๊ แปลว่ากลมๆ หมายถึงความราบรื่น

- ผัดต้นกระเทียม เพราะคนจีนแต้จิ๋ว เรียกกระเทียมว่า สึ่ง พ้องเสียงกับสึ่งที่แปลว่านับ ไหว้ต้นกระเทียม เพื่อให้มีเงินมีทองให้ได้นับอยู่เสมอ

- ผัดตับกับกุยช่าย ตับคือ การเรียกว่า กัว พ้องเสียงกับกัวที่แปลว่า ขุนนาง กุยช่ายเป็นการพ้องเสียงของคำว่ากุ่ย แปลว่า แพง รวย

- แกงจืด คนจีนเรียกว่า เช็ง-ทึง เช็ง แปลว่า ใส หวาน ซดคล่องคอ การไหว้น้ำแกงก็เพื่อให้ชีวิตลูกหลานหวานราบรื่น

- เป๊าฮื้อ เป๊า หรือ เปา แปลว่า ห่อ ส่วน ฮื้อ คือเหลือกินเหลือใช้ ไหว้เป๊าฮื้อ เพื่อห่อความมั่งคั่เหลือกินเหลือใช้มาให้ลูกหลาน

- ผัดถั่วงอก คนจีนแต้จิ๋วเรียกถั่วงอกว่า เต๋าแหง๊ แต่ภาษาวิชาการเรียกว่า เต้าเหมี่ยว เหมี่ยว แปลว่า งอกงาม ไหว้ถั่วงอกเพื่อให้งอกงามรุ่งเรือง

- เต้าหู้ เป็นคำเรียกแบบชาวบ้านที่อาจเรียกเป็นเต้าฮกก็ได้ ฮก คำนี้เป็นสำเนียงแต้จิ๋ว จีนกลางออกเสียงเต้าหู้ว่า โต ฟู ฟู แปลว่า บุญ ความสุข

- สาหร่ายทะเล เรียกว่า ฮวกฉ่าย ถ้าออกเสียงเป็นฮวดไช้ ก็แปลว่า โชคดี ร่ำรวย

- ซาลาเปา เล่นเฉพาะคำว่า เปา แปลว่า ห่อ ไหว้ซาลาเปาเพื่อให้เปาไช้ แปลว่า ห่อโชค ห่อเงินห่อทองมาให้ลูกหลาน

- ขนมถ้วยฟู คือไหว้เพื่อให้เฟื่องฟู คนจีนแต้จิ๋วเรียกขนมถ้วยฟูว่า ฮวกก้วย ก้วย แปลว่า ขนม ฮวก แปลว่างอกงาม

- ขนมคัดท้อก้วย คือขนมไส้ต่างๆ เช่น ไส้ผักกะหล่ำ มันแกว ไส้กุยช่าย ทำเป็นรูปลูกท้อสีชมพู ลูกท้อ เป็นผลไม้มงคลมีนัยอวยพรให้อายุยืนยาว

- ขนมไข่ คนจีนเรียกว่า หนึงก้วย ไข่คือบ่อเกิดแห่งการได้เกิดและเติบโต ไหว้ขนมไข่เพื่อให้ได้มีการเกิดและการเจริญเติบโต

- ขนมจับกิ้ม หรือ แต้เหลียง ก็เรียก คือ ขนมแห้ง 5 อย่าง จะเรียกว่า โหงวเส็กทึ้ง หรือ ขนม 5 สี ก็ได้ ประกอบด้วย ถั่วตัด งาตัด ถั่วเคลือบ ฟักเชื่อม และข้าวพองฟัก เพื่อฟักเงินฟักทอง ฟักเชื่อม คือการฟักความหวานของชีวิต ข้าว ถั่ว งา คือ ธัญพืช ธัญญะ แปลว่า งอกงาม ไหว้เพื่อให้งอกงาม และชีวิตหวานอย่างขนม

- ขนมอี๊ อี๊ หรืออี๋ แปลว่ากลมๆ ขนมอี๊ทำจากแป้งข้าวเหนียว นวดจนได้ที่เจือสีชมพู ปั้นเป็นก้อนกลมๆ ต้มกับน้ำตาล เพื่อให้ชีวิตเคี้ยวง่ายราบรื่น เหมือนขนมอี๊ที่เคี้ยวง่ายและหวานใส ซึ่งขนมอี๊นี้อาจใช้เป็นสาคูหรือลูกเดือยก็ได้ คนจีนแต้จิ๋วเรียกว่าอี๊เหมือนกัน

ที่ในกระถางธูปที่ใช้ไหว้เจ้า บางคนนิยมใส่ "โหงวจี้" สำหรับปักธูป ประกอบด้วย เมล็ด 5 อย่าง คือ ข้าวสาร ข้าวเหนียว ถั่วเขียว ถั่วดำ และเชื้อแป้ง (ยีสต์)โดยถือว่าเมล็ดทั้งห้า คือบ่อเกิดของการเจริญเติบโตอุปมาอุปไมยให้การไหว้เจ้านี้นำมาซึ่งความเจริญรุ่งเรืองแต่การใช้โหงวจี้ปักธูป มีข้อจำกัดว่าใช้ได้ แต่ในบ้าน ถ้าเป็นการไหว้นอกบ้าน ต้องใช้ข้าวสารหรือทราย มิฉะนั้นเชื้อแป้งเมื่อถูกความชื้น เช่น ฝนหรือน้ำค้าง จะทำให้แข็งตัวแล้วปักธูปไม่ลง เมื่อไหว้เจ้าเสร็จก็เผากระดาษเงินกระดาษทองเป็นการปิดท้ายรายการ

ความเชื่อในวันตรุษจีน
- ทุกคนจะไม่พูดคำหยาบหรือพูดคำที่ไม่เป็นมงคล ความหมายเป็นนัย และคำว่า สี่ ซึ่งออกเสียงคล้ายความตายก็จะต้องไม่พูดออกมา ต้องไม่มีการพูดถึงความตายหรือการใกล้ตาย และเรื่องผีสางเป็นเรื่องที่ต้องห้าม เรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นในปีเก่าๆ ก็จะไม่เอามาพูดถึง ซึ่งการพูดควรมีแต่เรื่องอนาคต และทุกอย่างที่ดีกับปีใหม่และการเริ่มต้นใหม่

- หากคุณร้องไห้ในวันปีใหม่ คุณจะมีเรื่องเสียใจไปตลอดปี ดังนั้นแม้แต่เด็กดื้อที่ปฎิบัติตัวไม่ดีผู้ใหญ่ก็จะทน และไม่ตีสั่งสอน

- การแต่งกายและความสะอาด ในวันตรุษจีนเราไม่ควรสระผมเพราะนั้นจะหมายถึงเราชะล้างความโชคดีของเราออกไป เสื้อผ้าสีแดง เป็นสีที่นิยมสวมใส่ในช่วงเทศกาลนี้ สีแดงถือเป็นสีสว่าง สีแห่งความสุข ซึ่งจะนำความสว่างและเจิดจ้ามาให้แก่ผู้สวมใส่ เชื่อกันว่าอารมณ์และการปฏิบัติตน ในวันปีใหม่ จะส่งให้มีผลดีหรือผลร้ายได้ตลอดทั้งปี เด็ก ๆ และคนโสด เพื่อรวมไปถึงญาติใกล้ชิดจะได้ อังเปา ซึ่งเป็นซองสีแดงใส่ด้วย ธนบัตรใหม่เพื่อโชคดี

- วันตรุษจีนกับความเชื่ออื่น ๆ สำหรับคนที่เชื่อโชคลางมากๆ ก่อนออกจากบ้านเพื่อไปเยี่ยมเยียนเพื่อนหรือญาติ อาจมีการเชิญซินแส เพื่อหาฤกษ์ที่เหมาะสมในการออกจากบ้านและทางที่จะไปเพื่อ เป็นความเป็นสิริมงคล

- บุคคลแรกที่พบและคำพูดที่ได้ยินคำแรกของปีมีความหมายสำคัญมาก ถือว่าจะส่งให้มีผลได้ตลอดทั้งปี การได้ยินนกร้องเพลงหรือเห็นนกสีแดงหรือนกนางแอ่น ถือเป็นโชคดี

- การเข้าไปหาใครในห้องนอนในวันตรุษ ถือเป็นโชคร้ายดังนั้นไม่ว่าจะเป็นคนป่วยก็ต้องแต่งตัวออกมานั่งในห้องรับแขก ไม่ควรใช้มีดหรือกรรไกรในวันตรุษเพราะเชื่อว่าจะเป็นการตัดโชคดี

- ทุกวันนี้ไม่ใช่ว่าชาวจีนทุกคนจะคงยังเชื่อตามความเชื่อที่มีมาแต่ ทุกคนก็ยังคงยึดถือ และปฎิบัติตาม เพราะสิ่งเหล่านี้เปรียบเสมือนธรรมเนียม และวัฒนธรรม โดยที่ชาวจีน ตระหนักดีว่าการปฏิบัติตามขนบธรรมเนียมมา แต่เก่าก่อนเป็นการแสดงถึงความเป็น ครอบครัวและเอกลักษณ์ ของตน

15 วัน แห่งการฉลองวันตรุษจีน
วันที่ 1 ของปีใหม่ เป็นการต้อนรับเทวดาแห่งสวรรค์ และโลกหลายคนงดทานเนื้อ ในวันนี้เชื่อกันว่าจะเป็นการต่ออายุ และนำมาซึ่ง ความสุขในชีวิต

วันที่ 2 ชาวจีนจะไหว้บรรพชน รวมถึงเทวดาทั้งหลาย และจะดีเป็นพิเศษกับ "สุนัข"

วันที่ 3-4 เป็นวันของบุตรเขยที่จะต้องทำความเคารพแก่ พ่อตา แม่ยาย ของตน

วันที่ 5 เรียกว่า "พูวู" ซึ่งวันนี้ทุกคนจะอยู่กับบ้าน เพื่อต้อนรับการมาเยือนของเทพเจ้าแห่งความร่ำรวย

วันที่ 6 ชาวจีนจะเดินทางไปเยี่ยมเยียนญาติพี่น้อง เพื่อนฝูง พร้อมทั้งไปวัดสวดมนต์ เพื่อความร่ำรวย และความสุข

วันที่ 7 ของตุรุษจีนเป็นวันที่ชาวไร่ ชาวนา นำเอาผลผลิตของตนออกมาทำน้ำที่ทำมาจาก ผักเจ็ดชนิด เพื่อฉลองวันนี้ วันที่เจ็ดถือเป็นวันเกิดของมนุษย์ และอาหารในวันนี้จะเป็น หมี่ซั่ว-กินเพื่อชีวิตที่ยาวนาน และปลาดิบ-กินเพื่อความสำเร็จ

วันที่ 8 ชาวฟูเจี้ยน จะมีการทานอาหารร่วมกันกับครอบครอบอีกครั้ง และเมื่อถึงเวลาเที่ยงคื นทุกคนจะสวดมนต์ของพรจาก เทียนกง เทพแห่งสวรรค์

วันที่ 9 สวดมนต์ไหว้พระ และถวายอาหารแก่ เง็กเซียนฮ่องเต้

วันที่ 10-12 เป็นวันของเพื่อน และญาติพี่น้อง ซึ่งเชื้อเชิญมาทานอาหารเย็น

วันที่ 13 ถือเป็นวันที่ควรทานข้าวธรรมดา กับผักดอง ถือเป็นการชำระล้างร่างกายให้บริสุทธ์

วันที่ 14 เป็นวันที่เตรียมงานฉลองโคมไฟ

วันที่ 15 คืนแห่งการฉลองโคมไฟวันตรุษจีน

- ซินเจียยู่อี่ ซินนี้ฮวดไช้ ซินเจิ้งหรูอี้ ซินเหนียนฟาไฉ ปีใหม่ขอให้ทุกอย่างสมหวังปีใหม่ขอให้ร่ำรวย

- เจาไฉจิ้นเป้า เงินทองไหลมาเทมา ทรัพย์สมบัติเข้าบ้าน

- ฟู๋ลู่ซวงฉวน ศิริมงคลเงินทองอำนาจวาสนา

- กงซีฟาไฉ ขอแสดงความยินดีที่คุณร่ำรวย

- จู้หนี่เจี้ยนคัง ขอให้คุณสุขภาพแข็งแรง

- จู้หนี่ฉางโส่ว ขอให้คุณอายุยืนยาว

- จู้หนี่ซุ่นลี่ ขอให้คุณประสบความสำเร็จ

- จู้หนี่อี๋ลู่ซุ่นเฟิง ขอให้คุณเดินทางโดยความปลอดภัย

- จู้เห้อซินเหนียน การอวยพรปีใหม่

- จู้เห้อเซริงรื่อ การอวยพรวันเกิด

- จ่ายหงวนก้องเจี่ยน เงินทองไหลมาเทมา

- หง่อฮกหลิ่มห บุญทั้งห้ามาถึงประตู

- กิ้มยกหมั่วต๋อง เงินทองเต็มบ้าน

- จิดจู๋นห้องสูน ราบรื่นลิ่วลม

- บ่านสู่อยู่อี่ ทุกเรื่องสมปรารถนา

- หับเก้เป่งอ้าน ทั้งบ้านสงบสุข

- เกียฮ่อซินนี้ ซินนี้ตั้วถั่น สวัสดีปีใหม่ ขอให้ร่ำรวยๆ

- ตั่งตังยู่อี่ ขอให้สุขสมหวังเช่นกัน

- สัญลักษณ์อีกอย่างของเทศกาลนี้ คือ อั่งเปา (ซองแดง) คือ ซองแดงใส่เงินที่ผู้ใหญ่แล้วจะมอบให้ผู้น้อย และมีการแลกเปลี่ยนกันเอง หรือจะใช้คำว่า แต๊ะเอีย (ผูกเอว) ที่มาคือในสมัยก่อน เหรียญจะมีรูตรงกลาง ผู้ใหญ่จะร้อยด้วยเชือกสีแดงเป็นพวงๆ และนำมามอบให้เด็กๆ เด็กๆ ก็จะนำมาผูกเก็บไว้ที่เอว

- อั้งเปา ในวันตรุษจีน มีคำจีนโบราณเรียกว่า "เอี๊ยบซ้วยจี๊" เป็นเงินสิริมงคลที่ผู้ใหญ่ให้แก่ลูกหลาน เพื่ออวยพรให้มีสุขภาพแข็งแรง และเจริญก้าวหน้า

- ธรรมเนียมหนึ่งในวันตรุษจีนคือการไป "ไป๊เจีย" หรือการไปไหว้ขอพร และอวยพรผู้ใหญ่ หรือญาติมิตร โดยส้มสีทอง 4 ผลห่อด้วยผ้าเช็ดหน้าผู้ชาย ที่นิยม ใช้กันแต่ส้มสีทอง ไม่ใช้ส้มเขียว เพราะสีทองเป็นสีมงคล ทองอร่ามเรืองจะอวยพรให้รุ่งเรือง เช่นเดียวกับส้ม ที่คนจีนเรียกว่า ไต้กิก แปลว่า โชคดี ส้มสีทองที่ มอบแก่กันคือ นัยอวยพรให้ "นี้นี้ไต้กิก" แปลว่า ทุกๆ ปีให้โชคดีตลอดไป

จุดประทัดการจุดประทัด ธรรมเนียมจุดประทัด เกิดจากในอดีตมีคนหัวใสนำดินระเบิดไปบรรจุในบ้องไม้ไผ่เล็กๆ แล้วจุด เสียงไม้ไผ่ระเบิดก็ดังสนั่นหู เด็กเล็กได้ยินก็ร้องจ้า บรรดาสุนัข และสัตว์เลี้ยงทั้งหลายต่างพากันกลัวเสียงประทัดวิ่งหนีกันได้ ทำให้มีคนคิดว่าเสียงดังโป้งป้างของประทัด น่าจะไล่เจ้าตัวเหนียนได้ ซึ่งเหนียนคำนี้เป็นเสียงจีนกลาง จีนแต้จิ๋วออกเสียงว่า นี้ แปลว่า ปี คนจีนโบราณเชื่อว่าช่วงสิ้นปีที่อากาศหนาวเย็นจัดคนไม่สบายกันมาก เพราะเจ้าตัวเหนียนออกมาอาละวาด การจุดประทัดเสียงดังน่าจะไล่เจ้าตัวเหนียนและโรคภัยไข้เจ็บให้ตกใจกลัวหนีไปได้ แล้วต่อมาธรรมเนียมนี้ก็ปรับไปว่า จุดประทัดให้เสียงดังๆ นี้จะเรียกโชคดีให้มาหา บ้างก็ว่า เพื่อให้สะดุดหูเทพเจ้า ท่านจะได้มาช่วยคุ้มครอง

เชิดสิงโต เป็นการละเล่นของชาวจีนเหนือ และจีนใต้ ทางเหนือนิยมเล่นกันในช่วงตรุษจีน ส่วนทางจีนใต้นิยมการเชิดสิงโตมากกว่า นอกจากจะเล่นกันในช่วงมีงานแห่เจ้าแล้ว แม้แต่พิธีเซ่นสังเวยเพื่อขอฝนหลังงานเทศกาลงานชุนนุมใหญ่ ก็จะต้องมีรายการเชิดสิงโตด้วยการเชิดสิงโตของชาวจีนใต้ครึกครื้นและโลดโผนกว่าทางเหนือมากนัก เมื่อใกล้ถึงวันตรุษจีน ก็จะมีชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งจัดให้มีการเชิดสิงโต ซึ่งเรียกว่า " ซิ่งฮุ่ย" โดยไปขอเงินบริจาคจากพวกคหบดี และก็จะมีอีก กลุ่มหนึ่งจัดเครื่องดนตรีและเตรียมทำตัวสิงโตสำหรับวันงานเมื่อเตรียมงานแล้วผู้จัดงานก็จะประกาศเส้นทางที่ขบวนสิงโตจะผ่านให้ชาวบ้านทราบ พอวันงานมาถึงหัวหน้าทีมจะนำเอาสิงโตไปแสดงความเคารพต่อคหบดี และมือกลองก็เริ่มตีกลอง จากนั้นก็เริ่มแสดงการเชิดสิงโต เมื่อมีบ้านใดนำเอาซองรางวัลไปแขวนไว้บนยอดไม้ ยิ่งสูงเท่าใดผู้แสดงก็ต้องต่อตัวกันขึ้นไปเพื่อเอาซองรางวัลนั้น การเชิดสิงโตแบบนี้เรียกว่า " ซิ่งจือไชชิง" สิงโตที่เชิดนี้มักทำด้วนแกนไม้ไผ่ปะด้วยกระดาษสี แล้วใช้ผ้าปักไหมทำเป็นตัวสิงโตมีการเชิดอีกแบบหนึ่งที่น่าตื่นเต้นยิ่งกว่าเรียกว่าชุดสิงโตกินประทัด เนื่องจากการเชิดชุดนี้สิงโตต้องกินประทัดตลอดเวลา

มังกรแม้เป็นสัตว์ในเทพนิยาย แต่ชาวจีนให้ความสำคัญต่อมังกรมาก เพราะมังกรเป็นเทพผู้กำหนดให้ฝนฟ้าตกต้องตามฤดูกาลสามารถ ให้ความอุดมสมบูรณ์ ต่อพืชพันธุ์ธัญญาหาร ทั้งยังเป็นสัตว์สิริมงคลที่ชาวจีนนับถือมานาน การเชิดมังกรจะเริ่มเมื่อใดนั้นยากที่จะกำหนดให้แน่ชัดลงไปแต่เนื่องจากมังกรเป็นเทพแห่งลม และฝน สามารถเปลี่ยนลมให้กลายเป็นฝน และกลับก้อนเมฆให้ฝนตกพิธีขอฝน จึงขาดการเซ่นไหว้มังกรไปไม่ได้ จากพิธีกรรมทางศาสนาในการเซ่นไหว้นี้เอง ก็ได้กลายมาเป็นการละเล่นพื้นบ้านในเวลาต่อมา หมิงตงจิงเปิ่งหวาลู่ ซึ่งเขียนขึ้นในสมัยราชวงศ์ซ่งได้กล่าวไว้ว่าการละเล่นของชาวจีนในวันเทศกาลหยวนเชียว ว่า "มีประตูซ้ายขวา 2 ข้าง จะใช้หญ้าผูกมัดให้ดูเป็นรูปมังกรที่หญ้าจะติดดวงไฟไว้เป็นหมื่นดวงแล้วคลุมด้วยผ้าสีเขียวข้างบนอีกครั้ง ดูไกล ๆ เหมือนตัวมังกรคดเคี้ยวไปมา คล้ายมังกรกำลังเหินฟ้าสวยงามยิ่งนำ"จากข้อความนี้จะเห็นว่าในสมัยราชวงศ์ซ่งนั้น การแสดงโคมไฟมังกรก็เป็นที่นิยมกันแล้วในปัจจุบันนี้การเชิดมังกรเป็น ที่รู้จักกันทั่วไป ทั้งจีนทางเหนือและทางใต้การแสดงดูจะครึกครื้นมากกว่าการเชิดสิงโตเสียอีกโดยเฉพาะอย่างยิ่งการเชิดมังกรในวันตรุษจีน ซึ่งเป็นงานเชิดที่ยิ่งใหญ่หรือแม้ในงานแห่เจ้า ก็จะเว้นการเชิดมังกรเงินและมังกรทองเสียไม่ได้เช่นกัน

การเชิดมังกรจะเชิดในเวลากลางวันหรือกลางคืนก็ได้ ถ้าเชิดเวลากลาวงวันก็ไม่ต้องมีโคมไฟหรือดวงไฟ ถ้าเชิดกลางคืนดวงไฟต่าง ๆ จะทำให้มังกรดูสวยงาม มากขึ้น ทั้งยังสามารถให้ความสว่าง ในเส้นทางที่ขบวนมังกรผ่านอีกด้วย ตัวมังกรจะทำด้วยโครงไม้ไผ่แล้วคลุมด้วยผ้าแพรปักลวดลายสวยงาม โดยเย็บเป็นเกล็ดด้วย ผ้าหลากสีก็ได้หรือจะนำเอาหญ้าและแผ่นกระดาษทำเป็นตัวมังกรแล้วตกแต่งด้วยสีสันก็ได้ เมื่อมีคนเชิดตัวมังกรก็ต้องมีอีกคนหนึ่งเชิดลูกแก้ว ทั้งนี้เพราะลูกแก้ว เป็นของวิเศษที่มังกรชอบมากที่สุด บางครั้งก็จะมีคนใส่หน้ากากเป็นพระหัวโตทำหน้าที่ล่อมังกร ให้เดินไปมาในท่าทางต่าง

สิบอย่างที่ต้องกระทำใน "วันตรุษจีน"
คนส่วนมากรู้จัก "ตรุษจีน" ว่าเป็นวันรับ "อั่งเปา" แต่จริงๆ แล้วตรุษจีน หรือวันขึ้นปีใหม่จีน คนจีนก็มีกิจกรรมคล้ายๆ กับคนไทยกระทำในวันปีใหม่ คือเป็นวันพบปะญาติมิตร ไหว้พระ อวยพรผู้ใหญ่ ส่วนอั่งเปานั้นเป็นเพียงน้ำจิ้มเล็กๆ ที่สร้างความสุขความตื่นเต้นให้กับเด็กน้อย ตรุษจีนคือ "วันชิวอิก" วันแรกของปี จะเริ่มต้นเมื่อหลังเที่ยงคืนของ "วันซาจั๊บ" ซึ่งเป็นวันสุดท้ายของปี เรียกอีกอย่างว่า "วันถือ" เพราะถือเป็นวันเริ่มต้นปีใหม่ ทุกคนจะพูดแต่สิ่งดีๆ สิ่งที่เป็นมงคล ทั้งนี้ กิจที่คนจีนจะต้องกระทำในเทศกาลตรุษจีนจะเริ่มตั้งแต่ "วันจ่าย" ซึ่งเป็นวันจ่ายตลาดเตรียมข้าวของสำหรับไหว้ในวันรุ่งขึ้น รวมทั้งเป็นวันจ่ายโบนัสให้ลูกจ้าง

1. ไหว้เจ้า ไหว้บรรพบุรุษ และไหว้ผีไม่มีญาติ วันซาจั๊บ ช่วงเช้าหลังจากไหว้เจ้าในบ้าน คือ "ตีจูเอี๊ย" ไหว้บรรพบุรุษแล้ว ในตอนเที่ยงจึงไหว้ ผีไม่มีญาติ ซึ่งของไหว้จะมีทั้งของคาว-หวาน รวมทั้งเป็ด-ไก่ มากหรือน้อยแล้วแต่ฐานะของผู้ไหว้ และมีเครื่องกระป๋อง ข้าวสาร เกลือ เพื่อให้ผีไม่มีญาติพกไปด้วย นอกจากนี้ยังต้องจุดขี้ไต้ 2 ชิ้นไว้ด้วย เมื่อไหว้เสร็จจะจุดประทัด จากนั้นจะโปรยข้าวสารผสมเกลือ ขับไล่สิ่งที่ไม่ดีให้หมดไป

2. รวมญาติกินเกี๊ยว ความสำคัญอีกประการของตรุษจีน คือเป็นวัน รวมญาติ โดยทุกคนจะเดินทางมาร่วมโต๊ะกินเกี๊ยวในวันซาจั๊บมื้อสุดท้ายก่อน ขึ้นปีใหม่ และที่ต้องเป็น "เกี๊ยว" ก็เพราะลักษณะของเกี๊ยวที่เหมือนกับ "เงิน" ของจีน ให้ความหมายว่า ให้มั่งมีเงินทอง

3. กินเจมื้อเช้า คือมื้อแรกของปี ส่วนในวันชิวอิก คนจีนจะกินเจมื้อแรกของปี เชื่อกันว่าจะได้บุญเหมือนกับกินเจตลอดทั้งปี

4. ทำพิธีรับ "ไช่ซิงเอี้ย" "ไช่ซิงเอี้ย" เป็นเทพพิทักษ์ทรัพย์ หรือเทพเจ้าแห่งโชคลาภ ส่วนใหญ่จะทำพิธีระหว่างหลังเที่ยงคืนของวันซาจั๊บจน ถึงก่อนตี 1

5. ห้ามกวาดบ้าน ก่อนตรุษจีน จะมีการทำความสะอาดบ้าน ปัดกวาดหยากไย่ครั้งใหญ่ เมื่อถึงวันปีใหม่จะไม่กวาดบ้านจนถึงวันชิวสี่ ซึ่งส่วนใหญ่เป็น วันแรกของการเริ่มต้นทำงาน เพราะถือว่าจะกวาดเอาสิ่งที่เป็นมงคลทิ้งไป แต่ถ้าบ้านใครสกปรกจนทนไม่ไหว ก็จะกวาดเข้าคือ กวาดจากหน้าบ้านเข้าไปในบ้าน

6. ติด "ตุ๊ยเลี้ยง" หรือคำอวยพรปีใหม่ เมื่อก่อนคนจีนที่พอมีความรู้จะเขียน "ตุ๊ยเลี้ยง" เอง โดยใช้หมึกดำหรือสีทองเขียนคำอวยพรลงบน กระดาษสีแดง ถ้าไม่มีความรู้ก็จะไปจ้างมืออาชีพเขียนให้ ซึ่งแหล่งใหญ่ก็คือที่เยาวราช คำอวยพรที่เขียนจะประกอบด้วยตัวอักษร 7 ตัว เขียนเป็นคำกลอน โดยมาก จะอวยพรให้ทำมาค้าขึ้น ให้มั่งมีเงินทอง ติดตามสองข้างประตูบ้าน และมีอีกแผ่นสำหรับติดทางขวางตรงกลางทางเข้า-ออก เขียนคำว่า "ชุก ยิบ เผ่ง อัง" แปลว่า เข้า-ออกโดยปลอดภัย รวมทั้งติดภาพเด็กผู้หญิง-เด็กผู้ชาย ที่เรียกว่า "หนี่อ่วย" ซึ่งเป็นภาพมงคลของจีน ถือเป็นงานศิลปะที่สำคัญอีกอย่างนอกเหนือจาก การตัดกระดาษ มักติดที่ประตูหน้าบ้าน

7. ใส่เสื้อผ้าใหม่ สีสันสดใส

8. ส้ม 4 ผล อวยพรผู้ใหญ่ วันชิวอิกทุกคนจะนำส้ม 4 ผล ไปกราบผู้ใหญ่ขอพร เจ้าบ้านเองนอกจากจะเตรียมเมล็ดแตงโมย้อมสีแดงไว้ 1 พาน และลูกสมอจีนไว้รับแขกแล้ว เมื่อมีผู้มาอวยพร จะรับส้มขึ้นมา 2 ผล และนำส้มในบ้านที่เตรียมไว้วางคืนลง 2 ผล

10. ไหว้เจ้า เพื่อเป็นสิริมงคลแก่ชีวิต

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
เทศกาลตรุษจีน

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
เทศกาลฤดูใบไม้ผลิ

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
เทศกาลตรุษจีน

# data[].attributes.attachment_link.description
วันตรุษจีน ตรุษจีน เป็นวันหยุดตามประเพณีของจีนที่สำคัญที่สุด ในประเทศจีน ยังมีอีกชื่อหนึ่งว่า "เทศกาลฤดูใบไม้ผลิ" เพราะฤดูใบไม้ผลิตามปฏิทินจีนเริ่มต้นด้วยวันลีชุน ซึ่งเป็นวันแรกในทางสุริยคติของปีปฏิทินจีน วันดังกล่าวยังเป็นวันสิ้นสุดฤดูหนาว ซึ่งคล้ายกันกับงานเทศกาลของตะวันตก เทศกาลนี้เริ่มต้นในวันที่ 1 เดือน 1 ในปฏิทินจีนโบราณและสิ้นสุดลงในวันที่ 15 ด้วยเทศกาลโคมไฟ คืนก่อนตรุษจีนเป็นวันซึ่งครอบครัวจีนมารวมญาติเพื่อรับประทานอาหารเย็นเป็นประจำทุกปี ซึ่งเรียกว่า ฉูซี่ หรือ "การผลัดเปลี่ยนยามค่ำคืน" เนื่องจากปฏิทินจีนเป็นแบบสุริยจันทรคติ ตรุษจีนจึงมักเรียกว่า "วันขึ้นปีใหม่จันทรคติ" ชาวไทยเชื้อสายจีนจะถือประเพณีปฏิบัติอยู่ 3 วัน คือวันจ่าย วันไหว้ และวันเที่ยว - วันจ่าย คือวันก่อนวันสิ้นปี เป็นวันที่ชาวไทยเชื้อสายจีนจะต้องไปซื้ออาหารผลไม้และเครื่องเซ่นไหว้ต่างๆ ก่อนที่ร้านค้าทั้งหลายจะปิดร้านหยุดพักผ่อนยาว ไม่จำเป็นจะต้องมีการจุดธูปอัญเชิญเจ้าที่ (ตี่จู้เอี๊ย) ให้ลงมาจากสวรรค์เพื่อรับการสักการบูชาของเจ้าบ้าน หลังจากที่ได้ไหว้อัญเชิญขึ้นสวรรค์เมื่อ 4 วันที่แล้วเพราะว่าเจ้าที่ไม่ได้ไปไหนเมื่อสี่วันที่แล้ว ตัวเราส่งแต่ เจ้าซิ้ง หรือเจ้าเตา - วันไหว้ - ตอนเช้ามืดจะไหว้ "ป้ายเล่าเอี๊ย"

# data[].attributes.body
โดดเด่น วันคริสต์มาส
ไม่เคยเห็น เทศกาลส่งข้าวแช่

# data[].attributes.headline
วัฒนธรรมของคนชาวมอญเ

# data[].attributes.body
วัฒนธรรมของคนชาวมอญเยอะที่สุด และมีหลายประเพณีมากที่ไม่รู้จักเช่นเพลงโนเน มอญร้องไห้

# data[].attributes.body
ได้เรียนรู้ถึงวัฒนธรรมต่างๆที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน ทั้งของมอญ,จีน และมุสลิม
และได้รู้ถึงความเป็นมาของแต่ละประเพณีของกลุ่มคนต่างวัฒนธรรม

# data[].attributes.body
ประเพณีที่ไม่เคยเห็นคือประเพณีวันตรุษ หรือตรุษไทย ปกติรู้จักแต่ตรุษจีน

# data[].attributes.headline
วัฒนธรรมที่โดดเด่น 

# data[].attributes.subject
วัฒนธรรมที่โดดเด่น 

# data[].attributes.body
จีน   ตรุษจีน ผีกระจาด  หรืออีกหลายวัฒนธรรมที่ผมไม่รู้เลย

6504149 โอภาส เจริญสุข

# data[].attributes.headline
วัฒนธรรมที่โดดเด่น 

# data[].attributes.subject
วัฒนธรรมที่โดดเด่น 

# data[].attributes.body
จีน   ตรุษจีน หรืออีกหลายวัฒนธรรมที่ผมไม่รู้เลย

# data[].attributes.headline
ประเพณีที่โดดเด่นที่สุดของชนกลุ่มไหน มีอะไรบ้างที่ไม่รู้จัก

# data[].attributes.subject
ประเพณีที่โดดเด่นที่สุดของชนกลุ่มไหน มีอะไรบ้างที่ไม่รู้จัก

# data[].attributes.body
ประเพณีที่โดดเด่นที่สุดคือชนกลุ่มมอญ มีประเพณีตักบาตรน้ำผึ้งเคยได้ยินผ่านๆแต่ไม่เคยค้นหาข้อมูล
และประเพณีการล้างเท้าพระเป็นประเพณีสำคัญของชาวไทยรามัญหรือชาวมอญ ในวันออกพรรษา ตรงกับแรม 15 ค่ำเดือน 11 ของทุกปี

# data[].attributes.body
จากกิจกรรมที่ได้ทำในวันนี้เห็นได้ว่าวัฒนธรรมส่วนใหญ่เป็นวัฒนธรรมของชาวมอญและส่วนน้อยคือวัฒนธรรมของชาวจีน และวัฒนธรรมของชาวมอญที่ไม่รู้จักคือ วัฒนธรรมประเพณีมอญร้องไห้ ได้รู้ว่าเป็นการแสดงความเคารพอาลัยและยกย่องคุณงามความดีของผู้ตาย

# data[].attributes.headline
วัฒนธรรมที่โดดเด่นและไม่รู้จักมาก่อน

# data[].attributes.subject
วัฒนธรรมที่โดดเด่นและไม่รู้จักมาก่อน

# data[].attributes.body
ประเพณีตักบาตรน้ำผึ้ง
ประเพณีมอญร้องไห้

6403635 ณิชากานต์ รัตน์เจริญ

# data[].attributes.body
วัฒนธรรมที่เยอะที่สุด ตอบ วัฒนธรรมของมอญ
ชื่อวัฒนธรรมที่ไม่รู้จัก ตอบ ทะแยมอญ

# data[].attributes.body
จากการที่ได้ทำกิจกรรมนี้ทำให้เห็นว่าประเพณีส่วนใหญ่เป็นของชาวมอญและประเพณีที่คนน้อยเป็นของชาวจีน และประเพณีของชาวจีนที่ไม่รู้จักคือประเพณีผีกระจาดและได้รับรู้ว่าประเพณีนี้เป็นประเพณีของครอบครัวที่นับถือผีกระจาด

# data[].attributes.headline
ประเพณีที่เป็นที่รู้

# data[].attributes.body
ประเพณีที่เป็นที่รู้จักหรือโดดเด่นที่สุดคือประเพณีของกลุ่มวัฒนธรรมชาวมอญและประเพณีที่นิยมน้อยหรือเป็นที่รู้จักน้อยคือจีนได้แก่ประเพณีผีกระจาดที่นับถือผีกระจาดว่าเด็กคนไหนเมื่อโตขึ้นจะต้องผ่านการทำพิธีนี้เพื่อให้คุ้มครองเด็กคนนั้นจนโต

6403566 สุชาวดี เทียนอร่าม

# data[].attributes.body
จากที่ได้รับรู้ข้อมูลประเพณีต่างๆของเพื่อนจะเห็นได้ว่าประเพณีส่วนใหญ่จะเป็นของชาวมอญ ส่วนมากจะเป็นเพณีเกี่ยวกับการบูชาบรรพบุรุษ ส่วนประเพณีที่
ดิฉันสนใจเเละไม่เคยได้ยินมาก่อนคือ ประเพณีโนเน
ซึ่งเพลงโนเนเป็นที่รู้กเพลงที่ร้องเล่นกันระหว่างการโขลกแป้งขนมจีน เพื่อหาเรื่องสนุก ผ่อนคลายความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า

# data[].attributes.body
ประเพณีที่เยอะมากที่สุดคือประเพณีของชาวมอญ
ประเพณีที่ไม่รู้จักมาก่อนคือ ประเพณีหางหงส์ธงตะขาบ โนเน ล้างเท้าพระ ฯลฯ

# data[].attributes.body
ประเพณีที่โดดเด่นคือประเพณีของวัฒนธรรมชาวมอญ
ประเพณีที่ไม่เคยรู้จักหรือพึ่งมารู้จักคือประเพณีล้างเท้าพระ

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
เมาลิด  วันเกิด  เมาลิดนบี   นบีมุฮัมมัด  ข้อห้าม เมาลิด คืออะไร เมาลิดนบี การจัดงานเมาลิด ระหว่างซุนนะฮฺกับบิดอะฮฺ ที่มุสลิมควรรู้!

# data[].attributes.attachment_link.title
เมาลิด คืออะไร เมาลิดนบี การจัดงานเมาลิด ระหว่างซุนนะฮฺกับบิดอะฮฺ ที่มุสลิมควรรู้!

# data[].attributes.body
วิดีโอประกอบสำหรับเมาลิด

# data[].attributes.attachment_link.title
เมาลิดนบี(ยาวี)-เดะซอลีฮีน

# data[].attributes.body
วัฒนธรรมของชาวมอญมีมากที่สุดและมีประเพณีต่างๆที่ไม่รู้มาก่อน

# data[].attributes.body
ประเพณีก่อพระเจดีย์ทราย ผูกโยงกับคติความเชื่อเรื่องเวรกรรมในพระพุทธศาสนา เชื่อว่าการ ก่อเจดีย์ทราย ถวายวัดเพื่อนำเศษดินทรายที่ติดเท้าออกจากวัดไป มาคืนวัดในรูปของเจดีย์ทรายและเพื่อถวายเป็นพุทธบูชา เชื่อกันว่าจะได้อานิสงส์มาก คือจะไม่ตกนรกหลายร้อยชาติ ถ้าเกิดเป็นมนุษย์ก็จะเพรียบพร้อมด้วยยศถาบรรดาศักดิ์ มีบริวารและเกียรติยศชื่อเสียง หากตายไปจะได้ขึ้นสวรรค์ พรั่งพร้อมด้วยสมบัติและมีนางฟ้าเป็นบริวาร จึงทำให้คนโบราณนิยม “ก่อพระเจดีย์ทราย” ใน “วันสงกรานต์”

และเป็นกุศโลบายให้คนในชุมชนรวมตัวกันได้พบปะสังสรรค์กัน เพื่อจัดประเพณีรื่นเริงเป็นการสร้างความสามัคคีของคนในชุมชน

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
ยุคสมัยเปลี่ยน อะไรต่อมิอะไรก็เปลี่ยน ยิ่งเป็น ประเพณีด้วยแล้วย่อมเคลื่อนไหวไปตามกาลเวลา ถึงคนโบร่ำราณจะพยายามส่งต่อให้คนรุ่นหลังสานต่อประเพณีอันดีงาม แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า วันสงกรานต์ ในอดีตกับปัจจุบันแตกต่างกันมากมาย

ก่อพระเจดีย์ทราย เป็นหนึ่งในประเพณีที่เมื่อนึกถึง วันสงกรานต์ ก็จะมีมาควบคู่กัน เพราะคือกิจกรรมที่เกิดขึ้นจากความเชื่อทางพระพุทธศาสนา แล้วค่อยๆ พัฒนาสู่กิจกรรมเพื่อวัตถุประสงค์อื่นๆ ไม่ว่าจะสันทนาการ หรือเพื่อการท่องเที่ยว

ประเพณีก่อพระเจดีย์ทราย ผูกโยงกับคติความเชื่อเรื่องเวรกรรมในพระพุทธศาสนา เชื่อว่าการ ก่อเจดีย์ทราย ถวายวัดเพื่อนำเศษดินทรายที่ติดเท้าออกจากวัดไป มาคืนวัดในรูปของเจดีย์ทรายและเพื่อถวายเป็นพุทธบูชา เชื่อกันว่าจะได้อานิสงส์มาก คือจะไม่ตกนรกหลายร้อยชาติ ถ้าเกิดเป็นมนุษย์ก็จะเพรียบพร้อมด้วยยศถาบรรดาศักดิ์ มีบริวารและเกียรติยศชื่อเสียง หากตายไปจะได้ขึ้นสวรรค์ พรั่งพร้อมด้วยสมบัติและมีนางฟ้าเป็นบริวาร จึงทำให้คนโบราณนิยม "ก่อพระเจดีย์ทราย" ใน "วันสงกรานต์"

และเป็นกุศโลบายให้คนในชุมชนรวมตัวกันได้พบปะสังสรรค์กัน เพื่อจัดประเพณีรื่นเริงเป็นการสร้างความสามัคคีของคนในชุมชนด้วย

ความเชื่อเรื่อง "ก่อเจดีย์ทราย" ในท้องถิ่น

คล้ายเป็นความเชื่อบวกความบันเทิง แต่ในบางพื้นที่เช่นภาคเหนือให้ความสำคัญกับการ "ก่อเจดีย์ทราย" อย่างมาก โดยชาวเหนือจะ "ก่อพระเจดีย์ทราย" กันตอนบ่ายของวันเนาหรือวันเน่า (วันที่ 14 เมษายน) ตามตำนานเรื่องพระเจ้าปเสนทิโกศลก่อพระเจดีย์ทราย 84,000 องค์ ถวายเป็นพุทธะ ธัมมะ สังฆะบูชา กับเรื่องพระโพธิสัตว์ครั้งเสวยชาติเป็นทุกขตะเข็ญใจ ได้ก่อพระเจดีย์ทรายและฉีกสบงแขวนเป็นตุง พร้อมกับขอให้เสวยชาติใหม่เป็นองค์สัพพัญญู

ตาม ความเชื่อของภาคเหนือ ผู้ใด "ก่อพระเจดีย์ทราย" จะได้บุญมหาศาลเท่าจำนวนเม็ดหินเม็ดทราย อีกทั้งยังจะเป็นคนมีปัญญากล้าแกร่ง ละเอียดเหมือนเม็ดทราย จะเกิดร่วมกับพระศรีอาริย์ มีญาติพี่น้องบริวารมาก ไปไหนไม่อดอยาก ถ้าเป็นคนแก่ก็จะมีอายุยืนยาว ส่วนหนุ่มสาวที่ก่อพระเจดีย์ทรายร่วมกัน ก็จะเป็นคู่กันตลอดไป

นอกจากแง่บุญกุศลของการ "ก่อเจดีย์ทราย" ในทางบาปตามความเชื่อของชาวเหนือก็เข้มข้นเช่นกัน เพราะคนโบราณเชื่อว่าทุกครั้งที่เดินเข้าวัดพุทธศาสนิกชนก็จะนำเม็ดทรายในวัดติดเท้าออกมาด้วยโดยไม่ตั้งใจ แต่หากไม่ขนทรายไปใช้แทน เมื่อตายไปจะเกิดเป็นเปรต เพราะคนล้านนาถือเรื่องสมบัติของสงฆ์ว่าเป็นของสูงของศักดิ์สิทธิ์ ใครจะลักขโมยหรือทำลายไม่ได้ เป็นบาปมหันต์

พลวัตรของ "พระเจดีย์ทราย"

ทางภาคตะวันออกและภาคกลางก็มี "ประเพณีขนทรายเข้าวัด" ด้วยการ "ก่อพระเจดีย์ทราย" ที่มีความเป็นมายาวนานเช่นกัน แต่ในอดีตจะเรียกกันว่า "ประเพณีก่อพระทรายน้ำไหล" ในช่วงวันทำบุญขึ้นปีใหม่ไทย ชาวบ้านจะนิยมก่อพระเจดีย์ทรายถวายเป็นพุทธบูชา ซึ่งจะจัดงานหลัง "วันสงกรานต์" ประมาณ 5-6วัน

ในเชิงเทคนิคการ "ก่อเจดีย์ทราย" คือ การขนทรายมากองแล้วรดน้ำ เอาไม้ปั้นกลึงเป็นรูปทรงเจดีย์ หรือ ทำเป็นกรวยเล็กๆ ก่อให้ครบ 84,000 กอง เท่าจำนวนพระธรรมขันธ์ แล้วประดับประดาด้วยธงทิวและดอกไม้

หลังจากก่อพระเจดีย์ทรายและจัดเตรียมบริขารเพื่อถวายพระ พระสงฆ์ก็จะพิจารณาบังสุกุล ทำบุญเลี้ยงพระ และเลี้ยงคนที่ร่วมงานด้วย เป็นประเพณีที่สนุกสนานใน "เทศกาลสงกรานต์"

ในอดีตวัดที่อยู่ใกล้แม่น้ำลำคลองจะจัด "ประเพณีก่อพระทรายน้ำไหล" ขึ้น ด้วยการขุดลอกทรายที่น้ำฝนชะล้างไหลลงสู่แหล่งน้ำ ถือเป็นการขนทรายเข้าวัดให้ได้นำไปสร้างศาสนสถาน และพัฒนาท้องถิ่นโดยการร่วมแรงคนในชุมชนเพื่อร่วมขุดลอกเส้นทางน้ำให้สะอาด เมื่อเข้าสู่ฤดูฝนน้ำฝนจะได้ไหลสะดวก

แต่ปัจจุบันสังคมที่เปลี่ยนแปลงไป การ "ขนทรายเข้าวัด" เปลี่ยนเป็นซื้อทรายมาจัดเป็นกิจกรรม วัดไม่มีความจำเป็นที่จะต้องใช้ทรายในการสร้างศาสนสถานอย่างในอดีต และคูคลองที่ทรายเคยไหลรวมกันถูกตัดเป็นถนน งานก่อพระทรายน้ำไหลจึงเปลี่ยนผัน เรียกกันสั้นๆ เหลือแค่ "วันไหล" หรือ "ประเพณีวันไหล"

สำหรับบางวัดบางชุมชน ยังมีการ "ก่อพระเจดีย์ทราย" อยู่ แต่ปรับเป็นเพียงกิจกรรมเพื่อดึงดูดให้คนเข้าวัดทำบุญ หรือกลายเป็นอีเวนต์เพื่อการท่องเที่ยวทั้งในระดับท้องถิ่นไปจนถึงระดับจังหวัด จะมองว่าการขนทรายเข้าวัดผ่านรูปแบบพระเจดีย์ทรายได้รับการอนุรักษ์เอาไว้ก็ยังได้ เพียงแต่แก่นสารของประเพณีที่สอดคล้องกับคติความเชื่อได้เปลี่ยนไปแล้ว

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
เทศกาลสงกรานต์

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ประเพณีสงกรานต์

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ประเพณีก่อพระทรายน้ำไหล

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ประเพณีวันไหล

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ก่อพระเจดีย์ทราย

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
พระเจดีย์ทราย

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ก่อเจดีย์ทราย

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ประเพณีก่อพระเจดีย์ทราย

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ประเพณีก่อเจดีย์ทราย

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ขนทรายเข้าวัด

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ประเพณีขนทรายเข้าวัด

# data[].attributes.attachment_link.title
"ก่อพระเจดีย์ทราย" ก่อทำไม? กับพลวัตรการขนทรายเข้าวัด "สงกรานต์" ยุคนี้

# data[].attributes.attachment_link.description
ยุคสมัยเปลี่ยน อะไรต่อมิอะไรก็เปลี่ยน ยิ่งเป็น ประเพณีด้วยแล้วย่อมเคลื่อนไหวไปตามกาลเวลา ถึงคนโบร่ำราณจะพยายามส่งต่อให้คนรุ่นหลังสานต่อประเพณีอันดีงาม แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า วันสงกรานต์ ...

# data[].attributes.headline
6402961 ประเพณีการทำบุญวันสารท

# data[].attributes.subject
6402961 ประเพณีการทำบุญวันสารท

# data[].attributes.body
วันสารทถือเป็นประเพณีนิยมมาแต่โบราณและเป็นการทำบุญกลางปีของไทย ตรงกับวันสิ้นเดือนสิบ หรือ วันแรม 15 ค่ำ เดือนสิบ เดิมทีประเพณีสารทเดือนสิบนี้เป็นของพราหมณ์มาก่อน เมื่ออิทธิพลของศาสนาพราหมณ์ได้เข้ามาในหมู่คนไทยทางภาคใต้ที่นับถือศาสนาพุทธ ประเพณีวันสารทเดือนสิบจึงเกิดขึ้น

# data[].attributes.attachment_link.title
หนมลา หลาเปรต สารทเดือนสิบ

# data[].attributes.attachment_link.description
วันสารทถือเป็นประเพณีนิยมมาแต่โบราณและเป็นการทำบุญกลางปีของไทย ตรงกับวันสิ้นเดือนสิบ หรือ วันแรม 15 ค่ำ เดือนสิบ

# data[].attributes.body
ประเพณีที่เยอะที่สุดคือประเพณีของชาวมอญ
ส่วนประเพณีที่ไม่เคยเห็นคือ ประเพณีสะบ้ามอญ

# data[].attributes.attachment_link.title
อาจารย์ยอด : สารทไทย (สารทเดือนสิบ) [น่ารู้] new

# data[].attributes.body
โดดเด่น วันคริสต์มาส
ประเพณีที่ไม่เคยเห็น มอญร้องไห้

# data[].attributes.body
ประเพณีตักบาตรพระร้อย
จะกระทำกันในเทศกาลวันออกพรรษาตั้งแต่แรม ๑ ค่ำ เดือน ๑๑ เป็นต้นไป การตักบาตรพระร้อยนี้ ทางวัดที่อยู่ตามฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาทั้งสองข้าง จะตกลงกันกำหนดแบ่งกันเป็นเจ้าภาพเพื่อไม่ให้ตรงกัน เพราะถ้าตรงกันแล้วจำนวนพระที่มารับบาตรจะได้ไม่ครบ ๑๐๐ รูป และต้องการให้พุทธศาสนิกชนทั้งหลายรู้กำหนดเวลา จะได้เตรียมจัดทำอาหารหวานคาวไว้ทำบุญตักบาตรได้ถูกต้องด้วยงานประเพณีของชาวไทยเชื้อสายมอญโดยเฉพาะอย่างยิ่งที่อำเภอสามโคกจังหวัดปทุมธานีมีอยู่ไม่น้อยและยังคงอนุรักษ์สืบต่อกันมาอย่างเคร่งครัด และยังคงอนุรักษ์สืบต่อกันมาอย่างเคร่งครัดจนถึงรุ่นปัจจุบัน

# data[].attributes.attachment_link.title
ทีเดสสส EP8 : สืบสานประเพณี "ตักบาตรพระร้อย" ณ วัดหงษ์ปทุมาวาส จ.ปทุมธานี

# data[].attributes.body
ประเพณีที่เยอะที่สุด คือ ประเพณีของชาวมอญ
ประเพณีที่ไม่เคยเห็นคือ ประเพณีแห่หงส์ธงตะขาบ

# data[].attributes.headline
6502886 วโลดม ประเพณีการเล่นเข้าผี

# data[].attributes.subject
6502886 วโลดม ประเพณีการเล่นเข้าผี

# data[].attributes.body
https://www.silpathai.net/%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B9%80%E0%B8%9E%E0%B8%93%E0%B8%B5%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%80%E0%B8%A5%E0%B9%88%E0%B8%99%E0%B9%80%E0%B8%82%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%9C%E0%B8%B5/

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
บ้านม่วง แต่ก่อนเรียกว่า บ้านท่าควาน อยู่ในตำบลบ้านกลาง อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี

ประชาชนในหมู่บ้านนี้ เวลาตรุษสงกรานต์ จะมีการละเล่นอยู่อย่างหนึ่งที่เป็นประเพณีสืบทอดกันมาแต่โบราณ คือ การเล่นเข้าผี การเล่นเข้าผีนี่คงจะสืบเนื่องมาแต่ครั้งคนยังไม่มีศาสนา ต้องเคารพกราบไหว้ภูตผีปีศาจตามความเชื่อของตน ซึ่งคิดว่าจะช่วยให้คนเราพ้นจากภัยอันตรายได้ ผู้ใดเกิดการเจ็บป่วย ก็คิดว่าภูตผีปีศาจมาเข้าสิงสู่หรือบันดาลให้เป็นไปเช่นนั้น ฉะนั้นคนจึงต้องเอาใจผี จึงเกิดมีการบนบานศาลกล่าวกันขึ้น มีการบวงสรวงและเซ่นวักต่าง ๆ ต่อมามีคนฉลาดหากินกับผี บอกว่ารู้ใจผีดี ที่เรียกกันว่า "หมอผี" ฉะนั้นวิธีการและเครื่องเซ่นต่าง ๆ จึงเกิดขึ้นตามที่หมอผีกำหนด เพื่อประโยชน์ของตนเองซึ่งแฝงอยู่ แต่คนกลัวผีและเชื่อว่าผีมีจริงก็ต้องยอมทุกรายไป ปัจจุบันนี้ การศึกษาเจริญขึ้น ทำให้คนฉลาดขึ้นมาก แต่ก็ยังไม่วายกลัวผี บางคนปากแข็งบอกว่าไม่กลัวผี แต่ใจจริง ๆ ก็ยังคิดกลัวอยู่ เรียกว่า ยังกลัว ๆ กล้า ๆ ว่างั้นเถอะ เพราะการเล่นกับผีมันยากที่มองไม่เห็นตัว เวลาตกพลบค่ำ ผู้ใหญ่เล่าเรื่องผีให้เด็กฟังเด็ก ๆ ต้องขยับกันให้พ้นร่อง เพราะกลัวผีเอาไม้แหย่ก้น

ผีที่บ้านม่วงคงไม่ดุหรือเหี้ยนนัก จึงเชิญมาสิงสู่เล่นกับคนได้อย่างสนุกสนานเสียด้วย จะเป็นผีตัวจริงหรือผีตัวปลอมก็ไม่รู้ได้ แต่ดูคนที่เข้าผี แสดงกิริยาท่าทางแปลกไปกว่าคนอื่นในช่วงที่เข้าผีนั้น การเข้าผีที่บ้านม่วง มีผีหลายอย่างด้วยกัน เช่น ผีกะลา, ผีกระต้ง, ผีลิง, ผีสุ่ม, และผีอีจู้ เป็นต้น เวลาจะเข้าผีต้องมีพิธีการ และมีการร้องเพลงเชิญผีด้วย ผีจึงจะเข้าซึ่งจะของนำมาเล่าให้ฟังแต่ละผีดังนี้
ผีกะลา

ต้องใช้ผู้หญิงคนหนึ่งที่จะให้ผีมาเข้าสิง ที่เรียว่า "คนเข้าผี" แล้วเอาเชือกผูกเอวให้พี่เลี้ยงคนหนึ่ง จะเป็นชายหรือหญิงก็ได้จับปลายเชือกไว้ ให้คนเข้าผีนั่งยอง ๆ บนกะลาตัวเมีย ๒ ใบ เอามือเท้าไปข้างหน้านิ้วชี้ไปข้างหน้า

คนเชิญอีกคนหนึ่งต้องเป็นหญิงแม่หม้ายห่มสไบ เอาธูป ๓ ดอก และเทียน ๑ เล่ม จุดไฟเชิญผี แล้วนำไปปักไว้ข้างลานบ้านทางทิศเหนือ คนเข้าผีนั่งบนกะลาตัวเมียอยู่กลางลานบ้าน แล้วมีคนที่เล่นทั้งหญิงและชายจำนวนหลายคน ยิ่งมากคนก็ยิ่งสนุก เดินเป็นวงกลมรอบคนเข้าผี แล้วร้องเพลงปรบมือไปพร้อม ๆ กัน จนกว่าผีจะเข้า เพลงที่ร้องมีดังนี้
เพลง
กุก กุก มาเยอว กระพุม มาเยอว

กุก กุก มาเยอว กระพุม มาเยอว

ร้องเพลงไปเรื่อยๆ หลาย ๆ เที่ยวจนกว่าผีจะเข้า ถ้าผีเข้าคนเข้าผีจะล้มลง แต่ถ้าผีไม่ยอมเข้าให้เปลี่ยนคนเข้าผีใหม่ เพราะใจแข็ง ให้เลือกเอาคนใจอ่อนมาเข้าผีใหม่ เมื่อนเปลี่ยนคนแล้ว ผียังไม่เข้าอีก ให้ร้องเพลงเชิญ ดังนี้
เพลงเชิญ
เชิญเอ๋ย เชิญลง เชิญพระองค์ ๔ ทิศ

องค์ไหนศักดิ์สิทธิ์ เนรมิตลงมา

เข้าตัวน้องข้า ในวันนี้เอย

ตอนนี้คนเข้าผีตัวจะสั่นมือสั่นล้มลง พูดไม่ได้ ยิ้มไม่ออก ผีจะลุกขึ้นเริ่มอาละวาดเที่ยวไล่จับคน เมื่อจับได้แล้วจะให้รำวงกับผี คนเล่นทั้งกลัวทั้งสนุก การเล่นอย่างนี้เล่นตอนกลางคน กลางวันเขาไม่นิยมเล่นกัน ถ้าจะให้ผีออกให้ใช้มือตบหูคนเข้าผีข้างเดียว คนเข้าผีจะล้มลง ผีก็ออก เมื่อผีออกแล้ว ถามคนเข้าผีว่ารู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง เขาจะบอกว่าไม่รู้ตัวเลย เพราะการที่แสดงอะไรออกไปนั้นไม่รู้สึกตัวอะไรทั้งสิ้น เป็นเรื่องของผีทั้งหมด

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ประเพณีการเล่นเข้าผี

# data[].attributes.attachment_link.title
ประเพณีการเล่นเข้าผี

# data[].attributes.attachment_link.description
บ้านม่วง แต่ก่อนเรียกว่า บ้านท่าควาน อยู่ในตำบลบ้านกลาง อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี ประชาชนในหมู่บ้านนี้ เวลาตรุษสงกรานต์ จะมีการละเล่นอยู่อย่างหนึ่งที่เป็นประเพณีสืบทอดกันมาแต่โบราณ คือ การเล่นเข้าผี การเล่นเข้าผีนี่คงจะสืบเนื่องมาแต่ครั้งคนยังไม่มีศาสนา ต้องเคารพกราบไหว้ภูตผีปีศาจตามความเชื่อของตน ซึ่งคิดว่าจะช่วยให้คนเราพ้นจากภัยอันตรายได้ ผู้ใดเกิดการเจ็บป่วย ก็คิดว่าภูตผีปีศาจมาเข้าสิงสู่หรือบันดาลให้เป็นไปเช่นนั้น ฉะนั้นคนจึงต้องเอาใจผี จึงเกิดมีการบนบานศาลกล่าวกันขึ้น มีการบวงสรวงและเซ่นวักต่าง ๆ ต่อมามีคนฉลาดหากินกับผี บอกว่ารู้ใจผีดี ที่เรียกกันว่า "หมอผี" ฉะนั้นวิธีการและเครื่องเซ่นต่าง ๆ จึงเกิดขึ้นตามที่หมอผีกำหนด เพื่อประโยชน์ของตนเองซึ่งแฝงอยู่ แต่คนกลัวผีและเชื่อว่าผีมีจริงก็ต้องยอมทุกรายไป ปัจจุบันนี้ การศึกษาเจริญขึ้น ทำให้คนฉลาดขึ้นมาก แต่ก็ยังไม่วายกลัวผี บางคนปากแข็งบอกว่าไม่กลัวผี แต่ใจจริง ๆ ก็ยังคิดกลัวอยู่ เรียกว่า ยังกลัว ๆ กล้า ๆ ว่างั้นเถอะ เพราะการเล่นกับผีมันยากที่มองไม่เห็นตัว เวลาตกพลบค่ำ ผู้ใหญ่เล่าเรื่องผีให้เด็กฟังเด็ก ๆ ต้องขยับกันให้พ้นร่อง เพราะกลัวผีเอาไม้แหย่ก้น ผีที่บ้านม่วงคงไม่ดุหรือเหี้ยนนัก

# data[].attributes.attachment_link.title
ข้าวแช่ชาวมอญ ปทุมธานี

# data[].attributes.headline
ประเพณีการเล่นเข้าผี

# data[].attributes.subject
ประเพณีการเล่นเข้าผี

# data[].attributes.attachment_link.title
"การเล่นผี" อันเชิญวิญญาณเข้าร่างของชาวมอญ ที่ จ.ราชบุรี  | หลอนตามสั่ง EP.5 | nuenglc

# data[].attributes.body
ประเพณีส่งข้าวแช่ ของชาวมอญนั้น ข้าวแช่เป็นอาหารที่มีคุณค่าและเป็นภูมิปัญญารามัญเนื่องจากข้าวแช่เป็นอาหารในพิธีกรรมบูชาเทวดาของชาวมอญในเทศกาลสงกรานต์ ดังนั้นข้าวแช่คือข้าวแห่งเทศกาลของชาวมอญ ซึ่งในภาษามอญเรียกว่า “เปิงซังกรานต์” ประเพณีสงกรานต์ ในจังหวัดปทุมธานี

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
เมื่อเวลา 13.00 น. วันที่11 เม.ย.62 ที่ จวนผู้ว่าราชการจังหวัดปทุมธานี ขบวนข้าวแช่ จากหน่วยงานภาครัฐ ภาคเอกขน นำข้าวแช่มาส่งให้พ่อเมือง ดร.พินิจ บุญเลิศ ผู้ว่าราชการจังหวัดปทุมธานี พร้อม นางดลวสา บุญเลิศ นายกเหล่ากาชาดจังหวัดปทุมธานี ในพิธีรดน้ำขอพรผู้ว่าราชการจังหวัดปทุมธานี บรรยากาศคึกคัก มีความสุข สนุกสนาน งานสืบสานประเพณีสงกรานต์ "ส่งข้าวแช่พ่อเมืองปทุมธานี" ประจำปี 2562 เพื่อส่งข้าวแช่ให้แก่ผู้ว่าราชการจังหวัดปทุมธานี และนายกเหล่ากาชาดจังหวัดปทุมธานี

เริ่มพิธีนำโดยนายผล ดำธรรม รองผู้ว่าราชการจังหวัดปทุมธานี นายชาธิป รุจนสรี รองผู้ว่าราชการจังหวัดปทุมธานี นายจรูญศักดิ์ สิงหเดช รองผู้ว่าราชการจังหวัดปทุมธานี นายสิทธิชัย สวัสดิ์แสน ปลัดจังหวัดปทุมธานี นางสาวฐิต์ณัฐ สมบัติศิริ วัฒนธรรมจังหวัดปทุมธานี และหัวหน้าส่วนราชการ ส่งข้าวแช่พ่อเมือง พร้อมทั้งร่วมพิธีรดน้ำขอพร ผู้ว่าราชการจังหวัดปทุมธานี เนื่องในเทศกาลสงกรานต์ประจำปี 2562

ประเพณีส่งข้าวแช่ ของชาวมอญนั้น ข้าวแช่เป็นอาหารที่มีคุณค่าและเป็นภูมิปัญญารามัญเนื่องจากข้าวแช่เป็นอาหารในพิธีกรรมบูชาเทวดาของชาวมอญในเทศกาลสงกรานต์ ดังนั้นข้าวแช่คือข้าวแห่งเทศกาลของชาวมอญ ซึ่งในภาษามอญเรียกว่า "เปิงซังกรานต์" ประเพณีสงกรานต์ ในจังหวัดปทุมธานี.

# data[].attributes.attachment_link.title
พิธีส่งข้าวแช่ พ่อเมืองสืบสานประเพณีสงกรานต์ชาวไทยเชื้อสายรามัญ

# data[].attributes.attachment_link.description
เมื่อเวลา 13.00 น. วันที่11 เม.ย.62 ที่ จวนผู้ว่าราชการจังหวัดปทุมธานี ขบวนข้าวแช่ จากหน่วยงานภาครัฐ ภาคเอกขน นำข้าวแช่มาส่งให้พ่อเมือง ดร.พินิจ บุญเลิศ ผู้ว่าราชการจังหวัดปทุมธานี พร้อม นางดลวสา บุญเลิศ นายกเหล่ากาชาดจังหวัดปทุมธานี ในพิธีรดน้ำขอพรผู้ว่าราชการจังหวัดปทุมธานี บรรยากาศคึกคัก มีความสุข สนุกสนาน งานสืบสานประเพณีสงกรานต์ "ส่งข้าวแช่พ่อเมืองปทุมธานี" ประจำปี 2562 เพื่อส่งข้าวแช่ให้แก่ผู้ว่าราชการจังหวัดปทุมธานี และนายกเหล่ากาชาดจังหวัดปทุมธานี เริ่มพิธีนำโดยนายผล ดำธรรม รองผู้ว่าราชการจังหวัดปทุมธานี นายชาธิป รุจนสรี รองผู้ว่าราชการจังหวัดปทุมธานี นายจรูญศักดิ์ สิงหเดช รองผู้ว่าราชการจังหวัดปทุมธานี นายสิทธิชัย สวัสดิ์แสน ปลัดจังหวัดปทุมธานี นางสาวฐิต์ณัฐ สมบัติศิริ วัฒนธรรมจังหวัดปทุมธานี และหัวหน้าส่วนราชการ ส่งข้าวแช่พ่อเมือง พร้อมทั้งร่วมพิธีรดน้ำขอพร ผู้ว่าราชการจังหวัดปทุมธานี เนื่องในเทศกาลสงกรานต์ประจำปี 2562 ประเพณีส่งข้าวแช่ ของชาวมอญนั้น ข้าวแช่เป็นอาหารที่มีคุณค่าและเป็นภูมิปัญญารามัญเนื่องจากข้าวแช่เป็นอาหารในพิธีกรรมบูชาเทวดาของชาวมอญในเทศกาลสงกรานต์ ดังนั้นข้าวแช่คือข้าวแห่งเทศกาลของชาวมอญ ซึ่งในภาษามอญเรียกว่า "เปิงซังกรานต์" ประเพณีสงกรานต์ ในจังหวัดปทุมธานี.

# data[].attributes.attachment_link.title
🌟งานสืบสานประเพณีจุดลูกหนู จังหวัดปทุมธานี ประจำปี2565(1/5)

# data[].attributes.body
ประเพณีการละเล่นอย่างหนึ่งตามปกติการแข่งขันลูกหนูจะกระทำในงานศพของพระสงฆ์ชาวรามัญ แต่ตำบลคลองห้า อำเภอคลองหลวง ซึ่งมีชาวมอญมาอยู่ในหมู่ที่ ๑๔–๑๕ ได้นำการแข่งขันลูกหนูมาเป็นประเพณีที่จัดขึ้นทุกปีในช่วงสงกรานต์เพื่อให้งานสงกรานต์มีความสนุกสนานมากยิ่งขึ้น โดยจัดที่วัด เช่น วัดหัตถสารเกษตร,วัดปัญจฑายิกาวาส,วัดเกตุประภา ฯลฯ อำเภอลำลูกกา มีการเชิญชวนให้มีการจัดลูกหนูเข้ามาแข่งขัน ชาวบ้านจะช่วยกันทำลูกหนูเพื่อเตรียมไปแข่งขัน ลูกหนูที่นำมาแข่งขันนั้นจะต้องจัดแต่งภายนอกให้ดูสวยงามเพื่อประกวดกันด้วย จะประดับประดาด้วยกระดาษสีต่างๆ ครั้นถึงกำหนดแต่ละวัดจะจัดขบวนแห่ลูกหนูคล้ายขบวนพาเหรดของนักกีฬาการแต่งกายของคนในขบวนจะต้องเหมือนกัน อาจจะจัดเป็นขบวนประเภทสวยงามหรือประเภทความคิด หรือประเภทตลกขบขันแล้วแต่จะจัดมา ขบวนแห่ลูกหนูจะนำด้วยกลองยาวหรือแตรวง และมีป้ายบอกชื่อหน่วยงานที่จัดมาและมีนางรำแต่งตัวสีฉูดฉาดเต้นรำตามจังหวะเพลงไปเรื่อยๆ จนถึงบริเวณงานคณะกรรมการตัดสินก็จะให้คะแนนไปด้วย ก่อนที่จะทำการแข่งขันจะต้องนำลูกหนูแห่รอบเมรุเวียนซ้ายเสียสามรอบก่อน แล้วจึงแห่ออกไปยังสนามแข่งขัน เมื่อติดตั้งลูกหนูเข้ากับลวดสลิง เพื่อเตรียมแข่งขันต่อไป วัดเจ้าภาพจะต้องจัดตั้งเมรุศพเผาศพหลอก มีปราสาทยอดแหลมครอบเมรุศพไหว้กลางทุ่งนาที่จัดเป็นสนามแข่งขันให้สูงเด่นตระหง่าน แล้วปักเสาขึงลวดสลิงให้ปลายลวดพุ่งไปยังปราสาทที่เมรุศพตั้งอยู่ ลวดสลิงที่จัดไว้นั้นจะต้องให้ครบตามจำนวนผู้ส่งลูกหนูเข้าแข่งขัน จับสลากเลือกสาย แล้วนำลูกหนูเข้าประจำสายของตนโดยผูกลูกหนูติดกับสายลวดสลิงทุกสายแล้วจุดเรียงกันไปจนกว่าจะหมด